- [ดนตรีมีความหวัง] - [ออโต้] เชฟให้ผมเก็บไว้ได้เหรอครับ
ผมเชื่อว่าคุณเก่ง
คุณจะต้องหาจุดเด่นของร้านคุณได้แน่นอน
[โอบ] แต่คุณต้องเชื่อมั่นในตัวเองมากกว่านี้
[ออโต้] ผมคิดเมนูใหม่ที่ร้านผมเสร็จเนี่ย
ผมจะกลับมาชวนทุกคนไปกินนะ
[เมธัส] คุณดูเหมือนจะเกลียดผม
แต่ทุกครั้งที่เจอก็ทำให้ผมใจสั่นไม่หยุดเลยนะ
ไม่ใจสั่นด้วยความโมโห
ก็ใจสั่นเพราะอย่างอื่น
คุณเป็นนักกายภาพหัวใจด้วยไหม
[โอบ] นี่คุณโกรธผมเหรอ
ผมไม่ชอบอะไรที่มันไม่ชัดเจน
ผมถามตรงๆ นะ
เรื่องของเราที่ดาดฟ้าอะ
เชฟคิดยังไงกันแน่
คุณทำให้ผมอยากกลับมาทำกรานิต้าอีกครั้ง
แต่เป็นรสชาติใหม่
ที่หน้าตาเหมือนกับคุณ
[ดนตรีดังกระแทกระทึกใจ]
ถ้าเริ่มแล้วอะ
ผมไม่ให้หยุดแบบคราวก่อนแล้วนะ
[ดนตรีร้อนแรงเร้าใจ]
(ไม่ทราบหมายเลข)
[เพลง “ห้ามไม่ทัน (STOP)”]
♪ เป็นไรของเธอต้องมาให้เจอเรื่อยเลย ♪
♪ เป็นไรไหมเธอ Stop it, stop it, stop it now ♪
♪ ไม่รู้เธอเป็นคนแบบไหน ไม่รู้เธอน่ะคิดแบบไหน ♪
♪ ยังไงของเธอ ♪
♪ ห้ามใจไงไหวให้ไม่คิดกับเธอ ♪
♪ ห้ามไม่ทันแล้วห้ามไม่ให้รักเธอ ♪
♪ No way, no way, no way, no ♪
♪ ไม่น่าไปรักเลย ไม่เห็นน่ารักเลย ♪
♪ แต่ใจมันเผลอ ♪
♪ ห้ามหัวใจไม่ทัน ♪
[เพลงจบ]
[โทรศัพท์สั่น]
โอ๊ย
แม่งเอ๊ย
นี่ที่บ้านมึงไม่ได้สอนมารยาทเหรอ
นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว
พรุ่งนี้กูมีงานเช้า
มึง กูกับเชฟโอบนอนด้วยกันแล้วว่ะ
[ดนตรีดังกระแทก]
ฮะ มึงว่าไงนะไอ้วาฬ
กูเตือนมึงแล้วใช่ไหม
ไอ้เหี้ย
มึง อย่าเพิ่งว่ากูดิ
หัวใจกูยิ่งบอบบางอยู่
มึง ไอ้เจเจ กูควรทำไงดีวะ
ตอนนี้มึงต้องตั้งสติเท่านั้น ไอ้วาฬ
นอนก็ส่วนนอน
ความรักก็ส่วนความรัก
แต่มึงอะ ห้ามตกหลุมรักเชฟเขาเด็ดขาด
เฮ้ย พูดง่ายแต่ทำยากนะเว้ย
กูจะพูดกับมึงเป็นครั้งสุดท้ายเลยนะ
ยากก็ต้องทำ
ไม่งั้นอะ มึงก็ไปออกจากการแข่งขันซะ
เข้าใจไหม
ไอ้เจเจ ไอ้เจเจ…
[ดนตรีบรรเลงช้าชวนเศร้า]
เข้ามาสิ
ครับ
[ปลาวาฬ] เชฟครับ มาตรงนี้หน่อยสิครับ
- นี่คุณเตรียมเองเลยเหรอ - ครับ
ไม่คิดว่าจะตื่นไหวนะเนี่ย
ขนาดเมื่อคืนออกกำลังกายด้วยกันหนักขนาดนั้น
เป็นเด็กนี่มันดีจริงๆ เลยนะ
ออกกำลังกายหนักกว่านี้ ผมก็เคยมาแล้วครับ
[ดนตรีดังกระแทก]
[ดนตรีเบาสมอง]
เรื่องแบบนี้มันต้องอวดกันด้วยเหรอ
เด็ดมากเลยหรือไง ถึงจำได้จนต้องมาอวดผมเนี่ย
ผมก็ไม่ได้จู้จี้จุกจิกอะไรนะ
แต่ว่าเขาดีกว่าผมตรงไหน
คือผมหมายถึงออกกำลังกายจริงๆ
ไม่ใช่ออกกำลังกายแบบเมื่อคืน
แต่ไม่มีใครสอนเหรอ
ว่าเด็กที่พูดจาสองแง่สองง่ามเนี่ย มักจะโดนลงโทษ
ผมไม่โดนลงโทษหรอกครับ เพราะผมกำลังตั้งใจเป็นเชฟที่ดี
[ดนตรีอบอุ่นหัวใจ]
เชฟลองชิมหน่อยสิครับ
นี่คุณทำเองเลยเหรอ
ใช่ครับ ลองหน่อยครับ
[ดนตรีสดใส]
อร่อยดีนี่
แต่ว่าไส้กะเพราของคุณต้องปรับปรุงนะ
คุณผัดแฉะเกินไป แล้วก็กลิ่นของใบกะเพราเนี่ยมันหายหมดแล้ว
[เสียงประกอบตลก]
- โอเคครับ งั้นก็ไม่ต้องกิน - [ปรามเบาๆ]
- กินสิ - งั้นก็ไม่ต้องกิน
- กิน - มันแฉะไม่ใช่เหรอ
มาๆๆ
[ดนตรีสดใส]
เชฟครับ
ผมมีเรื่องอยากคุยเรื่องจริงจัง กับเชฟหน่อยน่ะครับ
ทำไมอะ เรื่องอะไร
ผมอยากให้เชฟเก็บเรื่องเมื่อคืนของเรา เป็นความลับอะครับ
ผมไม่อยากให้คนอื่นมองไม่ดี
แล้วก็มองว่าการแข่งขันไม่ยุติธรรม
[ดนตรีชวนกดดัน]
แค่ชอบหรือนอนด้วยกันเนี่ย
ไม่ได้แปลว่าผมจะเข้าข้างคุณเรื่องการแข่งขันนะ
คนที่จะสืบทอดต่อร้านผม
ต่อให้เป็นแฟนหรือพ่อแม่
ถ้าฝีมือไม่ถึงเนี่ย
ผมก็ไม่ยกร้านให้เด็ดขาด
ไม่งั้นผมก็ขายร้านให้คนอื่นไปง่ายๆ ตั้งนานแล้ว
ดีครับ
ว่าแต่
เชฟชอบผมจริงๆ เหรอครับ
หรือว่าคุณไม่ชอบผม
แต่เท่าที่ดูเนี่ย
เมื่อคืนคุณก็ดูมีความสุขดีนี่
[ดนตรีซึ้งอ่อนหวาน]
ครับ
ว่าไง
ชอบอะไร
[เพลง “ชอบที่ (You Fill My Heart)”] ♪ เธอมาเติมเต็มใจที่ขาดหายไปด้วยหัวใจ ♪
♪ ทำให้ทุกวันมีความหมาย ♪
♪ ชอบที่เธออยู่ตรงนี้ ♪
♪ ชอบที่ได้อยู่ตรงนี้ ♪
♪ ชอบทุกเรื่องที่ฉันได้ทำกับเธอ ♪
♪ ชอบเธอมากที่สุดเลยนะ ♪
♪ ชอบที่เธออยู่ตรงนี้ ♪
ทั้งคู่อะครับ
แต่ผมไม่แน่ใจว่า… เชฟจะชอบผมจริงๆ
♪ อยู่เคียงข้างกันเรื่อยไป ♪
♪ มองตากันก็เข้าใจ เป็นความสุขข้างในใจ ♪
