(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
ทุกอย่างเคยปกติ
ซ้ำซาก
น่าเบื่อ
มาร์คุส แม่บอกให้รอที่ทางเข้าไง
ขอโทษด้วยค่ะ
ลูกต้องไปอยู่บ้านพ่อ
ยุ่งวุ่นวายอยู่เสมอเพราะโลก และชีวิตเรามันช่างคาดเดาได้
ฮัลโหล
ฉันกำลังไป
ยกเรื่องเก่าๆ มาเถียงใหม่
แล้วก็จูบคืนดีกัน
ความรู้สึกอันคุ้นเคยที่เหมือน พายเรือในอ่างแล้วไม่มีทางหลุดพ้น
โยนัส ฟังนะ ฉันเองก็มีชีวิตของฉัน
เราปล่อยให้ตัวเองเชื่อว่า อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้
ว่าพอเราโตขึ้น เราคงจะมีความสำคัญขึ้น
เราคงจะเปลี่ยนหลายๆ สิ่ง ทำให้ชีวิตเราสำคัญและมีความหมาย
นั่นเคยเป็นเป้าหมายเรา
สร้างความเปลี่ยนแปลง
ขอโทษค่ะ ฉันไม่เห็นจริงๆ ขอโทษนะคะ ฉันผิดเอง
- มีเด็กติดรถมาด้วยก็ระวังหน่อยสิ - ค่ะ ฉันขอโทษค่ะ
- ผมบีบแตรแล้วนะ - ฉันไม่เห็นคุณในกระจกมองข้าง
ลูกคุณนั่งอยู่หลังรถ ก็หัดรอบคอบหน่อยสิ
แต่แล้วฝนนั่นก็ตกลงมา
แล้วเราก็ทำอะไรไม่ได้เลย
คุณไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ จนกระทั่งเสียมันไป
เราช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้ แต่ตอนนี้เราต้องทำอะไรสักอย่าง
เราต้องหาทางช่วยโลกใบนี้
เราติดอยู่ในพื้นที่กักกัน กับพวกคนที่ทำลายโลกใบนี้
น้องชายฉันช่วยเราทุกคนได้ ฉันแค่ต้องเอาชีวิตให้รอด
เรากำลังหนีโดยไร้จุดหมาย
- แพทริก ไปเร็ว - ก็เหยียบอยู่นี่ไง
ใจเย็นๆ
พวกมันตามเรามาไหม
- ตามหลังเรามาอยู่ - เร็วอีก เราตายแน่ถ้าโดนจับได้ !
เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น
- แว่นฉัน ! - ใจเย็น
เพิ่มมาอีกคันแล้ว
- เหยียบๆ ๆ - เร็วกว่านี้ไม่ได้แล้ว โอเคนะ !
ตัดหน้าพวกมัน ตัดหน้าพวกมันเลย !
ตัดหน้าเลย ให้ตายสิ !
เร็ว แพทริก !
ให้ตายสิวะ
- หักเลี้ยวเลย ! - เร็ว แพทริก !
นั่นไงสะพาน
- อะไรนะ - สะพานไปเดนมาร์ก
เรารอดแล้ว
เหยียบเบรก !
หยุดนะ หยุด !
เอาตัวเด็กผู้ชายมา
ลงมาเดี๋ยวนี้
อย่าแตะต้องเด็กนั่น เอาตัวพวกเขาออกมา
คุมตัวพวกเขาไว้
อยู่นิ่งๆ
- สเตนสั่งให้คุณรอตรงนี้ - ขอสองนาที
สองนาที
- พ่อจะไม่ได้ตัวน้องไป - ลูกไม่เข้าใจ
พ่อเกือบจะยิงราสมุส พ่อยิงมาร์ติน พ่อเงียบไปเลย
ไวรัสนี่จะฆ่าทุกคนหมด ถ้ามันไม่โดนกักไว้ในพื้นที่กักกัน
พ่อบอกว่าช่วยเขาได้
- มีทหารอยู่ 12 คน - นายเคยเห็นเขาไหม
หุบปากซะ ยืนนิ่งๆ
- พ่อสร้างฝนไวรัสนี่ ไอ้โรคจิต - ซิโมน
ลูกต้องฟังพ่อนะ
รับนี่ไป
มันเป็นพิกัด
- พอแล้ว เราได้รับคำสั่งมานะ ! - หาพวกเขาให้เจอ
- พูดครั้งสุดท้ายนะ - ใครคะ
มีแค่พวกเขาที่กำจัดไวรัสได้ โดยไม่ต้องฆ่าราสมุส
- ถ้าพวกเขาทำไม่ได้... - เตือนครั้งสุดท้าย !
