Pwede nang manguna ang Brazil.
Maingat na ipinuwesto ng captain ang bola.
Naka-score ng dalawa ang Italy sa apat na penalty shot.
Sumipa si Dunga.
Dito na magdedesisyon.
Kinabahan ako. Sabi ko, "Pag pumalya ako, di na ako makakauwi."
Pero kasabay no'n,
naalala kong humingi ako ng isa pang tsansa.
Heto na si Dunga.
May walong oras akong behind-the-scenes footage.
Marami akong materyal.
Nandito ang buong kuwento, detalyado.
Iba ang panahon noon.
Wala nang player para rito.
Marami akong materyal dito.
Nag-record ako,
at gumawa kami ng magandang archive ng lahat ng nangyari.
May idea ako. Kung ipakita natin ang di pa nakitang footage?
Mula sa loob,
'yong privacy ng locker room, 'yong usapan ng team,
'yong maganda at pangit na nangyari, lahat.
Nagkaisa ang grupong ito at nalampasan ang mga pagsubok,
kahit maraming gustong pabagsakin tayo. Di tayo papayag.
Ano 'yan?
'Yan 'yong sobrang komportable naming bus.
Ordinaryong bus lang 'yan. May turnstile at lahat.
Lahat ng pinagdaanan namin sa mga buwang 'yon…
mga dalawa o tatlong buwan kaming magkakasama…
kailangan naming i-record.
SA UNANG PAGKAKATAON SA 30 TAON,
ANG MGA DI PA NAKITANG FOOTAGE NA KUHA MISMO NG MGA MANLALARO
-Gawin natin! -Ano'ng lunch ngayon?
-Ano? -Ano'ng lunch?
Macaroni!
Ano'ng lunch? Italy ang kalaban, kaya macaroni.
Nagwa-warm-up kami niyan, sobrang kinakabahan kami.
Limang taon ako, halos anim, noong napanood ko 'yong 1970 World Cup.
Eto na si Pelé! Goal!
Bata pa ako noon, at naisip ko, "Mapupunta ako riyan."
"Magiging world champion ako. Maglalaro ako sa Seleção."
Three-time world football champion ang Brazil!
Pagkatapos ng 24 taon,
nagharap ulit ang Brazil at Italy sa World Cup final.
Ito ang 1994 World Cup sa United States.
Dalawang dekada ang lumipas.
Kami lang na nando'n ang makakapagsabi ng pakiramdam na 'yon.
Di lang basta laro 'yon, Brazil versus Italy 'yon.
Isang hakbang na lang sa titulong gusto…
Four-time champions! Sa kontra sa amin, magiging four-time champions kami!
Gusto kong maging world champion. Gusto kong gumawa ng kasaysayan.
Tuwing isusuot ko 'yong jersey, may nagbabago.
Mataas ang inaasahan.
Kung di kami world champions, mga bigo kami.
May pressure, demands.
-Di maganda ang laro nila. -Uwi na, Parreira!
Nasira ang Brazilian football noong 1994.
Twenty-four years kaming di nanalo. Sa Brazilian national team, matagal 'yon.
Naalala ng lahat na hinalikan ko 'yong poste,
pero hindi 'yong pagkakamali ko.
Unang World Cup 'yon na sa penalties nagdesisyon.
Noong tinira ko 'yong penalty…
MIDFIELDER - ITALY
…nablangko ako.
Masipag at matiisin ang mga kababayan natin.
Naisip ko, "Dapat pasayahin ko ang mga tao."
Dapat magpasaya sa mga tao ang World Cup.
Kaya uulit-ulitin ko 'yon.
Wala akong pinagsisisihan.
Ang pang-apat na titulo.
"Nasa kung saan ako noon," "Kasama ko ang papa ko," "Nasa…"
Naaalala ng lahat kung nasaan sila noong larong 'yon.
Kami ang pinakadeterminadong team na maging world champion.
Dapat magaling kang magkontrol ng emosyon.
MIDFIELDER - ITALY
Pwedeng baguhin ng penalty ang buhay mo.
Kapag nasalo ni Taffarel, magiging kampeon ang Brazil.
Si Baggio ang sisipa.
USA 94: BRAZIL'S RETURN TO GLORY
Naghahanda ang Brazil
para ipagdiwang ang laban nila sa Argentina
sa Round of 16 ng 1990 World Cup.
Nakaka-excite.
Brazil at Argentina,
mortal nang magkalaban.
Sa World Cup, kailangan mong maglaro nang walang pagkakamali
at dapat tumpak.
Dahil may 11 silang magagaling na player,
at importante 'yong dalawa o tatlo.
Kaya kung nagkamali ka sa player na 'yon, wala nang balikan.
Kung di sila makaka-goal, kami ang pupuntos.
Nagsimula na ang laro ng Brazil at Argentina!
Mas maganda ang laro ng Brazil,
at isa lang ang naging tsansa ng Argentina. Sino'ng nakakuha?
Ayan na si Maradona.
Henyo. Wala kang magagawa. Gano'n ang football.
Iniwan ni Maradona si Dunga at tumakbo.
Kailangan niyang mag-ingat.
Ipinasa niya kay Caniggia.
Nilampasan niya si Taffarel at naka-score!
Tanggal na ang Brazil sa 1990 World Cup.
Marami ang umiyak sa pagkatalo.
Maghihintay ulit sa susunod na World Cup sa apat na taon.
Noong natalo ang Brazil, inaway ng mga tao si Lazaroni
at ako.
Bakit Dunga era?
Kasi sinisimbolo no'n ang era
kung saan mas kilala ang Seleção sa depensa nila
kesa sa pagiging creative nila.
Dapat nagpalit tayo ng coach.
Kung ang mga tao ang pumili ng coach, mas naging madali sa kanya ang trabaho.
Di mo pipiliin na maging coach ng Seleção,
iimbitahan ka.
Buong araw sa Hilton Hotel si Parreira sa Rome.
Nag-usap sila ni Pelé, pero ayaw niyang magpa-interview.
Nang pinili si Parreira para maging coach ng Seleção, sabi niya,
"May isang kondisyon ako. Isasama ko si Zagallo."
Magkakilala na kami noong 1970 World Cup pa.
Puno ng aral ang mga sinasabi niya.
Nagustuhan namin ang isa't isa, nagkasundo kami,
pero una sa lahat, ginawa namin ang lahat para sa Seleção.
MAMUMUNO SI PARREIRA SA SELEÇÃO.
BAYANI
Nagsimula ang paghahanda pagkatapos ng 1990 World Cup.
Sinimulan na nilang buuin ang team para sa pang-apat na titulo.
BRAZIL, IPINAGLALABAN ANG SPOT SA WORLD CUP
Iba pa noon ang World Cup qualifiers. Bawat laro, kritikal.
Maraming naghintay sa Seleção sa hotel.
Hinalikan pa si Raí ng fans.
May apat na taon na cycle
sa pagitan ng World Cup.
Nasa peak ako noong '91, kaya ako ang nanguna sa "Road to 1994".
Nagsimula na ang laro sa La Paz.
Sa puntong 'yon, di pa natatalo ang Brazil sa qualifiers.
Delikado. Ingat, Taffarel. Wag kang umatras, Taffarel.
Ang lakas ng tira. Goal para sa Bolivia.
Unang pagkatalo 'yon ng Brazil sa qualifying match.
Umuwi ang Brazil na naghahanap ng dahilan at paliwanag sa pagkatalo.
Walang tiwala ang mga tao sa henerasyon na 'yon.
Matapos ang halos 40 years na World Cup qualifiers,
unang beses natalo ang Brazil.
Pag-uwi namin, nakalaban namin ang Ecuador sa Morumbi stadium.
Binu-boo kami buong laro.
Kaya naging tensiyonado 'yong paligid.
Ito ang dahilan kung bakit sila na-boo:
Sabi ni Parreira, di pwedeng maglaro ang dalawa.
Kinuwestiyon nila ang coach, si Parreira, at 'yong style niya.
Ayoko sa style ni Parreira.
Dapat palitan ang coach.
Ayoko sa Seleção ngayon.
Gusto ng Brazilian press na alisin sina Parreira at Zagallo.
Pero naniwala kami sa kanila. Naniwala ang national team sa kanila.
Tanggalin si Parreira!
Nakipag-meeting kami nang gabing-gabi kay Parreira sa Granja Comary,
ang training camp ng Seleção.
"Parreira, diyan ka lang."
"Ano'ng ibig mong sabihin, magre-resign ka?"
Paraan 'yon para patatagin 'yong dedikasyon.
"Tuloy tayo, Parreira. Magiging world champions tayo."
Oras ng desisyon.
Naglaro kami sa Recife,
at umapela ako sa Pernambuco fans.
"Kailangan namin kayo."
Pagdating namin sa Recife, pambihira 'yong nakita namin.
Punô ng tao 'yong airport, napakainit ng pagtanggap nila.
Sinalubong nila kami, niyakap kami, ipinakita ang pagmamahal nila.
Baka limang libo ang naghihintay sa amin, isinisigaw kami.
Raí!
Handa na lahat para sa laro sa Linggo. Ramdam ko ang pagmamahal sa Recife.
"Tahanan mo 'to. Mahal ka namin."
Kailangan ng players ng pagmamahal. Pati ikaw, lahat tayo, pamilya natin…
Doon pumasok ang mga kaibigan namin sa Recife.
Brazil!
