BASE SA MGA TUNAY NA PANGYAYARI
ANG ILANG MGA TAUHAN AT KUWENTO
AY BINAGO PARA MAGING MAS KAPANA-PANABIK
Ang pangalan ng suspek ay Robert Napper.
Nakakulong siya sa Broadmoor Secure Hospital mula 1995.
Nahatulan siya ng double murder at ilang rape,
pero hinihinalang marami pang iba.
Pinatay ni Napper si Rachel, André.
At patutunayan ito ng team na ito.
Basta na lang ako maniniwala sa inyo?
Bakit naman?
Kasi mataas ang posibilidad na tugma 'yong DNA—
Kung patunay 'yan, di ba dapat nakasuhan na siya,
pero hindi naman, di ba?
Di pa pasok ang sample sa standard.
E, kung di na papasa?
Kung gano'n, kailangan nating umasa sa ibang ebidensiya.
Pero may pangunahing suspek na, mas pokus na ang search.
Hindi pa siya umaamin?
Kakausapin pa namin siya.
Pero alam namin sa ibang krimen ni Napper
na aamin lang siya pag wala na siyang ibang pagpipilian.
-Nakatutok ang Stagg team sa pag-amin. -Alam ko ang ginawa nila.
Ang pokus natin ay maghanap ng matibay na ebidensiya para wala nang duda
na si Robert Napper ang may sala.
Alam mo,
naiintindihan kong gusto mo ng katiyakan.
Gusto ko ng katotohanan.
Tungkol sa araw na iyon at sa mga sumunod na araw nang walang nakasuhan.
Pag meron ka niyan,
makikinig ako.
Okay.
Isang di pa nalulutas na kaso ang umabot na sa 14 na taon.
Ito ay imbestigasyon sa loob ng higit isang dekada,
nahinto, sinuri ulit, at ngayon ay may mga bagong ebidensiya.
Pero sa ngayon, wala pang bagong nakakasuhan.
Ano'ng ginagawa ng Papa mo ngayong gabi?
Wala akong pakialam.
André? Nandiyan ka ba?
Si Francisco 'to.
Ilang buwan na kitang di nakikita. Nasaan ka?
Nag-aalala na kami sa 'yo.
Paano natin ilalagay si Robert Napper sa Wimbledon Common
noong umaga ng July 15, 1992?
Patunayan muna nating wala siya sa sinasabi niyang kinaroroonan.
Ayos. Saan daw 'yon?
Sa trabaho. Serco sa Greenwich. Nandoon daw siya buong araw.
May mga kasamahan pa ba siya do'n?
'Yong foreman. Nakapanayam na siya noon.
May mga year planner siya, para sa oras ng pasok ng mga empleyado.
Pero wala 'yong 1992.
Tingin mo, maganda kayang makausap siya ulit?
-Hindi, duda ako diyan. -Oo, ako rin.
Pero kailangan nating tingnan ang lahat.
Tingnan lahat at sinuman na parang hindi pa ito tiningnan dati.
-Okay na ba 'yong print ng sapatos? -Oo, ayan.
Tone, ito 'yong print ng sapatos.
Nag-iisang pisikal na ebidensiya
mula sa pinangyarihan ng krimen. Di ba?
Ngayon, tinitingnan na ni Benno ang logs para itugma ito sa sapatos ni Napper,
pero…
walang nakitang sapatos sa kuwarto ni Napper noong naaresto siya.
-Wala talaga. -Kaya…?
Kaya nagtataka kami
kung ano'ng suot niya sa paa niya noong nahuli siya?
-Di na siya nawala sa kustodiya, di ba? -Hindi na.
Kaya nando'n pa 'yon sa mga gamit niyang nasa awtoridad?
Nakatago sa Broadmoor sa nakalipas na sampung taon.
Dapat tingnan.
Mag-ingat, baka matulad sa huli.
Wag magsalita hangga't walang warrant.
-Oo. -Ano?
