WEBVTT

00:09.400 --> 00:10.280
พ่อฮะ

00:10.800 --> 00:11.680
ว่าไง

00:12.640 --> 00:14.240
อยู่ข้างบนเหรอฮะ

00:14.320 --> 00:15.320
อื้ม

00:20.200 --> 00:23.400
(16 มิถุนายน 1993)

00:23.480 --> 00:29.320
พ่อฮะ ช่วยวาดแม่ลงบนกระดาษแผ่นนี้ได้ไหม

00:30.800 --> 00:32.800
อเล็กซ์ มองพ่อนะ

00:32.880 --> 00:35.600
ตอนที่ลูกเห็นคนไม่ดี
เขาอยู่ข้างหน้าลูกแบบพ่อตอนนี้ไหม

00:35.680 --> 00:38.320
หรือว่าอยู่ฝั่งนี้ หรือว่าอยู่ฝั่งนั้น

00:38.400 --> 00:41.040
- อยู่ข้างหน้าผมฮะ
- อยู่ข้างหน้าลูกเหรอ

00:41.120 --> 00:43.280
- อืม
- แม่เห็นเขาไหม

00:44.760 --> 00:46.360
น่าจะไม่เห็น

00:46.440 --> 00:48.320
เหรอ ลูกเห็นเขาก่อนเหรอ

00:49.520 --> 00:51.440
ฮะ ผมเห็นก่อน

00:52.560 --> 00:54.440
เขาพกกระเป๋าไหม

00:55.240 --> 00:56.080
พกฮะ

00:56.160 --> 00:58.400
เขาได้เปิดกระเป๋าไหม หรือมันเปิดอยู่แล้ว

00:58.480 --> 00:59.400
เขาเปิดกระเป๋า

00:59.480 --> 01:00.800
แล้วเขาหยิบอะไรออกมา

01:00.880 --> 01:02.000
มีด

01:02.080 --> 01:03.240
แล้วเขาทำอะไรกับลูก

01:03.320 --> 01:05.200
- ผลักผมล้ม
- เขาผลักลูกล้มเหรอ

01:05.280 --> 01:06.240
ฮะ

01:06.320 --> 01:09.360
คนไม่ดีเอาไปแทงแม่

01:09.440 --> 01:10.760
เขาเอาอะไรไปแทงแม่

01:10.840 --> 01:12.880
มีดฮะ มีดของเขา

01:13.400 --> 01:14.480
ลูกเห็นเหรอ

01:15.280 --> 01:16.600
ฮะ ผมเห็นมีด

01:16.680 --> 01:18.120
เห็นตลอดเลยเหรอ

01:19.400 --> 01:21.840
ผมเห็น ใช่ฮะ เห็นหมด

01:25.080 --> 01:27.640
ลูกผมเห็นแม่ถูกฆาตกรรม

01:28.880 --> 01:32.560
แต่ตอนนั้นไม่มีใครรู้หรอกว่า
ต้องใช้เวลานานแค่ไหน

01:32.640 --> 01:34.560
กว่าจะหาตัวคนร้ายเจอ

01:34.640 --> 01:40.800
(คดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์)

01:51.640 --> 01:54.880
(หนึ่งปีก่อนหน้านี้)

01:56.440 --> 01:59.880
(เซาธ์ลอนดอน)

02:10.800 --> 02:13.680
นั่น… พ่อมีอะไร

02:13.760 --> 02:16.080
- มีกล้อง
- มีไว้ทำไม

02:16.600 --> 02:18.000
ไว้ถ่ายรูปลูกไง

02:19.560 --> 02:20.600
มากอดกัน

02:24.440 --> 02:26.400
เราไม่ค่อยชอบเนอะ อเล็กซ์

02:29.080 --> 02:31.920
เรเชลกับอเล็กซ์คือแพ็คคู่

02:32.560 --> 02:35.320
โลกของเรเชลในแต่ละวันจะหมุนรอบตัวเขา

02:37.400 --> 02:39.920
เรเชลเป็นคนไม่ชอบของหรูหราแวววาว

02:40.000 --> 02:42.480
เธอชอบความเรียบง่ายของชีวิต

02:42.560 --> 02:45.120
ชอบอยู่กับคนที่เธอแคร์

02:46.720 --> 02:51.520
เธอเป็นคนที่หาความสนุกได้จากสิ่งที่ธรรมดาที่สุด

02:52.640 --> 02:54.240
รอไม่ไหวแล้ว

02:56.040 --> 02:57.360
นอนเร็ว

02:57.440 --> 03:00.840
ลูบมอลลี่หน่อย นอนลงแล้วลูบมอลลี่ดีๆ

03:02.760 --> 03:06.800
ตอนนั้นผมเป็นพนักงานส่งของ
ทำงานอาทิตย์ละห้าวัน

03:07.320 --> 03:09.520
เดินทางไปทั่วประเทศ

03:12.320 --> 03:15.560
ผมเตรียมรถมอเตอร์ไซค์จะออกไปทำงาน

03:17.480 --> 03:20.960
เราบ๊ายบายกันไปแล้ว
แต่ทั้งสองคนก็ยังตามออกมาส่งผม

03:24.440 --> 03:28.600
พากันเดินลงบันไดมาโบกมือให้

03:30.080 --> 03:32.840
นั่นคือความทรงจำที่สลักอยู่ในใจผม
ภาพของพวกเขายิ้มแย้ม

03:32.920 --> 03:35.240
ยืนจับมือกันอยู่ที่บันได

03:35.320 --> 03:38.920
อเล็กซ์ในท่าทีผ่อนคลาย
ส่วนเรเชลก็ดูน่ารักมาก

03:41.240 --> 03:43.520
(15 กรกฎาคม 1992)

03:43.600 --> 03:47.360
พวกเขาไปทุ่งวิมเบิลดั้นกันเป็นกิจวัตร

03:49.400 --> 03:52.200
ที่นั่นขึ้นชื่อมาตลอดว่าปลอดภัย

03:52.840 --> 03:56.680
และอเล็กซ์ต้องปล่อยพลัง หมาเราก็ด้วย

03:56.760 --> 03:59.160
ไม่งั้นจะคึกเกินไป ทั้งคู่เลย

04:04.800 --> 04:06.680
วันนั้นบังเอิญผมต้องไปลอนดอน

04:07.440 --> 04:09.520
ถูกส่งไปแถวชานเมือง

04:16.320 --> 04:18.120
ยุคนั้นไม่มีมือถือ

04:18.200 --> 04:22.680
ผมเลยใช้วิธีโทรไปเช็คกับที่บ้านวันละสองครั้ง

04:26.640 --> 04:28.520
ช่วงสายของวันนั้น ผมพักจากงาน

04:28.600 --> 04:30.640
เจอตู้โทรศัพท์ที่ใช้งานได้

04:31.520 --> 04:32.800
โทรเข้าเบอร์บ้าน

04:42.720 --> 04:44.480
มีเสียงผู้ชายรับโทรศัพท์

04:45.120 --> 04:47.080
เลือดในตัวผมเย็นเฉียบ

04:47.800 --> 04:50.840
ผมรู้ทันทีว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแล้ว

04:53.680 --> 04:55.400
เขาพูดว่า "ผมเป็นตำรวจ"

04:55.920 --> 04:57.360
ผมถามไปว่า "เรเชลล่ะ"

04:58.040 --> 05:00.000
เขาตอบว่า "เกิดอุบัติเหตุขึ้น"

05:00.600 --> 05:03.080
ผมถาม "เธอตายแล้วเหรอ"
เขาก็ "ผมตอบคุณไม่ได้"

05:03.600 --> 05:04.680
ผมก็ "นั่นแหละคำตอบ"

05:11.440 --> 05:13.600
แล้วผมก็ถามว่า "อเล็กซ์ล่ะ"

05:15.640 --> 05:18.160
เขาบอกว่า "อเล็กซ์ปลอดภัย
ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล"

05:20.600 --> 05:23.600
เขาบอกว่า
"อย่าไปไหนนะ เราจะส่งรถตำรวจไปรับ"

05:23.680 --> 05:26.960
ทันทีที่วางหูโทรศัพท์ ผมก็ทรุดลงไปร้องไห้กับพื้น

05:30.160 --> 05:32.760
อังเดร โดนเข้าที่ท้องเต็มๆ เลย

05:32.840 --> 05:33.960
กดหยุดไว้ก่อน

05:34.680 --> 05:36.680
นี่ ผมไม่…

05:38.360 --> 05:41.200
ไม่รู้ว่าพ่อพูดอะไร

05:41.280 --> 05:42.440
อันนั้นดีนะ

05:42.960 --> 05:44.120
- ชอบแบบนั้นเหรอ
- ใช่

05:45.280 --> 05:49.720
ความเป็นจริงที่ผมเคยเชื่อมั่นพังลงไปในพริบตา

05:50.240 --> 05:51.240
ผมอยู่ในสภาพที่

05:51.320 --> 05:54.960
เรียกกว่าใกล้จะเสียสติก็ได้

05:58.960 --> 06:04.720
(11:20 น.)

06:07.080 --> 06:09.080
วันที่ 15 กรกฎาคม 1992

06:09.160 --> 06:14.320
ผมได้รับแจ้งว่า
มีคนพาหมาไปเดินเล่นแล้วพบร่างมนุษย์

06:17.960 --> 06:23.360
เรามีหน้าที่ต้องรับมือ
กับสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้วด้วยอาชีพ

06:24.800 --> 06:28.560
ไม่ว่าจะเห็นอะไรเกิดกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
ก็ต้องแยกอารมณ์ออกไปให้ได้

06:30.240 --> 06:32.040
ผมเดินผ่านสนามหญ้า

06:32.120 --> 06:37.560
แล้วก็เลี้ยวขวาเข้าไปในบึงเล็กๆ

06:39.480 --> 06:42.160
สถานที่เกิดเหตุสภาพเลวร้ายมาก

06:43.320 --> 06:45.560
ดูเหมือนเป็นการลงมือแบบคลุ้มคลั่ง

06:47.440 --> 06:50.640
เหยื่อถูกทำร้าย ถูกลาก

06:51.880 --> 06:56.400
ถูกแทง 49 แผลเข้าที่คอ หน้าอกและรอบๆ

06:57.400 --> 07:01.000
ศพนอนในท่าที่มือหงายบังหน้าอยู่

07:01.080 --> 07:03.480
เหมือนว่ายังพยายามป้องกันตัวเอง

07:04.880 --> 07:06.560
เลวร้ายมาก

07:09.120 --> 07:13.320
เจ้าหน้าที่สืบสวนบอกผมว่า
เรเชลถูกทำร้ายจากด้านหลัง

07:13.400 --> 07:18.120
ถูกแทงหลายแผล ถูกล่วงละเมิด

07:22.600 --> 07:25.520
อเล็กซ์ถูกพบในลักษณะที่กอดร่างแม่เอาไว้

07:26.640 --> 07:29.640
เจ้าหน้าที่ต้องแงะตัวเขาออกมา

07:29.720 --> 07:31.280
เพื่อช่วยเหลือเขา

07:36.680 --> 07:39.360
อเล็กซ์ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

07:40.720 --> 07:41.880
พอผมไปถึงที่นั่น

07:41.960 --> 07:44.960
เจ้าหน้าที่บอกว่าอยากให้ผมคุยกับนักจิตวิทยาก่อน

07:45.040 --> 07:47.200
แล้วค่อยเจออเล็กซ์

07:51.040 --> 07:53.800
นักจิตวิทยาบอกว่า
เด็กๆ มีความยืนหยุ่นทางจิตใจสูงมาก

07:54.720 --> 07:56.960
สามารถผ่านเรื่องเลวร้ายที่สุดไปได้

07:59.800 --> 08:01.200
เขาบอกว่าเด็กจำเป็นต้องรู้

08:01.280 --> 08:04.800
ว่าเรื่องนี้จะอยู่ไปถาวร
ว่าคนคนนี้จะไม่กลับมาแล้ว

08:10.120 --> 08:15.040
พยาบาลอุ้มอเล็กซ์ออกมา
ท่าทางเขาดูสงบอย่างเหลือเชื่อ

08:16.280 --> 08:19.480
ใต้ตามีแผลบาด ที่แก้มมีรอยฟกช้ำ

08:19.560 --> 08:23.920
และแววตาดูเครียดมาก

08:24.000 --> 08:26.600
เหมือนแววตาคนแก่ แต่ตัวเป็นเด็ก

08:28.720 --> 08:33.120
ผมอุ้มเขาขึ้น แล้วก็ทวนคำพูดของนักจิตวิทยา

08:33.200 --> 08:34.360
เกิดอุบัติเหตุขึ้น

08:34.440 --> 08:37.080
แม่ตายแล้ว แม่จะไม่กลับมาหาเรา

08:37.160 --> 08:40.240
เขาจ้องผมท่าเดียว ไม่ได้ถามอะไร

08:40.320 --> 08:43.760
แต่สีหน้าบอกชัดเจนว่า "ผมรู้แล้ว"

08:43.840 --> 08:48.840
แบบว่า "พ่อไม่ต้องอธิบายเรื่องนั้นกับผมก็ได้"

08:50.760 --> 08:53.200
อเล็กซ์ หันมาโบกมือให้แม่หน่อย

08:54.360 --> 08:55.480
โบกมือหน่อย

09:00.160 --> 09:03.520
เขาไม่ได้ถามอีกเลยว่าแม่อยู่ไหน
ครั้งเดียวก็ไม่เคย

09:11.560 --> 09:13.160
ตำรวจปิดล้อมทุ่งวิมเบิลดั้นทันที

09:13.240 --> 09:17.280
หลังจากมีคนเดินผ่านมาพบร่างหญิงสาว
ในสภาพเปลือยกายครึ่งตัว

09:17.360 --> 09:20.160
ตำรวจบอกว่าเป็นเหตุฆาตกรรม
และคนร้ายลงมืออย่างคลุ้มคลั่ง

09:20.240 --> 09:23.080
โดยลูกชายวัยสองขวบของเธอ
เป็นผู้เห็นเหตุการณ์

09:25.000 --> 09:26.760
บรรณาธิการข่าวโทรมาบอกว่า

09:26.840 --> 09:28.160
"เพิ่งได้ข้อมูลมาจากสายข่าว

09:28.240 --> 09:31.920
เกิดเหตุแทงกันจนเสียชีวิตที่ทุ่งวิมเบิลดั้น"

09:32.000 --> 09:33.960
"คุณต้องพาทีมไปที่นั่นเดี๋ยวนี้"

09:36.160 --> 09:39.360
วิมเบิลดั้นเป็นย่านที่มั่งคั่งมาก

09:39.440 --> 09:41.200
มีบ้านสวยๆ เรียงราย

09:41.280 --> 09:47.400
ทุ่งวิมเบิลดั้นเป็นพื้นที่สวนสาธารณะ
กว้างราว 2,700 ไร่

09:47.480 --> 09:51.320
อยู่ติดกับใจกลางกรุงลอนดอนเลย

09:54.200 --> 09:56.200
การฆาตกรรมเกิดขึ้นตอนกลางวันแสกๆ

09:56.280 --> 09:59.960
และตำรวจบอกว่าฆาตกรน่าจะเปื้อนเลือดเต็มตัว

10:00.040 --> 10:02.520
อีฟ ริชชิ่งส์ จากสกายนิวส์

10:03.280 --> 10:07.680
เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจในที่เกิดเหตุ
อยู่ในอาการสะเทือนใจ

10:09.440 --> 10:13.520
มีคนเดินผ่านมาเจอเธอเปลือยครึ่งตัว

10:14.040 --> 10:17.920
และมีเด็กชายตัวเล็กๆ กอดร่างไว้แน่น

10:18.000 --> 10:19.160
ผู้กำกับบาสเซตต์

10:19.240 --> 10:22.840
ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการสืบสวน

10:22.920 --> 10:25.680
เป็นคนออกมาให้คำชี้แจงครั้งแรก

10:25.760 --> 10:29.920
เด็กชายคนนั้นเนื้อตัวเปื้อนไปด้วยโคลนและเลือด

10:30.000 --> 10:32.480
น่าจะเป็นเลือดของแม่

10:32.560 --> 10:35.280
ในช่วงการสืบสวนตอนนั้น
ผมเป็นสารวัตรสืบสวน

10:35.360 --> 10:37.520
เป็นมือขวาของจอห์น บาสเซตต์

10:38.840 --> 10:41.120
ตอนที่เราไปถึงที่เกิดเหตุ

10:42.880 --> 10:46.600
ผมดูแล้วรู้เลยว่าเธอน่าจะเจ็บปวดแสนสาหัส

10:46.680 --> 10:47.800
ในตอนที่ถูกเล่นงาน

10:48.960 --> 10:53.120
พอตรวจดูร่างอย่างใกล้ชิด
ก็พบว่าร่างนั้นอยู่ในท่าทางที่ไม่เป็นธรรมชาติ

10:54.560 --> 10:56.800
เสื้อผ้าถูกฉีกกระชาก

10:57.800 --> 11:00.880
ทั้งภายในและภายนอกร่างมีความชื้น

11:01.680 --> 11:05.800
บ่งชี้ว่าน่าจะมีการล่วงละเมิดทางเพศด้วย

11:06.880 --> 11:10.440
คนที่ก่ออาชญากรรมแบบนี้ได้ลงคอยังลอยนวลอยู่

11:10.520 --> 11:11.400
แค่คิดก็หนาวแล้ว

11:12.560 --> 11:15.040
แน่นอน ถ้ามีใครสักคนทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ

11:15.120 --> 11:17.400
ก็มีโอกาสที่เขาจะทำอีก

11:17.480 --> 11:22.240
เราเลยรู้สึกกดดันว่าต้องจับชายคนนี้ให้ได้
ก่อนที่เขาจะก่อเหตุอีก

11:26.040 --> 11:30.200
ทีมตำรวจใช้เวลาวันที่สอง
ปูพรมค้นพื้นที่กว่าสองพันไร่ที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

11:30.280 --> 11:32.400
เพื่อหาเบาะแสการฆาตกรรมอันเหี้ยมโหด

11:33.600 --> 11:35.320
จากขนาดพื้นที่ของทุ่งวิมเบิลดั้น

11:35.400 --> 11:38.840
ผมรู้ทันทีเลยว่างานนี้หินแน่นอน

11:40.080 --> 11:42.800
ปกติแล้วเวลาเกิดเหตุฆาตกรรม

11:42.880 --> 11:45.000
จะใช้เจ้าหน้าที่ประมาณสิบหรือสิบห้าคน

11:45.080 --> 11:47.280
แต่คดีนี้ เราน่าจะใช้สัก 40 คนได้

11:48.000 --> 11:51.720
และเราก็รู้กันแต่แรกเลยว่างานนี้งานช้าง

11:53.240 --> 11:56.560
แม่ลูกหนึ่งที่ถูกฆาตกรรม
มีชื่อตามเอกสารว่าเรเชล นิกเคลล์