♪ You fill my heart ชอบที่มีเธอมากๆ ♪
รอให้เรื่องที่ร้านมันจบก่อน
[เพลงจบ]
แล้วผมจะมาเคลียร์เรื่องคุณกับผมให้มันชัดเจน
[เจเจ] ตอนนี้มึงต้องตั้งสติเท่านั้น ไอ้วาฬ
นอนก็ส่วนนอน ความรักก็ส่วนความรัก
- [โทรศัพท์สั่น] - แต่มึงอะ
ห้ามตกหลุมรักเชฟเขาเด็ดขาด
[เมธัส] หวังว่าคุณจะทำสำเร็จนะ
[ดนตรีบรรเลงกดดัน]
เอาไงดีวะ
[ปลาวาฬ] ผมมีเรื่องอยากคุยเรื่องจริงจัง กับเชฟหน่อยน่ะครับ
ผมอยากให้เชฟ เก็บเรื่องเมื่อคืนของเราเป็นความลับอะครับ
[เมธัส] ผมไม่เข้าออฟฟิศไม่กี่วันเนี่ย
รายได้หายไปขนาดนี้เลยเหรอ
พวกคุณทำอะไรกันอยู่เนี่ย
คุณเมธัสคะ คุณนักกายภาพมาค่ะ
รีบจัดการให้ผมล่ะ
เร็วๆ เข้า
มาแล้วเหรอ
มาทำเลย ผมพร้อมแล้ว
- คุณ - โอ๊ย
ระวังหน่อยสิคุณ
[ดนตรีเปียโนบรรเลงโรแมนติก]
แล้วนี่คุณทานข้าวแล้วเหรอ
ผมไม่ทานข้าวเช้า
ปกติอะ ผมกินกาแฟแค่แก้วเดียว
นี่ แล้วทำไมคุณไม่ทาน
มื้อเช้านี่มันสำคัญนะคุณ
ถ้าคุณไม่กินเนี่ย แล้วคุณจะเอาแรงไหนมากายภาพ
คุณนั่งลงเลย
นั่งสิ
คุณรอผมอยู่ตรงนี้แหละ
[ดนตรีจังหวะเร่งเร้า]
ปลาวาฬ ดูน้ำสต๊อกให้หน่อยดิว่าได้ยัง
ได้สิ
ทุกคน เตรียมของไปถึงไหนแล้ว
ใกล้เสร็จแล้วครับเชฟ
[โอบ] วันนี้ผมจะอยู่สเตชันผัดนะ
ปั้นสิบ วันนี้ไม่ต้องทอดนะ
ออกไปรับลูกค้าแทน
ครับเชฟ
เกลือ วันนี้อยู่สเตชันล้างแล้วก็เตรียมของนะ
ปลาวาฬ วันนี้อยู่สเตชันทอด
ทอด ผมเนี่ยนะ
[โอบ] ใช่ ก็บอกแล้วว่า งานในครัวต้องเวียนกันทำ
คุณจะเอาแต่เสิร์ฟอย่างเดียวหรือไง
จะเป็นผู้สืบทอดเนี่ย มันก็ต้องเก่งทุกตำแหน่ง
มีปัญหาอะไรหรือเปล่า
[ดนตรีชวนลุ้น]
ไม่มีครับเชฟ
- ไปสิ - ครับเชฟ
[ดนตรีชวนลุ้นบรรเลงต่อเนื่อง]
รีบห่อสิ
ถูกไหมครับเชฟ
[โอบ] อืม…
ห่อดีๆ
[โอบ] จริงจังหน่อย
[ปลาวาฬ] แล้วห่อยังไงครับ
นี่คุณทำอะไรของคุณเนี่ย
ใช้ไม่ได้เลยสักชิ้น
นี่ก็เละ นี่ก็ไหม้ ทอดใหม่
[ขึงขัง] ครับเชฟ
เอามานี่
เอามา
บอกแล้วไง
ว่าผมไม่เลือกปฏิบัติ เพียงเพราะแค่เรื่องบนเตียงหรอกนะ
คุณตกรอบเร็วก็ดีเหมือนกัน
เรื่องของเราจะได้ชัดเจน
[ดนตรีซึ้งบรรเลงช้า]
ทอดสิ เอ้า
ทอดให้มันดีๆ ด้วย
[ถอนหายใจ]
คิดถูกคิดผิดวะเนี่ย ที่ไม่ใช้อภิสิทธิ์คู่นอน
[พ่นลมหายใจ]
[โอบ] เอ้า เร็วสิ
ทอดให้มันดีๆ
แล้วดูด้วยว่าชิ้นไหนเหลือง แล้วก็พลิกดูรอบๆ ว่ามันเหลืองเท่ากันไหม
ครับเชฟ
คุณนี่มันไม่ได้ดั่งใจเลยนะ เอามานี่
ดูสิ
- [โอบ] ให้มันสีเหลือง - เกลือ ดูดิ
ตอนเรานะ ด่าลั่นครัวแถมยังเททิ้งอีก
ปลาวาฬน่ะ แทบจับมือสอน
ยังไงเนี่ย
[เกลือ] ใครจะไปรู้ เชฟโอบอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้
เหรอ
เอาไป
เอ้า แล้วทำไมไม่ไปรับลูกค้า
มาอยู่ในครัวทำไม
ครับ
[ฝีเท้าวิ่ง]
ผมไม่กินข้าวเช้ามาทั้งชีวิต
ผมกินไม่ลงหรอก
ร่างกายผมมันจำไปละ
คุณจะมาวุ่นวายอะไรกับผมเนี่ย
[จิ๊ปาก] นี่คุณ นั่งลงเลย
เร็วๆ
ความเคยชินกับวินัยเนี่ย มันคนละเรื่องกันนะครับ
ถ้าร่างกายคุณจำไปแล้ว คุณก็สร้างความจำให้ร่างกายคุณใหม่สิ
เริ่มจากกินอะไรเบาๆ แบบนี้ก่อน
คุณเป็นนักกายภาพ ก็ทำกายภาพไปสิ
คุณจะไปบังคับผมให้กินทำไมเนี่ย
อาหารเช้าเนี่ย ช่วยให้ร่างกายของคุณ ได้รับสารอาหารอย่างเต็มที่
แล้วก็ช่วยให้ร่างกายของคุณเนี่ยหายได้ไวขึ้นด้วย
หรือว่าถ้าคุณไม่อยากสมองฝ่อก่อนวัยเนี่ย ก็แค่ทานอาหารเช้า
ไม่เห็นจะยากเลยครับ
ขี้บ่นวุ่นวายจริงๆ
[ดนตรีเบาสมอง]
ผมจะกินให้
เพราะผมอยากให้ ชั่วโมงกายภาพมันจบลงไวๆ หรอกนะ
ขอบคุณมากครับ
เดี๋ยวสิคุณ
นั่งเป็นเพื่อนผมก่อน
[ถอนหายใจหน่าย]
[ดนตรีขี้เล่น]
คุณก็… ทำอาหารอร่อยเหมือนกันนะ
คุณเคยเป็นพวกพ่อบ้าน หรือว่าพี่เลี้ยงอะไรมาก่อนใช่ปะ
ผมก็เคยดูแลคนมาบ้างนะ อย่างเช่น ไอ้วาฬ
รายนั้นเนี่ย เยอะกว่าคุณอีก
คุณนี่ดูสนิทกับปลาวาฬมากเลยนะ
ไม่ใช่แบบพวกเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อใช่ปะ
- [ดนตรีตลกขบขัน] - โอ๊ย
คุณนี่ ผมกับไอ้วาฬเนี่ยนะ
คุณนี่อย่ามาคิดอะไรที่มันไม่เข้าท่าหน่อยเลย
ผมกับไอ้วาฬเนี่ยรู้จักกันมาตั้งแต่มัธยมละ
นอกจากผมมันก็ไม่มีใครละ
รายนั้นเนี่ยนะ ชอบกวนประสาทล่อตีนคนอื่นไปเรื่อยอะ
ผมเนี่ยต้องเข้าไปเคลียร์ให้ทุกทีเลย
