ดูอย่างเมลโชรา อากีโนสิ
ตันดัง โซรา เธอเป็นแค่คุณยายแก่ๆ คนหนึ่ง
ไร้ดาบ ไร้มีด
แต่เมื่อกลุ่มกาติปูนันต้องการที่ซ่อนตัว
เธอก็เปิดบ้านต้อนรับ
เมื่อพวกเขาบาดเจ็บ
เธอก็ฉีกเสื้อผ้าตัวเองมาทำแผลให้
เมื่อพวกเขาหิวโหย เธอก็แบ่งอาหารที่มีให้พวกเขากิน
และเมื่อทางการสเปนตามล่าตัวเธอ
พวกนั้นสั่งให้เธอหักหลังเหล่านักปฏิวัติ
แต่เธอปฏิเสธ
สุดท้ายเธอจึงถูกเนรเทศไปกวม
ทีนี้ลองบอกครูสิ ความกล้าแบบนั้นคืออะไร
เมื่อยอมสละทุกอย่าง โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่เธอก็ยัง…
ภักดีไม่เสื่อมคลาย
เอาละ นักเรียนทุกคน
ประวัติศาสตร์ไม่ใช่เรื่องของคนที่เสียงดังที่สุด
บางครั้ง ผู้ได้รักอย่างลึกซึ้งต่างหากที่เป็นที่จดจำ
แม้แต่คนที่ยังสู้ต่อไป ไม่ใช่เพราะพวกเขาไร้ความกลัว
- พวกเขารักตัวกลัวตาย - เธอเป็นคนเก็บไว้นะ
แต่พวกเขามีรักที่มากกว่า ความกลัวผลลัพธ์ที่จะตามมาเสียอีก
รู้ไหม ความรักน่ะ
- ความรักที่แท้จริงต่อใครสักคน - เดี๋ยวเราค่อยตามไปเหรอ
- หรือต่อประเทศชาติ - ไม่เป็นไร
มักไม่ได้สวยงามหวานชื่นเสมอไป
บางครั้งคุณต้องยอมปล่อยมือจากความสบายใจ
ยอมทิ้งเส้นทางที่เรียบง่าย
ยอมเสี่ยงชีวิต
ต้องอยู่อย่างลำพัง ถูกคนเข้าใจผิด และบางครั้งก็ถูกลบเลือนไป
เพราะงั้น ทุกคนครับ คราวหน้าเมื่อได้ยินคำว่า “วีรบุรุษ”
(วีรสตรี)
อย่านึกถึงแค่เครื่องแบบหรือทหารเท่านั้นล่ะ
- รอฉันข้างนอกนะ - ได้เลย
- ได้เวลาเรียนคาบต่อไปแล้ว - เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ
โอเค เลิกเรียนได้
- โอเค แองเจิล - คะ
อยู่ก่อนได้ไหม ครูมีเรื่องต้องคุยด้วย
โอเค
รอฉันข้างนอกนะ
โอเค แองเจิล ครูต้องคุยกับผู้ปกครองเธอนะ
ทำไมเหรอคะ
ครูต้องคุยกับผู้ปกครองของเธอเรื่องเกรดน่ะ
เข้าใจไหม
- โอเคค่ะครู - พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนละกัน
- โอเค - ตกลงนะ
ขอบคุณค่ะ
- เรเน่ - ไง โทเน็ต
- เขาเรียกประชุมครูน่ะ - เรื่องอะไรเหรอ
ไม่รู้เหมือนกัน น่าจะเรื่องเกรดของนักเรียน
ของครูทั้งสองคนค่ะ
- ขอบใจมากนะแองเจิล - ขอบใจจ้ะ
ครูคะ พ่อแม่หนูต้องมาจริงๆ เหรอคะ
จริงสิ ครูบอกไปแล้วนี่ใช่ไหม
- ขอบใจสำหรับกาแฟนะ - ค่ะ
ขอบใจจ้า
ลูกศิษย์คุณน่ารักดีนะ
แต่ทำไมต้องเรียกผู้ปกครองเธอมาด้วยล่ะ
ทำไมเอากาแฟของพวกเราไปให้ครูล่ะ
อย่าบ่นน่า เดี๋ยวซื้อให้ใหม่ก็ได้
- ข้ามถนนกัน - พี่ครับ ผมกลัว
เค้าไม่ชนพวกเราหรอกน่า พี่สัญญา
- อยากข้ามถนนเหรอจ้ะ - ครับ
งั้นรอก่อน
เดี๋ยวพี่พาข้ามนะ แต่ต้องรีบหน่อย
ไปเลย
จะไปไหนกันล่ะ
- พวกเธอจะไปไหนกัน - ตรงโน้นครับ
- เธอล่ะ - ตรงนั้นครับ
- ทางนั้นเหรอ - ใช่
ไฟเขียวแล้ว ข้ามได้เลย
คนเดินเท้าสามารถข้ามถนน…
- ข้ามได้แล้ว - โอเค
เอากาแฟหรือชาให้เขาดื่มหน่อยสิ
ถ้ามีเหล้า เราก็จะรั้งเขาไว้ได้นานขึ้น
โอ๊ยตาย ใครเอาเนยถั่วมาใส่ไว้ตรงนี้เนี่ย
ทำไมมีตั้งหลายกระปุกขนาดนี้ ไม่มีใครกินสักหน่อย
เบียงก้า เธอทำงานกับฉันมานานแล้วนะ
น่าจะเรียนรู้จากฉันได้แล้ว ว่าต้องรับมือกับคนพวกนี้ยังไง
เธอต้องบอกเขาไปว่าเรามีกำหนดการที่ต้องทำตาม
ใช่
อีกตั้งหลายเดือนกว่างานจะเสร็จ
เข้าใจไหม
เขาต้องรอไปก่อน
ฉันให้ของที่ยังทำไม่เสร็จกับเขาไม่ได้หรอก
- แม่ - งั้นก็ดีแล้ว
พ่อ พรุ่งนี้พ่อต้องไปโรงเรียนนะ
- พรุ่งนี้เหรอ พ่อต้องไปเซบู… - แต่ก็นานพอสมควรแล้ว
- เซบูเหรอคะ พ่อจะไปกี่โมง - ใช่ บอกแม่สิ
- คืนนี้แหละ - เฉพาะพวกเขาเท่านั้น
งั้นพ่อก็ไม่ไปสินะ
- แม่ พรุ่งนี้โรงเรียนเรียกพบนะ - กลอเรีย ลูกมีเรื่องจะคุยด้วย
- ให้พ่อไปไม่ได้เหรอ - พ่อจะไปเซบูค่ะ
ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะ
พ่อ บินกี่โมงเนี่ย
แค่…
โอเคๆ ฉันรีบอยู่เนี่ย
ใช่ ขออีกไม่กี่นาที
โอเค
เขาอยากได้อะไรก็ให้ๆ ไปเถอะ ฉันกำลังออกจากบ้าน
ลูกเอาของสดแช่ตู้เย็นให้หน่อยนะโอเคไหม
- ฝากจัดการด้วยนะ - อะไรนะ
เอาของพวกนี้แช่ตู้เย็นที
ค่ะ หนูรู้แล้วน่า
สรุปคือพรุ่งนี้แม่ไม่ไปใช่ไหมคะ
แม่คะ แม่
- อะไร แม่ต้องรีบไปแล้ว - พรุ่งนี้แม่ไม่ไปโรงเรียนเหรอ
โทษทีนะ แม่รีบจริงๆ ไปละ บายๆ
โอ๊ย
มีของกินอยู่ในตู้เย็นเยอะแยะเลยนะ โอเคไหม
- บาย - บาย
คอนชา
แองเจิลมาแน่ะ
แองเจิล
คุณยาย
มีอะไรจ๊ะ
โอ๊ะ อย่าเพิ่ง มือยายเลอะอยู่
- ลมอะไรหอบมาเนี่ย - ยายน่าจะใส่ถุงมือนะคะ
นี่โรเจอร์ เพื่อนหนูค่ะ
- สวัสดีครับคุณยาย - สวัสดีจ้ะ
คุณยายไปโรงเรียนกับหนูหน่อยสิ
ฮะ
หนูอยากให้ยายไปด้วย
ทำไมล่ะ
คุณครูเค้าอยากคุยด้วยค่ะ
ทำไมให้ยายไปล่ะ แล้วพ่อแม่เราไปไหนหมด
พ่อกำลังจะไปเซบูค่ะ
แล้วแม่ล่ะ
ไม่รู้ว่าแม่ได้ยินที่หนูพูดหรือเปล่า
ไปเถอะนะคะคุณยาย
แองเจิล ยายเพิ่งทำสวนเสร็จเอง ดูยายซิ เลอะเทอะไปหมดแล้ว
ทำไมยายไม่ใส่ถุงมือล่ะคะ
ถ้ายายไม่สัมผัสด้วยมือจริงๆ ต้นไม้เค้าจะไม่รู้สึกถึงความใส่ใจของยายจ้ะ
คุณยายครับ ที่ผมเชิญมาวันนี้
เพื่อจะแจ้งให้ทราบว่า…
(นายเรเน่ บี ซานเชส อาจารย์)
เกรดของแองเจิลไม่ผ่านเกณฑ์ครับ
ถึงจะเรียนเสริมได้ แต่ผมว่าแค่นั้นอาจไม่พอ
เธอต้องลงเรียนซัมเมอร์ วิชาคณิตศาสตร์กับเคมีครับ
