"ความเดิมตอนที่แล้วใน วิลโลว์"
ศัตรูแท้จริงของเรายังอยู่ข้างนอก
เอริค เจ้าอยู่ที่ไหน
เจ้าถึงต้องการจอมเวทไง
เด็กนั่นเปิดเผยตัวเองแล้ว
ตำนานของเกราะไคมีเรี่ยน
จิตวิญญาณบาฟมอร์ด้ายังคงอยู่
สิ่งที่เจ้าต้องทำ ก็แค่ยอมแพ้
นางเคยเป็นอีโลร่า ดาแนน
แต่มันไม่ใช่แล้ว
ข้าคือแมดมาร์ทิแกน
- เจ้าขโมยลักซ์อาร์คาน่าไป - คืนจากเขา
เขาถึงได้เลือกเจ้าเสมอ
ทะเลเกล็ดแก้ว
จุดสิ้นสุดบนแผนที่และ จุดเริ่มบททดสอบสุดท้าย
- อะไรอยู่เหนือทะเลเกล็ดแก้ว - มันไม่มีอะไร
ทะเลมันทอดยาวไปตลอดกาล
เราออกมานานแล้ว
แค่พาข้าไปที่นั่นก็พอ
- แล้วไงต่อ - ข้าจะฆ่านังแม่มด
เจ้ายังคงออมแรงอยู่
อยากจะชนะโครนใช่มั้ย
งั้นก็ทำให้ข้าดูซะ มัวรออะไรอยู่
ข้าเคยเป็นเหมือนเจ้า ติดอยู่ในความกลัว
ลืมทุกสิ่งที่เจ้ารู้ แล้วมากับข้า
นครมันควรอยู่ที่นี่สิ
ดูดีๆ สิ มันจบแล้ว มันมีแค่ทางให้กลับไป
- เจ้าพร้อมมั้ย - พร้อม
"บทที่แปด ผู้สืบทอดของเวิร์ม"
พวกเจ้า มากันแล้ว
นี่มันยอดจริงๆ เป็นเรื่องที่ดีจริงๆ
ดูเจ้าสิ ไม่เป็นไรนะ
ไหวรึเปล่า
เอริค
เจ้าคงเจออะไรเยอะกว่าจะมาถึงนี่ ขอบใจนะ
ให้ตายสิ
ข้าคิดถึงเจ้ามากเลย
พระเจ้า ตอนนั้นข้าไม่รู้เลย
แต่ข้ารู้แล้ว เราต้องการเวลาเพื่อห่างกัน
อีโลร่า
- ได้ไง - ที่รู้ว่าเจ้าคืออีโลร่า ดาแนนเหรอ
นางบอกข้า ที่จริงให้ข้าดูน่ะ
- เจ้าโครน - อะไรนะ
แล้วนี่เจ้า... เป็นพวกมันแล้วเหรอ
พวกเขาไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด นางเองก็ด้วย
แต่นางกำลังใช้เจ้า เพื่อสิ่งที่นางต้องการ เอริค
นางต้องการสายเลือดบาฟมอร์ด้า เพื่อจะปลุก...
อะไรสักอย่างและครองโลกใบนี้
- ผู้นำทางๆ - ผู้นำทาง
- เจ้าทำได้ดีแล้ว - ขอบใจ
นางว่าเจ้าต้องพูดแบบนั้น
ว่าเจ้าจะเชื่อสิ่งที่เจ้าคิด แบบหน้ามืดตามัว
นางอยู่ไหนล่ะ
อยู่ในวิหาร กำลังรอ นางอยากจะคุยกับเจ้า
ไม่ละ ขอบใจ ข้าไม่คุยกับโครนแน่
คิดว่าข้าจะยอมให้เจ้าเป็นอะไรเหรอ
- ข้าเป็นพี่ชายเจ้านะ - เกิดก่อนแว๊บเดียว
เราอยากช่วยเจ้านะ เราอยากพาเจ้ากลับบ้าน
ข้าไม่ใช่คนที่ต้องให้ช่วย
ถ้าเจ้าใจเย็นก่อน นางว่าเจ้าต้องยอมรับที่...