11:58.440 --> 12:02.400
วันนี้สามีและลูกได้ไปยืนยันศพแล้ว

12:04.160 --> 12:07.640
พอได้เห็นรูปของเรเชล นิกเคลล์

12:07.720 --> 12:10.560
ได้เห็นว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง

12:11.280 --> 12:14.720
เธอเป็นคนที่เปล่งประกายความมีชีวิตชีวา

12:16.240 --> 12:21.360
ถ้าได้เห็นเธอ คุณจะนึกภาพตัวเองออก

12:23.200 --> 12:25.800
นึกออกว่าตอนอายุ 23 เป็นยังไง

12:25.880 --> 12:29.240
นึกออกว่าชีวิตพ่อแม่มือใหม่เป็นยังไง

12:31.720 --> 12:35.480
เรามองเห็นเรื่องราวความรัก
จากภาพที่เผยแพร่ออกมา

12:39.000 --> 12:40.760
เราจูนกันติดทันที

12:40.840 --> 12:43.640
ผมไม่เคยเจออะไรแบบนั้นที่ไหน

12:43.720 --> 12:45.280
และหลังจากนั้นก็ไม่เคยเจออีก

12:46.760 --> 12:50.440
เราตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋
รู้สึกว่าเราผูกพันกันทั้งใจ

12:50.520 --> 12:55.800
หลายคนฝันอยากเจอใครสักคนแบบนั้น

12:55.880 --> 12:59.480
ได้ตกหลุมรักหัวปักหัวปำ
รู้สึกว่าแค่มีเขา ชีวิตก็ไม่ขาดเหลืออะไร

12:59.560 --> 13:02.000
เราทั้งคู่โชคดีที่รู้สึกแบบนั้น

13:05.120 --> 13:08.200
ตอนที่เรเชลท้อง เราช็อกไปเลย

13:08.800 --> 13:12.600
ผมอายุ 25 ส่วนเรเชล 19

13:13.680 --> 13:17.960
เธอกำลังมุ่งมั่นกับเส้นทางชีวิตว่าจะเรียนให้จบ

13:18.040 --> 13:19.760
ได้มีอาชีพ ได้มีงานดีๆ

13:20.600 --> 13:23.960
แต่ตอนที่เรเชลเห็นว่าผมตั้งใจมาก

13:24.560 --> 13:26.600
เธอก็รู้เลยว่าเราจะเป็นพ่อกับแม่ได้

13:27.960 --> 13:29.440
แล้วเราก็เดินหน้า

13:32.440 --> 13:35.800
ตอนที่ได้อุ้มลูกเป็นครั้งแรก

13:35.880 --> 13:37.640
ได้เห็นลูกหายใจ

13:38.160 --> 13:39.880
มันคือสิ่งมหัศจรรย์

13:40.680 --> 13:42.000
มันคือความมหัศจรรย์ล้วนๆ

13:42.080 --> 13:45.440
ถ้าคุณได้เห็นเด็กคลอด
ยังไงก็ต้องเชื่อว่าเวทมนตร์มีจริง

13:50.120 --> 13:52.320
เรเชลมีสัญชาตญาณความเป็นแม่ในตัว

13:53.000 --> 13:55.320
เธอเป็นสุดยอดคุณแม่

13:57.360 --> 13:59.720
สองแม่ลูกรักกันมาก

13:59.800 --> 14:02.680
ต่างก็เติมเต็มกันและกัน

14:07.640 --> 14:09.200
ผมว่าคงเป็นปฏิกิริยาตามปกติของคน

14:09.280 --> 14:12.400
ที่อยากให้ตัวเองรับเคราะห์แทนพวกเขา

14:21.160 --> 14:23.400
ตำรวจแนะนำให้เรากลับไปที่แฟลต

14:23.480 --> 14:25.000
เก็บข้าวของที่ต้องใช้มา

14:27.400 --> 14:31.040
ผมหยิบของหลายๆ อย่างที่อเล็กซ์ชอบใส่กระเป๋า

14:32.440 --> 14:35.920
ตุ๊กตาหมีตัวโปรด
กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืด ชุดนอน

14:36.000 --> 14:41.960
และหนังแกะที่อเล็กซ์นอนกับแม่
ตั้งแต่คืนแรกที่อเล็กซ์เกิดมา

14:43.400 --> 14:47.520
เราไม่ได้กลับไปอยู่ที่แฟลตนั้นอีก
เพราะรู้สึกเหมือนเราถูกรุกล้ำพื้นที่ไปแล้ว

14:50.800 --> 14:52.280
เรเชล นิกเคลล์

14:52.360 --> 14:54.360
คุณแม่วัยสาวที่ถูกฆาตกรรมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

14:54.440 --> 14:55.760
ที่เซาธ์ลอนดอนเมื่อวานนี้

14:55.840 --> 14:57.960
แฟนของเธอได้ออกมาขอให้ช่วยตามหาฆาตกร

15:01.320 --> 15:04.240
ตอนที่เดินเข้าประตูห้องไป ผมไม่พร้อมนะ

15:04.320 --> 15:07.000
มีนักข่าวมากันเป็นร้อย

15:07.080 --> 15:10.800
มีกล้อง มีเลนส์ซูม

15:10.880 --> 15:15.840
กล้องทีวีจ่อมาทางผม
ทำให้รู้สึกเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูเป็นกองทัพ

15:16.640 --> 15:21.320
ทุกคนอยากเห็นว่าแฟนของเรเชลเป็นยังไง

15:22.040 --> 15:23.960
ต้องมีใครรู้หรือเห็นอะไรบ้างแน่นอน

15:25.080 --> 15:27.520
เพราะการก่อเหตุรุนแรงขนาดนั้น

15:28.520 --> 15:31.160
เป็นไปไม่ได้ที่คนร้ายจะเดินไปไหนมาไหน
โดยไม่เป็นที่สังเกต

15:32.000 --> 15:34.680
และผมขอพูดกับใครก็ตามที่รู้จักคนคนนั้น

15:34.760 --> 15:36.560
ไม่ว่าคุณจะรู้สึกยังไงกับเขา

15:37.160 --> 15:40.400
ก็ได้โปรดออกมาพูดเถอะ
ก่อนที่เขาจะทำลายชีวิตคนอื่นอีก

15:40.480 --> 15:45.200
แต่สิ่งที่ทุกคนอยากรู้จริงๆ คือ
เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของเรเชล

15:45.280 --> 15:46.760
เป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก

15:47.520 --> 15:49.120
เขายังไม่พูดอะไรเลย

15:50.440 --> 15:54.440
ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง
แต่ก็… ถือว่าไม่แย่เกินไปนัก

15:54.520 --> 15:56.240
เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ขอบคุณพระเจ้า

15:56.320 --> 15:59.600
และความโชคดีที่สุดคือเจ้าหน้าที่บอกผมว่า

15:59.680 --> 16:01.920
เขายังเด็กมาก ไม่น่าจะจำอะไรได้เยอะนัก

16:04.800 --> 16:10.680
เรากลับไปที่ทุ่ง
เพื่อวางกุหลาบให้เรเชลและบอกลา

16:10.760 --> 16:14.120
และรูปเราก็ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์

16:15.000 --> 16:18.960
ภาพที่ผมอุ้มอเล็กซ์เอาไว้ถูกตีพิมพ์เป็นภาพสี

16:19.040 --> 16:20.720
เห็นหน้าชัดเจน

16:21.480 --> 16:24.400
นักข่าวเปิดเผยหน้าตา
ของพยานเพียงคนเดียวที่เห็นเหตุฆาตกรรม

16:24.920 --> 16:28.120
แถมมีความเป็นไปได้ว่าคนบ้าคนนั้นอาจกลับมา

16:28.200 --> 16:30.880
เพื่อกำจัดพยานเพียงคนเดียวที่เห็นเขาก่อเหตุ

16:30.960 --> 16:33.240
ผมรู้เลยว่าถ้าก่อนหน้านี้เราไม่มีอันตราย

16:33.320 --> 16:35.760
ตอนนี้แหละอันตรายร้ายแรงแน่ๆ

16:35.840 --> 16:38.120
มีรายงานว่าอเล็กซ์วัยสองขวบ
รับมือกับเหตุการณ์ได้

16:38.200 --> 16:40.880
แต่ตกอยู่ในภาวะช็อกอย่างรุนแรง
จากสิ่งที่เผชิญมา

16:40.960 --> 16:44.520
ฉันว่าเด็กสองขวบน่าจะยังไม่เข้าใจความตาย

16:45.040 --> 16:47.080
ความบอบช้ำครั้งนี้จะอยู่กับเขานานแค่ไหน

16:47.160 --> 16:48.680
อาจอยู่ไปตลอดชีวิตเลยก็ได้

16:50.360 --> 16:54.480
ฝนตกลงมา พัดเจ้าแมงมุมปลิวไป

16:54.560 --> 16:58.000
เราใช้บ้านของแม่ผมเป็นที่หลบภัย

16:58.880 --> 17:01.840
อเล็กซ์ฝันร้าย ฝันร้ายน่ากลัว

17:01.920 --> 17:05.400
เขาอาจนอนหลับอย่างเป็นสุขตลอดคืน
แต่ในชั่วโมงสุดท้าย

17:05.480 --> 17:08.840
เขาจะ… เขาจะไม่สงบ

17:13.280 --> 17:16.560
ผมเลยจำเป็นต้อง
กล้ำกลืนความรู้สึกของตัวเองไว้

17:16.640 --> 17:20.160
กดมันไว้ ค่อยสะสางมันทีหลัง เอาไว้ก่อน

17:22.160 --> 17:23.640
ไม่ว่าจะยังไง

17:23.720 --> 17:27.560
ไม่ว่าผมจะเจอ
สถานการณ์เลวร้ายแค่ไหนในตอนนั้น

17:27.640 --> 17:29.480
ความต้องการของลูกต้องมาก่อน

17:33.240 --> 17:37.040
ตำรวจระดมกำลังเจ้าหน้าที่สืบสวน 54 นาย
เพื่อตามล่าตัวฆาตกร

17:37.120 --> 17:38.880
แล้วชื่ออะไรคะ

17:38.960 --> 17:41.920
นี่คือหนึ่งห้องจากสามห้องปฏิบัติการคดีพิเศษ

17:42.000 --> 17:45.120
จนถึงตอนนี้ มีสายจากประชาชน
โทรเข้ามาแล้วกว่าพันห้าร้อยสาย

17:45.200 --> 17:47.960
ทุกสายต้องถูกตรวจสอบ
และดำเนินการอย่างรอบคอบ

17:48.600 --> 17:52.640
คดีนี้เป็นคดีที่รวบรวมหลักฐานได้ยากมาก

17:54.240 --> 17:55.480
ครับ ห้องปฏิบัติการพิเศษครับ

17:55.560 --> 17:59.400
เราต้องจัดการกับความโกลาหลทั้งหมดทั้งมวล
เพื่อรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุด

17:59.480 --> 18:01.080
โทรศัพท์ดังไม่หยุด

18:02.760 --> 18:04.920
คุณต้องเคยเห็นรูปของเรเชลแน่ๆ

18:05.000 --> 18:06.160
- เคย
- ใช่ไหม

18:06.240 --> 18:08.160
- เคยเห็นเธอมาที่นี่ไหม
- ไม่เคย

18:08.240 --> 18:11.200
เราไปเก็บปากคำที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

18:11.280 --> 18:13.560
ต้องมีใครเห็นคนร้ายบ้างสิ

18:13.640 --> 18:16.880
ตอนที่คนร้ายไปที่จุดเกิดเหตุ
หรือออกจากจุดเกิดเหตุ

18:18.360 --> 18:20.840
แรงกดดันในการตามหาพยานพุ่งสูง

18:20.920 --> 18:24.800
นั่นทีมสืบคดีเรเชล นิกเคลล์ที่วิมเบิลดั้น
พวกเขาสอบถามคุณรึยัง

18:24.880 --> 18:26.800
เราพยายามตอบกลับให้เร็วที่สุด

18:26.880 --> 18:30.080
ส่วนที่ตอบช้าก็มี ผมไม่ปฏิเสธ

18:30.160 --> 18:32.360
แต่เราจะตอบทุกคนแน่นอน

18:33.040 --> 18:36.280
หน้าที่นี้ตกอยู่ที่ผม
กับเจ้าหน้าที่ที่ทำงานตามคำสั่งผม

18:36.360 --> 18:37.520
เราจะจับเขาให้ได้

18:38.760 --> 18:41.040
มีการเก็บตัวอย่างจากที่เกิดเหตุ

18:41.560 --> 18:44.960
และส่งไปให้ห้องแล็บวิเคราะห์ดีเอ็นเอ

18:45.040 --> 18:46.760
และผมก็เจอแต่ทางตัน

18:47.800 --> 18:50.480
นักชีววิทยาบอกว่า "ไม่เจออะไร"

18:51.000 --> 18:54.480
ส่วนผมก็
"ไม่เจออะไรได้ไง แล้วดีเอ็นเอเธอล่ะ"

18:54.560 --> 18:56.360
"ไม่ ไม่เจออะไรเลย"

18:56.440 --> 18:59.640
ผมไม่เคยเจออะไรแบบนั้นมาก่อน
แปลกๆ อยู่เหมือนกัน

19:00.160 --> 19:02.080
ทีมวิทยาศาสตร์ก็พูดว่า

19:02.160 --> 19:04.960
"เดี๋ยวเราจะตรวจสอบอีกทีด้วยวิธีอื่น"

19:05.520 --> 19:07.160
แต่ก็ยังไม่เจออะไร

19:07.760 --> 19:13.480
รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาเลย
เพราะเราต้องตามคนร้ายให้เจอโดยเร็วที่สุด

19:13.560 --> 19:15.760
แล้วนี่ผ่านมาสองสามอาทิตย์แล้ว

19:15.840 --> 19:20.120
เรายังไม่คืบหน้าจากวันเกิดเหตุเลย

19:21.480 --> 19:24.520
มีแค่ที่เกิดเหตุ ไม่มีคนเห็นเหตุการณ์

19:25.040 --> 19:26.800
ไม่มีหลักฐานทางนิติเวช

19:26.880 --> 19:31.360
แค่นั้นเลย แล้วเราจะไปทางไหนต่อ

19:34.960 --> 19:37.360
สถานการณ์เข้าขั้นหลังชนฝา

19:37.440 --> 19:41.840
ตำรวจเลยอยากขอคุยกับอเล็กซ์
ว่าเขาเห็นอะไรวันนั้น

19:44.520 --> 19:45.800
สิ่งที่เรากังวลที่สุด

19:45.880 --> 19:48.240
คือการตามหาคนร้ายให้เจอ แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น

19:48.320 --> 19:51.520
คือเราต้องป้องกัน
ไม่ให้ใครต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก ถ้าเราทำได้

19:51.600 --> 19:55.440
เราต้องระวังให้มากในการคุยกับอเล็กซ์ที่ยังเด็ก

19:55.520 --> 20:00.280
เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือบาดแผลทางใจ

20:01.560 --> 20:05.000
ดังนั้นเราเลยขอคำแนะนำว่าต้องคุยยังไง

20:07.400 --> 20:08.360
เป็นไงบ้าง

20:10.200 --> 20:12.720
และคำแนะนำที่ได้รับมาคือเราต้องคุยกับเขา

20:12.800 --> 20:14.760
โดยให้นักจิตวิทยาเด็กพูดแทน

20:16.400 --> 20:18.800
เอาหนังสือไดโนเสาร์ให้จีนดูหน่อยสิ

20:20.040 --> 20:21.800
พ่อชอบเทอโรแดคทิล

20:22.440 --> 20:23.280
ใช่

20:23.880 --> 20:27.720
ฉันเป็นนักจิตวิทยาเด็กและเด็กวัยรุ่น

20:29.600 --> 20:32.280
และเราเองก็ไม่เคยเจอเคสแบบนี้

20:32.360 --> 20:35.320
นี่เป็นเคสเดียวที่ฉันได้เกี่ยวข้องโดยตรง

20:35.400 --> 20:39.520
ที่เด็กเป็นพยานเพียงคนเดียว
ในคดีอาชญากรรมรุนแรง

20:39.600 --> 20:42.080
นี่ไง หนังสือไดโนเสาร์ของผม

20:42.160 --> 20:44.520
พ่อชอบเจ้าพวกนี้ พวกที่บินได้

20:44.600 --> 20:46.120
แต่ผมชอบทุกตัวเลย

20:46.200 --> 20:47.520
ชอบทุกตัวเลยเหรอ

20:47.600 --> 20:49.840
ฉันเสนอไปว่าคุยที่บ้านฉันก็ได้

20:49.920 --> 20:53.840
ในการพูดคุยครั้งแรก มีตำรวจคนนึง

20:53.920 --> 20:57.800
มีอังเดร ตัวฉัน กับเด็ก

20:58.320 --> 21:01.480
ตำรวจตั้งความหวังไว้สูงมาก

21:01.560 --> 21:05.600
ว่าเด็กคนนี้ ต่อให้จะอายุแค่นี้
ก็จะให้ข้อมูลเพิ่มเติมได้

21:05.680 --> 21:09.360
ฉันไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน
ว่างานที่เข้มข้นขนาดนี้

21:09.440 --> 21:11.400
จะมีผลกับเด็กเล็กยังไง

21:11.480 --> 21:15.480
แต่สมองส่วนที่ใช้เหตุผล
ก็เห็นด้วยเต็มที่ว่างานนี้สำคัญ

21:15.560 --> 21:19.160
เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครถูกฆ่าอีก
ก็เลยกลายเป็นว่ากลืนไม่เข้า คายไม่ออก