ลูกต้องฆ่าน้องซะ
ซิโมน
- เธอต้องมากับเรา - ซิโมน !
ไวรัส ! ถอยไป !
ถอยไป !
ขึ้นรถเร็ว !
เร็วเข้า ขึ้นรถ !
ซิโมน ขึ้นรถเร็ว !
เร็วเข้า แจน !
รู้แล้ว !
ไปเลย !
ไปเอารถมา !
- นายทำได้ยังไงน่ะ ไวรัสเหรอ - ฉันไม่รู้
- พอฉันเบรก วิ่งเข้าป่าไปเลยนะ - แล้วนายล่ะ
- ฉันจะตามหาพวกนายเอง พร้อมนะ - คิดว่างั้นนะ
สาม สอง หนึ่ง...
ไปเลย ไป ลงไป !
เร็วเข้า
วิ่ง เร็วอีก !
เร็วอีก ให้ตายสิ !
- มาร์ติน ! - ตามไปอยู่ !
- คีร่า คุณปล่อยให้หนีไปได้ยังไง - ฉันคิดว่าเขาแพร่เชื้อให้กองทหาร
- เราเสียคนไปถึงครึ่ง - เป็นไปได้ยังไงกัน
เด็กคนนั้นไม่ปกติ ไวรัสแทรกซึม เข้าระบบภูมิคุ้มกันเขาแล้ว
ได้ยินไหม เราควบคุมไวรัสไม่ได้แล้ว
เราจะตายกันหมด เว้นแต่เราจะหาเขาเจอ
เราต้องหาเขาให้เจอ ก่อนเขาจะควบคุมมันได้
โอเค หยุดก่อน
นั่นเป็นจุดตรวจเก่าของกองทัพ
เราอาจหาเสบียงจากที่นั่นได้
โอเค
- ดูว่ามีอะไรใช้ได้เหลือทิ้งไว้ไหม - มานี่ แจน
รีบๆ หากัน เราต้องไปต่อ ก่อนอพอลลอนหาเราเจอ
ว่าไง รู้สึกยังไงบ้าง
- ผมไม่รู้สึกอะไรเลย - ราสมุส พี่เองก็โกรธเหมือนเธอ
แต่เราต้องอย่าลืมว่า พ่อพยายามจะช่วยเรานะ
เขาพยายามฆ่าผม แล้วก่อนนั้น ก็ทิ้งเราไว้ในหลุมหลบภัยตั้งหกปี
- พี่ร้องไห้ให้เขาได้ยังไงกัน - พี่ไม่ได้ร้องไห้ให้พ่อ
เธอต่างหาก
พ่อให้พิกัดเรามา เธอจะตายเอานะ ถ้าเราไม่ทำตามที่พ่อบอก
เธอจะโกรธยังไงก็ได้
แต่พี่จะไม่ยอมให้เธอตาย โอเคไหม
- ไม่มีใครต้องการผมหรอก - พี่นี่ไง
เธอจะต้องไม่ตาย
พี่วาดไม่เก่งเท่าเธอหรอกนะ
พี่วาดรูปช้างให้ได้นะ
ให้วาดรูปเธอเหรอ
โอเค
งั้นพี่จะวาดให้
พร้อมหรือยัง
(อพอลลอน)
ผมกำลังฉีด 100 มิลลิกรัม อีกชั่วโมงจะฉีดอีก 100 มิลลิกรัม
ไวรัสควรจะทำงานภายในห้านาที
เราน่าจะเห็นผลภายในสิบนาที
ไม่ ผมจะไม่ทำในโรงพยาบาล
พวกเขาไม่อนุญาตแน่
มันอันตรายเกินไป
เราจะเอาผลให้พวกเขาดู
ถ้ามันได้ผล
พ่อเคยจากเราไปหกปี
คราวนี้เขาจากไปตลอดกาล
ราสมุสเกลียดเขา แล้ว...