Nasubukan mo nang kumuha ng warrant pangkulungan?
Alex?
-Ayos ka lang? -Oo.
Kumusta ang linggo mo?
Ayos.
Oo. Kumusta ang trabaho?
Oo, ayos lang.
Ikaw, kumusta?
Eto.
Gusto mo nang kumain o mamaya pa?
Kakain ako kina Anna mamaya.
Kukuha lang ako ng ilang gamit.
Sige.
Ba't di mo sinabi sa 'kin?
-Sinabihan kita. -Kailan, Alex?
Lagi kang wala.
Nandito na ako kung gusto mong makipag-usap.
Walang gaanong pag-uusapan.
Baka lang interesado ka kung tumawag na ang mga pulis, pero…
hindi pa.
Wala din silang napala sa bagong suspek.
Maliligo na ako.
Higit sampung taon na ang nakalipas no'ng nagtrabaho ako do'n.
Tapos hindi mo masigurado
kung nasa trabaho o hindi si Napper sa araw na iyon?
Maganda ang memorya ko, pero…
May iba kayang makakaalala?
Sabi ko nga, di nagtagal si Napper doon.
Ang tanging taong kausap niya ay sarili niya.
Iniiwasan siya ng mga babae.
-Alam mo bang nasabi ko na ito dati? -Oo.
Nagtabi ka ng ilang year planner? Tama?
Sa garahe, oo. Di ko alam kung bakit ko sila itinago.
Nandoon lahat ng oras ng pasok ng mga empleyado.
Binigay ko ang '91 at '93 sa ibang pulis. At natapon na 'yong iba.
Di pa nakita 'yong '92?
Hindi.
Pwedeng huling tingin na lang?
Ayaw mong pumasok diyan.
Hindi, tama ka. Ayaw ko.
-Malalaki sila. -Oo.
-'Yong nilalagay sa pader. -Oo.
Ang gulo.
Dito, sir.
-Maligayang Pasko. -Oo.
Tama. Eto na siya.
Si Robert Napper.
Miyerkules, ika-15 ng Hulyo. Buong araw siyang wala sa trabaho.
Sigurado ka?
Mabusisi si George. Sigurista siya.
Kaya wala sa trabaho si Robert Napper buong araw.
Mapapatunayan na natin kung saan siya wala.
Baka sabihin niya kung asan siya no'n.
Salamat ulit.
Kayo ba ang abogado niya?
Tama.
Kung makita ng medical team ng kliyente ko na may stress sa panayam,
ipapahinto ko agad.
Si Bob ay maselan. Sa pag-iisip.
Si Bob ay isa ding preso.
At suspek sa pagpatay.
Ang totoo, hindi siya preso.
Pasyente siya.
Nasa ospital kayo, hindi sa kulungan.
Bob. Halika, may upuan ka dito.
-Ayan na. -Hello, Robert.
Ayan na. Sige.
Ayan na.
Okay.
Kakausapin ka namin tungkol kay Rachel Nickell.
Alam mo 'yong pangalan, 'no, Robert?
Natanong ka na tungkol kay Rachel dati, di ba?
Ginahasa si Rachel at pinatay noong 1992.
Dahil sa pag-unlad ng siyensiya,
nakilala na namin ang dating di kilalang DNA ng lalaki
na nasa katawan ni Rachel.
At sa iyo ito, Robert.
Alam mo kung ano ang DNA?
Natatangi ito sa 'yo, parang fingerprint.
Kaya alam naming may physical contact ka kay Rachel noong araw na iyon.
Hindi ba?
Kung maipapaliwanag mo sa amin, Robert, pagkakataon mo na ito.
Sabihin mo sa amin ang nangyari.
Nakikinig ka ba?
Di namin ginawa 'yon.
Alam kong nagtrabaho ka dati sa Serco sa Greenwich, Robert.
May year planner sila.
Pinatutunayan ng year planner na wala ka sa trabaho no'n, Robert.