- เดี๋ยวก่อนนะ นั่นดาบพ่อใช่มั้ย - ใช่
- ไปเอามาจากไหน - เรื่องมันยาวน่ะ
ฟังนะ เราไม่ต้องคุยกับเจ้าโครน
เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้
เราไปกันแน่
แต่... บอกตามตรง
- อะไร - นางน่ะ... น่าทึ่งจริงๆ และยอดมากๆ
แต่นางก็ยังจริงจังมากๆ ด้วย
- เจ้ามาจัดการทีได้มั้ย - ได้
- น่าทึ่งและยอดมากเหรอ - ใช่
ถ้าเราปฏิเสธล่ะ
ไม่เหรอ นี่เจ้าช่วยปล่อยคาถา
เสกพวกมันเป็นก้อนเนื้อสับเลยได้มั้ย
ใช่ๆ คาถาทำเนื้อสับไง แล้วเราก็ลากเขาไปจากนี่ใช่มะ
- ก็เอาสิ น่าจะได้ผล - ขอบอกเลยนะ
เจ้าไม่ต้องลากข้าไปไหนทั้งนั้น
แค่ฟังนาง แล้วเราก็จะกลับบ้านกัน ตกลงมั้ย
มันมีแค่ทางเดียว
เดี๋ยว ก่อนเราจะทำอะไรที่ งี่เง่าเอามากๆ
- ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว บอร์แมน - ไม่เหรอ เคยได้ยินคำที่ว่า
"ถ้าเจ้าดิ่งพสุธาลงที่สุดขอบโลก
"จงรอแล้วคิดสักนิด ก่อนจะตามนางลงไป" มั้ย
ไม่ ข้าคิดว่า ไม่เคยได้ยินอะไรแบบนั้นนะ
เหรอ เขาใช้กันบ่อยอยู่นะ
ก้าวแห่งศรัทธา
นั่นคือวิธีไปถึง นครอิมเมโมเรียลใช่มั้ย
- ก็เป็นไปได้ - งั้นก็ไปกัน
และเป็นไปได้ว่า พวกนั้นควรจะไปตามลำพัง
- และเราไม่ควรจะตามไป - เห็นมะ
เดี๋ยวนะ ทำไม
สำหรับแมดมาร์ทิแกน การปกป้องโลก หมายถึงปกป้องอีโลร่า
เมื่อเขาเลือก ที่จะสู้กับเวิร์มจากข้างใน
เขาบอกอัลลาแกชว่าลูกเขา ควรแบกความรับผิดชอบนั่นให้เขา
คิทคือผู้คุ้มกันอีโลร่า
แล้วใครจะคุ้มกันคิท
ข้าไง
เพื่อเทียร์แอสลีน และซอร์ช่าและ...
เพราะว่าเจ้ารักนาง
ใช่ และเมื่อท่านรักใครสักคน และคนนั้นต้องการ
ท่านจะโดดลงสุดขอบโลก และไปช่วยผู้นั้น
นี่มันสำคัญกว่าเอริค และมากกว่าโครน
ข้าสัมผัสได้
นี่คือจุดเริ่มต้นของสงคราม
เขาชนะตามลำพังไม่ได้
ข้าภูมิใจเจ้านะ
เหรอ เรื่องอะไร
เจ้ากำลังอยู่บนเส้นทาง เพื่อเป็นมหาจอมเวท
และเป็นบุรุษที่ยิ่งใหญ่
เราจะได้พบกันอีก
เหมือนคืนนี้ จะมีแค่เราสองคนแล้วว่ามั้ย วิลลี่
อะไรนะ
เพราะเราจะไป... ช่างมันเหอะ
มันแค่แบบว่า "วิลโลว์กับบอร์แมน ผจญภัยกลับมาตุภูมิ"
เราน่าจะไปเส้นที่วิวสวยๆ แวะหาอะไรเด็ดๆ จิบกัน
ไม่สิ ใช่ๆ เจ้าอยากกลับบ้านไปหา... ใช่
หรือ...ไม่เราก็ไปหาลูกค้า ที่กระเป๋าหนักๆ หน่อย
เผื่อว่ามันอาจมีอะไร คุ้มค่าให้สู้หน่อย รึอะไรก็เหอะ
ง่ายจะตาย บอร์แมน
ที่เจ้าต้องทำก็แค่ถามตัวเอง ว่าเจ้ารักในสิ่งใดกันแน่
แล้วเจ้าก็จงทุ่มเทเพื่อมัน ให้นานเท่าที่ทำได้
สำหรับข้า... มันคือมิมส์
ใช่ สิ่งสำคัญที่สุด ยากเนอะ
คือหลักๆ เลย ที่ข้าให้ความสำคัญที่สุด... คือข้า
ไม่มีใครเชื่อหรอก บอร์แมน
ความจริงคือ... เจ้าภักดี ทุ่มเทและแข็งแกร่ง
และแมดมาร์ทิแกนก็คง...
