O rety…
- Gdzie jest Kumru? - W łazience.
Oby nie widziała zdjęć ze ślubu. Są wszędzie.
Jeśli zobaczyła – trudno. Nic nie poradzimy.
W porządku?
- Wspaniale. - To dobrze.
Chodź.
- Wychodzę. - Dlaczego? Bawimy się.
Lata 90. źle na mnie działają.
- Planowałyśmy iść coś zjeść. - Idźcie.
Nie zostawaj dziś sama, Kumru.
I tak jestem sama.
Nie wsiadaj za kierownicę.
Nie martw się. Pa.
- Bądź ostrożna! - Dobrze!
MIŁOŚĆ W 39 STOPNIACH
Kim jesteś?
TRZY LATA WCZEŚNIEJ
- Kierowniczką. - Kto ma kości?
- Ja. - Rzuć je.
TRUD, WALKA, KARIERA, GRANICE, ZWYCIĘSTWO, UZNANIE
Spójrz.
Pospieszyłaś się na widok zwycięstwa i sławy.
Co ci to dało?
Uznanie innych.
Gdybyś poszła tędy…
PODRÓŻ
…czekałaby na ciebie nowa ścieżka.
Mam dziś zlecenie za miastem.
Sprawa rozwodowa.
Co za przypadek.
Klient to najlepszy przyjaciel szefa.
Jeśli to załatwię, zostanę wspólniczką w firmie.
Ale nie mogę popełnić błędu.
Nie popełnisz.
Praca jest w Izmirze.
- Co za różnica? - Duża.
Izmir robi wszystko, żeby mi przeszkodzić.
- Jaki masz wynik w firmie? - 37 na 37.
A licząc ugody?
102 na 102.
- Więc o czym mówimy? - Twoje imię będzie na szyldzie.
Nazwisko.
Polecisz tam. Załatwisz sprawę.
A wieczorem wrócisz. To wszystko.
Kość.
SKARB
Wszystko masz pod kontrolą. Ty tu rządzisz.
Wszystko mam pod kontrolą. Ja tu rządzę.
Biegnij.
Gdybyś czegoś potrzebowała…
Dziękuję, Doruk.
Przyjąłeś mnie bladym świtem. Dziękuję.
W zamian przywieź bułeczki boyoz.
- Zapłacę. - Ja stawiam.
À propos pieniędzy. Zaktualizowaliśmy stawki.
Teraz płaci się u nas w dolarach.
Prześlę ci nowy numer IBAN.
- Jasne. - Pamiętaj o oddechu.
- Cztery, siedem, osiem. - Cztery…
Siedem, osiem…
STRAŻNIK
Fatih!
- Idę! - Otwórz!
Co się stało? Oszalałeś?
A stało się. Nie odbierałeś telefonu.
Mam bombowe wieści.
Nie krępuj się, wejdź.
Ułożyłem świetny kawałek. Nie napisałeś tekstu?
Nie mogłem.
Nagrałem demo.
Wiem. To naprawdę dobre.
- Idealne na wieczór. - Na wieczór?
Na koncert.
Na jaki koncert?
Pinhâni.
Spotkałem wczoraj Sinana.
Udało mi się go przekonać.
Dziś wieczorem zagramy w Bodrum przed Pinhâni.
Będziemy ich suportem.
Chwila. Jacy „my”?
Ty i ja.
To zrozumiałem, ale kiedy ostatnio byłem na scenie?
Dziś na niej będziesz.
Sinan twierdzi, że zdziałasz cuda.
Nie, Cemo.
Tak!
Napisałem mu, że będziemy.
- Zgodził się dla ciebie. - Masz.
Nie rób mi tego.
Jeden wieczór.
Weźmiesz auto i w drogę.
Nawet nie mam auta.
Co się stało?
Ojciec zabrał.
Skoro z nim nie pracuję, mogę zapomnieć.
To co zrobimy?
Nie wiem. Trzeba było najpierw mnie zapytać.
Mówimy o Pinhâni, chłopie!
Odpuść, Cemo.
Wiesz, że nie wychodzę na scenę niegotowy.
Chwila. Nie spławisz mnie.
Spławię cię tak, że sam się zdziwisz.
Masz jakąś wymówkę?
- Nie bądź dzieckiem. - Masz wymówkę?
Laskę czy coś? Nie.
Nie. I co z tego?
Fatih…
Czy kiedykolwiek cię wystawiłem?
Nie, brachu.
Chcę od ciebie dwóch rzeczy.
Po pierwsze, załatwisz auto.
Pojedziemy do Sinana do Bodrum.
To już dwie.
Powiesz mu, że straciłeś głos albo że zabrakło ci jaj. Jak chcesz.
Załatwię solistę.
Trzy:
do wieczora napiszesz tekst.
Dobra?
PRZELEW WALUTOWY
TRANSAKCJA ZAKOŃCZONA
20 NIEPRZECZYTANYCH WIADOMOŚCI Meltem: Wielki dzień!
Bengisu: W co się ubieracie? Nie mogę nic wybrać.
Gülcem: Jestem w Foça. Jeszcze nie wiem. Pójdę tak. Prześlijmy swoje selfie.
Kumru: Wybawcie się za mnie. Gülcem: Dokąd jedziesz?
Kumru: Do sądu w Çağlayan. Gülcem: Szkoda, że cię nie będzie.
Gülcem: Stęskniłam się za tobą!
Dalej, Fatih.
Jaki wiatr cię przywiał tak wczesnym rankiem?
Tato…
Nie mam dziś nic do roboty, więc pomyślałem, że posłucham ojca i popracuję.
- Dobrze pomyślałeś. - Prawda?
Może zostaniesz.
Zobaczymy.
- Chcesz zarabiać na śpiewaniu? - Daruj.
- Będziesz się szlajał po barach. - Okropność.
Zostaniesz weselnym grajkiem?
Fatih!
Dość tych bzdur.
Dobra.
Potrzebuję auta.
Wezmę wieczorem i odstawię rano.
Bardzo go potrzebujesz?
- Tak. - Po co?
Po co?
Na koncert.
- Koncert? - Tylko na jeden dzień.
To co? Mogę wziąć auto?
Oczywiście. Jest twoje.
Dzięki, tatku.
Pod jednym warunkiem.
Jakim?
Przyjedzie klientka ze Stambułu.
- Tak? - Przyjedzie rano, wyjedzie wieczorem.
- Obwieź ją po mieście. - Jako kierowca?
A co? Masz z tym problem?
Nie o to chodzi.
Nie chciałbym zrobić czegoś nie tak.
To zależy od ciebie.
Na koniec dnia dostaniesz punkty.
Złap dziesiątkę i auto jest twoje.
Dziesiątkę? Tato…
Dobra, za osiem też je dostaniesz.
Inaczej o nim zapomnij.
Niech będzie.
Kluczyki…
Dzięki.
Jak nasz charakter wpływa na miłość i życie rodzinne?
Osoby z dużą ilością „E” i „I”,
mogą początkowo się nie dogadywać, ale dzięki wzajemnemu uzupełnianiu
potrafią osiągnąć wyjątkową harmonię.
Uwzględniając wpływ romantycznych relacji na poprawę jakości naszego życia,
nie można zaprzeczyć, że to kwestia warta zbadania.
Załoga proszona jest o zajęcie miejsc przed lądowaniem.
Wszystko masz pod kontrolą. Ty tu rządzisz.
- Chyba czeka pan na mnie. - Zgadza się. Witam.
- Gdzie samochód? - Proszę tędy.
Tutaj.
Pospieszmy się trochę.
Mogła pani zadzwonić.
Dzwoniłam. Mógł pan odebrać.
Przepraszam. Wyciszyłem dźwięk.
O 10.30 mamy być w Konak. Potem Zeytinalan i sąd.
Może zdążę na wcześniejszy lot.
Mnie pasuje.
- Musimy też wstąpić do Alsancak… - Dobrze.
…i kupić bułki boyoz.
Lubi je pani.
Nie, to dla znajomego.
Napisz mi tekst, proszę.
Przepraszam.
Bluetooth łączy się automatycznie…
Już.
- Była już pani w Izmirze? - Pochodzę stąd.
Jasne. Stąd takie imię.
Moje imię pochodzi od nazwy ptaka, nie od kanapki.
Racja. Myślałem…
Czyli często pani tu bywa.
Nie byłam tu trzy lata.
Trzy lata…
Nie tęskni pani?
Nie… Stambuł mi wystarczy.