Patunay din na nagsinungaling ka sa pulis tungkol kay Rachel noong 1995.
Ba't ka nagsinungaling?
Nasaan ka talaga noong ika-15 ng Hulyo?
Robert.
Walang komento. Salamat.
Ano pang pinasisinungalingan mo?
Nasa Wimbledon Common ka no'n, di ba?
Pinatay mo si Rachel Nickell, di ba?
-Detective Nash. -Ba't mo hinayaang mabuhay 'yong bata?
Kapos sa oras pagkapatay mo kay Rachel?
Base sa pahayag na binasa ko,
ayaw nang sumagot ng kliyente ko sa mga tanong.
Ano'ng meron sa mga ina? Pinalayas ka ng nanay mo noong nag-18 ka—
-Detective Nash. -Tama na.
-Salamat. -Salamat.
Ayos ka lang?
Oo.
Nasa ospital ka, hindi sa kulungan.
Na makakakuha tayo ng warrant.
Sige.
Tinatanong ng pulisya ang 40-anyos na lalaki sa pagpatay kay Rachel Nickell.
Isang makabagong kaalaman sa DNA ang tumukoy sa suspek na ito.
Sinasabing nandito ngayon ang lalaki sa Broadmoor Secure Hospital
para sa ibang krimen.
Walang pinangalanan ang Scotland Yard,
at sinasabi lang na may kausap silang 40-anyos
at ang panayam ay parte ng imbestigasyon
sa pagpatay kay Rachel Nickell.
Tinupad mo ang pangako mo.
Napaabot mo ako ng 18, buong-buo.
Gano'n ka ba?
Ano ako?
'Yong totoo,
ikaw nga ba ay… buong-buo?
-Oo, sa tingin ko. -Oo?
Okay. Sa tingin mo nalagpasan mo na ang lahat ng 'yon?
Ngayon talaga 'to?
Unang sinabi nila sa akin, "Dapat tapatin siya."
At sinubukan kong gawin 'yon. Oo.
At sa totoo lang, Alex,
usapang matanda…
sa tingin ko, hindi pa.
Hindi talaga.
-Gusto ko lang magpatuloy sa buhay. -Alam ko.
Wag ka nang mabuhay sa nakaraan.
Ano'ng ibig sabihin, Alex?
Magpapanggap lang ba ako na parang walang nangyari, tulad mo?
Alam ko ang nangyari. Andoon ako.
Oo, pero di mo kilala ang salarin.
O kung bakit malaya pa siya.
Di natin alam ang totoo, Alex.
Hangga't di natin 'yon nakukuha, wala tayong kapanatagan.
-Kapanatagan? -Para sa ating dalawa.
Di mo makukuha 'yan.
Nagsasayang ka ng oras.
Dapat tanggapin mo na lang.
At ipagpatuloy na lang ang buhay ko?
Iyon ba ang ginagawa mo? Paghahanap ng sagot sa relihiyon?
Hindi ito relihiyon. Pananampalataya ito.
Paghahanap ng sarili mong daan.
O baka…
inaaliw mo lang ang sarili mo.
Kung ano man ang ginagawa ko, hindi mo na problema 'yon ngayon.
Okay.
-Sir? -Ano 'yan?
Brown.
Gaya ng inilarawan ng saksi. Okay.
Okay. Dalhin natin 'to sa eksperto.
Hindi nga.
Sige, kunin mo 'yan.
Aba, siguradong may nahalukay ka.
Nang suriin si Alex noon, sinuklay nila ang buhok niya
at may nakitang maliliit na piraso ng metallic paint.
Pulang pintura.
Paano kaya nalipat 'yon?
Di pa natin alam, pero ito ang murder box ni Napper, di ba?
At saka nandiyan pa ang mga sample mula sa buhok ni Alex.
O, ano'ng bad news? Laging may bad news, e.