แองเจิล
หนูต้องเรียนซัมเมอร์ให้ผ่านนะ จะได้ไม่ต้องเรียนซ้ำชั้นเกรด 12
ได้ค่ะ
ถ้าเธอสอบซัมเมอร์ผ่าน
เธอก็จะยังเรียนจบพร้อมเพื่อนรุ่นเดียวกันนะ
ข้อดีมันอยู่ตรงนี้แหละ
แค่ต้องผ่านสองวิชานี้ให้ได้
ค่ะ
เอาละครับ ขอบคุณที่มานะครับคุณยาย
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณครับ
แองเจิล
ไปกันเถอะ
คุณบินกี่โมงนะ
คืนนี้
แล้วไง
เรื่องแองเจิลจะเอายังไง
ก็เห็นๆ อยู่ว่าคุณต้องเป็นคนจัดการ
คุณก็รู้ว่าเราต้องแก้ปัญหาของแองเจิล
ลูกต้องเรียนต่ออีกตั้งหลายปี
คุณเป็นแม่นะ ก็ดูแลลูกไปสิ ผมจะไปรู้อะไรได้ไง
แค่เพราะฉันเป็นแม่เนี่ยนะ
แล้วคุณล่ะ ไม่ใช่พ่อของลูกหรือไง
คุณเองก็ต้องรับผิดชอบลูกเหมือนกัน
ฉันต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวเหรอไง
เราทั้งคู่ให้ลูกเกิดมานะ
ทำไมถึงโยนปัญหามาให้ผมคนเดียวล่ะ
คุณเป็นแม่นะ ส่วนผมต้องโฟกัสกับงาน
คุณควรดูแลบ้าน ไม่ใช่ผม
ฉันก็ทำงานเหมือนกันย่ะ
แค่เพราะเราทำงานทั้งคู่ คุณเลยจะไม่สนใจลูกเลยงั้นเหรอ
งั้นเรื่องดูแลลูกฉันต้องทำคนเดียวเลยว่างั้น
นั่นมันหน้าที่ของคุณ อย่ามายัดเยียดให้ผม
อย่าลืมบทบาทของตัวเองสิ
ฉันเนี่ยนะลืม…
ให้ตายเถอะ เรย์มอนด์
ตั้งแต่แรกแล้ว คุณไม่เคย ช่วยเลี้ยงแองเจิลเลยสักนิด
มีแต่ฉันที่เป็นแม่ คอยทำทุกอย่าง
ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ
หัดทำหน้าที่ตัวเองบ้างสิ
ขอฉัน…
ขอฉันพักหายใจหายคอบ้างเถอะ ให้ตายสิ
ฉันดูแลลูกมาทั้งชีวิตนะ
ฉันต้องยอมสละตั้งกี่อย่างเพื่อดูแลเด็กคนนั้น
ผมขอมากเกินไปงั้นเหรอ
พระเจ้า งั้นครั้งนี้ให้ฉันขอบ้างได้ไหม
แค่ครั้งนี้
คุณพูดอะไรของคุณน่ะ ผมอยู่ที่นี่มาตั้งนาน
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมก็อยู่เพื่อคุณนะ ผมเป็นอะไรสำหรับคุณกันแน่
ผมไร้ประโยชน์นักหรือไง
ใช่ คุณอยู่ที่นี่ แต่คุณเข้าๆ ออกๆ บ้าน
โดยไม่เคยถามเลยว่าเราสบายดีไหม ใช้ชีวิตกันยังไงในแต่ละวัน
แล้วคุณเรียกการทำแบบนั้นว่าพ่อ ว่าสามีงั้นเหรอ
คุณไม่เคยเป็นเลยสักนิด
พูดออกมาได้ ใครกันแน่ที่อยู่บ้าน ฮะ
- ใครที่อยู่ตรงนี้ - ก็ใช่น่ะสิ
- ฉันนี่ไงที่อยู่บ้านตลอด - แม้แต่วันหยุดคุณก็ยังไม่อยู่
ฉันทำงานนะ โธ่เว้ย คนที่ไม่เคยอยู่บ้านคือคุณต่างหาก
- ตอนนี้คุณก็ดูแลแองเจิลสิ - นั่นไม่ใช่ข้ออ้างสักหน่อย
รู้ไหม แบบนั้นแหละจะดีต่อตัวลูกเอง
พาลูกไปเซบูกับคุณสิ ให้ลูกได้เริ่มชีวิตใหม่
จะได้มีเพื่อนใหม่ๆ
ลูกไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่หรอก ฉันไม่มีอะไรจะให้ลูกอีกแล้ว
ฉันให้ลูกไปมากพอแล้ว
ฉันทนมามากพอแล้ว
ฉันพอกันทีกับแองเจิล พอกันทีกับคุณ
พอกันทีกับชีวิตแบบนี้
ถึงตาคุณแล้ว ไปทำหน้าที่ของตัวเองซะ
ให้ตายเถอะ
ฉันพอแล้ว
(โรเจอร์)
ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ
อยู่ไหนเนี่ย ทำไมไม่รับสาย
อยู่กับแม่น่ะ ไปช้อปปิ้งแล้วก็กินข้าวข้างนอกมา
แล้วทำไมไม่ส่งข้อความบอกกันบ้าง
แบตหมดน่ะสิ
แบตหมด แล้วทำไมตอนนี้ส่งข้อความได้ล่ะ
พูดมั่วๆ นี่
ก็ฉันพยายามเปิดเครื่องตอบเธอนี่ไง
ทีงี้มาทำเป็นหงุดหงิดใส่ ทั้งที่เรามีเวลาคุยกันแค่ตอนนี้เนี่ยนะ
ฉันมีเรื่องอยากจะบอกเธอแท้ๆ
ช่างมันเถอะ
- ได้อะไรมาบ้างอ่ะ - ทำไมของฉันได้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย
- ฉันแกะของฉันไม่ได้อะ - ฉันได้เสื้อสายเดี่ยวแหละ
แกะดูสิ เร็วเข้า
- แกะให้หน่อย ช่วยหน่อย - ไหนดูซิ
ตื่นเต้นใหญ่เลยนะ
เดี๋ยว อันนี้ของใครอะ
อันนี้ต้องเป็นของฉันสิ เอาของฉันไปเลย
คอนชา
แองเจิลจะมาอยู่ที่นี่กับเราสักพักนะ
อ้าว
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ให้หนูอยู่ที่นี่นะคุณยาย
ได้สิจ๊ะ
ห้องเดิมของหนูนั่นแหละ
ขนกระเป๋าขึ้นไปเลยไป
คะ
ยายบอกให้ขนของขึ้นไปบนห้อง
ได้ค่ะ
แล้วเรื่องที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างล่ะ
เรียบร้อยดีค่ะ
เอาละ ขนของขึ้นไปข้างบนเถอะ
นี่คือบ้านคุณยายของฉันเอง เดี๋ยวฉันพาเดินชมนะ
นี่ ดูนี่สิ
รูปวาดเทวดาอีกแล้ว แล้วก็นักบุญอะไรสักอย่าง
ดูนี่สิ น่ารักมาก
ยังใช้ได้อยู่ไหมเนี่ย
ฮัลโหล
ส่วนนี่คือรูปวาดคุณยายสุดที่รักของฉันเอง
หวัดดีค่ะคุณยาย
หวัดดี
แล้วก็ตรงนี้… รูปครอบครัว
นี่แม่ฉันเอง
สวยมาก เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ เลย
เราหน้าเหมือนกันใช่ไหมล่ะ สวยเหมือนกัน
นี่ฉันเอง
ดูสิ
เพอร์เฟกต์สุดๆ ไปเลยเนอะ
คุณยายของฉันสวยมากเลยนะ
เห็นไหมล่ะว่าฉันได้ความสวยมาจากใคร
นี่อะไรเนี่ย
ยังใช้ได้ไหม
เค้าใช้กันยังไง
ช่างเถอะ เดี๋ยวพัง
ทางนี้เดินกลับไปห้องนั่งเล่นนะ
นั่นไง
เห็นไหมล่ะว่าบ้านคุณยายใหญ่ขนาดไหน โอ๊ยตาย
หวัดดี
หวัดดีทุกคน
ก็ประมาณนี้แหละ บ้านคุณยายของฉัน
ขอบคุณที่รับชมนะคะ อย่าลืมกดติดตามด้วยนะ
ห้ามดราม่านะ โอเคไหม
บาย
ช่วยยายจับสักตัวสิ เดี๋ยวเราจะทำซุปไก่กินกัน
- ได้ค่ะ - ไปเลย
เลือกตัวอ้วนๆ นะ
เดี๋ยวก่อน
ตรงหางน่ะ
เดี๋ยวก่อน ให้มันนิ่งๆ แป๊บนึง รอเดี๋ยว
เดี๋ยวมันอึใส่หนู
รอก่อน
นิ่งไว้
นี่หมาน้อย
เป็นเด็กดีสิ เดี๋ยวก่อน
