[โอบ] แฟนคลับอย่างคุณ ถ้าไม่จริงจังก็ถอยไปเถอะ
คนอย่างคุณไม่มีทางสมหวังหรอก
[เจเจ] ถ้ามึงไม่ได้สองล้าน
คุณก็ไม่ต้องมาจ้างเพื่อนผมทำงานนี้อีก
ก้อนแรก สามสิบเปอร์เซ็นต์ของยอดสองล้าน
แต่ถ้าเพื่อนคุณไม่ชนะอะ เพื่อนคุณจะต้องคืนเงินทุกบาททุกสตางค์ให้กับผม
เราไม่ได้มองปลาวาฬ เป็นคู่แข่งหรือศัตรูอะไรทั้งนั้นอะ
เพราะทำร้านอาหารมันทำคนเดียวไม่ได้ ยังไงก็ต้องช่วยกัน
ทุกคนจะต้องทำงานจริง และผลัดกันทำทุกหน้าที่
ตั้งแต่เลือกซื้อ เตรียมวัตถุดิบ ล้าง หั่น ผัด
เสิร์ฟ และทำความสะอาดครัว
คุณมัวทำอะไรอยู่
แค่ล้างจานยังช้าขนาดนี้เลยเหรอ
[ดนตรีดังกระแทก]
โอ๊ย
[อึกอัก]
ขอโทษครับเชฟ
ออกไป
[อึกอัก] คือผม…
[ตะคอก] ออกไป
ผมบอกให้ออกจากครัวผมไป
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[โอบ] พวกคุณต้องทำเมนูต่อไปภายในห้านาที
- [พ่อครัวคนอื่นๆ] ครับเชฟ - เร่งมือ
[พ่อครัวคนอื่นๆ] ครับเชฟ
[ทอดในน้ำมันร้อนฉ่า]
เอ่อ เชฟครับเชฟ
เอ่อ ผมขอโทษนะครับ
เชฟอย่าไล่ผมออกเลยนะครับ
ผมเคยบอกคุณแล้วไง
ว่าในครัวไม่มีที่ให้สำหรับความผิดพลาด
เอ่อ… แต่ผมแก้ไขให้ได้นะครับ
เชฟครับ ให้โอกาสผมหน่อยนะครับ
นะครับเชฟ นะครับ
ก่อนจะขอโอกาสจากผมเนี่ย
ไปทำแผลก่อนเถอะ
เอ่อ
ม… ไม่เป็นไรหรอกครับเชฟ แผลนิดเดียวเอง
- [เสียงประกอบตลก] - [ดนตรีระทึกตึงเครียด]
นี่ หายแล้วครับ
ใครสั่งใครสอนให้คุณทำแผลแบบนี้เนี่ย
ตามมานี่
เอ่อ เชฟครับ
[เพลง “ห้ามไม่ทัน (STOP)”]
♪ เป็นไรของเธอต้องมาให้เจอเรื่อยเลย ♪
♪ เป็นไรไหมเธอ Stop it, stop it, stop it now ♪
♪ ไม่รู้เธอเป็นคนแบบไหน ไม่รู้เธอน่ะคิดแบบไหน ♪
♪ ยังไงของเธอ ♪
♪ ห้ามใจไงไหวให้ไม่คิดกับเธอ ♪
♪ ห้ามไม่ทันแล้วห้ามไม่ให้รักเธอ No way, no way, no way, no ♪
♪ ไม่น่าไปรักเลย ไม่เห็นน่ารักเลย ♪
♪ แต่ใจมันเผลอ ♪
♪ ห้ามหัวใจไม่ทัน ♪
[เพลงจบ]
โอ๊ย [สูดปาก] เจ็บ
โตเป็นควายแล้วยังร้องอยู่อีก
จะเป็นเชฟแต่ไม่ดูแลมือตัวเอง
หนักกว่านี้จะทำอาหารยังไง
ผมจะระวังให้มากขึ้นครับ
[สูดดมกลิ่น]
[สูดหายใจยาว]
[ดนตรีซึ้งโรแมนติก]
เป็นอะไร
[อ้ำอึ้ง]
เปล่าครับ
เอ่อ
ผม… ผมแค่รู้สึกว่ากลิ่นกะเพราจากตัวเชฟมัน…
หอมดี
ก็นี่มันร้านผัดกะเพรา
ถ้าคุณไม่ได้กลิ่นกะเพรา
ผมว่าคุณไปเช็กจมูกมาใหม่เหอะ
[เสียงประกอบหน้าแตก]
หรือว่าคุณหิว
เอ่อ ผม…
[กลืนน้ำลาย]
นี่คุณหิวข้าว
หรือว่าคุณหิวผม
จะบ้าเหรอเชฟ [อึกอัก]
ไม่ได้หิวอะไรทั้งนั้นแหละ
ผมอิ่มแล้ว
[ดนตรีบรรเลงจังหวะเร้าใจ]
เอาไปเสิร์ฟได้แล้ว
ได้ครับเชฟ
ผมรู้ว่าเชฟโกรธนะครับ
แต่ใครๆ ก็ทำผิดพลาดได้ทั้งนั้น
ทำไมเชฟไม่ให้โอกาสปลาวาฬมันบ้างอะครับ
พูดอะไร ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย
ก็เชฟไล่ปลาวาฬออกแล้วไม่ใช่เหรอครับ
[ประตูเปิด]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
จะไปไหน
[อ้ำอึ้ง]
จะไปทำงานต่อไงครับ
เรายังเหลืออีกหนึ่งเมนูไม่ใช่เหรอ
แถมหมดลูกค้ารอบนี้ ยังมีรอบเย็นที่ต้องเตรียมของอีก
ไหวเหรอ
สภาพแบบนี้ไปพักเหอะ
อยู่ไปก็เกะกะเขา
ไม่ครับ ผมไหว
ให้ผมช่วยแก้ไขปัญหาเรื่องจานเถอะนะครับ