Sixty-nine thousand tickets ang nabenta para sa laro bukas.
Mula noon, may nagbago na.
Sabi ni Ricardo Rocha,
dapat daw ipakita at isigaw namin sa pitch
kung ano ang nararamdaman namin.
Magkakahawak-kamay.
Kakaiba ang pagpasok ng national team sa field.
Baka magkakahawak-kamay sila para suklian
ang pagmamahal ng mga taga-Pernambuco sa team.
Kaya magkakahawak-kamay sila para ipakita kung paano sila maglalaro.
Alam namin ang potensiyal namin. Alam namin kung ano'ng kaya namin.
Nagpasiklab kami noong araw na 'yon.
Sige! Goal!
Tingnan n'yo! Goal!
Goal!
Tingnan n'yo! Goal!
Perfect 'yan! Goal!
Pang-anim na goal 'yan ng Brazil.
Sa mga nagrereklamo, ito ang sagot namin.
Pero dumating 'yong laro na magdedesisyon.
Nagkataong 'yong huling qualifying match,
laban sa Uruguay sa Maracanã.
Heto na.
Maracanaço.
1950.
"Hindi, hindi na ulit!"
Pag natalo kami, laglag na kami.
Pwedeng mas malungkot pa ang mangyari sa Seleção,
unang beses na di makakapasok ang Brazil sa World Cup.
Siguradong mananalo kami at makakapasok.
Kung di kami makakapasok, ipasara na lang ang bansa.
Sa bawat interview, "Parreira, paano si Romário?"
Sabi ko, "Babalik siya pag oras na."
Romário!
Tinatawag ng mga tao si Romário.
Mahusay si Romário sa Barcelona. Magaling siya sa Europe.
At alam ng lahat kung gaano kaimportante si Romário.
Sa totoo lang, umasa akong tatawagan,
kasi mahirap 'yong sitwasyon ng Brazil.
Na-pressure sina Parreira at Zagallo na ibalik siya.
Tinawagan ako nina Zagallo at Parreira at sabi nila,
"Bebeto, iniisip naming ibalik si Romário."
Tinanong siya ng coaching staff sa opinyon niya sa pagbabalik ko.
Siya ang unang nagsabi, "Dalhin mo siya."
Isa si Bebeto sa mga pinakamatalik kong kaibigan sa football.
At best partner ko sa field.
Dalawang duo lang ang di natalo habang magkasama sa senior national team.
Kilala n'yo kung sino? Pelé at Garrincha, at Bebeto at Romário.
Kung di namin ibinalik si Romário, at natalo kami sa Uruguay,
at di nakapasok sa World Cup sa unang pagkakataon?
Tapos na.
Pakiramdam ko importante ako.
Kung di namin makuha 'yong gusto naming resulta,
kasalanan ko 'yon. Magiging handa ako roon.
Nagpakitang-gilas ako, kaya di ko na kailangang magsalita.
Nasa field na ang Brazilian team.
Dumating 'yong tamang oras, 'yong linggo ng desisyon
laban sa Uruguay.
Di ko kailangang maging importante lagi, pag kailangan lang.
Tuwing kailangan 'yon, naging importante ako.
Nagsimula na.
Nakalusot siya sa pressure, at nagbunyi ang Maracanã!
Sabi ni Romário sa akin,
"Magna-nutmeg ako, magso-sombrero,
at dodoblehin ang score."
Kinailangan kong gawin 'yon para magpakitang-gilas.
Tapos na ang unang half. Papasok na siya sa tunnel, tinanong ko, "Paano ang goal?"
"Sa second half ako ii-score."
Bebeto, nag-cross.
Perfect cross 'yon. Parang pass 'yon kesa cross.
Nag-cross si Bebeto, napunta kay Romário sa kabila. Goal!
Tumalon lang ako nang kaunti,
at nag-header pababa.
Ipinasok ni Romário gamit ang ulo.
Isa para sa Brazil.
Nauna roon si Romário.
Nakakabilib 'yong bilis ko noon.
Habang papalapit ako sa keeper, itinulak ko 'yong bola.
Tinakpan niya 'yong side, kaya kumabila ako.
Sinubukan niya akong suntukin nang ganito, pero napakabilis ko.
Nauna roon si Romário.
Ano na? Tingnan 'yong goal!
Ipasok mo!
Goal!
Tapos na ang laro. Makinig!
May stamp na sa passport ng Brazil!
Wow, Brazil. Pasok na tayo sa World Cup.
Grabe. Pasok na tayo.
Ramdam ko sa grupong 'yon,
lalo na't natalo kami noong '90,
na ayaw na naming matalo.
Ang pinakaimportante, nanalo ang Brazil at nasa World Cup na tayo.
Nakapasok na ang Brazil sa US World Cup.
Ang galing, honey.
Pwede pang mas pagandahin,
pero magpa-party na tayo at iinom ng beer.
Utang ko sa football lahat ng meron ako.
May koneksiyon na ako sa bola mula nang ipanganak ako.
Repleksiyon ng football ang sitwasyon ng bansa
o ng lipunan.
Nagdurusa ang mga tao sa Brazil.
Determinado sila, masisipag.
Di madali ang buhay rito.
Napakalaki ng bansa. At football ang ipinagmamalaki at saya natin.
Kilala ang Brazil bilang bansa ng football.
Buhay ng mga tao at mahal ng mga tao ang football.
Lahat nangangarap na maging football player sa Brazil.
Naglaro kami sa Paris,
laban sa Paris Saint-Germain, ang team ni Raí.
At pagdating ko sa training camp,
malungkot silang lahat.
Doon ko nalaman
na may nangyaring aksidente.
Namatay ang isang magaling na atleta, ang kaibigan ko,
na siguradong magiging pinakamagaling sana sa mundo, si Dener.
Heto na si Dener, napakabilis.
Nilampasan niya ang defender at goalkeeper.
Bihira tayong makakita ng gaya ni Dener. Ang husay niya.
Hinamon niya ang laws of gravity sa galaw niya.
5:15 a.m. Sa 10 o 15 minuto, makakauwi na sana si Dener.
Ihahatid ang Papa ko mula São Paulo papuntang Rio de Janeiro.
At 15 minutes bago makauwi,
nakatulog ang driver, sumalpok sa puno, at namatay ang papa ko.
Sa kasamaang-palad, nawalan kami ng isa pang kasama sa aksidente.
Natanggap namin ang balita nang umaga ring 'yon.
Siguradong kasama sana namin siya.
Siguradong kasama siya sa listahan.
Isa sana siya sa mga bida sa World Cup,
pero iba ang plano ng tadhana.
Si Ayrton Senna ang nagbukas ng laro.
Ayan na siya, si Ayrton Senna, ang Formula 1 driver,
para sa ceremonial kickoff.
Sige, Ayrton. Apakan mo. Kaway sa mga tao.
Salamat sa pagsuporta sa Brazilian National Team.
Three-time champion siya, Brazil din. Mananalo siya ng pang-apat, pati kami.
Mahirap 'yon, pero gagawin namin ang makakaya namin.
Nagkasundo kami.
Sa ngayon, mas may pag-asa tayo sa soccer
kesa Formula One.
Para may idea kayo, humihinto kami tuwing Linggo
para panoorin si Ayrton.
Dakilang bayani namin siya.
Siya ang nagpapasaya sa Brazilians pag Linggo.
Labinlimang araw pagkatapos, May 1,
namatay siya sa aksidente.
NAGLULUKSA ANG BRAZIL KAY SENNA.
MAHIGIT ISANG MILYON ANG NAGPAALAM KAY SENNA.
Nakakalungkot 'yong pagkawala ni Ayrton Senna.
Napakalungkot ng Brazil noon. Sobrang lungkot.
Pagkamatay nina Senna at Dener,
lagi naming sinusubukang gawing lakas
ang hirap, pagkawala, at sakit,
para manatili kaming nakatutok
at hindi sumusuko.
Sa pagkawala ni Ayrton, ramdam namin na nire-represent namin
ang bansang nasa krisis.
Mahirap talaga 'yong pinagdaanan ng Brazil.
At 'yong football, 'yong Seleção, ang pag-asa ng mga Brazilian
para sa panandaliang saya.
Kaya nang tawagin kami,
isa lang ang naging goal namin,
ang maiuwi ang cup
para mapasaya ang mga kababayan namin.
NAKATUTOK ANG MUNDO SA USA.
BRAZIL, LUMIPAD PARA SA HULING PAG-ASA
Wala ka pa noon.
Ako 'yong unang sumakay sa eroplano na may camera.
BRAZIL, LALABAN PARA SA IKAAPAT NA TITULO
Kinunan ko lahat, kaya may footage ako.
At tingin ko, ang ganda no'n.
Natupad ang pangarap ko noong bata ako.
Kapag kumikilos bilang grupo,
ang pinakaimportante, iisa ang pilosopiya ng lahat.
Ano'ng gusto namin?
Maging world champions.
Iba talaga 'yong makarating sa US para maglaro sa World Cup.
Kasi di pa sikat ang soccer doon.
'Yong makapunta sa World Cup,
'yong makapaglaro, makisali…
Walang katulad 'yon.
Di kami nagpasok ng diyaryo o magazine.
Di kami nakisali sa kahit ano.
Nag-eensayo kami,
tapos bumabalik sa hotel,
tapos kumakain ng hapunan, tanghalian.
At mag-eensayo ulit kami kinabukasan. Lahat nakatutok.