- เดี๋ยวนะๆ - ส่งมาให้ยายมา
- ในที่สุด หนูจับได้แล้ว - เห็นไหมล่ะ
จับได้แล้ว
ทีนี้ก็รู้วิธีจับแล้วใช่ไหม
คุณยายจะดูแลพวกมันไปทำไม ในเมื่อยังไงก็จะเอามากินอยู่ดี
หน้าที่ของพวกมันคือการหล่อเลี้ยงชีวิตเรา
นี่ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวหรอกนะ แต่คือวัฏจักรของชีวิตน่ะ
คุณยายนีนาย อยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วคะ
นานมากแล้วล่ะ
คิดดูสิ ยายเลี้ยงคุณยายของหนูมานะ
แล้วก็เลี้ยงแม่ของหนูด้วย
ตอนหนูเกิด
ยายก็เป็นคนเลี้ยงหนูเหมือนกันนะ
รู้หรือเปล่าเนี่ย
แต่เลี้ยงแค่สามปีนะ
เพราะครอบครัวหนูย้ายบ้านไปก่อน
คุณตาเสียตอนไหนเหรอคะ
- ว่าไงนะ - คุณตาเสียตอนไหนเหรอคะ
ตอนนั้นหนู…
หนูน่าจะอายุประมาณห้าขวบ ตอนที่เขาเสีย
คุณตาเสียเพราะอะไรคะ
เขาน่ะชอบกิน…
อาหารไม่ดีต่อสุขภาพน่ะ
เขาชอบกินหมูตุ๋นกับหมูย่าง
สุดท้ายก็หัวใจวาย
เพราะงั้นเลิกกินของไม่มีประโยชน์ ได้แล้ว มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ
ยายถึงได้ทำแต่เมนูผัก ให้คุณยายของเรากินตลอดไง
แบบนี้ดีต่อสุขภาพนะ
ที่บ้านหนูไม่มีแบบนี้หรอกค่ะเพราะแม่ไม่เคยทำเลย
เดี๋ยวหนูเปิดให้
ทำไมเปิดประตูรั้วทิ้งไว้ล่ะ
นี่ แองเจิล
มาอยู่ที่นี่ก็ไม่บอกแม่สักคำ
ถ้าแม่ไม่เห็นโพสต์ของลูก
แม่ก็คงไม่รู้หรอกนะว่าลูกมาอยู่กับคุณยาย
หนูแค่มาเยี่ยมคุณยายค่ะ
บอกแม่หน่อยก็ได้นี่ลูก แม่อนุญาตให้มาอยู่แล้ว
แม่ไม่มีกะจิตกะใจจะดูแลลูกค้าเลยนะ เพราะมัวแต่เป็นห่วงลูกเนี่ย
วันนี้แม่ต้องยกเลิกประชุมช่วงเช้าเพื่อมาที่นี่นะ
เพื่อมาดูว่าลูกเป็นยังไง
แองเจิล เกิดอะไรขึ้นลูก
- เอาข้าวไหมจ๊ะ - ค่ะ นิดเดียวพอค่ะ
- กินอีกหน่อยสิ - ช่วงนี้หนูไม่ค่อยกินข้าวเท่าไร
นี่จ้ะ แองเจิล
นี่ ลองนี่สิ
- ยายนีนาย - นี่จ้ะ
กินซุปไก่นี่หน่อยสิ
- น่ากินจังเลย - กินตอนร้อนๆ นะ นี่จ้ะ
ทั้งอร่อยทั้งมีประโยชน์
นี่ กลอเรีย
แองเจิลบอกว่าเธอไม่ทำผักให้ลูกกิน
แบบนั้นไม่ดีนะ
ยัยนี่ไม่ยอมกินผักเองต่างหาก
แองเจิล กินผักด้วยนะ ได้ยินที่ยายนีนายพูดแล้วใช่ไหม
- บังคับให้ลูกกินผักด้วยนะ - ยายนีนาย
ยายนีนาย นั่งลงเถอะค่ะ
- มากินข้าวด้วยกันก่อน - เดี๋ยวก่อน ยายต้องไปล้างครัว
กินกันไปก่อนเลย
ตักซุปให้ยายหน่อยสิลูก
แองเจิล
ต้องอร่อยแน่นอน กลอเรีย เคยทำซุปไก่บ้างไหม
หนูไม่ค่อยได้ทำกับข้าวหรอกค่ะ เพราะมัวแต่ทำงานตลอด
ยัยคนนี้เลยกินแต่ของสำเร็จรูป
ลูกควรหัดทำกับข้าวไว้นะ อยู่ที่นี่ก็ให้ยายนีนายช่วยสอนสิ
ยายนีนาย ขอบคุณที่ทำอาหารนะ อร่อยมากเลย
รสชาติกำลังดีเลย
กลอเรีย แล้วอสังหาฯ ของ โซลาร์ เวนเจอร์ส ขายได้บ้างหรือยัง
ขายได้หลังนึงค่ะ
- หลังเดียวเองเหรอ - แต่เป็นลูกค้ารายใหญ่นะคะ
หลังเดียวเนี่ยนะ
พวกที่ดินในตาไกไตกำลังเป็นที่ต้องการจะตาย
ก็มีลูกค้าอีกหลายราย
ที่กำลังต่อรองกันอยู่ค่ะ
อสังหาฯ พวกนั้นดีมากก็จริง แต่ราคาก็สูงมากเหมือนกันนะคะแม่
ลูกค้าก็ต้องคิดหนักหน่อย แต่หนูมั่นใจว่า…
สุดท้ายพวกเขาจะตัดสินใจซื้อค่ะ
- เดี๋ยวหนูก็ปิดการขายได้ - ขายมาตั้งนานแล้วนะ
จะเป็นนายหน้าตัวท็อปได้ยังไง ถ้าขายไม่ได้มากกว่านี้
แล้วเรย์มอนด์ล่ะ งานเป็นยังไงบ้าง
เขาโฟกัสกับงานที่เซบูค่ะ
เห็นว่าเปิดธุรกิจที่นั่นด้วย อาจจะปักหลักยาวเลย
ก็ดีแล้ว
แม่คะ
คุณยาย เป็นอะไรไปคะ
- แม่ - เกิดอะไรขึ้นคะ
แม่
แม่เป็นอะไรไปคะเนี่ย
แม่
- ยายนีนาย - แม่เจ็บ
ยายนีนาย
ยายนีนาย เอายาของแม่มาทีค่ะ
แม่
เข้าห้องกันก่อนค่ะแม่
เจ็บเหลือเกิน
- ยายนีนาย - ยายนีนาย เอายามาเร็ว
- ขอยาหน่อยค่ะ - เจ็บ
มาค่ะ นอนลงก่อนนะแม่
แม่
ยาออกฤทธิ์หรือยังคะ ยังเจ็บอยู่ไหม
แม่คะ
คุณยายป่วยเป็นอะไรเหรอคะ
ยายเขาเป็นมะเร็งน่ะลูก
มะเร็งตับอ่อน
ยายจะหายไหมคะ
หมอบอกว่ายายเหลือเวลาอีกไม่กี่เดือน
แม่ต้องไปแล้วนะ
แม่คะ หนูจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพักนะ
ตามใจลูกแล้วกัน
ฝากดูแลยายด้วยล่ะ เข้าใจไหม
แม่ไปละ
(โรเจอร์)
ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้
กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ
ฮัลโหล
แม่คะ…
หนูจะยังไม่เรียนซัมเมอร์นะคะ
หนูจะอยู่ที่นี่คอยดูแลคุณยายค่ะ
อืม ฝากดูแลยายด้วยแล้วกัน
เดี๋ยวแม่กับพอลจะไปบาเกียวกันน่ะ
โอเค บายค่ะ
สายลมยามค่ำคืนหมุนวนบนฟากฟ้าและขับขาน
ค่ำคืนนี้ ฉันเขียนถ้อยคำที่เศร้าสร้อยที่สุด
ฉันเคยรักเธอ
และบางครั้ง เธอก็เคยรักฉันเช่นกัน
ในค่ำคืนเช่นนี้
ฉันเคยโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
พรมจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใต้ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่นี้
เธอเคยรักฉัน
และบางครั้ง ฉันก็เคยรักเธอเช่นกัน
จะอดใจไม่ให้หลงรักดวงตา นิ่งสงบอันงดงามคู่นั้นได้อย่างไร
ฉันเคยโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน พรมจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ใต้ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่นี้
ฉันเคยรักเธอ และบางครั้ง เธอก็เคยรักฉันเช่นกัน