Ja nie mógłbym tam mieszkać.
Izmir jest piękny.
Grill na balkonie, a w weekend nad morze. Cud!
W Stambule jest jak w ulu.
Bo każdy tam pracuje.
Pod koniec dnia dostanie pani wiadomość z prośbą o ewaluację usługi.
Będę wdzięczny za ocenę.
Mam na imię Fatih.
W wynajętym aucie brak benzyny.
To właśnie Izmir.
Pracuję tylko dzisiaj.
Pewnie kolega to przeoczył,
ale spokojnie, załatwimy to.
- Dlaczego tylko dzisiaj? - Nie tym się zajmuję.
Wspaniale…
- Witamy. - Dziękuję. Do pełna.
- Migdała? - Nie, dziękuję.
Weź, nasycisz się.
Nie, dziękuję. Pracuję.
- Ze Stambułu? - Kolego…
Chce pani kupić działkę w Urla?
Nie zamierzam.
- Proszę… - No co?
Niech pani kupi, niech będą tłumy jak w Stambule.
Potrzebuję benzyny. Możesz zatankować? Śpieszy mi się.
- Trzymaj. - Daj.
Rety…
Przepraszam.
Nie do końca rozumiem. Nie jest pan kierowcą?
Wypożyczalnia należy do mojego ojca. Dziś mu pomagam.
Ale ma pan prawo jazdy?
- Bez przesady. - Ma pan czy nie?
Oczywiście, że mam.
To dobrze.
- A czym się pan zajmuje? - Jestem muzykiem.
Więc ta piosenka przed chwilą jest pańska?
Nie, to demo kolegi.
Niech pan puści swoją piosenkę.
- Śpiewam na żywo. - Gdzie?
Ostatnio nie występuję.
Moje migdały…
- To tutaj. - Dziękuję.
Nie mogę tu czekać. Proszę zadzwonić, kiedy pani skończy.
Oczywiście.
Tym razem proszę włączyć dźwięk.
UWAGA! WINDA W NAPRAWIE!
Wszystko masz pod kontrolą. Ty tu rządzisz.
Co jest?
Przepraszam!
Jest tam ktoś?!
Utknęłam w windzie. Jest tam ktoś?
Przepraszam!
W porządku, to nic…
Pomocy!
Utknęłam w windzie! Jest tam ktoś?!
Szybko poszło.
Panie Fatihu… Utknęłam w windzie.
Wołam, ale nikt nie słyszy. Może mi pan pomóc?
W porządku. Proszę się uspokoić.
Zaparkuję i już idę. Spokojnie.
Dobrze.
Dobrze…
Tylko spokojnie.
To minie.
Już dobrze… To nic.
Zaraz będzie po wszystkim.
Smacznego.
Przepraszam.
Miej oko na auto.
Tu nie wolno…
Wiem. Przygotuj mi dwadzieścia pięć kanapek kumru.
Wejdę tylko na chwilę i zaraz je kupię.
- Zacznij pakować. Będę za chwilę. - Dobrze.
Jesteś najlepszy!
Spokojnie. To nic…
Kolego, pracujesz tu?
Wyciągnij to.
Jesteś dozorcą?
Nie, przyjechałem do windy.
W windzie utknęła kobieta.
No nie… Znowu?
- Błagam, zajmij się tym. - Dobrze, zaraz to załatwię.
Pani Kumru!
- Panie Fatihu… - Jestem.
- Tutaj. - Dobrze. Tylko spokojnie.
Dobrze…
Proszę się uspokoić.
- Konserwator się tym zajmie. - Nie mogę oddychać.
Nie mogę oddychać.
Może otworzy pani drzwi?
Jeszcze raz, trochę mocniej.
Jeszcze raz.
Właśnie tak.
Nienawidzę Izmiru.
Dlaczego nie lubi pani naszego Izmiru?
A co tu można lubić?
- Klimat? - Wilgotny.
W sam raz. Szorty, klapki, popołudniowa rakı…
- A ludzie… - Rozlaźli, leniwi.
Odprężeni, spokojni.
Nieodpowiedzialni.
Nie, to spokój.
Spokojni ludzie żyją dłużej.
W tym mieście wciąż musisz mieć się na baczności.
Ciągła czujność szkodzi.
Jak mawiał poeta:
„Życie to to, co się spotyka, kiedy ty robisz plany”.
- Który izmirczyk to powiedział? - Ten był z Liverpoolu. John Lennon.
Mówią też, że w Stambule gonisz za życiem,
a w Izmirze ono kroczy razem z tobą.
To słowa Cemala Süreyyi z Erzincan.
To pewnie napisy z naklejek na zderzak.
A ty na pewno jesteś INFP.
- Co to takiego? - Mediator.
Jesteś typowym mediatorem-marzycielem.
Porównujesz najpiękniejsze miasto świata, z gigantyczną wsią, jaką jest Izmir.
Działa!
Wystarczyła chwila
i co mnie spotkało?
- Przepraszam, naprawiałem ją… - Że co proszę?
Dlaczego kartki nie było, kiedy wsiadałam do windy?
Teraz działa. Może pani skorzystać.
Tak? Pozwę pana do sądu.
Co pani mówi?
Pozwę pana! Rozumie pan?!
W porządku. Bardzo dziękuję.
Co ja tu robię?
Ja nie chciałem…
To stara winda. Nie przejmuj się.
Dziękuję.
W porządku?
A wyglądam, jakby było w porządku?
Uspokój się. Już po wszystkim.
Mam się uspokoić. Już po wszystkim.
Dobrze…
A co bełkotałeś tam na górze?
Walnąłeś mowę o wspaniałościach Izmiru.
Chciałem odwrócić twoją uwagę.
Jeśli nie lubisz Izmiru, to nie.
Nie jestem burmistrzem.
Przepraszam.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Jak to możliwe, że w budynku jest pusto?
Jest piątek. Wszyscy uciekli do Çeşme.
- Klasyczny Izmir. - Tak, klasyczny.
Pani Kumru!
Dzień dobry, pani Hale. Jak się pani miewa?
Niedobrze.
Şevket chyba się wycofał. Przyjeżdża z armią prawników. Co zrobimy?
Proszę się nie martwić. Jesteśmy przygotowani.
Pozwoli pani, że przedstawię. Pan Fatih, kolega z kancelarii.
Tak?
Bardzo mi miło. Dobrze, że pan przyjechał. Jak pan się miewa?
Jak zwykle…
prawo, rozprawy, sądy… Sprawiedliwość to podstawa.
- Idziemy? - Tak, oczywiście.
- Proszę. - Dziękuję.
Wszyscy się nie zmieścimy.
Pójdziemy schodami.
Dobrze, dziękuję.
Ostrożnie.
Szczwany lis… Zmienił zdanie.
Próbuje mnie przestraszyć, ale niedoczekanie.
Przepraszam, że przerywam. Powiesz mi, co robimy?
Rozwodzimy Hale i Şevketa.
Musimy przekonać ich do podpisania protokołu przed dzisiejszą rozprawą.
Jak to „my”?
Jaką rolę ja tu odgrywam?
To proste.
Robisz dobre wrażenie i dostajesz dziesięć punktów. Jasne?
Jasne.
Tak, negocjowaliśmy to od dawna.
W końcu mamy protokół, na który obie strony się zgadzają.
- Na zdrowie. - Dziękuję.
Możecie wyłączyć klimatyzację? Pani ma alergię. Zaraz zacznie kichać.
Nie, dziękuję. Nie trzeba.
- Dlaczego się upierasz? - Nic mi nie jest.
- Dobrze. - Tak…
Oto protokół, który ostatnio omówiliśmy.
Pozwolę sobie przerwać.
- Co to jest? - Nasza propozycja nowego protokołu.
Dlaczego się wycofałeś?
Chcesz, żeby wszystko odbyło się na twoich warunkach.
Domagam się tego niesłusznie?
A to możliwe?
Czy kiedyś domagałaś się czegoś niesłusznie?
Ty zawsze masz rację.
Chcesz utrudniać sprawę?
Tak.
Jeśli chcecie załatwić tę sprawę jeszcze dzisiaj, proszę, oto protokół.
Mówiłem.
Co mówiłeś?! Czy ty w ogóle wiesz, co mówisz?
Jesteś nieodpowiedzialnym lekkoduchem.
Wiadomość nie wystarczyła i teraz dzwonią?
Dobra… Jestem nic niewartym draniem.
Zostaw mnie. Chrzanić to!
Znajdziesz lepszego ode mnie.