Alam naming kailangan naming mag-adjust,
at iniisip namin kung paano magre-react ang publiko.
Number one ang Brazil!
Sa bansang 'to, pwede kang maglakad sa kalye at di 'yon alam ng karamihan.
Pwede kang magtanong, "May World Cup. Alam mo 'yon?"
-Soccer fan? -Hindi.
Manonood ka ng laban?
Hindi.
Hindi ako interesado.
-May papanoorin kang laro? Sa World Cup? -Wala, magtatrabaho ako.
Gusto ng FIFA na palakihin at paunlarin ang laro,
at sa tingin ko, nakita ng FIFA ang market sa US.
Malugod kayong tinatanggap ng United States of America
sa World Cup USA 1994!
Dumagsa ang soccer fans mula Brazil na may tambol at nagsa-samba sa Los Gatos.
Ano'ng natutuhan mo sa kanila?
"Taas, baba, urong, sulong." Anuman ’yon.
Ano 'yon?
-Taas, baba, urong, sulong! -Ano'ng ibig sabihin no'n?
BRAZIL, NASA GROUP OF DEATH
Ang Cameroon, Russia, at Sweden ang nasa group stage.
Sa first game laban sa Russia, sobrang kinabahan kami.
Unang World Cup ko 'yon. Pati nina Cafu, Leonardo, at Márcio Santos.
Malakas 'yong grupo namin mula sa 1990 team.
Simula 'yon ng World Cup, kalaban namin ang Russia.
Sa simula… Nakakakaba talaga ang first game para sa kahit anong team.
Alam naming importante ang first game,
kasi pag nanalo ka roon, qualified ka na.
At may kaba, 'yong nerbiyos sa first game, na mahirap.
GROUP STAGE
Naalala ko ang unang hakbang ko. Ako ang nauna sa field.
Pag-apak ko sa field gamit 'yong kanang paa ko, parang…
kumisap ako, at parang pelikula 'yon.
Lahat ng pinagdaanan ng grupong 'yon
para makarating sa World Cup.
Lahat ng nasa stadium, nakadilaw, 'yong kulay ng Brazil.
Pinalusot niya sa paa ng Russian.
Nasa kanya pa rin ang bola.
Mahirap na laban 'yon kontra Russia, magulo.
Hindi na makakalaro ang center back na si Ricardo Rocha.
Na-injure ako.
Muscle injury raw.
Tapos na ako sa World Cup.
Mas gusto kong maka-goal kesa matawag na best player.
May chance ang Brazil! Goal!
Magaling ang team. Lagi kaming nagmamarka, umaatake. Gumawa kami ng tsansa.
Penalty!
Tinira ni Raí at naka-score!
Maganda ang simula namin, at importante 'yon sa World Cup.
Brazil!
Halos sigurado na ang qualification
sa tatlong puntos sa umpisa.
Kailangan ng isa pang panalo para sa next stage.
-Si Ricardo Rocha, makakalaro pa? -Maaga pa. Di pa siya nakita ng doktor.
Naisip ko, "Aalis ako, di ako pwedeng mag-stay dito."
Lumapit sina Parreira at Zagallo at sabi, "Hindi,
kinausap namin ang players, magse-stay ka."
Sa oras na 'yon, naging tulay si Ricardo
sa players, sa management, at coaching staff.
Di ako maglalaro sa World Cup, pero dapat tulungan ko sila
sa abot ng makakaya ko.
Tingnan mo 'yong mga video kay Jorginho.
Sabi ko, "Sabihin mo kung kailan liliko." Sabi niya, "Dito!"
Nang natuto siyang mag-drive.
Kinukuwento niya noong umakyat siya sa matarik na burol.
Pero dahil di talaga siya marunong mag-drive, huminto siya,
naglagay siya ng warning triangle at nagsabi, "May problema kami."
-Na-record mo ba 'yon? -Oo.
Nang sinabi kong, "Ayan na," at sabi mo, "Strike!"
CAMEROON
Brazil ang pamantayan ng football sa buong mundo.
'Yong players, sa TV lang namin sila nakikita. Nakakabilib silang makalaban.
Ika-24 ng Hunyo.
Muli, puno ng libo-libong Brazilian ang Stanford Stadium.
Inabangan ang second game ng Brazil.
Mahirap kalabanin ang African team gaya ng Cameroon.
BRAZIL VS CAMEROON GROUP STAGE
Through ball para kay Romário. Dire-diretso…
Alam nilang mapagkakatiwalaan nila ako. "Ipasa n'yo sa gago, ii-score siya."
Go! Goal!
Ang ganda ng pasa. Jorginho, nag-cross.
Tinapos ni Márcio Santos. Goal!
Naka-goal ako at nasa hall of defenders na naka-goal sa World Cup.
Di 'yon gano'n karami.
Sinubukan 'yon ni Romário.
Sinubukan niyang ipasa, pero di niya kaya. Napunta sa 'kin.
Di maganda ang anggulo ko, pero tinira ko 'yon sa kanto.
Ayan na si Bebeto, sinipa niya! Goal!
Masaya ako na natapos 'yong laro.
Brazil!
Napansin n'yong ibang player na si Dunga ngayon
kesa sa World Cup sa Italy?
'Yong unang goal ng Brazil kahapon na nagpapanalo,
assist 'yon ni Dunga kay Romário.
Perpektong mundo ang football.
Sa isang grupo, may mga tao na mas kasundo mo,
makaka-relate ka.
Di ibig sabihin na di mo kasundo ang iba.
Nirerespeto mo sila, parte ka ng team.
Maraming tao na iba ang opinyon, pero iisa ang layunin.
Di umiinom o naninigarilyo si Romário.
Babae at sayaw ang bisyo ni Romário. Mahilig talaga siyang sumayaw.
Subukan natin ang samba.
Gusto kong mag-enjoy sa buhay. Hanggang ngayon.
Mga babae ang lakas ko.
O kahinaan.
Tumatakas si Baixinho, pero bumabalik siya sa oras,
natutulog at nagfo-focus nang walang problema.
Tigil.
Magpatugtog tayo ng Salgueiro.
Dahil nanalo kami sa first two games,
pareho kaming qualified ng Sweden sa last round.
Maglalaro kami para sa first place.
SWEDEN
Pagpasok namin sa World Cup '94,
alam naming malakas ang team namin, marami kaming naabot.
Three-zero para sa Brazil!
BRAZIL VS SWEDEN GROUP STAGE
Target naming manalo sa laban.
Delikado. Isang placed shot. Goal!
Pero nauna sila.
Sa second half, pumasok si Mazinho
para magbantay sa likod para makausad ako.
Gano'n ang galaw. Ipinasa ko 'yon sa kanya, ang bilis niya.
Ayan na si Romário. Umabante at ipinasok!
Goal!
Mahirap 'yong laro.
Sa huli, naka-score ako sa toe-poke
at nagtabla kami.
Isa sa Brazil at isa sa Sweden.
Nanalo ang Brazil sa group.
Doon nagpalit si Parreira ng mas maingat na formation.
Tinanggal niya si Raí.
Pinaupo ako, pero naisip ko agad
na pinakaimportanteng isipin ang team.
Nang umalis si Raí, 'yong captain,
hindi kami nagdalawang-isip.
Obvious naman. "Si Dunga na 'yon."
Di ako nagbago nang isuot ko ang armband ng captain. Gano'n ako.
'Yong kilos ko, 'yong asal ko sa field,
'yong pagiging istrikto, 'yong leadership style,
walang kinalaman sa pagiging captain ko.
Nag-anunsiyo si Coach Parreira noong Linggo.
Pero di pa rin masaya ang fans.
Kasi 220 million kaming coach.
Lahat may opinyon, lahat may paboritong team,
lahat may paboritong star, 'yong namumukod-tangi.
Pangit ang performance ng team.
Nandito ako, nag-cheer, nagpinta ng mukha, pero sablay kayo.
Alam ko kung paano sundan at suportahan ng fans ang team nila.
May mga gimik sila. Matindi 'yong passion.
Mahal ko ang football.
Bumili lang kami ng ticket para sa first stage.
Inisip kong baka di tayo makapasok, tapos…
Ayaw naming magtagal nang isang buwan sa US para manood ng ibang laro.
Makakalaban ng Brazil ang United States sa July 4
sa Round of 16.
Nakakatakot dahil gumagaling na ang United States sa football.
Para sa United States, sobrang saya no'n.
Makakasama sila sa best 16 sa mundo,
at makukuha ang atensiyon ng kapwa Amerikano sa Independence Day.
May photographer sa gilid na narinig na sinabi ni Tab Ramos
bago ang laro
na aalis ang Brazilians gaya ng ginawa sa Maracanã noong 1950.
Strike!
Tara, guys! Magpatugtog tayo ng samba.
Strike!
Tapos na 'yong patalastas ko.
Hatid sa inyo ng…
May mga nangyayari at natural 'yon, may mga tsansa.
May injury si Branco ngayon, di siya makakalaro.
Baka bukas, ako naman.
Makabayan ang mga lalaking 'yon.
Eighty percent ng fans sa stadium, mga Amerikano.
USA!
Nakaayon ang lahat.
Araw ng Kalayaan, sa sariling bayan, laban sa pinakamagaling sa World Cup.
May tsansa kami.
Nagsimula na ang laban ng Brazil at United States.
Magaling ang team nila,
perpekto ang taktika nila, matibay, magagaling 'yong players nila.
Importante yon.