Ang mahirap dito, kapag ite-test ang mga pirasong 'to,
masisira din sila, kaya may isang tsansa lang tayo.
Kung sumablay ang test, mawawala na ang ebidensiya.
Kailangan ng match doon at sa sapatos para makasuhan si Napper.
Oo. Ay, tungkol pala sa sapatos.
Di pa nila sinusuri, pero mali ang sukat sa unang tingin.
Pambihira.
Pero dadalhin nila ito sa common
para masuri sa parehong kondisyon. Kaya umasa tayo.
Oo, napaka-scientific niyan.
Sir?
Tawag para sa 'yo.
-Forensics. -Ikaw lang daw ang kakausapin niya.
Patawag ito ng korte, Robert.
Kinakasuhan ka ng pulis sa pagpatay kay Rachel Nickell.
Di namin ginawa 'yon.
Okay.
Sino'ng kausap mo?
Papa?
Pulis 'yon.
Kinasuhan na siya?
Tinatanong…
kung makakapunta tayo sa trial.
Pupunta ka ba talaga matapos 'yong huli?
Ayoko nang maniwala sa salita ng iba.
Gusto kong makita mismo.
-Tayong dalawa. -Walang kinalaman 'yong trial sa atin.
Ang posibilidad daw ng DNA profile na ito
na tutugma sa ibang tao ay isa sa 12 million.
Di ako sasama, Pa.
Final na 'yan, at di ka dapat pumunta.
Ang 41-anyos na lalaking kinasuhan sa pagpatay kay Rachel Nickell
ay nasa kustodiya na.
Humarap si Robert Napper sa video link mula sa Broadmoor Psychiatric Hospital.
Nakapiyansa siya hanggang sa pagdinig sa huling bahagi ng buwan.
Papa?
-Papa. -Alam ko.
Alam talaga nila kung nasaan tayo. Naghihintay sila ng dahilan.
Sinubukan ko silang itaboy pero di umuubra. Tigil.
André, kausapin mo lang ako at hahayaan ka na ng iba.
Nasabi na namin ang lahat.
-Wala kayong mapapala. -Usapang pera.
-Tangina mo! -Alex!
Ikaw 'yan, Alex?
Tumawag na ako ng pulis. Trespassing kayo. Alis na. Alis na!
Kinakausap na nila ang mga kapitbahay. Malalaman na ng buong bayan.
-Tapos? -Alex, paano si Anna?
-Paano siya? -Di pa niya alam, di ba?
Okay, di ba dapat sa 'yo niya nalaman?
Alex!
Alex, kumusta ka? Ako si Pete Collier sa The Sun.
Kahit dalawang minuto lang.
Parang ang bait ng mama mo.
Naaalala ko ang mukha niya, pero
higit sa lahat, naaalala ko ang pakiramdam…
na mahal na mahal niya ako
at mahal ko siya.
At naaamoy ko pa rin siya.
Itinago ko 'yong pabango niya.
Bakit di mo agad sinabi?
Ibang buhay na 'yon, e.
At di ako sanay na pinag-uusapan 'yon.
'Yong tatay ko, palaging…
'Yong bag sa harap ng pinto…
Handa kaming tumakbo kung sakaling…
Ngayon, nahanap na nila kayo.
Ano na'ng mangyayari?
Ngayon, hindi na ako tatakbo.
Alam kong maraming taong nagtatanong.
Naiintindihan mo kung bakit?
Alam nilang milyonaryo siya.
Kaya pabalik-balik sila. Alam nila ang tungkol sa pamilya niya.
Paano naman ang pamilya mo, Bob?
Gusto ko silang makilala.
Nasa librong Who's Who sila.
Alam kong napakahalaga ng tatay mo sa 'yo.
Iniidolo mo siya.
Hindi sila naniniwala na…
na ako… na siya ay… nanalo ng Nobel Peace Prize.
Kasi di niya sinabi sa kanila ang lahat.
Iniwan ka ng ama mo, di ba?