Może już znalazłaś.
Nie pozwalaj sobie!
Przepraszam.
Dlaczego wciąż odwraca telefon?
- Zauważyłam. - Wszyscy mężczyźni są tacy?
- Skąd ma wiedzieć? - Słucham?
Musimy na to spojrzeć z prawnego punktu widzenia.
Pytam o ludzką perspektywę.
Tak, a ja odpowiadam.
Powinniśmy wyciągnąć prawo z zimnych sądowych korytarzy w sam środek życia…
Klimatyzacja.
- Możemy zrobić przerwę? Zaraz wracam. - Oczywiście.
Przepraszam, moja droga. Nie mogłem odebrać.
To wspaniale.
Słucham.
Dobrze.
Napije się pani?
- Bardzo dziękuję. - Proszę.
W porządku?
Ludzie myślą, że związek kończy się wraz z miłością. To nieprawda.
Kończy się, gdy przestajecie rozmawiać.
To nie potrwa długo. Do zobaczenia, moja droga.
Pamiętaj, co mówiłem.
Możemy kontynuować.
Hale nie chce rozwodu.
Chyba za bardzo się wczułeś.
Jest przygnębiona.
Zwykle tak jest w dniu rozprawy. To normalne.
Tak…
Więc jak?
Skoro nie chce pan ugody…
wracamy do walki.
Dobrze, walczmy.
W takim razie przepraszam.
Hale… Do zobaczenia wieczorem na ślubie.
Śmiesz wybierać się na ten ślub?
Wybacz. Mam nie przyjść na ślub Meltem?
Meltem?
Meltem.
Córka mojej przyjaciółki.
Dzielimy majątek, a nie przyjaciół.
Miłego dnia.
Pani Hale, wiem, że się pani spieszy, ale mam prośbę.
Poproszę numery auta pana Şevketa.
- Po co? - Muszę sprawdzić kilka rzeczy.
Proszę się nie martwić, gdy rozwiążę sprawę,
będzie żałował, że nie podpisał tego protokołu.
Spotka się z kobietą.
Skąd wiesz?
Nie mylę się w takich sprawach. Zapisał na kartce numer.
- Jaki numer? - Widziałam go.
Jeśli go przyłapię, puszczę go w skarpetkach.
- Gdzie auto? - Przed sklepem.
Kto słyszał, żeby parkować przed sklepem z kanapkami?
Zaleta Izmiru. W Stambule nie mogłabyś tak zrobić.
Auta lepiej nie zostawiać, bo ukradną i rozbiorą na części.
Kiedy zadzwoniłaś, myślałem tylko o tym, żeby cię ratować.
Jak znajdziemy Şevketa?
Gdyby Izmir był wsią, poszlibyśmy na główny plac i zawołali go…
Może wynajmiemy detektywa?
To legalne?
Zasłużył na to. IARP.
Nieczuły, nielojalny i uparty.
Co to za litery? To jak znaki zodiaku?
To zagadnienie naukowe, typy osobowości.
Mój znajomy, İskender, ma sporo znajomości,
również w policji.
- Mogę go zapytać. - Dobrze.
Dziękuję, bracie.
Już idę.
Widzisz?
Wciąż w jednym kawałku.
W Izmirze nie mają wyobraźni.
Jestem.
Otwórz.
Ci o imieniu jak kanapka, jedzą za darmo.
- Weź jedną. - Nie jestem głodna.
Zjesz później. Masz.
Zgoda.
Chłopcy!
Kto chce kumru?
- Macie. - Dziękujemy.
Jedna dla mnie. Na razie.
I tyle.
Kupujesz kanapki, żeby podziękować za przysługę
i rozdajesz je dzieciom.
Izmir ma swoją kosmiczną równowagę.
Tak. Wszyscy jesteście aniołami.
Dlaczego tak mówisz?
Uratowałem cię z windy. Chciałaś detektywa…
- Znalazłem. - Poważnie?
Tak.
Szwagier İskendera to policjant. Dałem mu numery. Czeka na nas.
- Jego szwagier? - Nie, İskender.
Powiedział, że pomoże, jeśli pozna szczegóły.
Trzeba to wykorzystać.
- Dobrze. Gdzie on jest? - Niedaleko.
No to jedźmy.
Powinien być gdzieś tutaj.
Polubisz go. To naprawdę fajny facet.
I ma znajomości.
Nie ma w Izmirze nikogo, kogo by nie znał.
Będziesz zachwycona.
Tam jest.
İskender…
Co słychać, synu?
W porządku. Co ci się stało?
Nic takiego.
Miałem starcie z ośmiornicą. Okazała się twardą sztuką.
Zapraszam.
A rozprawa? Ścigamy się z czasem.
İskender się nie ściga.
No już, nie denerwujcie mnie.
Boże, typowy izmirczyk.
Panie İskenderze, numer telefonu i rejestracja…
Wysłałem. Dadzą mi znać. Proszę.
Zajął się tym. Umilmy mu dzień, a potem wrócimy.
Nie, Fatih! Nie!
Stęskniłem się za tobą.
Od dawna o tobie myślałem.
Przedstawię was sobie.
Boisz się morza?
Nie o to chodzi.
- Chodź. - Nie, Fatih! Nie!
Chodź. To nic takiego.
I już.
- Pani Kumru przyjechała ze Stambułu. - Bardzo mi miło.
Co za piękne imię.
- Kumru od ptaka… - Oczywiście.
…nie od kanapki.
Czym jest kanapka przy pięknie ptaka?
Proszę. Rozgoście się.
- Siadaj. - Czujcie się jak u siebie.
Najpierw kieliszeczek.
Może najpierw byśmy porozmawiali?
Porozmawiamy, ale najpierw się napijcie, posmakujcie życia.
Otwórz. Jest tam rakı i szklanki.
Dziękuję.
Ty to jesteś.
Nie powinieneś mieszać leków z rakı.
Masz.
Nic mi nie będzie.
Czekaj, naleję ci.
Na zdrowie.
Chciałeś dostać dziesięć punktów?
- Pij, pij. - Na zdrowie.
Fatih…
Fatih!
Nie sądzisz, że wypłynęliśmy za daleko?
Są tu piękne dorady!
Panie İskenderze, mówiliśmy o numerze telefonu i rejestracji…
Kiedy dostanie pan wiadomość? Trochę nam się spieszy.
Poczekaj.
Gdzie mój telefon?
Już sprawdza.
Tak! Przyszła wiadomość, na którą czekacie.
Mam dla was odpowiedź.
Şevket…
Güngören.
To jego numery.
O to chodziło? Pytaliśmy, gdzie jest auto, ale pan nas nie słucha.
Załatwi się, księżniczko.
Proszę nie nazywać mnie księżniczką! I nie mówić: „Załatwi się”!
To po izmirsku: „Zapomnij”!
Prawa mojej klientki są naruszane, a ja wypływam na ryby?
Proszę zawrócić łódź!
Lubię ją. Twarda jest.
- Możesz się uspokoić? - Uspokoić się?
Facet zdradza żonę, a ja wypływam na dorady.
Wciąż powtarzasz, że ją zdradza. Skąd wiemy, że tak jest?
Masz. Pokażę ci.
- Oglądaj. - Nagrałaś go po kryjomu?
Oglądaj. Rozmawia z kochanką.
To normalna rozmowa.
Jak to normalna?
Widzisz, jak zapisuje numer?
To numer do agencji.
To chyba możliwe.
Daj mi to.
Nie wiesz, jakie to dla mnie ważne. Od tej sprawy zależy moja kariera.
Tobie w to graj: rybki na łódce, grill na balkonie, Izmir, Çeşme…
Porozmawia ze szwagrem…
Dario Moreno.
- Wyczytałem z ruchu warg. „Dario Moreno”. - Czyli?
Jedzie na ulicę Dario Moreno.
Niech pan zawróci łódź!
Zwolnij!
- Zwolnij! Zwolnij! - W porządku.
Ale nie aż tak wolno! Szybciej! Inaczej go zgubimy!
Już nie wiem, co robić. Może sama poprowadzisz?
- Nie mogę! - Nie umiesz, to nie pouczaj.
Umiem.
Cholerna ośmiornica… Ma tyle macek.
- Co on mówi? - Leki plus rakı.
Nie przejmuj się nim.
- Co robisz? - Cztery, siedem, osiem… Oddycham.
Jedź, zanim zapali się czerwone!
Dobrze!
Zwolnij!
Przytrzymaj go. Szkoda patrzeć, jak obija się głową.