งั้นก็แปลว่าเหมือนเรื่องร้านกะเพรา
ที่คุณต้องมาเคลียร์กับผมให้
แล้วคุณได้อะไรจากเรื่องนี้อะ
ปลาวาฬทำข้อตกลงอะไรให้กับคุณบ้าง
ให้อะไร
อย่างมันเนี่ยนะจะทำอะไรให้ผมได้
ถ้ามันไม่มานอนค้างบ้านผมแบบฟรีๆ เนี่ย
ผมก็ขอบคุณมากและ
งั้นก็แปลว่าคุณขาดทุน
- [เสียงประกอบเครื่องคิดเงิน] - คุณต้องเสียค่ารถ
เพื่อมาคุยกับผม
เสียเวลาหาเงิน
แถมเผลอๆ นะ คุณยังต้อง เสียค่าข้าวเพื่อเลี้ยงเพื่อคุณด้วย
- [เสียงประกอบปิ๊งไอเดีย] - ก็จริง
ตอนนี้ผมก็ไม่แน่ใจละว่าผมเนี่ยมีเพื่อนหรือมีลูก
งั้นเอางี้
ถ้าเพื่อนคุณชนะการแข่งขันอะ
ผมเปิดคลินิกกายภาพให้กับคุณเอาไหม
[ดนตรีดังกระแทก]
เพื่ออะไร
ก็คุณเป็นนักกายภาพที่เก่ง
คุณก็ควรมีคลินิกเป็นของตัวเองได้แล้ว
ทำไม
นี่คุณจะมาลงทุนกับผม แล้วจะมาขูดรีดกำไรจากผมทุกวันงี้เหรอ
คุณเก็บเงินของคุณไปเถอะ
ตอนนี้ผมยังทำงานหาเงินเองได้
หรือว่าถ้าคุณมีเงินมากจนไม่รู้จะเอาไปทำไรเนี่ย
คุณก็เอาไปบริจาคเพื่อลดหย่อนภาษีสิ
อย่างน้อยก็คงมีคนได้ประโยชน์ จากเงินของคุณบ้างแหละ
คุณ คุณยังเคยบอกเพื่อนคุณขูดรีดผมอยู่เลย
ตอนเนี้ย ผมเสนอให้กับคุณเลยนะ
ผมไม่อยากให้คุณโดนเอาเปรียบ
ถ้าเราเป็นคู่ค้ากันอะ
เราก็จะได้วินวินกันทั้งคู่ปะ
ผมไม่คิดแบบคุณไง
คนเราเนี่ย ไม่ต้องมานั่งคิดว่า จะได้เปรียบหรือเสียเปรียบกันทุกเรื่องหรอก
[พ่นลมเยาะ]
ทำเป็นเก่ง
ผมจะรอดู
ว่าคุณจะเป็นคนดีแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน
คนเราอะ มันก็เห็นแก่ตัว กันแบบนี้กันทุกคนแหละคุณ
[ถอนหายใจ]
(พรีเมียม 100%)
[โอบ] พวกเรา เก็บร้านเสร็จแล้ว
ไปกินหมูกระทะกันไหม เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง
ฮะ เชฟพูดว่าอะไรนะครับ
จะเลี้ยงข้าวพวกผมเหรอ
หูตึงหรือไง
ก็บอกว่าจะเลี้ยงหมูกระทะไง
[ดนตรีขี้เล่น]
ร้อยวันพันปี
ผมไม่เคยเห็นเชฟจะเลี้ยงข้าวใครเลยนะครับ
นั่นสิครับ
อะไรเข้าสิงครับเนี่ยเชฟ
[ดนตรีกดดัน]
ไม่มีอะไรเข้าสิงทั้งนั้นแหละ
ก็เห็นพวกนายเครียดมาหลายสัปดาห์แล้ว
แค่อยากพาไปรีแลกซ์บ้าง
บอกแล้วไงว่างานในครัวเราทำกันเป็นทีม
ไปกินข้าวด้วยกันบ้าง
ถือเป็นการสร้างความสัมพันธ์ไง
[ดนตรีแซกโซโฟนบรรเลงเซ็กซี่]
ถ้าเชฟอยากสร้างความสัมพันธ์กับพวกผมจริง
น่าจะชวนตั้งแต่ออโต้ยังไม่ออกไหมครับ
[เสียงประกอบเจื่อน]
พูดมากจังอะ สรุปจะกินไหม
[ปั้นสิบ] หูว ใครจะไม่กินละครับเชฟ
ผมไปแน่นอนครับ ไปปะ
[ดนตรีเบาสมองชวนสงสัย]
ไปก็ไป
[โอบ] อือ
เราอะ ว่าไง
ของฟรีแบบนี้ ผมจะพลาดได้ไงล่ะครับ
[โอบ] งั้นก็เก็บร้านเสร็จแล้วก็ เจอกันหน้าร้านนะ
ครับเชฟ
[เมธัส] มาเจอกันหน่อย
[ดนตรีระทึก]
[ดนตรีจบ]
[เจเจ] ค่อยๆ เดินนะครับ คุณเมธัส
ดีครับ ค่อยๆ เดินนะครับ
ดีครับ
ช้าๆ ช้าๆ
ค่อยๆ หันมานะ คุณเมธัส
ช้าๆ ครับ ช้าๆ
- [เมธัสพ่นลมเหนื่อย] - [พ่นลมหายใจ]
เก่งมากครับ คุณเมธัส
ผมว่าคุณเนี่ย ดีขึ้นเยอะเลยนะ
ว่าแต่คุณเหอะ ไหนบอกว่า จะทำกายภาพวันละ 45 นาทีไง
ดูสิ นี่ก็มืดแล้วนะ
คุณยังไม่กลับบ้านกลับช่องอีก
เดี๋ยวผมเรียกเลขาให้ไปส่งคุณ
ไม่เป็นไรหรอกครับคุณ
คือผมเนี่ยตั้งใจอยู่ช่วยคุณอาบน้ำก่อนอะ
สภาพแบบเนี้ย น่าจะอาบน้ำไม่ถนัด
ไป เดี๋ยวผมช่วย
ไม่ต้อง
[ดนตรีขี้เล่น]
แต่คุณอะ ไม่ต้องเรียกเลขาคุณมาหรอกนะ
งานเขาเลิกไปตั้งแต่กี่โมงแล้ว
เดี๋ยวผมกลับเองได้
ผมจ่ายค่าจ้างเลขาแบบ 24 ชั่วโมง
คุณกลับไปเหอะ ผมดูแลตัวเองได้
ผมช่วยดีกว่า
[ดนตรีซึ้งบรรเลงช้า]
เชฟครับ
ว่าไง
ผมขอโทษนะครับ ผมไปด้วยไม่ได้แล้วอะ
ผมติดธุระด่วน
อ้าว เฮ้ย
เชฟไม่กินแบบเนี้ย ชวนพวกผมออกมาทำไมครับ
ก็พามาเลี้ยงไง
กินกันไปเหอะ
- งั้นผมขอรีฟิลของหวานด้วยได้ไหมครับ - ตามสบาย
เยส เดี๋ยวไปเอาของหวานก่อนนะ
เชฟคิดยังไงกับปลาวาฬเหรอครับ
[ดนตรีกระแทกตึงเครียด]
ทำไมแกถามฉันอย่างงั้นอะ
ก็ไม่ได้คิดอะไร
ปลาวาฬก็เป็นผู้เข้าแข่งขันคนนึง
ฉันก็ทรีตเหมือนกับแกเหมือนกับปั้นสิบนั่นแหละ
ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ
- ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นครับ - [ดนตรีขี้เล่น]
หมายถึงว่าเชฟคิดว่า ปลาวาฬมีพัฒนาการอะไรเพิ่มขึ้นบ้างหรือยังครับ
