[ปลาวาฬ] กูกับเชฟโอบนอนด้วยกันแล้วว่ะ
ผมอยากรู้แพลนการเอาชนะ ในการแข่งขันในครั้งนี้ของคุณ
กูทำไงดีวะ
- กูไม่อยากทำแล้วอะ - [ดนตรีซึ้งบรรเลงช้า]
ถ้ามึงจะไปสารภาพรักเนี่ย มึงต้องไปสารภาพบาปก่อน
เมื่อคืนคุณก็ดูมีความสุขดีนะ
[เจเจ] เมื่อไหร่คุณจะเลิกเอาเงิน ฟาดหัวคนอื่นเขาสักที
แล้วถ้าคุณยังทำแบบนี้อีกนะ
คุณเตรียมหานักกายภาพคนใหม่ได้เลย
ข้าวสวยอยากจะลองลงทุน ทำร้านกับพี่โอบอีกรอบล่ะคะ
[ข้าวสวย] ครั้งนี้ข้าวสวยจะไม่ทิ้งไปไหนแล้วค่ะ
ขอเวลาข้าวสวยพิสูจน์ตัวเอง ให้ได้ใจพี่โอบกลับมาอีกครั้งได้มั้ยคะ
[ส่งเสียงเบาๆ]
เกลือ อันนี้เฟสบุ๊กเชฟโอบใช่ปะ
[เกลือ] อืม เฟสบุ๊กส่วนตัวเชฟน่ะ
ว้าว
[ปั้นสิบ] โห
รูปคู่เชฟโอบกับคุณข้าวสวยยังไม่ลบเลยนะ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงช้า]
[ปั้นสิบ] เฮิร์ตนักนะเนี่ย
ตอนเลิกกันอะ โควตคำคมไม่หยุดเลย
[ถอนหายใจเบาๆ]
วันนี้ไปดื่มปะ คืนวันศุกร์ น่าจะสนุกอะ
ไปปะ อยากตื๊ดด้วยอะ
ปลาวาฬ ไปปะ
คงไม่อะ เจ็บนิ้ว
ไปเต้นต้องใช้นิ้วด้วยเหรอวะ
[เกลือ] จะไปรู้ได้ยังไง
ปลาวาฬใช่มั้ยคะ
[ดนตรีระทึก]
ครับ
เห็นพี่โอบถามหาอยู่
ตอนแรกว่าจะให้ขึ้นไปช่วย เตรียมต้นกะเพราที่จะปลูก
ผมเห็นเชฟคุยธุระกับคุณอยู่อะ
ผมก็เลยไม่ได้ขึ้นไปกวน
ตอนนี้คงไม่ต้องแล้วละค่ะ
พี่โอบน่าจะไม่ต้องการให้ใครช่วยแล้ว
ครับ
ขอบคุณนะที่โทรมาบอกเรื่องพ่ออะ
[ดนตรีตึงเครียดเน้นจังหวะ]
เอ่อ
คุณ… คุณพูดเรื่องอะไรครับ
ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย
[ดนตรีตึงเครียดเน้นจังหวะบรรเลงต่อเนื่อง]
[เพลง “ห้ามไม่ทัน (STOP)”]
♪ เป็นไรของเธอต้องมาให้เจอเรื่อยเลย ♪
♪ เป็นไรไหมเธอ ♪
♪ Stop it, stop it, stop it now ♪
♪ ไม่รู้เธอเป็นคนแบบไหน ♪
♪ ไม่รู้เธอน่ะคิดแบบไหน ♪
♪ ยังไงของเธอ ♪
♪ ห้ามใจไงไหวให้ไม่คิดกับเธอ ♪
♪ ห้ามไม่ทันแล้วห้ามไม่ให้รักเธอ ♪
♪ No way, no way, no way, no ♪
♪ ไม่น่าไปรักเลย ไม่เห็นน่ารักเลย ♪
♪ แต่ใจมันเผลอ ♪
♪ ห้ามหัวใจไม่ทัน ♪
[เพลงจบ]
[ดนตรียะเยือกหม่นหมอง]
[ปลาวาฬ] แฟนเก่าเขากลับมาแบบเนี้ย
กูจะเดินหน้าต่อได้ยังไงอะ
แถมเขาสองคนยังโคตรเข้ากันเลยอะ
มึงเข้าใจปะ คำว่า “เพอร์เฟกต์คัปเปิล” อะ
นี่ไง
สวรรค์เนี่ยส่งคำตอบมาให้มึงแล้วเพื่อน
พลิกวิกฤตนี้ให้เป็นโอกาสดิ
ถือโอกาสนี้ตัดใจซะ
คนเก่าเขากลับมาก็ปล่อยให้เขาคบกันไป
ยังไงซะ เรื่องของมึงกับเชฟโอบเนี่ย ก็เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
หลอกเรื่องร้านก็พอแล้ว
ยังต้องมาหลอกให้รักอีก
มึงตกนรกไปคนเดียวเลยนะ ไม่ต้องมาลากกูไปด้วย
[ดนตรีซึ้งหม่นหมอง]
[เจเจถอนหายใจแรง]
[ข้าวสวย] ถ้าพี่โอบตกลง
การแข่งขันหาผู้สืบทอดร้านอะไรนี่
ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป
พี่โอบว่ายังไงคะ
[ดึงกลอนประตู]
[เสียงดัง] ทุกคน
นี่ก็ใกล้วันแข่งโจทย์รอบสองแล้วนะ
ตื่นเต้นเนาะ ไม่รู้ว่าเชฟอะจะมาในโจทย์อะไร
ไม่รู้ดิ
คุณข้าวสวยกลับมา
เชฟอาจจะเปลี่ยนใจไม่ขายร้านนี้แล้วก็ได้อะ
คือเขาจะกลับมารักกันใหม่แบบนี้เหรอ
[ปั้นสิบ] งั้นที่ผ่านมาก็แข่งฟรีอะดิ
ก็เออไง แบบ
แพชชั่นกลับมาแล้วอะไรงี้
[ดนตรีตึงเครียด]
แก่ป่านนี้คงไม่พูดอย่างทำอย่าง
เหมือนคนเล่นขายของหรอก
มาตั้งใจเตรียมแข่งรอบต่อไปกันเถอะ
มีอะไรกัน
ทำไมยังไม่เร่งเตรียมของกันอีก
[ปั้นสิบ] เอ่อ
พวกผมอยากจะบอกว่า
ถึงเชฟจะเปลี่ยนใจไม่ขายร้านแล้ว
พวกผมอะก็อยากจะตั้งใจพิสูจน์ตัวเอง ให้เชฟจ้างงานต่อที่ร้านนะครับ
เปลี่ยนใจบ้าอะไร นี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย
อ้าว ก็คุณข้าวสวยกลับมา
ไม่มีการยกเลิกอะไรทั้งนั้น…
วันนี้ผมจะแจกโจทย์ใหม่
[โอบ] จัสต์กะเพรา
[ดนตรีระทึกชวนลุ้น]
โจทย์มีคำเดียว กะเพรา
[โอบ] พวกคุณจะทำเมนูอะไรก็ได้
แต่ต้องชูวัตถุดิบหลัก คือใบกะเพรา
ผมจะเน้นตัดสินให้คะแนนจากความครีเอทีฟ
ใครได้คะแนนน้อยสุดถูกคัดออก
มีใครสงสัยอะไรมั้ย
ไม่มีครับ
ดี งั้นก็ไปเตรียมตัวสำหรับวันนี้
[พร้อมกัน] ครับเชฟ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงช้า]
ขอบคุณนะครับ
[พร้อมกัน] ขอบคุณมากนะครับ
โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ
สวัสดีค่ะ ทุกคน
[ดนตรีระทึกชวนลุ้น]
สวัสดีค่ะ พี่โอบ
ข้าวสวยมีอะไรมาให้ดูค่ะ
[ข้าวสวย] ไปนั่งกัน
ข้าวสวยว่าจะเปลี่ยนหน้าร้านใหม่ค่ะ
นี่ข้าวสวยลองให้เพื่อนที่เป็นสถาปนิก ออกแบบตกแต่งภายในร้านมาให้ใหม่ด้วย