Co robisz? Kumru, stój!
Co ja robię?!
Poproszę kanapkę.
- Pójdę z tobą. - A auto?
İskender, jeśli przyjdzie policja, powiedz, że przyjaciele zaraz wrócą.
Nie ma jak przyjaciele.
Tak.
Oddzwonię, Cemo.
- Załatwiłeś auto? - Załatwię.
A wyjdziesz na scenę?
Nie słyszę. Oddzwonię do ciebie.
Przepraszam.
Śmiało. Wy też.
Ręce!
Co robisz?
- Próbuję się dostosować. - Wymknie się nam!
Szukaj Şevketa.
- Jesteś całkiem niezła. - Co ty wygadujesz? Chodź.
Dość!
Fatih!
Tędy.
Fatih…
Şevket? Ucieka!
Wybacz, zapomniałem się. Przepraszam!
- Chodź. - Nie.
Nie ma mowy, że tam wsiądę.
Więc co zrobimy?
Wejdziemy schodami. Chodź.
Kumru! Jest za gorąco. Trzeba było jechać windą.
Lubię swoje życie.
Nie dogonimy ich.
Całe życie spędziłam na użeraniu się z takimi cwaniakami jak on.
Nie pozwolę, żeby zagiął mnie jakiś izmirski lis!
Nie ma ich.
Znajdziemy ich.
Nie martw się.
Zadzwonię do İskendera.
Piszesz piosenkę?
Nie, tak sobie bazgrolę.
W jednej kwestii muszę przyznać ci rację.
Kobieta może tu spokojnie spacerować i nikt nawet nie spojrzy.
Przyznaj, że zaczęłaś czuć to miasto.
Mówiłam o jednej kwestii.
Dobrze.
- Chcesz się zamienić? - Tak.
Oddadzą auto za dziesięć minut. Na szczęście znam tych chłopców. Masz.
- Nie trzeba było. Zająłbym się tym. - Nie. To wszystko przeze mnie.
Zabrali samochód i musieliście jechać aż tutaj.
Wybacz, dziecko.
Zepsułem ci plany.
To nie pana wina. To Izmir ze mną pogrywa.
Rozmawiałem ze szwagrem.
Kazałem mu wszystko sprawdzić.
I co?
Bąknął coś o ochronie danych.
Powiedziałem, żeby mnie nie wkurzał i to załatwił.
Mamy zadzwonić około trzeciej.
Czyli wciąż jest szansa.
- To szwagier? - Nie. Zapomniałbym…
Wieczorem idę na ślub.
- Czyj? - Meltem, córki mojej znajomej.
Halo?
Dobrze. Mam nadzieję.
To ślub, na który idą Hale i Şevket. Jak to na wsi, wszyscy idą.
Skąd wiesz, że to ta sama Meltem?
İskender, jak ma na imię pan młody?
Mert.
Tak.
Zanim dostaniemy wiadomość, odwiedzimy moją mamę…
Potem do Şevketa,
stamtąd do sądu i na lotnisko.
Oto nasz nowy program.
- Jesteś kierowniczką? - EARD.
A ja?
Nie wiem. Chcesz się dowiedzieć?
To możliwe?
Tak, wystarczy rozwiązać test. Daj telefon.
Tak…
Odpowiedz na te pytania.
Dobrze.
TEST OSOBOWOŚCI TRUDNO MI SIĘ PRZEDSTAWIĆ
UNIKAM ZATŁOCZONYCH I TĘTNIĄCYCH ŻYCIEM MIEJSC
GDY KOGOŚ LUBIĘ, TRUDNO MI WYRAZIĆ SWOJE UCZUCIA
REGULARNIE NAWIĄZUJĘ NOWE ZNAJOMOŚCI
STRAŻNIK ILFD
Strażnik.
ILFD. Jasne.
To coś złego?
Nie, ale tacy ludzie szkodzą samym sobie.
To jeden procent populacji, ale zostawiają na ziemi swój ślad.
Jeśli wyjdą ze skorupy.
Intuicyjni, z zasadami.
Raczej obsesyjni.
Pełni pasji, kreatywni.
Co z tego, jeśli nie mogą wyjść na scenę ze strachu przed ośmieszeniem się.
I co? To jak znaki zodiaku?
Który jest twój?
EARD.
Powiem ci.
Zdyscyplinowani, godni zaufania, lojalni,
zdeterminowani, szczerzy.
Nieprzejednani, uparci, osądzający.
To dlatego zostałaś prawniczką.
A ty…
Kim jesteś?
Rent a car czy muzyk?
Który to ty?
To mój problem z ojcem.
Wciąż na to narzeka.
Na co ci śpiewanie, skoro możesz mieć taką firmę, tak?
Dokładnie.
Rozważam poddanie się, ale na razie się opieram.
To miło.
Chciałabym mieć takie problemy.
Straciłam ojca.
Przykro mi.
Dzięki.
Piętnaście lat…
A ja wciąż tęsknię.
Chciałabym, żeby tu był i na mnie narzekał.
Ja mam ojca za dwóch…
a twój to duch.
Chyba na jedno wychodzi.
Pisanie piosenek masz we krwi.
Nie próbowałem rymować, samo tak wyszło.
Z czego się śmiejesz?!
Wybacz. W porządku?
Kiedy się przewróciłaś…
Samochód gotowy.
Świetnie…
Dokąd cię podrzucić?
Donikąd, jestem za was odpowiedzialny.
Jak mówiłem…
To auto służbowe, a pani Kumru to klientka.
Jeśli przeszkadzam…
Nie.
Ja nie mam nic przeciwko.
Chodźmy.
Zostawiłem pieniądze.
- Chciałaś kupić boyoz. - Mniejsza o to.
Zróbmy tak.
İskender zostanie w aucie, a my pójdziemy kupić.
Co ty na to?
Nie patrz na zegarek.
Pamiętasz piętnastominutową lukę w programie?
Wyrobimy się w tym czasie.
Zgoda.
- Dziękuję. - Proszę.
Dla kogo te bułeczki?
Doruk mnie prosił.
Twój chłopak?
Nie. Mój life coach.
Co to takiego?
Po prostu life coach.
Wskazuje mi drogę, kiedy się zagubię.
Najwyraźniej często się gubisz.
W porządku?
Tak.
Kumru?
Co ty tu robisz?
Gülcem?
Niespodzianka!
Jesteś szalona!
- Skąd się tu wzięłaś?! - Tak…
Po rozprawie w Stambule, „puf”, przyjechałabyś na wesele.
- „Puf”! - Ty ździro!
Siedzę w środku z Burcu.
Patrzę – idzie Kumru. Myślę: „To niemożliwe”…
- Przypadek. - Nakryłam cię.
A kim jest ten przystojniak?
Jestem Fatih. Miło mi.
Mnie również, Gülcem. Pan też na ślub?
Nie…
Na rozprawę.
Jaką rozprawę?
Pomyślałam, że załatwię sprawę naszej kancelarii.
Fatih mi pomaga.
Właśnie się żegnamy.
- Więc nie macie planów? - Nie.
Dlaczego nie zadzwoniłaś?
Sama nie wiem. Tak dużo się dzieje.
Stój, wykręcę się od nich i przyjdę.
Nie, nie trzeba.
Od rana słucham o byłym facecie Burcu. Mam już dość.
Nie, Gülcem. Nie psuj swoich planów.
Spotykamy się raz na sto lat. Poczekaj, zaraz wracam.
Już po nas.
Co się stało?
Ślub, na który idą Hale, Şevket i pan İskender…
Ślub Meltem i Merta.
Meltem to moja koleżanka.
Twoja koleżanka…
Moja i Gülcem.
Powiedziałam, że mam sprawę w Stambule.
Jakie cechy kryły twoje litery?
Zdeterminowani, szczerzy, godni zaufania.
Nie dam rady się wykręcić.
Muszę iść na ślub.
- Więc nie skończymy o 18.30? - Zrobimy tak.
Pozbędę się Gülcem.
Pojedziemy po sukienkę.
Potem do mojej mamy, stamtąd do sądu i na ślub.
Powrót ostatnim samolotem. To nowy plan.
Może zostaniesz?
Myślę na głos.
Jestem.
Gülcem, przez nas zmieniłaś plany, ale nasz też uległ zmianie.
Fatih i jego znajomy muszą coś załatwić. Podrzucą mnie do mamy.
Zobaczymy się na ślubie.
Dlaczego? Pojadę z wami.