Maganda ang pasa ni Tab Ramos kay Thomas Dooley. Delikado!
Mahirap 'yong laro, pabalik-balik.
Malinaw na laging nasa Brazil 'yong bola.
Dahil nasa harap sina Bebeto at Romário,
makaka-goal kami at mananalo sa laro.
Kaya nakipagsabayan kami.
Maganda 'yong laro.
Pinag-aagawan nina Tab Ramos at Leonardo… Foul si Leonardo.
Nagkaroon ng konting gulo.
Red card. Pinaalis si Leonardo.
Tapos pinaalis siya.
Sa first half 'yon.
Tumahimik 'yong stadium.
Tumigil ang Brazilian fans para tingnan ang nangyayari. Di sila makapaniwala.
May player na pinaalis. Pag may pinaalis, sasabihin mo, "Diyos ko, paano na?"
Nawalan ng kontrol ang Brazil.
Komplikado na ang sitwasyon.
Nakakadismayang makita 'yong ginawa ni Leonardo.
Nakakatakot 'yon, kasi naisip namin na baka umuwi na kami.
Tumama sa poste!
Tapos na ang first half.
Tama na sa laro ni Parreira, hindi 'yan football ng Brazil.
Kung matatalo ang Brazil dahil kay Leonardo,
hindi na siya makakauwi.
Nang natapos ang first half, pumasok ako sa locker room,
"Nasaan si Leonardo?"
Nakaupo siya sa shower.
Tiningnan ko siya at sinabi ko, "Uy!"
"Tumayo ka!"
Umiiyak siya. Sabi ko, "Pare, makinig ka."
"Makaka-goal ako. Wag kang mag-alala, mananalo tayo."
Alam naming kailangang doblehin ang takbo.
Nagsimula na ang second half.
'Yong bola, di talaga… Naintindihan ko rin
na di ako makaka-score kasi ayaw pumasok ng bola.
Ayan na si Romário, sumipa at…
Sampu na lang sila, tumindi ang pressure.
Naglaro ako sa kanan, sa kaliwa, sa gitna.
Lumaban ako, umatake, dumepensa.
Naging dramatic 'yong laro.
Ayan na si Romário, siya ang pag-asa natin.
Galing si Romário sa gitna ng field.
Nagbigay-daan ako sa kanya
para maipasa niya sa 'kin 'yong bola.
Sige, Romário. Sige!
Tinitingnan ko siya at 'yong unahan,
sinusundan 'yong huling defender para di ako ma-offside.
Maniwala ka sa sarili, Romário.
"Sige!" Naghintay ako.
Pupunta na sila at naisip ko, "Mao-offside ako,"
Tinitingnan ko ang huling tao nila. At tiningnan ko si Romário. Mabilis lahat.
Dahil di ako maka-score, ipinasa ko 'yon sa makaka-score.
Ipinasa ni Romário kay Bebeto…
Pagkapasa niya sa akin, umikot ako.
Tiningnan ko ang malaking goalie. Sabi ko, "Ngayon na o di na mangyayari."
At sinipa na ni Bebeto!
Go! Goal!
Nakapuntos ang Brazil! Goal!
Gaya lagi, pulido siya.
Walang ibang makakagawa ng gano'ng goal.
Nilagay ko 'yon sa sulok,
kung saan nakalagay 'yong mga bote ng tubig.
At 'yon na, grabe.
Goal!
Naka-score ako at sabi ko sa kanya, "Mahal kita."
Mahal namin ang isa't isa. At maraming paraan para magmahal.
At mula 'yon sa puso, alam niya 'yon.
Mula 'yon sa puso. Mahal namin ang isa't isa,
silang lahat.
Nakakatuwang panoorin ang Brazil na maglaro nang ganito.
Nagdiwang ang buong stadium.
Go, Brazil!
Napakaimportante ng goal na 'yon.
Sinabi ko kay Jorginho, "Bro, walang makakakuha nito sa atin."
Pagpasok ko sa locker room, niyakap ako…
ni Leonardo.
Umiyak kaming lahat.
Pumito na ang referee, tapos na ang laban kontra US.
Pasok na ang Brazil sa quarterfinals.
Go, Brazil. Sa quarterfinals na.
Sinuspinde ng FIFA ang fullback na si Leonardo sa apat na laro
at pinagmulta ng 10,000 Swiss Francs, halos 7,000 reais.
Nang isara niya ang legs niya, umiikot ako sa kanya,
dahil sinusubukan kong makalusot,
at hinila ko 'yong shirt niya.
Nang hinila ko 'yong shirt niya, siniko niya ako.
Mas maliit akong player, at nasa mas mababa ako,
kaya nang sumiko siya, tumama 'yon sa ulo ko,
at nabasag 'yong bungo ko.
Una, naalala kong nakahiga ako,
at parang may naririnig akong ingay na parang tren na dumadaan.
Parang nasa ulo ko.
Tapos may injury talaga,
kasi sumakit ang ulo ko nang ilang taon pagkatapos no'n.
Napaka-loyal na tao ni Leonardo,
hindi niya gagawin 'yon.
Kilala mo ang players.
May players na may masamang intensiyon, at hindi gano'n si Leonardo.
Okay lang ako dahil di 'yon sinasadya,
wala akong intensiyong manakit ng kahit sino.
Laging naghahangad ng higit pa ang Brazilian press at ang mga Brazilian.
Di sapat ang manalo.
Sa huli, nanalo tayo. Pero ang gan'ong laro laban sa US,
takot at umiiwas, mahirap 'yon tanggapin.
Sa tingin ko, di struggle 'yong panalong 'yon.
Pero naging mahirap 'yon.
Ipinanganak si Mattheus noong July 7, 1994.
Kalaban namin ang Netherlands noong 9.
Wala ako roon, nasa delivery room ang hipag ko,
at halos isang oras akong naghintay sa phone para marinig ang iyak ng anak ko.
Nag-relax lang siya…
Nakapulupot 'yong cord sa leeg ni Mattheus,
kaya medyo purple siya nang ipinanganak, at natagalan bago umiyak.
Noong narinig ko na siyang umiyak, ang saya ko.
Tapos binuksan nila 'yong TV,
at nando'n 'yong asawa ko at anak ko.
Grabe. Nakakatuwa talaga 'yon.
Naririnig ka niya, kausapin mo siya.
Masaya ako, sobrang saya ko at…
Sana maka-goal ako para kay Mattheus laban sa Netherlands.
Nakita mo kung gaano siya kalaki?
Ang galing, ang guwapo niya.
-Kamukha siya ng tatay niya, di ba? -Oo.
Pero kamukha rin ng nanay, di ba?
Gusto mo lahat ng anak mo, kamukha mo.
"Nandito ako at nakikita ko 'yong anak ko…
Sana nandiyan ako, pero magiging worth it 'to," sabi ko sa kanya.
"Magiging worth it 'to."
Nadal, Ferrer,
Luis Enrique.
Malala 'yong pamamaga ng sciatic nerve ko.
Hindi ako starter noong una, si Leonardo 'yon.
Nagpapagaling siya buong World Cup.
Naglaro si Leonardo kasi injured si Branco.
Kaya sabi ko, "Di siya makakatakbo sa field, pero makakatakbo siya sa pool."
"Mapapaganda ko pa 'yong kondisyon niya sa pool."
Pinagkatiwalaan nila ako.
Nag-practice ako sa pool na may vest at elastic rope
dahil di ko maapakan 'yong sahig dahil sa pamamaga ng sciatic nerve ko.
Maraming tumuligsa sa akin dahil tinawag ko si Branco.
Alam ng lahat na masama ang kondisyon ni Branco.
Di siya naglaro ng 50 araw, at matindi pa rin ang init.
At noong kailangan namin ng tao,
hindi ako nagdalawang-isip na isali siya.
At nagpakita siya.
Di magtatagal, makakalaban natin ang Netherlands sa do-or-die match.
Bumalik si Branco sa team, na ikinadismaya ng bansa.
Better late than never.
Importante na suklian 'yong suporta
ng magandang laro at pag-score.
Hinahabol ko 'yong oras.
NETHERLANDS
Kahit di perpekto ang laro namin sa group stage,
nag-i-improve kami bilang grupo.
Pati 'yong paraan ng paglalaro namin, sabay-sabay kaming nag-i-improve.
Alam namin na matatalo namin sila kung gagalingan namin.
Tingnan natin, ibibigay namin lahat,
at sana masorpresa namin ang lahat.
Mag-ingat ang Brazil
dahil ang Dutch national team, di gaya natin, ay gumagaling…
parang nakahanap ng tamang taktika at mas nagkaisa ang grupo.
Ang Netherlands, gaya ng alam natin, isang football powerhouse
at may magagaling na player sa World Cup na 'yon.
Magaling ang players namin, pero handa kami.
Gagalingan namin ang laro at papasok kami sa semifinal.
Natalo nila kami noong '74, pero laban. Kukunin namin ang fourth title.
BRAZIL VS NETHERLANDS QUARTERFINALS
Pinanood namin lahat ng laro ng Netherlands.
Sa second half, bumagal sila dahil sa init.
Pero umulan bago 'yong laro.
Bumaba ang temperatura ng 20 °C,
kaya naging balanse ang laban.
May lumapit na journalist sa amin at may inabot na note,
"Pakisabi kay Parreira na wag isali si Branco."
Ang sagot ng team, "Sinusuportahan namin si Branco."