พี่โอบลองดูสิคะว่าชอบมั้ย
ก็สวยดีนะ แต่ว่า…
ข้าวสวยว่าจะเพิ่มสาขาใหม่ด้วยค่ะ
ถ้าเราทำทุกอย่างให้เป็นระบบมากขึ้น
พี่โอบจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้ไงคะ
- พี่ว่ามันเร็วไปมั้ยอะ - [ดนตรีจบ]
พี่ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลยนะ
[ข้าวสวย] ไม่เป็นไรค่ะ
พี่โอบไม่ต้องกังวลหรอก
พี่โอบก็แค่ดูเรื่องในครัวไป ส่วนเรื่องอื่นๆ
ข้าวสวยก็ดูให้เหมือนเดิมไงคะ
[ดนตรียะเยือกหม่นหมอง]
แต่พี่กำลังจะขายร้านนี้นะ ข้าวสวย
[โอบ] พี่ไม่มีแพชชั่นจะทำร้านนี้ต่อแล้ว
เรื่องรีโนเวตร้านอะไรเนี่ย พี่ว่าคงไม่จำเป็นหรอก
พี่โอบคะ
เรื่องแพชชั่นเราค่อยๆ หากันใหม่ก็ได้นี่คะ
หรือพี่โอบไม่อยากทำอาหารอีกเลยเหรอคะ
[ดนตรีตึงเครียด]
ข้าวสวยจะช่วยพี่โอบหาแพชชั่นใหม่เองค่ะ
[ข้าวสวย] พี่อาจจะเบื่อใบกะเพราแล้ว
อย่างน้อยเราก็แค่เปลี่ยนแนวร้านใหม่ก็ได้
แต่ถึงยังไงก็ต้องไม่มีถั่วฝักยาวนะคะ
เพราะข้าวสวยแพ้ถั่วฝักยาว
[ข้าวสวย] ร้านเราถึงได้ชื่อนี้ไงคะ
[ดนตรีระทึกกระแทกจังหวะ]
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
[โอบ] อืม
กินสิ
ไม่เป็นไรดีกว่า ผมไปกินกับเพื่อนๆ
[ดนตรีโรแมนติก]
เดี๋ยว [ปราม]
ปั้นสิบกับเกลือออกไปกินข้าวแล้ว
สงสัยหาคุณไม่เจออะ เลยออกไปกันก่อน
- [ปลาวาฬกลืนน้ำลาย] - [ดนตรีซุกซน]
[กลืนน้ำลาย]
หอมมั้ย
[กลืนน้ำลาย]
[ดนตรีซุกซนบรรเลงต่อเนื่อง]
แบ่งบ้างดิ
ไม่ ของผม
คุณนี่เหมือนเด็กเลยเนาะ
[เสียงประกอบขัดอารมณ์]
เมื่อกี้ยังงอนอยู่เลย
พอได้ของกินก็อารมณ์ดีขึ้นมาเชียว
แล้วใครล่ะที่ทำให้ผมงอน
[ดนตรีจังหวะสนุกสนาน]
ก็รู้ว่างอน
เลยมาง้อนี่ไง
เมื่อกี้ยังนอยด์อยู่เลย
ไอ้เกลือกับไอ้ปั้นสิบก็เหมือนกัน
ผมยังไม่ได้ตกปากรับคำอะไรข้าวสวยเลยนะ
ว่าจะทำร้านใหม่
วันนี้ไม่ แต่วันหน้าก็ไม่แน่ปะ
ผมจะเชื่อใจเชฟได้ไง
ตอนแรกบอกเลิกกันแล้ว เลิกกันแล้ว
พอเขากลับมาก็ระริกระรี้ใหญ่
- [โอบ] นี่ - [ตกใจ] เชฟ
[ดนตรีสดใสจังหวะสนุก]
ผมระริกระรี้อะไรไม่ทราบ
[ฮึดฮัด]
นี่… ปล่อย
นี่แสดงว่างอนจริงนะเนี่ย
ไหนตอนแรกบอกไม่คิดอะไรไง
[พึมพำ] อะ… ก็
ก็… ก็ไม่ได้คิดอะไร
ผมก็รอเชฟอธิบายนั่นแหละ
ผมไม่ได้อยากงี่เง่าสักหน่อย
ปล่อยได้ยัง
เชื่อใจผมได้น่า
[เสียงประกอบวูบผ่าน]
[เสียงประกอบตลก]
เชฟ
[ดนตรีจบ]
นี่พี่ เรียกผมเข้ามาคลินิกทำไมเนี่ย
มีปัญหาเรื่องเอกสารเหรอ หรือว่ามีลูกค้าใหม่
ไม่ใช่หรอก
แล้วนี่พี่เก็บของทำไม
พี่คงไม่ได้เจอแกอีกนานเลยอะ เจเอ๊ย
ดูแลตัวเองดีๆ นะน้อง
อะไรอะพี่ ไม่ได้เจอนานอะไร
[ดนตรีตึงเครียดชวนหวั่นใจ]
นี่อย่าบอกนะว่าพี่กำลังจะตายอะ
หรือว่าพี่ป่วยเป็นโรคอะไร ทำไมพี่ไม่บอกผม
- โอ๊ย ไม่ใช่ - มา ขอดูหน่อย ผมดูหน่อย
- [ส้ม] นี่ - [ร้องเจ็บเบาๆ]
คิดอะไรดีๆ กับเขาเป็นบ้างมั้ยเนี่ย
ฉันแค่ทำงานวันนี้เป็นวันสุดท้าย
- [ดนตรีซุกซน] - [ส้มส่งเสียงรำคาญ]
นี่พี่จะลาออกเหรอ
ไม่เห็นบอกผมก่อนเลย
เอ๊ะ แต่พี่เป็นเจ้าของคลินิกนี่
พี่จะลาออกจากคลินิกตัวเองได้ไง
ก็ฉันไม่ได้จะลาออก
แต่ฉันขายที่นี่แล้วไง
มีคนเขาขอซื้อไปทำต่ออะ ให้ราคาดีฉิบเป๋งเลยแก
แต่ไม่ต้องห่วงนะ
เจ้าของใหม่เขาบอกแล้วว่า เขาจะจ้างทุกคนต่อเหมือนเดิม
ไม่มีใครต้องตกงานแน่นอน
เฮ้ย แล้วพี่จะทิ้งง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ พี่ส้ม
[สูดและพ่นลมหายใจแรง]
เดี๋ยวนะพี่ เจ้าของคลินิกคนใหม่เนี่ยคือใครเหรอ
[มีเลศนัย] หืม
แกก็รู้จักเขาเป็นอย่างดี
นั่นไง มาพอดี
[ดนตรีระทึกจังหวะสนุก]
[เจเจ] ทำเป็นเก่งไปเหอะ
เดี๋ยวก็รู้เองแหละว่ามีอะไรบนโลกนี้ ที่เงินเอาชนะไม่ได้หรอก
[เมธัส] คุณ ทำอะไรเนี่ย
คุณ เดี๋ยวก่อน เป็นอะไรเนี่ยคุณ
แค่นี้ไม่เห็นต้องกลัวผมเลยอะ
[เสียงดัง] ผมไม่ได้กลัว
คุณจะซื้อที่นี่ก็เรื่องของคุณสิ
แต่การลากออกเนี่ยมันเรื่องของผม
แต่ผมต้องการที่ที่คุณทำงานอยู่
ไม่ว่าคุณจะทำงานที่ไหน
ผมจะตามซื้อกิจการไปทุกที่
คุณก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมทำอะไรได้บ้างอะ
- [ดนตรีชวนหวั่นใจ] - [ถอนหายใจแรง]
แต่นี่มันชีวิตจริง ไม่ใช่เกมเศรษฐีนะคุณ
คุณคิดว่าคุณใช้วิธีนี้เนี่ย
แล้วจะมีคนยอมรับนับถือคุณในชีวิตจริงเหรอ
เขาก็แค่กลัวพลังเงินของคุณก็เท่านั้นแหละ
คุณคิดว่าการตามราวีผมแบบนี้เนี่ย จะทำให้ผมยอมแพ้คุณเหรอ
ไม่มีวันอะ
[เมธัส] คุณ
ผมถามจริงๆ นะ คุณมีวิธีอื่นบ้างมั้ย
ที่จะทำให้คนเนี่ยชอบคุณ อยากอยู่กับคุณน่ะ [เสียงดัง] ฮะ
[พ่นลมแรง]