Stęskniłam się za ciocią Gönül.
Ale jeśli chcecie zostać sami, to jasne…
Nie…
Nie.
- No to chodźmy. - Tędy.
Dobrze, chodź.
Muszę zadzwonić. Spotkamy się przy aucie.
Skąd go wytrzasnęłaś? Ale ciacho!
To mój znajomy.
Ma wielki potencjał. Przynajmniej…
Na pewno.
- Bredzisz! - Mówię ci.
Jeśli go nie chcesz, chętnie skorzystam.
Co? Zatkało?
Już dobrze, żartowałam. Nie tknę go.
Na litość boską, Cemo, posłuchaj mnie.
Przyjadę, dobrze?
Spotkam się z Sinanem. Auto też załatwię.
Tylko przez godzinę do mnie nie dzwoń. Kończę.
Co się stało?
- Mam do ciebie sprawę. - Jaką?
- Wciąż masz tego minibusa? - Odpoczywa przed domem.
Super.
Kumru też idzie na ten ślub wieczorem.
Zawieziesz ją moim autem, a ja pojadę do Bodrum minibusem.
- Nie dojedziesz nim do Bodrum. - Wyjaśnię ci.
Gülcem,
koleżanka Kumru.
İskender.
- Miło mi. - Mnie również.
Wsiadamy?
- Chodź tutaj. - Dzięki.
Mama jest na Karantinie.
Mamy ją stamtąd odebrać.
Dobrze.
Gdzieś tutaj jest lokal, w którym odkryto Yıldız Tilbe.
- Tutaj? - Tak, gdzieś tutaj.
Pewnego wieczoru Sezen Aksu przyszła na jej występ,
ale Yıldız już skończyła.
Biedaczka zastanawiała się, co zrobić,
gdy z daleka dostrzegła Sezen, idącą do toalety.
Dopadła do niej i powiedziała: „Czekałam na ciebie. Posłuchaj mnie”.
Sezen się zgodziła. Yıldız wyszła na scenę i zaśpiewała.
Sezen na to: „Jedź ze mną do Stambułu”.
I tak się zaczęło.
W tych sprawach trzeba szczęścia.
Ma pan jakieś wieści?
Już patrzę.
Nie.
OSTRY DYŻUR
PAŃSTWOWY SZPITAL W URLA
Widziałam mamę.
To ta samotna dama?
- Dokładnie. - Pójdę po nią.
- Zadzwonię, żeby przyszła. - To żaden kłopot, mam sandały.
Ja też pójdę. Jak mama ma na imię?
Gönül.
W sedno.
Ciociu Gönül!
Moja droga Gülcem!
Skąd się tu wzięłaś?
Nakryłam Kumru w Alsancak. Zepsułam jej niespodziankę.
- Moje uszanowanie. - Dzień dobry.
İskender.
Gönül.
Zapamiętałem.
Jest pan bardzo miły.
Coś się stało?
Tak.
Tutaj umarł mój tata.
Kiedy byłam mała, dużo podróżowaliśmy.
Tata był urzędnikiem.
Mama jest stąd.
Uparła się, żebyśmy się tu sprowadzili, więc tata poprosił o przeniesienie.
Udało się.
Zaraz jacyś ludzie się na niego uwzięli.
Dwóch z tych aniołów zamieszkujących piękny Izmir.
Oskarżyli tatę o defraudację.
Wygrał sprawę,
ale już nigdy nie był taki jak dawniej.
A potem…
Spędziliśmy tu dwa miesiące.
Dawniej działał tu szpital.
Nigdy nie zapomnę…
jak pewnego dnia schodziliśmy po tych schodach.
Tata bardzo schudł.
Stał się taki maleńki.
Już było wiadomo.
Wzięłam go za rękę, była ciepła…
Uniosłam głowę…
Spojrzałam…
Uśmiechnął się…
i rzekł: „Kumru, przypominasz mnie, ale nie bądź jak ja.
Życie jest burzliwe,
ale ty patrz przed siebie.
Niczego się nie bój”.
A tydzień później…
Tutaj umarł tata…
a mama sobie tu pływa.
W kwietniu i listopadzie adres mam stały.
Przystań Narlıdere.
Ja też mam małą łódkę. Nazywa się Tęsknota.
Tak jak łódź Tanju Okana.
Córeczko!
Moja najdroższa!
- Witaj, maleńka. - Dziękuję, mamo.
To Fatih, mój kolega.
Dzień dobry.
İskender…
- Proszę. - Nie mogę siedzieć z przodu.
Od kiedy?
Nie mogę, Kumru. Ty tam usiądź.
Mamo, chodź na chwilę.
Potrzebuję sukienki na ślub.
Tylko nie mów Gülcem.
Dobrze, załatwimy to w domu.
Mówię o sukience na ślub. Jak w domu?
Powiedziałam, że to załatwimy.
Chodź, moja śliczna córeczko.
Chodź, córciu.
- Przepraszam za kłopot. - Żaden kłopot.
Wszyscy siedzą?
Czym się pan zajmuje, panie İskenderze?
Byłem samochodziarzem, ale sercem marynarzem.
- Uroczo. - A pani?
Przepraszam.
To ważne. Muszę odebrać.
Słucham.
Tak?
Byłam na Karantinie.
Mów, kochana. Oczywiście, że przyjdę.
W porządku. Całuję.
Na następnych światłach skręć w lewo.
- Mamo, nie mam czasu. - Wstąpimy na pięć minut.
Żadne pięć minut i tak mam zrujnowany dzień.
Jest w złym stanie.
- Kto to? - Młoda dziewczyna, klientka.
- Nie dzwoniłaby bez potrzeby. - Co może być takie pilne?
Skąd mam wiedzieć? Prosiła, żebym do niej zajrzała,
bo dam jej coś odpowiedniego.
Czym się pani zajmuje? Farmacją?
- Bielizną. - Bielizną?
Więc to ta pilna sprawa.
Dzięki pracy stałam się powierniczką całej dzielnicy.
Dzwonią, pytają, radzą się.
Jesteś raczej seks konsultantką.
Nie mów tak! Dziewczyna jest świeżo po ślubie.
Żadnym sposobem nie potrafią się z mężem rozpalić.
Mąż mówi jej, że chodzi do łóżka jak jego kolega z wojska.
Mamo…
Biedna nie ma z kim o tym porozmawiać,
a ja jestem doświadczona…
Mamo!
- Dlaczego krzyczysz? - Nie czas na klientki.
Pływasz sobie jakby nigdy nic. I to gdzie?!
Będę tu tylko kilka godzin.
Nie przyjeżdżaj na kilka godzin.
Zamieszkaj ze mną.
Nie masz czasu jeździć.
Skoro przyjechałaś na plażę,
wysiądź z auta, żeby przywitać się z matką.
Aż nabrałam ochoty, żeby zadzwonić do mamy i trochę się pokłócić.
Przepraszam, że przerywam… Ale dokąd właściwie jedziemy?
Prosto do domu.
Dziewczyna czeka.
Załatwię to inaczej. Dziękuję.
Wszyscy wszystko załatwiają.
- Wejdźcie. - Umieram z pragnienia.
W lodówce jest lemoniada.
- Jest pan głodny? - Tak.
Mam też coś do jedzenia.
Trzy, pięć, osiem…
Wejdź.
- Ładny pokój. - Tak.
To twój tata?
Byłam za ostra dla mamy, prawda?
Trochę.
Nie chcę się z nią kłócić, ale gdy tylko przyjadę…
Tacy są rodzice.
Dla innych są cudowni, ale nam dają popalić.
To problem mojego ojca.
ELFP. Rozgrywający.
A to co?
Kule.
Pamiątka po pewnym ślubie.
To długa historia.
Musi być krótka wersja. Opowiedz.
Miałam chłopaka.
Kochałam go na zabój.
Potem nagle mnie zostawił…
a w tamto lato nagle się ożenił.
Zupełnie jak w piosence.
Stwierdziłam, że musiał mieć z nią romans, kiedy byliśmy razem.
Ale się wyparł.
W wieczór jego ślubu
wyszłam na miasto, żeby się rozluźnić.
Dałam czadu.
Rozbiłam się autem.
Platyna tutaj…
i na plecach.
Miesiąc leżałam w szpitalu.
Przyrzekłam, że jeśli wyjdę z tego cała, nigdy nie wrócę do Izmiru.
Ale jesteś tu.
Tak…
Nieważne…
Ten mój chłopak…
Onur.
Będzie z żoną na ślubie.