[กระแอม]
คุณจะทำยังไง
จานเซ็ตที่คุณทำแตกไปผมซื้อมาพอดี ไม่มีสำรอง
ร้านเราเป็นเชฟส์เทเบิล
เสิร์ฟพร้อมกันทุกเมนูต้องเหมือนกันทุกเซ็ต
ลูกค้าร้านผมต้องได้จานที่เหมือนกันทุกคน
ไม่งั้นมันจะเกิดการเปรียบเทียบ
แล้วเย็นนี้ลูกค้าเข้าเต็มจำนวนสิบที่
ผมจะหาจานมาให้เชฟก่อนมื้อเย็นแน่นอนครับ
จานไม่ใช่แค่ภาชนะ แต่ต้องช่วยชูอาหารของเราให้พิเศษขึ้นด้วย
ถ้าเย็นนี้ผมไม่มีจานสำหรับเสิร์ฟให้ลูกค้า
เก็บกระเป๋ากลับบ้านไปได้เลย
[ดนตรีกระแทกระทึก]
ครับเชฟ ขอบคุณครับ
[ดนตรีขี้เล่น]
เอ้า จะยืนมองอีกนานไหม
มีอะไรทำก็ไปทำสิ
ครับเชฟ
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ
มีแค่นี้เหรอเนี่ยที่มีสำรอง
เอาไงดีวะ
นึกว่าจะปลิวซะละ
ได้ปลิวจริงๆ แน่ ถ้าหาจานสำหรับมื้อเย็นไม่ได้อะ
จานใบนั้นน่าจะธรรมดาไปอะ
นั่นไง [พ่นลมท้อ] ไหนต้องสื่อสาร ความเป็นปอเปี๊ยะไส้กะเพรา
แล้วปอเปี๊ยะมันสื่อสาร… อะไรวะเนี่ย
ไงดีวะ
ถ้าเปลี่ยนจานไม่ได้อะ ก็เปลี่ยนการจัดจานดิ
ยังไงอะ
ก็ถ้าจะใช้จานใบเนี้ย
ก็ต้องจัดจานให้สวย
จนคนมองข้ามเรื่องจานไปไง
วิธีนี้ก็ดีนะ แต่ไม่พออะ
คิดว่าเชฟโอบ สั่งทำจานพิเศษพวกนี้มาเพราะอะไรอะ
ถ้าแค่จัดจานเอาก็ได้อะ
[ดนตรีชวนลุ้นเร่งจังหวะเร็วขึ้น]
เอาไงดีวะเนี่ย
ฮัลโหล พี่ มีจานไหมครับ
มีแค่สามใบเองเหรอพี่
ฮัลโหลครับ จานที่ผมส่งให้ดูอะมีไหมครับ
มีใช่ไหมครับ สิบใบเลยนะ
หา
พี่ [เน้นพยางค์] ใบละสามพัน
พี่เอาไปขายใครเนี่ย
โทษครับพี่ เอาครับ
ขอลดหน่อยได้ไหมครับ
โอ๊ย งั้น…
ในร้านพี่มีอะไรถูกๆ บ้างอะ ส่งมาให้ผมหน่อย
ขอแบบด่วนๆ เลยนะพี่
[เสียงเค้นออกแรง]
[ดนตรีชวนลุ้น]
เอาเขียงมาทำไรอะ
จานใส่ปอเปี๊ยะไง
ฮะ
ไอเดียน่าสนใจดีนะ แต่ทำไงอะ
เหลือเวลาไม่มากแล้วอะ เราอยากให้ทุกคนช่วย
[ดนตรีบรรเลงจังหวะเร้าใจ]
[ดนตรีดังกระแทก]
ก็โอเค
แต่เหมือนขาดอะไรไป
[ดนตรีชวนลุ้น]
[ดนตรีมีความหวัง]
แบบนี้น่าจะดีกว่า
ให้วัตถุดิบหลักยังเด่นอยู่
ส่วนผักและก็ดอกไม้ตกแต่งให้อยู่รอบๆ
จะได้ไม่แย่งความสนใจจนเกินไป
แปลว่าแบบนี้เราเสิร์ฟได้ใช่ไหมครับเชฟ
อือ ได้
เยส
[ดนตรีมีความหวัง]
ไปเตรียมตัวกันได้แล้ว
ลูกค้าจะเข้ามาแล้ว
ครับเชฟ
ยิ้มอะไร
แปลว่าแบบนี้ผมไม่ถูกไล่ออกแล้วใช่ไหมครับเชฟ
ก็แค่รอบนี้เท่านั้นแหละ
- แหม เชฟ - [ดนตรีขี้เล่น]
ชมผมหน่อยก็ไม่ตายหรอกน่า
ผมแก้ไขปัญหาเก่งใช่ไหมครับ
ก็ถ้าคุณไม่พลาดตั้งแต่แรก
ผมก็คงไม่ต้องมาตามแก้ปัญหาให้แบบนี้หรอก
ไปเตรียมตัวได้แล้ว ลูกค้ารอบต่อไปจะมาแล้ว
ครับเชฟ
เดี๋ยว
ไอเดียคุณดีนะ
เก็บสิ่งนี้ไว้ล่ะ
มันทำให้คุณแตกต่างจากคนอื่น
ครับเชฟ
[ดนตรีมีความหวังบรรเลงสดใส]
เร็วๆ สิ
[พ่อครัวคนอื่นๆ] ครับเชฟ
อะ นี่ เซ็นซะ
- มึงอย่าลีลาดิ๊ - [พ่นลมสดชื่น]
กูจะไปนอน พรุ่งนี้กูมีงานเช้า
โอ้โฮ
มึงไม่ได้เจอกูตั้งนาน
ไม่คิดถึงกูหน่อยเหรอเพื่อน
- ไม่อะ - [จิ๊ปาก]
- เร็วๆ - เออๆ
[ดนตรีเบาสมอง]
อือ
มึงไม่คิดจะอ่านหน่อยเหรอ
หึ ไม่อะ มึงว่าดี กูก็ว่าดี
วันนี้กูใช้สมองเยอะละ เดี๋ยวสมองกูระเบิดพอดี
ใช้บ้างนะ สมองมึงอะ
แล้วเป็นไง มึงทำอาหารเก่งขึ้นบ้างยัง