พูดจริงนะ อย่า
เพราะข้ายังไม่อยากร้องไห้ ข้าต้องขายหน้ามากถ้า...
- หุบปากแล้วให้ข้าพูดจบได้มั้ย - ไม่ สายไปแล้ว
โคตรจะไม่เข้าท่าเลย
ไปปกป้องพวกเขา
ในที่สุดข้าก็หลุดพ้นจากความกลัว มันเหมือนกับได้เปิดประตู
และข้าก็มองเห็น
- อะไร - ทุกๆ สิ่ง
- เจ้าดื่มไอ้ของบ้านี่เหรอ - รู้มั้ยมันคืออะไร
- แบบว่าที่จริงมันคืออะไร - รู้สิ มันต้อง...ไม่ดีกับเจ้าสุดๆ
เมื่อมารดาให้กำเนิด
ร่างกายนางสร้างนมเพื่อลูกของนาง
- หยุดนะ หยุดทำแบบนั้น - มันเป็นสิ่งบำรุง
มันเป็นส่วนนึงของเขาที่มอบให้เรา
ใคร
จากเวิร์มไงล่ะ
สาวๆ ส่วนที่ยากมันผ่านไปแล้ว
เจ้าคือ...
โครนงั้นเหรอ
เจ้าอาจเป็นคนเดียวในโลก ที่เรียกข้าแบบนั้นแล้วยังรอดไปได้
- เจ้าทำอะไรกับพี่ข้า - ข้าไม่ได้ทำอะไรเขาเลยนะ
ไม่นับเรื่องที่เจ้าฟังกันมา ข้าไม่ใช่คนร้าย
เจ้าพยายามขับอีโลร่า ไปยังราตรีที่สิบสาม
อย่าทำแกล้งโง่ ไม่รู้ความหมายของมันเลย
เจ้าต้องการอะไร
พวกเราจะปลดปล่อยนาง
นางคือผู้นำทางของเวิร์ม
นางจะปลุกเขาขึ้นมา และนำพายุคใหม่มาสู่โลกนี้
ใช่ มันฟังดูแย่มากเลย
ที่ข้าอยากทำคือ บอกข้อเสนอเดียวกันที่พวกเราได้มา
และไม่ว่าเราจะเลือกอะไร เจ้าจะปล่อยเราไปเหรอ
ครั้งนึงข้าเองก็เคยเป็นอย่างเจ้า และข้าก็กลัว
เชื่อสิ มันไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก
ขอเวลาเราเดี๋ยวนะ
- ข้าไม่ชอบแบบนี้เลย - อะไร คิดว่าข้าชอบเหรอ
เห็นอยู่ว่ามันเป็นกับดัก
ก็แหงแหละ เอริคน่ะสมองน้อยมาตลอด
ครั้งนึงข้าเคยหลอกว่า เขาเป็นโรคบูเก้นเฮเก้น
แล้วนิ้วมือกับนิ้วเท้าเขา
ก็จะรากงอก ถ้าเขาไม่ยอมดื่มน้ำส้มสายชูไปเยอะๆ
- โรคนี้มีจริงเหรอ - ไม่มีหรอก ข้ามั่วเองน่ะ
สาวๆ พร้อมแล้วก็บอกนะ
ได้ จะจบละ
เราจะเอาไงดี
- ข้าไม่รู้ นึกว่าเจ้ามีแผนซะอีก - ข้าก็นึกว่าเจ้ามีแผน
แล้ว...