To dlatego nie chciałaś iść.
I dlatego nie mogę prowadzić.
Dlaczego wciąż tu są?
Nie są ci już potrzebne.
- Przymierz. - Co to jest?
Moja sukienka z zaręczyn.
Wisiała w szafie. Czekała na ten dzień.
Mamo…
Dziękuję.
Moja śliczna…
- Śmiało, przymierz. - Dobrze.
Co ty kombinujesz?
Co mam kombinować? Nie wiesz, jak od rana się gimnastykuję.
- Chyba załatwiłem auto. - Gdzie jesteś?
W Güzelbahçe.
Znalazłeś wokalistę?
Przyjeżdżasz wieczorem czy nie?
Określ się.
Posłuchaj głosu serca.
Raz zdobądź się na odwagę! Dałem słowo Sinanowi.
Przyjedziesz czy nie?
Nie mogę, Cemo.
Nie chcę cię znać.
Mam ważną wymówkę.
Nie kłam. Rano nie miałeś.
Ale teraz mam.
I jak?
Ładnie?
Kumru…
Wyglądasz przepięknie.
Moja śliczna.
Pięknie, prawda, panie İskenderze?
Córka odziedziczyła urodę po pani.
Mamusiu…
Bardzo dziękuję.
Naprawdę.
Córciu…
Kto to?
Ta dziewczyna. Później się nią zajmę.
Odbierz, mamo.
Widać, że cię potrzebuje.
Słucham, kochana.
- Już zacząłem… - Na zdrowie.
Wciąż żadnych wieści?
Nie. Wciąż nie dostałem odpowiedzi.
Pewnie nic nie mają.
Czekaj, trochę ich przycisnę.
Cudownie wyglądasz.
Dziękuję.
Jesteś piękna,
ale teraz jeszcze piękniejsza.
Rozmawia ze szwagrem?
Nie wygląda to najlepiej.
Od początku było jasne, że tak będzie.
Sprawdzili wszystko, ale nie znaleźli takiego numeru
zarejestrowanego w Izmirze.
Dobrze, moja droga. Przyniosę ci ją.
Żaden kłopot. Podaj mi adres.
Ulica 1286.
Tak, wiem, gdzie to jest. Alsancak. Dobrze, kochana. W porządku.
Całuję. Pa.
Chwila. Co powiedziałaś?
Ulica 1286, Alsancak.
To nie numer telefonu.
Jak to?
To nie jest numer telefonu, a adres.
Godzina 15.45, ulica 1381. To miejsce spotkania.
Która godzina?
15.10. Niemożliwe, żebyśmy zdążyli.
Jeśli złapiemy Şevketa, spóźnimy się do sądu.
Czekaj. Załatwimy to.
Rozdzielmy się.
Jedźcie do sądu, a ja zrobię zdjęcie Şevketowi i wam prześlę.
Byłoby super.
- Pojadę z panem. W końcu z tą ręką… - Co się dzieje?
Mamy nowy trop w sprawie.
Muszę jechać do sądu. Zobaczymy się na ślubie.
O, nie! Nie przegapię tego.
- Dobra, chodź. - Pewnie!
- Pospiesz się, Gülcem. - Dobrze.
- Mamo, wezwijcie taksówkę. - Załatwione.
Ale jak pan go rozpozna?
Prześlij mi wideo.
Racja.
- Uważajcie! - Dobrze! Jedź.
- Kumru? - Nie jadą!
- Jedziemy. - Są tacy zrelaksowani.
To Izmir.
Cemo, na litość boską, zostaw mnie w spokoju.
- Spieszy mi się. - Jedziesz tam, gdzie mówiłem?
Tak.
- Jedziesz na południe. - Tak.
Gdzie jesteś? Przy Kültürpark?
- Tak, Cemo. - Minąłeś Montrö.
- Tak. - Skręcasz w Lozan.
- Tak, właśnie skręciłem. - Patrz przed siebie!
Ostrożnie, bo ślisko!
Wsiadaj.
Co z ciebie za człowiek? Moich marzeń też nie szanujesz?
- To wieczór mojego życia. - Spokojnie…
- Syrena? - Gülcem.
- Cemo Moreno. - Jesteś krewnym Dario Moreno?
To pseudonim. W hołdzie mistrzowi.
- To on. - Pokaż.
- Obyśmy się nie spóźnili. - Spokojnie, zdążymy.
- Oderwaliśmy pana od zajęć. - Ważne, żeby się udało.
Ma pan dzieci, panie İskenderze?
Dwoje. Z pierwszego małżeństwa zmarłej żony.
Ale kocham je jak własne.
Tam jest! İskender! Stój!
Zatrzymaj się.
Biegnij!
Idę!
- Pierwsze piętro? - Tak.
Świetnie.
I co?
Są na pierwszym piętrze.
Dom wygląda na pusty.
Fantazja o pustym domu. Na pewno.
- No nie… - Chodź.
Dzwoniłeś do Sinana?
Wysłałem mu wiadomość. Nie martw się, załatwię to.
Sprzedał przyjaciela.
Przez jego kaprysy nie wyjdziemy na scenę. Ma wymówkę.
Później o tym pogadamy.
- Ważną wymówkę? - Cemo…
Co? Sprzedałeś mnie.
Nieprawda. Widzisz, że się staram.
- Nawet tam nie zadzwoniłeś. - Wysłałem wiadomość.
- Co to za wymówka? - Skończ ten temat, Cemo.
Dziewczyna.
Co zrobić? Te sprawy zawsze są ważne.
Za nic nie można cię winić.
- Byle nie chodziło o tę syrenę. - Nie.
- Może ja też pójdę? - Nie trzeba. Zostańcie.
Nie chcę zostawiać cię samej.
Co, jeśli znów przyjdą grupą?
Tak tylko wypaliłem Cemo, żeby się odczepił.
Gdybym nie powiedział, że chodzi o dziewczynę,
nie dałby mi spokoju.
Znam go.
Nic nie powiesz? Może przewrócisz oczami?
Nie ma problemu.
Znaleźli go.
- Słucham? - Znaleźli Şevketa.
To dobrze.
Ostrożnie.
Wejdę, ty jesteś ranny.
Jeszcze nie umieram, pani Gönül.
Ostrożnie.
Widzisz ich? Są tam?
Łazienka działa?
Przejdźmy na tył.
Widziałeś? I to w biały dzień.
Bezwstydny.
- Udało się? - Tak.
Zejdź. Ostrożnie.
Şevket nie przyjdzie?
Chyba będzie tylko jego prawnik.
Zaskoczeni?
Sędzia będzie o coś pytał?
Powiemy, że to niezgodność charakterów.
Może powiem prawdę?
Że mnie zostawił.
Że nawet kiedy był przy mnie, zawsze był daleko.
Sądów nie obchodzi samotność. Niestety.
Pan Fatih to wyjątkowy prawnik.
Powinien dołączyć do zespołu.
Pani Hale…
Muszę pani coś pokazać.
Co?
Młoda.
Chciałabym się mylić…
ale tak to wygląda.
Powód Şevket Güngören, adwokat Orhan Musluoğlu…
Zakończmy to.
Poczekaj tu.
Załamała się.
Wstanie silniejsza.
Zawsze tak jest.
Z pracy muzyka są jakieś pieniądze?
Nie ma, ale będą.
Mam świetny kawałek. Byle tylko pan Fatih raczył napisać tekst.
- Ty komponujesz, on pisze. - Dokładnie.
Ale jestem też instruktorem nurkowania, barmanem.
Znam się na koktajlach.
- Zrobisz mi? - Tak.
Ale wiedz, że nie każdy koktajl wypiję.
Uwielbiam Krwawą Mary.
To jak syrop na kaszel.
Zastanowię się, jaką kobietą jesteś.
Zastanów się, jaką kobietą jestem.
Whisky Sour.
Wyglądam na skwaszoną?
Nie.
To może Pink Dream? Rum, vermouth, woda różana.
Woda różana? Jak dla babci?
To też nie.
London Mule.
Londyn jest zimny
i deszczowy.
Może…
coś gorętszego…
co rozpala…
Na przykład… Izmir Mule.
Wiem!
Mam idealny przepis dla ciebie.
New Adventure.
Ładna nazwa: „Nowa przygoda”.
- A smak? - Słodkogorzki…
o intensywnym aromacie.
Co ty na to?
Nie wiem, czy mogę ci ufać.
Dlaczego?
Na myśl o New Adventure zapomniałeś o swojej ulubionej damie
Krwawej Mary.