Nadoble 'yong ilang numero.
Kaya ang mga taon na iyon, parang doble sa haba kaysa sa dapat.
Napansin kong masyado mong iniisip ang mga numero kamakailan
at iba pang bagay. Pero bakit kaya sa tingin mo?
Ano'ng kinatatakutan mo, Bob?
Nasa bangko lahat ng pera. Sa Sidcup.
Lahat ay galing sa Star Wars.
Pag-usapan natin si Rachel.
Baka makatulong.
Di ko tatanungin kung pinatay mo siya. Di ko trabaho 'yon bilang psychiatrist mo.
Ang trabaho ko ay tulungan ka na harapin ang katotohanan.
Baka iniisip mo na kapag nagsalita ka, mas magtatagal ka pa dito.
O kaya habambuhay.
Pero sa ibang paraan,
mapapalaya ka nito.
Tingin ko, pagkakataon mo na ito, Bob.
Para makapagsimula kang umusad.
E, 'yong pamilya ni Rachel?
Siguradong malaking bagay ito kapag nalaman nila ang totoo.
At paano ang batang iyon?
Di ba karapatan niyang malaman ang nangyari sa ina niya?
Paano naman 'yong bata sa loob mo, Bob?
Nandiyan pa siya, di ba?
Ano'ng deserve niya?
Nasaan si Alex? Bumalik na ba siya sa London? Dumalo ba siya sa paglilitis?
Makakamit n'yo na kaya ang hustisya ngayon?
-Nasaan si Alex? Nasaan siya? -Gusto lang naming makipag-usap! André!
André, lilinawin lang namin ito.
Mr. Hanscombe.
André. Ako si Commander Campbell. Pasensiya na kung pinaghintay kita.
Kanina pa 'yong napagkasunduan.
May abala lang.
Sige, maupo ka.
-Natatandaan kita. -Talaga?
Siguro. Pero bihira lang akong makita sa orihinal na imbestigasyon.
Pinatawag kita kasi gusto kong malaman mo muna ang ilang katotohanan
bago natin sabihin sa media.
-Katotohanan? -Tungkol kay Mr. Napper.
Mukhang may contact siya sa iba't ibang awtoridad noong bata pa siya
at kalaunan, bago niya gawin ang mga seryosong krimen.
Gusto kong tiyakin sa 'yo
na nakilala lang siya ng pulis dahil sa mga maliliit na pagkakasala.
'Yong nga lang,
mukhang ang gagawin lang ng mga kaibigan natin sa media,
at naranasan mo na 'yan,
palakihin ang isang bagay na napakaliit.
Sinasabi mo bang kilala n'yo na siya bago 'yong mga pagpatay?
Madaling magsalita pagkatapos ng lahat, André.
Pero ang totoo, walang makakaisip sa totoong bigat ng mga atraso ni Napper.
Ngayon, ang payo ko,
wag kang makipag-usap sa media para sa kapakanan mo.
Alam mo naman sila. Ang pinakamahalaga ngayon,
makuha n'yo ng anak mo ang hustisyang dapat sa inyo.
'Yon dapat ang tutukan.
Para sa ating lahat.
Salamat sa paunlak.
Hi.
Katahimikan sa korte.
Tumayo tayo.
Magsiupo na.
Tumayo ang nasasakdal.
Robert Clive Napper,
inakusahan ka na noong ika-15 ng Hulyo, 1992,
sa Wimbledon Common, London,
pinatay mo si Rachel Nickell.
Ano'ng sagot mo?
Hindi ako guilty
sa pagpatay.
Pero…
guilty ako sa
problema sa pag-iisip.
Sorry. Nagkasala sa
pagpatay dahil sa problema sa pag-iisip.
Si Mr. Napper ay may Asperger's syndrome simula pagkabata
at kalaunan, nagka-paranoid schizophrenia.
Pero ang psychosis niya ay makikita na simula pa noong 1989,
noong na-admit siya sa ospital kasunod ng tangkang pagpapakamatay.