ก็ตอนแรกอะ เชฟยังไม่มั่นใจ ในฝีมือการทำอาหารของปลาวาฬเลย
ตอนแข่งแรกๆ อะ เชฟยังบอกให้ผมคอยจับตาดูปลาวาฬอยู่เลย
อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ
ก็… ดีขึ้นนะ
ขอบใจแกละกันที่คอยเป็นหูเป็นตาให้อะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเต็มใจทำ ให้ทำมากกว่านี้ก็ได้
แกหมายความว่าไง
ผมชอบปลาวาฬครับเชฟ
[ดนตรีกระแทกกดดัน]
คุณ
ไม่ต้องล็อกประตูนะคุณ
[เมธัสตะโกนดังลั่น] โอ๊ย
คุณเมธัสๆ
[ดนตรีดังกระแทก]
เฮ้ย คุณ คุณเมธัส คุณเป็นอะไรหรือเปล่าอะ
พลิกตัวก่อนคุณ พลิกตัวก่อน
[เสียงประกอบขัดอารมณ์]
คุณเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย เจ็บตรงไหนไหม บอกผม
คุณเข้ามาทำไมเนี่ย ฮะ
คุณออกไป ผมโป๊อยู่เนี่ยคุณ
- [ดนตรีเบาสมอง] - โอ๊ะ โอ๊ย
- คุณ - ผ้า
ไม่เป็นไรนะคุณ ใจเย็นๆ ค่อยๆ ลุก
พยายามอย่าลงน้ำหนักข้างที่เจ็บ โอเค้
ค่อยๆ ลุก เดี๋ยวผมช่วย มา
[เมธัส] คุณเบาๆ [ออกแรงเหนื่อย]
[เค้นแรงลุก]
หนึ่ง สอง นั่นแหละคุณ
- โอ๊ย - [ร้องตกใจ]
คุณเมธัสคะ แขกมาแล้วค่ะ
- [ดนตรีดังกระแทก] - [เสียงประกอบหันขวับ]
[ทั้งคู่ตะโกนดังลั่น]
- คุณ ปิดสิ ปิด - คุณ ปิด [ร้องตกใจ]
- ปิดดิ ปิดเลยคุณ ปิดสิ - เร็ว
- ปิดประตูก่อน - ปลาวาฬ
[ครุ่นคิด]
[เสียงประกอบชวนสงสัย]
อะไรของมึง
มีนักกายภาพเป็นพันคนในประเทศ
แต่มึงดันทำกายภาพให้คุณเมธัสเนี่ยนะ
แถมดึกขนาดนี้
ไม่มีนักกายภาพคนไหนอะเขาทำแล้ว
แล้วเมื่อกี้ในห้องน้ำ…
มึงหยุดเลย ไอ้วาฬ
คุณเมธัสเขาแค่ล้ม กูก็แค่เข้าไปช่วยก็แค่นั้นแหละ
อ๋อเหรอ
แค่นั้นเหรอ
เออดิวะ
[กระซิบ] เฮ้ย ลุกดิ
[เจเจ] อะไรวะ
[ดนตรีมีเลศนัย]
[เจเจ] เชี่ยไรเนี่ย
[จิ๊ปาก] อย่าสะกิดกูดิ๊
อย่าสะกิดกู
[ตะคอก] เข้าเรื่องเลยแล้วกัน
- คุณต้องกลับก่อนสี่ทุ่มใช่ไหม - ครับ
ผมอยากให้ทุกการลงทุนของผมไม่สูญเปล่า
ผมอยากรู้แพลนการเอาชนะ ในการแข่งขันในครั้งนี้ของคุณ
ผมจะได้รู้ว่าคุณจะชนะแน่ไหม
หรือว่า ผมจะต้องเตรียมเงิน ไว้ซื้อคนที่ชนะแทนคุณด้วย
[ดนตรีลุ้นระทึก]
หรือ… คุณไม่มีความมั่นใจ ในการแข่งขันในรอบต่อไปเลย
ก็บอกผมนะ จะได้ไม่เสียเวลา
ขนาดเชฟโอบเนี่ย ไอ้วาฬเพื่อนผมยังได้มาแล้วเลย
เดี๋ยวเรื่องร้านนะ มันก็หาวิธีมาให้คุณได้เองนั่นแหละ
คุณเนี่ยสนใจข้อตกลงตอนนี้ก็พอแล้ว จริงไหม
[ปลาวาฬ] อะไรของมึง
เชี่ยเจเจ มึงไม่ต้องเล่าเรื่องนี้ให้ฟังก็ได้
กูไม่ได้อยากให้คนอื่นรู้สักหน่อย
[ดนตรีซุกซน]
แต่กูก็ไม่ได้พูดโกหกนี่หว่า
แต่ถ้ามึงไม่อยากให้กูพูดเนี่ย กูไม่พูดก็ได้
ไม่เบานี่
แบบเนี้ย มันดีกว่าที่ผมคิดอีกนะเนี่ย
- คุณน่ะ ก็ใช้ความเป็นคู่นอนของคุณเนี่ย - [ดนตรีระทึก]
ทำให้เชฟโอบยกร้านให้คุณเร็วๆ สิ
จะบ้าเหรอครับ
ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก
เออ เพื่อนผมเนี่ยก็มีศักดิ์สิทธิ์นะเว้ย คุณเมธัส
ศักดิ์สิทธิ์น่ะมันไม่อิ่มท้องหรอกคุณ
งานเสร็จปั๊บ
เงินโอนเข้าบัญชีทันทีเลย
ว่ามา คุณจะเอาไง
อะ
สรุปมึงกับคุณเมธัสเนี่ยยังไง
กูต้องเรียกมึงว่าเป็นสะใภ้เงินล้านได้หรือยัง
- [เค้นเสียงหมั่นไส้] สะใภ้เงินล้านเหรอ - [ดนตรีเบาสมอง]
กูบอกแล้วใช่ไหมให้เลิกนิสัยพูดไปเรื่อย
ไอ้วาฬ ไอ้เวร
คุณเมธัสเขาก็แค่มาซื้อแพ็กใหญ่ที่คลินิกกู
แล้วเขาก็สั่งให้กูเนี่ยมากายภาพให้ ก็แค่นั้นอะ
[แค่นเสียงตอบรับ จิ๊ปาก]
แต่ที่กูเห็นน่ะ มันไม่ใช่แค่นั้นนะ
หยุดเลย
พูดมา ไอ้เจเจ
ไปถึงไหนกันละ
ถ้าเกิดกูแข่งแพ้รอบเนี้ย กูได้ใช้มึงเป็นตัวประกันได้ไง
เสียใจด้วยว่ะ ถ้ามึงแข่งแพ้นะ มึงต้องจ่ายเต็ม
เพราะกูกับคุณเมธัสเนี่ยไม่ได้มีซัมติงอะไรกัน
- ชัวร์เหรอ - เออ
กูก็แค่ไปรู้มา
ว่าทำไมคุณเมธัสเนี่ย ถึงกลายเป็นนายทุนหน้าเลือดแบบนั้น
เพราะว่าที่บ้านเขาโดนโกง
คนที่สูญเสียทุกอย่าง จะกลายมาเป็นแบบนี้ก็ไม่แปลก
[ดนตรีชวนซึ้ง]
บางครั้ง ความสงสาร ก็เป็นจุดเริ่มต้นของการมีใจ
พี่อ้อยพี่ฉอดกล่าวไว้
[แค่นหัวเราะ]
นี่ไง พี่อ้อยพี่ฉอดเหรอ
- [ดนตรีสนุกเบาสมอง] - หยุดคาดคั้นกูครับ
มึงเนี่ยฟังคลับฟรายเดย์เยอะเกินไปนะ
กูก็แค่สงสารเขา ไม่ได้มีอะไรไปถึงขั้นนั้น