Mówisz: „Nie jestem jak inne”.
Przeciwnie.
Jestem dokładnie jak one.
Wszystko rozwiązało się samo.
To jak cud.
Cudów nie ma, Kumru. Powiedz mi, kim jesteś.
Kierowniczką.
Tak się zachowałaś, a wszechświat otworzył przed tobą drzwi.
Jeszcze tylko ten ślub. Będą tam dosłownie wszyscy.
Znów zeszłaś w cień.
Inni to szczegóły w planie.
Pójdziesz na ślub, zrobisz, co trzeba i wrócisz.
Może zostanę na trochę.
Skończyłaś z Izmirem.
Nie pozwól, by coś stanęło ci na drodze.
Kim jesteś?
Kierowniczką.
Kończę.
Idziemy?
Humor ci dopisuje.
To spokój.
Więc to koniec? Rozwiedli się?
Nie, ale skończyło się najtrudniejsze.
Reszta to tylko formalność.
Zdjęcia się przydały?
Nie dołączyłam ich.
- Jak to? - Sędzia uznałby dowód za nieważny.
Może wykorzystamy je w przyszłości.
Więc po co ten trud?
Dla Hale.
Inaczej by się rozmyśliła.
Potrzebowała powodu, żeby się uwolnić
i dostała.
- Gülcem… - Kumru…
- Gratuluję, kochana. - Dziękuję.
Nieźle, Cemo.
- Co zrobiliście? - My nic, ale Sinan się odezwał.
Co napisał?
„Niech przyjadą i zagrają pół godziny”.
- Auto jest gotowe w Balçova. Mogę cię… - Nie trzeba.
Nie jadę.
Idę na ślub.
Mam ważną wymówkę.
A co z koncertem?
Jak nie dziś, to jutro,
a nie wiem, kiedy znów spotka mnie taka przygoda.
Szkoda, że nie ma tu nikogo rozsądnego.
Niestety – to Izmir.
Ty też idziesz na ślub, tak?
Jako wasz kierowca.
Nie wygłupiaj się. Jesteś zaproszony.
- Prawda, Kumru? - Jeżeli chce.
Może po ślubie pójdziemy do nas?
- Zrobię ci ten koktajl. - Dobrze.
To nie takie proste.
Muszę wracać do Stambułu.
Psujesz całą zabawę!
Więc jedźmy tam teraz.
- Tak! - Na rozgrzewkę.
Też nie?
- Dobrze. - Hura!
Ale muszę na chwilę wstąpić do domu.
Jasne.
Gülcem to EARP, a Cemo EAFP.
Przedsiębiorczy i zabawni - para idealna.
Dzięki tym literom mogłaś znaleźć sobie ideał.
Czemu nie wyszło ci z byłym?
Wtedy o tym nie wiedziałam.
Teraz wiesz.
Czego potrzebujesz? Kto pasuje do kierowniczki?
Wiemy już, że nie strażnik.
Pracownik, niewolnik?
Już idą.
- Odlecisz… - Dwa razy New Adventure.
Gdzie byliście?
- Mamy dla was wieści. - Pobieracie się?
Nie, rzucam pracę. Zostanę menadżerką Cemo.
Ślub chyba byłby lepszy.
Połączenia naszych imion wymiatają: Gülcemo, Gülcem-Cemo.
Brangelina mogą się wypchać.
Związek w przyspieszeniu.
- Gülcem… - Zakochałam się.
- Tak nagle? - Tak.
To nienormalne, że człowiek nagle się zakochuje?
W Izmirze pewnie normalne.
Co znowu? Dlaczego wciąż nie lubisz tego miasta?
Dlaczego niby powinnam je polubić?
Wyszło, jak chciałaś. Załatwiliśmy detektywa i zdjęcie.
Powierzyli ci firmę. Pokazałaś zdjęcie Hale.
Rozdzieliłaś ich.
Chwila… Co zrobiłam?
Rozdzieliłaś ich.
Ja ich rozdzieliłam?
A kto?
Nikt. Sami tego chcieli.
- Nie, podejrzewałaś Şevketa. - I miałam rację.
Właśnie o tym mówię.
Więc to moja wina?
Nie o to mu chodzi.
Sam nie wiem…
Hale nie podskakiwała z radości.
To normalne, że dziś tak było. A w małżeństwie była szczęśliwa?
Mogłabyś pozwolić im spróbować.
Ja?
A co ty wiesz? Ile rozwodów widziałeś?
Nie można się rozwieść i być szczęśliwym?
Moi rodzice się rozwiedli i nie są szczęśliwi.
To cię czyni ekspertem.
Szkoda, że nie zostałeś biegłym w sądzie.
Nie traktowałbym rozwodów jak pracy.
Chciałeś utrzymać razem Hale i Şevketa czy swoich rodziców?
Chciałaś przyłapać Şevketa czy swojego byłego?
- Wykonuję swoją pracę. - Dobrze.
Możesz być dumna. Świetnie się spisałaś.
Dziękuję. Porozmawiamy, kiedy ty też będziesz miał pracę.
Co to miało znaczyć?
To, że jesteś muzykiem,
a nie możesz wyjść na scenę ani wydać żadnej piosenki.
Wciąż układasz teksty,
ale ze strachu nie wyśpiewasz nawet dwóch linijek.
- Co do tego ma strach? - Co? Jesteś ślepy?
Mówisz o Yıldız Tilbe.
Jej historia mówi o odwadze, ale ty nazywasz to szczęściem.
Cóż za obserwacja.
A co? Nie mam racji?
Dlatego nie lubisz Stambułu.
Tam jest scena, światła ramp, ale ty żyj sobie na swoich śmieciach.
Przepraszam, twój ojciec cię ogranicza, prawda?
Akurat.
Szkoda, że posłuchałaś rady ojca.
- Co ty mówisz? - Już nic nie mówię.
Nie, powiedz. Słucham.
- Dobrze, powiem. - Mów.
To ty jesteś tchórzem.
- Tak? - Tak.
Wszystkiego się boisz. Bredzisz o typach osobowości.
Nie widzisz ludzi, tylko litery.
Nie wykonasz kroku, nie planując go.
Bo nie prowadzę rozlazłego życia jak wy.
Mam plany, swoją drogę.
I w tych planach przeszkadza ci Izmir? Akurat.
Tak! Dokładnie. Izmir mi przeszkadza.
Daj spokój. Próbowałaś uciec.
Gdyby nie Gülcem, już byś leciała.
Chciałaś uciec i nie zobaczyć się ze mną?
- Nie chciałam iść na ślub. - Dlaczego?
Jak to? Przecież wiesz.
- Nie wiem. - Onur tam będzie.
Miałabym całą noc siedzieć z facetem, który mnie okłamał?
Jak cię okłamał?
Niby poznał i zakochał się w swojej żonie po naszym rozstaniu.
Ty wciąż o tym?
Mówiłam ci, że to zaczęło się po tobie.
- Chciałaś mnie pocieszyć. - Nie, sprawdziłam to.
Daj spokój, Gülcem. Ja się nie mylę.
Mylisz się.
Mówisz o ludziach, którzy po rozstaniu znaleźli szczęście.
Onur też je znalazł z inną.
Dobrze, ale powinien był powiedzieć mi prawdę.
Powiedział, ale tobie ta prawda się nie podoba.
- Co to ma do rzeczy? - A ma!
Nie potrafisz pojąć tego, że człowiek
może kogoś poznać i wziąć ślub w tak krótkim czasie.
- Tak? - Tak.
Życie nie jest takie.
Miłość nie jest taka.
Może ty tak nie żyjesz, ale wielu ludzi tak.
Ja też tak żyję.
Zauważyłam.
Spotkałaś bezrobotnego faceta i wszystko dla niego rzuciłaś.
Nie jesteśmy ciebie godni.
Życzę ci szczęścia w twoim idealnym świecie.
Gülcem…
Ciebie nie da się przekonać. Idź i znów rozbij się o ścianę.
Idziemy.
Poproszę rachunek.
To nie tutaj?
Zabrali samochód.
Przepadły moje rzeczy, dokumenty – wszystko.
- Zaraz to załatwię. - Nie załatwiaj.
Już niczego nie załatwiajcie.
Dość tego! Mam dość ciebie, twojego auta i Izmiru!
- Nic wam nie jest? - Co pani robi?!
Nic się nie stało? Przepraszam.
Nic ci nie jest, Salih?
Nic panu nie jest?
Nic wam nie jest?