Heto na, Brazil at Netherlands.
Ang Netherlands at Argentina, teams na umaatake,
kapareho sila ng Brazil.
Kaya intense 'yong laro.
Sinipa ko ang bola, dalawang beses ginalaw ni Bebeto,
at itinulak lang ni Romário.
Aldair kay Bebeto. Bebeto kay Romário, nakuha ni Romário ang bola, goal!
Sa totoo lang, pinakamagandang laro 'yon ng Brazil.
Pinahirapan ng Brazil ang Netherlands.
Determinado si Bebeto, nagpatuloy. Nagpatuloy pa.
Ngayon na 'to o hindi na.
Ayokong sumugal,
kaya nag-dribble ako sa defender at keeper at halos ako na ang nagpasok sa bola
para walang mintis.
Ang gandang tira!
Goal!
Nag-celebrate ako. Pagkapanganak lang kay Mattheus ang di ko napuntahan.
Sabi ko, "Kunwari karga ko siya."
Ang saya ng selebrasyon ni Bebeto.
Tapos lumapit sina Romário at Mazinho, tiningnan ko lang sila.
At ginawa naming tatlo 'yon.
'Yong kaibigan mo, mahal mo, nagmamahal sa 'yo,
naka-goal at ginawa 'yon para sa anak niya,
hindi mo mapipigilan 'yon.
Parang binyag niya 'yon.
Ang sayang maging tatay. Diyos ko.
Naintindihan namin. "Guys, makinig. Kailangang may baguhin tayo."
Tapos naglaro kami ng football, at…
Delikado! Nakapuntos ang Netherlands.
Diyos ko, ang galing no'n.
BRAZIL 2 - 1 NETHERLANDS
Pagkatapos ng 2-1, mas lumakas 'yong paniniwala sa team.
Header mula kay Aron Winter. At naka-goal!
Alam mo 'yong pakiramdam na paangat 'yong isang team
at pababa 'yong isa?
Nagbibigay 'yon ng tsansa at paniniwala na pwede ka ring manalo.
Pumalit si Raí kay Mazinho. Go, Brazil!
Dumulas si Raí para agawin ang bola.
Dumulas si Raí.
Gigil siya. Sabi namin, "Relax!"
"Mapapalayas ka!"
Isa pa 'yon sa mga senyales na solid 'yong grupo.
Dahil pwedeng magalit si Raí.
Siya ang team captain.
Di si Dunga.
Di ko inisip ang pressure ng pagiging captain.
Ang pressure, 'yong posibilidad na di makabalik sa Brazil.
Papatayin kami ng mga tao, lalo na pagkatapos ng 1990. Kaya sa oras na 'yon,
nakatutok kami sa paglutas sa problema.
Kailangan naming manalo sa laro. Mula noon, do or die na.
Inilapit ko ang kanang binti ko sa kanya, at bumagsak ako at napa-foul ko siya.
Sinipa niya ako habang nasa baba, nagkaroon ng sagutan.
Tapos naglagay siya ng limang taong harang.
Si Branco ang sisipa sa free kick.
Sabi ko, "Gagwin ko 'yon sa corner niya."
Dahil medyo natatakpan 'yong paningin niya.
Naisip ko, "Ngayon na o di mangyayari. Dahil ito na 'yong moment ko."
Noong nag-free kick ako, pinakurba ko 'yong bola,
kaya napunta sa pader.
Tumira siya!
Goal!
BRAZIL 3 - 2 NETHERLANDS
Tapos nagsaya ako at tinuro 'yong staff.
Lahat sila, 'yong doktor, 'yong physical therapists,
si Moraci, lahat sila.
Noong naging 3-2, nawasak na kami.
Huling pito na. Salamat kay Branco at sa huling goal,
pasok na ang Brazil sa semifinals.
AYRTON SENNA: PARA SA 'YO ANG CUP NA 'TO
Pagkatapos ng magandang panalo laban sa Netherlands,
siguradong masasabi na natin,
isa tayo sa apat na pinakamagaling na team sa mundo.
-Kumusta, bro? -Kumusta?
Pare! Okay na tayo.
Nagawa natin. Bayad na lahat ng utang.
Sabi ni Romário siya 'yong naka-goal.
Talaga?
Oo.
Sabi ko, "Naku."
Dumiretso sa akin 'yong bola.
Kung sasabihin ko 'yon, magagalit siya sa akin.
May gustong sabihin si Zagallo.
Pagkatapos ng panalong 'to, alam ko na mananalo tayo ng pang-apat na title.
Ang galing, Mr. Power Shot.
Gano'n ang football. Minsan panalo, minsan talo.
Hustisya galing sa itaas, sabi nga nila.
Branco, ano'ng tawag mo sa pinakaimportanteng goal ng career mo?
Sa totoo lang, tatawagin ko 'yong "shut-up goal."
Kasi marami 'yong pinatahimik.
Pag nanalo ka, nae-excite ang fans.
Ngayon lang umayos ang laro ng Brazil sa World Cup na 'to. Nag-enjoy ako.
Nag-enjoy talaga ako sa laro kahapon. Ang galing.
Di inasahan, pero si Branco ang naging bida na nagpatahimik sa fans.
Gagalingan ni Branco.
Unti-unti naming nabago ang pananaw ng mga journalist
kasi tutol silang lahat sa amin dati. Sa totoo lang.
Magaling si Parreira?
Nag-uumpisa na.
Sang-ayon ang lahat
na malaki ang papel ng coach sa panalo laban sa Netherlands.
Mula sa wala, biglang naging bayani si Carlos Alberto Parreira.
Dati, iniisip ng lahat, kasama ako,
nang naka-score si Branco sa ikatlong goal ng Brazil laban sa Netherlands,
sabi ko, "Diyos ko, nangyayari na!"
Nasa semifinals na tayo, isang hakbang sa pang-apat na titulo.
Go, Brazil. Umaasa sa inyo ang mga bata.
Masaya ang lahat. 'Yong team, merong…
Mga kapatid sila na ibinigay ng football at buhay.
Nilinaw sa amin ni Parreira
na di lang isa ang kailangan para manalo.
Maipapanalo ng isang player ang laro,
pero kailangan ng team para manalo sa World Cup.
Kailangan n'yong maging magkakaibigan para roon.
GO, BRAZIL!
Kailan huling pumasok ang Brazil sa World Cup semifinal?
Ewan ko. Di ko talaga alam.
Di ko alam.
Di ko alam ang mga numero,
pero makakarating kami sa final sa awa ng Diyos.
Noong panahong 'yon, wala sa mga player doon
ang nakapasok sa World Cup semifinal. Kaya malaking bagay 'yon.
-Pangarap mo ba ang title? -Hindi. Wala pa kami sa final.
'Yong nasa final lang ang pwedeng mangarap sa title.
Gusto naming maging world champions. Maging world champions ulit.
Ang mananalo sa Sweden vs. Saudi Arabia at Romania vs. Argentina,
maglalaban sa quarterfinals,
at ang mananalo, makakalaban ng Brazil sa semifinals.
Target naming maabot hanggang dulo,
kaso dalawang beses na naming nakalaban ang Brazil.
Inaral nina Parreira at ng depensa ang kalaban, pero walang internet, walang…
Inaral nila 'yong mga litrato at report.
Ipinakita niya sa amin na naglalaro ang Sweden sa two lines of four.
Mahirap talagang makalusot sa kanila.
Kailangan naming magtiyaga at pagsikapan 'yon
kasama sina Mazinho at Zinho para subukang basagin 'yong mga linya.
Kailangan palawakin nina Romário at Bebeto ang…
Magtulungan. At kailangan naming magsikap.
Pag nakarating kami sa byline at nakapag-cross, makaka-score kami.
Tandaan n'yo na nalampasan natin ang mahirap na bagay
dahil nagkaisa tayo.
Kaya importante 'yon. Gawin na natin 'to, guys!
Kasama natin lahat ng Brazilian fans, magkakahawak-kamay.
Sige! Ipanalo natin!
Strike!
Tingnan n'yo 'yong ginawa nila sa aspalto.
Mga drawing at painting,
daan ng tagumpay kasama ang sigla at saya ng fans.
Kailangan natin 'to.
Kailangan ng bansa ng ganitong sigla, at sigurado akong kaya natin.
Brazil at Sweden. Brazil, magkakahawak ang kamay.
Nagsimula na ang laro sa Rose Bowl.
Magandang kalaban ang Sweden kasi magaling silang maglaro.
At hinahayaan nila kaming maglaro.
Naramdaman ko mula sa umpisa,
na kami 'yong inaatake.
Nakuha ni Romário ang bola. Tinira.
Uy! Sinubukan ni Mazinho! Mintis si Mazinho.
Walang goal. Hanggang sa huli,
nag-cross si Jorginho, at si Romário, sa gitna ng depensa…
Cross 'yon na nagmarka sa buhay ko.
Napakalinaw ng basa ko sa laro.
Si Raí, na kakapasok lang sa laro,
tumakbo sa malapit na poste para hilahin ang depensa.
Nag-cross si Jorginho. Tumalon siya. At goal! Romário!
Nahanap ko si Baixinho, at ang galing.
Tinira niya 'yon pababa, at walang nagawa si Ravelli.
Hindi ako lumalapit sa player na mas matangkad sa akin.
Kaya naging madali ang talon ko at pag-score sa goal na 'yon.
Naka-score ang Brazil!
At sobrang saya no'n
dahil nasa World Cup final na kami.