ผมมีเงิน ผมไม่ต้องการอย่างอื่น
คุณก็แค่ไม่รู้วิธี แล้วก็ไม่กล้า
ผมจะบอกอะไรให้นะ
อยากได้ใจคนอะ
มันต้องใช้ใจแลกใจ
ไม่ใช่ใช้เงินแก้ปัญหาแบบคุณ
คุณอยากจะซื้อที่นี่ก็ซื้อไป
แต่คุณใช้เงินซื้อคนอย่างผมไม่ได้หรอก
คุณคิดแบบนี้ได้ยังไงวะ คุณเมธัส
ผมนี่ผิดหวังในตัวคุณมากนะ
[เจเจสูดหายใจ]
- เดี๋ยว เจเจ - ปล่อยผม
[เสียงดัง] เจเจ เจเจ
[สูดหายใจ จิ๊ปาก]
ใจแลกใจเหรอวะ
[ถอนหายใจแรง]
[พ่นลมออกแรง]
ทุกคน เราว่าเรามีแผนละ
ที่จะทำให้เราสามคนอะ ผ่านโจทย์รอบสองไปด้วยกัน
ถ้าเราสามคนอะนะ
ช่วยกันคิดเมนู แล้วทำเมนูแบบเดียวออกมา
เชฟจะคัดเราออกยังไง
จริงปะ
ไม่เวิร์กหรอก
ดีไม่ดีนะ เดี๋ยวโดนเชฟ ไล่ออกจากร้านทั้งสามคนอะ
ถ้าใช้วิธีนี้อะ
เห็นด้วยนะ
เชฟใจอ่อนกับอะไรก็ได้ ยกเว้นเรื่องการแข่งขันทำอาหาร
[ส่งเสียงผิดหวัง] นี่เราต้องแข่งกันจริงๆ เหรอ
ไม่อยากแข่งแล้วอะ
ทำไมอะ
ไม่อยากได้ร้านแล้วเหรอ
แต่เอาจริงๆ นะ ปั้นสิบ บ้านนายนี่รวยมากเลยนะ
ทำไมไม่ให้พ่อเปิดร้านให้อะ
- ลงแข่งทำไมอะ - จริง บ้านนายโคตรรวยอะ
[ถอนหายใจเซ็งๆ]
ก็เราอยากเป็นสุดยอดเชฟด้วยตัวเราเองนี่นา
เมื่อก่อนนะ เราเรียนกับครูส่วนตัวมาตลอด
เราไม่เคยมีเพื่อนเลยนะ ทำอะไรตัวคนเดียวตลอดเลยอะ
ตอนที่เราทำครัวด้วยกันสามคนอะ มันเจ๋งมากเลยนะ
แต่ตอนที่ออโต้ลากกระเป๋ากลับบ้านไป เราก็เสียใจมากด้วย
เราไม่อยากเสียเพื่อนคนไหนไปอีกแล้วอะ
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
[ปั้นสิบพ่นลมแรง]
แต่มันก็คือการแข่งขันอยู่ดีปะ
สักวันนึง เราคงต้องแยกย้ายกัน
ถ้าเรื่องจบ ความสัมพันธ์ทุกอย่างก็ต้องจบ
[ถอนหายใจ]
มันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้นหรอก
ถ้าเราชัดเจนกับใคร
เราก็พยายามทำให้ความสัมพันธ์มันอยู่รอดได้
ไม่ใช่เรื่องร้านจบ
ก็ต้องจบไปด้วย
เอ๊ย งั้นเอางี้ปะ เรามาสัญญากัน
ถ้าใครคนใดคนนึงชนะ จะพาคนอื่นมาทำงานที่ร้านด้วย
[พ่นลม]
[เน้นเสียง] อืม เอาดิ เราไม่ติดอะไรอยู่ละ
[ปั้นสิบส่งเสียงเบาๆ]
พวกนายสองคน คงมีสิทธิ์ชนะมากกว่าเราอยู่แล้วอะ
อ้าว
หิวอะ
[พึมพำ]
[ส่งเสียงดีใจ หัวเราะเบาๆ]
แอบกินของที่ร้านอีกแล้วนะ
[ร้องตกใจ] โอ้โฮ
กินเยอะขนาดเนี่ย ผมคิดเงินนะ
โห เชฟ
มาไม่ให้สุ้มให้เสียงแบบนี้ ผมตกใจหมด
ไม่อิ่มหรือไง
ก็คุยเรื่องเครียด มันกินไม่ลงนี่ครับ
เครียด
เรื่องอะไรอะ
ก็เรื่องการแข่งขันนี่แหละครับ
ไม่มีใครอยากแข่งแพ้หรอกนะครับ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงช้า]
เรื่องที่ร้านเนี่ยเหรอ
[พ่นลมแรง]
เชฟถามเยอะจัง
ก็ทุกเรื่องนี่แหละครับ
รวมถึงเรื่องคุณข้าวสวยด้วย
[เน้นเสียง] ชัดพอมั้ย
ไปนอนดีกว่า ขี้เกียจตอบคำถาม
เฮ้ย [จิ๊ปาก] เดี๋ยวสิ
งอนอีกละ
ไม่หิวแล้วหรือไง
[ท้องร้อง]
[หัวเราะเบาๆ]
รอแป๊บนึง
[ดนตรีบรรยากาศสดใส]
อื้ม
เสร็จละ
โห ไหนบอกง่ายๆ ไงเชฟ
ก็ง่ายนะ ทำแป๊บเดียวเอง
[จิ๊ปาก]
- อ้าว - ผมกินก่อน
[ส่งเสียงแปลกใจ]
[ส้อมมีดกระทบจาน]
อร่อยอะ
ผมเปลี่ยนใจไม่ให้คุณละ
- [เสียงประกอบเจื่อน] - [ลนลาน] เฮ้ย
เดี๋ยวครับ ได้ไงเชฟ
เชฟบอกทำให้ผมนี่
- อืม - [ดนตรีซุกซน]
[เสียงประกอบตลก]
[เสียงประกอบระยิบระยับ]
[ปลาวาฬ] อร่อยอย่างนี้เลย
ดีอะ
งั้นผมเอาไปกินบนห้องนะ
ฝันดีนะครับ
เฮ้ย เฮ้ย
[เสียงดัง] ปลาวาฬ เดี๋ยวดิ
[พ่นลมเบาๆ]
[ผู้ชายถอนหายใจแรง]
[ปั้นสิบ] เอาอะไรอีกปะ
ใบกะเพราก็ได้
ได้ละ
ทุกคน เตรียมตัวเปิดร้านได้เลย
[พร้อมกัน] ครับเชฟ
สวัสดีค่ะ ทุกคน
- [ปั้นสิบ] สวัสดีครับ - [เกลือ] สวัสดีครับ ข้าวสวย
[ดนตรีตึงเครียด]
สวัสดีค่ะ พี่โอบ
ข้าวสวยจะมาช่วยงานที่ร้านเหรอ
ค่ะ แต่วันนี้ข้าวสวยไม่ได้มาช่วยเสิร์ฟนะคะ
ข้าวสวยคิดเมนูใหม่มาเสนอพี่โอบด้วยค่ะ
- เมนูใหม่ - [ข้าวสวย] ค่ะ
ร้านเราก็ไม่มีเมนูใหม่มานานแล้วนะครับเชฟ
[เกลือ] เห็นลูกค้าหลายคนถามหาอยู่
พอดีข้าวสวยได้ไอเดียมาจากโฟกัสกรุ๊ป คนที่เคยเป็นลูกค้าเรานะคะ
ว่าเขาอยากเห็นเมนูใหม่ๆ แบบไหนบ้าง
ช่วงนี้เทรนด์ล็อบสเตอร์กำลังมาแรง แถบๆ เชฟเทเบิลส์เอเชีย
[ข้าวสวย] แต่ถ้าทำเป็นผัดกะเพราน่าจะง่ายไป
เป็นข้าวผัดกะเพราล็อบสเตอร์อบหม้อดิน
น่าจะขายดีนะคะ
หูว ฟังดูดีเลยนะครับ คุณข้าวสวย
ถ้าจะทำเมนูใหม่เนี่ย
พี่ต้องใช้เวลาทดลองเมนูใหม่
ก่อนที่จะขายให้ลูกค้าได้นะ
คงใช้เวลา แล้วก็วุ่นวายมากเลยอะ
ข้าวสวยถึงได้รีบเอามาบอกพี่โอบไงคะ
จะได้เตรียมตั้งแต่เนิ่นๆ
[ข้าวสวย] นี่ข้าวสวย คิดโปรโมชั่นใหม่เตรียมไว้แล้วด้วย
