ซอร์ช่า
พวกเกลส์
พวกนั้นกำลังมา
วิลโลว์
"ความเดิมตอนที่แล้วใน วิลโลว์"
พรุ่งนี้เจ้าชายเกรย์ดอน อภิเษกกับบุตรสาวข้า คิท
การรวมเป็นหนึ่งของเทียร์แอสลีน และกัลลาดอร์น
จนถึงวันที่ราชินีที่แท้จริง อีโลร่า ดาแนนจะกลับมา
เอริค เจ้าอยู่ที่ไหน
มันจับเขาไป
พวกมันต้องการจับเขา
ข้าควรไปทางตะวันตก เพื่อตามหาเอริค
เจ้าถึงต้องการจอมเวท
และข้าคิดว่าเขากำลังรอเจ้าอยู่
เจ้าคือวิลโลว์
พี่ชายเจ้ายังไม่ตาย
ถูกจองจำอยู่ที่วิทเธอร์โครน
อยู่ในนครอิมเมโมเรียล ที่อยู่เลยไปจากทะเลเกล็ดแก้ว
แผนที่มันจบแค่นั้น
เราจะต้องไปที่นั่น ไปยังแดนไร้ชื่อ
ดีใจที่เจอกันอีกนะ อีโลร่า
"บทที่สอง ไฮอัลวิน"
เป็นยังไงบ้าง
ดีใจที่เจอเจ้านะ
ข้ามีนิมิต และข้าก็รู้ได้
ว่ามันต้องเกิดขึ้น หากเราไม่เปลี่ยนมัน
ข้าถึงได้กลับมา
- มันถึงเวลาแล้ว - ของอะไร
ศัตรูแท้จริงของเรายังอยู่ข้างนอก
และสิ่งเดียวที่ขวางมันเอาไว้ คืออีโลร่า
มันถึงเวลาต้องฝึกนางแล้ว
แต่นางยังเป็นเด็กนะ
เด็กที่ทรงอำนาจมาก
เจ้าก็เห็นแล้ว
แต่ถ้าอำนาจไม่ถูกกระตุ้น มันจะหายไป
เหมือนทุกสิ่ง ที่ไม่ได้รับการดูแลที่ดี
จนนางไม่สามารถใช้เวทได้ เช่นคนทั่วไป
ดี นางยังทำไม่มากพอรึไง
ให้นางใช้ชีวิต โดยไม่ต้องแบกรับภาระนั่นได้รึยัง
มันต้องมีทางอื่น ที่ปกป้องพวกเราได้สิ
มันไม่มีกำแพงไหนแข็งแกร่ง พอจะกันศัตรูได้ตลอดไปหรอก
ข้ารู้
ข้าถึงได้ส่ง แมดมาร์ทิแกนออกไปค้นหาไง
ข้าพบเบาะแสในคัมภีร์โบราณ มันเขียนถึงเกราะไคมีเรี่ยน
เขาออกไปเมื่อเก้าจันทราก่อน พร้อมทหารรับใช้
แต่เราไม่ได้ข่าวอะไรอีกเลย
ข้าเกรงว่าได้ส่งเขาไปหาความตาย
ความตายไม่อาจกั้นแมดส์ ให้กลับมาหาเจ้าได้
เต็มที่ก็แค่ช้าหน่อย
แต่ซอร์ช่า มันไม่มีอาวุธใด ที่จะเอาชนะโครนได้
มีเพียงอีโลร่าที่ทำได้
ราเซลจากไปแล้ว
เชอลินเดรียก็ด้วย
มันไม่เหลือใครที่พอจะ...
ข้าจะฝึกนางเอง
ข้าเป็นไฮอัลวินแล้ว
ข้าเป็นสิ่งที่ราเซลบอกว่าจะได้เป็น เป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่
สหายรักของข้า
เจ้าเป็นผู้กล้าที่สุดที่ข้าเคยพบ และใจเจ้าก็ซื่อสัตย์อย่างที่สุด
แต่เจ้าไม่ใช่จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่
และเจ้าไม่มีทางเป็นได้
วิลโลว์
ไม่เอาน่าไซลาส ข้าเอง
แต่เป็นไปได้ยังไง นี่คืออีโลร่า ดาแนน
- เดี๋ยวนะ - เจ้ารู้ได้ยังไงกัน
เจ้าไม่ได้เจอนางเลยตั้งแต่ยังแบเบาะ
นอกจากว่า
อาจเป็นนาง นางมีปานนั่น
งั้นเจ้าคืออีโลร่า ดาแนน
ข้าว่าเจ้าคืออีโลร่า ดาแนน
อย่าเพิ่งหุนหันไปนัก เรายังมั่นใจไม่ได้หรอก
ที่นี่ไม่ปลอดภัย
ตามข้ามา
เราอยู่กันที่นี่แหละ
ใช่ ยินดีที่ได้พบเช่นกัน
ไม่ อันที่จริงแล้ว...
พ่อ
ไม่เป็นไร นี่อีโลร่า ดาแนน
นั่นอีโลร่า ดาแนน
เจ้าคืออีโลร่า ดาแนน
- นี่ลูกสาวข้า มิมส์ - ดีใจที่ได้รู้จักเจ้านะ
- ใจเย็นๆ อย่า - ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าจะ...