ทางเลือกคืออะไร
ทุกคนมีทางเลือกของตัวเอง
มีแค่เจ้าที่จะรู้ว่าคืออะไร
น่าจะที่นี่แหละ
ไม่ได้ยินข้าตะโกนเหรอ
ใช่
- แล้วเจอใครมั่งยัง - ไม่
แล้วนั่นล่ะ เจ้าเห็นมั้ย
เยี่ยมไปเลย
พอดวงอาทิตย์ตก มันจะมาถึงนี่
แล้วยังไงต่อ
มันมืด ลมแรง อาจเป็นจุดจบของโลกนี้
ที่ข้าจะบอกก็คือ...
ถ้าเจ้าคนไหนอยากจึ๊กกระดึ๋ยแบบด่วนๆ ข้าก็พร้อมจัดนะ
แล้วมีแผนว่าไง
จะลงมานี่ แล้วดูว่าเป็นไงเหรอ
สุดยอดนักวางกลยุทธ์อยู่ตรงนี้แล้ว
งั้นเจ้าแนะว่าไง
คือข้าแนะไปแล้วว่าให้เราจุ๊บกัน
แต่เจ้าตัดจบเฉย งั้นถ้าให้ทำอย่างอื่น...
ก็ต้องพรางตัว
เจ้าว่าอย่าเข้าไปในแสงนั่น
เท่าที่จำได้ เจ้ามั่นใจมากๆ
ไม่เป็นไร
ข้าจะเข้าไปคนเดียว
ดีเลย ข้าจะรอนี่
แม่
นี่มันไม่จริงน่า
ทำไมล่ะ
จำสัมผัสของแม่ไม่ได้เหรอ
เสียงของแม่
สาวน้อยผู้กล้าของข้า
ข้าต้องขอโทษนะ
ข้าปิดความจริงเจ้า เพราะข้าไม่อยาก ให้เจ้าต้องเสียใจกับความสูญเสียนี้
ข้าคิดว่าเจ้า ควรได้โอกาสที่มีความสุข
ข้ายังคิดแบบนั้น
แล้วเจ้าคิดว่าไง
คิดว่ามันเป็นเรื่องโกหกที่ดี
มันเป็นทุกอย่างที่เราต้องการได้
- มันงานวิวาห์เรา - ของเราเหรอ
ไม่ๆ อีโลร่าเดี๋ยว
ไม่ต้องห่วง พวกเขาแค่จะคุยกัน
เราเองก็ด้วย
เอาละนะ
งี่เง่าจริงๆ ที่นี่ไม่มีใครเลย
พวกนั้นอยู่แน่ มันซ่อนอยู่
- ซ่อนจากใคร - เราไง
ถ้าพวกนั้นหลบพวกเราอยู่ ก็แปลว่ามันรู้ว่าเรามานี่
ถ้าเป็นแบบนั้น เรากำลังซ่อนใครอยู่
จากพวกมัน
ทำยังกับเจ้าไม่เคย แอบเข้าไปในเมืองลึกลับมาก่อน
เอาละ ข้าจะลุกแล้ว
- ไม่ เดี๋ยวนะ - โทษนะพวก ข้าก็ด้วย
ท่าไม่ดีเนอะ
เชิญก่อนเลย
พวกเขาอยู่ในนั้น
ข้ามั่นใจ
รู้มั้ย ข้าไม่ได้อยากเข้าไปแล้วล่ะ
เราไม่มีเวลาแล้วนะ
- เกรย์ดอนใช้เวทสิ - ใช่ ข้าคือจอมเวท
- เป็นยังไงมั่ง - พยายามแล้ว มันเป็นเวทที่แรงมาก
พยายามกว่านี้อีก
- เราต้องหนีเข้าไปนะ - ใช่ ไวๆ หน่อยพวก
พยายามอยู่เนี่ย
เปิดไอ้ประตูบ้านี่!