เหลือทำกราฟิกนิดหน่อยเองค่ะ
แต่ลูกค้าชอบเมนูเดิมเรามากเลยนะครับ
[ปลาวาฬ] มันเหมือนเป็นซิกเนเจอร์เราไปแล้ว
- ผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนก็ได้ - [ดนตรีตึงเครียด]
ตอนนี้ก็ลงตัวแล้ว
หรือเชฟโอบคิดว่าไงครับ
ก็จริงนะ
แต่ว่า
ร้านเราก็ไม่ได้ทำเมนูใหม่มานานมากแล้วนะ
ที่ข้าวสวยพูดก็มีเหตุผลนะ
[เสียงประกอบเจื่อน]
[เสียงประกอบปิ๊ง]
งั้นเราลองทำผัดกะเพราที่ใส่ถั่วฝักยาวดีมั้ยครับ
เอาลูกค้าตกใจเล่นไปเลยว่าเรากำลังจะรีแบรนด์
แบบนั้นพี่โอบคงทำไม่ได้หรอกค่ะ เพราะข้าวสวยแพ้ถั่วฝักยาว
แล้วยังไงอะครับ
[ดนตรีบีบคั้น]
[โอบ] ไม่ได้หรอก
ข้าวสวยแพ้ถั่วฝักยาวจริงๆ
งั้นใส่ถั่วฝักสั้นมั้ยครับ
[เสียงประกอบขัดอารมณ์]
[ดนตรีโซโล่กีต้าร์สดใสจังหวะสนุก]
ไปทำงานไป
[พร้อมกัน] ครับ
พี่โอบดูเมนูสิคะ
[ข้าวสวย] ปลาวาฬเขา ไม่ชอบอะไรข้าวสวยหรือเปล่าคะ
ข้าวสวย ข้าวสวยคิดมากไปแล้วนะ
ปลาวาฬเขาไม่รู้มาก่อนซะหน่อย ว่าพี่ตั้งชื่อร้านนี้เพราะอะไร
งั้น…
พี่โอบมีอะไรกับปลาวาฬหรือเปล่าคะ
[ดนตรีตึงเครียดชวนหวั่นใจ]
ทำไมดูเวลาปลาวาฬพูดกับพี่โอบ
ไม่เหมือนคนอื่นเลย
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
[พ่นลมแรง]
ข้าวสวย
คือจริงๆ แล้วอะ
พี่กับปลาวาฬ…
[ดนตรีวูบชวนลุ้น]
- คือเรากำลัง… - งั้นไม่เป็นไรค่ะ
เรื่องเมนู ข้าวสวยอาจจะไม่รู้เท่าพวกพี่
พี่โอบเลือกเอาได้เลยค่ะ
ถ้าอยากมีเมนูนี้
ข้าวสวยก็ไม่ว่าอะไรค่ะ
[ดนตรีตึงเครียดชวนหวั่นใจ]
โอ๊ย ร้องจังเว้ย
[เจเจฮัมเพลง]
[เสียงดัง] เฮ้ย เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวๆๆ
[เจเจ] เข้าบ้านผมได้ไงเนี่ยฮะ
[ดนตรีจังหวะเร็วมีเลศนัย]
เฮ้ย นี่คุณรู้จักบ้านผมได้ไงอะ
[ครางในลำคอ] อื้ม
ผมถามก็ตอบสิ
จะไปยากอะไร
ผมก็ดูทะเบียนพนักงานของคลินิกเอาสิ
แล้วคุณจะมาทำไม
[ดนตรีจบ]
นี่ ผมบอกไว้ก่อนนะ
ว่าเท่าไหร่ผมก็ไม่ขาย
- [ดนตรีจังหวะสนุก] - ผมไม่ยอมขายบ้านหลังนี้ให้คุณหรอก
คุณไม่ต้องขายหรอก
ถ้าผมเอาจริงอะ ผมซื้อที่แถวนี้ทั้งหมด
ที่ล้อมรอบบ้านคุณ ของเพื่อนบ้านคุณเอาไว้แทนก็ได้
นี่ คุณอย่าบอกนะว่า…
ผมยังไม่ทำหรอกน่า
- [ดนตรีจบ] - [พ่นลมเบาๆ]
วันก่อนอะ ผมเอาเรื่องที่คุณพูดไปคิดดูแล้ว
บางทีผมอาจจะตัดสินคุณ จากประสบการณ์ส่วนตัวมากเกินไปหน่อย
คุณไม่ต้องลาออกจากคลินิกหรอก
กลับไปทำงานตามปกติเหอะ
แต่
คุณทำกายภาพให้ผมได้แค่คนเดียวนะ
- [ดนตรีเร่งจังหวะสนุก] - [พ่นลมเยาะ]
นั่นไง กูว่าละ
[ถอนหายใจแรง]
เพราะระหว่างนี้
ผมขอสังเกตพฤติกรรมของคุณก่อน
ว่าคุณเป็นคนมีน้ำใจอย่างที่คุณพูดหรือเปล่า
บางทีอะ คุณอาจจะเปลี่ยน ความคิดของผมขึ้นมาจริงๆ ก็ได้
[ถอนหายใจแรง]
ผมจะกลับไปทำกายภาพให้คุณ
แต่ผมจะทำให้คนอื่นด้วย
คุณจะรับข้อเสนอนี้มั้ยก็เรื่องของคุณ
อย่างมากเนี่ย ผมก็ไปเป็นนักกายภาพโรงพยาบาลรัฐ
[เน้นเสียง] ยอมจนหน่อย
แต่คุณเนี่ยคงไปซื้อ โรงพยาบาลรัฐไม่ได้หรอกมั้ง จริงมั้ย
ไหนคุณจะทำให้ผมเห็นว่า
เนื้อแท้ของคนดีอะเป็นยังไงไง
คุณดูเข้าใจอะไรยากจังฮะ
[ส่งเสียงถาม]
- [พ่นลมรำคาญ] - อุ๊ย เดี๋ยวคุณ
- [ดนตรีจบ] - [ตกใจ] อุ๊ย
[ทั้งคู่พ่นลมแรง]
นั่นไง
[ส่งเสียงรำคาญ]
จะขยับตัวทั้งทีอะ ก็ระวังหน่อยสิคุณ
[ดนตรีโรแมนติกสดใส]
[เมธัสถอนหายใจ]
งั้นคุณพาผมเข้าบ้านหน่อยสิ
แดดก็ร้อนเนี่ย
[พ่นลมเบาๆ] อะๆ
ไปก็ไป
คุยอยู่แบบเนี้ย ไม่ดีกับเข่าคุณหรอก
[พ่นลมออกแรง]
- เดี๋ยวจะหาว่านักกายภาพแบบผมเนี่ยนะ - [พ่นลมออกแรง]
ทำร้ายคนไข้
ทั้งที่ก็อยากทำอยู่
[เมธัส] อ้าว
[ถอนหายใจ]
เป่าชาด้วยนะครับ มันร้อน
ระวังจะลวกปากเอา
ลาออกวันแรกอะ คุณทำอะไรบ้างอะ
ก็ไม่ได้ทำอะไร
กินข้าว ดูนั่ง ฟังเพลง
เล่นเกม นอนดูซีรีส์
คุณใช้ชีวิตเหมือนแม่บ้านอายุสี่สิบอัปเลยนะ
- [เสียงประกอบเจื่อน] - [ดนตรีซุกซน]
คุณ
ถ้าชีวิตผมมันเหมือนแม่บ้านวัยสี่สิบมากเนี่ย
ก็ไม่ต้องมายุ่ง
ทุกวันนี้ผมก็ทำงานปวดหัวจะตายอยู่ละ
ผมก็มีเพื่อนหรอกน่า
ถ้าไอ้วาฬมันว่างนะ ผมก็ชวนมันไปดูหนังตลอดแหละ
[อุทานเจ็บ จิ๊ปาก]
คุณชอบดูหนังด้วยเหรอ
ผมนึกว่าคุณเนี่ย
เป็นพวกเรียสจริงจังอะไรอย่างเดียว
ผมก็ดูหมดแหละ
คอเมดี้ ดราม่า แอ็กชัน สยองขวัญ
ผมดูทุกแนวอะ
แต่ไอ้วาฬเนี่ยมันกลัวผี
หนังผีผมเลยต้องไปดูคนเดียว
[ดนตรีเน้นจังหวะมีเลศนัย]
คุณนี่ดูติดเพื่อนอะไรมากเกินไปเหมือนกันนะ
ผมว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ปลาวาฬมันไม่ค่อยมีสมองหรอกคุณ
เฮ้ย นี่คุณ
ถึงเพื่อนผมจะดูเซ่อซ่าเนี่ย