Naniniwala siyang nakakabasa siya ng isip.
Kinukuwento rin niya na binaril siya sa tuhod ng IRA
at naputol ang mga daliri niya habang nagde-defuse ng bomba.
Tumubo raw ulit ang mga daliri niya dahil nakalanghap siya ng sparkle fumes.
Mr. Napper, tumayo po kayo.
Sinaksak mo si Rachel ng 49 na beses.
Sa buong pangyayari, nandoon si Alex.
Ang mga marka sa mukha niya ang patunay na
kinaladkad mo siya palayo sa nanay niya.
Di mo siya pinatay, gaya ng pagpatay mo kay Jazmine Bisset,
na tiyak na dahil sa pag-aalala mo na baka mahuli ka
kapag nagtagal ka pa doon.
Ngayong binata na siya,
alam na ni Alex na ang pumatay sa kanyang ina
ay nahuli na, kahit natagalan, para sa hustisya.
Baka maaari na niyang isara ang isang mahabang yugto ng kanyang buhay.
Ikaw, sa aking pananaw, isa kang mapanganib na tao.
Dapat kang maibalik agad sa Broadmoor,
at hindi ka na makakalaya
maliban na lang kung di ka na panganib sa publiko.
Pero malabong mangyari 'yon.
May sasabihin ka pa ba?
Humihingi ng tawad ang kliyente ko sa mga kaibigan at pamilya ni Rachel Nickell
sa kahindik-hindik na ginawa niya,
at kay Colin Stagg, na maling inakusahan sa pagpatay.
Kunin n'yo na siya.
Pwede bang pakisabing sorry doon sa bata?
André.
Masaya ka ba sa hatol?
Sa wakas, makaka-move on na kayo, 'no?
Si Assistant Commissioner Yates ay magsasalita sa media.
Baka lang may gusto ka pang idagdag.
Pagkatapos ng maraming taon, ito lang ang sasabihin mo?
Ano 'yon?
Ba't natagalan ito, Commander?
Napigilan mo sana siya bago siya pumatay. Hindi ba?
-Tingin ko— -Di ba?
Kaya wala, wala na akong sasabihin.
Wala akong sasabihin sa kanila lalo na sa 'yo.
Umamin na ang isang lalaki sa pagpatay kay Rachel Nickell.
Ang nakakagulat, sabi ng pulis na napigilan sana si Napper.
Nasayang ang mga tsansa na maaresto siya.
Sa wakas, masasabi na natin
na nakamit na natin ang hustisya para kay Rachel at pamilya niya.
Balikan naman natin si Mr. Colin Stagg.
Noong August, 1993, inakusahan siya ng pagpatay kay Rachel,
at humihingi ako ng tawad sa kanya,
at kinikilala rin namin ang malaki at pangmatagalang epekto nito
sa kanyang buhay.
Nararapat din na makilala
ang dedikado at propesyonal na trabaho ng kasalukuyang investigation team
na nagdala sa atin sa puntong ito.
Nagpakita sila ng walang-sawang pagtutok sa detalye
at determinasyon sa loob ng ilang taon
para mahanap ang ebidensiya na naghatid kay Robert Napper sa hustisya.
Ang lumabas ngayon ay kung paano nakalusot si Napper,
dahil sa kakulangan ng kakayahan ng Metropolitan Police
at di dahil mautak ang salarin.
Bakit magso-sorry 'yong killer kung wala namang mababago sa hatol niya?
Hindi maayos ang pag-iisip niya, Alex.
Matagal na nating alam 'yon.
Baka di niya alam ba't niya nasabi 'yon.
May hinahanap ka pa rin, di ba?
Hindi ko na kailangan ng payo.
'Yong trial ba…?
Walang kuwenta 'yong trial sa akin.
Paano si Robert Napper?
Kung ako 'yan, ang itatanong ko ay, "Bakit?"