Tapos na.
Pasok na sa finals ang Brazil pagkatapos ng 24 na taon.
Gumawa ng mas maraming tsansa ang mas magaling na team, kaya deserve.
Oo, ang galing.
Grabe ang saya.
Walang umaalis sa stadium. Tingnan n'yo ang selebrasyon!
Ang galing, Brazil.
Sige lang, kaya natin 'to. Isa na lang.
Nasa final na ang Brazil laban sa Italy
gaya ng nangyari noong 1970.
Ayan!
Thirteen ngayon, grabe!
Makinig kayo,
si Jorginho, ang number 2 natin, nakarating sa byline,
at nag-cross sa number 11 natin, si Romário.
Eleven plus two, thirteen!
ITALY
Oo, naramdaman naming pwede kaming mag-world champion,
pero alam naming makakalaban namin ang Brazil na kilalang mahirap talunin.
Napakaganda ng World Cup na 'yon,
puno ng tagumpay at kabiguan.
PAGLALAKBAY NG ITALY SA '94 WORLD CUP
Kapag mataas ang expectations, mataas din ang tensiyon.
Sa first game, di gaanong maayos sa maraming rason.
Ang lakas ng tira. Goal!
Sa second game, 10 lang kami laban sa 11, at kailangan naming manalo.
Ako ang unang goalkeeper sa kasaysayan na naalis.
Ipinasa niya! Naka-score si Dino Baggio!
Sampu lang sila laban sa 11, pero nakagawa ng himala ang Italy.
Di kami nanalo sa Mexico.
Buti na lang, pumasok kami bilang best third-placed team.
May tsansa pa at goal!
ITALY 0 - 1 NIGERIA ROUND OF 16
Iniisip ko na kung saan ako magbabakasyon
dahil halos talo na kami.
Ang totoo…
Sabi ng mga tao, si Roberto Baggio ang nagsalba sa amin sa laro,
at 'yon talaga ang nangyari.
Tabla na dahil kay Roberto Baggio.
ITALY 1 - 1 NIGERIA ROUND OF 16
Ipinasok ni Baggio.
ITALY 2 - 1 NIGERIA ROUND OF 16
Lagi kaming nahihirapan sa istilo ng laro ng Spain
sa mga nakaraan.
Pero 'yong pagiging palaban namin bilang Italian,
laging nakakatulong para malampasan namin 'yong mga hadlang.
Ugaling Italian 'yon hindi lang sa football.
Normal na sa Italy na lumalakas habang tumatagal.
Mahirap pigilan ang kabayong humahabol sa likod.
Masaya kami pagkatapos ng lahat ng hirap namin sa nakaraang buwan.
'Yong posibilidad na makapaglaro ng importante at pambihirang laro
gaya ng World Cup final.
Tapos nagkaroon ng minor injury si Baggio
at di namin alam kung makakalaro siya sa final.
Kung wala si Baggio, mahina ang Italy, gaya ng Brazil kung wala si Romário.
Dalawang importanteng tao sa final na 'to.
Sa Brazil-Italy final, maghaharap ang dalawang higante ng laro.
Parehong may karisma, tradisyon,
sikat na manlalaro, at masugid na fans ang dalawang bansa.
Sa US, nagsimula ang mga laro nang alas-kuwatro, alas-singko ng hapon.
Nasa kalye ang mga tao. May mga pinta at bandila sa kalye.
Kasabay ng lungkot sa pagkawala ni Ayrton Senna
at ng krisis sa Brazil,
Seleção ang kasiyahan ng mga tao.
Kahit matalo ang Brazil, magpapa-party kami sa mga bata.
Mga bata, ano sa tingin n'yo? Mananalo ba tayo?
Opo!
Four-time champions tayo.
Brazil!
Matagal nating hinintay 'to.
Twenty four years tayong naghintay.
Go, Brazil, dahil excited na kaming lahat.
At nandito ang mga tao para sumuporta sa team.
Mahigit 25,000 katao sa Paulista Avenue.
Iba 'yong mood sa bus ng Brazil kumpara sa iba sa kahit anong finals.
Ipinakita nila 'yong Italian bus, seryoso sila, naka-suit, lahat matigas.
Tapos magulo 'yong bus namin. Pawis na lahat bago maglaro.
Strike!
Gano'n kami maghanda para sa laro.
'Yong bugso ng adrenaline
ang pumapawi sa kaba.
At may samahan kami roon.
Ibig kong sabihin, parang magic.
Ugaling Brazilian 'yon. Wag mong subukang intindihin. Si Ricardo lagi
ang nagpapalakas ng loob namin.
At pinagkakatiwalaan namin siya.
Nagbibiro siya,
pero kapag oras nang magseryoso, seryoso siya.
Nagdesisyon ang grupo,
hindi indibidwal ang desisyon, kundi kolektibo.
-Gano'n dapat tayo mag-isip. -Tama!
Magkaisa tayo,
maghawak-kamay at dalhin sa field ang sigla
kasi pinakamagaling tayo.
Di lang sa galing nananalo. Nananalo ka sa balanse, tatag ng isip,
pagkagutom na manalo, at pagiging selfless.
Naalala ko 'yong ibang meeting namin.
"Nandito tayo para manalo sa World Cup na 'to!"
"Magiging champion tayo! Kasali lahat. Walang nananalong mag-isa."
"Di ito tungkol sa sarili, kundi pagkakaisa."
Gano'n noong '94 at gano'n pa rin hanggang ngayon.
Medyo kumulo 'yong tiyan ko, medyo…
kabado at balisa 'yong team.
Tinipon ko 'yong team.
"Una, magpasalamat tayo sa Diyos na nasa final tayo."
"At may sasabihin ako, isa na roon ang pamilya."
"Pasalamatan natin ang pamilya, mga kababayan natin,
karapat-dapat sila sa titulo."
Sabi ko, "Guys, gayahin natin ang mga Japanese pilot
na lumaban para sa bansa nila."
"Nang nakita nilang may gasolina silang pang-500 kilometro sa tangke
at alam nilang mamamatay sila pag naubos, ano'ng ginawa nila?
"Sinugod nila ang kalaban at namatay para sa bayan."
"Magandang kuwento, di ba? Gagawin natin 'yon ngayon."
"Mamamatay tayo rito pero champions." Grabe. Nagsimula silang umiyak.
"Maging champions tayo! Ano nga 'yong tawag sa fighters?"
Kilala ko sila.
Kaso ibang pangalan 'yong naisip ko.
Wag mong gawin 'yan.
Kawasaki, 'yong mga lalaki sa Japan.
"Patay na akong naglalakad."
Sumigaw ako, "Kawasaki!" Tumahimik. Doon na sumingit si Romário.
Kamikaze, pare!
Kamikaze 'yon!
"Sabi mo…"
"Motor 'yong Kawasaki, ano'ng sinasabi mo?"
Nalito siya, pero tinawanan na lang niya.
Tapos lahat…
Relax lang noon. Kami…
Lagi siyang nagbibiro. Kami… Pero pag kailangang magseryoso,
"Magaling tayo! Siguradong panalo na 'to!"
Twenty-four years tayong binabatikos. Mananalo tayo ngayon.
Kumalma lang tayo at mag-focus.
-Kaya natin 'to. -Di natin 'to makakalimutan.
Kaya natin 'to. Kumalma lang tayo at mag-focus.
-Tara na. -Tara na.
Gano'n kami pumasok sa laro.
Sa tingin ko, dito nangyari 'yong sikat na pangyayaring 'yon
na nasa unahan ako, at pinapanood ako ni Baggio mula likod…
Tanda ng respeto.
Gagawin ko rin 'yon kung ako siya.
Naalala ko 'yon, grabe, itong lugar na 'to…
puno 'to ng tao.
Punong-puno 'to. Nakakabaliw.
Brazil!
Paraan namin 'yon para pasiglahin ang isa't isa.
Naghawak-kamay ulit kami gaya sa Recife match.
Sa lahat ng laro, lagi kaming lumalabas na magkahawak-kamay.
50 °C noon, sobrang init.
Pero sinasabi namin, "Magkakasama tayo hanggang dulo."
Mas consistent na ang Brazil, at nagsimula na ang laro sa Rose Bowl.
Nagsimula na ang malaking final ng Brazil at Italy.
Dalawang makasaysayang team 'yon.
Nag-cross si Dunga. Nag-header si Romário!
Delikado bawat pagkakamali. Di ka matatalo sa laro, mawawalan ka ng Cup.
Nagkamali si Mauro Silva. Tingnan ang hakbang. Ingat. Nasalba ni Taffarel.
Kung naka-score ang Italy, pwede kaming magtabla, pero kailangang magpursigi.
Pagod na 'yong players namin sa final
kasi nakakapagod ang pinagdaanan namin papunta sa larong 'yon.
Maganda ang posisyon at organisado, kontrolado ng Brazil ang laro.
Tumira si Bebeto!
Napaka-solid ng midfield namin.
Pulido.
Minsan lang 'yon sa buhay ng isang football player.
Naniniwala ako na napagod talaga 'yong team namin sa final na 'yon.
Mas naging mabagal ang pace namin kumpara sa mga nakaraang laban.
Halftime. Brazil zero, Italy zero.
Konti lang ang tsansang makapuntos sa larong 'yon.
Pumito na ang referee para sa laro.
Laban, Brazil!
Hirap si Pagliuca sa mga tira sa kanan niya sa nakaraang season.