จะอดใจไม่ให้หลงรักดวงตา นิ่งสงบอันงดงามคู่นั้นได้อย่างไร
ค่ำคืนนี้ ฉันเขียนถ้อยคำที่เศร้าสร้อยที่สุด
เมื่อคิดว่าฉันไม่มีเธออีกแล้ว
เมื่อรับรู้ว่าฉันได้สูญเสียเธอไป
คุณยายคุยกับใครอยู่เหรอคะ
เปล่าหรอกลูก
ทำไมยังไม่นอนอีกฮะ ดึกมากแล้วนะ
ไปนอนกันเถอะ
มาสิ
คุณยายกำลังทำอะไรอยู่คะ
โอ๊ะ ไม่มีอะไรหรอก
ยายแค่ดูชุดไปงานพรอมของยายอยู่น่ะ
นี่ไง มีอีกชุดด้วยนะ
ชุดนี้แหละ
ชุดพรอมของยายสมัยก่อน
ไหนลองเอามาทาบตัวซิ
ว้าว
- ท่าทางจะพอดีตัวหนูเลยนะ - คุณยายคะ
หันหลังหน่อยสิ ยายว่าเหมาะกับหนูแน่ๆ
ดูสวยมากเลย
น่าจะใส่ได้พอดีเลยนะ
แองเจิล ลองใส่ดูหน่อยสิ
- อะไรนะคะ - ยายอยากเห็นหนูใส่ชุดนี้จ้ะ
ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูไปลองที่ห้องนะคุณยาย
ค่า ขอบคุณค่ะ ฝันดีค่ะ
ฝันดีจ้ะ
(คุณยายของเธอน่ารักจัง คิดถึงคุณยายของฉันเลย)
อย่างไรก็ตาม มีการรับรอง ว่าประชาชนของเราจะได้รับการดูแล
ท่านประธานาธิบดี รับประกันว่ารัฐบาลจะช่วยเหลือ
ครอบครัวที่ได้รับผลกระทบทั้งหมด โดยเฉพาะผู้ที่ต้องสูญเสียบ้านเรือน
จากอุทกภัยร้ายแรงครั้งนี้
เด็กหญิงวัยสิบขวบช่วยชีวิต แมวที่กำลังจมน้ำในเหตุอุทกภัย
ท่ามกลางกระแสน้ำท่วมสูงมิดเอว ในบารังไกซานอิสิโดร
เด็กหญิงวัยสิบขวบชื่อแอนนา กลายเป็นฮีโร่เมื่อยอมเสี่ยงชีวิตตัวเอง
เพื่อช่วยแมวที่กำลังจะจมน้ำ
(หย่อมความกดอากาศต่ำ กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ภูมิภาค)
ขณะเกาะเชือกเอาไว้
คุณยายคะ
คุณยาย
(แคทเธอรีน เดอ เลออน)
(ถึงคอนชา ค่ำคืนนี้ ฉันเขียนถ้อยคำที่เศร้าสร้อยที่สุด)
(ถึง แคทเธอรีน)
(แคทเธอรีนที่รัก ฉันไม่รู้ว่าเธอจะได้อ่านสิ่งนี้ไหม)
คุณยาย…
แคทเธอรีนคือใครเหรอคะ
คุณยาย ให้หนูช่วยอะไรไหมคะ
เอาสิ ได้เลย
คุณยายเจอแคทเธอรีนได้ยังไงเหรอคะ
แคทเธอรีนเคยเป็นครูสมัยมัธยมของยาย
แต่เรามาสนิทกันเพราะกิจกรรมปลูกต้นไม้น่ะ
เธอชอบต้นไม้เหมือนกัน
ตอนนั้นชีวิตของยายมีแค่บ้านกับโรงเรียน
ยายอาจเป็นนักเรียนคนเดียวในโรงเรียนมั้ง ที่ตื่นเต้นอยากไปเรียนทุกวัน
เพราะจะได้เจอเธอ
แคทเธอรีน
เธออยู่ตัวคนเดียว
เป็นลูกบุญธรรม แต่ก็ถูกรัก และดูแลเหมือนคนในครอบครัวนะ
เธอเป็นเหมือนพี่สาวของยาย
เป็นยิ่งกว่าพี่สาวซะอีก
เวลาอยู่กับเธอ ยายเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่
เธอคอยนำทางชีวิตให้กับยาย
นั่นคือช่วงเวลาที่ยายมีความสุขที่สุดในชีวิตเลยล่ะ
ช่วงวันเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน
แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นคะ
คุณตาทวดย้ายยายไปเรียนที่โรงเรียนอื่นน่ะ
ก่อนที่ยายจะเรียนจบซะอีก
ท่านไม่อยากให้ยายสนิทกับเธอ
ท่านบอกว่าเธอทำให้ยายเสียการเรียน
คุณยายคะ อยากให้หนูช่วย ตามหาแคทเธอรีนไหมคะ
เฮ้ย ไปกันเถอะ
- เร็วสิพวก - แป๊บนึง ขอเล่นตานี้ให้จบก่อน
ไม่ต้องเล่นแล้ว
ทำไมต้องมาเล่นตรงนี้ด้วยเนี่ย
ก็ไวไฟที่บ้านโดนตัดอ่ะ
โรเจอร์ เรื่องที่ฉันเคยบอกเธอ ช่วยขับรถพาฉันไปที่ๆ หนึ่งได้ไหม
ขอแบบนี้ลำบากนะ ฉันต้องยืมรถแม่มา
แล้วฉันก็มีแค่ใบขับขี่ชั่วคราว
ไหน
ใกล้จะเสร็จแล้วเนี่ย
ฉันขับให้ก็ได้ แต่เราต้องรีบกลับทันทีเลยนะ
ขี้กังวลจริง ทำไมล่ะ ฉันไม่ใช่แฟนเธอเหรอ
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันขอให้เธอช่วย ทีฉันยังเลี้ยงเธอออกจะบ่อย
ก็จริง แต่เราต้องรีบกลับกันจริงๆ นะ เพราะเดี๋ยวแม่ฉันจะโกรธเอา
แม่ต้องใช้รถคันนี้ส่งของ
ต่อให้ฉันจะหลงทาง
ฉันก็จะหาทางกลับไปหาเธอจนเจอ
เธอคือจุดหมายปลายทางของฉัน
แม้แสงจะเลือนราง แต่เธอก็ยังคงเป็นแสงสว่างของฉัน
โอ โอ โอ้ โอะ โอ
ทำไมฉันโหยหาการเต้นรำของเธอนักนะ ทำไมต้องเป็นเธอเสมอเลย
ฉันจะไม่ปล่อยมือ ฉันเป็นของเธอ เป็นของเธอเสมอ
หนาวจัง มานี่สิ มาอยู่กับฉันนะ
(อาคารดร.ลิเดีย เอ็ม โปรเฟตา)
คุณคะ ห้องพักครูไปทางไหนคะ
เก็บข้อมูลครูที่เกษียณแล้วไว้ที่ไหนเหรอคะ
เดินตรงไปทางนั้นเลยครับ เดี๋ยวก็เห็นเอง
โอเค ขอบคุณนะคะ
ครับ
ฉันมาตามหาแคทเธอรีน เดอ เลออน ค่ะ
แคทเธอรีน เดอ เลออน
เธอสอนอยู่ที่นี่ปีไหนครับ
ปี 1974 หรือประมาณนั้นครับ
ปี 1974
- ฟาติมา - คะ หัวหน้า
ช่วยหาประวัติของครูแคทเธอรีน…
- ได้ค่ะ - เดอ เลออนที
ปี 1974 นะ
รู้ไหม ที่นี่น่ะ
เหลือครูรุ่นเก่าแบบผมอยู่ไม่กี่คนหรอก
ครูหลายคนย้ายไปโรงเรียนเอกชนกันหมด
ที่นั่นคงมีโอกาสก้าวหน้ามากกว่าล่ะมั้ง
เพราะงั้น ตอนนี้เลยไม่ค่อยเจอ พวกครูรุ่นเก่าๆ เท่าไรแล้วล่ะ
- เจอของแคทเธอรีนไหม - เจอแล้วค่ะ นี่ค่ะประวัติของเธอ
แคทเธอรีน เดอ เลออน
อ้อ ผมจำได้แล้ว
คาธี่ ใช่ครับ เธอเคยสอนที่นี่
เดี๋ยวนะ ในนี้บอกว่าที่อยู่ของเธอคือ 827
- แปดสองเจ็ด บี… - บี…
ถนนเปนญาฟรันเซีย
ถนนเปนญาฟรันเซีย โอเค
- บารังไกปิโอ เดล ปิลาร์ - บารังไกปิโอเหรอคะ
- ใช่ - เดล ปิลาร์ โอเค
- เขตปาโก มะนิลา - เขตปาโก มะนิลา
อ้อ โอเค
คุณคาธี่
ผมจำได้ว่าเธอเคยสอนวิชาวรรณกรรมอังกฤษที่นี่
ถ้าจำไม่ผิด
เธอชอบนั่งอยู่ตรงมุมนั้นน่ะ
มุมโปรดของเธอเวลานั่งหาข้อมูลเลย
พรมจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าใต้ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่นี้
เธอเคยรักฉัน และบางครั้ง ฉันก็เคยรักเธอเช่นกัน
จะอดใจไม่ให้หลงรักดวงตา นิ่งสงบอันงดงามคู่นั้นได้อย่างไร
ค่ำคืนนี้ ฉันเขียนถ้อยคำที่เศร้าสร้อยที่สุด
นี่คือห้องเรียนของแคทเธอรีน
เธอเคยสอนอยู่ที่นี่แหละครับ
แต่ฉันได้สูญเสียเธอไปแล้ว
ยิ่งได้ยินเสียงค่ำคืนอันเวิ้งว้าง ก็ยิ่งอ้างว้างจับใจเมื่อไม่มีเธอ
บทกวีหยาดหยดสู่วิญญาณ ดั่งน้ำค้างหยาดพรมสู่ผืนหญ้า
จะสำคัญอะไรเล่า ในเมื่อความรักของฉันไม่อาจเหนี่ยวรั้งเธอไว้ได้
ทำไมต้องตามหาเธอด้วยล่ะ พวกเขาเป็นแค่เพื่อนกันนี่
พวกเขาเป็นมากกว่าเพื่อน
มากกว่าเพื่อนงั้นเหรอ
หมายความว่าไงอะ เป็นคนรักกันอะไรแบบนี้เหรอ
เรอะ
พวกเขาผูกพันลึกซึ้งกันมากตั้งแต่ยังเด็ก
ไม่เหมือนเธอหรอก ตื้นเขินจะตาย
ฮะ
โอ๊ย
ไอ้เวร
อุ๊ย
- โง่รึเปล่าวะ - เฮ้ยๆ…
มองทางบ้างสิวะ
- โรเจอร์ พอแล้ว หยุดเถอะ - หัดใช้ตาซะบ้าง ไอ้โง่ ไปตายซะ
ถ้ารถเป็นรอยขึ้นมาจะว่าไง เกือบชนเราแล้วไหมล่ะ
- แม่ฉันฆ่าตายแน่ - ไอ้บื้อ ถ้าตำรวจจับขึ้นมา
เธอไม่มีใบขับขี่นะเว้ย
ก็ใช่ไง ฉันไม่มีใบขับขี่ เลยขับระวังอยู่แล้ว
แต่มันขับมาชนฉันเองนะ
ควายขับรถชัดๆ
เกือบไปแล้วไหมล่ะ
พวกเราดูแลแคทเธอรีนต่อไม่ไหวแล้วล่ะ
ก็เลยพาเธอไปอยู่บ้านพักคนชราเมื่อห้าปีก่อน
เราไม่มีปัญญาดูแลเธอให้ดีได้หรอก
ฉันเองก็มีปัญหาสุขภาพ
บันไดพวกนี้ก็ชันเกินไปสำหรับฉัน
ถึงต้องนอนข้างล่างบ่อยๆ บนโซฟาตัวนั้นแหละ
ที่นี่อยู่กันแค่เราสองคน
พวกลูกๆ ก็ไปอยู่เมืองนอกกันหมดแล้ว
กินอีกสิจ๊ะ
เอาอันนี้กลับไปด้วยนะ
พวกคุณพาครูแคทเธอรีนไปที่บ้านพักไหนเหรอคะ
เธออยู่ที่อาซิโล แถวซานตาอานา
เอาละ
กินสิกิน
- ขอบคุณค่ะ - กินอีกสิ
ของพวกหนูหมดเลยนะ
- ห่อกลับบ้านไปด้วยนะ - พอได้แล้วน่า…
จะได้มีของกินระหว่างทาง
- พวกเราต้องไปแล้วค่ะ - แน่ใจนะ
ค่ะ พวกเราหาเจอแล้ว
- ขอบคุณค่ะ - เดินทางปลอดภัยนะ
บ๊ายบาย
(สถานสงเคราะห์ อาซิโล เด ซาน วิเซนเต เด ปอล)
ซิสเตอร์เฟลี่
เชิญข้างในเลยค่ะ
นี่แองเจิล ตอร์เรส คนที่ฉันเคยเล่าให้ฟังค่ะ
ปล่อยพวกเขาไว้ตรงนี้ได้เลย นั่งก่อนสิ
หนูเป็นอะไรกับ แคทเธอรีน เดอ เลออน เหรอจ๊ะ
เธอเป็นเพื่อนของคุณยายหนูค่ะ
แต่ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว
แล้วทำไมถึงมาตามหาเธอล่ะ
หนูไม่แน่ใจค่ะ แต่พวกเขา ไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว
หนูมีบัตรประชาชนไหม
แล้วหนูหาแคทเธอรีนเจอได้ยังไงจ๊ะ
พวกเราค้นหาในอินเทอร์เน็ตครับ
สมัยนี้หาง่ายจะตาย
- เคยได้ยินเรื่องเอไอไหมครับ - ไม่เคยจ้ะ
แค่พิมพ์ชื่อคนที่เรากำลังตามหาลงไป
แล้วข้อมูลก็ขึ้นมาหมดเลย
- จริงเหรอ ดีจังเลยนะ - ใช่ครับ
ผมหาพ่อเจอก็เพราะวิธีนี้แหละ
ตอนนี้ตามส่องในเน็ตได้สบายเลย
- สวัสดีค่ะซิสเตอร์เฟลี่ - สวัสดีค่ะ
นี่คุณยายคอนชาค่ะ
- คุณยาย นี่ซิสเตอร์เฟลี่ค่ะ - สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะ
ขอบคุณที่อนุญาตให้พวกเรามาเยี่ยมนะคะ
ยินดีค่ะ
ญาติๆ หรือเพื่อนๆ ของผู้ป่วย มาเยี่ยมได้ตลอดเวลาเลยค่ะ
เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
ขอโทษทีนะ วันนี้คนเยอะหน่อย เพราะเรามีกิจกรรมเยอะแยะเลย
วันนี้มีงานพอดี
- พวกเราเข้าไปได้เลยไหมคะ - ได้สิ เชิญเลย
- คุณยายหนูไปด้วยได้ไหมคะ - ถ้าท่านอยากร่วมก็ยินดีเลย
ตามนี้ละกันค่ะ
- พวกเราต้องเซ็นชื่อ… - น่าสนุกดีนะ
ใช่ค่ะ สนุกมากเลย
ไม่ต้องเซ็นหรอกค่ะ ไม่ต้องแสดงบัตรประชาชนด้วย
- อยู่ได้ถึงกี่โมงคะ - ขอบคุณค่ะ
อยู่ได้นานเท่าที่ต้องการเลย ไม่เป็นไร
จอดรถตรงโน้นได้นะ
โอเคครับ
- ขอบคุณค่ะ ซิสเตอร์ - ไม่เป็นไรจ้ะลูก
แคทเธอรีน
โทรศัพท์เก่าเครื่องนั้นยังใช้ได้อยู่ไหมคะ
เธอเคยบอกไว้ก่อนที่จะความจำเสื่อม
ว่าห้ามเอาโทรศัพท์เครื่องนี้ไปเด็ดขาด
เพราะเธอกำลังรอสายจากใครบางคนอยู่
ทางเราไม่มีปัญหาอะไรกับคำขอของคุณคอนชาค่ะ
อีกอย่างคุณกับคุณดูเรียนก็เข้าใจกันดี
คุณแค่ต้องเซ็นหนังสือยินยอม
ที่ระบุว่าทางเราจะไม่มีส่วนรับผิดชอบ ในการดูแลคุณแคทเธอรีนอีกต่อไปค่ะ
ฉันจะเซ็นค่ะ
ขอบคุณนะครับซิสเตอร์
- ขอบใจนะคอนชา - ยินดีค่ะ
พวกเราก็แก่และเกษียณกันหมดแล้ว
เราอยากใช้เวลากับครอบครัวที่แคนาดา
ก็เลยดูแลแคทเธอรีนไม่ได้ตลอด
ทั้งชีวิตพวกเราก็สอนหนังสือมาตลอด ตอนนี้ก็อยากอยู่กับครอบครัวบ้าง
ถ้าแคทเธอรีนไม่ล้มป่วยซะก่อน
ป่านนี้เธอก็คงยังสอนหนังสืออยู่แน่ๆ
ฉันจำเธอได้นะ
เธอคือคนที่ลองชุดพรอมที่บ้านของพวกเขาใช่ไหม
แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้ไปงาน
เพราะคุณน้าเซียโลเสียชีวิตในวันรุ่งขึ้นพอดี
ใช่ค่ะ
แองเจิล เธอตดเหรอ
เปล่านะไอ้บ้า
กลิ่นเหม็นชะมัด จะอ้วกแล้วเนี่ย
แคทเธอรีน…
เธออึเหรอ
ฮะ
- แองเจิลมีทิชชู่ไหม - อะไรกันเนี่ยแองเจิล
- ฉันเพิ่งยืมรถมาจากแม่นะเว้ย - ขอทิชชู่หน่อย
โทษทีๆ
บอกให้ฉันขับแวะปั๊มน้ำมันก่อนก็ได้นี่
เธอก็รู้ว่ายายเขาป่วย
ช่วยจอดรถข้างทางหน่อยได้ไหม
- ระวังด้วยนะ - ต้องเลอะแน่ๆ เลย
เหม็นฉิบหาย!