แต่มันก็มีหนึ่งสิ่งที่มากกว่าคุณก็แล้วกัน
นั่นก็คือ [เน้นเสียง] ความจริงใจ
ไม่งั้นนะ ผมไม่คบกับมัน เป็นเพื่อนได้นานถึงทุกวันนี้หรอก
[พ่นลมเบาๆ]
ผมเองก็จริงใจกับคุณนะ
แต่วิธีการมันผิด
ถ้าคุณใช้วิธีการแบบไอ้วาฬเนี่ย
เราก็อาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้
[พึมพำ]
- [เมธัส] ตกลง - [ดนตรีจบ]
ตกลงอะไร
ก็ตกลงไง
คุณไม่ต้องชวนผมซ้ำสองหรอก
ผมจะไปดูหนังกับคุณ
[ดนตรีเน้นจังหวะมีเลศนัย]
[เสียงดัง] เฮ้ย ผมยังไม่ได้ชวนอะไรคุณเลยนะ
ฮัลโหล
เหมาโรง
หนังผีที่ดังที่สุดตอนนี้
เรื่องอะไรก็ได้ จัดมาให้ผมหน่อย
[ดนตรีสนุกสนาน]
ไม่รู้ว่ารถจะติดมั้ยอะ เหมาไว้สามรอบเลยแล้วกัน
เผื่อไว้ก่อน จัดการให้ด้วย
ไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอคุณ
ฮะ
คุณจะออกจากบ้านโทรมๆ แบบนี้เหรอครับ
- ผม - อืม
ผมชวนคุณไปดูหนังอยู่นะ
[เสียงประกอบตลก]
[เมธัสถอนหายใจ]
[เจเจ] เชี่ย คุณ
จู่ๆ เนี่ยเดินเปิดประตูเข้ามาแบบนี้ได้ไง
เอ้า ก็ผมปวดฉี่อะ
จะให้ผมฉี่กลางบ้านคุณเลยหรือไง
แล้วคำว่ารอเนี่ย ไม่รู้จักหรือไง
[พ่นลมแรง]
อย่าเพิ่งบ่นเลยคุณ ให้ผมฉี่ก่อน
[เสียงดัง] เดี๋ยวดิคุณ
[ลากเสียง] อะไร
เอ่อ
ช่วยผมถอดกางเกงหน่อยดิ
นี่คุณจะบ้าเหรอ
ผมไม่เอาด้วยหรอก
นี่ ขาคุณเจ็บ
แต่มือคุณไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย
ก็บ้านคุณไม่มีราวจับแบบบ้านผมนี่
ถ้าผมลื่นลมขึ้นมา ทำไง
เร็วๆ ผมปวดฉี่
เร็วๆ
[จิ๊ปาก]
[ส่งเสียงไม่พอใจ]
[เจเจพ่นลมรำคาญ]
เข้าข้างหน้าอีก
[เจเจ] เดี๋ยวน่า
เบาๆ คุณ
- [เจเจ] อะ - [เมธัส] อุ๊ย
[พ่นลมแรง]
คุณ แล้วผมจะฉี่ยังไงอะ
- นี่ผมต้องจับให้อีกเหรอ - จับ
[เสียงประกอบเจื่อน]
เร็วๆ คุณ รีบ ผมปวดฉี่
- [จิ๊ปากรำคาญ] - [ดนตรีซุกซน]
เอาเลย คุณ
- [ฉี่] - เล็งตรงๆ
- ตรงยัง - โอเค โอเค
[พ่นลมหายใจพอใจ]
- เสร็จหรือยัง - เดี๋ยว คุณอยู่นิ่งๆ เดี๋ยวมันเลอะ
- [ฉี่] - [พ่นลมพอใจ]
[เจเจพึมพำ]
[ตกใจ] โอ๊ย คุณ มันกระเด็นหมด
[จิ๊ปาก]
- [ส่งเสียงไม่พอใจ] - [เสียงประกอบตลก]
[ส่งเสียงงง]
- [กดชักโครก] - [ดนตรีจบ]
[โอบ] ทุกคนมารวมกันตรงนี้หน่อย
[ส่งเสียงลนลานเบาๆ]
ผมตัดสินใจแล้วว่าจะลองขายเมนูใหม่ดู
[ดนตรีระทึกชวนลุ้น]
ที่ผมเพิ่มเมนูใหม่ตอนนี้ ไม่ได้แกล้งให้พวกคุณมีงานเยอะขึ้นหรอกนะ
ชิ
แต่ผมเพิ่งนึกขึ้นได้
ว่ายังไม่ได้ฝึกพวกคุณ เรื่องการครีเอตเมนูใหม่ๆ ขึ้นต่างหาก
จะได้มีประโยชน์ในการแข่งรอบสองด้วย
การครีเอตเมนูมันจำเป็นกับเชฟส์เทเบิล
เท่าๆ กับรสชาติของอาหาร
[ดนตรีจบ]
เข้าใจมั้ย
เชฟไม่ต้องอธิบายเยอะหรอกครับ
ที่เห็นมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว
[ดนตรีตึงเครียด]
[พ่นลมเบาๆ]
ผมจะให้พวกคุณลองทำตามสูตรที่ผมเขียน
แต่อย่าลืมว่าพวกคุณสามารถ เพิ่มรายละเอียดของรสชาติอาหาร
และหน้าตาของจานได้
แล้วคนชนะจะได้อะไรเหรอครับเชฟ
[เกลือ] ถามอะไร
ก็เมนูได้ขายจริงไง
ยังดีไม่พออีกเหรอ
ได้ขายจริงในร้านนี้เลยนะ
จริงเหรอ จริงเหรอครับเชฟ
ไปเตรียมตัวกันได้แล้วไป
- ครับเชฟ - ครับเชฟ
[ปั้นสิบพึมพำ]
[เกลือพึมพำ]
[ดนตรีระทึกชวนลุ้น]
- เร่งมือหน่อย - ครับเชฟ
- เริ่มเตรียมกุ้งได้แล้ว เกลือ - ครับผม
[โอบ] มีสติหน่อย
ลูกค้าอยากกินข้าว ไม่ได้อยากกินเลือดคนทำ
[เกลือกับปั้นสิบ] ครับเชฟ
ครับเชฟ
[ดนตรีระทึกชวนลุ้น]
[ดนตรีระทึกชวนลุ้นบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีจบ]
[ช้อนกระทบจาน]
[ดนตรีชวนลุ้น]
[ดนตรีตึงเครียด]
ของเกลือทำออกมารสชาติดี
ยึดรสชาติตามนี้
[โอบ] ปั้นสิบ
ทำออกมาหน้าตาดูสวยดี
ผมว่าเอาข้อดีของสองคนนี้มาผสมกัน
น่าจะทำขายได้เลย
ส่วนของคุณ
ผมผิดหวังในตัวคุณมากนะ
[ดนตรียะเยือกชวนหวั่นใจ]
นึกว่าฝีมือจะพัฒนาขึ้นแล้ว
ดูออกเลยว่าไม่ตั้งใจทำ
คุณควรพิจารณาตัวเองนะ ว่าจริงๆ แล้วคุณต้องการอะไร
อยากเป็นแค่คนกิน หรืออยากเป็นเชฟจริงๆ จังๆ
[พ่นลมหายใจ]
[ดนตรีหม่นหมอง]
ปลาวาฬ
[เกลือ] ปลาวาฬ
[ถอนหายใจ]
ปลาวาฬเขาตั้งใจทำนะครับเชฟ
แต่แค่วันนี้เขาอาจจะเครียดไปหน่อยเท่านั้นเอง
[เสียงดัง] ปลาวาฬ
ปลาวาฬ ใจเย็นๆ ก่อนดิ
ใจเย็นก่อน
ไม่เป็นไรหรอก เราว่าจะลาออกจากการแข่งขันละ
อยู่ไปก็คงไม่ถูกใจเชฟ
ทำอะไรไม่ได้เรื่อง ไม่ดีสักอย่างอะ
เชฟโอบเขาคงไม่ตั้งใจ
ปลาวาฬก็รู้ดีนี่ว่าเชฟโอบเป็นแบบนี้มาตลอด
[ถอนหายใจ]
ก็จริงอยู่ แต่ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้
เรายังโดนด่าเหมือนเดิมเลยอะ ผ่านมากี่เดือนแล้วอะ