21:19.240 --> 21:21.320
เป็นการตัดสินใจที่ยากมาก

21:21.400 --> 21:23.960
ผมเลยพยายามลับประสาทให้ไวที่สุด

21:24.040 --> 21:26.760
ถ้ารู้สึกว่าโดนล้ำเส้น ก็ต้องหยุดทันที

21:27.280 --> 21:29.680
เมื่อวานมีเรื่องน่ากลัวใช่ไหมจ๊ะ

21:30.760 --> 21:32.120
เรื่องเป็นยังไงเหรอ

21:32.720 --> 21:36.960
เจ้าตัวโตตัวนั้นคือไดโนเสาร์ฮะ

21:37.040 --> 21:39.080
มีไดโนเสาร์ตัวโตอยู่ที่พื้นดิน

21:39.160 --> 21:41.480
แล้วก็ตัวเล็กสามตัวกำลังกินใช่ไหม

21:41.560 --> 21:44.000
- ฮะ
- เลือดเปื้อนเต็มตัวเลยใช่ไหม

21:44.080 --> 21:47.040
เลือดเปื้อนเต็มตัวเหรอ แบบนั้นก็แย่สิ

21:50.080 --> 21:51.880
พวกมันไม่เห็นหรอก

21:51.960 --> 21:53.960
มีการตัดสินใจว่าทางที่ดีที่สุด

21:54.040 --> 21:56.120
คือให้ผมเป็นคนถามแทนเธอ

21:56.200 --> 21:58.720
เพื่อให้อเล็กซ์ตอบอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

21:59.480 --> 22:02.440
อเล็กซ์ตัวเปื้อนเลือดใช่ไหม
หนูมีเลือดเปื้อนตัวใช่ไหมจ๊ะ

22:03.000 --> 22:05.760
เสื้อผ้าหนูก็เปื้อนเลือดไปหมดเลยใช่ไหม

22:05.840 --> 22:08.600
- ฮะ
- ตอนที่อยู่กับแม่วันนั้นน่ะ

22:13.520 --> 22:17.840
หลักๆ แล้วฉันพยายามโฟกัสที่อเล็กซ์
คอยสังเกตเขา

22:20.480 --> 22:22.640
ในวัยนั้น เขารู้จักคำศัพท์ไม่เยอะ

22:22.720 --> 22:25.240
ลังเลที่จะมองหน้าคนอื่น

22:25.320 --> 22:29.800
แต่… ฉันว่าเขามีท่าทางเครียด

22:29.880 --> 22:32.800
หลังจากที่บอบช้ำทางใจอย่างรุนแรง

22:33.680 --> 22:36.360
มันสื่อออกมาทางภาษากายและการเคลื่อนไหว

22:37.480 --> 22:41.760
หนูในตอนนี้น่าจะรู้แล้วว่า
เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นได้โดยไม่เลือกเวลา

22:42.280 --> 22:44.320
หนูน่าจะกลัวมาก

22:44.400 --> 22:47.960
จีนมองว่าถ้ากดดันเขานิดหน่อยจะดีกว่า

22:49.080 --> 22:51.000
แล้วตอนที่เห็นผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น

22:51.080 --> 22:53.320
เขาได้มองมาที่ลูกไหม หรือว่ามองที่แม่

22:53.400 --> 22:54.600
แม่

22:55.560 --> 22:57.600
เขาไม่ได้พูดอะไรกับลูกเหรอ

22:57.680 --> 22:59.760
- ไม่ฮะ
- ไม่ได้ตะคอกใส่เหรอ

23:01.840 --> 23:04.160
- เขาได้ตะคอกลูกรึเปล่า อเล็กซ์
- เปล่าฮะ

23:04.680 --> 23:07.120
ยิ่งผมถามไปทางนั้นมากเท่าไหร่

23:07.200 --> 23:10.000
ก็จะยิ่งเห็นว่าท่าทีเขาเปลี่ยนไป เขาเกร็งขึ้น

23:11.320 --> 23:13.080
อเล็กซ์ เขาได้ตีลูกไหม

23:13.160 --> 23:14.800
- ไม่
- ด้วยมือนะ

23:15.320 --> 23:16.360
ไม่

23:16.440 --> 23:20.240
ผมไม่ได้สนใจว่า
เราจะเก็บข้อมูลจากเด็กตัวเล็กๆ ได้แค่ไหน

23:20.320 --> 23:23.920
การพูดคุยลักษณะนี้
จะสร้างความเครียดให้เขาแค่ไหน

23:24.000 --> 23:26.960
จะกระทบการรักษาแผลใจของเขาแค่ไหน

23:27.560 --> 23:29.640
เรื่องนั้นเล่าไม่ได้

23:29.720 --> 23:31.960
พอนึกถึงแล้วรู้สึกเจ็บใช่ไหม

23:32.040 --> 23:33.960
เมื่อกี้บอกว่า "เล่าไม่ได้" เหรอ

23:34.040 --> 23:37.560
- เรื่องนั้นเล่าไม่ได้
- ไม่ได้เหรอ

23:37.640 --> 23:41.640
สิ่งที่เราไม่รู้คือเขาเห็นเหตุการณ์มากน้อยแค่ไหน

23:41.720 --> 23:44.200
ผมไม่อยากให้เขาเห็นเลยแม้แต่นิด

23:44.280 --> 23:49.960
ผมหวังอยากให้เขาถูกผลักออกไปห่างๆ
และเกิดเหตุโดยที่

23:50.040 --> 23:51.600
โดยที่เขาไม่…

23:53.160 --> 23:54.680
ไม่รับรู้และไม่เข้าใจ

23:54.760 --> 23:58.040
ตอนที่แม่นอนอยู่บนพื้น และคนไม่ดีไปแล้ว

23:58.120 --> 24:00.440
- ลูกได้พูดอะไรกับแม่ไหม
- ไม่ฮะ

24:00.520 --> 24:02.600
- ได้คุยกับแม่ไหม
- ไม่

24:02.680 --> 24:04.040
ลูกกลัวไหม

24:04.120 --> 24:05.080
อืม

24:06.120 --> 24:07.720
คิดว่าแม่นอนหลับใช่ไหม

24:08.240 --> 24:09.080
อืม

24:09.160 --> 24:10.480
- เหรอ
- อืม

24:10.560 --> 24:12.120
อยากให้แม่ตื่นขึ้นมาไหม

24:12.760 --> 24:14.040
อยากให้แม่ตื่นขึ้นมาไหม

24:14.120 --> 24:15.000
อืม

24:15.520 --> 24:16.800
แล้วแม่ตื่นไหม

24:18.760 --> 24:19.760
ไม่

24:23.040 --> 24:24.440
หนักหน่วงมาก

24:25.440 --> 24:29.160
มีการมานั่งคุยแบบนี้ทุกสองสามวัน
ต่อเนื่องอยู่หลายอาทิตย์

24:34.160 --> 24:37.760
อเล็กซ์แสดงให้เราเห็นอีกครั้ง
ว่าเขาจำอะไรได้เยอะมาก

24:37.840 --> 24:39.520
สำหรับเด็กเล็ก

24:41.400 --> 24:43.480
จำได้ว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นยังไง

24:43.560 --> 24:46.960
คนไม่ดีโผล่ออกมาจากทางไหน

24:47.040 --> 24:49.080
จากข้างหลังพวกเขา

24:49.160 --> 24:53.040
แล้วเขาไปจากที่นั่นยังไงหลังเกิดเหตุ

24:53.120 --> 24:55.880
เขาล้างมือในลำธาร แล้วก็เดินหายไป

24:56.600 --> 25:02.160
อเล็กซ์ คนที่ทำร้ายแม่น่ะ
เขาใส่กางเกงแบบไหน

25:03.800 --> 25:06.120
- แบบนี้
- แบบนี้เหรอ

25:06.640 --> 25:09.640
แล้วอเล็กซ์ก็เริ่มบอกลักษณะชายคนนั้น

25:09.720 --> 25:12.000
- สีอะไร
- น้ำเงิน

25:12.720 --> 25:14.600
รองเท้าเขาสีอะไร

25:14.680 --> 25:15.960
สีนั้น

25:16.680 --> 25:19.840
รูปพรรณสัณฐานที่ได้จากอเล็กซ์คือ
คนคนนั้นเป็นชายหนุ่มผิวขาว

25:19.920 --> 25:23.080
สวมเสื้อสีขาวทับกางเกงสีน้ำเงิน

25:23.160 --> 25:24.800
รองเท้าสีน้ำตาล

25:24.880 --> 25:27.560
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ

25:27.640 --> 25:30.520
อเล็กซ์จำได้ว่าเขาใส่เข็มขัดทับเสื้อขาว

25:30.600 --> 25:32.280
เหมือนผ้ากันเปื้อนของคนขายเนื้อ

25:34.360 --> 25:38.160
รูปพรรณสัณฐานที่อเล็กซ์บอก
คล้ายกันมากกับที่ผู้หญิงคนนึงให้การไว้

25:38.240 --> 25:41.240
เธอเห็นชายคนนึงเดินไปทางจุดเกิดเหตุ

25:41.840 --> 25:44.120
สิบนาทีก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม

25:45.920 --> 25:48.760
เขาสวมเสื้อสีขาว กางเกงสีเข้ม

25:48.840 --> 25:50.320
ถือกระเป๋าอะไรสักอย่าง

25:50.400 --> 25:54.840
เราเลยสรุปกันว่าในบรรดาคนที่ไปทุ่งวันนั้น

25:54.920 --> 25:58.320
คนคนนั้นมีสิทธิ์เป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุด

25:59.760 --> 26:02.440
ทีนี้ก็แค่ต้องหาตัวให้เจอ

26:02.520 --> 26:04.360
ท่านผู้กำกับครับ เราพูดได้ไหมว่า

26:04.440 --> 26:07.240
ในความเป็นจริงแล้วพวกคุณแทบไม่คืบหน้าเลย

26:07.760 --> 26:10.360
ครับ ถือเป็นการประเมินที่ถูกต้อง

26:10.440 --> 26:13.400
ผมเองก็หวังอยากให้ตอนนี้เราจับคนร้ายได้แล้ว

26:13.920 --> 26:17.440
แต่ถ้าคุณเห็นว่า
พวกเราที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเจอปัญหาระดับไหน

26:17.520 --> 26:19.920
คุณจะเข้าใจว่าทำไม

26:20.600 --> 26:23.680
เมื่อไม่มีหลักฐาน
ตำรวจก็หันไปพึ่งนักจิตวิทยาด้านอาชญากรรม

26:23.760 --> 26:26.040
ให้ช่วยสร้างโปรไฟล์ของคนร้าย

26:26.640 --> 26:30.440
ตอนนั้นมีหนังอย่างเรื่อง "อำมหิตไม่เงียบ"

26:31.200 --> 26:33.880
เราจะสัมภาษณ์ฆาตกรต่อเนื่องทุกคนที่ถูกคุมขังอยู่

26:33.960 --> 26:35.880
เพื่อสร้างโปรไฟล์ทางจิตและพฤติกรรม

26:35.960 --> 26:39.600
ในหนังพวกนั้น
นักจิตวิทยาด้านอาชญากรรมจะหาตัวผู้ต้องสงสัย

26:39.680 --> 26:41.360
โดยสร้างโปรไฟล์คนร้ายขึ้นมา

26:41.440 --> 26:46.680
ผมเองก็สนใจ เพราะอย่างที่บอก
ฝั่งอเมริกาเขาประสบความสำเร็จหลายเคสแล้ว

26:47.200 --> 26:52.240
หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญที่ตำรวจขอคำปรึกษาคือ
โรเบิร์ต เรสเลอร์ อดีตเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ

26:52.760 --> 26:56.720
เรสเลอร์เคยสัมภาษณ์
ฆาตกรชื่อกระฉ่อนหลายคนที่ก่อเหตุทางเพศ

26:56.800 --> 26:58.000
อย่างเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์

26:58.840 --> 27:02.840
เขาบอกว่าคนที่สังหารเรเชล นิกเคลล์
เป็นคนไม่มีระเบียบแบบแผน

27:02.920 --> 27:05.280
สิ่งแรกที่ผู้คนนึกถึงคือ "นี่คือฆาตกรต่อเนื่อง"

27:05.360 --> 27:08.640
เหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นอีก
ในหลักวันหรือหลักสัปดาห์ไหม

27:08.720 --> 27:12.480
คนร้ายในคดีนี้
เป็นคนไร้ระเบียบแบบแผน คลุ้มคลั่ง

27:12.560 --> 27:15.120
อาจเป็นคนที่มีความผิดปกติทางจิตใจ

27:15.640 --> 27:20.080
ถึงจอห์น บาสเซตต์จะเคยเจอกับบ็อบ เรสเลอร์
แต่ก็เป็นการพบกันสั้นๆ เท่านั้น

27:20.160 --> 27:25.360
แต่ทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันว่า
เราควรสานต่อไอเดียวิเคราะห์โปรไฟล์คนร้าย

27:26.160 --> 27:30.000
ดังนั้น นักวิเคราะห์โปรไฟล์คนร้าย
ที่มีความสำคัญที่สุด

27:30.080 --> 27:32.000
และเคยทำงานกับตำรวจมาก่อน

27:32.080 --> 27:36.320
ก็ได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับการสืบสวนนี้
ในฐานะที่ปรึกษา

27:38.440 --> 27:41.080
ตอนที่ตำรวจขอให้ผมเข้ามาช่วย

27:41.160 --> 27:45.080
ปกติจะเป็นเพราะพวกเขาเจอทางตัน

27:45.160 --> 27:48.680
และผมค่อนข้างแน่ใจ
ว่าคดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์เจอทางตัน

27:50.560 --> 27:52.240
พอล บริตตันจากมหาวิทยาลัยเลสเตอร์

27:52.320 --> 27:55.400
เคยมีส่วนร่วมใน
คดีอาชญากรรมที่ฉาวโฉ่ที่สุดของประเทศ

27:55.920 --> 27:59.080
ในแต่ละคดี ตำรวจจะพูดว่า

27:59.160 --> 28:00.120
"สิ่งที่ผมต้องการ

28:00.200 --> 28:04.280
คือสิ่งที่จะช่วยให้ผมระบุตัวผู้กระทำผิดได้"

28:04.360 --> 28:08.320
พอล บริตตัน
เคยไปสัมภาษณ์เดนนิส นิลเซนในเรือนจำ

28:08.400 --> 28:10.200
คนร้ายที่เลือกเหยื่อเป็นชายหนุ่มไร้บ้าน

28:10.280 --> 28:15.120
"อะไรก็ได้
ที่จะช่วยให้ผมป้องกันไม่ให้คนคนนี้ก่อเหตุอีก"

28:15.200 --> 28:17.080
พอล บริตตันนักจิตวิทยาด้านนิติเวชบอกว่า

28:17.160 --> 28:20.360
คดีเฟร็ดกับโรส เวสต์
ไม่ได้เฉพาะตัวอย่างที่คนคิด

28:20.440 --> 28:23.520
เขามั่นใจว่ายังมีฆาตกรต่อเนื่องรายอื่นๆ
ยังลอยนวลอยู่อีกหลายคน

28:24.920 --> 28:28.320
ผมได้รับคำขอให้เข้ามาช่วยดูคดี

28:28.400 --> 28:32.360
หลังจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมเรเชลไปได้
สามหรือสี่อาทิตย์แล้ว

28:35.400 --> 28:39.240
และตำรวจอยากได้ความเห็นของผม

28:39.320 --> 28:42.880
อยากได้การวิเคราะห์ทางจิตวิทยาว่า
ใครเป็นคนก่อเหตุ

28:46.840 --> 28:48.840
ผมมีข้อมูลสถานที่เกิดเหตุ

28:49.480 --> 28:52.160
มีวิดีโอ มีแผนที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

28:53.240 --> 28:54.760
แต่สิ่งที่ผมต้องทำ

28:54.840 --> 28:57.720
คือการไปดูที่เกิดเหตุจริงด้วยตัวเอง

29:00.120 --> 29:03.600
ข้างกังหันลมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น มีลานจอดรถอยู่

29:03.680 --> 29:04.720
เราจอดรถไว้ตรงนั้น

29:04.800 --> 29:08.800
แล้วก็เดินไปที่เกิดเหตุ

29:12.240 --> 29:14.320
สิ่งที่คนร้ายมองหาก็คือ

29:14.400 --> 29:17.760
สถานที่ที่เขาจะสามารถเจอเหยื่อได้โดยบังเอิญ

29:20.000 --> 29:22.640
ที่ที่เขาสามารถสังเกตการณ์

29:23.760 --> 29:25.080
คอยเฝ้าดู

29:25.800 --> 29:30.160
เขารอจนเจอคนที่
ใกล้เคียงกับความชอบของเขาที่สุด

29:30.240 --> 29:32.960
และโชคร้ายที่เป็นเรเชล นิกเคลล์

29:33.480 --> 29:36.320
เขามอง คอยเฝ้าดู

29:37.280 --> 29:39.560
เพราะเขาเป็นพวกตามดู เป็นพวกสังเกตการณ์

29:43.480 --> 29:45.400
และบ่อยครั้งที่…

29:45.480 --> 29:48.080
ขอพูดตรงๆ เลยนะ อย่าถือสา

29:48.680 --> 29:50.480
บ่อยครั้งที่เขาจะคิดว่า…

29:52.680 --> 29:55.280
"นังนั่นเหยียดฉัน"

29:56.480 --> 29:57.880
"ฉันไม่ยอม"

29:58.680 --> 29:59.960
"ต้องจัดการ"

30:02.240 --> 30:08.280
เขาเกิดความตั้งใจแน่วแน่
ว่าจะกำจัดหญิงสาวคนนี้

30:11.160 --> 30:16.120
แต่เรเชล นิกเคลล์
คงไม่ยอมก้มหน้ารับความตายง่ายๆ

30:18.240 --> 30:20.840
โดยที่ไม่โต้ตอบอะไรเลย

30:22.960 --> 30:25.080
แต่ถ้าคนร้ายพูดว่า

30:25.160 --> 30:28.600
"ทำตามที่บอก ไม่งั้นฉันจะทำร้ายเด็ก"

30:28.680 --> 30:30.160
ทุกอย่างเปลี่ยนเลยนะ

30:32.920 --> 30:34.960
เด็กคือตัวประกัน

30:35.040 --> 30:39.560
เด็กคือเครื่องมือสำหรับต่อรอง

30:39.640 --> 30:44.920
เรเชลยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยลูก

30:53.240 --> 30:55.320
ผมกล้าพูดได้อย่างชัดเจน

30:55.400 --> 30:57.040
เขาจะฆ่าอีก

30:57.120 --> 31:00.040
นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดครั้งเดียว

31:00.120 --> 31:04.080
นี่คือรูปแบบที่จะเกิดซ้ำอีกหลายครั้ง

31:09.480 --> 31:13.120
ตอนที่กลับไปหาแม่ แม่ยืนอยู่หรือว่านอนอยู่

31:14.280 --> 31:17.080
จำไม่ได้ฮะ

31:17.160 --> 31:20.480
พ่อ เลิกถามอะไรแบบนี้ได้แล้ว

31:20.560 --> 31:24.280
ลูกเก่งมากนะอเล็กซ์ เก่งมากเลย

31:25.120 --> 31:28.040
จากวันเคลื่อนเป็นสัปดาห์
จากสัปดาห์เคลื่อนเป็นเดือน

31:28.120 --> 31:29.160
และเราก็ไปถึงจุดหนึ่ง

31:29.240 --> 31:31.520
ที่ทุกอย่างมันหนักเกินไป แล้วก็วนลูป

31:32.040 --> 31:34.120
และจุดนั้นแหละที่ผมรู้สึกว่า "นี่…"