บ่นเกินไปแล้วนะ ฉันขอโทษจริงๆ โรเจอร์
อย่ามาจับตัวฉันนะ
- จะไปไหนน่ะ - ฉันทนกลิ่นไม่ไหวแล้วเว้ย
- เราแวะจอดล้างห้องน้ำที่ไหนสักแห่งได้นะ - แองเจิล
- แล้วจะเอายังไง - ก็ยายแกอึไปแล้วนี่นา
ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ
- ทนไม่ไหวแล้วเว้ย - ฉันจะจ่ายค่าล้างรถให้เอง
- มีอะไรก็ควรบอกกันก่อน - ขึ้นรถมา เดี๋ยวโดนรถชน
- ไม่ไหวจริงๆ นะเว้ย - ขับรถพาพวกเรากลับบ้านที
- ฉันต้องล้างตัวให้แคทเธอรีนนะ - อย่ามาจับตัวฉันนะ
- อย่ามาแตะตัวฉัน - กลับบ้านกันเถอะ
- นี่ ไปกันเถอะ - ไม่ไป
จะให้ขับรถยังไงในเมื่อหายใจไม่ออกเนี่ย
- เช็ดตัวให้ยายสิ - โรเจอร์
- ไปช่วยยายเธอเช็ดอึไป - ฉันต้องอาบน้ำให้แคทเธอรีนนะ
- แคทเธอรีนต้องล้างตัวด่วนเลยนะ - มาติดอยู่ตรงนี้แล้วจะล้างได้ยังไงล่ะ
ขึ้นรถมา เดี๋ยวฉันออกค่าล้างรถให้เอง
- พอที - ขึ้นรถเถอะน่า
ใจเย็นๆ นะ ไม่ต้องร้อง
เฮ้ย ขึ้นรถมา
ฟอกสบู่เยอะๆ นะ จะได้รู้สึกสดชื่น
เจ็บ
เจ็บเหลือเกิน
เจ็บ
ยายนีนาย
เจ็บ
ยายนีนาย
เจ็บ
ยายนีนาย
คุณยาย ทำไมแม่ไม่เป็นคนดูแลยายล่ะ
โอ๊ย แม่ของหนูงานยุ่งมาก
ยายมียายนีนายคอยดูแลก็ดีอยู่แล้ว
แถมยังมีหนูอยู่นี่ด้วยไง
ค่ะ แต่แม่น่าจะดูแลยายได้ดีกว่านะ ก็แม่เป็นลูกสาวของยายไม่ใช่เหรอ
แม่ของหนูกับยาย เราไม่ค่อยสนิทกันนัก
ตั้งแต่เด็กแล้ว
แม่หนูเป็นคนพึ่งพาตัวเองมาตลอด
ราวกับว่าไม่ต้องการพวกเราเลย
แม่หนูโตมากับการเห็น ยายกับตาทะเลาะกันตลอดเวลา
เราให้ความรักกับเธอได้ไม่มากพอ
เพราะงั้นแม่ถึงเป็นแบบนั้นกับพ่อเหรอคะ
อาจจะนะ
เธออยากอยู่คนเดียว
เธอเลือกจะเอาตัวรอดด้วยตัวเอง
ผิดด้วยเหรอคะ
ก็ไม่เชิง
แต่หัวใจเราควรจะยังเชื่อมถึงกันกับคนที่เรารัก
ต่อให้เราต้องอยู่ไกลกันแค่ไหน สายใยก็ไม่ควรขาดหาย
นี่หาใช่ความผูกพันทางกาย
ความรักที่แท้จริงจะคงอยู่ในใจของคนที่เรารัก
แม้เธอจะอยู่ไกลจากเราก็ตาม
นีนาย
นี…
แคทเธอรีนกินข้าวหรือยัง
กินแล้ว ฉันป้อนให้แล้ว
แล้วเธออยู่ไหน
อยู่นั่นไง
อีกรอบนะ
เฮ้
ยากนะนั่น
อีกรอบเหรอ
ดูพวกเราสิ
ยายเต้นเก่งกว่าหนูอีกนะ
เธอต้องกินข้าวนะ
กลืนลงไปนะ
ไหนอ้าสิ
อ้าปาก
นั่นแหละ เก่งมากเลย
เอาอีกไหม ดูทำท่าเข้าสิ
ไม่เอา!
ฉันไม่ชอบ
อิ่มแล้วเหรอ
ไม่อยากกินอีกแล้วเหรอ
กินอิ่มแล้วใช่ไหม
- เดี๋ยวเราจะย้อม - นั่นอะไรน่ะ
- ผมหงอกให้เธอนะ - เธอเป็นใคร
เจ็บนะ
แป๊บเดียว ไม่เจ็บหรอก
เจ็บนะ!
ทำแบบนี้ทำไม!