Anong "bakit"?
Bakit niya ginawa 'yon?
Kasi may sakit siya?
Desisyon pa rin niya 'yon.
Pero bakit?
Deserve mong malaman 'yon.
Dr. Monroe.
-Pwede ka bang makausap saglit? -Male-late na ako.
Ginagamot mo dati si Robert Napper, di ba? Isa ka sa mga doctor niya.
Sinabi ko na ang lahat sa media.
Di ako taga-media.
Ako si Alex Hanscombe. Anak ni Rachel Nickell.
Kailangan ko lang ng 15 minutes mo.
Wala na akong masasabi sa 'yo na hindi pa alam ng publiko.
Pwede mong sabihin kung sino siya at kung ano'ng pagkatao niya.
Wala ako masyadong masasabi.
Na-bully daw siya sa school. Madalas mag-away ang mama at papa niya.
Di sapat na paglalarawan 'yan.
Si Robert ang panganay, at…
nagdusa sila ng nanay niya sa kalupitan ng ama niyang lasenggo.
Di agad na-diagnose ang Asperger's ni Robert no'ng bata siya,
at nakadagdag 'yon sa pag-iisa niya.
At sa edad na 12, malubha siyang sinaktan.
Nasa record ito.
Kinasuhan 'yong lalaki.
Ginahasa si Robert sa kakahuyan ng kaibigan ng pamilya.
Ba't niya inatake ang mga babae?
Bakit niya pinuntirya ang mga ina na may anak? Di ko masabi kasi di ko alam.
Alam kong wala kang mga sagot.
Ang punto ko, di nakuwento ni Robert ang mga krimen niya.
Kahit kanino, sa pagkakaalam ko.
Tingin ko, posibleng galit na galit siya sa nanay niya
sa pag-alis ng tatay niya.
At paulit-ulit niyang pinaparusahan ang ina niya
sa katauhan ng mga babae na mapagmahal sa anak
na di niya kailanman naranasan.
Kaya ang sinasabi mo…
ang nanay ko, iniisip niyang nanay niya?
Posible.
Baka ito rin ang dahilan kaya hinayaan kang mabuhay.
Dahil ikaw siya.
Naaalala niya ba?
'Yong nangyari sa kanya?
Sa tingin ko, oo.
Pero kaunti lang ang childhood memory niya.
Ang mga na-trauma at napabayaang bata, mahina ang memorya tungkol sa sarili,
at mga pangyayaring naaalala ng iba,
tulad ng kaarawan,
Pasko,
halos hindi nangyari.
Kaya parang may kulang.
Marami akong alaala
bago at pagkatapos ng araw na 'yon.
Kung gano'n,
baka pinaramdam sa 'yo na ligtas ka at minamahal ka.
Alex.
Uy.
Ano 'yan?
Di ako sigurado kung ipapakita ko sa 'yo,
pero para sa ating dalawa 'to.
Galing sa di nagpakilala mula sa Crown Prosecution Service.
Mukhang di sinabi ng pulis ang lahat.
Ito 'yong kabuoang detalye ng bawat pagkakataong pinalampas nila.
Maupo ka.
Mga tsansang nakalusot para mapigilan 'yong killer
bago kayo atakehin ng nanay mo at iba pang sandaang babae.
Marami pang nangyari na di nabalita ng press.
Halimbawa, noong 1989, tumawag sa pulis ang nanay niya
at sinabing umamin si Bob na nang-rape pero di inimbestigahan.
Isang taon pagkapatay niya sa mama mo,
nahuli siya ng pulis sa garden ng isang babae,
at hinatid lang siya sa apartment niya.
Matapos ang tatlong buwan, pinatay niya si Jazmine at Samantha Bisset.
Tuloy-tuloy lang, sunod-sunod na pagkakamali.
Puro nasayang na pagkakataon—
Ito na ba 'yong inaasam mo? Mapapayapa na ba nito ang isip mo?