มึงต้องรีบฝึกฝีมือตัวเองได้แล้วนะเว้ย
ฝึกอะไรล่ะ เชฟไม่ให้กูจับตะหลิวเลยเนี่ย
ให้กูล้างจานอย่างเดียวเลยเนี่ย
[ดนตรีเบาสมอง]
นี่มึงไปทำงานวันแรกก็ได้แผลเลยเหรอ
มึงนี่เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ นะ ไอวาฬ
ก็ไอ้เชฟบ้านั่นแหละ
เสียงดัง กูตกใจหมดเนี่ย
แล้วไง แล้วมึงหาจุดอ่อนเขาเจอหรือยัง
ว่ามึงจะเอาชนะเขาได้ไง
ไม่รู้เลยว่ะ
แต่กูว่านะ เชฟเนี่ยแปลกๆ
แปลกไงวะ เป็นพวกโรคจิตเหรอ
ไม่ใช่อะ
เวลากูเข้าใกล้เชฟทีไรนะ
กูได้กลิ่นผัดกะเพราออกมาจากตัวเชฟทุกที
เอาจริงดิ ไอวาฬ
มันแปลกยังไงวะ
ก็เชฟเขาทำผัดกะเพรา
คือมันไม่ใช่แบบนั้น
คือเวลาที่ไม่ได้อยู่ในครัวเนี่ย
กูก็ได้กลิ่นกะเพราจากตัวเชฟทุกที
เหมือนกับกลิ่นกะเพราเนี่ย อยู่ในตัวเชฟทุกอณูเลยอะ
ทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม
กูเข้าใกล้ทีไรอะ กูรู้สึกแปลกๆ ทุกทีอะ
รู้ตัวอีกทีอะ
กูก็เผลอจ้องหน้าเชฟ
จนเชฟจะแดกหัวกูอยู่แล้วเนี่ย
[ถอนหายใจแรง]
- นี่มึง - หืม
มึงอย่าบอกนะ ว่ามึงแอบชอบเชฟเขาอะ
เฮ้ย อะไร
มึงอย่าพูดอะไรหมาๆ อย่างนี้นะ
มึงจะหน้าแดงทำไม
[ดนตรีเบาสมอง]
หน้าแดง หน้าแดงอะไร
กู… กูกินเบียร์เยอะมั้ง
นี่กูเตือนมึงเลยนะ
ห้ามไปตกหลุมรักเชฟโอบเขาเด็ดขาด
ถ้ามึงตกไปแล้วเนี่ย มึงรีบขุดตัวเองขึ้นมาเลย
เพราะยังไงสุดท้ายเชฟโอบเขาต้องรู้อยู่ดี
ว่ามึงเนี่ยเป็นคนของเมธัส
หรือมึงจะปล่อยให้เงินสองล้านของมึง หายไปต่อหน้าต่อตา ฮะ
ไม่ เงินสองล้านต้องเป็นของกู
เออ
งั้นมึงก็ท่องไว้
ไปทำงาน ไม่ใช่ไปตกหลุมรัก
เพื่อเงินสองล้าน
กูจะไม่ชอบเชฟนั่น
ต่อไปนี้
กูจะเว้นระยะห่างกับเชฟ จะไม่เข้าใกล้เกินหนึ่งช่วงแขน
ไม่ใช่แค่ไม่เข้าใกล้ แต่มึงต้องฝึกตัวเองอย่างหนักด้วย
จะไม่เข้าใกล้เกินหนึ่งช่วงแขน
และฝึกอย่างหนัก
เพื่อวันพรุ่งนี้
กูจะไปอยู่หน้าเตาให้ได้
ดี
[ดนตรีสนุกสนาน]
โอ๊ย ไมแสบตาวะ
น้ำๆๆ
- [ซี้ดปาก] - [ประตูเปิด]
ใครอะ
[พูดเบาๆ] ใครวะ
หรือว่าโจรวะ
ยังไงดีวะ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
เก่งนักเหรอมึง เจอนี่
โอ๊ย
ปลาวาฬ
นี่เราเอง
เอ้า เกลือนี่
จะเข้ามาทำไมต้องหลบๆ ซ่อนๆ ฮะ
เบาๆ
เดี๋ยวก็ตื่นกันทั้งร้านหรอก
- อะไรเนี่ย - พอเลย
แล้วไปไหนมาเนี่ย ทำไมกลับดึกขนาดนี้
มีธุระนิดหน่อยอะ
ปลาวาฬ อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกเชฟได้ไหม นะ
เราไม่อยากโดนไล่ออกอะ นะ
เฮ้อ โธ่เว้ย
ไอ้กฎงี่เง่าขนาดเนี้ย ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก
เออ [จิ๊ปาก]
แต่ว่า
กฎก็ต้องเป็นกฎอะเนอะ
[ถอนหายใจ]
ทำไมอะ เปลี่ยนใจจะไปฟ้องเชฟเหรอ
ไม่หรอก เราไม่บอกใครก็ได้
แต่เราคงช่วยเกลือปิดบังเชฟฟรีๆ ไม่ได้หรอกนะ
แล้วปลาวาฬจะเอาอะไรอะ
[เสียงยิ้มในลำคอ]
ง่ายมาก
สอนเราทำอาหารดิ
ฮะ
สอนทำไม
มาสมัครเป็นเชฟก็ต้องทำเป็นอยู่แล้วปะ
อีกอย่างนะ เราสองคนอะ เป็นคู่แข่งกันนะ
อะไร วันก่อนยังบอกว่าเราเป็นมิตรกันอยู่เลย
ทำไมวันนี้นับเป็นศัตรูแล้วอะ หือ
แต่เราไม่รู้อะว่าเชฟจะว่าอะไรไหมอะ
ถ้าเกิดผู้เข้าแข่งขันสอนกันเองอะ
คิดมากทำไม