ข้าไม่... เดี๋ยวนะ
เจ้าจำข้าไม่ได้ใช่มั้ย
ข้าเป็นคนที่พบเจ้า
ข้ากับพี่ชายน่ะ รานอน
เป็นเรื่องดีที่สุดที่ข้าเคยทำเลย
และเจ้าก็เป็นลูกยักษ์ ที่น่ารักมากจริงๆ
ก็ยังเป็นอยู่นะ
งดงาม
แต่โตแล้ว
เจ้าเองก็งดงาม
ขอบใจ
- เจ้าอยากนั่งก่อนมั้ย - เอาสิ เอาเลย
- นั่งลงก่อนเลย ทำตัวตามสบาย - ก็ได้ ขอบคุณ
เอาละๆ เว้นที่ให้นางหน่อย ใจเย็นๆ
เจ้าฝันได้มั้ย
- ข้าฝันได้มั้ยเหรอ - ใช่ๆ
เจ้าไหวนะ
เหมือนเจ้าดูแบบว่าเพี้ยนๆ น่ะ
ฟังนะ เอริคอยู่ที่ไหนสักแห่ง อีกฝั่งทะเลเกล็ดแก้ว
เราไม่รู้ว่าพวกนั้นทำอะไรเขาหรือ เขาเหลือเวลาแค่ไหน
ข้าไม่มีอารมณ์จะมาเรียนรู้ เรื่องวัฒนธรรมเนลวินตอนนี้
ฟังให้ดีๆ
เอาละทุกคน นั่งลงก่อนนะ
ไฮอัลวินจะกล่าวอะไรกับหมู่บ้านหน่อย
หลังข้า
ข้าไม่หนักขนาดนั้นนะ
ขอบใจ ขอบใจมากนะ ขอบใจ
ผู้กล้าทุกคน เราชาวเนลวิน ได้เห็นความหายนะมาแล้ว
เราทนทุกข์ ต้องเสียสละ เราตกยาก และอดทน
และนั่นแค่ตอนวันหยุดนะ
ข้าพยายามเริ่มต้นอย่างเบาๆ หน่อยน่ะ
- ได้ - เอาละนะ คืนนี้เรามารวมกัน
เพื่อสิ่งที่ข้าเชื่อว่าได้สูญหาย และได้ถูกพบอีกครั้ง
อีโลร่า ดาแนนได้กลับมาบ้านแล้ว
ใช่
พวกเจ้าบางคน อาจไม่ใช่ทุกคน
อาจสงสัยว่านี่มันหมายถึงอะไร
และมองมาที่ข้า ไฮอัลวินของเจ้า เพื่อหาคำตอบ ซึ่งข้าจะตอบให้เอง
มาใกล้ๆ สิ
- พร้อมนะ - ข้าไม่รู้ว่าท่านจะทำอะไรแต่...
ข้าจะให้กระดูกทำนาย
ใช่
น่าสนใจ
ทุกสรรพสิ่งนั้นต่างมีสมดุล
แสงสว่างความมืด
ความดีความชั่ว
ความหวานและ... ความเผ็ด
เมื่อสมดุลสูญเสีย จักรวาลจะแก้ไขมัน
อำนาจของพวกโครนนั้นมากขึ้น ทำให้เราต้องหลบซ่อน
และยามเมื่อเราใกล้สูญสิ้นความหวัง
เด็กน้อยจากคำทำนายได้กลับมา... ทำตามชะตาของนาง
ด้วยการรวมโลกเป็นหนึ่งเพื่อ ต่อสู้กับศัตรูในมหาสงครามที่จะมาถึง
เมื่อไหร่ล่ะ
ศิษย์ของข้า คาร์ที่
ซึ่งข้าหวังว่าจะได้รับการสนับสนุน แบบไม่มีเงื่อนไข
อยากรู้ว่าเมื่อไหร่
ไม่ช้า
เมื่ออีโลร่าได้ฝึกฝนจนสำเร็จ
ทีนี้ใครหิวแล้วบ้าง
ท่านคิดว่า มันต้องใช้เวลาสักแค่ไหนกัน
ไม่นาน คิดว่างั้น
สองสามอาทิตย์ รึไม่ถึง แล้วแต่ว่านางพร้อมจะเรียนแค่ไหน
รึไม่ก็... พลังเวทนั้น ไหลผ่านตัวนางขนาดไหน
ซึ่งข้าคิดว่ามันน่าจะทำได้ไม่ยาก เพราะนาง... คือผู้ถูกเลือก
ทดสอบนิ้วนาง
นางต้องทำมันได้แน่นอน
ให้เลือกนิ้วๆๆ
ก็ได้ๆๆ
พลังที่ควบคุมทั้งโลกานี้ มันคือนิ้วไหน
ของเจ้าๆ
- อะไรนะ อะไร - ของเจ้าๆ
ไม่เป็นไร มันไม่ได้มีความหมายอะไร
หนแรกข้าก็พลาดเหมือนกัน จำได้มั้ย
แล้วดูตอนนี้สิ คือข้า... เจ้าก็รู้ ข้าเป็นข้าไง
อาจารย์
เด็กนั่นเปิดเผยตัวแล้ว
นานแค่ไหน
ข้าไม่แน่ใจ
ข้าเห็นนางเมื่อเช้าหลังจากเอริค...