เวรละ ทุกคน ข้ากำลังกลายเป็นหิน
มันไม่ง่ายที่จะยอมรับกับลูกตัวเอง ว่าแม่นั้นผิด
เรื่องอะไร
หลายๆ เรื่องเลย
ส่วนใหญ่ก็เรื่องลูก
แม่พยายามปั้นให้ลูกเป็น สิ่งที่แม่คิดว่าลูกควรเป็น
และที่แม่จะต้องเป็น คือราชินี
ความรับผิดชอบที่มันล่ามคอลูกเอาไว้
คอยถ่วงลูก
บางคนเกิดมาเพื่อสิ่งนั้น
แต่ไม่ใช่ลูก
ลูกเกิดมา เพื่อแผ้วถางเส้นทางของตัวเอง
แม่รู้ดี
และแม่ก็ผิด ที่ไม่ยอมให้อิสระนั้นกับลูก
แต่ยังไม่สายเกินไป ที่แม่จะคืนมันให้ลูก
ร่ายเวทมันเป็นยังไงเหรอ
มันก็ดีละมั้ง
ข้ายังเป็นมือใหม่น่ะ
เจ้าบินได้มั้ย
อะไรนะ ไม่ได้
แล้วเจ้า... ยิงพวกสายฟ้า ออกจากนิ้วได้รึเปล่า
ไม่
แบบว่า ข้าทำได้หลายอย่างนะ
แต่ที่บ้าน ตอนข้าปรุงอาหาร
บางครั้งใจข้าก็ลอยไปยังที่
ที่ข้าไม่ต้องคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่
มือข้ามันไปเองตามสัญชาตญาณ
ที่ข้าเองก็อธิบายมันไม่ได้
ข้าแค่รู้ว่ามันต้องออกมาสมบูรณ์แบบ
- เป็นแบบนั้นเหรอตอนที่ร่ายมนตร์ - ไม่
ข้าไม่เคยเป็นแบบนั้น
เหมือนว่า ข้าเห็นมันได้
ข้าเห็นว่าผลที่ออกมาดีมันเป็นยังไง
แต่ข้าเองไม่รู้วิธี จะทำอะไรแบบนั้นได้
บางทีอาจเพราะ เจ้าไม่อยากเป็นอีโลร่า ดาแนน
หากเราย้อนกลับไป ในคืนสุดท้ายที่เทียร์แอสลีน
ก่อนข้าจากมา ก่อนเจ้าจะพบวิลโลว์ ก่อนรู้ว่าตัวเองนั้นเป็นใคร
และก่อนที่คนเหล่านี้ จะต้องตายเพื่อปกป้องเจ้า
สมมติว่าเราแต่งงานกัน และใช้ชีวิตด้วยกัน
และที่เจ้าต้องทิ้งไป
ก็แค่สิ่งที่เจ้า ไม่เคยอยากได้ตั้งแต่แรกล่ะ
เจ้าไม่อาจเปลี่ยนที่...
ใช่
แต่เวิร์มทำได้
- แค่นั้นเหรอ... - นั่นแหละ
ชีวิตที่ลูกต้องการ ชีวิตที่ลูกควรจะมีเป็นของลูก
มันไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริง และนับตั้งแต่นี้ไป
ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเมื่อก่อนเหรอ
หากลูกต้องการเช่นนั้น
ลูกจะเป็นอิสระ ได้ออกไป เจอการผจญภัยที่รอลูกอยู่
กับใครก็ตามที่ลูกอยากให้ไปด้วย
คิท...
ได้ยินพ่อมั้ย
พ่อ
พ่ออยากให้ลูกฟัง
พ่อไม่รู้เรามีเวลาแค่ไหน
ใช่พ่อจริงๆ เหรอ
พ่ออยากให้ลูกช่วย
- พ่ออยู่นี่เหรอ พ่ออยู่ไหน - พ่ออยู่กับลูก อยู่เสมอ
พ่อจากไปตั้งนานแล้วนะ
มันเป็นสิ่งยากที่สุดที่พ่อเคยทำ
แต่รักคือการเสียสละ
ลูกต้องยอมสละสิ่งที่ลูกต้องการ เพื่อสิ่งที่ลูกเชื่อมั่น
มันเป็นทางเดียวที่จะช่วยอีโลร่า
- พ่อ ข้าไม่ใช่พ่อ - ไม่ ลูกใช่
จริงๆ นะข้าไม่ใช่
ก็ได้ ลูกไม่ใช่ ลูกดีกว่านั้น
ลูกคือโล่ห์ของนาง
ลูกคือดาบของนาง
และพ่อเองก็ภูมิใจลูกมากๆ ไปได้แล้ว
เจ้าปล่อยวางไม่ได้สินะ
นางอยู่ไหน