ถ้าเชฟไม่ได้ระบุไว้ในกฎก็แปลว่าทำได้ปะ
เอาไงอะ
- [ถอนหายใจ] - เฮ้ยๆ
เออ เอางั้นก็ได้
แต่เรื่องที่เรากลับช้าอะ
ห้ามหลุดไปถึงหูใครเด็ดขาดเลยนะ
[เสียงประกอบรูดซิป]
อือ
[ดนตรีบรรเลงอบอุ่น]
ผ่อนแรงที่มีดหน่อย แล้วก็ลากยาวๆ
แล้วมือเนี้ย ก็อย่าจับแตงกวาแรงเกิน เดี๋ยวมันช้ำหมด
นี่
ทำแบบนี้
[ส่งเสียงออกแรงลากยาว]
[เกลือ] เห็นไหม
จะได้ไม่เข้าเนื้อ
ก็ไม่ยากนี่
[หัวเราะเบา]
[ดนตรีชวนกดดัน]
[ดนตรีจังหวะเร็วคึกคัก]
ทำไรอะ ออโต้
[ดนตรีชวนสงสัย]
ออโต้
- ทำไรอยู่อะ - เชี่ย อะไรวะ
[ดนตรีน่าสงสัย]
อย่าเข้ามาแบบนี้ดิ ตกใจหมดนะเว้ย
เราขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจ
แล้วจดอะไรอยู่เหรอ
- ไม่มีอะไร - [โทรศัพท์สั่น]
เราไปรับมือถือก่อนนะ
อย่าล็อกห้องนะเว้ย
โอเค
แฟนแหงๆ เลย ปิดขนาดนี้
วันนี้ก็เหมือนเดิม แบ่งหน้าที่กันทำงาน
เมื่อวานผมให้พวกคุณเลือกหน้าที่
วันนี้ผมขออยู่สเตชันทอดได้ไหมครับ
แต่วันนี้ผมจะแบ่งงานให้พวกคุณเอง
เกลืออยู่สเตชันทอด
ออโต้มาผัด ปั้นสิบล้างจาน
ส่วนปลาวาฬรับลูกค้า
อยู่ไกลครัวน่าจะดีกว่า
ไม่รู้จะทำอะไรพังอีกหรือเปล่า
[ดนตรีกดดัน]
ไปเตรียมตัวทำงาน
[พร้อมกัน] ครับเชฟ
หูว มือสวยขนาดนี้ให้ไปล้างจาน
แพ้น้ำยาล้างจานขึ้นมาทำไงวะเนี่ย
[ดนตรีชวนลุ้น]
เชฟครับ
- มีอะไร - เชฟ
[ปรามเบาๆ]
เชฟหยุดตรงนั้นแหละครับ ผมจะได้ไม่ต้องได้กลิ่น
อะไรของคุณเนี่ย กลิ่นอะไร
- [ดนตรีขี้เล่น] - [สูดกลิ่น]
ผมไม่ได้ฉีดน้ำหอมนะ สรุปมีอะไรเนี่ย
[หัวเราะในลำคอ]
เอ่อ คือ…
ผมแค่อยากจะถามเชฟว่า
ผมมีโอกาสจะได้เข้าครัวอีกไหมครับ
คือผมยังไม่ได้แสดงฝีมือเลยครับเชฟ
คิดว่าฝึกหนักคืนเดียวเนี่ย
จะข้ามขั้นเป็นยอดฝีมือเลยเหรอไง
[ปลาวาฬอ้ำอึ้ง]
เมื่อคืน เชฟรู้ด้วยเหรอครับ
บอกแล้วไง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในร้านนี้
อยู่ในสายตาของผมหมด
ฝีมือคุณยังไม่นิ่งพอ
ผมปล่อยให้คุณไปอยู่หน้าเตาไม่ได้หรอก
แล้วอีกอย่างนะ
รับผิดชอบหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้ดีก่อนเถอะ
อย่าสร้างปัญหาเหมือนเมื่อวานอีก
[ดนตรีดังกระแทก]
[หนักแน่น] ครับเชฟ
จัดโต๊ะด้วย
[ดนตรีขี้เล่น]
[พ่นลมหายใจหงุดหงิด]
เชฟโหดแม่ง
ไม่ให้กูเข้าครัวสักที เซ็งโว้ย
[เจเจ] ถึงจะแค่เสิร์ฟก็ต้องทำให้ดีที่สุดมึง
ท่องไว้ สองล้าน
[ผู้หญิง] เจเจ
- ครับพี่ - วันนี้มีคนไข้นัดไว้ไหม
ไม่มีครับ รอวอล์กอิน
งั้นไปดูแลคนไข้แทนให้พี่เอกหน่อยดิ
พี่เอกอาหารเป็นพิษอะ
เดี๋ยวตรงเนี้ยพี่ดูแลเอง
ได้ครับ งั้นเดี๋ยวพี่ส่งโลเคชันมาให้ผมนะ
ผมไปเตรียมของก่อน
โอเค
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[ตีเทนนิส]
[เค้นแรงตี]
เชี่ย
ถ้ามึงไม่ได้ล้านห้า มึงก็ไม่ต้องเอา
เพราะว่าเพื่อนผมเนี่ยไม่ต้องง้อคนแบบคุณหรอก
ไม่มั้ง โลกไม่น่ากลมขนาดนั้นน่ะ
โหย นั่นไง
ใช่จริงด้วย
แม่งเอ๊ย
คุณ
[พ่นลมหายใจ พูดเบาๆ] เชี่ย
[ดนตรีชวนลุ้น]
สวัสดีครับ คุณเมธัส
วันนี้ผมมาเป็นนักกายภาพดูแลคุณนะครับ
แล้วนักกายภาพของผมล่ะ
อยู่ไหน ทำไมเป็นคุณเนี่ย
พอดีพี่เอกป่วยกะทันหันน่ะครับ