Hindi, Alex, kasi…
Binigo nila tayo, kitang-kita dito.
Responsable din sila at di lang 'yong killer.
Baka nabigo rin siya.
Ano?
Di ko sinabi bakit ako pumunta sa London.
-Nakipagkita ako sa naging doctor niya. -Doctor?
Nakipagkita ka sa psychiatrist niya. Bakit? Alex…
Marami ding pinagdaanan 'yong killer.
-Di pa rin ito tama. -Mas malala pa sa nangyari—
Wag mong ikumpara ang sarili mo sa kanya. Magkaiba kayo.
Iyon nga ang punto.
Mahirap pumili ng tama
kapag wala kang kasama na nagmamalasakit sa 'yo. Meron ako no'n.
May nanay ako, at sa lahat ng ito, nandiyan ka.
Sinabi ko sa 'yo na di kita nirerespeto, at seryoso 'yon.
Di na gano'n ngayon.
Nirerespeto kita sa mga ginawa mo para sa akin.
Niligtas mo ako.
Hindi, Alex, ikaw…
niligtas mo ako.
Mag-focus na tayo sa meron tayo.
Ganyan lang tayo makakausad.
Magiging proud sa 'yo ang mama mo.
Siguro…
baka ganito ang gawin natin.
Ginawa ang ano?
Baka ganito natin gawing positibo ang negatibong bagay.
Paano?
Hindi ko pa alam, Alex, pero…
kung ano man ito, hindi ko magagawa kung wala ka.
Lagi nilang sinasabi na binuhay ako ng pumatay sa nanay ko,
binigyan daw ako ng second chance.
Pero di ako naniniwalang binuhay niya ako.
Dahil sa pagmamahal iyon.
Nakakatuwang makita, 'no?
Sige, sakay ka lang diyan sa fire engine mo, okay?
Ano 'yan?
-Ano'ng hawak mo? -Ano'ng nasa likod?
-Martilyo. -Martilyo?
Oo.
Halika na, Sam, bilisan na nating pumunta sa bandstand.
Alis na kami. Bye!
Nandito ako sa likod mo.
-Parang wala ka diyan. -Mahal kita.
GAMIT ANG DOSSIER NA NA-LEAK MULA SA LOOB NG CROWN PROSECUTION SERVICE,
NAGSAMPA NG KASO SINA ANDRÉ AT ALEX LABAN SA METROPOLITAN POLICE.
HUMANTONG ITO SA NAKAKABAHALANG ULAT NG INDEPENDENT POLICE COMPLAINTS COMMISSION.
NAKATALANG '…MGA MALING DESISYON AT PAGKAKAMALI NG MPS.
KUNG WALANG MGA PAGKAKAMALI, MALAMANG NAHULI SI ROBERT NAPPER
BAGO PA NIYA MAPATAY SI RACHEL AT MGA BISSET,
AT BAGO PA SIYA MAKAPANGMOLESTIYA NG MARAMING KABABAIHAN.'
LUMABAS SA IMBESTIGASYON SA MPS ANG MGA MALALAKING KAPALPAKAN,
PERO WALANG OPISYAL NA NAHARAP SA PORMAL NA PAGDIDISIPLINA.
ANG DNA ENHANCEMENT TECHNIQUE
NA GINAWA PARA SA MULING PAG-IMBESTIGA SA PAGPATAY KAY RACHEL NICKELL
AY GINAMIT DIN SA PAGLUTAS NG IBANG KASO.
SINA ANDRÉ AT ALEX AY NAKATIRA SA SPAIN AT NANATILING BUO ANG PANINIWALA
SA KAPANGYARIHAN NG PANANALIG PAG-ASA, AT PAG-IBIG.
NAGING MAS MALAPIT SILA SA ISA'T ISA HIGIT PA SA DATI.
BASE SA MEMOIR NA "LETTING GO" NI ALEX HANSCOMBE
Nagsalin ng Subtitle: Jewel T