กูว่าสถานการณ์ของกูตอนเนี้ย ยังไม่น่าสงสัยเท่ามึงเลย
จะไปเป็นผู้สืบทอดร้านเขา รับบทนาตาชาให้คุณเมธัส
แต่ดั๊นเสือกไปนอนกับเขาเนี่ยนะ
ไม่หวั่นไหวเลยดิ
[ครางหงุดหงิดเบาๆ]
[ดนตรีชวนเศร้า]
ก็หวั่นไหว หวั่นไหวหมดแล้วเนี่ย
กูทำไงดีวะ กูไม่อยากทำแล้วอะ
แต่กูก็หาเงินมาคืนคุณเมธัสเขาไม่ได้หรอก
กูเอาเงินไปจ่ายค่าเช่าคอนโดหมดแล้วอะ
เครียดโว้ย
[เจเจ] กูเตือนมึงเลยนะ ไอ้วาฬ
ถ้าวันไหนเชฟโอบรู้ว่ามึงโกหกขึ้นมาเนี่ย
มึงเตรียมตัวขึ้นเขียงให้เชฟโอบเนี่ยหั่นมึงได้เลย
กูพูดจริงนะ ไอ้วาฬ
วันไหนเรื่องแดงขึ้นมาเนี่ย
เชฟโอบเนี่ยไม่มีวันคุยกับมึงไปทั้งชีวิตแน่
โอ้โฮ ไอ้เจเจ
ถ้าจะไม่พูดแทงใจดำกูสักเรื่องมันจะตายไหมวะ
หัวใจกูเนี่ย เจ็บไปหมดแล้ว
งั้นมึงก็ช่วยเลือกด้วยแล้วกัน ถ้ามึงจะไปสารภาพรักเนี่ย
[เจเจ] มึงต้องไปสารภาพบาปก่อน
สารภาพบาปอะ
เอาไงดีวะ ไอ้วาฬ
[จิ๊ปาก]
[ดนตรีดังกระแทก]
มาทำไม มีอะไร
เอ่อ…
[หัวเราะเจื่อน อ้ำอึ้ง]
ไม่มีอะไรครับ ผมแค่จะมารายงานตัวว่าถึงร้านแล้ว
แค่นี้แหละครับ ฝันดีนะครับเชฟ
ไปไหนมา
ทำไมวันนี้ไม่ออกไปกินข้าวด้วยกัน
ผมอุตส่าห์ตั้งใจพาทีมไปเลี้ยงเพื่อความสามัคคี
คุณไม่ไปแล้วมันจะครบทีมได้ยังไง
[อ้ำอึ้ง]
ผมบอกไม่ได้ครับ
ถ้าคุณบอกไม่ได้ก็ไม่ต้องบอก
แต่ผมบอกไว้เลยนะ ว่าผมไม่พอใจ
[ดนตรีกดดัน]
เอ่อ… เดี๋ยวครับเชฟ
จะบอกได้หรือยัง
คือ…
คือผม…
อะ… เอ่อ เชฟ
[ดนตรีหม่นหมอง]
[เมธัส] คุณน่ะ ก็ใช้ความเป็นคู่นอนของคุณเนี่ย
ทำให้เชฟโอบยกร้านให้คุณเร็วๆ สิ
คือที่ผมไปไม่ได้อะ
เพราะผมมีธุระกับครอบครัว
ไว้ถ้าผมเคลียร์เรื่องสำคัญได้เมื่อไหร่อะ ผมจะบอกเชฟแน่นอนครับ
[ดนตรีหนักแน่นกดดัน]
แน่ใจว่าเป็นเรื่องที่บ้าน
ครับ แน่ใจ
แต่บอกไม่ได้จริงๆ ครับ
บอกไม่ได้
หรือไม่ยอมบอก
เดี๋ยวคุณก็ต้องบอกผมทุกเรื่องอยู่ดี
คุณปิดบังอะไรผมไม่ได้หรอก
[เพลงสากลอารมณ์เย้ายวนชวนฝัน]
[เพลงเร่งจังหวะเร้าใจ]
[เพลงเร้าใจหน่วงจังหวะ]
[หายใจอย่างแผ่วเบา]
[เพลงจบ]
เดี๋ยวก็แสบมือหรอก
[เกลือ] แดงหมดแล้วเนี่ย ล้างมือ
เกลือแกงเนี่ย มันจะช่วยทำให้ ผิวที่แสบจากพริกอะ คลายหายไปเลย
นี่คุณทำอะไรอะ ซุ่มซ่ามอีกแล้วเหรอ
[ดนตรีตึงเครียด]
ผมไม่อยากให้มือปลาวาฬ แสบร้อนเพราะพริกอะครับ
- กำลังช่วยล้างอยู่ - ดูหน่อย
[อ้ำอึ้ง หัวเราะเจื่อน]
ไม่เป็นไรครับ
ผมไม่เป็นไรมาก เดี๋ยวผมล้างเองก็ได้
ตามใจ
- [เกลือ] รีบล้างเร็ว - [น้ำไหล]
[ดนตรีชวนสงสัย]
ล้างดีๆ
ถ้าโดนตาขึ้นมาจะแย่เอานา
นี่ไม่ใช่เด็กแล้วนะ รู้แล้วน่า
นี่มันกี่โมงแล้ว
มัวแต่คุยเล่นกันอยู่ได้
ลูกค้าจะเข้าร้านแล้ว
ครับเชฟ
งั้นเดี๋ยวเรารีบไปรอรับลูกค้าด้านหน้านะ
หายแสบละ
แต๊งกิ้วมาก เกลือ
[เกลือ] ผมชอบปลาวาฬครับเชฟ
รักในที่ทำงานเหรอ
แกสองคนไม่กลัวมีคอนฟลิกต์กันหรือไง
ลืมไปแล้วเหรอว่าแกสองคนเนี่ย เป็นผู้เข้าแข่งขันชิงร้านฉันอยู่นะ
ไม่เป็นไรหรอกครับเชฟ
แต่ก่อนเชฟกับคุณข้าวสวยยังทำร้านด้วยกันได้เลย
[ดนตรีดังกระแทก]
ผมว่าแค่นี้ไม่เป็นปัญหาหรอกครับ
ถ้าเราสองคนได้เป็นแฟนกัน
ไม่ว่าผมหรือปลาวาฬชนะ
เราก็ทำร้านด้วยกันได้
ว่าแต่… เชฟจะไม่ห้าม เรื่องที่ผมจะจีบปลาวาฬใช่ไหมครับ
เออ อยากทำไรก็ทำไปเหอะ
อย่าให้งานที่ร้านมันเสียละกัน
รับรองได้เลยครับเชฟ
[ดนตรีบรรเลงอ่อนหวาน]
[ดนตรีเครื่องสายค่อยๆ โหมดัง]
สวัสดีครับ คุณลูกค้า
ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจองเข้ามาชื่อคุณอะไรครับ
ไม่ได้จองจ่ะ
ต้องขอโทษด้วยนะครับ ทางร้านเรารับแต่คิวที่จองมาเท่านั้น
ถ้าคุณลูกค้าไม่สะดวกจองผ่านไลน์ ก็โทรเข้ามาก็ได้นะครับ
คุณลูกค้าครับ ร้านเรายังไม่เปิดนะครับ
ร้านยังไม่เปิดนะครับ คุณลูกค้า
[โอบ] เกลือ เดี๋ยวเตรียมทุกอย่าง ก่อนเปิดร้านด้วยนะ
ครับเชฟ
[ดนตรีดังกระแทก]
ข้าวสวย
พี่โอบ
[ดนตรีสดใส]
ข้าวของทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิมเลยนะคะ
[โอบ] ทำไมข้าวสวยกลับมาไวขนาดนี้อะ
นี่เบรกเรียนมาเลยเหรอ
ถ้าข้าวสวยรู้เรื่องพ่อเร็วกว่านี้
ข้าวสวยก็คงกลับมาตั้งนานแล้วค่ะ
ทำไมพี่โอบถึงไม่บอกข้าวสวยเรื่องพ่อล่ะคะ
อาจารย์เขาไม่อยากให้ข้าวสวยทิ้งทุน
ทิ้งอนาคต
แล้วกลับมาเพราะเขาป่วยอะ