ฉันเองก็ไม่รู้สิ
เรื่องเลวร้ายที่เขาทำกับเธอ
เธอควรต้องมีท่าทียังไงล่ะ
นั่นสิ
พิกัดที่พ่อซิโมนให้มาคือที่รอสคีเลอ ราสมุสอาจได้รับการช่วยเหลือที่นั่น
เรามาไกลจากอพอลลอน และเข้าใกล้สวีเดนแล้ว
หาเรือข้ามอ่าวเคอกันเถอะ
แล้วค่อยเดินต่ออีก 16 กิโล ไปรอสคีเลอ
มีโอกาสสำเร็จน้อยมาก แล้วเราก็มีแค่พิกัดนี้
ทางนั้น
แต่มันคือความหวังเดียวของเรา
- พักห้านาทีได้ไหม ฉันปวดฉี่ - เอาสิ รีบๆ นะ
พวกนายมาดูนี่เร็ว ! เร็วสิ !
- มีอะไร - เร็วสิ !
อะไรกั...
- อะไรกันน่ะ - น่าขนลุกชะมัด
- นั่นมันอะไรน่ะ - เราอยู่ห่างๆ มันดีไหม
อือ เดินย้อนกลับเถอะ
โอเค
ราสมุส ทำอะไรอยู่น่ะ
- ไปกันเถอะ - ครับ
- ฉันว่าไปทางนี้นะ - เยี่ยมเลย
- ลีอา แจน มาเร็ว - เดี๋ยวเราตามไป
อยากเข้าไปไหม
เราต้องรีบหน่อยนะ
- มันอยู่ตรงนั้น - เราจะเก็บตัวอย่างไปและหาว่า...
เราเคยเห็นมาก่อน
ฉันว่าใช่พวกเขา
ใช่เลย
- ถ้าเราเอาตัวอย่าง... - สวัสดี
เรากำลังหาคนที่ช่วยเราได้อยู่
ไม่ใช่เราแน่ อย่าเข้ามาใกล้นะ
ไม่ใช่คุณเหรอ
อย่าเข้ามา คุณจะตายถ้าแตะโดนเจ้านี่
พวกเธออยู่ที่นี่ไม่ได้
- พื้นที่นี้มีการปนเปื้อน - ปนเปื้อนเหรอ
ใช่
- คุณเป็นใคร - ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
- พอกั้นที่นี่แล้วเราก็จะไป - โอเค
เราได้พิกัดพวกนี้มา คนที่นี่ควรจะช่วยเรา
ไม่ใช่เรา ฉันไม่รู้ว่าที่ไหน
ไม่ใช่เราแน่ ไปซะ
ขอโทษที
แจน ปล่อยไว้เถอะน่า
ขอโทษที
- เราได้ของที่ต้องการแล้ว - โอเค ส่งพวกตัวอย่างมา
เผาซะ
- ขอบใจมาก - เยี่ยมไปเลย
เราจะไปไม่ได้นะ พวกเขาช่วยราสมุสได้
ราสมุส
ราสมุส เป็นอะไรไป
เขาเป็นอะไรไปน่ะ
- ราสมุส - ราสมุส
ดับไฟซะ ดับไฟ !
- ดับไฟซะ ! - ไม่ได้
ทำตามที่เขาบอกซะ !