ยอมรับนะว่าข้าผิดหวัง
อยากได้หลานมาอยู่ด้วยทั้งคู่
สายเลือดของทั้งหกและทุกสิ่งแต่… บางคนมันก็ซื้อใจไม่ได้
เคยมีคนเหมือนเจ้า ที่เลือกว่าจะต่อต้านเขา
พวกนั้นทรมานอยู่นานกว่าจะตาย
พาข้าไปหานาง เดี๋ยวนี้
อีโลร่าได้เลือกแล้ว ทางเลือกที่ถูก
ตอนนี้ความยิ่งใหญ่ ได้เริ่มอุบัติขึ้นแล้ว
พวกนั้น... เหมือนกับนาง ที่ยอมรับพลังที่เพิ่มพูนขึ้นของเขา
เพื่อปลดปล่อยโลกนี้ จากความทุกข์และยากไร้
พวกเขาก็ทำแบบนั้นให้เจ้าได้ หลานรัก
เจ้าเดินทางข้ามโลก มาเพื่อช่วยชายที่เจ้ารัก
ตอนนี้เจ้าทำได้แล้ว
แค่เพียงแสดงความรัก เจ้าทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์ได้
รักษาภัยร้ายของโลกนี้ให้หมดลงไป
และร่วมในแสงนั่นกับเขา ตลอดกาล
มันใช้เวลานาน กว่าข้าจะรู้ว่าตัวเองเป็นใคร
แต่ข้ารู้ตั้งแต่นาทีที่ได้เห็นเจ้า
ว่ามีบางสิ่งที่พิเศษในตัวของเจ้า
จำได้มั้ยที่ข้าว่า
แค่เจ้าคอยมองข้ามันก็พอแล้ว
ในแบบที่เป็นในตอนนี้ ไปจนตลอดชีวิตของข้า
ได้สิ
มันก็เกือบแล้วละ
มันเกือบพอแล้ว
มีแค่นั่น...
และจูบของเจ้า
เขาเป็นของเจ้าแล้ว
และพวกเจ้าทุกคน...
เป็นของเรา
รู้อะไรมั้ย
เหมือนข้าไม่ได้ชอบเจ้าแล้ว
- ไงนะ - ข้าจะไม่จูบเขา
- และจะไม่แต่งกับเขาแน่นอน - สายไปแล้วละ
- เจ้าได้เลือกไปแล้ว - ไม่ ข้ายังไม่เลือก
และตัวเจ้า หรือพวกนั้น
หรือว่าเจ้าเวิร์มจะมาบังคับ ให้ข้าทำสิ่งที่ข้าไม่อยากทำไม่ได้
งั้นลองคิดดูให้ดีนะ
หากสู้กับเรา ทุกแผ่นดินจะมอดไหม้ อาณาจักรจะถูกทำลายชีวิตจะถูกพราก
และทุกๆ คนที่เจ้าเคยรู้จัก และรักต้องตาย เริ่มจากพวกนั้น
มันต้องจบเพราะเจ้า เพื่ออะไรกัน
อุดมการณ์เจ้าเหรอ
ก็แค่คำสวยๆ ไว้เรียกกฎ
กฎทั้งหลาย เราคือเหล่าจอมเวท
เหล่าเทพธิดา เราสร้างกฎของเราเอง
- ปล่อยมันเถอะแม่พิราบน้อย - ข้าไม่ใช่พิราบของเจ้า
- เจ้ามันน่าขยะแขยงและน่าขนลุก - ข้าไม่ได้น่าขนลุก
ไม่ เจ้าน่าขนลุกจะตาย
ถ้าเจ้าคนเก่าเห็นเจ้าตอนนี้ เขาเหวอแน่
ข้าไม่เข้าใจ
เจ้าคิดอะไรถึงได้เลือก ความเจ็บปวดมากกว่าความสุข
หนทางลำบากขณะที่มี เส้นทางราบเรียบรอเจ้าอยู่
นางคืออีโลร่า ดาแนน
สายเลือดสุดท้ายของไคมีเรีย อนาคตราชินี สังฆราชหญิง
จอมเวทสูงสุดแห่งอาณาจักรทั้งเก้า
และเจ้านะ... แม่หนู กำลังจะซวยอย่างแรง
หุบปาก
- เจ้าไหวนะ - ไหวสิ เลอะเทอะไปหน่อย
- ใช่ แล้วเจ้าล่ะ - ข้าสบายเลย
ข้าตัดสินใจไม่แต่งกับพี่เจ้าแล้ว
- ดีแล้ว เจ้าไม่ควรทำแบบนั้น - พูดจริงดิ ทำไม
เพราะว่าเขาถูกสิง หรือเพราะเขาง๊องแง๊งเกิน
ระวังหลัง
ไม่ๆๆ
เจ้ารู้มันจะจบยังไง คิดว่าจะเปลี่ยนมันได้รึ
คิดว่าจะเอาชนะเวิร์มได้งั้นเรอะ