นางไม่พอใจเท่าไหร่
หากนางผ่านกำแพงไปแล้ว มันก็อาจสายเกินไป
แน่ใจนะว่าท่านพร้อมจะขี่ม้า
แผลที่ไหล่ท่านมันยัง...
แค่แผลถากๆ น่า
ข้าจะไม่ถามนะ แต่... ข้าชอบเด็กคนนี้
นางหุนหัน และบางทีอาจจะโง่เง่า
ข้าห่วงว่านางจะหาทางกลับไม่ได้
แม่ครัวหัวร้อนงั้นเหรอ
ข้าอยากให้ท่านพานางกลับมา
หากนางอยู่ข้างนอกเราหาเจอแน่
ท่านบอกเขามั้ย
- ว่าตัวจริงของนางคือใคร - ไม่
ข้าแค่สั่งการไป
เขารู้แค่นี้พอ
นางออกมาจากที่หลบซ่อนแล้ว
นางยังทำลายข้าได้
อีโลร่า ดาแนนจะมาถึงเมืองไม่ได้
นักล่าของข้าออกไปตามล่านางแล้ว
ท่านใช้เวทมนตร์เสกอาหารนี่เหรอ
เจ้าใช้เวทมนตร์เสกอาหารไม่ได้
เคยทำหนนึง วิ่งเข้าส้วมเป็นอาทิตย์เลย
งั้นตะวันตกสินะ
เขานอสติค ที่ราบน็อคมาร์
ไม่มีใครเคยผ่านน็อคมาร์
- อ้อมไปทางเหนือ - หรือทางใต้
- อยู่ที่ว่าเจ้าจะไปไหน - จริงด้วย
โดยเฉพาะหากเจ้าอยากผ่านแมนไฮม์
- หรือแคมริน งั้นต้องลงใต้ - ใช่
ยังไงก็ต้องผ่านไวลด์วู้ด
ข้ามไปอัลคาลิเนส แผงหลังมังกร
ทั้งหมดนั่นก่อนจะไปถึงชายฝั่ง ตะวันออกของทะเลเกล็ดแก้ว
จากนั้นก็ไม่รู้แล้ว อะไรล่ะ
จะเป็นการเดินทางยาวไกลที่อันตราย
ซึ่งเจ้าไม่เคยไปมาก่อนใช่มั้ย
ก็ใช่
- งั้นเราจะไปกันเมื่อไหร่ - เราจะมัวรออะไรอีก
เจ้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
เจ้าต้องอยู่กับข้าและเรียนรู้เวท
- ข้าไม่อยู่หรอก - เจ้าไม่เข้าใจว่ามันอันตรายแค่ไหน
เจ้าคืออีโลร่า ดาแนน สายเลือดสุดท้ายไคเมเรีย
ใช่ และข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
สองวันก่อนข้าจากเทียร์แอสลีน เป็นหนแรกในชีวิต
ข้าข้ามกำแพง หนีจากโบนริเวอร์ส
ตอนนี้กรามข้าก็ดังกริ๊กๆ ด้วย
แต่ข้าทำได้และจะทำมันอีก เพื่อช่วยเอริค
โดยไม่เรียนวิชาพ่อมดจากท่าน
ข้าขอโทษ
คือท่าน ท่านดูเหมือนเป็นคนดีนะ
เราขอบคุณที่บอกว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่ข้าจะไปกับพวกเขา
ตอนนั้นนางเป็นเด็กที่สงบเสงี่ยม
ข้าจำได้
ดวงตาอ่อนโยน และแสนดีมองตามข้าเสมอ
และดูเหมือนนางจะเข้าใจทุกอย่างด้วย
อีโลร่าคนนั้นหายไปไหน
ก็นางมีความรัก
ข้าว่าพ่อน่าจะเข้าใจเรื่องนี้ ดีกว่าใครๆ
ว่าทำไมท่าน ถึงพูดเปลี่ยนใจนางไม่ได้แน่
ข้าต้องทำ
มันอันตรายเกินไป
นางไม่ควรมาที่นี่เลย
แต่นางมาแล้ว
และตอนนี้นางอยากให้พ่อช่วย
มีอะไรที่พ่อไม่ได้บอกข้า
พ่อ
หากมีอะไรเกิดขึ้นกับนาง
โลกนี้จะพินาศ
เพราะงั้นพ่อถึงต้องไป
เพื่อปกป้องนางอย่างที่เคยทำไง
ไม่ได้ข้า... ข้าคือไฮอัลวิน
ข้าสัญญากับทุกคนไว้แล้ว
และพ่อต้องรักษาเกียรตินั่นไว้
ไม่ใช่ซ่อนตัว จากสิ่งที่รู้ว่ากำลังจะมา
แต่ลุกขึ้นเผชิญกับมัน
และเมื่อนางพร้อม
พ่อจะมอบนี่ให้นาง
นางไปแล้ว อีโลร่า...