31:34.200 --> 31:37.880
"ผลลัพธ์ที่ได้มันน้อยลงเรื่อยๆ
อเล็กซ์จะให้ข้อมูลอะไรได้มากกว่านี้อีกเหรอ"

31:37.960 --> 31:40.480
- ตอนที่กลับไปหาแม่…
- ผมเบื่อแล้ว

31:40.560 --> 31:41.920
- เบื่อเหรอ
- ใช่

31:42.000 --> 31:45.160
- คำถามสุดท้ายนะอเล็กซ์
- ไม่ ไม่เอาแล้ว

31:45.240 --> 31:47.280
โอเค ก็ได้ ไม่เป็นไร มานี่นะ

31:47.360 --> 31:49.760
ลูกเก่งมาก ทำได้ดีมาก

31:57.080 --> 31:59.000
ไว้ค่อยคุยส่วนที่เหลือกันใหม่เนอะ

31:59.080 --> 32:00.160
ไม่เอา

32:00.680 --> 32:04.000
ไม่เอา ผมก็จะยังเบื่ออยู่

32:04.080 --> 32:05.880
- จะยังเบื่ออยู่เหรอ
- ฮะ

32:05.960 --> 32:07.600
งั้นไม่คุยแล้วเนอะ

32:08.120 --> 32:11.280
ตำรวจอยากลองทุกวิถีทาง

32:12.040 --> 32:14.920
ผุดไอเดียที่หดหู่ยิ่งกว่าเดิม

32:15.000 --> 32:17.760
ว่าเราน่าจะไปรำลึกเหตุการณ์ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเลย

32:20.160 --> 32:23.160
ตำรวจคงหวังว่าพอเห็นจุดที่มีการสังหารจริงๆ

32:23.240 --> 32:25.880
อเล็กซ์จะนึกออกเยอะกว่าเดิม

32:25.960 --> 32:28.120
ส่วนฉันมองว่าโอกาสสำเร็จมีน้อยมาก

32:28.640 --> 32:30.760
แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปห้าม

32:30.840 --> 32:31.960
โอเค

32:34.480 --> 32:40.040
ผมว่าอย่างน้อยก็ไม่ใช่การถามคำถามเดิมซ้ำๆ
ในสภาพแวดล้อมเดิมๆ

32:40.120 --> 32:41.360
มันอาจมีประโยชน์จริงๆ ก็ได้

32:44.600 --> 32:47.840
ตอนที่ไปถึงทุ่ง อเล็กซ์ลังเลไม่อยากลงจากรถ

32:51.200 --> 32:56.440
สิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจคือ
มีผู้ใหญ่หลายคนที่เขาไม่รู้จัก

32:56.520 --> 32:58.240
เพราะตอนนั้นตำรวจก็ไป

32:58.760 --> 33:00.760
ไม่ใช่แค่สารวัตรสืบสวนที่อเล็กซ์เจอจนชิน

33:00.840 --> 33:02.880
แต่มีตำรวจคนอื่นอีกหลายคน

33:04.360 --> 33:07.080
เราลงจากรถและออกเดิน

33:08.840 --> 33:10.720
พอเริ่มออกเดิน อเล็กซ์ก็เริ่มมีความสุข

33:12.360 --> 33:13.920
เราเดินไปตามทางเส้นนั้น

33:14.960 --> 33:17.840
เราเริ่มออกวิ่ง อเล็กซ์กับผมวิ่งสนุกๆ

33:21.320 --> 33:24.680
อเล็กซ์สนุก แต่มีตำรวจวิ่งตามเราเป็นขบวน

33:24.760 --> 33:26.720
นักจิตวิทยาก็มาแจมด้วย

33:30.200 --> 33:31.680
ตำรวจนำทางเราไป

33:31.760 --> 33:34.640
แต่ฉันดูออกว่าเด็กคนนี้รู้ว่าเราจะไปไหน

33:36.920 --> 33:38.640
และเขากำลังนึกถึงเรื่องต่างๆ

33:48.440 --> 33:51.280
เราเข้าใกล้จุดเกิดเหตุมากขึ้นทุกที

33:55.000 --> 33:57.920
ฉันดูออกว่าเด็กเริ่มเกร็งขึ้นเรื่อยๆ

33:58.000 --> 34:00.320
และแน่ใจมากว่าเขาจำได้

34:01.120 --> 34:01.960
อเล็กซ์

34:02.480 --> 34:04.800
คนที่ฆ่าแม่น่ะ อยู่ตรงไหน

34:07.400 --> 34:08.480
ตรงนี้รึเปล่า

34:11.080 --> 34:13.000
เขาเริ่มคุยกับแม่เมื่อไหร่

34:13.920 --> 34:14.960
จำได้ไหม

34:17.920 --> 34:18.920
ลูกเคยบอกพ่อว่า

34:19.000 --> 34:22.000
เขาคุยกับแม่ก่อนแล้วค่อยฆ่าแม่

34:22.080 --> 34:25.520
จำได้ไหมว่าตรงไหนที่เขาคุยกับแม่

34:26.800 --> 34:28.120
ข้างสระน้ำรึเปล่า

34:33.400 --> 34:37.360
มีจุดหนึ่งที่อเล็กซ์สะดุดล้มไปข้างหน้า

34:40.240 --> 34:42.200
แล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น

34:44.760 --> 34:47.400
จุดนั้นแหละที่อังเดรไม่เอาด้วยแล้ว

34:47.480 --> 34:49.200
โคตรงี่เง่าเลย

34:51.680 --> 34:54.960
เขาร้องไห้ ผมฟิวส์ขาด

34:55.040 --> 34:56.880
ผมพอแค่นั้น พอกันที

34:56.960 --> 35:01.440
มันหนักเกินไปสำหรับเขา

35:01.520 --> 35:03.440
หนักเกินไปสำหรับผมด้วย

35:03.520 --> 35:05.480
ไปเร็ว ไปกันได้แล้ว

35:07.800 --> 35:10.800
ผมก็เลยอุ้มเขาขึ้น เดินกลับไปที่รถ

35:23.480 --> 35:28.120
เราขับออกจากที่นั่น
เหยียบคันเร่งมิด ทิ้งคนพวกนั้นไม่เห็นฝุ่น

35:28.640 --> 35:30.240
แต่สภาพจิตใจผมตอนนั้นไม่พร้อม

35:30.320 --> 35:33.840
ก็เลยรีบจอดข้างทาง หาทำเลเงียบๆ

35:34.360 --> 35:36.360
แล้วก็ร้องไห้ออกมา

35:36.440 --> 35:39.120
แล้วก็หยุดร้องไม่ได้

35:39.640 --> 35:42.320
ผมบังคับตัวเองไม่ได้

35:42.400 --> 35:44.640
ตอนนั้นผมเข้มแข็งไม่ไหว

35:44.720 --> 35:47.760
และผมรู้ว่าลูกมองอยู่ ตอนนั้นเขาสงบลงแล้ว

35:47.840 --> 35:50.080
แต่ผมต้องระบาย

35:50.600 --> 35:53.760
แล้วพอรวบรวมสติได้

35:54.640 --> 35:57.400
ผมก็ขอโทษลูก

35:57.480 --> 36:00.760
แล้วเราก็กลับไปบ้านคุณย่า

36:00.840 --> 36:02.760
เราถอนตัว

36:06.120 --> 36:08.240
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอคนพวกนั้น

36:09.080 --> 36:10.800
ฉันทำสุดความสามารถแล้ว

36:10.880 --> 36:14.240
ไม่ได้พอใจเท่าไหร่นักกับสิ่งที่ทำไป
แต่ฉันพยายามแล้วและ…

36:15.520 --> 36:18.200
ความเศร้า และ…

36:22.280 --> 36:25.520
ฉันตระหนักดีว่านั่นคือความพยายามที่ไม่บังเกิดผล

36:28.680 --> 36:30.960
ข่าวแรก คดีอาชญากรรมฉาว

36:31.040 --> 36:33.640
ที่ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกสำนักในอังกฤษ

36:33.720 --> 36:37.400
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นในเซาธ์เวสต์ลอนดอน
เรเชล นิกเคลล์คุณแม่ยังสาว

36:37.480 --> 36:40.040
ถูกแทงซ้ำหลายแผล

36:40.120 --> 36:42.360
ดูเหมือนเป็นการสังหารแบบสุ่ม

36:42.440 --> 36:45.320
ซึ่งทำให้คดีนี้ไขได้ยากมาก

36:45.400 --> 36:48.120
คืนนี้ ตำรวจสืบสวนจะหงายไพ่ทุกใบในมือ

36:48.200 --> 36:51.520
และจะวิงวอนให้ประชาชนช่วยบอกชื่อฆาตกร

36:51.600 --> 36:53.360
การสืบสวนดำเนินมาถึงขั้นที่

36:53.440 --> 36:58.800
เราพอใจกับรูปพรรณสัณฐานที่มี

36:58.880 --> 37:00.920
มีโอกาสสูงมากว่านี่จะเป็นฆาตกร

37:01.000 --> 37:03.640
ดังนั้นตอนนี้เราต้องคุยกับสื่อ

37:03.720 --> 37:06.640
เพื่อดูว่ามีใครพอนึกชื่อออกบ้าง

37:07.160 --> 37:09.440
เพื่อหาว่าคนคนนี้เป็นใคร

37:10.360 --> 37:12.200
ชายคนร้ายอยู่ในวัย 20 หรือ 30 ปี

37:12.280 --> 37:15.600
รูปร่างสูง สูงเกิน 178 เซนติเมตร
ผมสั้นสีน้ำตาล

37:15.680 --> 37:19.480
สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุม
สวมกางเกงสีเข้ม อาจเป็นสีน้ำเงิน

37:19.560 --> 37:21.840
และพกกระเป๋าสีเข้มใบเล็กๆ

37:21.920 --> 37:25.720
เราสงสัยว่าเขาคาดเข็มขัดทับเสื้อ
แทนที่จะทับกางเกง

37:26.400 --> 37:29.520
ทีนี้มาลองเพิ่มการคาดการณ์อย่างมีข้อมูลกันบ้าง

37:30.480 --> 37:35.520
นักจิตวิทยาด้านคลินิก
กำลังวิเคราะห์และเขียนโปรไฟล์ของของฆาตกร

37:37.360 --> 37:39.080
สิ่งที่ผมให้พวกเขาไป

37:39.160 --> 37:44.000
คือการวิเคราะห์ทางจิตวิทยาแบบแยกทีละข้อ

37:44.080 --> 37:45.000
ในมุมมองของผม

37:45.080 --> 37:48.320
ฆาตกรอายุไม่ถึง 30 ปี อาศัยอยู่ในละแวกนั้น

37:48.400 --> 37:51.440
มีเพื่อนน้อยคน มีงานอดิเรกที่ทำตามลำพัง

37:51.520 --> 37:53.720
อาจสนใจศิลปะการต่อสู้

37:53.800 --> 37:55.200
ชอบหนังโป๊

37:55.280 --> 37:57.120
ไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน

37:57.200 --> 38:00.400
ถ้าเคยมีแฟนมาก่อนก็ทำให้แฟนพึงพอใจไม่ได้

38:00.480 --> 38:01.640
ขาดประสบการณ์ทางเพศ

38:02.280 --> 38:07.560
ผมบอกพวกเขาว่าผู้กระทำผิดในคดีนี้อยู่ไม่ไกลนัก

38:07.640 --> 38:11.160
เขาเป็นคนที่รู้จักทุ่งวิมเบิลดั้นเป็นอย่างดี
รู้หนทางเข้าออก

38:11.240 --> 38:13.280
น่าจะสัญจรด้วยการเดินเท้า

38:13.360 --> 38:15.320
เบอร์โทรศัพท์สำหรับ…

38:15.400 --> 38:17.040
หลังจากไครม์วอตช์ออกอากาศ

38:17.560 --> 38:19.440
มีโทรศัพท์เข้ามาหลายสายมาก

38:19.520 --> 38:21.880
ในส่วนของคดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

38:21.960 --> 38:24.960
เท่าที่ผมถามทีมงานล่าสุด
มีคนโทรเข้าสตูดิโอเรา 90 สายแล้ว

38:25.040 --> 38:27.240
สิบสายในนั้นค่อนข้างน่าสนใจ

38:27.320 --> 38:30.800
พวกเขาบอกชื่อชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะใช่ที่สุด

38:32.680 --> 38:36.480
มีคนท้องที่อย่างน้อยสองคนโทรเข้ามา

38:36.560 --> 38:38.920
บอกว่าภาพเหมือนที่ศิลปินวาด

38:41.240 --> 38:44.880
ดูแล้วคล้ายชายที่ชื่อคอลิน สแต็ก

38:47.080 --> 38:51.160
และพวกเขายังบอกด้วยว่าคอลินเป็นคนประเภทที่

38:51.240 --> 38:53.280
สามารถฆ่าคนในลักษณะนี้ได้

38:53.840 --> 38:55.800
และเขาเองก็เคยยอมรับว่าได้ไปที่ทุ่ง

38:55.880 --> 38:58.800
ในช่วงใกล้ๆ กันกับที่มีการพบร่างของเรเชล

39:01.120 --> 39:04.960
ผู้หญิงคนนึงเห็นชายคนนึงเดินไปทางจุดเกิดเหตุ

39:05.040 --> 39:09.160
และจากบรรดาคนที่ยืนเรียงรายในห้องชี้ตัว
เธอได้ชี้ไปที่สแต็ก

39:09.240 --> 39:10.320
ว่าเขาคือคนที่เธอเห็น

39:10.880 --> 39:14.320
ตำรวจบอกว่า
ชายคนนั้นถูกจับช่วงเที่ยงของเมื่อวาน

39:14.400 --> 39:15.960
ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างสอบปากคำ

39:17.480 --> 39:19.720
สแต็กอาศัยอยู่ไม่ไกลจากทุ่ง

39:20.320 --> 39:23.480
ตอนที่เขาถูกจับ ตำรวจค้นแฟลตเขาด้วย

39:24.000 --> 39:27.600
แฟลตห้องนั้นตกแต่งได้แปลกประหลาดมาก

39:28.560 --> 39:32.680
จำได้ว่าตอนที่เราไปถึง
มีอะไรบางอย่างอยู่ที่ประตูทางเข้า

39:33.880 --> 39:36.240
(สแต็ก)

39:36.600 --> 39:39.800
มีป้ายเขียนว่า "คริสเตียนจงระวัง"
หรือคำพูดที่ความหมายประมาณนั้น

39:40.720 --> 39:42.040
แล้วก็มีห้องหนึ่ง

39:42.120 --> 39:45.880
ที่มีสัญลักษณ์จักรราศีวาดอยู่ที่พื้น

39:45.960 --> 39:48.440
และมีภาพแบบกอธิคตกแต่งอยู่ทั่วไปหมด

39:48.520 --> 39:50.200
เป็นที่ที่แปลกประหลาดมาก

39:50.280 --> 39:52.160
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเจอตู้หลังหนึ่ง

39:52.240 --> 39:55.640
และในตู้หลังนั้นมีอุปกรณ์การเอาตัวรอด

39:55.720 --> 39:56.960
มีมีด

39:57.640 --> 40:00.600
แล้วก็มีกระบองที่มีลูกตุ้มติดอยู่ที่ปลาย

40:00.680 --> 40:05.640
มันชี้ชัดว่าคนคนนี้ไม่ปกติ

40:05.720 --> 40:08.120
มีบางอย่างแปลกๆ ในตัวเขา

40:08.200 --> 40:12.000
แถมโปรไฟล์เขายังตรงกับของคนร้ายเป๊ะ

40:13.720 --> 40:15.680
แต่มีปัญหาหนึ่ง

40:16.560 --> 40:20.120
ถึงเขาจะตรงกับโปรไฟล์ของคนร้าย

40:20.640 --> 40:23.600
แต่เราไม่มีหลักฐานพอที่จะ
โยงเขาเข้ากับการฆาตกรรม

40:24.520 --> 40:28.440
เขายอมรับว่าเคยแก้ผ้าอาบแดดที่ทุ่ง

40:28.520 --> 40:33.560
เราเลยตั้งข้อหาอนาจาร
แต่ต่อมาเขาก็ได้ปล่อยตัว

40:35.480 --> 40:40.320
แน่นอนว่าเราผิดหวัง
เพราะเขาเข้าเค้าเป็นผู้ต้องสงสัยที่สุด

40:40.880 --> 40:44.120
แถมเป็นผู้ต้องสงสัยรายเดียวในการสืบสวนด้วย

40:44.200 --> 40:48.520
เราก็เลยต้องหาคำตอบว่า "เขาใช่คนร้ายไหม"

40:48.600 --> 40:50.560
แต่ถ้าไม่มีหลักฐานทางนิติเวช

40:51.280 --> 40:52.400
เราก็ไม่รู้

40:57.480 --> 41:01.280
หลังจากตำรวจปล่อยตัวคอลิน สแต็ก
สื่อก็ตามมาถึงหน้าบ้านเรา

41:04.360 --> 41:07.400
อเล็กซ์เป็นพยานคนเดียว
ที่เห็นแม่เขาเองถูกฆาตกรรม

41:07.960 --> 41:11.200
และไม่ว่าผู้กระทำผิดจะเป็นใคร
เขายังคงลอยนวล

41:11.280 --> 41:12.760
แปลว่าอเล็กซ์ตกอยู่ในอันตราย

41:13.880 --> 41:15.840
ตอนนั้นแหละที่ผมคิดได้ว่าอยู่ที่นี่เราไม่ปลอดภัย

41:15.920 --> 41:17.640
และผมต้องพาเขาไปให้ไกล

41:21.320 --> 41:23.920
เราไม่ค่อยไว้ใจใครเท่าไหร่

41:25.560 --> 41:30.280
ก็เลยต้องระวังตัวทุกทาง
ไม่ให้ใครตามได้ ไม่ทิ้งร่องรอย

41:33.440 --> 41:35.760
ออกเดินทางกันตอนกลางคืน

41:40.080 --> 41:43.080
เราขับรถไปทางทะเล

41:43.160 --> 41:47.760
พยายามอยู่ให้ห่างจากฆาตกรที่ยังลอยนวล

41:47.840 --> 41:50.560
อยู่ให้ห่างจากกองทัพสื่อที่ตามตื๊อไม่เลิก

41:51.440 --> 41:55.160
เราทิ้งเพื่อนกับญาติพี่น้องไว้ข้างหลัง
ทิ้งข้าวของทุกอย่างไว้ข้างหลัง