เขาเป็นอมตะ นังตัวแสบ
ช่วยหน่อยสิ เจ้าหญิง
ไม่ใช่เพราะเจ้าไม่มีพลังหรอก
แต่เจ้าไม่มีใจต่างหาก คทาจิ๋วเชอลินเดียร์อยู่ไหนล่ะ
แกหมายถึงไม้นี่เหรอ
- อย่านะ เกรย์ดอน ขอละอย่าทำ - ไม่เป็นไร
ข้ารู้ว่าทำอะไรอยู่ ข้าทำได้แน่
ก็ลองสิ
เห็นมั้ย นั่นไงที่เจ้าไม่มี
ใจน่ะ
ข้ารู้สึกได้เลยว่าเขาอยากทำให้ ข้าเจ็บปวดมากแค่ไหน
เขาทุ่มเททุกอย่างที่เขามีลงไป ความเจ็บปวดนั่น
ความปรารถนานั้น คือสิ่งที่สุดแสนทรมาน
อย่า ขอร้อง
ไม่!
อะไรทำให้ท่านกลับมา
ข้าควรอยู่ที่นี่
อยู่เคียงข้างเจ้า
ทีนี้ข้าจะฆ่าไอ้พวกเวรนั่น ไป
มันหายไปไหน
พวกมันอยู่ในนั้น สักที
เอาละ คราวหน้า ให้ข้านำทางนะ ทุกเรื่องเลย
- เราต้องช่วยอีโลร่า - ใช่ และเจ้าต้องใช้นี่
- มันใช้ไม่ได้ - ข้าใช้ไม่ได้
อัลลาแกชก็ใช้ไม่ได้ แต่เจ้าต้องใช้มันได้
ในที่สุดข้าก็นึกออก
นี่ไม่ใช่เรื่องราวข้า
มันของเจ้า เจ้าคือผู้นั้น
ที่เจ้าต้องทำ คือเชื่อมั่นในตัวเอง
จะไม่มีอะไรหยุดเจ้าได้
ทีนี้
ไปช่วยโลกนี้ซะ
แล้วเจ้าจะทำยังไง
ข้าอยากไปจากโลกนี้ แบบเดียวกับที่เข้ามา
- อะไรนะ - แก้ผ้าออกไปอัดมันไง ไป!
เอาละเด็กๆ มีใครอยากเซิ้งมั้ย
อีกที!
- เอริค โครนมันโกหกเจ้า - นางบอกความจริงข้า
ให้ข้าเห็นสิ่งที่ข้าเป็นได้!
เจ้าเป็นพี่ข้า
ข้าเป็นราชาของเจ้า!
ถ้าไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว
ข้าอยู่นี่
- ไหนล่ะ - ในหัวเจ้าไง เด็กโง่
- นางแกร่งเกินไป - นางไม่แกร่งเท่ากับเจ้าหรอก
- งั้นทำไมข้าถึงไม่ชนะล่ะ - เพราะเจ้ายังกลัวอยู่ไง
รู้มั้ย ข้าใช้เวลานานที่จะเรียนรู้
มันล้มเหลวได้ มันผิดพลาดได้ ข้าก็เจออยู่เยอะ
มันคือหนทาง ในการเป็นจอมเวทที่ยิ่งใหญ่
และเคล็ดลับคือยอมรับที่ตัวเองพลาด เหมือนที่ยอมรับชัยชนะ
สุดท้ายเจ้าจะพบมันทั้งคู่
จงจริงใจ
จงกล้าไว้
และจำไว้ว่า
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะอยู่ข้างเจ้า
และตอนนี้ อีโลร่า ดาแนน เจ้าจะต้องพบกับจุดจบ
ไม่ๆๆ ข้าต้องทำยังไง จะช่วยเจ้ายังไง
- เจ้าได้ทำไปแล้ว - มันไม่ควรเป็นแบบนี้
- แผนไม่ใช่แบบนี้ - มันมีแผนอยู่เสมอ
ที่บาฟมอร์ด้าพลาด เจ้าจะทำสำเร็จ
ข้ารู้ดี เจ้าคือผู้นำทาง
ตอนนี้เจ้าพร้อมแล้ว
พร้อมทำอะไร
จะปกครอง
คิท กุญเจ เจ้าต้องลองเดี๋ยวนี้
ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า
เจ้าทำอะไรข้าไม่ได้ ข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้า
เอริค ไม่เอาน่า
ข้าจะฆ่าเจ้าเพื่อจัดการนาง
เดี๋ยว
เราต่างต้องเสียสละบางอย่าง
เพื่อสิ่งที่เราเชื่อมั่น
แต่รู้อะไรมั้ย
พวกเราต่างเชื่อ...