ผมเลยต้องมารับหน้าที่ดูแลคุณแทน
งั้นมาเริ่มกันเลยไหมครับ
เห็นว่าในแฟ้มประวัติเนี่ย คุณเคยเจ็บข้อเท้ามาก่อน
งั้นเดี๋ยวผมขอดูข้อเท้าคุณหน่อย
ไม่ต้อง
ผมจะรีบซ้อมแล้วก็รีบกลับ
คราวหลังอะ ถ้านักกายภาพของผมไม่ว่างอะ ก็บอกนะครับ
ผมจะได้เปลี่ยนคนทัน
ไม่ใช่ส่งใครมาก็ได้
อ๋อ คงไม่มีคราวหน้าหรอก
เพราะว่าผมเนี่ยจะเปลี่ยนคน
ตั้งแต่วันเนี้ยแหละ
[ดนตรีจังหวะเร่งเร้า]
[ส่งเสียงเยาะ]
นี่คุณ ผมว่าเข่าคุณมีปัญหานะ
ให้ผมดูหน่อยดีกว่า
เสิร์ฟมา
ให้มันได้อย่างงี้ดิ
นี่คุณ อย่าฝืนร่างกายมากไปนะครับ
- [กล้ามเนื้อฉีก] - อุ๊ย
[ดนตรีระทึกกระแทก]
เอ้า คุณ
[เมธัสร้องเจ็บ]
- คุณ คุณ - โอ๊ย
คุณๆๆ
ให้ผมดูหน่อย
คุณ ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย
ไม่ต้องมายุ่งกับผมน่า
ให้ผมดูหน่อย
ถ้ายังอยากเดินได้อยู่เนี่ย ก็อยู่เฉยๆ
[ถอนหายใจ]
คุณ ทำบ้าอะไรเนี่ย
ผมว่าเข่าคุณน่าจะบิดอะ
เดี๋ยวผมจะปฐมพยาบาลเบื้องต้นไปก่อน
แล้วค่อยไปรักษาต่อที่โรงพยาบาล
โอ๊ย
พี่ช่วยเรียกรถพยาบาลให้ผมหน่อยได้ไหมครับ
[ผู้ชาย] ครับ
คุณ เบาๆ
[บริกรชาย] นี่ครับ
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ทานให้อร่อยนะครับ
[เคี้ยวอาหาร]
[ดนตรีกดดัน]
[ไอ]
- ขอโทษนะครับ คุณลูกค้า - ครับ
ไม่ทราบว่าอาหารเผ็ดไปหรือเปล่าครับ
เอ่อ ไม่นะครับ
แล้วคุณลูกค้าแพ้อาหารอะไรไหมครับ
ไม่มีนะครับ
อ๋อ ผมแพ้เซเลอรี่ครับ
แต่ไม่คิดว่าจะมีในอาหาร ก็เลยไม่ได้แจ้งไว้อะครับ
ต้องขออภัยด้วยนะครับ
ในน้ำซุปเรามีส่วนผสมของเซเลอรี่อยู่ด้วย
ผมขออนุญาตเก็บน้ำซุปนะครับ
[ผู้ชาย] ได้เลยครับๆ
ดีนะผมกินไปนิดเดียว
ไม่งั้นแย่กว่านี้นะ
เปลี่ยนน้ำซุปให้คุณลูกค้าหน่อย
- [ผู้หญิง] ไหวไหม แมน - ไหวๆ
- โอเคเปล่า - โอเคๆ
แค่คันเฉยๆ
- มีปะ - มีเปล่า
มียาปะ
- [หายใจติดๆ ขัดๆ] - [ผู้หญิง] เฮ้ย แก
แกไหวปะเนี่ย
ไหว
กินน้ำเยอะๆ
พี่ครับ ถ้าไม่รังเกียจ ยาแก้แพ้ครับ
ผมแพ้อากาศอยู่บ่อยๆ เลยพกติดตัวไว้
ขอบคุณมากเลยครับ ขอบคุณครับ
[ปลาวาฬ] ยินดีครับ
ไม่ต้องกังวลนะครับ
ทางร้านมีเมนูเดียวที่ใส่เซเลอรี่
ต้องขออภัยด้วยจริงๆ นะครับ
ครับ ไม่เป็นไรนะครับ
[ดนตรีอบอุ่นหัวใจ]
[ผู้ชาย] ไหวแน่นะ
[ผู้ชายที่แพ้อาหาร] ไหวๆๆ
โอเค กิน กินต่อได้เลย
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณครับ
ผู้ช่วยคุณเก่งนะครับ
ถ้าผมไม่ได้เขาช่วยไว้นี่ ป่านนี้ผมถูกส่งโรงพยาบาลแน่ๆ เลยครับ
ต้องขออภัยในข้อผิดพลาดด้วยนะครับ
เดี๋ยวผมจะทำเรื่องคืนเงินให้ครับ
เฮ้ย ไม่เป็นไรเลย จริงๆ แล้วมันเป็นความผิดผมเองครับ
ผมไม่ได้แจ้งไว้ด้วย แล้วร้านก็ถามไปแล้ว
แต่ผมชื่นชมคุณนะ เชฟ
ร้านคุณสวยมากเลยครับ
แต่ครั้งหน้าไม่เอาเซเลอรี่แล้วนะ
ไม่มีแน่นอนครับ
ขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับ
ผมทำดีไหมครับเชฟ
[ดนตรีขี้เล่น]
ดี
[ตกใจ] เชฟ ทำอะไรอะ
หืม
เดี๋ยวเชฟ
เฮ้ย เชฟ อย่าเข้ามา
เชฟ
เฮ้ยๆ ระวัง
[ดนตรีชวนตะลึง]
[ปลาวาฬ] กูจะไม่ชอบเชฟนั่น
ต่อไปนี้กูจะเว้นระยะห่างกับเชฟ
[ดนตรีชวนหวั่นไหว]
หอมจัง
หอมขนาดนั้นเลยเหรอ
[ดนตรีเซ็กซี่เย้ายวน]