41:55.240 --> 41:56.960
ทิ้งบ้านที่เราเคยอยู่ด้วยกันไว้ข้างหลัง

41:57.040 --> 42:00.240
สิ่งที่เราเอาติดตัวไปด้วยก็มีเท่าที่พอจะขนไหว

42:00.760 --> 42:04.480
เราข้ามพรมแดนเข้าสู่โลกใบใหม่

42:09.360 --> 42:14.280
(หกเดือนต่อมา)

42:23.840 --> 42:27.000
ผมกับเรเชลคุยกันมาตลอดว่า
อยากย้ายมาอยู่ฝรั่งเศส

42:32.760 --> 42:35.840
สมัยเป็นวัยรุ่น ผมมาฝรั่งเศสบ่อยมาก

42:36.640 --> 42:38.000
เล่นเทนนิสบ่อยมาก

42:38.560 --> 42:42.320
โบกรถเดินทางไปทั่ว ผมเลยรู้จักประเทศนี้ดี

42:44.120 --> 42:47.800
เราอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ
ห่างจากชายฝั่งไปไม่กี่กิโล

42:48.680 --> 42:50.960
ครั้งแรกที่ผมจอดรถหน้าบ้าน

42:51.040 --> 42:53.560
ถือกุญแจไว้ในมือ เปิดประตูเข้าไป

42:55.080 --> 42:58.240
ผมรู้สึกดีมาก เหมือนอะไรใหม่ๆ กำลังเริ่มต้นขึ้น

43:00.720 --> 43:03.400
พ่อมีแค่สองอัน ลูกมีห้าสิบอันได้มั้ง

43:03.480 --> 43:04.640
ดูข้างใต้…

43:04.720 --> 43:06.720
เป็นช่วงเวลาที่สวยงาม

43:07.960 --> 43:09.480
บ้านหลังเล็กๆ น่ารัก

43:10.440 --> 43:12.160
มองออกไปเห็นลานบ้าน

43:12.240 --> 43:15.520
มีไก่เดินไปมา มีลูกหมาวิ่งหยอกกัน

43:16.120 --> 43:19.720
ในที่สุดเราก็ได้หยุดพัก

43:19.800 --> 43:24.080
ได้ถอยมามองภาพรวม
ได้สัมผัสความเงียบและความสงบรอบตัว

43:26.960 --> 43:28.440
อเล็กซ์ ใจเย็นๆ

43:29.200 --> 43:30.240
ใจเย็น

43:31.000 --> 43:33.480
กินแบบนั้นเดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก

43:33.560 --> 43:37.880
ความรู้สึกตอนนั้นคือ
เราทิ้งความชั่วร้ายมากมายไว้ข้างหลัง

43:37.960 --> 43:40.640
รู้สึกเหมือนได้อยู่ในที่ที่สงบสุข

43:42.440 --> 43:46.480
สิ่งต่างๆ ดูจะเป็นใจให้เราสักที

43:47.000 --> 43:49.480
นั่นคือความสุขที่แท้จริง

43:51.320 --> 43:54.080
ได้เป็นคนที่ไม่มีใครรู้จักอีกครั้ง

44:04.080 --> 44:07.600
สวัสดีครับ
ตำรวจที่นำทีมล่าฆาตกรสังหารเรเชล นิกเคลล์

44:07.680 --> 44:10.480
หญิงสาวที่ถูกฆาตกรรมในทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อปีก่อน

44:10.560 --> 44:13.080
ได้ออกมาบอกว่าอีกไม่กี่สัปดาห์
อาจต้องชะลอการสืบสวน

44:13.160 --> 44:14.800
เว้นแต่จะมีเบาะแสใหม่ที่สำคัญจริงๆ

44:14.880 --> 44:20.560
ผมคิดว่าถ้าในสองเดือนข้างหน้านี้
เราไม่ได้เบาะแสสำคัญ

44:20.640 --> 44:23.560
การสืบสวนก็คงต้องยุติลงเพียงเท่านั้น

44:23.640 --> 44:26.680
จอห์น บาสเซตต์บอกกับสื่อว่าไม่มีเบาะแสใหม่

44:27.240 --> 44:29.960
และการสืบสวนคงมาได้แค่นี้

44:30.040 --> 44:31.400
และกำลังจะชะลอลง

44:32.280 --> 44:34.920
ทั้งที่มีความเคลื่อนไหวตลอดเวลาที่ผ่านมา

44:39.880 --> 44:42.840
มันเขียนว่า "ผมแนบจดหมายฉบับพิเศษมาด้วย

44:42.920 --> 44:45.800
แต่ถ้าคุณไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องลำบากใจ"

44:46.760 --> 44:50.000
แต่ฉันอยากรู้มากกว่า ก็เลยอ่านจดหมายฉบับนั้น

44:50.080 --> 44:56.520
เราได้รับโทรศัพท์จากผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่เคยเห็นคอลิน สแต็กในทีวี

44:56.600 --> 44:57.920
และบอกว่า "ชายคนนั้น

44:58.000 --> 45:03.440
คือเพื่อนทางจดหมาย
จากชมรมคนขี้เหงาที่ฉันคุยด้วย"

45:04.920 --> 45:06.920
"และจดหมายจากเขาก็แปลกมาก"

45:08.280 --> 45:12.320
ทุกคำ เขาจะใช้คำที่หยาบโลนที่สุด โสมมที่สุด

45:12.880 --> 45:15.560
เขาถามว่าฉันชอบจดหมายที่เขาเขียนให้ไหม

45:16.080 --> 45:18.560
ฉันตอบไปว่าฉันไม่ปลื้ม

45:18.640 --> 45:20.760
แล้วเขาก็บอกว่ามีอีกฉบับที่เขาเขียนให้

45:21.280 --> 45:24.000
และถามว่าอยากให้ส่งให้ไหม ฉันตอบไปว่าไม่

45:24.080 --> 45:27.440
ถ้าฉันได้รับจดหมายจากเขาอีก
ฉันจะเอาไปให้ตำรวจ

45:28.120 --> 45:30.840
เธอส่งจดหมายพวกนั้นมาให้เรา

45:30.920 --> 45:35.480
และนั่นคือข้อมูลเชิงลึก
ที่ช่วยให้เราเข้าใจวิธีการคิดของคอลิน สแต็ก

45:37.080 --> 45:41.200
แล้วจอห์น บาสเซตต์ก็ขอให้ผมขึ้นไปหาที่ออฟฟิศ

45:41.720 --> 45:44.360
เขาแนะนำให้ผมรู้จักกับตำรวจหญิงคนหนึ่ง

45:44.440 --> 45:46.840
บาสเซตต์บอกว่า
"นี่สารวัตรสืบสวนในบังคับบัญชาผม

45:46.920 --> 45:49.360
และผมอยากให้เขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

45:50.240 --> 45:52.440
แล้วเขาก็อธิบายให้ผมฟัง

45:52.520 --> 45:54.840
ว่าจะมีปฏิบัติการนอกเครื่องแบบ

45:55.640 --> 45:59.800
เพื่อดูว่าจินตนาการทางเพศของคอลิน สแต็ก

45:59.880 --> 46:02.960
จะเปิดเผยข้อมูลที่เกี่ยวกับเหตุฆาตกรรม

46:03.040 --> 46:05.400
ที่มีแต่ฆาตกรเท่านั้นที่รู้หรือไม่

46:05.480 --> 46:06.640
ตำรวจมาหาผม

46:06.720 --> 46:10.000
ขอให้ผมช่วยพวกเขาทำปฏิบัติการนอกเครื่องแบบ

46:11.160 --> 46:12.880
ลักษณะของปฏิบัติการนั้นคือ

46:12.960 --> 46:18.320
ตำรวจนอกเครื่องแบบ
จะเขียนจดหมายถึงคอลิน สแต็ก

46:18.400 --> 46:21.280
โดยใช้ชื่อปลอมว่าลิซซี่ เจมส์

46:21.360 --> 46:25.760
เธอพยายามจะล่อให้คอลินเขียนจดหมายถึงเธอ
เพื่อเล่าจินตนาการทางเพศที่เขามี

46:25.840 --> 46:30.120
และถ้าเขาตอบจดหมาย

46:30.200 --> 46:32.920
ในลักษณะที่ประเมินแล้วเห็นว่า

46:33.000 --> 46:38.240
ถ้าฆาตกรที่ฆ่าราเชล นิกเคลล์เป็นคนเขียนตอบ
ก็น่าจะเขียนประมาณนี้

46:38.320 --> 46:41.800
แบบนั้นเราก็จะมีแนวทางให้สืบต่อ

46:43.320 --> 46:45.440
และคอลิน สแต็กก็ตอบจดหมาย

46:46.440 --> 46:49.560
ถึงลิซซี่ ผมดีใจมากนะที่คุณชอบจดหมายผม

46:49.640 --> 46:54.040
คุณเป็นคนใจกว้าง
แต่ไม่อยู่ในกรอบสังคม เหมือนผมเลย

46:54.120 --> 46:55.840
ผมอยากมีอำนาจเหนือคุณ

46:55.920 --> 46:59.440
สิ่งที่ผมจะทำกับคุณ
รับรองว่าต้องทำให้คุณถึงกับน้ำตาไหล

47:00.160 --> 47:03.040
คุณจะต้องอับอายและรู้สึกสกปรกโสมม

47:03.120 --> 47:04.840
ตำรวจพากันตื่นเต้นมาก

47:05.440 --> 47:10.240
ที่คอลิน สแต็กตอบจดหมาย
โดยมีเนื้อหาทางเพศเป็นครั้งแรก

47:11.160 --> 47:15.280
ทีนี้ตำรวจก็รู้สึกว่าปฏิบัติการนี้ชอบธรรมแล้ว

47:15.360 --> 47:17.120
ว่ามีอะไรให้ตามสืบอีก

47:17.200 --> 47:20.240
ว่าพวกเขาไม่ได้เสียเวลาเปล่า

47:35.360 --> 47:38.520
อยู่มาวันหนึ่ง หลังจากเราอยู่ที่นั่นมาปีนึงได้

47:38.600 --> 47:41.440
ผมกับอเล็กซ์เล่นฟันดาบกัน

47:45.800 --> 47:49.400
แล้วเขาก็พูดว่า "เหมือนตอนที่คนไม่ดีมาเลย"

47:50.560 --> 47:52.320
และผมพยายาม…

47:52.400 --> 47:53.560
ผมระงับสติไว้

47:53.640 --> 47:55.960
และพยายามเล่นต่อไปให้เป็นธรรมชาติที่สุด

48:00.000 --> 48:04.280
แล้วเช้าวันหนึ่ง ผมนั่งลงที่โต๊ะสีแดงตัวเล็กๆ

48:04.360 --> 48:06.960
หยิบกล้องขึ้นมาและ…

48:08.000 --> 48:11.480
และพยายามพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

48:17.480 --> 48:18.920
อเล็กซ์อยากวาดรูป

48:19.000 --> 48:21.480
และอยากให้ผมช่วยวาดรูป

48:22.880 --> 48:28.720
พ่อฮะ ช่วยวาดรูปแม่ลงบนกระดาษได้ไหม

48:29.520 --> 48:31.240
เราวาดรูปกันไปเรื่อยๆ

48:31.320 --> 48:32.920
อเล็กซ์ก็เริ่มให้ข้อมูล

48:33.000 --> 48:35.840
ซึ่งบอกเราชัดๆ ว่าเขาเห็นอะไรบ้าง

48:36.640 --> 48:38.000
แม่เห็นเขาไหม

48:39.320 --> 48:41.000
น่าจะไม่เห็น

48:41.080 --> 48:42.960
เหรอ ลูกเห็นเขาก่อนเหรอ

48:44.120 --> 48:46.040
ฮะ ผมเห็นก่อน

48:47.160 --> 48:49.120
เขาพกกระเป๋าไหม

48:49.840 --> 48:50.680
ฮะ

48:50.760 --> 48:53.000
แล้วเขาได้เปิดกระเป๋าไหม หรือมันเปิดอยู่แล้ว

48:53.080 --> 48:54.040
เขาเปิดกระเป๋า

48:54.120 --> 48:55.440
แล้วเขาหยิบอะไรออกมา

48:55.520 --> 48:56.480
มีด

48:58.200 --> 49:01.080
นี่แม่ นี่คนไม่ดี

49:01.600 --> 49:02.680
แล้วมีดล่ะ

49:10.680 --> 49:12.920
- เขาทำอะไรกับลูก
- ผลักผมล้ม

49:13.000 --> 49:14.560
- เขาผลักลูกล้มเหรอ
- ฮะ

49:15.080 --> 49:17.920
คนไม่ดีเอาไปแทงแม่

49:18.000 --> 49:19.360
เขาเอาอะไรไปแทง

49:19.440 --> 49:21.480
มีดฮะ มีดของเขา

49:22.000 --> 49:23.200
ลูกเห็นเหรอ

49:23.920 --> 49:25.280
ฮะ ผมเห็นมีด

49:25.360 --> 49:26.920
เห็นตลอดเลยเหรอ

49:28.040 --> 49:30.320
ผมเห็น ใช่ฮะ เห็นหมด

49:30.840 --> 49:32.200
เห็นหมดเลย

49:33.200 --> 49:34.760
เขาอยู่ตรงนั้น เห็นทุกอย่าง

49:34.840 --> 49:37.920
ซึบซับทุกอย่างเอาไว้

49:38.000 --> 49:39.800
และอยู่กับมันมานานเกือบปี

49:39.880 --> 49:42.040
เก็บทุกอย่างไว้ในหัวตัวเอง

49:42.920 --> 49:45.840
- ลูกเห็นทุกอย่างเลยเหรอ
- ฮะ เห็นทุกอย่าง

49:45.920 --> 49:47.360
ได้มองไปทางอื่นไหม

49:48.520 --> 49:51.200
ฮะ มองไปทางนั้น

49:51.920 --> 49:55.560
มองไปทางนั้น ดูว่ามีอะไรรึเปล่า

49:55.640 --> 49:56.960
- เหรอ
- ฮะ

49:57.040 --> 49:58.240
รู้สึกแย่มากเลยใช่ไหม

49:58.760 --> 50:01.040
ฮะ แย่มากเลย

50:03.920 --> 50:05.520
ได้ยินแล้วปวดใจมาก

50:05.600 --> 50:08.400
นี่ลูกเราแท้ๆ ลูกเราเอง

50:09.120 --> 50:11.720
เขาอยู่ตรงนั้น เรเชลอยู่ตรงนั้น แต่ผมไม่อยู่

50:11.800 --> 50:15.920
ตลอดปีที่ผ่านมา
ผมพยายามจินตนาการซ้ำๆ คืนแล้วคืนเล่า

50:16.000 --> 50:17.680
ผมอยากรู้ว่าพวกเขาเจอกับอะไรบ้าง

50:17.760 --> 50:20.200
เพราะผมอยากทำอะไรได้บ้าง

50:20.280 --> 50:22.160
ผมอยากเจ็บไปกับเขา

50:22.240 --> 50:25.240
แล้วมาตอนนี้ผมก็ได้แน่ใจว่า

50:25.320 --> 50:29.440
เกิดอะไรขึ้นบ้าง อเล็กซ์เห็นอะไรบ้าง

50:29.520 --> 50:33.880
และนั่นทำให้ผมกลับไปจินตนาการอีก

50:33.960 --> 50:36.920
ว่าพวกเขาทั้งคู่รู้สึกยังไงในตอนนั้น

50:39.920 --> 50:42.280
แล้วสักสองอาทิตย์ให้หลัง

50:42.360 --> 50:43.880
ก็มีข่าวว่า

50:43.960 --> 50:47.800
ตำรวจจะตั้งข้อหาคอลิน สแต็ก
ในคดีฆาตกรรมเรเชล

50:48.360 --> 50:52.880
สกอตแลนด์ยาร์ดกล่าวว่า
คอลิน ฟรานซิส สแต็กถูกจับกุมตอนตีห้าครึ่งวันนี้

50:52.960 --> 50:55.400
ที่บ้านของเขาในโรแฮมป์ตัน
ในเซาธ์เวสต์ลอนดอน

50:55.480 --> 50:57.320
ที่พักของเขาซึ่งตำรวจบุกไปจับกุม

50:57.400 --> 51:00.320
อยู่ห่างจากทุ่งวิมเบิลดั้นประมาณสองกิโลเมตร

51:00.400 --> 51:02.760
สถานที่ที่เรเชลถูกฆ่าเมื่อกว่าหนึ่งปีก่อน

51:02.840 --> 51:04.800
ตำรวจใช้เวลาทั้งวันขุดสวนของคอลิน

51:04.880 --> 51:07.040
และใช้เครื่องตรวจจับโลหะสแกนตามพื้นดิน

51:07.120 --> 51:12.400
คอลิน สแต็กถูกจับ
และถูกนำตัวมาที่สถานีตำรวจวิมเบิลดั้น

51:13.120 --> 51:14.560
ในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม

51:15.600 --> 51:18.360
ตำรวจจับกุมเขาหลังจบปฏิบัติการลับ

51:18.440 --> 51:20.440
ซึ่งมีเจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งเข้าร่วมด้วย

51:20.520 --> 51:23.400
เธอสานสัมพันธ์กับสแต็กเพื่อเข้าถึงตัวเขา

51:23.480 --> 51:25.800
อยากแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการไหม

51:26.320 --> 51:28.640
ค่ะ ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ
อยู่ระหว่างปฏิบัติหน้าที่

51:28.720 --> 51:31.920
สำหรับการสัมภาษณ์ครั้งนี้ขอใช้ชื่อว่าลิซซี่ เจมส์

51:32.000 --> 51:35.880
ถ้าผมให้ดูจดหมายสัก 30 หรือ 40 ฉบับ

51:36.920 --> 51:39.040
ที่คุณรับส่งกับลิซซี่ เจมส์

51:40.400 --> 51:44.720
คุณจะพูดอะไรไหม
เรื่องที่คุณต้องการมีเพศสัมพันธ์

51:44.800 --> 51:49.080
และมีกิจกรรมทางเพศที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