เราหานางไม่เจอเลย
- เจ้าจะไปที่ไหนน่ะ - ตะวันตก
- ไปทะเลเกล็ดแก้ว - ลำพังเหรอ
ถ้าเจ้าอยากมาด้วยก็ได้
แต่ข้าจะไม่ยอมรอแม่สาวมัฟฟิน ให้เรียนวิชาเลือกนิ้วจนสำเร็จแน่
คือนางชื่ออีโลร่า ดาแนน
- และเราติดหนี้นาง - วิลโลว์ว่างั้น
- นางมีปานนั่น - เขาอาจทำเองก็ได้
มันไม่เคยมีมาก่อน
แล้วต่อให้เป็นราเซล จะรู้ได้ไง ว่านางไม่ได้ทำปานให้เด็กอื่นด้วย
เจ้าเองก็อาจมีมัน
เจ้าก็อาจเป็นอีโลร่า ดาแนน
ข้าอาจเป็นอีโลร่า ดาแนน
ข้าคิดเสมอว่าตัวข้ามีสิ่งพิเศษอยู่
เจ้าก็ไม่เชื่อเหรอ
มันไม่ใช่ข้าไม่เชื่อหรอก แต่ข้าไม่สนด้วยซ้ำ
เดาว่าเจ้ามีความคิดดีกว่า ที่เราจะช่วยเจ้าชายได้
ข้ามีความคิดอยู่เพียบเลยละ
แต่ก่อนอื่น ข้าขอแนะนำ ให้เราแยกกัน
ก่อนแม่พิราบจะติดลม แล้วตัดสินใจตามมา
เจ้าไม่ควรทำแบบนั้น
- คิดงั้นเหรอ - นางคืออีโลร่า ดาแนน ข้ามั่นใจเลย
ยังไง งั้นขอหลักฐานให้ข้าสักชิ้น
เพื่อพิสูจน์ว่านางทำอะไรได้ จะเวทมนตร์รึอะไรก็ตาม
งี่เง่า สมองทึบที่สุด นางอยู่ไหน
- อีโลร่าเหรอ - นึกว่านางอยู่กับเจ้า
เพราะแบบนี้ถึงไม่ยอมให้ใคร ขึ้นมาข้างบนอีกแล้ว
ใจเย็น บางทีนางอาจจะไปอยู่ ในทุ่งหญ้าแถวๆ นี้ก็ได้
งั้นเหรอ ลืมเลยว่าเจ้าสายฮา
แล้วเจ้าก็ยังเป็นทหารม้าไม่ได้ความ ที่แบกชะตาโลกไว้ด้วยเจ้าหญิง
ช่วยคิดเรื่องนี้สักครู่นะ
ทุกคนที่เจ้ารักนักหนา จะต้องตกอยู่ใต้อำนาจของโครน
และความหวังเดียวที่จะพ้นจากฝันร้าย
ไปเตร็ดเตร่อยู่ในป่าตอนนี้
จับคู่กัน แยกกันไปหา
เจ้าจะไปไหน
ไปตามหานาง
เจ้าอยากทำอะไรก็ตามใจ
แล้วแต่เจ้าเลย
อีโลร่า
- อีโลร่า - อีโลร่า
อีโลร่า
พ่อๆ
เราไม่เคยแยกจากกัน
ข้าคิดถึงเจ้าแล้วสิ
เราเจออะไรที่แม่น้ำล่ะ
พ่อ มันเป็นเด็ก
เราช่วยมันได้มั้ย พ่อ
วิลโลว์ อัฟกู๊ด ความปลอดภัย ของเด็กนี่ขึ้นอยู่กับเจ้า
เจ้ากลัว
ข้าต้องกลัวอยู่แล้วละ
ข้าไม่ผ่านการเลือกนิ้วด้วยซ้ำ
ถ้าข้าใช้เวทไม่ได้ล่ะ
ถ้าข้าช่วยเขาไม่ได้ล่ะ
เจ้าแค่ต้องเชื่อมั่น
นั่นแหละคือการทดสอบเลือกนิ้ว
จงศรัทธาพลังในตัวเจ้า
ได้โปรด มากับเราเถอะ
เราต้องการท่านเพื่อหาเอริค
ข้าต้องการท่าน
หากข้าไป หากข้าพาเจ้าไปยังนครอิมเมโมเรียล
- เจ้าจะต้องฟัง - ฟังสิ
จะฟังจะทำทุกอย่างที่ท่านบอก
และเจ้าต้องเรียนรู้ มันจะเป็นเรื่องยากมาก
ข้าเป็นคนขยันอยู่แล้ว ใครๆ ก็พูดแบบนั้น
เชื่อที่ข้าตัดสินใจ
- ต่อให้เจ้าไม่เห็นด้วยก็ตาม - แน่นอน
ข้าทำอยู่แล้วด้วย
ข้าเอาชนะโครนไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้า เจ้าช่วยเอริคไม่ได้ถ้าไม่มีข้า
งั้นเราต้องเป็นคู่หูกันสินะ
เปล่า นั่นทำให้ข้าเป็นครู และเจ้าเป็นนักเรียน
แบบนั้นก็ได้
ข้าตื่นเต้นจัง
เพื่อเรียนเวทมนตร์และอะไรก็ตาม