- ดับไฟซะ ! - พาเขาไปจากที่นี่
งั้นมาช่วยหน่อยสิ
แต่นั่นมันไม่เข้าท่าเลยนะ เขาติดเชื้อแต่ไม่ตายได้ยังไงกัน
ใช่ เขาไม่ตาย และต้องการความช่วยเหลือ
- ทำไมเขาถึงใส่ชุดนั้น - เพราะเราหนีมาจากอพอลลอน
พ่อฉันบอกให้มาหาคนที่นี่ และนั่นต้องเป็นคุณแน่ๆ
- พ่อเธอคือใคร - เฟรเดอริก แอนเดอร์เซน
- ที่เป็นนักชีวเคมีน่ะนะ - ค่ะ
เหลวไหว
ลูกๆ ของเขาตายไปก่อนเราจะได้ ตรวจสอบไวรัสต้นแบบในตัวลูกชายเขา
ผมเอง
งั้นเขาคือผู้ติดเชื้อคนแรก
เราต้องพาพวกเขาไปที่ฐาน
ว่าไง
นั่นฟีกับแอนเดอรส์
- สวัสดี - พวกเขาช่วยเราได้
เราหาทางหยุดไวรัสอยู่
ที่ฐานมีทุกอย่างที่เราต้องการ แล้วก็หลบอพอลลอนได้ด้วย
- คุณปกป้องน้องชายฉันได้ไหม - ได้สิ
- ทำไมเราไม่รอ แล้วให้ราสมุสเข้าไป - ไม่มีทาง เราต้องอยู่ด้วยกัน
เราไว้ใจพวกเขาได้ไหม
ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย
ระวังตัวไว้ด้วย
อะไรกันน่ะ ฟี คุณพาคนอื่นเข้ามาไม่ได้นะ
นี่มันเป็นการฝ่าฝืนกฎนะ
ยาคอบ สแกนพวกเขา ก่อนจะพูดมากกว่านี้
- หลับตาซะ - หลับทำไม
ทำเถอะน่า
เขาติดเชื้อนี่ เขาควรจะตายไปแล้ว
ใช่ และไม่ใช่แสดงอาการล่าช้าด้วย
- เขาคือผู้ติดเชื้อคนแรก - พาเขามาห้องทดลอง
ให้ไวเลย
พระเจ้าช่วย
ให้ตายเถอะ อย่างกับในหนังแมดแม็กซ์เลย
เอานี่ไปที่ห้องใต้ดินทีสิ
ราสมุส ตามฉันมา
ฉันจะไปกับเขาด้วย
ได้สิ
ยาคอบ
นี่ซิโมนกับราสมุส
ขอต้อนรับนะ
ขอบคุณ
เราต้องเก็บตัวอย่างเนื้อเยื่อ
เราจะเริ่มจากการตรวจเลือด
- ซิโมน เธอไปกับฟีก็ได้ - โอเคค่ะ
- ฟี - รับทราบค่ะ หัวหน้า
เอาละ พับแขนเสื้อขึ้น แล้ววางแขนตรงนี้
พวกเธอรอที่นี่นะ...
ก่อนเราจะไปพักผ่อน คุณจะบอกไหมว่าเราอยู่ไหน
- ได้สิ อยากรู้อะไรล่ะ - ทำไมอพอลลอนถึงหาคุณไม่พบ
โอเค ตามมาสิ
เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว
ผมไม่รู้
มันอยู่ในร่างตั้งแต่นายสิบขวบเหรอ
เราบางคนเคยทำงานให้อพอลลอน แต่พอรู้ว่าพวกเขาฆ่าคน เราก็จากมา
เราพยายามไม่ให้ไวรัสแพร่ออกไป แต่อพอลลอนตามล่าเราไม่เลิก
ฐานของเรามีเกราะอิเล็กทรอนิกส์ ที่ช่วยพรางตาจากอพอลลอน
ตัวส่งคลื่นรบกวนโดรนอยู่ตรงนั้น
เราเลยทำอะไรก็ได้ โดยรอดสายตาอพอลลอน
- คุณสร้างมันเหรอ - เปล่าหรอก
รวมถึงแผงโซลาร์เซลล์และกังหันลมด้วย
เราเจอมันในสภาพนี้แหละ ก็เลยใช้มาตั้งแต่นั้น
- คุณเจอมันในสภาพนี้เหรอ - ใช่
สะดวกเลยทีเดียวนะนั่น
- รู้สึกยังไงบ้าง - ไม่รู้สิ
รู้สึกแปลกๆ
เหมือนร้อนฉ่า
เหมือนกำลังมีไข้ แต่แย่กว่านั้น
ตัวผมร้อนจี๋
มันอยากออกมา
ออกมาเหรอ
ใช่ เหมือนกับว่า...