51:49.160 --> 51:52.480
ในพื้นที่ป่าสาธารณะ มีการใช้มีด…

51:52.560 --> 51:53.560
ไม่ขอให้ปากคำ

51:53.640 --> 51:56.440
เพื่อทำให้มีการหลั่งเลือด

51:56.520 --> 51:57.480
ไม่ขอให้ปากคำ

51:57.560 --> 52:00.280
ในปฏิบัติการลับครั้งนั้น

52:00.360 --> 52:03.200
คอลิน สแต็กได้นัดเจอกับ
ตำรวจหญิงนอกเครื่องแบบ

52:03.280 --> 52:06.280
และเขามอบจดหมายให้เธอหนึ่งฉบับ

52:06.880 --> 52:10.440
ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องมีดกับสิ่งอื่นๆ

52:10.520 --> 52:12.760
ซึ่งอยู่ในจินตนาการทางเพศของฆาตกร

52:12.840 --> 52:15.000
จำจดหมายฉบับนี้ได้ไหม คอลิน

52:15.080 --> 52:16.240
ไม่ขอให้ปากคำ

52:17.360 --> 52:19.400
"แล้วผู้ชายคนนั้นก็ค้นเสื้อผ้าของเขาที่กองอยู่

52:19.480 --> 52:22.040
และหยิบเชือกกับมีดออกมา"

52:22.560 --> 52:25.720
ฆาตกรที่สังหารเรเชล นิกเคลล์

52:25.800 --> 52:29.560
มีจินตนาการทางเพศ
ซึ่งมีลักษณะเฉพาะหลายอย่าง

52:29.640 --> 52:31.360
ซึ่งพบได้ยากมาก

52:32.600 --> 52:37.640
และคอลิน สแต็กก็ดูเหมือนจะมี
จินตนาการทางเพศแบบเดียวกันเป๊ะ

52:39.760 --> 52:42.920
เราต้องดูว่า
จินตนาการทางเพศนั้นเป็นไปในทิศทางไหน

52:43.000 --> 52:45.000
ตลอดช่วงที่คุณเขียนจดหมายถึงลิซซี่ เจมส์

52:45.800 --> 52:47.160
ความผิดเพี้ยนทวีขึ้น

52:47.240 --> 52:50.160
ความต้องการมีอำนาจทวีขึ้น ความรุนแรงทวีขึ้น

52:50.680 --> 52:53.080
ความอยากมีอำนาจเหนือกว่า
และทำให้อีกฝ่ายอับอาย

52:53.160 --> 52:56.400
มีหลายอย่างที่บ่งชี้ว่าเขาเป็นฆาตกร

52:57.000 --> 53:00.120
ผมว่าเหตุการณ์เป็นอย่างนี้
คุณเดินไปตามเส้นทางกังหันลม

53:00.200 --> 53:02.320
แล้วก็นั่งลงบนผืนหย่อมหญ้า

53:02.400 --> 53:06.360
เหมือนคุณจะเขียนบอกเล่าในจดหมายฉบับนึง
ที่ส่งถึงลิซซี่ เจมส์ด้วย

53:07.440 --> 53:10.480
ว่าคุณเห็นผู้หญิงสวยผมบลอนด์

53:10.560 --> 53:12.560
เดินมาจากไกลๆ

53:13.200 --> 53:15.160
- นั่นคือเรเชลเหรอ
- ไม่ขอให้ปากคำ

53:15.240 --> 53:18.560
คุณมองลงมาจากตำแหน่งที่สูงกว่า สอดแนมเธอ

53:18.640 --> 53:21.040
แล้วก็รีบวิ่งลงไปทำร้ายเธอโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

53:21.120 --> 53:24.040
แล้วคุณก็กดเด็กผู้ชายให้คว่ำหน้า

53:25.000 --> 53:27.320
กดหน้าเขาให้จมลงไปในโคลน

53:28.600 --> 53:32.960
- ไม่ขอให้ปากคำ
- แล้วคุณก็แทงเรเชล 49 ครั้ง

53:33.040 --> 53:33.920
ไม่ขอให้ปากคำ

53:34.000 --> 53:40.120
วันที่ 15 กรกฎาคม 1992 ที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

53:40.200 --> 53:42.440
คุณฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

53:42.520 --> 53:45.400
ด้วยการแทงหลายแผล เป็นเหตุให้เสียชีวิต

53:45.920 --> 53:46.960
ไม่ขอให้ปากคำ

53:50.040 --> 53:52.920
หลังจากถูกฝากขังที่สถานีตำรวจใกล้ๆ

53:53.000 --> 53:56.360
คอลิน สแต็กก็ถูกนำตัวไปยัง
ศาลผู้พิพากษาวิมเบิลดั้นอย่างเร่งด่วน

53:56.440 --> 53:58.760
โดยถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

54:01.960 --> 54:05.080
ศาลผู้พิพากษามีคำสั่ง
ให้คุมขังเขาไว้จนถึงสัปดาห์หน้า

54:05.680 --> 54:09.120
สำนักงานอัยการสูงสุดได้พิจารณาหลักฐานทั้งหมด

54:09.200 --> 54:12.680
ทั้งจดหมายและการสอบสวน

54:12.760 --> 54:15.120
และมีมติว่าหลักฐานที่มีอยู่เพียงพอแล้ว

54:15.200 --> 54:17.320
ที่จะตั้งข้อหาฆาตกรรมกับเขา

54:19.560 --> 54:22.080
พอคอลิน สแต็กไม่ได้อยู่ในสังคมอีกต่อไป

54:22.160 --> 54:25.360
สำหรับผม เรื่องทั้งหมดถือว่าสิ้นสุดแล้ว

54:26.680 --> 54:30.720
ผมเลยตัดสินใจว่าน่าจะได้เวลาไปทำคดีอื่นสักที

54:31.240 --> 54:33.520
ก็เลยออกจากทีมสืบสวนคดีนี้

54:35.600 --> 54:38.680
คอลิน สแต็กถูกคุมขังแล้ว

54:38.760 --> 54:41.000
นั่นทำให้ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นประมาณหนึ่ง

54:41.560 --> 54:42.960
แต่เราได้รู้ตั้งแต่ช่วงเริ่มแรก

54:43.040 --> 54:48.640
และถ้าคุณผ่านเหตุการณ์แบบเดียวกัน
ก็จะรู้เหมือนกัน

54:49.400 --> 54:55.400
คุณจะคอยปกป้องตัวเองอยู่ตลอดเวลา
และจะระมัดระวัง รอดูท่าทีไปก่อน

55:04.960 --> 55:08.600
(3 เดือนต่อมา)

55:09.120 --> 55:11.840
(พลัมสเตด เซาธ์อีสต์ลอนดอน)

55:11.920 --> 55:15.800
ตำรวจเซาธ์ลอนดอนกำลังตามล่าคนร้าย
ที่สังหารหนูน้อยวัยสี่ขวบและมารดา

55:15.880 --> 55:19.520
ทางตำรวจกล่าวว่า
นี่เป็นหนึ่งในคดีที่น่าตกใจที่สุดที่เคยสืบสวนมา

55:19.600 --> 55:21.040
นี่แม่เอง

55:22.080 --> 55:24.120
เพื่อนสนิทของซาแมนธาและจัสมิน บิสเซตต์

55:24.200 --> 55:26.120
ยังรับความจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้

55:27.720 --> 55:30.720
เป็นการฆาตกรรมที่โหดร้ายจนตำรวจถึงกับช็อก

55:30.800 --> 55:34.360
นายตำรวจอาวุโสคนหนึ่งบอกว่า
บาดแผลของแซม บิสเซตต์น่ากลัวมาก

55:35.160 --> 55:37.960
ผมคิดว่าตัวเองจิตแข็งพอควร

55:38.760 --> 55:40.360
ไม่ค่อยหวั่นไหวกับอะไร

55:40.440 --> 55:44.160
แต่พอเจอเคสนี้ ขนาดผมยังคิดว่า

55:44.240 --> 55:46.560
"พระเจ้า นี่มันฝีมือของปีศาจตัวไหน"

55:46.640 --> 55:48.920
สยดสยองมาก

55:50.000 --> 55:52.080
มิกกี้ แบงก์สเป็นสารวัตรใหญ่ฝ่ายสืบสวน

55:52.160 --> 55:55.560
เขาเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวน และเขา…

55:55.640 --> 55:57.320
ผมจำได้ว่าเขาโอบไหล่ผม

55:57.400 --> 56:02.640
แล้วพูดว่า "ร็อก เตรียมใจไว้ด้วยนะ
ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นอะไรโหดขนาดนี้"

56:02.720 --> 56:04.160
ผมจำได้จนถึงวันนี้

56:06.800 --> 56:09.840
แล้วเราก็เดินเข้าไปพร้อมกับทีมนิติเวช

56:09.920 --> 56:11.120
เดินดูทั่วทั้งแฟลตห้องนั้น

56:12.360 --> 56:14.560
มันเป็นแฟลตเล็กๆ ขนาดหนึ่งห้องนอน

56:14.640 --> 56:17.720
และเราเข้าใจว่า
ซาแมนธา บิสเซตต์อาศัยอยู่ที่นั่น

56:17.800 --> 56:20.840
กับลูกสาววัยสี่ขวบ แต่ว่าต้องนอนห้องเดียวกัน

56:21.880 --> 56:25.120
ซาแมนธาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว คงมีเงินไม่มาก

56:26.160 --> 56:31.000
ในห้องนอนมีของเล่นเยอะมาก
มีภาพที่จัสมินวาดติดอยู่เต็มผนัง

56:32.480 --> 56:35.000
น่าจะเป็นแม่ลูกที่สนิทกันมาก

56:36.680 --> 56:37.720
แล้วพอเราเดินเข้าไป

56:37.800 --> 56:42.880
ก็ได้เห็นว่า
ซาแมนธาน่าจะถูกแทงจนเสียชีวิตที่โถงทางเดิน

56:44.560 --> 56:46.320
แล้วก็ถูกลากมาที่ห้องนั่งเล่น

56:46.400 --> 56:50.000
ถูกวางไว้บนเบาะขนาดใหญ่
ในลักษณะคล้ายรูปดาว

56:50.880 --> 56:53.200
เธอถูกหั่นร่าง

56:53.800 --> 56:56.600
มีการพยายามจะหั่นท่อนขาให้ขาด

56:56.680 --> 56:59.120
และส่วนลำตัวถูกผ่า

57:01.760 --> 57:04.200
พอเราเดินย้อนกลับไปตามโถงทางเดิน

57:04.280 --> 57:07.280
เห็นห้องนอนอยู่ทางขวาใกล้กับประตูหน้า

57:07.360 --> 57:09.280
เราเข้าไปในห้องนอน

57:09.360 --> 57:14.440
และเห็นศีรษะของเด็กตัวเล็กๆ
เลยออกมาจากใต้ผ้าห่ม

57:15.920 --> 57:18.440
มองไปเห็นเส้นผมยุ่งๆ

57:18.520 --> 57:21.160
พอตรวจดูก็พบว่าเธอถูกทำให้ขาดอากาศหายใจ

57:21.240 --> 57:22.640
และถูกล่วงละเมิดทางเพศ

57:23.160 --> 57:25.600
เธอเสียชีวิตไปแล้ว แต่ดูเหมือนแค่นอนหลับ

57:28.600 --> 57:31.080
ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาคือ
"ต้องจับคนที่ทำแบบนี้ให้ได้

57:31.160 --> 57:33.000
เพราะนี่มันไม่ปกติแล้ว"

57:35.160 --> 57:39.320
ทุกคนอยากจับไอ้ชั่วที่ก่อคดีนั้นให้ได้

57:39.400 --> 57:42.440
เราทุกคนเห็นพ้องตรงกัน

57:42.520 --> 57:44.720
เพราะไม่งั้น ต้องมีอีกศพแน่

57:44.800 --> 57:46.640
เพราะเมื่อคนประเภทนี้เริ่มก่อเหตุแล้ว

57:46.720 --> 57:50.640
ต้องกลายไปเป็นฆาตกรต่อเนื่องแน่นอน

57:53.960 --> 57:56.160
ในแฟลตห้องนั้นมีลายนิ้วมือเป็นร้อยๆ

57:56.240 --> 57:59.960
และแน่นอนว่าต้องส่งเรื่องให้ฝ่ายตรวจลายนิ้วมือ

58:00.040 --> 58:02.000
ไล่ดูไปทีละลาย

58:05.720 --> 58:08.560
เจ้าหน้าที่ตรวจลายนิ้วมือจะต้องใช้แว่นขยาย

58:08.640 --> 58:12.280
ดูลายนิ้วมือทีละลาย จำแนกลวดลายและจุดต่างๆ

58:12.360 --> 58:14.000
ถือเป็นศิลปะแขนงหนึ่ง

58:15.040 --> 58:21.440
แต่ภายในเวลาแค่สองเดือน
เราก็ระบุและตัดลายนิ้วมือออกไปได้ทั้งหมด

58:22.600 --> 58:24.960
ซึ่งค่อนข้างผิดปกติ

58:25.040 --> 58:29.200
เพราะโดยทั่วไปแล้วจะมีสักหนึ่งหรือสองลาย
ที่ระบุตัวตนไม่ได้

58:29.280 --> 58:31.640
และมักจะเป็นของผู้ต้องสงสัย

58:31.720 --> 58:35.000
ไม่มีดีเอ็นเอ ไม่มีเบาะแสอะไรเลย

58:35.080 --> 58:38.600
ไม่มีอะไรที่จะเป็นประโยชน์ต่อการสืบสวนเลย

58:38.680 --> 58:41.920
เราไม่เจออะไรเลย ซึ่งผิดปกติมาก

58:42.000 --> 58:44.400
ไม่มีร่องรอยการงัดแงะที่แฟลตเลย

58:44.480 --> 58:47.360
และเจ้าหน้าที่สืบสวนก็ยอมรับว่า
คดีนี้แทบไม่มีเบาะแสอะไรเลย

58:47.440 --> 58:50.840
ส่วนแรงจูงใจ
ในการฆาตกรรมแม่และลูกสาวตัวน้อย

58:50.920 --> 58:53.280
คงมีเพียงฆาตกรเท่านั้นที่รู้คำตอบ

58:54.040 --> 58:57.800
ตอนนั้นสารวัตรใหญ่ฝ่ายสืบสวนได้เข้ามาคุยกับผม

58:57.880 --> 59:00.760
บอกว่าควรเชิญพอล บริตตันเข้ามาช่วย

59:02.480 --> 59:03.800
เพราะเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ

59:03.880 --> 59:07.000
เขามีส่วนช่วยหลายอย่าง
ในการสืบคดีของเรเชล นิกเคลล์

59:10.560 --> 59:15.040
แล้วก็มีคนพาผมไปที่เกิดเหตุฆาตกรรม

59:15.600 --> 59:20.160
ทำเลของแฟลตที่ซาแมนธากับจัสมินอาศัยอยู่

59:20.240 --> 59:22.840
มีความสำคัญมากต่อคดีนี้

59:22.920 --> 59:25.520
ส่วนด้านหลังที่ติดกับแฟลต

59:25.600 --> 59:28.000
เป็นพื้นที่สวน

59:31.920 --> 59:33.160
และถัดจากนั้นไป

59:34.000 --> 59:35.880
เป็นบริเวณที่มีต้นไม้ขึ้นเป็นแนว

59:35.960 --> 59:39.600
ซึ่งเขาจะนั่งตรงนั้น คอยเฝ้าดู
เสพจินตนาการทางเพศ

59:40.320 --> 59:41.880
และคิดอะไรไปหลายอย่าง

59:41.960 --> 59:43.840
"อย่าบังอาจมายั่วฉัน"

59:43.920 --> 59:46.320
"อย่ามาล้อเล่นกับฉัน"

59:46.400 --> 59:48.880
"เดี๋ยวก็รู้ว่าพอฉันลงมือเสร็จแล้ว
แกจะอยู่ในสภาพไหน"

59:49.640 --> 59:52.640
พอล บริตตันครับ คุณคิดว่ารู้จักเขาดีแค่ไหน

59:52.720 --> 59:55.640
ผมว่าเรารู้ดีทีเดียวว่า
ในหัวเขาตอนนั้นคิดอะไรอยู่

59:55.720 --> 59:57.360
ตอนที่เกิดเหตุทำร้าย

59:57.440 --> 01:00:01.720
แต่ผมอยากให้เขาเป็นคนบอกผมเอง
ว่าเริ่มเส้นทางสายนี้ได้ยังไง

01:00:01.800 --> 01:00:05.160
เส้นทางที่นำไปสู่การฆ่าหรือทำร้ายซาแมนธา

01:00:05.240 --> 01:00:06.680
อยากให้เขามาบอกเหรอ

01:00:06.760 --> 01:00:09.000
เขาไม่น่าจะโทรมาแล้วก็

01:00:09.080 --> 01:00:12.120
"ขอสายพอล บริตตันหน่อย"
และบอกคำตอบให้คุณรู้หรอก

01:00:12.200 --> 01:00:15.720
ผมว่ามีความเป็นไปได้นะ
ว่าเขาอาจอยากทำแบบนั้น

01:00:17.400 --> 01:00:21.480
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก
ที่คนแปลกหน้าจะทำร้ายประชาชนทั่วไป

01:00:23.320 --> 01:00:26.160
และที่หายากยิ่งกว่าคือมีเด็กอยู่ด้วย

01:00:27.960 --> 01:00:31.120
เขาน่าจะเคยก่อเหตุลักษณะคล้ายกันมาก่อน

01:00:31.200 --> 01:00:35.640
ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ ก็ทำรุนแรงถึงขั้นนี้เลย
แต่ต้องค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไป

01:00:37.560 --> 01:00:40.760
และสิ่งที่เรานึกยังไงก็นึกไม่ออก

01:00:40.840 --> 01:00:44.880
คือภายในช่วงเวลาแค่ 16 เดือน

01:00:44.960 --> 01:00:50.120
จากเหตุฆาตกรรมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น
จนถึงเหตุฆาตกรรมที่พลัมสเตด

01:00:50.640 --> 01:00:57.560
จะเป็นไปได้เหรอว่า
ผู้ที่ก่อเหตุโหดเหี้ยมและอุกอาจแบบนี้มีถึงสองคน

01:00:57.640 --> 01:01:01.360
หรือเป็นไปได้ไหมว่าทั้งสองคดีนี้
ผู้ก่อเหตุเป็นคนคนเดียวกัน

01:01:03.280 --> 01:01:08.040
เหยื่อทั้งสองรายอายุไล่เลี่ยกัน หน้าตาคล้ายกัน

01:01:08.720 --> 01:01:12.280
ทั้งสองคดีมีเด็กอยู่ด้วยในตอนเกิดเหตุ

01:01:12.960 --> 01:01:17.040
จำนวนแผลจากการแทง
บนตัวราเชล นิกเคลล์กับซาแมนธา บิสเซตต์