Maraming soft goals ang naipasok sa kanya. Halos pinalusot ang pinakamalaking sablay.
Tumira si Mauro Silva. Naharang ni Pagliuca! Tumama sa poste!
Nasalba no'n ang reputasyon ko sa football
kasi kung natalo kami sa larong 'yon 0-1 dahil sa goal na 'yon…
di man natapos ang career ko, siguradong nadungisan 'yon.
Naaalala ng tao na hinalikan ko 'yong poste, pero hindi 'yong mali ko.
Alam naming magiging patas 'yong laban
dahil sa experience nila at sa players nila.
Umabante ang Italy.
Lumagpas ang tira ni Baggio.
Extrang oras, 90 minutes, 36 ºC.
Ayaw ng referee na magkaaberya.
Zero-zero laban sa Italy,
isang team na isinantabi na,
pero patuloy na lumalaban…
Na-injure si Baggio,
pero patuloy silang lumalaban, habang tinitiis ni Baggio ang sakit.
Pero final 'yon,
at hindi ka araw-araw makakapaglaro sa World Cup final.
Tumataas ang temperatura rito sa Rose Bowl.
Natapos sa zero-zero ang first half, zero-zero rin ang second half.
Sa extra time, pumalya ang Brazil sa goals.
Cross mula sa Brazil. May tsansa pa.
Lumampas sa poste!
Tumira si Romário. Nasalba ni Pagliuca at itinulak palayo.
Sumablay si Romário sa goal na di dapat pinalampas.
Bola kay Romário, walang bantay. Ito na ang tsansa. At lumagpas!
Di ko naipasok 'yong pinakamadaling goal sa World Cup.
Pero may dalawa na kaming mintis.
Noong pumasok ako sa field, tiningnan ko 'yong score.
"May 15 minutes na lang ako
para maka-goal."
May eksena na nag-dribble ako,
at nang nakita ko ang goal…
Ayan na si Viola, itinulak ang bola sa kaliwa.
Naalala ko si Romário.
Huling pagkakataon. Tumira si Romário…
Hanggang ngayon, tinatanong pa rin ako ng mga tao, "Bakit di ikaw ang tumira?"
Hindi, ginawa niya ang dapat. Ipinasa niya ang bola sa akin.
Ako ang big dog, top scorer. Kailangan kong tapusin ang laro.
Pero di ako naka-score.
Di kami nakakuha ng extra time, kaya napunta sa penalty shootout.
Tapos na ang laban.
Unang beses sa World Cup na sa penalty shootout nagdesisyon.
Unang beses sa kasaysayan.
At mas tumindi pa 'yong init. Dahil grabe 'yong tensiyon.
Nagsimula akong masuka.
Dahil sa tindi ng tensiyon.
Di na kami makatayo sa mga huling minuto.
Kailangan naming tumayo sa sakong kasi nasusunog na ang talampakan namin.
Naalala ko na noong natapos na 'yong extra time,
lumapit si Parreira sa akin sa field.
"Márcio, mauna kang tumira?" Sabi ko, "Sige."
Lumapit si Parreira sa 'kin, sabi ko, "Diyos ko, ako ang pipiliin niya."
Malaking responsibilidad 'yon.
May isang player na dapat magpe-penalty, pero sabi niya, "Parreira, di ko kaya."
Di ko maalala kung sino.
"Di ko kaya, kasi pagkatapos maglaro nang 120 minutes,
parang sobrang bigat ng mga binti ko."
Ang pinakamagandang gawin, piliin 'yong may lakas ng loob.
Di nag-practice si Romário ng penalty kicks, at sabi niya, "Ako na."
Sabi nila, "Okay."
Di ako sanay sa penalties. Dalawa, tatlo, o apat lang ang nagawa ko.
"Bebeto, sasama ka ba?"
Kinausap niya lahat.
Lumapit siya sa akin.
Sabi ko, "Gagawin ko at gusto kong mauna." Sinabi ko 'yon sa kanya.
Sabi niya, "Hindi, ikaw ang huli."
Nasa 'yo na, Taffarel.
Kasama mo ang Brazil.
Nasa penalty takers ang pressure, hindi sa keepers.
Mas malaki ang panalo ng goalkeeper.
Iba ang mindset ng penalty taker
kesa sa mga nagtatangkang i-save 'yon.
Kahit wala ka roon para mag-penalty,
titigil ang puso mo at di ka makakasigaw, wala.
Tumira si Baresi… lumampas!
Ano ba, Brazil!
Isipin mo 'yong mga tao sa bahay. Isipin mo kung gaano sila ka-stress.
Matindi 'yong tensiyon.
Pero iba para sa goalkeeper.
Naghahanda si Márcio Santos.
Sinimulan ni Baresy ang tira ng Italy.
Mintis si Baresi. Di nila nakita ang bola niya.
Lumipad 'yon palabas ng stadium.
Nagkapit-kamay ang lahat.
Magkakaakbay ang players. Nagkaisa ang buong Brazil.
Si Márcio Santos ang titira.
Isinalba ni Pagliuca.
Sobrang desperado na kami.
At least, hindi ako nagmintis.
Sa kanan niya ako tumira.
Maganda 'yong pagkaka-save ko,
pero higit sa lahat, natulungan ko ang team na mapalapit sa panalo.
Si Márcio Santos, ang pinakamagaling sa penalty sa practice,
ang unang sumipa at nagmintis. Lalong naging tensiyonado 'yong paligid.
Di ko naipasok 'yong penalty ko, kaya back to zero kami.
Pwedeng mangyari kahit ano noon. Dapat handa ka.
Hangga't di tapos ang limang penalty, di mo alam kung panalo o talo ka.
Pwedeng mangyari kahit ano.
Twenty-two ako noon,
at 'yon ang una kong penalty kick bilang professional player.
Ipinuwesto ni Albertini.
Di ako kalmado.
Panlabas lang 'yong pagiging kalmado.
Walang takbo.
Naka-score ang Italy.
Noong naka-score ako sa penalty,
medyo natuwa ako.
Nakahinga ako nang maluwag.
Masasalba 'to ni Taffarel!
Sige na!
Sabi ni Romário, "Matapang ako,
pero natakot ako noon."
Romário laban kay Pagliuca. Sige, Baixinho!
Mahirap 'yon. Mahirap talaga.
Nasa akin lahat ng responsibilidad.
Twenty-four years na di nanalo ang Brazil.
Naghahanda si Pagliuca.
Kailangan mong mag-focus.
Talikuran mo lahat.
Kailangan mong magpanggap na nag-iisa ka at walang naririnig.
At gano'n ang ginawa ko.
Kanang paa! Goal!
Go, Brazil!
Nang tumama 'yong bola sa poste, sabi niya, kinilabutan siya.
Buti na lang pumasok 'yong bola.
Kumalma ako at nakahinga, pero alam kong di pa tapos 'yon.
Narinig kong tumama sa poste at akala ko lumabas,
pero pumasok 'yon.
Kinuha ko 'yong bola at pumunta sa goal.
Humarap ako sa goal at inisip ko,
"Kanan, kaliwa, kanan, kaliwa?"
Nang nakalapit ako, nagdesisyon na ako.
Umatras si Evani.
Habang naghahanda ako sa tira,
ang naisip ko na pinakamagandang gawin, power shot.
Heto na si Evani. Binanatan niya sa gitna!
Pumasok sa gitna 'yong bola,
tumalon sa gilid 'yong goalkeeper,
at naka-score ako.
Dalawang goal para sa Italy, isa sa Brazil.
Ako 'yong pangatlo.
Ngayon, si Branco na ang titira.
Noong 1994, sa World Cup final, 24 years na kaming walang panalo.
Lahat ng tao sa bansa, nanonood.
Lahat ng expectations at responsibilidad, nasa 'kin. Sa akin mismo.
Pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan ko. Parang napanood mo buong buhay mo,
ang pelikula ng buhay mo. Lahat ng nagdala sa 'yo roon.
Pamilya, mga kaibigan, lahat, buong bansa.
Pumuwesto na si Branco.
Umatras siya para sa mahabang takbo.
Dahil mahaba 'yong takbo ko, akala niya, malakas ang tira ko.
Naisip ko, "Para maharang niya, kailangan niyang gumalaw agad."
Kaya hinintay kong pumili siya ng side at maingat kong ipinuwesto.
Kakaibang desisyon 'yon.
Pero habang papalapit ako, siya…
Papalapit na ako sa bola,
pero di siya gumagalaw.
Tapos mga dalawa, tatlong hakbang…
Gumanito siya at binigay ang kaliwang side niya.
Ayan na si Branco!
Naka-score ang Brazil!
Sabi ng instinct ko, pumili ng side, at nagulat ako.
Kung nagmintis ako roon,
titira na lang ako sa Caribbean island. Di na ako babalik sa Brazil.
Go, Massaro!
Kilala ko si Taffarel mula nagsimula siya. Sabi niya sa akin,
sa una at pangalawang penalty, gustong-gusto niyang maka-save
kaya gumalaw siya nang maaga,
kaya pumalya siya. Pero sabi niya sa sarili, "Kailangan kong mag-focus."
"Dapat alamin ko kung kailan gagalaw."
Hawak ni Massaro ang bola. Mukhang nakatutok si Taffarel.
Ang galing ng pag-save ni Taffarel! Go, Brazil!
Si Dunga ang susunod.
Sabi ko, "Diyos ko, 'yong captain na."