เหมือนกับว่ามันอยากจะออกมา
ผมว่าตัวเองแพร่เชื้อให้คนอื่น
- ผมอยากกำจัดมันออกไป - มาดูกันว่าเราจะทำได้ไหม
ครับ
เรื่องเป็นมายังไง
เรื่องมันยาวค่ะ
เล่าย่อๆ ได้ไหมล่ะ
ห้องเปลี่ยนชุด เลือกนอน เตียงไหนก็ได้ มีหลายห้องเลย
- คุณเคยมีกันกี่คนคะ - เคยมี 80 คน
ตอนนี้เหลือ 12 คนแล้ว
นี่ห้องเก็บของ ในนั้นมีเสื้อผ้า เชิญตามสบายเลยนะ
มีผ้าขนหนูกับผ้าปูที่นอนสะอาดๆ
โอเค
- ให้เรารอที่นี่เหรอ - ใช่ เดี๋ยวเรามาเรียก
- เราหยิบอะไรไปก็ได้ใช่ไหมคะ - แน่นอน มีอยู่เหลือเฟือ
- หยิบของให้แฟนเธอสิ - ครับ
- เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ - เธอไม่อยากได้อะไรเหรอ
- เราไม่ใช่แฟนกันค่ะ - ไม่ใช่ครับ
ยื่นแขนมาสิ
เกรงว่าพลาสเตอร์ ลายสไปเดอร์แมนเพิ่งหมดไป
- แพทริก - ว่าไง
ฟังนะ
ประตูทุกบานมีแต่ล็อกแบบเก่า
ถ้าเราถูกขังก็น่าจะพังประตูได้ง่าย
ฉันว่าไม่มีอาวุธในนี้หรอก
กล้องก็ดูเหมือนจะไม่ทำงานด้วย
สวมนี่ดูสิ ใจเย็นน่า พวกเขาดูนิสัยดีนะ
- นึกว่านายกังวลซะอีก - ก็ใช่ แต่แล้วฉันก็เจอชุดพวกนี้
ตัวนี้เจ๋งใช่ไหมล่ะ
- นายเหมือนปลาทองยักษ์ - เงียบไปเลย
เมื่อกี้ตลกดีนะ
- อะไรตลกเหรอ - ที่ว่าเราเป็นแฟนกันไง
- เราไม่ใช่แฟนกัน แจน - ฉันรู้ แต่ว่า...
โอเค เรารู้ผลเลือดชั่วคราวแล้ว
- คุณช่วยเขาได้ไหมคะ - ฉันเชื่อว่าได้นะ
เราต้องตรวจเพิ่ม แต่ฉันคิดว่าได้
เธอเข้าไปหาเขาได้
- นี่คือไวรัสในตัวผม - ทั้งหมดนั้นเลยเหรอ
อาจจะใช่ พวกเขายังไม่แน่ใจ
เราต้องตรวจเพิ่มน่ะ
- พี่รู้ว่าเธอไม่ชอบ - ผมรู้สึกเหมือนเป็นหนูทดลอง
เธอไม่ใช่ พวกเขาบอกว่าช่วยเธอได้
ฟังนะ เราดูแลกันและกัน
เธอจะต้องหายดี
- คุณคิดจะทำยังไงกันแน่ - ผมจะเจาะไขสันหลัง
- ซึ่งอาจฆ่าคนที่ติดเชื้อน่ะเหรอ - ยังไงซะ เราก็ได้ไวรัสมา
เราทำแบบนั้นไม่ได้นะ จนกว่าจะรู้ว่ามันส่งผลกับเขายังไง
เราไม่มีเวลาหรอกนะ ผมยอมเสี่ยงให้ได้ไวรัสบริสุทธิ์มา
คุณจะบอกความเสี่ยงกับพวกเขาไหม
- บอกทำไมให้กังวลเปล่าๆ - แต่เขาเป็นความรับผิดชอบของเรานะ
เรามีหน้าที่รับผิดชอบหาวัคซีน
สรุปคุณเป็นคนตัดสินว่า ใครอยู่ใครตายสินะ
- ผมเต็มใจจะตัดสินเรื่องนั้น - งั้นฉันไม่เอาด้วย
- มีแขกมาเหรอ - เธอก็รู้ดีอยู่แล้วนี่
- พวกเขาแค่ต้องการความช่วยเหลือ - แต่เราไม่เคยให้ใครเข้ามานะ
ใช่ แต่ครั้งนี้เราให้เข้า
แล้ว...