01:01:17.120 --> 01:01:18.640
มีประมาณ 50 แผล

01:01:21.160 --> 01:01:22.880
เราเลยส่งคำขอไป

01:01:22.960 --> 01:01:25.960
ให้เจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวนที่สืบคดีนิกเคลล์

01:01:26.040 --> 01:01:27.480
มาที่ห้องปฏิบัติการของเรา

01:01:28.720 --> 01:01:32.320
เพื่อหารือว่าจุดเกิดเหตุของทั้งสองคดีนี้
มีอะไรคล้ายกันบ้าง

01:01:33.720 --> 01:01:37.800
แต่พวกเขาปฏิเสธข้อชี้แนะของเราอย่างไม่ใยดี

01:01:37.880 --> 01:01:41.160
ที่ว่าทั้งสองคดีนี้อาจเป็นฝีมือของคนคนเดียวกัน

01:01:41.240 --> 01:01:42.520
เพราะแน่นอนว่า

01:01:42.600 --> 01:01:45.800
ตอนที่สองแม่ลูกบิสเซตต์ถูกฆาตกรรม
คอลิน สแต็กถูกคุมขังอยู่

01:01:48.480 --> 01:01:53.520
เราเลยพยายามชี้ให้พวกเขาเห็นว่า
พวกเขาอาจจับผิดคนก็ได้

01:01:55.640 --> 01:01:57.000
แล้วได้ผลยังไง

01:01:57.520 --> 01:02:01.960
ก็โดนเขม่นแล้วก็…

01:02:03.200 --> 01:02:05.440
"เราไม่มีทางจับคนร้ายผิดตัวแน่นอน"

01:02:07.520 --> 01:02:08.920
พวกเขาได้ตัวผู้ต้องสงสัยแล้ว

01:02:09.000 --> 01:02:12.720
และไม่สนใจอยากเสวนากับเรา

01:02:13.800 --> 01:02:16.200
พวกเขาเชื่อว่าจับถูกตัวแล้ว

01:02:30.000 --> 01:02:32.400
เปิดของขวัญล่ะนะ

01:02:34.040 --> 01:02:38.160
ผ่านมาหนึ่งปีครึ่ง อเล็กซ์สภาพจิตใจเป็นปกติดี

01:02:38.240 --> 01:02:42.520
ใต้ต้นไม้มีของขวัญไม่ค่อยเยอะเลย

01:02:42.600 --> 01:02:44.480
ใต้ต้นไม้มีของขวัญตั้งหลายกล่อง

01:02:44.560 --> 01:02:47.120
เขาปรับตัวกับโรงเรียนใหม่ได้แล้ว
มีเพื่อนๆ ที่เล่นด้วยกัน

01:02:47.680 --> 01:02:49.280
พัฒนาการดีในทุกด้าน

01:02:49.840 --> 01:02:51.320
นกกระเรียนตัวใหญ่

01:02:55.360 --> 01:02:56.880
ช่วงนั้น

01:02:57.440 --> 01:02:59.480
ผมได้ข่าวมาว่า…

01:03:00.480 --> 01:03:05.800
ตำรวจอยากให้อเล็กซ์ไปให้ปากคำในศาล
ในการพิจารณาคดีของคอลิน สแต็ก

01:03:08.240 --> 01:03:11.480
ตำรวจหวังว่า
อเล็กซ์จะบอกรูปพรรณสัณฐานของผู้ก่อเหตุ

01:03:11.560 --> 01:03:14.600
รวมถึงการเคลื่อนไหวของเขา
ช่วงก่อนและหลังก่อเหตุได้

01:03:16.920 --> 01:03:19.880
เราก็เลยตกอยู่ภาวะกลืนไม่เข้า คายไม่ออก

01:03:20.760 --> 01:03:21.760
จะเลือกทางไหนดี

01:03:21.840 --> 01:03:26.040
ถ้าเขาเป็นคนร้ายจริงๆ แล้วเราไม่ไปให้การ

01:03:26.120 --> 01:03:27.400
เขาก็จะกลับมาอยู่ในสังคมอีก

01:03:27.480 --> 01:03:29.600
แต่คำถามคืออเล็กซ์จะเป็นยังไง

01:03:29.680 --> 01:03:32.960
ถ้าต้องเผชิญหน้ากับคนที่ก่อเหตุ

01:03:38.920 --> 01:03:42.280
(สถานีตำรวจพลัมสเตด)

01:03:47.680 --> 01:03:50.320
ผมมีลางสังหรณ์

01:03:50.840 --> 01:03:53.760
ลางสังหรณ์ว่ามีอะไรสักอย่างไม่เข้าท่าเข้าที

01:03:59.560 --> 01:04:02.600
เพราะผมไม่เคยเจอที่เกิดเหตุแบบนี้

01:04:02.680 --> 01:04:06.200
ที่ลายนิ้วมือทุกลายที่พบถูกตัดออกหมด

01:04:12.960 --> 01:04:16.400
มิกกี้ แบงก์สมาคุยกับผม

01:04:16.920 --> 01:04:21.640
เขาอยากให้มีการตรวจลายนิ้วมืออีกครั้ง

01:04:22.240 --> 01:04:24.360
โดยเฉพาะลายนิ้วมือของซาแมนธา บิสเซตต์

01:04:25.520 --> 01:04:28.520
มิกกี้ตื๊อหนักมากเพื่อให้มีการดำเนินการ

01:04:29.120 --> 01:04:32.320
จนในที่สุดฝ่ายลายนิ้วมือก็ยอม

01:04:32.400 --> 01:04:37.640
และตกลงว่าจะตรวจลายนิ้วมือที่น่าสงสัยบางลาย

01:04:37.720 --> 01:04:39.840
ซึ่งเก็บได้จากแฟลตของซาแมนธาซ้ำอีกรอบ

01:04:46.040 --> 01:04:51.560
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็โทรบอกผมว่า
"ได้เรื่องแล้ว"

01:04:53.040 --> 01:04:54.160
ลายนิ้วมือบางลาย

01:04:54.240 --> 01:04:57.960
ที่ในทีแรกถูกระบุว่า
เป็นลายนิ้วมือของซาแมนธา บิสเซตต์

01:05:00.840 --> 01:05:02.000
ที่จริงแล้ว

01:05:02.720 --> 01:05:04.400
เป็นของผู้ชายที่ชื่อ

01:05:05.200 --> 01:05:06.240
โรเบิร์ต แนปเปอร์

01:05:07.680 --> 01:05:10.480
ตอนนั้นเหมือนมีแสงสว่างส่องลงมาจากฟ้าเลย

01:05:11.600 --> 01:05:15.520
ผมจะจำนาทีนั้นไปตลอด โห ผมดีใจจนตัวลอย

01:05:16.120 --> 01:05:20.800
เจ้าหน้าที่เจอลายนิ้วมือของแนปเปอร์ในแฟลตนั้น
ประมาณสามสี่จุด

01:05:20.880 --> 01:05:24.120
จุดนึงอยู่ที่ขอบด้านนอกของประตูระเบียง

01:05:24.200 --> 01:05:25.640
มีบางจุดอยู่ด้านใน

01:05:25.720 --> 01:05:29.680
ซึ่งชัดเจนว่าเขาเข้ามาทางประตูระเบียง

01:05:31.200 --> 01:05:34.440
เขาอาศัยอยู่ในละแวกนั้น
มีประวัติอาชญากรรมแค่เล็กน้อย

01:05:34.520 --> 01:05:38.160
และเคยถูกคุมขังมาแล้วเป็นเวลาสองเดือน

01:05:38.720 --> 01:05:40.920
เมื่อวันศุกร์ ตำรวจบุกไปจับกุมแนปเปอร์ถึงบ้าน

01:05:41.000 --> 01:05:42.800
เขาอาศัยอยู่ที่ถนนพลัมสเตดไฮ

01:05:42.880 --> 01:05:45.120
ห่างจากจุดที่เกิดเหตุฆาตกรรมไม่ถึงกิโล

01:05:46.200 --> 01:05:48.720
หลังจากที่เขาถูกจับและถูกประเมิน เราก็พบว่า

01:05:48.800 --> 01:05:51.040
เขามีอาการของโรคทางจิตบางอย่าง

01:05:51.120 --> 01:05:52.880
และระหว่างการสอบสวน

01:05:53.720 --> 01:05:56.840
คำตอบของเขาแปลกมาก
เขาใช้สรรพนามบุรุษที่สาม

01:05:56.920 --> 01:05:58.800
เหมือนพูดถึงคนอื่นอยู่

01:06:00.040 --> 01:06:03.720
เขาเป็นคนประเภทที่คิดว่า
ตัวเองต่างจากคนอื่นทั้งหมด

01:06:03.800 --> 01:06:06.440
เย็นชา ท่าทีแปลกๆ

01:06:06.520 --> 01:06:10.360
ทุกคนที่เคยเจอเขาต่างพูดเหมือนกันหมด
เขาเป็นคนแปลกๆ

01:06:11.760 --> 01:06:15.200
เราไปที่แฟลตเขาที่ถนนพลัมสเตดไฮ

01:06:15.280 --> 01:06:17.160
เป็นห้องสตูดิโอเล็กๆ

01:06:19.800 --> 01:06:22.840
ไม่มีเตียง ไม่มีฟูก ซึ่งผมคิดว่าแปลก

01:06:22.920 --> 01:06:24.440
ดูเหมือนว่าเขาจะนอนกับพื้นเลย

01:06:26.560 --> 01:06:29.880
แล้วเราก็เริ่มค้นแฟลตห้องนั้น

01:06:31.400 --> 01:06:35.760
และในไม่ช้าก็เจอกล่องเครื่องมือสีแดง

01:06:35.840 --> 01:06:37.760
วางอยู่กับพื้น

01:06:39.680 --> 01:06:41.000
มีแม่กุญแจล็อกไว้

01:06:41.080 --> 01:06:44.360
เราอยากรู้ใจจะขาดว่าข้างในมีอะไร

01:06:44.440 --> 01:06:45.680
พอเปิดกล่องดู

01:06:46.320 --> 01:06:48.360
ในนั้นมีมีด

01:06:50.040 --> 01:06:51.040
มีหนังสือเล่มนึง

01:06:51.120 --> 01:06:54.840
และรู้สึกว่าในหนังสือเล่มนั้น
บอกวิธีการรัดคอแบบต่างๆ

01:06:54.920 --> 01:06:57.760
บอกจุดอ่อนบนร่างกาย

01:06:57.840 --> 01:07:03.120
ซึ่งเอาไปใช้ทำร้ายคนได้
ทำให้หมดสติหรือปลิดชีพเลยก็ได้

01:07:04.080 --> 01:07:05.720
มีหนังสือแผนที่เอทูแซด

01:07:08.720 --> 01:07:12.280
และในหนังสือเล่มนั้น
มีรอยขีดเขียนและภาพวาดเล็กๆ เต็มไปหมด

01:07:13.160 --> 01:07:15.640
ตอนนั้นเราไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร

01:07:18.520 --> 01:07:21.360
ทีแรกเราคิดว่ามันน่าจะมีความสำคัญมาก

01:07:21.440 --> 01:07:26.160
เพราะอาจช่วยระบุสถานที่ที่เขาใช้ก่อเหตุได้

01:07:26.240 --> 01:07:28.840
และมีภาพวาดหนึ่ง

01:07:30.200 --> 01:07:32.400
เป็นภาพขั้นบันไดหลายขั้น

01:07:33.960 --> 01:07:37.760
ซึ่งดูเหมือนจะเป็นบริเวณฮีธฟิลด์เทอร์เรซ

01:07:40.280 --> 01:07:44.360
และในภาพนั้น
เขาเขียนคำว่า "เป็นไปได้" เอาไว้

01:07:45.800 --> 01:07:48.920
เขาเขียนกำกับไว้เลยว่า
จุดนั้นสามารถเป็นทำเลเป้าหมายได้

01:07:49.720 --> 01:07:52.040
ชายวัย 28 ปีถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม

01:07:52.120 --> 01:07:53.840
ซาแมนธา บิสเซตต์คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

01:07:53.920 --> 01:07:56.200
กับลูกสาววัยสี่ขวบเมื่อเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา

01:07:56.280 --> 01:08:00.280
วันนี้โรเบิร์ต แนปเปอร์ปฏิเสธข้อหาฆาตกรรม
แต่ยอมรับสารภาพข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา

01:08:00.800 --> 01:08:04.360
คาดว่าศาลจะพิพากษาลงโทษ
ฆาตกรที่สังหารซาแมนธาภายในวันนี้

01:08:05.600 --> 01:08:09.640
เรื่องน่าเศร้าของคดีนี้คือ
ซาแมนธาเป็นลูกคนเดียว

01:08:09.720 --> 01:08:12.120
และมาร์กาเร็ตแม่ของเธอ

01:08:12.640 --> 01:08:15.640
ก็ทำใจไม่ได้ที่ต้องสูญเสียหลานเพียงคนเดียว

01:08:15.720 --> 01:08:16.720
กับลูกเพียงคนเดียว

01:08:18.320 --> 01:08:20.880
แค่ต้องเสียลูกไปก็เลวร้ายพอแล้ว

01:08:20.960 --> 01:08:22.800
แต่นี่ต้องเสียหลานไปด้วย

01:08:24.080 --> 01:08:25.840
หายไปทั้งครอบครัว

01:08:27.800 --> 01:08:30.120
เป็นโศกนาฏกรรม หดหู่มาก

01:08:30.200 --> 01:08:34.600
แต่คดีนี้ก็เกิดเรื่องน่าเศร้าเพิ่มอีก

01:08:35.120 --> 01:08:36.200
มาร์กาเร็ตเสีย

01:08:36.280 --> 01:08:39.760
หนึ่งวันก่อนที่แนปเปอร์จะขึ้นศาลที่โอลด์ ไบลีย์

01:08:42.520 --> 01:08:45.480
คดีนี้น่าเศร้าอย่างที่สุด

01:08:55.600 --> 01:08:57.040
ต่อมาอีกระยะหนึ่ง

01:08:58.480 --> 01:09:00.240
ผมกลับไปดูแผนที่ของเขาอีกครั้ง

01:09:01.880 --> 01:09:05.560
ถึงรอยขีดเขียนส่วนใหญ่
จะอยู่ในพื้นที่เซาธ์อีสต์ลอนดอน

01:09:07.360 --> 01:09:09.000
(ริชมอนด์)

01:09:09.080 --> 01:09:14.680
แต่ก็มีจุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากพลัมสเตดออกไปไกล

01:09:14.760 --> 01:09:17.160
ที่ริชมอนด์พาร์ก ในเซาธ์เวสต์ลอนดอน

01:09:18.120 --> 01:09:20.040
ชื่อว่า "ไร่อิซาเบลลา"

01:09:21.800 --> 01:09:26.280
ซึ่งเป็นพื้นที่โล่งใกล้กับทุ่งวิมเบิลดั้น

01:09:26.840 --> 01:09:28.600
ซึ่งเป็นสถานที่ฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

01:09:30.680 --> 01:09:32.760
(14 ก.ย. 1994
สองปีหลังเหตุฆาตกรรมเรเชล)

01:09:32.840 --> 01:09:35.960
เจ้าหน้าที่สอบปากคำนายสแต็กครั้งแรก
เมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้ว

01:09:36.680 --> 01:09:38.160
เขามีกำหนดขึ้นศาลเช้าวันนี้

01:09:38.240 --> 01:09:40.960
ในข้อหาฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

01:09:46.680 --> 01:09:51.120
ก่อนการพิจารณาคดี
ผมได้รับแจ้งว่าอเล็กซ์ไม่ต้องไปให้การ

01:09:51.200 --> 01:09:53.160
เพราะคำให้การของเขาไม่จำเป็นแล้ว

01:09:53.240 --> 01:09:56.640
ในใจส่วนหนึ่งผมรู้สึกโล่ง
ที่เขาไม่ต้องนึกถึงเหตุการณ์ร้ายๆ อีก

01:09:56.720 --> 01:09:58.200
แต่อีกส่วนก็อดกังวลไม่ได้

01:09:58.280 --> 01:10:01.160
ว่าเราไม่ได้ช่วยอย่างเต็มที่ ทั้งที่เราช่วยได้

01:10:04.720 --> 01:10:07.840
แล้วไม่กี่วันต่อมาก็มีข่าวน่าตกใจ

01:10:08.360 --> 01:10:12.160
เพื่อนคนนึงโทรมาถามไถ่
ว่าผมโอเคไหมกับข่าวที่ออก

01:10:12.240 --> 01:10:13.680
ผมก็ถามเขาว่า "ข่าวอะไร"

01:10:13.760 --> 01:10:16.040
เขาก็ถามกลับว่า "นายไม่รู้เหรอ"

01:10:16.120 --> 01:10:18.560
เขาบอกว่า "คดีถูกยกฟ้อง"

01:10:20.000 --> 01:10:22.920
ชายผู้ถูกกล่าวหาว่า
ฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์อย่างโหดเหี้ยม

01:10:23.000 --> 01:10:24.720
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อสองปีก่อน

01:10:24.800 --> 01:10:28.560
วันนี้ได้เดินออกจากศาลพร้อมอิสรภาพ
ก่อนที่การพิจารณาคดีจะเริ่มต้นด้วยซ้ำ

01:10:28.640 --> 01:10:30.240
ผมได้แต่อึ้ง

01:10:30.320 --> 01:10:34.080
ผู้พิพากษาของโอลด์ ไบลีย์
ได้ตำหนิวิธีการทำงานของตำรวจอย่างรุนแรง

01:10:34.160 --> 01:10:38.400
หลังจากมีคำสั่งยกฟ้องคดีที่กล่าวหา
ชายที่ตำรวจสงสัยว่าสังหารเรเชล นิกเคลล์

01:10:38.480 --> 01:10:41.920
คอลิน สแต็กได้รับอิสรภาพ
หลังจากถูกคุมขังมานานกว่าหนึ่งปี

01:10:42.000 --> 01:10:45.240
เนื่องจากถูกล่อลวงในปฏิบัติการลับของตำรวจ

01:10:45.320 --> 01:10:50.000
ผู้พิพากษาวิจารณ์อย่างรุนแรง
และไม่รับฟังหลักฐานที่ได้จากปฏิบัติการนั้น

01:10:50.080 --> 01:10:51.680
ผมโกรธมาก

01:10:51.760 --> 01:10:58.440
เพราะมีคนตัดสินใจว่าหลักฐานนั้นดีพอ
และจะรับมือกับการซักค้านได้