ผมไม่ว่าอะไรหรอกนะ
ถ้าคุณจะชอบกลิ่นตัวผม
[ดนตรีสดใส]
[อู้อี้] เชฟพูดบ้าอะไรเนี่ย
ผมไปช่วยเพื่อนเก็บของในครัวดีกว่า
โอ๊ย
ขอโทษนะครับ คือนี่มันก็หลายชั่วโมงแล้วนะครับ
ยังติดต่อญาติคนไข้
ที่เพิ่งผ่าตัดเข่าไม่ได้อีกเหรอครับ
[ดนตรีช้าชวนซึ้ง]
[พยาบาล] เอ่อ… เห็นว่าเลขากำลังเข้ามานะคะ
แล้วญาติล่ะครับ
ไม่ทราบนะคะ
เห็นว่าเบอร์ติดต่อฉุกเฉินของคุณเมธัสเนี่ย
เป็นเบอร์ของเลขาค่ะ
เอ้า คุณ
รู้สึกยังไงบ้าง เจ็บไหม
ก็ยังไม่เจ็บอะ
เดี๋ยวพอยาชาหมดฤทธิ์เมื่อไหร่ก็น่าจะเจ็บ
ช่วงแรกทำกายภาพก็อาจจะเจ็บหน่อยนะครับ
เป็นไง หายซ่าเลยดิ
ถ้าจะกวนประสาทแบบเนี้ย เชิญคุณกลับไปก็ได้นะครับ
เสียเวลา ผมจะพักผ่อน
[เจเจพ่นลมหัวเราะเบาๆ]
ตอนนี้อะ จะมีผมหรือไม่มีผม ก็เสียเวลาเท่ากันนั่นแหละครับ
[ถอนหายใจแรง]
ก็ตามใจ
เจอคุณนี่ผมซวยจริงๆ นะ
ตั้งแต่เสียดีลคราวก่อนละ
วันหลังอะ ผมจะแปะป้ายไว้เลย
ห้ามคุณเข้าใกล้
นี่คุณ
ผมเนี่ยทำตามหน้าที่อยู่นะครับ
รับรองว่าคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ ที่คุณเนี่ยจ้างผมมาดูแลแน่นอน
นี่มันก็เลยเวลาของผมแล้ว
เดี๋ยวเอาไว้มีคนมาเฝ้าคุณเมื่อไหร่
ผมก็กลับ
งั้นเชิญคุณกลับไปก็ได้ครับ
ไม่มีใครมาหรอก
เชิญ
แล้วญาติพี่น้องคุณไปไหนหมด เลขาคุณอีก
เลขาผมอะ มาทำเรื่องเบิกประกันให้แล้วก็คงกลับ
ส่วนญาติอะไรนั่นน่ะ
ผมไม่มีหรอก
[เค้นแรง]
คุณจะมองผมแบบนั้นทำไม
ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย
พักอยู่ในห้องวีไอพีแบบเนี้ย อย่างกับอยู่โรงแรม
สบายจะตาย
มีอะไรก็กดเรียกพยาบาลแค่นั้นแหละ
คุณไม่ต้องมาสงสารผมหรอก
- [ดนตรีชวนเศร้า] - [ถอนหายใจสั้นๆ]
แล้วนอนคนเดียวไม่เหงาหรือไง
นี่พี่ น้ำเยอะๆ ทีเด็ดเลยเนี่ย
ก็อร่อยดีนี่
เฮ้ย พี่พูดอีกทีได้ปะ พี่
ผมขอถ่ายคลิปไว้หน่อย
โอ้โฮ เชฟโอบชมแบบเนี้ย เผื่อว่าร้านของผมเนี่ย
มันจะคิวยาวแบบร้านพี่มั่ง
มึงหยุดเลย พอเลย ไม่เอา
- โห พี่ นิดหน่อยเอง - [ดนตรีสดใส]
ถ้ามึงไม่หยุดเนี่ย เครื่องด่าจะทำงานแล้วนะ
[ดนตรีตลกขบขัน]
[นับหนึ่งครางท้อใจ]
แล้วทำไมพี่ไม่กลับไปทำขนมอะ
พี่อะ ทำขนมอร่อยกว่ากะเพราอีก
ไม่เอาอะ ไม่มีอารมณ์
ไว้กูขายร้านได้แล้วค่อยคิดแล้วกัน
งั้นวันเนี้ยพี่มีไร
พี่คงไม่ถ่อมาถึงร้านผมตอนร้านปิดแบบนี้
เพียงแค่เพราะว่าจะมาชิม ขนมหวานสูตรใหม่ของผมหรอก ถูกไหม
[ดนตรีขี้เล่น]
รู้ดีนักนะมึงอะ
อะแน่นอนสิครับ นี่ใคร
นี่นับหนึ่ง น้องรักพี่โอบไง
เร็วพี่
มีอะไรก็เล่ามา
คือ ช่วงนี้กูสังเกต
ว่ามันมีคนไม่ยอมอยู่ใกล้กูอะ
บอกว่ากูมีกลิ่น มึงว่าไงวะ
กลิ่นเหรอพี่
[สูดดมกลิ่น]
มึงดมอะไรขนาดนั้นอะ
พี่ ก็ไม่มีนะ
หรือว่าช่วงนี้พี่เปลี่ยนไปใช้น้ำหอมเปล่า
ไม่ได้ใช้เว้ย
หรือว่ามันเป็นข้ออ้างที่ไม่อยากอยู่ใกล้กูวะ
มึง… มึงว่าเป็นไปได้ปะ
มันก็เป็นไปได้นะ พี่
แต่ว่า แล้วพี่ไปทำอะไรให้เขารังเกียจปะล่ะ
ไม่รู้ว่ะ
หรือว่าเขาเกลียดที่กูด่าเขาวะ
[ครุ่นคิดสงสัย]
พูดแบบนี้
คนในร้านเหรอพี่
ผู้เข้าแข่งขันใช่ปะ
ถูกปะ
มึงจะบ้าเหรอ ไม่ใช่เว้ย
ชัวร์ อย่างงี้ชัวร์เลย
แน่นอน พี่รู้ปะ อาการนี้ล่าสุดพี่เป็นเมื่อไหร่