- ทะเลาะกับฟีอีกแล้วเหรอ - เงียบไปเลย
- ไม่อยากเชื่อว่าพี่นอนกับเธอ - เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว
เธอเป็นน้องฉัน ไม่ใช่แม่
- พี่หลงรักเธอสินะ - เงียบไปเลย ซาร์อาห์
อยากได้อะไรไหม
- ฉันแค่อยากไปจากที่นี่ - เราหาทางอยู่
เด็กผู้ชายที่มากับพวกเขา เป็นคนที่พิเศษ
- เราอาจพาเธอไปจากที่นี่ได้ - พูดจริงเหรอ
อย่าเพิ่งหวังมาก แต่นี่เป็นสิ่งที่เราเฝ้ารอมาตลอด
เราจะตรวจเขาคืนนี้ พอหายารักษาเจอ เราก็ไปจากที่นี่ได้
- ฉันอยากเจอเด็กคนนั้น - ไม่ได้ ฉันจะกลับมาเล่าให้ฟังนะ
อือ
เรารู้ว่าไวรัสกับผู้ถูกอาศัย มีภาวะพึ่งพาอาศัยกัน
และรู้ว่าสิ่งมีชีวิตทุกอย่าง ที่ติดเชื้อ มีความเชื่อมโยงถึงกัน
น้องชายเธอเลยรู้สึกเจ็บ ตอนที่เราเผาต้นไม้
เราศึกษากับสัตว์มาตลอด เลยเอาไปประยุกต์ใช้ไม่ได้
แต่ตอนนี้เรามีตัวอย่างมนุษย์แล้ว เราแค่จะต้องหาทางให้เจอ
ค่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับต้นไม้เหรอคะ
เราก็ไม่แน่ใจนัก แต่เรารู้ว่ามันแพร่กระจาย
แล้วถ้าเราไม่ทำลายมัน มันก็จะทำลายเรา
ฉันควรจะไปบอกคนอื่นให้รู้
ฉันจะใส่กางเกงในพวกนี้ แบบนี้เหรอ
ว่าไง
ไง
- ราสมุสเป็นยังไงบ้าง - ก็...
ก็ดี คิดว่านะ พวกเขาตรวจหลายอย่าง
ฉันเลยกะจะมาบอก เผื่อพวกนายเป็นห่วง
ซิโมน
- ฉันขอโทษ เราเป็นห่วงอยู่แล้ว - แล้วยังไงล่ะ
มาร์ติน พวกนายสนุกกัน ไม่เห็นเป็นไรเลย
- ก็ใช่ แต่ฉันขอโทษ - เลิกขอโทษนะ นายไม่ได้ทำอะไรผิด
ตกลง แล้วอยากให้ฉันพูดยังไง
อะไรที่...
- ฟังนะ มาร์ติน ฉันเองก็อยากสนุก - แล้วยังไง
- แต่ฉันต้องดูแลราสมุส - แค่บอกมาว่าฉันต้องทำยังไง
ควรถอดเสื้อผ้าพวกนั้นออกซะ นายเหมือนคนบ้าไม่มีผิด
เธอพูดถูกนะ นายเหมือนคนบ้าเลย
- กินถั่วไหม - ไม่ ขอบคุณ
- รสพริกเลยนะ - นายกินเถอะ
เงียบหน่อย ฉันสวดมนต์ให้พวกเราอยู่
แจน
อะไรเหรอ
- เลิกพยายามเถอะ - ฉันไม่คิดมากหรอกนะ
คิดสิ นายคิดว่ามันงี่เง่า
พอนายคิดแบบนั้น ฉันเองก็ไม่อยากสวดต่อ
นายต้องการอะไร
ฉัน...