ว่าความรัก
คือสิ่งที่ทรงพลังที่สุดในจักรวาล
- ข้าต้องทำยังไง - พูดกับเขา
หากเขาทำได้ เขาจะเห็นแสงสว่าง และกลับมาหาเจ้า
ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ในความมืด และข้ารู้ว่าเจ้ากลัว
แต่ข้าไม่ได้มาไกลขนาดนี้ เพื่อเสียเจ้าไป
เอริค
ตอนนี้เจ้าอยู่ที่แสนไกล เจ้าหลงทาง
และข้ารู้ว่ามันเป็นยังไง
มันเหมือนว่าตอนนี้เจ้าอยู่ตามลำพัง แต่มันไม่ใช่
ข้าอยู่นี่แล้ว
และข้าจะไม่มีวันทิ้งเจ้า
เอริค
เอริคฟื้นสิ เอริค
คิท
ไง
เจ้ารอดแล้ว
นั่นใครน่ะ
ข้าอยากหาแม่
ไม่มีใครรู้ว่าเขากล้าหาญแค่ไหน
พวกเขาจะรู้
ข้าจะบอกพวกเขา
แค่เดินต่อไปเรื่อยๆ ในที่สุดเจ้าจะกลับไปยังจุดเริ่มต้น
เราต้องรอดแน่
- เราหาทางได้ทุกทีแหละ - ใช่
รู้มั้ย เจ้าต้องพิสูจน์ให้ได้
หากเจ้าอยากไปผจญภัยกับเรา พวกเราเอาจริงนะ
อะไร
ข้าจะถอดมันออกแน่
เมื่อไหร่ล่ะ
ทันทีที่รู้วิธี
แล้วถ้าเวิร์มหรืออะไรสักอย่าง ยังอยู่นั่น รออยู่ล่ะ
มันยังอยู่
ข้าเห็นมัน
งั้นเราควรกลับไปพยายามฆ่ามันมั้ย
ไม่ช้า มันจะมาหาเรา
ตอนนี้เราทำมันโกรธมาก
ท่านดูไม่ค่อยห่วงนะ
- ปกติท่านเป็นงั้นนี่ ขี้กังวลน่ะ - ไม่
ข้ามีพวกเจ้าแล้ว และไม่ช้ามันจะมีเพิ่มขึ้น
เหมือนบอลหิมะที่ค่อยๆ โตขึ้น เมื่อมันกลิ้งลงจากเขา
ข้าเคยเล่าตอนที่
แมดมาร์ทิแกน กลิ้งลงมากับบอลหิมะรึยัง
ยัง มันเป็นไงเหรอ
นี่ มาเถอะ
เราต้องการเจ้านะ
นี่มันอะไรกัน
จุดจบ
จุดเริ่มต้น
รุ่งอรุณของยุคใหม่ในโลกใบนี้
ยุคของข้า
แต่ข้าทำเพียงลำพังไม่ได้
ข้าต้องการคนที่มาช่วย
มาอยู่เคียงข้างข้าช่วยกันทำทุกสิ่ง
และเพื่อนำโลกนี้ สู่แสงสว่างของข้า
และเกรย์ดอน
ข้าต้องการเจ้า
"เล่มหนึ่ง"
"เล่มสอง"
"เล่มสาม"
คำบรรยายโดย ปิลันธน์ ชำนาญกิจ