สมัยพี่จีบข้าวสวย
ถ้าแบบเนี้ย
มันแปลว่า
พี่ชอบเขาคนนั้นแล้ว ถูกปะ
[ดนตรีเบาสมอง]
มึงมั่วละ
เป็นไปไม่ได้เว้ย
กูก็แค่ไม่อยากให้บรรยากาศมันอึดอัดเฉยๆ
เออ โอเคครับ พี่โอบ
ไม่ชอบก็ไม่ชอบครับพี่
เฮ้ย แต่ผมพูดตรงๆ นะพี่
ผมอะ ไม่อยากให้พี่ปิดกั้นตัวเอง
ถ้าพี่โอเคกับใคร หรือรู้สึกกับใครอะ
ผมก็อยากให้พี่ลองเปิดใจดู
[ดนตรีสดใส]
บางทีเนี่ย แพชชันการทำอาหารของพี่ที่หมดไปอะ
อาจจะกลับมาก็ได้นะพี่
หอมจัง
[ถอนหายใจ]
จะเหงาทำไม ปกติอะ ผมก็นอนคนเดียวอยู่แล้ว
แต่นี่คุณไม่ปกติ
นอนซมเป็นผู้ป่วยขนาดเนี้ย
ไม่เห็นหรือไง
เนี่ยดูสิ เข่าคุณเนี่ย
- [ดนตรีชวนเศร้า] - [ทำเสียงหงุดหงิด]
เออ
เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนคุณจนคุณหลับ
ผมถึงจะกลับ
ส่วนในค่าจ้างล่วงเวลาเนี่ย
เดี๋ยวผมไปเบิกโอทีเอา เค้
หลับแบบนี้ก็ดูสิ้นฤทธิ์เลยแฮะ
[ถอนหายใจ]
พวกคุณก็ฝึกมาพอสมควรแล้ว
ผมจะประกาศโจทย์แรก
คือผัดกะเพราไข่ดาวกลม
กติกาเหมือนเดิม
ใครคะแนนน้อยสุดถูกคัดออก
ขอให้ทุกคนเตรียมตัวด้วย
[พร้อมกัน] ครับเชฟ
[ดนตรีชวนลุ้น]
ไปๆ
โอเค ไป
ไข่ดาวกลม
คืออะไรวะ
ไข่ดาว
มันก็ต้องกลมดิ
[ดนตรีตลกสั้นๆ]
[คุณหมอ] น้องอาการดีขึ้นแล้วนะคะ
คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ
[เกลือ] ขอบคุณมากนะครับหมอ
เฮ้ย เกลือ
ไข่ดาวกลมมันแค่เนี้ยเองเหรอ
อือ แค่นั้นแหละ
ง่ายขนาดนี้แล้ว เชฟทดสอบเราทำไมอะ
นี่ หรือมันมีกับดักซ่อนอยู่
กับดักอะไร ไม่มีหรอก
ไข่ดาวกลมอะ ดูเหมือนจะทำง่ายๆ ใช่มะ
แต่การที่จะทำให้เพอร์เฟกต์อะ ยากมากนะ
ทั้งความสุกของไข่ขาวและไข่แดงให้มันพอดี
แถมยังต้องตอกออกมาให้รูปร่างยังสวยอีกด้วยอะ
เมนูง่ายๆ แบบนี้แหละที่จะต้องครีเอตเพิ่มอะ
ร้านเชฟส์เทเบิลอะ จุดเด่นมันก็อยู่ตรงนี้แหละ
ความคิดสร้างสรรค์
เหรอ
[ดนตรีเบาสมอง]
เกลือ สอนเราทำผัดกะเพราไข่ดาวกลมหน่อยสิ
นะๆๆ
จะบ้าเหรอ
นี่มันรอบแข่งจริงแล้ว ใครเขาสอนกัน
คราวที่แล้วก็สอนไปแล้วตั้งเยอะ
[ส่งเสียงออดอ้อน]
ก็ต้องสอนต่อเนื่องสิ
แค่ครั้งเดียวจะไปพอได้ไง เนอะเกลือ
นะๆๆ
นะ ความหวังเดียวของเรา นะ
ก็ได้ๆ
[พ่นลมหน่าย]
แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ
ดีล
ขอบคุณนะ
[โทรศัพท์สั่น]
(เอ็มที)
เดี๋ยวเรามานะ
[ดนตรีบรรเลงอ่อนหวาน]
โทรมาทำไมคุณ
[เมธัส] ก็แค่โทรมาเช็กงาน
สัปดาห์นี้ต้องแข่งอีกรอบแล้วไม่ใช่เหรอ
เตรียมพร้อมไปถึงไหนแล้วล่ะ
ผมไม่ทำให้คุณผิดหวังหรอกน่า
แต่คราวหลังไม่ต้องโทรมาแล้วนะ ถ้าเกิดผมอยู่ที่ร้านอะ
- เดี๋ยวเรื่องมันก็… - [โอบ] ทำไรอะ
[ดนตรีกดดัน]
ผมถามว่าคุณทำอะไร
เชฟโอบ
แล้วคุณขึ้นมาอยู่บนนี้ได้ไง
ไม่รู้เหรอว่าชั้นนี้ห้ามคนขึ้นมา
เดี๋ยวครับ
เมื่อกี้ ผมโทรคุยกับพ่ออะครับ
จะคุยในห้องก็เกรงใจเกลือ กลัวเสียงดัง
แล้วเกลือไม่ได้บอกกฎสำคัญเหรอ ว่าห้ามขึ้นมาบนนี้
[เกลือ] ชั้นสามเป็นพื้นที่ต้องห้ามอะ มีเฉพาะเชฟโอบเท่านั้นที่ขึ้นไปได้
ขอโทษครับ
เมื่อกี้ผมรีบเลยไม่ทันคิดอะไรอะ
เดี๋ยว
ไหนๆ ก็ขึ้นมาละ ช่วยผมหน่อย
ช่วย
[ดนตรีเซ็กซี่เย้ายวน]
เดี๋ยวคุณช่วยผมปักชำนะ