I co?
Złożyłam zeznania.
A muzycy?
- Nie wnieśli skargi. - To dobrze.
Ale nie zagrają dziś na ślubie.
To ślub…
Meltem i Merta.
Zaskoczona?
Izmir znów pokazał, na co go stać.
Wracam do Stambułu.
Auto czeka. Mogę…
Nie trzeba. Pojadę taksówką.
W aucie masz rzeczy.
Wyślą je do domu.
Więc wyjeżdżasz.
Dbaj o siebie.
Ty też.
Muszę pilnie dotrzeć na lotnisko. Zdążymy w pół godziny?
Jest spory ruch, ale jakoś to załatwimy.
Tak, pani Hale?
Jak się masz, Kumru?
Dziękuję. Wracam do Stambułu. Coś się stało?
Mam dla ciebie szałowe wieści. Będziesz w szoku.
Pomówiłaś mnie.
- To nie tak, jak sądziłyśmy. - Oczywiście, że nie.
Kto jest z panią?
Chwila. Pyta o ciebie.
Dzień dobry. Tu Şevket.
Rzekoma kochanka Şevketa okazała się córką naszego starego przyjaciela.
Jak to?
Nie widziałam jej od lat i nie poznałam jej.
Jest agentką nieruchomości. Pokazywała Şevketowi dom.
Zastanowimy się jeszcze nad tym rozwodem.
Ale nie martw się, sprawy firmy są twoje.
Pani Hale…
Przepraszam.
Nie przejmuj się.
Pomyliłyśmy się.
Ludzie popełniają błędy, ale dzięki temu życie lepiej smakuje.
Dobrze, do zobaczenia.
- Do zobaczenia. - Pa.
PRZESTAŃ OBSERWOWAĆ
- Wskakuj! - Chodź, szybko!
Nie zostawimy cię!
- Co się dzieje? Dokąd jedziemy? - Na ślub.
Mówiłem, że nie idę, a wy robicie selfie!
Od rana pocę się, żeby wszystko ogarnąć! Tak mam iść?
- Załatwimy to. - Przebierzesz się gdzieś.
Samochód się zepsuł. Wypuście mnie.
Tak! Dalej, staruszku!
PRZYBYWAMY, KIEDY ŻYCIE WZYWA CZEKAJCIE NA NAS #ŚLUB
Już jestem.
- Wzięłam dokumenty. - Dokąd mnie wyślą?
- Państwowy Szpital w Urla. - To dobrze.
Nalegałam, żeby tam cię wysłali.
- Lubię to miejsce. - Ja też.
Dobrze ci zrobi.
Ale ty też musisz się postarać. Żadnych sprzeciwów.
Nie będziesz wszystkiego wyolbrzymiał.
Nie będziesz się przejmował. Wiesz, że to ci szkodzi.
Twoja mama zawsze ma rację.
Prawda, Kumru?
Mogę tu wysiąść?
Witajcie. Przechodzimy na przód.
W 2013 roku w przejażdżce uczestniczyła tylko garstka kobiet.
Teraz przejażdżki przystrojonych kobiet
odbywają się w 28 krajach, 160 prowincjach.
Nasze przekonania mogą się różnić,
ale spotykamy się pod wspólnym mianownikiem.
Jest nim Izmir.
Przepraszam.
Macie może wolny rower?
Kochana, rowerów mamy w bród. Masz.
- Ale to nie na przejażdżkę. - Nieważne. Zapisz swój numer.
- Dziękuję. - Nie ma za co. Poczekaj.
Jedź ostrożnie.
Dziękuję.
- Jesteś na lotnisku? - Nie, przeciwnie. Zostaję w Izmirze.
Nie rób tego. Nie ulegaj Izmirowi.
Wszystko masz pod kontrolą. Ty tu rządzisz.
Dokładnie, Doruk. Masz rację. Ja tu rządzę.
Dlatego właśnie zrobię tak.
Dziewczyny z Izmiru
Ze szczypcami w ręku
Kobiety, damy, matki,
Słodkie charakterne babki
Wyszły na Kordon W jedwabnych pończochach
Czy to na wojnie, czy to w miłości Strzegą swej kobiecości
Żaden stukot obcasów Tak kuszący nie jest
Jednym oczu spojrzeniem Powalą cię na ziemię
Żaden stukot obcasów Tak kuszący nie jest
Jednym oczu spojrzeniem Powalą cię na ziemię
Co za dzień…
Tak. Nic nie mów.
- Witajcie. - Gratulacje.
- Siedzimy osobno? - Nie, załatwiłam to.
Rozumiem.
Kochanie…
- Muzycy nie przyjadą. - Dlaczego?
Mieli wypadek. Co zrobimy?
Moja rada dla młodych: rozmawiajcie ze sobą.
W związkach zdarzają się wzloty i upadki,
ale rozmawiajcie ze sobą i słuchajcie siebie.
Wasze szczęście.
Mówiłaś, że wyjdziesz za mąż ostatnia. I co?
Jesteś pierwsza.
Życzę sobie tego samego.
Trzeba pomylić się wiele razy, zanim znajdzie się tego właściwego.
Gratulacje.
Baśnie o miłości mają taką wadę,
że kończą się, kiedy kochankowie się spotykają.
Sztuką jest…
Przepraszam! Hamulce nie działają.
Cześć, Onur. Mogę?
Cześć.
Tym razem w nic nie uderzyłam.
Dobry wieczór wszystkim.
Spóźniłam się, dlatego bardzo was przepraszam.
Pięknie wyglądasz, Meltem.
Życzę wam szczęścia na całe życie.
W tym tłumie jest tak wiele przytulających się par.
Spędzą razem całe życie,
będą się rozstawali i godzili.
Będą się poznawali i zakochiwali w sobie.
Izmir chyba rzeczywiście ma swoją dziwną, kosmiczną równowagę.
Chcę przeprosić Gülcem i Cemo
oraz Onura i jego żonę.
Mieliście rację…
a ja się myliłam.
Człowiek może się zakochać nawet w jeden dzień.
Kiedy życie cię wzywa…
musisz iść.
Ale to nie takie proste.
Potrzeba odwagi, żeby odrzucić swoje lęki i ruszyć w drogę.
Gratuluję Meltem i Mertowi, że znaleźli w sobie tę odwagę.
Mam nadzieję, że kiedyś mnie też się to uda.
Dziękuję.
Dobry wieczór.
Witamy.
Zainspirowała mnie mowa pani Kumru o odwadze
i ja też chciałem powiedzieć kilka słów.
Tak…
trudno jest odrzucić lęki i ruszyć w drogę,
ale gdy jest przy tobie ktoś, kto cię inspiruje,
jest łatwiej.
Wtedy życie otwiera przed tobą drzwi, ukazuje się nowa droga
i chyba tylko miłość może dać odwagę,
by pójść tą ścieżką.
Brawo!
Jestem gotowy w nią wyruszyć.
Miałaś rację we wszystkim.
Ty też.
Wszystkie te straszne słowa były prawdą.
Myślę, że powinnaś być bardziej jak Izmir.
Bardziej zrelaksowana i bez planu.
Zgadzasz się?
Tak.
A ty powinieneś być bardziej jak Stambuł.
Bardziej w centrum uwagi, bardziej brawurowy.
Zgadzasz się?
Tak.
Tak jest!
No dobrze…
ty jesteś EARD, a ja ILFD.
Jak to będzie?
Nie przejmuj się literami…
- Załatwimy to. - Załatwimy…
Przez długi czas usypiałem serce W pokoi ciemnościach
Jakbym zawsze czekał na ciebie Wiem, że coś łączy nas
Zaufaj mi, nie zmęczę się Przed wszystkim cię uchronię
Będę twoim wspólnikiem W cokolwiek wplączesz się
Otul mnie ramionami I nie otwieraj ich więcej
Kiedy uśmiechasz się Odkrywam się jak sekret
Weź mnie za rękę i chodźmy Nie odkładajmy na jutro miłości
Niech trafi do serca mego Na gałąź mą jak gołębica
- Co? - Chodź.
Masz słowa.
Śmiało!
- Gotowa? - Nie.
Będziesz.
Otul mnie ramionami I nie otwieraj ich więcej
Kiedy uśmiechasz się Odkrywam się jak sekret
Weź mnie za rękę i chodźmy Nie odkładajmy na jutro miłości
Niech trafi do serca mego Na gałąź mą jak gołębica
Napisy: Agnieszka Erdoğan Master Film ą jak gołębica