"May stiff leg siya."
Naiisip mo ba 'yong bigat sa balikat ni Dunga
habang papunta siya sa penalty spot?
Baka libong kilometro ang nilakad niya sa isip niya. Ang tagal niya.
Go, Dunga. Umatras siya.
Humingi ako ng tsansa
na isulat ulit ang kuwento ko sa Seleção, na maging world champion,
na makilala sa kasaysayan ng bansa ko, magpasaya ng tao,
at tutok pa rin, kasi ako ang titira ng penalty.
Tumakbo siya, sinipa nang malakas. Goal!
Pinractice ko 'yon. Kailangang gawin 'yon. Walang ibang paraan.
Kailangan kong tamaan 'yong gilid ng net, 'yong di maaabot ng keeper.
Sa gitna tinira ni Dunga. Akala ko sa gilid.
Di ko gaanong kilala 'yong penalty takers.
Di gaya ngayon, na pwede mong pag-aralan lahat.
Di ko sila kilala, kaya nakadepende lang ako sa kutob at suwerte.
Kaso sa maling direksiyon ako sumuong.
Sa Cup na 'yon, nagkakaintindihan kami at may respeto kami sa isa't isa.
Lahat kami, gusto naming magpakitang-gilas
at makatulong sa team.
Si Baggio ang titira.
Pag nasalag ni Taffarel, panalo na ang Brazil sa ikaapat na titulo.
Baggio laban kay Taffarel.
Penalties specialist si Baggio,
pero sobrang tensiyonado noon para sa lahat.
I-save mo 'yong penalty, gago!
Tapos si Roberto Baggio,
magaling na goalscorer na laging mababa ang tira…
Ipinapakita roon ang pressure pag ginawa mo ang penalty kick.
May tatlo ang Brazil. Dalawa ang Italy.
Ayan na si Baggio.
Pwedeng baguhin ng penalty kick ang buhay mo.
Tumakbo siya, tinira, at… tapos na!
Tapos na! Brazil! Nanalo ang Brazil sa pang-apat nilang World Cup!
Nanalo ang Brazil ng pang-apat na World Cup!
Nagawa natin! Salamat, Brazil! Four-time champion na tayo!
"Champion tayo!"
Isa 'yon sa pinakamasayang oras ng buhay ko.
Four-time champion!
Natupad ang pangarap ko noong bata ako.
Four-time world champions na ang Brazil!
'Yon ang pinakamasayang oras sa buhay ko hanggang ngayon.
Brazilian ang football!
Opisyal na!
Kung may makaka-score sa amin ng winning goal,
tatawagin siyang bayani ng pang-apat na World Cup.
Ipinakita ng panalo kahit pumalya si Baggio,
'yong pang-apat na titulo, para sa buong team,
para sa sipag, sa pagkakaisa, sa katatagan, at para sa mga tao.
Lagi ka naming binabatikos,
pero ipinakita mo ang tatag ng loob.
Karapat-dapat ka sa posisyon mo. Salamat, Parreira.
Walang naniwala sa team na 'yon, pero nagawa namin.
Nagtiwala kami.
Tapang, dedikasyon,
pagmamahal sa dilaw na jersey.
At para gawing mas emosyonal 'yon,
pumasok ang players…
nagdala ng banner para kay Ayrton Senna. Kailangan talaga ng Brazil 'yong titulo.
At nakasulat doon, "Ayrton Senna, kasama mo kami sa karera."
Habambuhay na kampeon si Ayrton Senna sa puso ng mga Brazilian.
Nagbigay-pugay ang mga manlalaro.
"Senna, kasama mo kami sa karera."
"Atin ang pang-apat na titulo."
Nakakatuwa.
Noong nanalo kami, umakyat kami roon.
Doon sa taas. Kinuha namin 'yong cup at nag-celebrate.
Binago ni Dunga, ang captain, ang mga bagay.
Noong '90, nawasak siya.
"Ang Dunga era."
Noong '94, itinaas niya ang World Cup.
Di ka nagiging kampeon pag tinaas mo 'yong cup,
kundi pag nag-practice ka, nagtrabaho, lahat.
'Yan, Dunga! Itaas mo ang cup.
World champions tayo.
Four-time World Cup champions!
Di ko inakalang makakaalis ako sa Bagé, sa border ng Uruguay,
60 kilometro mula Uruguay, sa southern Brazil.
Na aalis ako sa maliit na bayang 'yon at aabutin ang mundo.
Nakakabilib 'yon.
Umiiyak si Romário.
Sabi nila, kulang siya sa disiplina, hindi siya seryoso.
Pinatunayan niyang mali sila.
Panalo 'yon para sa mga magulang ko at ng mga lalaking 'yon.
Panalo 'yon para sa henerasyong 'yon na maraming pinagdaanan noong '90.
Isang bagay na talagang magtatagal.
Kaya nandito ako ngayon, nakikipag-usap sa 'yo.
Bumaba ako sa napakalaking hagdang 'yon habang hawak 'yong cup.
At sabi ko sa lahat, "Hawakan n'yo 'to, atin 'to."
Nakita 'yon sa buong mundo. Di ko makakalimutan 'yon.
Ang World Cup natin, para sa Seleção natin.
Grabe 'yong determinasyon. Ang galing.
Ang saya, Brazil.
-Congratulations, champions! -Magpa-party tayo ngayong gabi.
May malaking party na naghihintay sa atin.
-Oo nga! -'Yon ang narinig ko.
-Congrats, Mauro! Pare! -Salamat.
-Ang galing mo, Mauro! -Nagawa natin. Wala nang utang.
Uy, Leo. Congrats, pare!
Nagawa mo, bata!
Ronaldinho! Seventeen lang, pero world champion na, bata!
Márcio, ang galing mo. Ikaw ang hari.
Four-time champions tayo! Ang galing natin!
Sinubukan nila tayong pabagsakin, pero patas ang Diyos.
-Congrats, Mora. -Salamat sa lahat, Jorginho.
-Seryoso. -Ayos.
Dalawa lang ang four-time champions sa mundo: Brazil at Zagallo!
-Oo! -Oo!
Salamat!
Four-time champions!
FOUR-TIME FOOTBALL WORLD CHAMPIONS
Tingnan n'yo ang fourth star, guys!
"Magkakaibigan magpakailanman."
'Yon pa rin ang motto namin hanggang ngayon.
Nasa Brazil na kami, nasa Brazilian airspace.
Pagbukas namin ng blinds, may dalawang fighter jet.
Dalawang Air Force aircraft ang nag-escort sa amin.
Tapos…
Tinanggap kami na parang bayani ng gera.
Recife ang unang city na pinuntahan namin pagkatapos ng World Cup
para magpasalamat sa mga tao.
Dahil sa kabaitan nila.
Dahil dito nagsimula lahat.
Sabi ng piloto,
"May isang milyong tao na naghihintay sa inyo sa ibaba."
Noong bumaba na 'yong eroplano at nakita namin,
doon ako unang umiyak sa saya.
Noong bumalik kami sa Brazil at nakita kung gaano katindi…
Di ko makakalimutan 'yong image.
Pati 'yong mga nandoon.
Napakaganda, napakagaling no'n.
Katabi ko 'yong presidente, 'yong taga-customs,
at may lumapit na guard, security. Tumakbo siya, pawisan, at sabi niya,
"Tingnan n'yo, sinisira ng mga tao 'yong bakod ng airport."
"Pumapasok sila."
Tumingin kami sa mga building at lahat…
naghehele ng baby.
Napakasaya no'n.
'Yong mga sampu o kinse noon, sasabihin nila,
"First time kong nakitang nanalo ang Brazil." Sasabihin nila agad 'yon.
Gan'on kaimportante 'yon sa mga bata,
sa pag-asa ng buong bansa.
Nang nakita namin 'yong saya, naisip namin,
"Grabe, mahirap 'yong apat na taon natin."
"Nag-practice tayo, nagsakripisyo, mahirap 'yon, pero sulit."
"Nagpasaya tayo. Ayan, masaya ang mga tao."
"Gusto lang nilang magdiwang. 'Yan ang gusto natin."
"Di nila iniisip kung mayaman o mahirap sila,
ang relihiyon nila, ang club ang sinusuportahan nila."
"Hindi. Masaya tayo. Pinagkaisa nito ang bansa."
Walang makakamit ng gano'ng tagumpay kung walang malakas na team.
Pinagsama-sama 'yon, lipunan 'yon, grupo ng mga tao, isang bansa.
Masarap 'yon balikan lahat.
Lumabas kami sa kalye,
naaalala ko 'yong batang umiiyak sa puno.
Tumingin lahat.
Mahirap 'yong panahong 'yon.
Sobrang…
At naintindihan ng mga tao.
Brazil!
Walang kapantay 'yon, di ba?
Nagiging emosyonal ako pag naaalala 'yon kasi ang tindi no'n,
isang bagay 'yon na…
Sulit lahat ng paghihirap namin.
Nagiging emosyonal ako pag pinag-uusapan 'yon.
Four-time champions!
Hanggang ngayon, nagce-celebrate pa rin ako.
Pagkatapos ng lahat ng nangyari,
kinailangan lang maniwala ng team namin.
At 'yon ang nangyari. Naniwala kami.
Kailangan naming ibalik ang pag-asa. Di lang sa football, kundi sa bansa.
Nagsalin ng Subtitle: Lea Torre asa. Di lang sa football, kundi sa bansa.