คงถึงเวลาแล้ว
ใช่
พ่อเอาเสื้อผ้าไปพอมั้ย รู้ใช่มั้ยกลางคืนพ่อน่ะขี้หนาว
ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเดียวพ่อก็กลับมาแล้ว
ข้ารักพ่อนะ
เพราะพ่อน่ะเป็น และจะเป็นวีรบุรุษของข้าเสมอ
หากพ่อรู้ว่าการทำภารกิจอันตราย จะทำให้เจ้าพูดแบบนี้ออกมาได้
พ่อคงทำไปนานแล้วละ
ข้าภูมิใจพ่อ
ไปเถอะ
พวกนั้นมาที่นี่
ก่อนนี้สองวัน
พวกเราต้องไปกันต่อ ไล่ให้ทัน
เราต้องพักก่อน พวกม้าก็ด้วย
ไม่หยุดจนกว่าจะเจอเด็กนั่น
ท่านเป็นอะไรไปท่านแม่ทัพ
อยากรู้จริงๆ งั้นเรอะ
มันเป็นความรู้สึกที่ยอดมาก
มันคืออะไร
เป้าหมายไง
เดินทางไกลเจ้าก็ดูไหวนิ
ใช่ ข้าไม่มีอารมณ์จะมาเล่นอะไร
น่าเสียดายนะ
อยากบอกว่าเห็นด้วยกับเจ้า
ข้าไม่เหมือนพวกนั้น
และที่ข้ามาหาเจ้า
เพราะบังเอิญว่าเราน่ะไปทางเดียวกัน
ข้าก็เลยหลอกพวกนั้นว่าข้าเห็นด้วย
- จริงๆ แล้วข้าเป็นพวกกับ... - เออ รู้แต่แรกแล้ว
ถ้าไม่นับเรื่องที่เจ้าได้ยินมา ข้าน่ะไม่ใช่โจรจริงๆ หรอก
ข้าเป็นพวกที่เจ้าอาจจะเรียกว่า คนหาวัตถุโบราณ
- ปล้นสุสานล่ะไม่ว่า - พวกล่าสมบัติน่ะ
ที่ข้าเป็นแบบนี้ เพราะตอนที่อายุเท่าๆ เจ้า
มีคนบอกข้า เรื่องตำนานของเกราะไคมีเรี่ยน
- เกราะไคมีเรี่ยนเหรอ - ใช่ เกราะนั่น
- ตำนานของชุดที่... - ข้ารู้มันคืออะไร
มันเปลี่ยนชีวิตข้าเลย
เจ้าก็เลยเสียเวลาหาของวิเศษ
เพราะมีคนเล่า นิทานหลอกเด็กให้ฟังเนี่ยนะ
มันเป็นเรื่องเศร้าสุด ที่ข้าเคยได้ยินเลย
ไม่นะ พ่อเจ้าเขาไม่คิดว่ามันเศร้า
เขาใช้เวลาห้าปีออกท่องโลกหามัน
ที่รู้เพราะข้าไปกับเขา ข้าเป็นทหารคนสนิทเขา
แล้วไง จะบอกว่ารู้ว่า เกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอ
ใช่แล้ว
เขาหามันเจอ
- ตื่นเต้นจังที่เราจะใช้เวทมนตร์ - เราจะคุยกันเรื่องเวทมนตร์
- แล้วข้าต้องใช้อะไรมั้ย - ไม่ๆ
- ไม่เหรอ ก็ได้ - แค่ฟังพอ
ตกลง
เวทมนตร์คือเส้นเลือดของจักรวาล
ก่อนจะเริ่มเราควรจะรู้ว่า
ไอ้การที่เกวียนมันโยกไปโยกมาแบบนี้ มันทำให้ข้าเวียนหัว
- เรื่องนั้นเราคงทำอะไรไม่ได้ - ไม่ๆ
- เป็นธรรมชาติของการเดินทางแบบนี้ - ก็ได้
เวทมนตร์คือเส้นเลือดของจักรวาล
ลืมทุกสิ่งที่เจ้ารู้หรือคิดว่ารู้ซะ
ข้าไม่รู้อะไรเลย งั้นน่าจะข้ามเรื่องนี้ไปได้
ถ้าแบบนั้นก็ได้
- เพราะเจ้าต้องใช้แค่การเข้าใจ - ตกลง
เจ้าเคยมีความรู้สึกว่า
มีอะไรอยู่ไกลเกินกว่า สิ่งที่เห็นหรือสัมผัสมั้ย
งั้นถ้าเป็นแบบเคยฝันถึงอะไร แล้วมันเกิดขึ้นจริงมั้ย
รึสื่อสารกับสัตว์
ท่านสื่อสารกับสัตว์ได้เหรอ
ไม่ได้ เจ้าล่ะ
ไม่ได้
ข้าอยากจะฝึกเจ้าตั้งแต่ตอนยังเด็ก
แต่ซอร์ช่าไม่ยอม
ทำไม
นางว่ามันปลอดภัยกว่าถ้าเจ้าโตมา
คิดว่าตัวเองเหมือนคนทั่วไป
แต่เจ้าไม่ใช่