อยากเป็นแฟนฉันงั้นเหรอ
- ก็... - ก็ได้
นายเป็นแฟนฉันได้ ถ้ายอมให้ฉันสวดเงียบๆ
โอเคไหม
- ฉันเป็นแฟนเธอเหรอ - ใช่ ถ้าให้ฉันสวดเงียบๆ
โอเค
- ไปให้พ้น แจน - โอเค
เธอโอเคไหม
ครับ พวกเขานิสัยดี
- เราพร้อมแล้ว - โอเค ห้านาที
- พวกเขาบอกว่ามันจะเจ็บ - แน่อยู่แล้ว เจาะไขสันหลังนะ
พี่ทำผมเบาใจมากเลย
- อยากให้พี่โกหกเหรอ - ตอนนี้ผมอยากให้ทำแบบนั้น
ซิโมน
มานี่สิ
นี่คือไวรัสเท่าที่เรารู้จัก
มันมีเชื้อโรคอยู่ในไวรัส ที่อยู่ข้างในไวรัสอีกต่อหนึ่ง
ไวรัสจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
แต่ถ้าเขาเป็นแหล่ง เราก็หาไวรัสต้นแบบและล็อกเป้าได้
ซิโมน
ฉันดีใจที่เธอเจอเรานะ
หลังจากเรียบร้อยแล้วจะบอกให้รู้ ไม่ต้องห่วงหรอก
ขอบคุณค่ะ
- แล้วเดี๋ยวเจอกันนะ - ราสมุส
ถอดชุดออกเลย
ครับ
- ว่าไง - ไง
นายเปลี่ยนชุดอีกแล้ว
ใช่ ฉัน...
ฉันว่าโลกยังไม่พร้อม สำหรับชุดอื่นน่ะ
ไม่รู้สิ แต่ชุดนั่น เหมาะกับนายมากกว่านะ
คิดงั้นเหรอ
- ฉันขอโทษนะ - ไม่ต้องขอโทษหรอก
โอเคนะ
ถ้าทำได้ละก็ ฉันอยากทำให้เธอ ลืมทุกอย่างมากกว่าอะไรทั้งหมด
แต่ฉันแค่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
บอกสิ่งที่เธอต้องการมาเลย
ขอหน้ากากหน่อย
มองฉัน
- นายตัวร้อน - ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย
นายแค่กังวลน่ะ ราสมุส ฟังฉันนะ
เรามาช่วยกันและกันได้ โอเคนะ
ถอดเสื้อออก
ขอปากกาเคมี
- รอก่อนได้ไหม ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย - สองนาทีก็เสร็จแล้ว
มาร์ติน
อะไรเหรอ
สัญญานะว่าจะไม่ทิ้งกัน
สัญญา
- โอเค จะแทงแล้ว - ผมรู้สึกไม่สบายจริงๆ นะ
นอนนิ่งๆ นะ สองนาทีก็เสร็จแล้ว ราสมุส
หายใจเข้าไว้นะ แทงแค่หนเดียวก็จบแล้ว
หายใจลึกๆ ฉันจะแทงในสาม สอง หนึ่ง
- หายใจเข้าไว้ ราสมุส - ผมเจ็บ เจ็บมากๆ
มันก็ควรจะเจ็บอยู่แล้ว หายใจลึกๆ นะ
แอนเดอรส์ มานี่หน่อย
เข้ามาเร็ว
เกิดบ้าอะไรขึ้น
ไม่มีเลือดหรือน้ำจากไขสันหลัง
เป็นไวรัสล้วนๆ เราจะทำยังไงกันดี
ราสมุส