แต่การผ่าตัดแบบนี้มันเป็นเรื่องใหญ่มากเลยนะคะ
พี่โอบกับพ่อจะสรุปเอาเองแบบนี้ได้ยังไง
พี่ก็พยายามคุยกับอาจารย์แล้ว
แต่พ่อไม่ยอมให้พี่โอบโทรหาข้าวสวยใช่ไหมคะ
คือพี่…
เป็นเพราะแบบนี้ใช่ไหม พี่โอบเลยไม่ติดต่อข้าวสวยมาเลย
ข้าวสวยโทรไปที่โรงพยาบาลมา
เขาบอกว่าพ่อกำลังจะผ่าตัดด่วน
[ดนตรีช้าชวนเศร้า]
[สะอื้น]
พี่โอบ
ไปเป็นเพื่อนข้าวสวยได้ไหมคะ
[สะอื้น]
[ปั้นสิบ] เกลือ ผู้หญิงคนเมื่อกี้ใครอะ
แฟนเชฟโอบเหรอ
อือ แฟนเก่าเชฟอะ
[ปั้นสิบ] อ๋อ
ทุกคน วันนี้ผมติดธุระด่วน ปิดร้านได้เลยนะ
- เกลือ - [เกลือ] ครับ
โทรแคนเซิลลูกค้าวันนี้ทั้งหมดนะ แล้วก็จัดการคืนเงินเต็มจำนวน
บอกไปว่าผมติดธุระด่วนของครอบครัว เขาน่าจะเข้าใจ
ได้ครับเชฟ
เชฟรีบขนาดเนี้ย เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหรือเปล่านะ
นั่นดิ สีหน้าคุณข้าวสวย ก็ดูไม่ดีตั้งแต่แรกที่มาแล้วด้วยอะ
พ่อของคุณข้าวสวยต้องผ่าตัดด่วนอะ
ฮะ
เชฟโอบเขาถือว่าคุณข้าวสวยกับพ่อ เป็นเหมือนคนในครอบครัวอะ
น่าเป็นห่วงเนอะ
ต่อให้เป็นห่วง
เราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีปะ
[ดนตรีชวนหวั่นใจ]
[พ่นลมเค้นแรง]
[ถอนหายใจ]
เฮ้ย ปลาวาฬ เกลือ
ออกไปหาไรกินกันปะ
เนี่ย เกิดมาเรายังไม่เคยไปตลาดนัดเลยอะ ดูดิ
มันไม่มีอะไรน่าสนใจขนาดนั้นหรอก
กลับไปเดินซูเปอร์มาร์เกตเหมือนเดิมเหอะ ตลาดร้อนก็ร้อน
โห
[ดนตรีซึ้งปนเศร้าบรรเลงช้า]
วาฬ ไปตลาดนัดกับเรานะ
นะๆๆ
ไม่ไปอะ เราขอนอนต่อดีกว่า
พวกนายสองคนอยากไปอะ ไปเลย
โฮ ทำตัวเป็นคนแก่ไปได้
ปกติอะนายก็ทำวล็อกของกินอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง
เนี่ย คนดูในช่องนายเริ่มทวงแล้วนะว่า เมื่อไหร่ตอนใหม่จะมา
- ไม่อยากทำไรทั้งนั้นอะ ไปละ - โห่
เฮ้ย อย่าเพิ่งๆ
เกลือ ช่วยพูดหน่อยดิ
เราสัญญาเลย
ว่าจะถ่ายรูปรูปเดียวลงโซเชียลแล้วจบเลย
นานๆ ทีได้ปิดร้านไวอะ นะ
ปลาวาฬ ไปด้วยกันสิ
[เกลือ] ถือซะว่าไปกินข้าวด้วยกัน ไม่นานหรอก
เดี๋ยวเราก็ต้องกลับมาเฝ้าร้านกันอยู่ดี
เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดีออก
เดี๋ยวเราพาไปเดินเล่นแถวนี้
นานๆ ทีเชฟจะไม่อยู่อะ นะ
ไป
ใช่ ทีมเวิร์กไง
กลับมาอะ เชฟจะได้หาว่า พวกเราอะแน่นแฟ้นมากขึ้น
[ร้องดีใจ] นะ
เออๆ
[ร้องดีใจ]
ไปตลาดนัด [ร้องดีใจ]
คุณหมอคะ พ่อเป็นยังไงบ้างคะ
ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะครับ
หลังจากผ่าตัดแล้ว
หมอจะย้ายคนไข้นะ ไปอยู่ในห้องไอซียูเพื่อรอดูอาการก่อนนะครับ
ถ้าไม่มีอะไรแล้ว
หมอก็จะย้ายคนไข้ไปห้องพักผู้ป่วยนะครับ
ขอบคุณนะคะ คุณหมอ
ขอบคุณจริงๆ ค่ะ
[หมอ] ครับ
ไม่ต้องห่วงนะ
หมอให้อยู่ในไอซียูก็แค่ดูอาการเท่านั้นแหละ
ไม่เป็นไรหรอก
เรื่องนั้นข้าวสวยเชื่อค่ะ เพราะหมอเขาคงทำเต็มที่ที่สุดแล้ว
แต่…
ข้าวสวยกังวลอะไรเหรอ
[ดนตรีช้าชวนเศร้า]
[เกลือ] แต่… คุณข้าวสวยกลับมาแบบเนี้ย มันจะกระทบการแข่งขันเราไหมอะ
ถ้าเชฟตัดสินใจไม่ขายร้านนี้จริงๆ อะ
เราโคตรจะดีใจเลยนะ
เราอะไม่เคยอยากให้ร้านนี้เป็นอย่างอื่นไปเลย
[ปั้นสิบ] หืม
แต่อุตส่าห์อยู่ทำเลดีแบบเนี้ย
มันก็ต้องเรโนเวตร้านหน่อยปะ
ถ้าเราเป็นคนได้ร้านไปนะ
เราจะขยายร้านให้รับลูกค้าได้เยอะขึ้น
- แล้วก็จัดเมนูให้มันหลากหลายมากขึ้นน่ะ - [เสียงคุยเบาลง หูวิ้ง]
แล้วก็เชิญพวกอินฟลูดารามา…
[ข้าวสวย] พี่โอบ
[ดนตรีค่อยๆ โหมบีบคั้น]
[ปั้นสิบ] ดึงให้ลูกค้าอะ…
แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วเว้ย
แล้วปลาวาฬอะ
อยากเอาร้านกะเพราไปทำอะไรเหรอ
[ถอนหายใจแรง]
ไม่รู้สิ ไม่รู้จะคิดไปทำไมอะ
เกลือบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าถ้าคุณข้าวสวยกลับมาแบบเนี้ย
อะไรก็เกิดขึ้นได้
ก็คงต้องปล่อยให้เป็นงั้นไปอะ
[โอบ] ถ้าข้าวสวยกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายอะ
ไม่ต้องห่วงเลยนะ
พี่เตรียมเอาไว้แล้ว
พี่โอบไม่ต้องคิดจะเอาเงินที่ขายร้านกะเพรา
มาให้ข้าวสวยเลยค่ะ
ข้าวสวยไม่ได้อยากให้พี่โอบขายร้านด้วยซ้ำ
ข้าวสวยรู้ด้วยเหรอ
เล่นประกาศตามหาผู้สืบทอดลงโซเชียลขนาดนั้น
ข้าวสวยอยู่ที่นู่นยังรู้เลยค่ะ