เธอเป็นใคร
ทำไมล่ะ
บอกว่าเจ็บไง เจ็บจะตายอยู่แล้ว
- เจ็บนะ หยุดนะ - โอเค ไม่ทำแล้ว
หยุดนะ
เลอะพื้นหมดเลยเนี่ย เดี๋ยวฉันเช็ดเอง
เธอเป็นใคร ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย
- แป๊บหนึ่งนะ - เธอเป็นใครน่ะ
ไม่เอาแล้ว
- บอกให้หยุดไง - เจ็บนะ
- ฉันหยุดแล้วแคทเธอรีน - เจ็บนะ
หยุดนะ
โอเคค่ะ หยุดแล้ว
อืม มันเจ็บ
เจ็บ
ยังเจ็บอยู่ไหม
โอเค
ไปล้างตัวกันนะ
รักของฉันหล่อเลี้ยงด้วยรักของเธอ ยอดรัก
ตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่ รักจะอยู่ในอ้อมแขนของเธอ
โดยไม่พรากจากอ้อมแขนของฉันไป
แคทเธอรีน
เธออาจจะจำเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว
แต่ฉันอยากจะขอบคุณเธอนะ
เย็นวันนั้นที่เธอมาหาฉันที่บ้าน
ให้ฉันได้ลองชุดพรอมที่เธอให้ฉัน
และเราใช้เวลาทั้งคืนอยู่ด้วยกัน
นั่นคือวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิตเลยล่ะ
ฉันรับรู้ได้ว่าเธอรักฉันมากแค่ไหน
ว่าเรามีความหมายต่อกันยังไง
ฉันอยากจะตักตวงความรู้สึกทุกวินาทีเอาไว้
อยากจะขอให้เวลาหยุดหมุน
เพื่อที่เราจะได้อยู่ในอ้อมกอดนั้นตลอดไป
แต่ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น โลกของเราก็พังทลายลงมา
หลังจากคืนนั้น
- ชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไป - กะแล้วเชียว
- พ่อเริ่มทำตัวห่างเหินกับฉัน - ไอ้ตัวประหลาด
- หนูขอโทษค่ะพ่อ - แกทำให้บ้านนี้ต้องอับอายขายขี้หน้า
ยังจะให้ท้ายมันอีกเหรอ
แม่ของฉันล้มป่วยจนกระทั่งเสียชีวิต
- พ่อโทษฉันทุกอย่าง - ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของแก
ถึงพวกเขาจะพรากฉันไปจากเธอ
- แต่ไม่มีครั้งไหนที่ฉันจะลืมเธอได้ - ลูกแกมันดื้อ
ไปกันเถอะ
แคทเธอรีน
ลูกแกมันไม่ฟังใคร
- อยากให้พวกเราขังแกไว้ใช่ไหม - อยากให้ส่งแกไปมินโดโรใช่ไหม
เราจะส่งแกไปอยู่กับญาติ นังนั่นจะได้ตามหาแกไม่เจอ
ท่านบังคับให้ฉันแต่งงานกับอาร์มันโด จนมีลูกด้วยกันหนึ่งคน
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเป็นเจ้าของหัวใจฉันเสมอ
ฉันไม่เคยคิดเลยว่า จะมีวันที่เราจะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
แต่ถึงเธอจะจำไม่ได้
ฉันก็รู้ว่า…
ในใจของเธอคงรู้สึกไม่ต่างจากฉัน
ว่าเรารักกันมากแค่ไหน
(รวมบทกวีแห่งความรัก ปาโบล เนรูดา)
คอนชา
คอนชาเหรอ
คอนชา ฉันจำได้แล้ว
จำได้แล้วล่ะ
ฉันรอมานานเหลือเกิน
แต่ฉันไม่เคยนึกถอดใจ
เพราะฉันรู้ว่าวันหนึ่ง
เธอจะต้องมา
ถ้าฉันจะบอกเธอว่า
รักแท้นั้น
บางครั้งก็หมายถึงการจากลาล่ะ
สิ่งที่ยากที่สุดที่คนเราจะทำได้คือการได้รัก
แม้ไม่ได้อยู่ใกล้กัน
ไม่ใช่เพราะรักนั้นไม่จริงแท้
แต่เพราะรักนั้นไม่อาจเติบโตที่นี่ได้
เธอจึงเลือกที่จะซื่อสัตย์กับความรู้สึก
แทนที่จะดึงดันฝืนรักกันต่อไป
เธออยากจะขอให้เวลานั้นหยุดหมุน
เกินกว่าที่จะเป็นไปได้
เพราะว่านะ คอนชา
ความรักไม่ควรทำให้อึดอัดใจ
รักควรทำให้นิ่งสงบ
แม้ว่าความสงบนั้นจะหมายถึงการจากลาก็ตาม
นี่คือจดหมายถึงเธอ
ที่ฉันไม่เคยส่ง
ฉันจะอ่านให้ฟังนะ
“แคทเธอรีนที่รัก
ฉันไม่รู้ว่าเธอจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ไหม
ไม่รู้ด้วยซ้ำ
ว่าฉันจะ… กล้าพอที่จะส่งมันไปหรือเปล่า
แต่ฉันจำเป็นต้องเขียนมันขึ้นมา
เพราะถ้าฉันไม่เขียน
ฉันคิดว่าความรู้สึกของการไม่ได้บอกลา คงจะติดค้างอยู่ในใจฉันไปตลอดชีวิต
ขอโทษนะ
พระเจ้า ฉันขอโทษจริงๆ
ฉันทิ้งเธอ…
เสียดื้อๆ แบบนั้นเอง
ไม่มีคำเตือน ไม่มีคำอธิบาย
ไม่มีแม้แต่จดหมายสักฉบับ
เธอไม่สมควรได้รับการปฏิบัติแบบนั้นเลย
ไม่สมควรเลยสักครั้ง
ความจริงก็คือ
ฉันไม่รู้ว่าจะบอกลาเธอยังไง โดยที่ตัวเองจะไม่แตกสลาย
ฉันไม่รู้ว่าจะมองหน้าเธอ
เป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินจากมาได้อย่างไร
ฉันเลยเลือกที่จะจากมาเงียบๆ
เพราะคิดว่าบางที แบบนี้อาจจะทำให้เธอเจ็บปวดน้อยลง
แต่ไม่ใช่เลยสักนิด
ไม่ว่าจะสำหรับเธอ หรือสำหรับฉันก็ตาม
เธอคือคนเดียวที่มองเห็นตัวตนของฉันจริงๆ
คนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า
และฉันรักเธอก็เพราะสาเหตุนั้น
ในเวลานั้นฉันคิดว่าฉันรักเธอ มากกว่าที่ตัวเองจะเข้าใจซะอีก
แต่ฉันกลัวว่าฉันจะต้องการเธอมากเกินไป
กลัวว่ามันรู้สึกเบาสบายขนาดไหน กลัวว่ามันจริงแท้เพียงใด
ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกเหตุผลกับเธอเลย
และขอโทษที่จดหมายฉบับนี้ เพิ่งเดินทางมาถึงเธอเอาป่านนี้
แต่บางทีมันอาจยังไม่สายเกินไป
ที่จะบอกว่าฉันรักเธอ
และฉันไม่เคยลืมเธอเลย”
ฉันขอโทษจริงๆ นะ
ฉันขอโทษ
ฉันขอโทษจริงๆ
ฉันรักเธอ
ตอนนี้ก็ยังรักอยู่
เหตุใดตะวันยังคงส่องแสง
เหตุใดคลื่นทะเลยังซัดสาดเข้าฝั่ง
ไม่รู้หรือไรว่าโลกถึงกาลอวสานแล้ว
เพราะเธอไม่ได้รักฉันอีกต่อไปแล้ว
เหตุใดเหล่านกน้อยยังคงขับขาน
เหตุใดดวงดารายังส่องประกายระยับ
ไม่รู้หรือไรว่าโลกถึงกาลอวสานแล้ว
ทุกอย่างจบลงตั้งแต่ วันที่ฉันสูญเสียความรักของเธอ
ตื่นมาในยามเช้าและฉันได้แต่สงสัย
เหตุใดทุกสิ่งยังเหมือนเดิมไม่แปรเปลี่ยน
ไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ว่าชีวิตยังคงดำเนินต่อไปเช่นนั้นได้อย่างไร
เหตุใดหัวใจของฉันยังคงเต้นอยู่
เหตุใดดวงตาคู่นี้ยังมีน้ำตา
ไม่รู้หรือไรว่าโลกถึงกาลอวสานแล้ว
ทุกอย่างจบลงตั้งแต่คำบอกลาของเธอ
แคทเธอรีน
คอนชาเหรอ
อ้อ
ตื่นเช้าจังเลยนะเรา
- ทำงานแล้วเหรอเนี่ย - ดูสิ
- เกิดอะไรขึ้น - นกน้อยน่าสงสาร
มันตกลงมาน่ะ
- เป็นอะไรมากไหม ตายหรือเปล่า - มันบาดเจ็บน่ะ
น่าสงสารจัง
เข้าบ้านก่อนเถอะ เธอคงเหนื่อยแล้ว
มากับฉันสิ
เธอเป็นใครน่ะ
จริงด้วยค่ะคุณยาย สวยมากเลย
ใส่ได้พอดีเป๊ะ
หนูจะทำยังไงต่อไปดีคะ
คุณยายจากหนูไปแล้ว
แล้วหนูจะเป็นยังไงต่อไป
หนูจะไปทางไหนดี
ไม่มีใครต้องการหนูเลย
หนูกับยายแคทเธอรีนจะเป็นยังไงต่อไป
หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะคุณยาย
คุณยายคะ
แค่อย่าทอดทิ้งหนูก็พอ
หนูอยู่คนเดียวไม่ไหว
ช่วยคอยชี้ทางให้หนูต่อไปนะ
ถึงจะยากลำบาก
ทุกๆ วันหนูจะพยายามตื่นขึ้นมาเพื่อคุณยายค่ะ
หนูจะเป็นคนดีก็เพราะคุณยาย
น่าอายชะมัด แขกเหรื่อต้องมารอเลย ไหวใช่ไหม
ดูแลตัวเองด้วยล่ะ
คุณลุง มาแล้วเหรอคะ
- ขอโทษทีค่ะ - ไม่เป็นไร
ขอโทษทีที่ให้รอนานนะ
รถติดวินาศสันตะโรเลย
- เดี๋ยวก็ดีขึ้นนะ - จ้ะ
สวัสดี
รอนานไหมคะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ
รถติดมากเลยค่ะ
ทานของว่างกันก่อนนะคะ
ช่วยเอาน้ำไปเสิร์ฟแขกหน่อยสิ อากาศร้อนจะตาย
ครับผม
แองเจิล
บอกให้ยายนีนายเสิร์ฟอาหารเลยนะลูก
แขกที่กลับมาจากงานศพใกล้จะมาถึงแล้ว
ฝากด้วยนะ ขอบใจมาก
ทุกคนนั่งสบายดีไหมคะ
เดี๋ยวฉันให้คนยกอาหารมาให้นะ
ฝากดูแลตรงนั้นด้วยนะ
นี่ เรย์มอนด์
- สวัสดี - พวกเรามาสาย
เพราะเที่ยวบินดีเลย์น่ะ
ไม่เป็นไร
นั่งก่อนสิ
เรย์มอนด์มาแล้วล่ะ
เฮ้ ดีใจที่ได้เจอนะครับ
นั่งก่อนสิ
อย่างน้อยคุณก็มาทันนะ เรื่องนั้นสำคัญที่สุด
มีใครมาอีกบ้างเนี่ย
มีคุณลุงวิลเลียม
ยายนีนาย
แคทเธอรีน
หยุดบ้าได้แล้ว
แคทเธอรีน
เธอ เธอคอยให้ท้ายพวกมัน
แคทเธอรีน
ลูกแกมันดื้อ ไม่รู้จักหลาบจำ
อยากให้พวกเราขังแกไว้ใช่ไหม
อยากให้ส่งแกไปมินโดโรใช่ไหม
เราจะส่งแกไปอยู่กับญาติ นังนั่นจะได้ตามหาแกไม่เจอ
แคทเธอรีน
ไม่ต้องห่วงนะคะยายแคทเธอรีน
หนูจะอยู่ตรงนี้กับยายเองค่ะ
หนูจะดูแลยายเองนะ
หนูมั่นใจว่านี่คือสิ่งที่คุณยายต้องอยากให้หนูทำแน่ๆ
หนูไม่มีวันทอดทิ้งยายหรอกค่ะ
นี่ไม่ใช่ความเสียสละนะคะ
แต่เป็นการปรนนิบัติดูแล
และเป็นวิธีที่หนูจะขอบคุณ คุณยายทั้งสองที่ทำให้หนูได้เห็น
ว่ารักแท้ที่จริงคืออะไร
เธอเป็นใครน่ะ
หนูชื่อแองเจิลค่ะ
- แองเจิลอยากให้ยายกินข้าวค่ะ - เธอเป็นใคร
กินหน่อยนะคะ
- พอแล้ว - แองเจิลอยากให้ยายกินข้าวค่ะ
ไม่เอาแล้ว ไม่เอา!