บางทีเราอาจต้องพิจารณาตัวเองจริงๆ ละ
เฮ้ย
อย่าคิดมากแบบนั้นดิ
- [จิ๊ปาก] - [ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
เชื่อเรา นายทำได้
[หนักแน่น] ทำได้
เออ เราแค่โมโหไปหน่อย
จู่ๆ โดนโยนโจทย์ให้ทำทันทีแบบนี้
ไม่ใช่ว่าใครก็ทำได้
แต่ที่นายทำอะก็เก่งมากแล้วนะ
ไม่เห็นแย่เลย
[จิ๊ปาก]
เดี๋ยวฝึกนานกว่านี้อีกหน่อย
เผลอๆ ทำอร่อยกว่าเราอีก
[ดนตรีซึ้งปนเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
ขอบใจนะ
เกลือ
คงมีแต่นายคนเดียวจริงๆ นั่นแหละ ที่เชื่อมั่นในตัวเราขนาดนี้
ขอบใจนะ
ไม่เป็นไร
เราเชื่อมั่นในตัวนายเสมอแหละ
มีอะไรก็บอกเราได้
ขอบใจนะ
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลงช้า]
[จิ๊ปาก อุทานขัดใจ]
[พ่นลมหายใจ]
[ดนตรีโรแมนติกสดใส]
(เอ็นที เฟิร์สคลาส ซินีม่า)
[ดนตรีโรแมนติกสดใส]
ดีนะที่เหมาไว้สามรอบอะ
รถติดเป็นบ้าเลย
- [พ่นลมแรง] - ก็ผมบอกคุณแล้วว่าไม่ต้องลำบาก
ได้ไงคุณ
คุณอยากดูหนังนี่
ผมก็ต้องดูแลนักกายภาพของผมให้ดีที่สุดอยู่แล้ว
[แค่นหัวเราะ]
คุณน่ะดูแลตัวเองก่อน
ลำบากผมเนี่ย
แม่ครับ ผมอยากดูเรื่องผีคู่กัดอะครับ
- ไป - ทำไมผมดูไม่ได้
พี่คนขายตัวบอกว่ามีคนเหมารอบแล้วนะลูก
ลูกดูเรื่องอื่นนะ
ก็ผมอยากดูเรื่องนี้อะครับ
[เด็กผู้ชาย] นะครับแม่
[ปราม] นี่คุณ
ถ้าอยากดูก็เข้ามาดูด้วยกันสิครับ
[ดนตรีบรรยากาศสดใส]
[ผู้หญิง] เกรงใจน่ะค่ะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ
ยังไงผมก็ไม่ได้เป็นคนออกเงินเอง
- นู่น - คุณ
พี่คนนู้นเขาเป็นคนเหมาโรงเลี้ยงเรา
[ผู้หญิง] ขอบคุณพี่เขาสิลูก
ขอบคุณมากเลยครับ พี่สุดหล่อ
[เด็กผู้ชาย] พี่ใจดีมากเลยครับ
[เมธัสกระแอมไอ]
น่ารักมาก
ไป ไปดูหนังกัน
- คุณ - [แค่นเสียงรำคาญ] อะไร
เห็นแก่เด็กที่เรียกผมว่าสุดหล่อหรอกนะ
เลยยอมให้อะ
[พ่นลมแรง]
เขาบอกผมต่างหาก
คนอะไรหลงตัวเอง ไป
- [เจเจ] ไปดีกว่า ดูหนังกัน - [จิ๊ปาก] อ้าว คุณ
- [เจเจ] เก่งมาก - [เมธัส] ผมอะ
[เมธัส] คุณรอผมด้วย
- ไม่ต้องไปดู ลูก - [เมธัสส่งเสียงเซ็งๆ]
ภาพติดตา [กลั้วหัวเราะ]
[เมธัส] คุณ
[ดนตรีสบายบรรเลงช้า]
[หัวเราะ]
- [พ่นลมหัวเราะ] - ♪ ฉันถามเธอจริงๆ ♪
- [หัวเราะ] - ♪ ที่เล่นกับใจฉันจริงๆ หรือเปล่า ♪
- [หัวเราะ] - ♪ ฉันชัดเจนตลอด ♪
- [ผู้หญิงกรีดร้อง] - [เจเจ] โอ๊ย เชี่ย
[ตกใจ] โอ๊ย
- คุณ - อะไรเล่า
- [ร้องตกใจ] - [ร้องตกใจเบาๆ]
โอ๊ย
[ถอนหายใจแรง]
เฮ้ย คุณ
- อะไร - [บ่นอุบฟังไม่ได้ศัพท์]
ก็ผมกลัว
♪ ถ้าไม่เล่นต้องจริงจังแค่ไหน ♪
♪ แล้วฉันทุ่มใจให้เธอได้มั้ย ♪
- [เด็กผู้ชายหัวเราะ] - ♪ ใจที่ทุ่มไป ♪
♪ จะต้องใช้เท่าไหร่ ♪
♪ ถ้าพร้อมทุ่มเทก็ยังพอไหว ♪
♪ งั้นฉันทุ่มใจไปที่เธอนะ ♪
♪ แบบนี้ดีกว่ามั้ย ♪
♪ Baby, I'll be here by your side Never, never tell me no lies ♪
♪ Never, never tell you no lies ♪
♪ No lies ♪
♪ ทุ่มใจให้แล้วเพื่อเธอจริงๆ ♪
[ไม่มีเสียงพูด]
[ดนตรีจบ]
[อ่อนแรง] พ่อไม่เป็นไรแล้วลูก
ลูกกลับไปเรียนได้แล้ว
[ถอนหายใจ]
[เสียงเครือ] จนป่านนี้ ยังจะห่วงเรื่องอะไรไม่เข้าเรื่องอีก
อะไรของพ่อก็ไม่รู้
- แล้วนั่นน่ะ - [ข้าวสวยสูดหายใจ]
ไม่ไปดูแลร้านตัวเองแล้วใช่มั้ย
- [อานัส] มาทำอะไรอยู่ที่นี่ - [พ่นลมหัวเราะ]
อาจารย์ดีขึ้นแล้วเหรอครับ
เป็นอะไร
ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย
ไม่ขำนะพ่อ
[ข้าวสวย] เป็นแบบนี้ไม่ขำเลยนะ [สะอื้นเบาๆ]
- [ดนตรีซึ้งปนเศร้า] - ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไงอะ
แล้วทำไมไม่โทรบอกข้าวสวย
ถ้าพ่อเป็นอะไรไปแล้วข้าวสวยจะอยู่ยังไงอะ
[ข้าวสวยสูดหายใจปนสะอื้น]
[สูดหายใจปนสะอื้น]
ข้าวสวย พ่อ…
ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังนะ
แต่พ่อเป็นห่วงลูก
ไม่อยากให้ข้าวสวยมาทิ้งอนาคตตัวเอง
พ่อขอโทษนะลูก
[ร้องสะอื้น]
[อานัส] โอ๋ ลูก
[อานัส] โอ๋
โธ่
เมื่อกี้ยังกลัวอาจารย์เป็นอะไรไปอยู่เลย
ตอนนี้มาทำเสียงแข็งใส่พ่อซะแล้ว
ลูกสาวอาจารย์เนี่ย เอาใจยากเสมอต้นเสมอปลายเลยนะครับ
อืม นอกจากฉันแล้วอะ
แต่ไหนแต่ไรมา
ก็มีแต่แกนี่แหละที่เอาอยู่ ไอ้โอบ
- [ดนตรีเศร้าบรรเลงช้า] - [ข้าวสวยสูดหายใจปนสะอื้น]
[พ่อข้าวโอบ] เสียดายจริงๆ
นึกว่าจะได้เป็นครอบครัวกันอยู่แล้ว
[ดนตรีจบ]
[โอบ] อาจารย์นอนแล้วนะ
พี่โอบ ทานข้าวกันค่ะ
[โอบพ่นลมหัวเราะ]
สั่งเมนูผัดพริกแกงมาอีกแล้วเหรอ