[ดนตรีซึ้งบรรเลงช้า]
เดี๋ยวข้าวสวยว่าจะลองหาทางดูเอาเองดีกว่า
ข้าวสวย
ข้าวสวยเก็บเงินไว้เรียนต่อเถอะนะ
กว่าจะเรียนจบเนี่ย ใช้เงินอีกเยอะเลย
ส่วนเรื่องอาจารย์เนี่ย ไม่ต้องห่วงเลย เดี๋ยวพี่คุยเอง
ถึงยังไงพี่ก็นับถืออาจารย์เหมือนพ่อคนนึง พี่ไม่ทิ้งไปไหนหรอก
ข้าวสวยว่าจะดรอปเรียนค่ะ
[ดนตรีกระแทกแล้วบรรเลงบีบคั้น]
เฮ้ย พวกเรา มาถ่ายรูปกันดีกว่า
มาๆๆ ถ่ายรูปกัน
[ดนตรีบรรเลงบีบคั้นต่อเนื่อง]
[ข้าวสวย] ตอนแรก
ข้าวสวยคิดว่า การไขว่คว้าโอกาสในชีวิตเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
แต่จริงๆ แล้ว
คนที่อยู่ข้างเรามาตลอดต่างหากสำคัญกว่า
ก็คือพ่อกับพี่โอบ
[ปั้นสิบ] นี่ๆๆ มาเร็ว หันมาๆๆ
หนี่ง สอง สาม
[ข้าวสวย] ขอบคุณนะคะ พี่โอบ ที่ดีกับข้าวสวยมาเสมอ
ไม่มีใครดีกับข้าวสวยเท่าพี่โอบเลยค่ะ
[ปั้นสิบ] อีกรูปนึง หนึ่ง สอง สาม
[ปั้นสิบส่งเสียงพอใจ]
[ดนตรีโหมบีบคั้น]
[ถอนหายใจ]
มา เดี๋ยวเราช่วย
หั่นแบบเนี้ย เดี๋ยวได้นิ้วหายไปแน่ๆ
ขอบใจนะ
เกือบเหลือปลาวาฬเก้านิ้วและ
แต่ถ้าหายไปสองนิ้วเนี่ย…
- ไอเลิฟยูเหรอ - [ทำเสียงปฏิเสธ] สไปเดอร์แมน
[ทำเสียงยิงรัว]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
แต่ถ้าเกิดหายไปสามนิ้วเนี่ย
ร้องเพลงเก่งขึ้นมาทันทีเลยนะ
ทำไมอะ
[เสียงว้ากแหบ] ชาวร็อก
ตลกนะเรา
ชาวร็อก
ร็อก
- ร็อก - ร็อก
[เกลือ] ขอกัดเลยได้ไหม
[ปลาวาฬ] โอ้โฮ กัดเลยเหรอ
[หัวเราะ]
เดี๋ยวพวกผมก็เตรียมของกันเสร็จแล้วครับ
เชฟออกไปนั่งรอข้างนอกก็ได้ครับ
เชฟครับ คุณข้าวสวยมาครับ
สวัสดีค่ะ ทุกคน
วันนี้ข้าวสวยจะมาช่วยเป็นเด็กเสิร์ฟนะคะ
มีอะไรแนะนำได้เลย ไม่ต้องเกรงใจค่ะ
[ดนตรีขำขันชวนกดดัน]
งั้นก็ตามนั้น
ข้าวสวยเคยช่วยงานที่นี่อยู่แล้ว
วันนี้เกลือผัด ปั้นสิบทอด
ส่วนปลาวาฬ
อยู่สเตชันล้างจาน
วันนี้แบ่งงานตามนี้
- [ปั้นสิบ] ครับเชฟ - [เกลือ] ครับเชฟ
พี่โอบ ขอผ้ากันเปื้อนหน่อยได้ไหมคะ
ใส่ให้ด้วยได้ไหมคะ
โอ๊ย [สูดปาก]
[เกลือ] เป็นไรไหมอะ
[ดนตรีดังกระแทก]
เดี๋ยวเราพาไปทำแผลก่อน
[เกลือ] แต่วันเนี้ยต้องใส่ถุงมือล้างจานนะ
พี่โอบคะ ช่วยข้าวสวยมัดผมก่อนได้ไหมคะ
[ข้าวสวย] น่ากินจังเลยค่ะ พี่โอบ
- [โอบ] เสิร์ฟได้แล้ว - [ข้าวสวย] โอเคค่ะ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงยะเยือก]
ทำงานในครัวอย่าใจลอย
โอเคหรือเปล่า
แล้วผมจะไม่โอเคเรื่องอะไร
ก็เรื่องข้าวสวย
[ดนตรีซึ้งบรรเลงช้า]
เชฟโอบบอกผมว่า เลิกกับคุณข้าวสวยแล้วไม่ใช่เหรอครับ
ก็ใช่
ก็ตามนั้นครับ
ผมเชื่อที่เชฟพูด
เชฟจะอธิบายผมเพิ่มทำไม
หรือเชฟมีอย่างอื่นที่ต้องอธิบายใหม่
แล้วคุณโอเคหรือเปล่า
ที่ข้าวสวยมาช่วยงานที่ร้านแบบนี้
คุณข้าวสวยเก่งขนาดนี้ ผมจะไม่โอเคได้ไงครับ
เชฟไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ
อะไรที่ดีกับร้านอะ
ผมไม่มีปัญหาหรอกครับ
[ข้าวสวย] โฟร์ซีซันจะมีสี่คำค่ะ
คำแรกจะรสอ่อนเพื่อปรับสภาพลิ้น
เป็นกุ้งซอสผัดกะเพรา
คำที่สองจะเริ่มเข้มข้นและเน้นความหวานสด
ของหอยเชลล์ผัดซอสกะเพรา
คำที่สาม
เด่นจะหอมกะเพรา แต่งด้วยเนื้อปูราดซอสกะเพรา
สุดท้าย
กรอบและเผ็ดร้อน กับปลาเก๋าทอดคลุกซอสกะเพราค่ะ
[ปรบมือ]
[ข้าวสวย] เอ็นจอยค่ะ
[ถอนหายใจ]
[พ่นลม เค้นแรง]
[เจเจ] เอ้า คุณ
เจ็บไหมเนี่ย
[ดนตรีหม่นหมองบรรเลงช้า]
นี่คุณฝึกเดินมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย
ฟิตเกินไปหรือเปล่า
สบายมาก
ผมฝึกเดินเองตั้งแต่เช้าแล้ว
อาทิตย์เนี้ย ผมจะเลิกใช้วอล์กเกอร์ละ
คุณเตรียมทำกายภาพท่าใหม่ได้เลย
เร็วเข้า ผมต้องรีบหายละ
นี่ หยุดเลย
แต่นี่มันบ่ายแล้วนะคุณ
คุณฝึกมากี่ชั่วโมงแล้ว
แล้วคุณได้ยืดร่างกายที่ผมบอกไหม
ท่าที่ผมเคยสอนอะ คุณได้ทำหรือเปล่า
แล้ว… ตอนนี้คุณรู้สึกตึง หรือว่าเจ็บมากกว่าเดิมไหม
ฮะ
ทำไมอะ มันก็ตึงๆ เหมือนเดิมนั่นแหละ
มีเจ็บแปล๊บๆ บ้างนิดหน่อย
งั้นคุณพอเลย
จับแขนผม
จับสิคุณ
- [ถอนหายใจ] - [ดนตรีซุกซน]
นี่คุณจะเอาไงกันแน่ ฮะ
ทำเองก็บ่น ฝึกเดินเองก็บ่น
ก็ช่วยทำให้มันพอดีๆ หน่อยสิครับ
ผมให้คุณฝึก ไม่ใช่ให้คุณเนี่ยหักโหม
รีบเพราะว่าจะไปทำธุรกิจ หมื่นล้านแสนล้านอะไรของคุณเนี่ย