มันมีสิ่งพิเศษในตัวเจ้า ที่เก็บมานานเกินไป
หน้าที่เราคือปล่อยมันออกมา
- ตายแล้ว - ไม่เอาสิ
- โทษทีนะ - เจ้าควรไปเดินสักหน่อย
มันมีพลังงาน ที่ไหลผ่านทุกสิ่งมีชีวิต
สายเลือดของจักรวาล
ใช่
พลังนี้ไม่อาจใช้สร้าง หรือทำลายได้ มันแค่เปลี่ยนรูป
สิ่งที่เราเรียกเวทมนตร์
คือศาสตร์ของการเปลี่ยนพลังงาน จากสิ่งนึงเป็นสิ่งนึง
เอาละ ยื่นมือออกมา
เมล็ดเอคเคิ้ลเบอรี่นี่
ปลูกมัน
ที่ไหนก็ได้ แถวนี้
แล้วพูดตามข้า
เกือบละ
งั้นมาลองอีกที
พูดตามทุกคำที่ข้าพูดออกมา
มือเอามาทำไม
- ไม่ใช้มือเหรอ - ไม่เอามือ
จอมเวทหญิงไม่ต้องใช้มัน
- ทำหน้าแบบนั้นทำไม - ทำเหมือนท่านไง
ข้าไม่ได้ทำแบบนั้น
- เกือบๆ แหละ - ทวนคำที่ข้าพูดออกมา
- เดี๋ยว ให้ข้าพูดก่อนสิ - ทูแอทฮา
ไม่ ต้อง... ทูอาทา
- ทวาทา - ไม่ๆ ช้าลง
เจ้าชักแปลกๆ แล้วนะ เป็นตัวเองสิ เป็นมนุษย์หน่อย
นี่เป็นเวทง่ายๆ นะ เทียบกับสิ่งที่เจ้าต้องไปทำ
ดูนี่นะ
ข้าว่ามันไม่เข้าท่าถ้าจะให้ข้าดู
ไม่ "โฮอาทา" เหมือนเจ้ารดน้ำในสวนไง
ยิ่งฟังนางก็ยิ่งพูดเพี้ยนหนักขึ้นนะ
เจ้าทำได้ดีมากแล้ว นี่พูดจริง
เหมือนท่านไม่มั่นใจ
มองหน้าข้านี่ เจ้าเชื่อข้ามั้ย
เจ้าทำได้ดีมากแล้ว
ข้าอยากให้เจ้าซ้อมต่อไป พูดแต่ละคำเป็นสามชุด
- จนกว่าจะท่องถูก - แล้วข้าจะรู้ได้ไงว่าพูดถูกแล้ว
จะมีต้นอ่อน สูงประมาณนี้ งอกขึ้นจากดิน
ฝึกสักสองสามอาทิตย์ เราจะได้กิน แยมเอคเคิ้ลเบอรี่เป็นมื้อเช้า
ไม่กี่อาทิตย์เหรอ
ตกลง ยอด
อีกนานมั้ยกว่านางจะยิง สายฟ้าออกจากมือนางได้
นางต้องฝึกสี่แกนหลักของจอมเวทก่อน
คาถา ปรุงยา สมาธิ และการทำนาย
ก่อนนางจะเริ่มต่อสู้ด้วยเวทมนตร์ได้
ทำไมเราไม่สู้ด้วยเวทกันเลยล่ะ
มันน่าสนุกดีออก
ไม่ นี่มันไม่ได้สนุกเลย
ข้าขอใช้ได้มั้ย
ไม่ เอาคืนมานะ
อะไรนะ
นี่คือคทาของเชอลินเดรีย
มันเป็นคทาทรงพลัง ที่เจ้ายังไม่พร้อมจะใช้มันสักนิด
คือ ข้าชอบแยมเอคเคิ้ลเบอรี่นะ
ทาลงบนขนมปังปิ้งเติมเนยหน่อย
อร่อยเหาะเลย อยากจะลองกินซะแล้วสิ
พยายามฝึกต่อไปนะอีโลร่า เนอะ เพราะข้าตื่นเต้นมากเลย
ไม่ต้องฟังเขา
ข้ามั่นใจว่า เจ้ามีพลังซ่อนอยู่ภายในแน่
แต่ลึกมากๆ
จำข้าได้มั้ย
คราวก่อนที่เจอกัน... ผมเจ้าน่ะสีแดง
พรูเอาน้ำมะนาว กับเลือดด้วงมาเปลี่ยนสีผมให้
- ฟังแล้วน่าแหวะนะ - ไหงท่านตัวเล็กจัง
ข้ามาจากหมู่บ้านงดงาม ที่มีแม่น้ำเชี่ยว
ที่นั่นทุกคนต่างตัวเล็ก
บ้านเรือนก็เล็ก ทั้งเตียง แม้แต่ม้าด้วย
พวกตัวสูงอย่างเจ้า ไม่ค่อยได้เห็นพวกเรานัก
ตัวโต ตัวเล็ก สุดท้ายแล้วมันก็อยู่ที่มุมมอง
ข้าก็มีลูกนะ มิมส์กับรานอน และพวกเขาตัวเล็กกว่าข้าอีก
เจ้าน่าจะชอบพวกเขา
พวกเขาน่ะรักเจ้าแน่ๆ
เดี๋ยวๆ
เดี๋ยวกลับมาก่อน คือข้าแค่...
ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น
เกิดอะไรขึ้น
ให้ตายสิ
เจ้าไปพูดอะไรกับนาง
- เปล่านี่ ก็แค่... - เจ้าคิดอะไรอยู่
เจ้าคิดว่าจะพานางไป
แล้วข้าจะไม่ส่ง อัศวินทั้งอาณาจักรตามไปเหรอ
ถอยไป ข้าขอเตือนนะไม่งั้น...
ไม่งั้นจะทำไม
ใช้มุกเสกหมูให้หายอีกเหรอ
นางเป็นของข้าพอๆ กับเจ้านั่นแหละ
ถ้าเจ้าคิดว่าข้าจะกลับมา หลังจากถูกดูหมิ่นอีก
จากนี้ไปข้าจะปกป้องคนของข้า
ข้าจะไม่สนว่า เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า หรือนาง
ข้าตัดสินใจพลาดไปจริงๆ
ตอนไหน
ก็ตอนเมื่อหลายปีก่อน
ไปนอนไป วิลโลว์
เราไม่ได้มาร้าย
เรามาตามหาเด็กสาว ที่เดินทางมากับเจ้าหญิง
ราชินีซอร์ช่าส่งเรามาพานางกลับบ้าน
อย่าๆๆ
เจ้าเห็นนางมั้ย
วิลโลว์
เขาไปด้วยรึ
ชื่อข้าคือบัลลันไทน์
ข้าเป็นแม่ทัพของพาคาลเคด
เราต้องการช่วยพวกเขา
และเราทำได้ หากเจ้าบอกว่า เขาพาพวกนั้นไปที่ไหน
กลับไปเทียร์แอสลีน
บอกว่ามันอันตรายไป
- พวกเขาไม่รอดแน่ๆ - เรามาจากเทียร์แอสลีน
ไม่เห็นเจอพวกเขาบนเส้นทางนักแสวงบุญ
พวกนั้นไปทางซาราเซ่น
หากเจ้าไปตอนนี้ น่าจะไล่ตามพวกนั้นทัน
คงไม่ได้โกหกเราใช่มั้ย เจ้าแคระ
ไม่... หรอกท่าน
นี่
มีรอยเกวียน น่าจะไม่เกินวันนึง
ไปทางตะวันตก
ตามไป
ดี
- อีกที - ไม่
ข้าทำซ้ำทำซากรู้อะไรมั้ย
มันไม่เกิดอะไรขึ้น
อีโลร่า
ชื่อข้าไม่ใช่อีโลร่า
ไม่ใช่ชื่อโดฟด้วยซ้ำ
นั่นเป็นชื่อที่เอริคเรียก
ข้าชื่อ บรันฮิลด้า
- ถามจริง - ใช่
ที่เด็ดคือมันทำให้ถูกล้อเลียนเสมอ
แล้วเวลาที่ไม่โดนล้อ
ข้าทำงานอยู่ในครัว และข้าเรียนการทำอาหาร
นั่นคือตัวข้า
- นั่นคือตัวตนของข้า - ไม่
เจ้าทำได้
เจ้าแค่ยังไม่สัมผัสถึงคาถา
มาน่า มาลองกับข้า
ทูอาทา...