ก็รู้อยู่ว่าร้านเขาจะต้องใส่ถั่วฝักยาวมาให้อะ
[ถอนหายใจแรง]
แล้วพี่ก็ต้องมานั่งเขี่ยให้ตลอดเนี่ย
กินไม่ได้แล้วจะสั่งมาทำไม
[ดนตรีหม่นหมองบรรเลงช้า]
ขอบคุณนะคะ พี่โอบ
ไม่มีใครรู้จักข้าวสวยดีเท่ากับพี่โอบเลยค่ะ
[โอบ] ก็แค่ความเคยชินน่ะ
เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ สำหรับคนคุ้นเคยกัน
มันก็ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไรหรอก
ถ้าแค่คนคุ้นเคยกัน
เขาไม่ได้ทำให้กันแบบนี้หรอกค่ะ
[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]
[นับหนึ่งแค่นเสียงแซว] นี่พี่ว่างมากปะ
มาทำกรานิต้าห้องผมเนี่ย
ห้องตัวเองไม่มีหรือไง
มี แต่กูไม่อยากเจอคนอื่นไง
[นับหนึ่ง] เฮ้ย
นี่มันไม่ใช่กรานิต้าสูตรเดิม
ที่พี่ทำให้น้องข้าวสวยนี่หว่า
อิมเมจแบบนี้ มันคลับคล้ายคับคลาอยู่นะว่าเหมือนใครอะ
[ดนตรีซุกซน]
อ๋อ
ไอ้ปลาวาฬเด็กที่ร้านพี่นี่หว่า
นะ
ทำไม
ถ้าใช่แล้วมันทำไม
[หัวเราะชอบใจ] อื้อหือ
อยากทำอะไรก็ทำไปสิ
จะเปิดตัวจีบเด็กก็จีบไปเลย
จะไปเกรงใจข้าวสวย กับเรื่องที่มันจบๆ แล้วทำไมล่ะพี่
[ดนตรีซึ้งสื่อถึงความหวัง]
[พ่นลมแรง]
ไอ้จีบมันก็จีบได้หรอก
แต่ตอนนี้ข้าวสวยกำลังต้องการกำลังใจนะเว้ย
[สูดลมหายใจ]
ต่อให้กูไม่รักข้าวสวยเหมือนคนรักแล้ว
แต่มึงดูชื่อร้านกู
กะเพราร้านนี้ไม่มีถั่วฝักยาว
เพราะอะไร
เพราะว่าข้าวสวยแพ้ถั่วฝักยาวไง
[สูดลมหายใจ]
แล้วอีกอย่างนะเว้ย [สูดหายใจ]
ชีวิตข้าวสวยตอนนี้มันก็ยากอยู่แล้ว
มึงจะให้กูปฏิเสธน้องเหรอ
อ้าว พี่โอบ
แล้วพี่จะยื้อไปอีกนานแค่ไหนอะ
บุณคุณก็ส่วนบุณคุณ ความรักก็ส่วนความรัก
ถ้ามันไม่ใช่อะ ยังไงพี่ก็ปฏิเสธอยู่ดี
ยิ่งพี่ปล่อยให้มันยืดเยื้ออยู่แบบนี้
มันจะยิ่งเป็นการให้ความหวัง ข้าวสวยเขาหรือเปล่า
- [ดนตรีโหมระทึกแล้วหยุด] - [ส่งเสียงลุ้น]
ตายไปหนึ่ง ตายไปหนึ่ง
[จิ๊ปาก] อื้อหือ
มาดิๆ มาดิวะ
[ปลาวาฬจิ๊ปาก] อื้อหือ
- ไม่เครียดบ้างเหรอ - ตาย
เดี๋ยวเราก็ต้องแข่งรอบสองกันแล้วนะ
- เฮ้ย มานี่ - อะไร
ไม่คิดของตัวเองก็ช่วยเราคิดหน่อยดิ
- [ดนตรีจังหวะสนุกสนาน] - [เกลือ] ช่วยเราคิดหน่อย
เออๆๆ ก็ได้
เห็นแก่ที่เคยสอนเราทำอาหารนะ
งั้นตอนนี้เกลือมีไอเดียอะไรบ้างอะ
- ไม่มีเลยอะ - [พ่นลมแรง จิ๊ปาก]
ลองคิดถึงสิ่งที่เกลือถนัดดู
แบบปกติชอบทำอะไรบ่อยๆ อะ
ทำอาหาร
- [เสียงประกอบขัดอารมณ์] - [พ่นลมแรง]
แบบในชีวิตนี้เคยชอบ อะไรมากๆ บ้างมั้ยเนี่ย นอกจากครัวอะ
[ส่งเสียงถาม]
ชอบเหรอ
[ดนตรีเน้นจังหวะชวนลุ้น]
ก็มีแหละ แต่…
บอกไม่ได้อะ
[ปลาวาฬพ่นลมแรง] อ้าว
ทำไมบอกไม่ได้อะ
บอกมาดิ จะได้ช่วยคิดต่อยอดได้ไง
ทุกอย่างเนี่ยก็เป็นไอเดียสร้างสรรค์ได้หมด
ไม่ต้องกลัวว่าจะดูสะเหล่อ
เราไม่ล้อ สัญญา
[คะยั้นคะยอเบาๆ]
ไม่ได้ ยังไงก็บอกไม่ได้อะ
เอางี้
หมกตัวอยู่แต่ในร้านอะก็คิดไม่ออกหรอก
ไปเดินเล่นสวนสนุกกันปะ
[ดนตรีสดใสจังหวะสบาย]
เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง เผื่ออะไรๆ จะดีขึ้น
[ส่งเสียงถาม]
[ครุ่นคิด จิ๊ปาก]
ก็ดีเหมือนกันนะ จะได้หาอะไรกินด้วย
เกลือ ไปกัน
เออๆ ไปก็ไป
แต่ขอเก็บของในร้านให้เสร็จก่อนได้ปะ
[ปั้นสิบส่งเสียงดีใจ]
[ปลาวาฬพึมพำ]
[ปลาวาฬเค้นแรงเบาๆ]
เล่นต่อดีกว่า
[เสียงเรียกเข้า]
ค่ะ พี่โอบ
ข้าวสวย มาหาพี่ที่ร้านหน่อยได้มั้ย
พี่มีเรื่องจะคุยด้วย
เอ่อ
ตอนนี้พ่อยังไม่หลับเลยค่ะ
ข้าวสวยยุ่งเรื่องดูแลพ่ออยู่
- [ข้าวสวย] ไว้ค่อยคุยกันวันหลังได้มั้ยคะ - [พ่นลมหายใจ]
งั้นข้าวสวยดูแลพ่อก่อนก็ได้
[โอบ] พี่จะรออยู่ที่ร้านนะ
ถ้าข้าวสวยเสร็จธุระแล้วอะ มาหาพี่ที่ร้านนะ
พี่อยากคุยเรื่องของเราสักทีอะ
[ดนตรีพิศวงตึงเครียด]
แต่ตอนนี้ข้าวสวยรู้แล้ว ว่าข้าวสวยยังรักพี่โอบเหมือนเดิม
พี่นับหนึ่งจะช่วยไปพูดกับพี่โอบไม่ได้เลยเหรอคะ
อย่างน้อย
ให้พี่โอบได้ลองคิดดูใหม่อีกสักครั้ง
ถ้าเรารักใครจริงๆ อะ
เราต้องอยากเห็นคนคนนั้นมีความสุข ถูกมั้ย
พี่ว่า
ข้าวสวยก็ควรเคารพ การตัดสินใจของพี่โอบเหมือนกันนะ
[เดาะลิ้น]
พี่ก็ต้องบอกว่า
พี่ก็ถือว่าเป็นเพื่อนสนิทพี่โอบ
พี่คงเป็นคนกลางให้เราไม่ได้หรอก
แต่พี่แนะนำได้แค่ว่า
คิดดีๆ
ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไร
พี่โอบอะ เขารักข้าวสวย เหมือนคนในครอบครัวเลยนะ
อย่าไปทำอะไรให้ต้องเสียใจกันทั้งคู่เลย
[ผู้หญิง] ขอโทษนะคะ เช็กบิลด้วยค่ะ
อ๋อ ได้ครับ สักครู่ครับ
ลองคิดดูนะ
[นับหนึ่ง] มาแล้วครับ คุณลูกค้า
[ส่งเสียงเบาๆ] นี่ครับ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงช้า]