ได้ครับ
[ดนตรีเบาสมอง]
[ดนตรีผ่อนคลายอบอุ่นหัวใจ]
[ปลาวาฬ] ทำไมเชฟโอบที่ดุขนาดนี้
ถึงมีมุมแบบนี้ด้วยวะ
เชี่ย
โคตรมีเสน่ห์เลยอะ
ปกติเชฟทำแบบนี้ทุกคืนปะครับ
เดือนละครั้งอะ
ต้นกะเพรามีอายุประมาณสามสิบวัน
ก็ต้องโละทิ้งแล้วก็ปลูกใหม่
ใช้เวลายี่สิบวันกว่าจะโตทันใช้งาน
ผมก็เลยต้องปลูกเองทุกเดือน
จะได้โตทันใช้งานไปเรื่อยๆ
ทำไมเชฟไม่ซื้อเอาล่ะครับ
น่าจะง่ายกว่า
[พ่นลมหายใจ]
ก็ถ้าผมไม่เปิดร้านกะเพราอะ
ผมก็คงไม่ต้องปลูกเองหรอก
[ดนตรีบรรเลงอ่อนหวาน]
ใบกะเพราแต่ละใบ มีกลิ่นและก็ความเผ็ดร้อนไม่เหมือนกัน
กะเพราป่าที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ
จะมีกลิ่นหอม แต่ว่าใบไม่สวย
ส่วนกะเพราตลาด
ใบสวย แต่ว่ากลิ่นไม่หอม
ผมต้องเลือกใบกะเพราที่เข้ากับเมนูที่ร้าน
ก็เลยต้องปลูกเองนี่แหละ
อ๋อ ถึงว่า
กะเพราร้านเชฟมีกลิ่นกะเพรา แบบเดียวกับที่แม่ผมเคยปลูกเลย
แม่ผมก็ปลูกเองเหมือนกัน
เมนูประจำที่แม่ชอบทำก็คือกะเพราเนื้อ
ผมยังจำรสชาติที่แม่ทำได้อยู่เลย
แต่เสียดาย ผมไม่ได้เอาความรู้แบบนั้นมาใช้เลยอะ
ได้แต่กินฝีมือแม่อย่างเดียว
พอแม่เสียไป
ผมก็ไม่ได้กินแล้วอะ
ผมก็ว่าอยู่ ว่าคุณไปเอา ความคลั่งกะเพรานี้มาจากไหน
แต่เพราะแบบนี้มั้งครับ
ตัวเชฟถึงมีกลิ่นใบกะเพราหอมๆ
แถมไม่เหมือนที่อื่น
เป็นกลิ่นพิเศษที่ผมได้จากที่นี่ที่เดียว
กลิ่นใบกะเพราเหรอ
ครับ
กลิ่นใบกะเพราหรือว่ากลิ่นผัดกะเพรา
เอ่อ [อึกอัก]
ผมก็พูดไม่ถูกอะครับ
แต่ผมได้กลิ่นกะเพราหอมมากๆ ออกมาจากตัวเชฟตลอดเวลา
พูดจาแบบนี้…
แสดงว่าคุณอยากกินผม
เหมือนที่คุณอยากกินผัดกะเพราหรือเปล่า
- [เสียงประกอบชวนหวั่นไหว] - [หัวใจเต้นตึกตัก]
♪ ห้ามใจไงไหวให้ไม่คิดกับเธอ ♪
♪ ห้ามไม่ทันแล้วห้ามไม่ให้รักเธอ ♪
♪ ไม่น่าไปรักเลย ไม่เห็นน่ารักเลย ♪
♪ แต่ใจมันเผลอ ♪
♪ ห้ามหัวใจไม่ทัน I'm in love, I'm in love ♪
♪ I'm in love ไม่น่าเลยใจไม่น่าหลงไปรักเธอ ♪
♪ I'm in love, I'm in love ♪
♪ แต่ใจมันเผลอ ♪
[โอบ] วันคัดเลือกใกล้เข้ามาแล้วนะ
คนที่เคยเสิร์ฟ อยากลองเข้ามาทำงานในครัวบ้างไหม
ผมทำงานข้างนอกน่าจะดีกับทุกคนที่สุด
[ปลาวาฬ] เชฟโอบเนี่ย เป็นคนทำอะไรไม่คิดจริงๆ ใช่ไหม
นอกจากนายแล้วอะ ใครอยู่กับเชฟได้บ้าง
แต่กูบอกไว้ก่อนนะ ถ้ามึงหวั่นไหวเนี่ย เรื่องนี้จบไม่สวยแน่
แกไปทำอะไรคุณเมธัส ถ้าเขาโพสต์ลงโซเชียลขึ้นมาอะ
คลินิกเราจบเห่เลยนะเว้ย
ทำไมคุณถึงโผล่มาอีก
[โอบ] นี่คุณโกรธผมเหรอ
[ปลาวาฬ] ผมไม่ชอบอะไรที่ไม่ชัดเจน
ผมถามตรงๆ นะ
เรื่องของเราที่ดาดฟ้าอะ เชฟคิดยังไงกันแน่
[เพลง “ชอบที่ (You Fill My Heart)”] ♪ ชอบที่เธออยู่ตรงนี้ ♪
♪ ชอบที่ได้อยู่ตรงนี้ ♪
♪ ชอบทุกเรื่องที่ฉันได้ทำกับเธอ ♪
♪ ชอบเธอมากที่สุดเลยนะ ♪
♪ ชอบที่เธออยู่ตรงนี้ ♪
♪ อยากให้เธออยู่ตรงนี้ ♪
♪ อยู่เคียงข้างกันเรื่อยไป มองตากันก็เข้าใจ ♪
♪ เป็นความสุขข้างในใจ You fill my heart ♪
♪ ชอบที่มีเธอมากๆ ♪
♪ You fill my heart ♪
♪ อยู่ข้างฉันนานๆ นะเธอ ♪
♪ You fill my heart ♪
♪ อยู่ข้างฉันนานๆ นะเธอ ♪
♪ สิ่งที่ชอบที่สุดคือที่มีเธอ… ♪