ไม่กินแล้ว
พอได้แล้ว
เธอเป็นใครน่ะ
เอาออกก่อนนะ
เธอเป็นใคร
หนูแองเจิลไงคะ
เธอเป็นใครน่ะ
แองเจิลค่ะ
(เมื่อครูขาน นักเรียนย่อมได้ยิน)
“ค่ำคืนนี้ ฉันเขียนถ้อยคำที่เศร้าสร้อยที่สุด
เขียนลงไปเถิด ตัวอย่างเช่น
คืนนี้ฟ้าพร่างดาว ดวงดาราต่างทอแสงสีคราม
ระยิบระยับอยู่ไกลแสนไกล
สายลมยามค่ำคืนหมุนวนบนฟากฟ้าและขับขาน
ค่ำคืนนี้ ฉันเขียนถ้อยคำที่เศร้าสร้อยที่สุด
ฉันเคยรักเธอ
และบางครั้ง เธอก็เคยรักฉันเช่นกัน”
“ค่ำคืนเช่นนี้ ฉันเคยโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
พรมจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใต้ผืนฟ้ากว้างใหญ่นี้
เธอเคยรักฉัน และบางครั้ง ฉันก็เคยรักเธอเช่นกัน
ยิ่งได้ยินเสียงค่ำคืนอันเวิ้งว้าง
ก็ยิ่งอ้างว้างจับใจเมื่อไม่มีเธอ”
หวัดดี
หวัดดีจ้ะ
หวัดดี
หวัดดีจ้ะ
ไงจ๊ะ
ไม่นะไม่
ไม่เป็นไร
ไงจ๊ะ
อุ๊ย
ยายแคทเธอรีนคะ
คุณยาย…
กินข้าวกันค่ะ
ยายแคทเธอรีนคะ
คุณยาย…
ยายแคทเธอรีนคะ
คุณยาย…
คุณยาย ให้พวกผมช่วยพาข้ามถนนไหมครับ
เดี๋ยวพวกเราเดินไปด้วยนะครับ ตอนนี้ไฟเขียวแล้ว
ข้ามกันเถอะ
ขอบใจจ้ะ
ไม่ต้องกลัวนะ เดินได้เลยครับ
ข้ามกันเถอะครับคุณยาย
ไปกัน
- พ่อสัญญากับหนูแล้วนะ - ได้เสมอเลยลูก
แค่ตั้งใจเรียนให้ดีก็พอ
- ใช่แล้ว - หนูจะตั้งใจค่ะ
เซบูรอต้อนรับลูกเสมอ ถ้าลูกอยากไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็นะ
ค่ะ
- พร้อมเมื่อไหร่ เดี๋ยวเราไปที่นั่นกัน - แม่มาโน่นแล้วค่ะ
โอเคๆ
หวัดดีค่ะ
- หวัดดีค่ะ - หวัดดีค่ะคุณลุง
เป็นไงบ้างล่ะ
- สนุกไหม - สุดๆ เลย
ได้ยินว่าทริปพักผ่อนสนุกมาก ขอบคุณที่ช่วยดูแลแองเจิลนะคะ
แน่นอนอยู่แล้ว
เมื่อไหร่เราจะได้ทานข้าวด้วยกันอีก
เอาที่คุณสะดวกเลย พวกเราว่างตลอดแหละ
เดี๋ยวจะส่งข้อความไปนะ ฉันว่าเราหาเวลาว่างตรงกันได้แน่นอน
ได้เลย
ไปเถอะพ่อ เดี๋ยวหนูเข้าเรียนสาย
- รักพ่อนะ - ดูแลตัวเองด้วย
- ตั้งใจเรียนนะ - ค่ะ หนูจะตั้งใจ
บาย
- แม่เป็นยังไงบ้าง - สนุกไหม
- สนุกมากเลยค่ะ - ดีแล้วจ้ะคนเก่ง
แม่เอาค่าใช้จ่ายประจำสัปดาห์มาให้
นี่ เงินของลูกนะ
ถ้าต้องการอะไรเพิ่มก็บอกแม่นะ
น่าจะพอแล้ว อย่าทำเงินหายล่ะ
นี่ อย่าลืมมื้อเย็นของเรานะ
- ได้เลย - เดี๋ยวลุงจะมารับ
จริงเหรอคะ ได้เลย
- แล้วหนูจะได้เจอแม่อีกใช่ไหม - แน่นอนสิ
- รักลูกนะ - รักแม่ค่ะ
- บายค่ะคุณลุง - ตั้งใจเรียนนะ
- ได้ค่ะ - บาย
อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน
ยินดีต้อนรับกลับมา
ดีใจจริงๆ ที่ได้เห็นหน้าตา ที่คุ้นเคยในห้องนี้อีกครั้ง
บางคนก็โตขึ้น
บางคนก็ดูเงียบขรึมกว่าปกติ
แต่ก็ดูมั่นใจมากขึ้น
ถึงอย่างนั้น ทุกคนก็ยัง เป็นตัวของตัวเองเหมือนเดิม
แต่ครูอยากให้ห้องเรียนนี้เป็นพื้นที่…
พื้นที่ที่พวกเธอจะได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
สิ่งที่เรามักจะมองข้ามไปอยู่บ่อยครั้ง
และหนึ่งในนั้นก็คือการใจดีกับตัวเองให้มากขึ้น
การรักตัวเองไม่ใช่แค่คำคมเท่ๆ ที่เอาไว้โพสต์ลงอินสตาแกรม เฟซบุ๊ก
หรือโซเชียลมีเดียอื่นๆ หรอกนะ
แต่คือการปลอบโยนตัวเอง
ในวันที่เราทำเรื่องผิดพลาด
พวกเธอไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุด ในทุกๆ เรื่องที่ทำหรอกนะ
ไม่จำเป็นต้องทำให้ใครประทับใจ
ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรให้ใครเห็น
สิ่งเดียวที่ต้องทำคือแค่ก้าวเข้ามา เหมือนที่ทุกคนทำอยู่ตอนนี้
และเปิดใจเพื่อค้นหาว่าตัวเองเป็นใคร
และเรากำลังจะเติบโตไปเป็นคนแบบไหน
โอเค
มาทำให้ปีนี้เป็นปีที่ดีนะ
รู้ไหม
ให้ปีนี้เป็นปีแห่งความซื่อสัตย์
มีความสุขกับสิ่งเล็กๆ เติบโตขึ้นไปอีกขั้น
พวกเธอไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ
แค่เป็นตัวของตัวเองก็พอแล้ว
คำบรรยายโดย อชิรญาณ์ ดินแดง ว