ร่างกายตัวเองเนี่ยไม่เอาแล้วมั้ง
ขี้บ่นชะมัด คุณก็พูดง่ายนี่
ผมอะไม่อยากรีบกลับไปทำงานหรอกนะ
แต่ถ้าผมไม่ทำเนี่ย
จะให้งานมันทำตัวเองหรือไง
คุณไม่ใช่นักธุรกิจ คุณจะไปเข้าใจอะไรล่ะ
แล้วคุณเห็นไหม
ว่าเข่าของคุณเนี่ยมันอักเสบไปหมดแล้ว
วันนี้คุณเลิกทำกายภาพได้เลย
ประคบเย็นก่อน
[เมธัส] อุ๊ย คุณ เบาๆ
ปวดมากไหมคุณ
[พ่นลมขัดใจ]
ก็ยังพอทนได้อะ
แล้วจะทนเพื่อ
จับไว้ก่อน
[ดนตรีสดใสบรรเลงผ่อนคลาย]
คุณน่ะกินยาแก้ปวดไปก่อนเลย
อะ
[พ่นลมหายใจ] เดี๋ยวผมป้อนเอง ผมล้างมือละ
อ้าปาก
อ้าสิคุณ
อ้าสิ
[เพลง “ทุ่มใจ (No Lies)”] ♪ ฉันชัดเจนตลอด ♪
น้ำครับ
♪ ก็อยู่ที่เธอแล้ว ว่าต้องการอะไรนะ ♪
อีกเม็ดนึง
♪ ถ้าเอาจริงช่วยพิสูจน์ ♪
♪ เพราะใจฉันมันอ่อนไหว ♪
♪ ถ้าไม่เล่นต้องจริงจังแค่ไหน ♪
♪ แล้วฉันทุ่มใจให้เธอได้ไหม ♪
♪ ใจที่ทุ่มไป ♪
♪ จะต้องใช้เท่าไหร่ ♪
♪ ถ้าพร้อมทุ่มเทก็ยังพอไหว ♪
♪ งั้นฉันทุ่มใจไปที่เธอนะ ♪
♪ แบบนี้ดีกว่าไหม ♪
[ถอนหายใจ]
งั้นวันนี้คุณพักไปก่อน
เดี๋ยวผมกลับละ
เอ้า คุณ
นี่คุณจะไม่ทำกายภาพให้ผมจริงเหรอวันเนี้ย
คุณอุตส่าห์มาแล้วอะ
ผมไม่ให้คลินิกกายภาพของคุณอะ
ตัดชั่วโมงคุณไปฟรีๆ หรอกนะ
ก็ไม่เป็นไรนี่
ผมก็แค่กลับ
เดี๋ยวสิคุณ
[เสียงหน่าย] อะไรของคุณเนี่ย
อื้อ
ค่าอะไร
ก็ค่ารถไง
คุณมาเสียเที่ยวเนี่ยวันเนี้ย
แต่คุณจ่ายคลินิกผมไปแล้วนี่
มันก็เหมารวมหมดแล้วปะ
แล้วคุณจะมาจ่ายผมเพิ่มอีกทำไม
ทุกอย่างบนโลกเนี้ย ก็ขับเคลื่อนด้วยเงินทั้งนั้นแหละคุณ
ไม่ใช่เรื่องน่าอาย
เรื่องเนี้ยรู้แค่คุณกับผม
[ดนตรีกดดันชวนหวั่นใจ]
เมื่อไหร่คุณจะเลิกเอาเงินฟาดหัวคนอื่นเขาสักที
ผมจะพูดกับคุณชัดๆ ตรงนี้เลยนะ
ว่าผมจะรับเงินอย่างถูกต้อง จากคลินิกที่จ่ายเงินผมเท่านั้น
แล้วถ้าคุณยังทำแบบนี้อีกนะ
คุณเตรียมหานักกายภาพคนใหม่ได้เลย
[แค่นเสียง] เออ ทำเป็นเก่งไปเหอะ
เดี๋ยวก็รู้เองแหละ
ว่าไม่มีอะไรบนโลกเนี้ย ที่เงินเอาชนะไม่ได้หรอก
[ดนตรีสดใสบรรเลงผ่อนคลาย]
คิดถึงที่นี่จัง
ทุกอย่างอยู่เหมือนเดิมเลยนะคะ พี่โอบ
ขอบคุณนะคะที่ให้ข้าวสวยมาช่วยงานที่ร้าน
ถ้าอยู่แต่โรงพยาบาล ข้าวสวยคงต้องฟุ้งซ่านแน่เลย
แล้ว…
พ่ออาการเป็นไงบ้างอะ
ฟื้นแล้วค่ะ
แต่ยังอยู่ห้องไอซียูดูอาการต่อ
เขาไม่ให้ญาติเข้าไปเฝ้าอะค่ะ
พี่โอบจะขายร้านนี้จริงๆ เหรอคะ
พี่ก็คิดเอาไว้แบบนั้นน่ะ
เสียดายจัง
ข้าวสวยยังจำวันแรกที่มาดูตึกนี้ได้อยู่เลย
แต่เสียดายร้านไม่เท่าเสียดายฝีมือเชฟโอบนะคะ
พี่ไม่ได้เลิกทำอาหารสักหน่อย
ก็แค่พัก
มีแพชชันอยากทำเมื่อไหร่ก็กลับมาทำ
งั้นถ้า…
ข้าวสวยอยากจะลองลงทุน ทำร้านกับพี่โอบอีกรอบล่ะคะ
[ข้าวสวย] ครั้งนี้ข้าวสวยจะไม่ทิ้งไปไหนแล้วค่ะ
พ่อเองก็คงอยากให้ข้าวสวยอยู่ที่นี่
ขอเวลาข้าวสวยพิสูจน์ตัวเอง ให้ได้ใจพี่โอบกลับมาอีกครั้งได้ไหมคะ
[ดนตรีชวนกดดัน]
[ข้าวสวย] ข้าวสวยคิดเมนูใหม่ มาเสนอพี่โอบด้วยค่ะ
[ปลาวาฬ] แต่ลูกค้าชอบเมนูเดิม เรามากเลยนะครับ
ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนก็ได้
[ข้าวสวย] ทำไมดูเวลาปลาวาฬพูดกับพี่โอบ
ไม่เหมือนคนอื่นเลย
พี่โอบมีอะไรกับปลาวาฬหรือเปล่าคะ
[โอบ] ไหนตอนแรกบอกไม่คิดอะไรไง
นี่แสดงว่างอนจริงนะเนี่ย
[ดนตรีชวนตกใจดังแวบขึ้น]
เจ้าของคลินิกคนใหม่เนี่ยคือใครเหรอ
[เจเจ] คุณคิดว่าการตามราวีผมแบบนี้เนี่ย
จะทำให้ผมยอมแพ้คุณเหรอ
ไม่มีวันน่ะ
เกลือ คงมีแต่นายคนเดียวจริงๆ นั่นแหละ ที่เชื่อมั่นในตัวเราขนาดเนี้ย
[ปั้นสิบ] แต่เราพูดจริงๆ นะ เรื่องที่รีบๆ สารภาพรักปลาวาฬอะ
มันต้องเป็นวันนี้เท่านั้นแหละ
[ดนตรีวูบจบ]
[เพลง “ชอบที่ (You Fill My Heart)”] ♪ ชอบที่เธออยู่ตรงนี้ ♪
♪ ชอบที่ได้อยู่ตรงนี้ ♪
♪ ชอบทุกเรื่องที่ฉันได้ทำกับเธอ ♪
♪ ชอบเธอมากที่สุดเลยนะ ♪
♪ ชอบที่เธออยู่ตรงนี้ ♪
♪ อยากให้เธออยู่ตรงนี้ ♪
♪ อยู่เคียงข้างกันเรื่อยไป มองตากันก็เข้าใจ ♪
♪ เป็นความสุขอยู่ข้างในใจ You fill my heart ♪
♪ ชอบที่มีเธอมากๆ ♪
♪ You fill my heart ♪
♪ อยู่ข้างฉันนานๆ นะเธอ ♪
♪ You fill my heart ♪
♪ อยู่ข้างฉันนานๆ นะเธอ ♪
♪ สิ่งที่ชอบที่สุด คือที่มีเธอ… ♪
♪ ข้างๆ ♪