[ข้าวสวย] คืนนี้ข้าวสวยไปไม่ได้ค่ะ
ไว้คุยกันวันหลังแล้วกันนะคะ
[ดนตรีสนุกคึกคัก]
[ส่งเสียงเบาๆ]
ปลาวาฬ ไป
[ส่งเสียงงง] อ้าว ปั้นสิบไปไหนอะ
เห็นบอกว่ามีธุระด่วนอะ
เดี๋ยวเสร็จทันก็คงรีบตามมา
อะไรของมันวะ
เป็นคนชวนมาเองแท้ๆ มาเบี้ยวแบบนี้ได้ไง
[พ่นลม] ช่างเหอะน่า
ไหนๆ ก็มาละ ปะ
โอเค ไป
[แจ้งเตือนข้อความเข้า]
[ปั้นสิบ] สู้ๆ ขอให้โชคดี
เกลือ
เราอุตส่าห์หาโอกาสให้แล้ว อย่าปล่อยให้หลุดมือไปนะ
- [ดนตรีเร่งจังหวะสนุกสนาน] - หลุดมือ
นี่นายพูดถึงเรื่องอะไรอะ
ก็เกลือชอบปลาวาฬไม่ใช่เหรอ
สารภาพรักปลาวาฬไง
อยู่ๆ โพล่งมาแบบนี้ได้ไงอะ
แล้วนี่ไปรู้จากใครตอนไหน
[เค้นแรง สูดลมหายใจ]
แต่เราพูดจริงๆ นะ เรื่องที่รีบๆ สารภาพรักปลาวาฬอะ
วันแข่งโจทย์รอบสองก็ใกล้เข้ามาแล้ว
แล้วถ้าใครคนใดคนนึงถูกคัดออกไปอะ
อีกนานมากเลยนะกว่าจะได้เจอกันอีกอะ
เพราะฉะนั้นอะ มันต้องเป็นวันนี้เท่านั้นแหละ เข้าใจมั้ย
[ดนตรีสดใสสร้างกำลังใจ]
เออ [จิ๊ปาก] เราจะพยายามนะ
ขอบใจมากนะ
เกลือ
ไปสิ
เอ่อ ไปเดี๋ยวนี้แหละ
[ดนตรีสดใสจังหวะสนุกสนาน]
[ส่งเสียงลุ้น]
- เอาอันนี้ๆ - อันนี้นะ
[ครางผิดหวัง]
- มานี่ เดี๋ยวเราลองทำให้ดู - ลองเลยเหรอ
- ดูนะ - อาฮะ
[ร้องดีใจ]
[ร้องตื่นเต้น]
[เกลือ] ยิง
[แค่นเสียงดีใจ ฮัมเพลงเป็นทำนอง]
เป็นไงล่ะๆ
โอ้โฮ
[จิ๊ปาก]
[เกลือร้องดีใจ]
- เป็นไงๆ - อะไรวะ
- เฮ้ย - ขอบคุณครับ
น่ารักปะ
โห อะไรวะ
- [ดนตรีจบ] - [ฮึดฮัด]
- ทำไมวะ - อืม
เราให้
- จริงอะ - อืม
จริงอะ
[ร้องดีใจ]
ขอบคุณนะ เกลือ
[ดนตรีบรรยากาศสดใส]
ครับผม
สีส้มก็น่ากินอะ ขอกินหน่อยดิ
- [เสียงดัง] เฮ้ยๆ จะหมด - [หัวเราะเบาๆ]
พอๆๆ
ไปละ [หัวเราะคิกคัก]
เกลือ เอาหน่อย
แหวะ
- เหล้าเหรอ - [พ่นลมหัวเราะ] เออ
- [ปลาวาฬ] อะ เอาอีกปะ - [เกลือ] ไม่เอา
- [ปลาวาฬ] เอาหน่อย เอาหน่อยน่า - [เกลือ] ไม่เอา
[ดนตรีจบ]
[โอบ] นอนหรือยัง เจอกันมั้ย
[สัญญาณรอสาย]
อุ๊ย
[ดนตรีซุกซน]
ตกใจหมดเลยครับเชฟ
เชฟมานั่งทำอะไรดึกๆ คนเดียวเหรอครับ
ไม่มีอะไรหรอก คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ
คนอื่นขึ้นนอนกันหมดแล้วเหรอ
เอ่อ ยังหรอกครับ
เกลือกับปลาวาฬอะยังไม่กลับมาเลย
นี่ดีนะครับที่เชฟอยู่ร้านด้วยอะ
ตอนแรกอะ ผมคิดว่าผมต้องอยู่ร้านคนเดียวซะละ
ผมโคตรกลัวผีเลยครับ
ยังไม่กลับ แล้วไปไหนกันอะ
เอ่อ
เกลือกับปลาวาฬไปตลาดตรงสี่แยกอะครับ
แต่เชฟไม่ต้องไปเร่งเกลือเขาหรอกนะครับ
คือ
ผมไม่ควรบอกเชฟ แต่ว่า…
คิดไว้ว่าบอกไว้ดีกว่า
เชฟจะได้ไม่ไปว่าเกลือ ถ้ามันกลับมาช้า
คือ
เกลือมันจะสารภาพรักปลาวาฬครับ
[ดนตรีตึงเครียด]
[เกลือ] ถ้าเราสองคนได้เป็นแฟนกัน
ไม่ว่าผมหรือปลาวาฬชนะ เราก็ทำร้านด้วยกันได้
เชฟจะไม่ห้ามเรื่องที่ผมจะจีบปลาวาฬใช่มั้ยครับ
อ้าว เชฟครับ
- [ดนตรีกระแทกจบ] - [ดนตรีสนุกเปิดคลอในงาน]
[เกลือ]
ปลาวาฬ เร็ว
- [จิ๊ปาก ส่งเสียงตอบรับ] ฮะ - เร็ว
ไปดิ เล่นม้าหมุนกัน
- ไป - [ตอบรับ]
ไปดิ
- [เกลือ] ไม่ใช่ ลงมา - [ปลาวาฬส่งเสียงงง]
- [ปลาวาฬ] ไม่ใช่เหรอ - ทางนู้น เร็ว
[ดนตรียะเยือกหม่นหมอง]
[คนในงานคุยจอแจ]
[ถอนหายใจ]
[เสียงเรียกเข้า]
[ดนตรีตึงเครียด]
[นับหนึ่ง] พี่ปล่อยให้เด็กมันเข้าใจผิดไปมากๆ
เกิดเด็กเตลิดหนีพี่ไปเนี่ย
ไม่มีใครช่วยพี่รับผิดชอบนะ
[เกลือ] ปลาวาฬ
[ปลาวาฬตอบรับ]
[เกลือ] คือ…
เรามีอะไรจะบอกอะ
[ดนตรีระทึก]
[ดนตรีกระแทกแล้วบรรเลงตึงเครียด]
[เกลือ] เราถามจริงๆ นะ
นายกับเชฟโอบเป็นอะไรกันอยู่เหรอ
[โอบ] ผมรู้นะว่าเกลือคิดยังไงกับคุณน่ะ
แต่สิ่งที่ผมอยากรู้มากกว่าคือคุณคิดยังไงกับเกลือ
[เมธัส] ผมจริงจังกับคุณนะ
- [ดนตรีจังหวะสนุก] - คุณต้องการให้ผมพิสูจน์อะไรอีกอะ
[เจเจ] งั้นคุณก็ลองยกเลิกโครงการ
ที่คุณกำลังจะทำคอนโดตรงร้านเชฟโอบดูสิครับ
คุณกล้ามั้ยล่ะ
- [ดนตรีระทึก] - โห เชฟ อร่อยมากเลยอะ
สอนผมทำหน่อยสิ
สอนได้
แต่ว่าตอนผมสอนเนี่ย อย่าร้องไห้ละกัน
[เพลง “ชอบที่ (You Fill My Heart)”] ♪ ชอบที่เธออยู่ตรงนี้ ♪
♪ ชอบที่ได้อยู่ตรงนี้ ♪
♪ ชอบทุกเรื่องที่ฉันได้ทำกับเธอ ชอบเธอมากที่สุดเลยนะ ♪
♪ ชอบที่เธออยู่ตรงนี้ ♪
♪ อยากให้เธออยู่ตรงนี้ ♪
♪ อยู่เคียงข้างกันเรื่อยไป ♪
♪ มองตากันก็เข้าใจ เป็นความสุขข้างในใจ ♪
♪ You fill my heart ชอบที่มีเธอมากๆ ♪
♪ You fill my heart ♪
♪ อยู่ข้างฉันนานๆ นะเธอ ♪
♪ You fill my heart ♪
♪ อยู่ข้างฉันนานๆ นะ เธอ ♪
♪ สิ่งที่ชอบที่สุดคือที่มีเธอ… ♪