พูดจริงนะ ถ้าท่านพูดทูอาทา อีกแค่หนเดียว ข้าต้องคลั่งแน่
ข้าเข้าใจ เจ้าหงุดหงิด ข้าก็เหมือนกัน
เชื่อเถอะมนตร์หว่านพืช มันเทียบไม่ได้
กับสิ่งที่เจ้าจะเจอ ตอนเราไปถึงนครอิมเมโมเรียล
มหาจอมเวท
คิดว่าท่านจะจัดการ นังแม่มดแก่ได้ซะอีก
นังแม่มดแก่เหรอ
ถ้าโครนมันมีตัวตนนะ นางกลายเป็นสิ่งอื่นเมื่อนานมาแล้ว
เป็นสิ่งน่ารังเกียจ
หากเจ้าอยากพบเอริคอีกครั้ง ไม่นับเรื่องช่วยเขา เจ้าต้องตั้งใจ
นี่เป็นเรื่องจริง
อย่าเริ่มนะ
- ข้าไม่ได้พูดอะไรนี่ - ไม่ต้องพูดหรอก
ข้ารู้ดีเลยว่าคิดอะไร
งั้นเหรอ
ไอ้แบบนี้มันไม่ได้ผล และเรากำลังเสียเวลาอยู่
- เจ้าไม่ให้โอกาสนาง... - โอกาสที่เอริคเขาไม่มี
ข้ารับใช้องค์ราชินี
นางสั่งให้ข้าตามวิลโลว์ คิท และนั่นคือสิ่งที่ข้าจะทำ
- ถึงเขาจะผิดเหรอ - เจ้าไม่รู้หรอก
ข้ารู้แค่สิ่งที่ข้าเห็น
จนตอนนี้ข้าไม่เห็นเวทมนตร์อะไรเลย
เช่นนั้นเราสามคน ต้องเกาะกลุ่มกันไว้
เราคือกาวที่เชื่อมกลุ่มไว้
และข้าอยากให้พวกเจ้ารู้ว่า บอกข้าได้ทุกเรื่อง
ทุกความลับ ทุกเรื่องน่าอับอาย
ตอนเด็กเรื่องฉี่รดที่นอน
ที่แอบไปเล่น หมอกับคนไข้กับสาวข้างบ้าน
แต่ดันตีกันซะได้
นั่นมันอะไร
หมาไง
ข้าจะเอาให้ลิบบี้ตอนที่กลับบ้าน
นางชอบสะสมมัน
ตัวอะไรก็ได้เหรอ
เปล่า แค่หมา
ให้ตั้งชื่อมั้ย
เรียกมันบอร์แมนก็ได้
เป็นชื่อที่เหมาะกับหมามาก
ไง
ข้าไม่มีอารมณ์จะคุยด้วย
ได้ ไม่เป็นไร ข้าก็ไม่ได้อะไรอยู่แล้ว
คือก็แค่... เจ้าไม่ควรมาอยู่ที่นี่ลำพัง รู้มั้ย
พวกเราเองก็ด้วย วิลโลว์ว่ามันไม่ปลอดภัย
- ข้าไม่เป็นไรหรอก - งั้นเหรอ ได้
แล้วก็ข้าอยากบอกว่าคัมภีร์ คือข้าถนัดเรื่องพวกนี้มากนะ
พวกภาษาอาร์คาน่า
งั้นถ้าหากเจ้าอยากให้ช่วย
ข้าพอช่วยได้ แบบช่วย ยังไงก็ได้
เอาละ งั้นข้าจะ...
ตอนวิลโลว์บอกว่าข้าคืออีโลร่า ดาแนน
ส่วนนึงของข้าคิด
"ใช่แล้ว นี่ไงล่ะ"
คำตอบของสิ่งที่ข้าสงสัยมาตลอดชีวิต
ข้าเป็นใคร
แต่ส่วนนึงของข้า
เสียงเล็กๆ ในหัวมันไม่เชื่อเลย
ความจริงคือข้าไม่ได้พิเศษ
ข้าแค่...
คนธรรมดา
เจ้าเห็นว่ามันตลกงั้นเหรอ
อะไรนะ เปล่าๆ ไม่เลย
ใช่ ก็นิดนึง
ทำไมถึงคิดว่าคิทร้ายกับเจ้า นางอิจฉาไง
รู้มั้ยทำไมเจดถึงปกป้องเจ้า นางทุ่มเท
และบอร์แมนรอดูว่าเจ้าจะทำอะไรได้
ใช่ มันเป็นเรื่องตลก
กับความจริงที่ว่า เจ้าเหมือนเป็นคนเดียว
ที่ไม่รู้ว่าตัวเองน่ะพิเศษแค่ไหน
ใช่
เอาละ งั้นข้าจะ...
ข้าไม่กวนเจ้าแล้ว
ข้าว่าเราควรกลับไป
ไม่อยากเชื่อว่าข้าจะพูดแบบนี้
ในเมื่อข้า เป็นคนที่ต้องฟังมันมาทั้งวัน
แต่... เจ้าจะต้องอดทนไว้
เจ้าไม่เข้าใจ มันสายไป
พลังในตัวนางมันถดถอย
หรือไม่ก็หายไป จนไม่เหลืออะไรแล้ว
นางเคยเป็นอีโลร่า ดาแนน
แต่มันไม่ใช่แล้ว
แต่นิมิตเจ้า
เจ้าเห็นนางสู้กับโครน
ไม่
ในนิมิตข้า ข้าลุกขึ้นในสนามรบ
ร่างข้าบาดเจ็บ
คลานผ่านเศษซาก
พวกเนลวิน ไดคินี่กับทุกๆ อย่าง
จนข้าพบนาง
ไม่ว่าข้าจะทำอะไร
ไม่ว่าข้าพยายาม เปลี่ยนชะตาของนางสักกี่ครั้ง
ท้ายที่สุด
เพื่อให้โลกของเรารอดได้
อีโลร่า ดาแนน... จะต้องตาย
ขอโทษ ที่โพล่งออกมา
ให้ช่วยอะไรมั้ย
ข้าอยากให้เล่า เรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อ
และทุกเรื่องที่ต้องรู้ เรื่องของเกราะไคมีเรี่ยน
ขอร้องล่ะ
คำบรรยายโดย ปิลันธน์ ชำนาญกิจ