01:10:58.520 --> 01:11:00.200
แต่คนคนนั้นประเมินผิดอย่างร้ายแรง

01:11:00.280 --> 01:11:03.600
ผมโกรธที่มีคนตัดสินใจสุดโต่งว่า

01:11:03.680 --> 01:11:07.560
จะไม่ยื่นหลักฐานอื่น
ทั้งที่คดีนี้มีหลักฐานแวดล้อมที่ค่อนข้างแข็งแรง

01:11:08.200 --> 01:11:11.960
ตอนนั้นผมรู้สึกว่าถ้าจะต้องมีการตัดสินใจ

01:11:12.040 --> 01:11:16.000
ว่าคอลิน สแต็กเป็นผู้ก่อเหตุฆาตกรรมหรือไม่

01:11:16.080 --> 01:11:18.400
ก็ควรเป็นการตัดสินใจของคณะลูกขุน

01:11:19.000 --> 01:11:20.800
แต่เราไปไม่ถึงขั้นนั้น

01:11:20.880 --> 01:11:22.840
วิลเลียม เคล็กก์
ทนายระดับควีนส์เคาน์เซลของฝ่ายจำเลย

01:11:22.920 --> 01:11:25.600
แย้งว่าตำรวจหญิงเจมส์โกหก

01:11:25.680 --> 01:11:28.160
และได้เสนอความสัมพันธ์ทางเพศ
และความรักเป็นสิ่งล่อใจ

01:11:28.240 --> 01:11:29.760
ผู้พิพากษาอ็อกนัลกล่าวว่า

01:11:29.840 --> 01:11:33.920
พฤติกรรมของตำรวจในคดีนี้
เป็นการกระทำที่เกินเลย

01:11:34.000 --> 01:11:36.560
และยังจงใจพยายามใส่ร้ายผู้ต้องสงสัย

01:11:36.640 --> 01:11:40.080
ด้วยพฤติกรรมการหลอกลวงที่น่ารังเกียจที่สุด

01:11:40.160 --> 01:11:41.200
เราล้มเหลว

01:11:41.720 --> 01:11:44.560
และนั่นไม่ใช่ความรู้สึกที่ดี

01:11:45.480 --> 01:11:49.200
"ชีวิตผมต้องมาพัง
เพราะทฤษฎีทางจิตวิทยาที่จับแพะมาชนแกะ

01:11:49.280 --> 01:11:52.160
ผสมกับนิยายที่แต่งขึ้น
เพื่อสนองคำขอทางเพศอันแปลกประหลาด

01:11:52.240 --> 01:11:54.200
ของตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่ง"

01:11:54.280 --> 01:11:57.160
ผู้พิพากษาเองก็ยอมรับว่า
ไม่มีหลักฐานที่บอกว่าผมผิด

01:11:57.240 --> 01:11:59.920
ไม่มีหลักฐานทางนิติเวช
ไม่มีคำรับสารภาพ ไม่มีอะไรทั้งนั้น"

01:12:00.000 --> 01:12:03.880
เมื่อถูกถามว่าตำรวจควรขอโทษคอลิน สแต็กไหม

01:12:03.960 --> 01:12:06.760
เซอร์พอล คอนดอนก็ตอบว่า
ตำรวจได้ขอโทษไปแล้ว

01:12:06.840 --> 01:12:08.640
แก่คนที่ตำรวจคิดว่าต้องขอโทษ

01:12:09.680 --> 01:12:12.960
ผมว่าไม่จำเป็นต้องขอโทษใคร

01:12:13.040 --> 01:12:16.600
ในการสืบสวนคดีนี้ของตำรวจนครบาล

01:12:16.680 --> 01:12:19.520
ผมสนับสนุน
การทำงานของเจ้าหน้าที่ทุกคนอย่างเต็มที่

01:12:19.600 --> 01:12:23.320
และขอรับผิดชอบทุกอย่างที่ตำรวจทำลงไปในคดีนี้

01:12:28.600 --> 01:12:31.400
รู้สึกเหมือนวนกลับไปวันแรก

01:12:32.120 --> 01:12:35.920
ฆาตกรลอยนวล ไม่มีคนคุ้มครองเรา

01:12:38.320 --> 01:12:40.120
และสิ่งที่ตอกย้ำความรู้สึกนั้น

01:12:40.200 --> 01:12:42.880
คือแถลงการณ์ของพอล คอนดอน
หัวหน้าตำรวจนครบาล

01:12:42.960 --> 01:12:45.320
ที่พูดว่าตำรวจไม่ได้มองหาผู้ต้องสงสัยคนอื่นเลย

01:12:45.400 --> 01:12:48.240
ตอนนี้เราไม่มีข้อมูลใหม่

01:12:48.320 --> 01:12:50.880
ไม่มีเบาะแสใหม่ให้ตาม

01:12:53.040 --> 01:12:56.320
จากท่าทีก็เห็นได้ชัดว่าตำรวจเชื่อว่า
คอลิน สแต็กก่อคดีฆาตกรรมแต่รอด

01:12:56.400 --> 01:12:57.760
และตอนนี้ลอยนวล

01:12:58.840 --> 01:13:02.000
ผมรู้สึกว่าไว้ใจใครไม่ได้เลย

01:13:02.080 --> 01:13:06.600
และอดสงสัยไม่ได้ว่า
นี่เราได้รับการปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมรึเปล่า

01:13:06.680 --> 01:13:09.840
เพราะผมอายุน้อย แถมผิวสี

01:13:11.320 --> 01:13:13.880
ผมสูญเสียความเชื่อมั่นในระบบ

01:13:14.480 --> 01:13:16.680
มาทีนี้ บทสรุปใดๆ ก็ตามที่เรา…

01:13:17.200 --> 01:13:21.080
เราต้องตามหาบทสรุปของเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
บทสรุปที่มีความหมายจริงๆ

01:13:21.160 --> 01:13:25.040
อย่าไปหวังว่า
จะได้บทสรุปอะไรจากปัจจัยภายนอก

01:13:37.480 --> 01:13:41.000
หลายปีผ่านไป ไม่มีอะไรคืบหน้า

01:13:43.000 --> 01:13:47.360
ข้อเท็จจริงที่เรารู้ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

01:13:52.080 --> 01:13:54.440
เรามีกันสามคนมาตั้งแต่วันแรก

01:13:55.200 --> 01:13:58.960
ผม พ่อผม กับหมาของเราชื่อมอลลี่

01:13:59.040 --> 01:14:01.280
นั่นคือครอบครัวของเรา

01:14:02.080 --> 01:14:05.400
พ่อรู้ว่าผมเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

01:14:06.360 --> 01:14:08.000
ว่าแม่รักผม

01:14:08.600 --> 01:14:12.400
ว่าแม่ไม่ได้อยากจากผมไป

01:14:13.760 --> 01:14:15.520
พ่อกับผม

01:14:15.600 --> 01:14:18.080
ไม่ได้คุยกันเรื่องแม่เลย

01:14:18.160 --> 01:14:20.320
เราไม่คุยกันเรื่องอดีต

01:14:22.720 --> 01:14:26.800
แต่ผมยัง… รู้สึกโกรธที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น

01:14:26.880 --> 01:14:32.160
และผมห้ามไม่ให้มันเกิดขึ้นไม่ได้
ไม่ว่าจะทำยังไงก็ตาม

01:14:35.840 --> 01:14:40.240
ผมว่าถ้าคุณได้เห็นความชั่วร้ายระดับนั้น

01:14:40.320 --> 01:14:42.880
ตั้งแต่ยังเล็กๆ

01:14:44.440 --> 01:14:47.440
ภาพลวงตาที่เด็กมักมี ความเชื่อว่าพ่อแม่

01:14:47.520 --> 01:14:50.120
ไม่สำคัญว่าจะทำหน้าที่พ่อแม่ได้ดีแค่ไหน

01:14:50.200 --> 01:14:52.640
แต่พ่อแม่ปกป้องเราจากอันตรายได้

01:14:52.720 --> 01:14:55.600
ผมว่าความเชื่อนั้น… มันพังทลายลง

01:14:56.880 --> 01:15:00.000
อเล็กซ์เป็นเด็กที่น่ารักมาก

01:15:00.520 --> 01:15:03.120
เป็นเด็กที่มีความสดใสในตัว

01:15:04.520 --> 01:15:08.240
แต่ในช่วงก่อนโตเป็นวัยรุ่น เขาเริ่มมีความโกรธ

01:15:08.320 --> 01:15:12.040
และเขาเอาความโกรธนั้นมาลงที่ผม

01:15:13.520 --> 01:15:17.000
ผมโกรธมาก
กับหลายสิ่งหลายอย่างที่เราต้องเผชิญ

01:15:18.120 --> 01:15:21.840
การพูดคุยที่ยาวนานเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน

01:15:21.920 --> 01:15:25.000
สิ่งที่ทำให้ผมทรมานที่สุดคือ
การต้องกลับไปนึกถึงวันนั้น

01:15:25.080 --> 01:15:26.920
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

01:15:27.000 --> 01:15:30.920
การที่คนอื่นมาบอกผมว่าผมควรต้องรู้สึกยังไง

01:15:31.000 --> 01:15:34.600
และผมว่าผมแบกความรู้สึกนั้นติดตัวมาโดยตลอด

01:15:37.160 --> 01:15:39.400
เขาเคยมีปัญหากับเจ้าหน้าที่บ้านเมืองอยู่บ้าง

01:15:39.960 --> 01:15:44.040
เรื่องเล็กๆ น้อยๆ
แต่บางทีตำรวจก็มาเคาะประตูบ้าน

01:15:47.000 --> 01:15:50.240
ผมว่าผมไม่ได้เคารพพ่อเหมือนเดิม

01:15:50.320 --> 01:15:53.520
ไม่ได้เชื่อใจพ่อเหมือนอย่างเมื่อก่อน

01:15:55.360 --> 01:16:00.120
และประเด็นหลักเลยก็คือ
พ่อคือพ่อ คือคนที่มีหน้าที่ปกป้องครอบครัว

01:16:02.080 --> 01:16:06.680
แต่พ่อปล่อยให้เราเจอเรื่องแบบนี้

01:16:07.520 --> 01:16:11.920
ช่วงที่ผมเป็นวัยรุ่น เราเลยทะเลาะกันบ่อย

01:16:14.680 --> 01:16:19.440
ผมรู้สึกผิดมากที่ปกป้องครอบครัวไว้ไม่ได้

01:16:21.520 --> 01:16:23.120
และรู้สึกโง่

01:16:23.200 --> 01:16:24.520
รู้สึกเหมือนเป็นคนโง่

01:16:24.600 --> 01:16:30.240
เพราะเราถูกสอนให้เชื่อใจหน่วยงานต่างๆ
ว่าจะดูแลความปลอดภัยของเรา

01:16:30.320 --> 01:16:34.400
ในอดีต เราต้องเป็นผู้รักษากฎหมายเอง
เหมือนในแดนเถื่อนตะวันตก

01:16:34.480 --> 01:16:38.680
และเราต้องปกป้องคนที่เรารักเอง
ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

01:16:39.960 --> 01:16:42.040
และนั่นคือสิ่งที่บาดใจผม

01:16:43.000 --> 01:16:44.320
ผมปกป้องพวกเขาไม่ได้

01:16:44.920 --> 01:16:46.280
ผมก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้

01:16:54.720 --> 01:16:58.320
แต่ละสัปดาห์ที่ผ่านไป แต่ละเดือนที่ผ่านไป

01:16:58.400 --> 01:17:00.400
แต่ละปีที่ผ่านไป

01:17:00.480 --> 01:17:03.560
เราก็เริ่มทำใจได้ในระดับหนึ่ง

01:17:03.640 --> 01:17:05.560
ว่าอาจไม่มีวันไขคดีนี้ได้ก็ได้

01:17:11.120 --> 01:17:17.160
(สิบปีต่อมา)

01:17:18.760 --> 01:17:21.320
(โฉมงามถูกอสูรสังหาร
"ช่วยจับคนร้ายที")

01:17:23.480 --> 01:17:29.280
พอถึงปี 2002
คดีของเรเชล นิกเคลล์ก็กลายเป็นคดีแช่แข็ง

01:17:33.360 --> 01:17:38.320
ตำรวจมาหาฉันกับทีม
ขอให้เราช่วยตรวจสอบคดีนี้อีกครั้ง

01:17:42.080 --> 01:17:46.640
ฉันเคยอ่านหนังสือพิมพ์
เลยรู้ว่านี่เป็นการก่อเหตุที่โหดร้ายมาก

01:17:47.440 --> 01:17:51.840
ฉันรู้ด้วยว่าคอลิน สแต็กเคยถูกตั้งข้อหา

01:17:51.920 --> 01:17:53.160
แล้วได้รับการยกฟ้อง

01:17:53.240 --> 01:17:56.840
แต่ฉันคิดว่าในมุมของตำรวจ
เขาก็ยังคงเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่ดี

01:17:57.880 --> 01:18:01.920
ตำรวจเลยอยากให้เรามองคดีนี้ในมุมมองใหม่ๆ

01:18:02.000 --> 01:18:05.760
และดูว่าในหลักฐานทั้งหมดที่เก็บไว้ตั้งแต่ตอนนั้น

01:18:06.280 --> 01:18:08.080
ยังมีอะไรที่อาจนำไปสู่

01:18:08.160 --> 01:18:14.400
การระบุตัวคนร้ายที่ฆ่าเรเชลได้ไหม

01:18:17.520 --> 01:18:21.720
มีเทปกาวบางส่วน
เป็นเทปที่ใช้เก็บร่องรอยหลักฐาน

01:18:22.520 --> 01:18:24.920
จากร่างของเรเชล

01:18:25.000 --> 01:18:27.960
โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากบริเวณส่วนลับ

01:18:30.840 --> 01:18:31.800
แล้วเราก็สังเกตเห็น

01:18:31.880 --> 01:18:36.280
ว่าทีมนิติวิทยาศาสตร์ชุดแรก
ไม่พบดีเอ็นเอใดๆ บนเทปพวกนั้นเลย

01:18:36.360 --> 01:18:40.440
แล้วเราก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

01:18:41.240 --> 01:18:44.520
เพราะตามหลักแล้ว
ต้องมีดีเอ็นเอของเรเชลเป็นจำนวนมาก

01:18:44.600 --> 01:18:45.520
ติดอยู่บนเทป

01:18:46.440 --> 01:18:48.800
ฉันคิดว่าสิ่งที่น่าจะเกิดขึ้นก็คือ

01:18:48.880 --> 01:18:51.680
ถ้าในตัวอย่างที่เก็บมามีดีเอ็นเอมากเกินไป

01:18:51.760 --> 01:18:55.480
มันจะกลบกระบวนการตรวจ
ทำให้ไม่เห็นผลลัพธ์อะไร

01:18:55.560 --> 01:18:59.680
ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่เราทำเป็นอย่างแรกก็คือ
ทดสอบซ้ำอีกครั้ง

01:18:59.760 --> 01:19:02.280
แต่คราวนี้ใช้วิธีที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย

01:19:07.360 --> 01:19:10.560
เป็นไปตามคาด
เราพบดีเอ็นเอของเรเชลจำนวนมาก

01:19:15.880 --> 01:19:19.080
แล้วเราก็พบร่องรอยเล็กๆ
ของดีเอ็นเอผู้ชายด้วย

01:19:22.320 --> 01:19:25.040
ตอนที่เราพบร่องรอยดีเอ็นเอของผู้ชาย

01:19:25.120 --> 01:19:28.720
ตอนนั้นเรายังไม่แน่ใจว่าจะสามารถพัฒนา

01:19:28.800 --> 01:19:31.360
หรือขยายผลได้เพียงพอ

01:19:31.440 --> 01:19:35.600
ที่จะระบุตัวบุคคลใดบุคคลหนึ่งไหม

01:19:37.720 --> 01:19:41.040
เราก็เลยพัฒนาเทคนิคใหม่ขึ้นมา

01:19:41.120 --> 01:19:42.800
เป็นเทคนิคที่มีความไวสูงมาก

01:19:43.680 --> 01:19:48.680
โดยนำดีเอ็นเอเล็กน้อยจากตัวอย่าง

01:19:48.760 --> 01:19:52.840
มาเพิ่มปริมาณให้มากขึ้นหลายเท่าตัว

01:19:52.920 --> 01:19:54.840
หรือที่เรียกว่าการขยายดีเอ็นเอ

01:19:54.920 --> 01:19:58.400
และเราก็ได้ดีเอ็นเอมากขึ้นหลายเท่าตัว

01:19:58.480 --> 01:20:00.680
จนสามารถนำไปวิเคราะห์ได้จริง

01:20:01.880 --> 01:20:03.440
ใช้เวลาประมาณสองปี

01:20:03.520 --> 01:20:08.160
กว่าจะพัฒนาเทคนิคนี้
จนถึงจุดที่นำมาใช้งานจริงได้

01:20:11.000 --> 01:20:14.480
ก่อนที่จะนำข้อมูลดีเอ็นเอที่ได้

01:20:14.560 --> 01:20:17.160
ไปรันในระบบฐานข้อมูลส่วนกลาง

01:20:17.240 --> 01:20:19.360
เราได้ลองเทียบกับดีเอ็นเอของคอลิน สแต็กก่อน

01:20:20.000 --> 01:20:22.680
และผลออกมาว่าไม่ตรงกัน

01:20:24.880 --> 01:20:28.000
จากนั้นเราก็ส่งมันเข้าฐานข้อมูลดีเอ็นเอแห่งชาติ

01:20:28.520 --> 01:20:32.920
และพอรันในระบบ เราก็เจอการจับคู่ที่ตรงกัน

01:20:35.480 --> 01:20:37.000
อยู่มาวันนึง โทรศัพท์ดัง

01:20:38.200 --> 01:20:41.360
ตำรวจโทรมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
เขาโทรมาแจ้งข่าว

01:20:41.880 --> 01:20:45.800
และข่าวนั้นก็คือตำรวจระบุตัวคนร้ายได้แล้ว

01:20:45.880 --> 01:20:48.960
และตำรวจบอกว่าชื่อที่ระบุตัวได้

01:20:49.040 --> 01:20:50.600
เป็นชื่อใหม่ที่เราไม่เคยพูดถึง

01:20:52.200 --> 01:20:55.800
ฐานข้อมูลดีเอ็นเอ
แสดงผลการจับคู่ว่ามันไปตรงกับ

01:20:56.920 --> 01:20:58.880
คนที่ชื่อโรเบิร์ต แนปเปอร์

01:21:06.200 --> 01:21:10.600
แล้วเราก็พบว่าแนปเปอร์ถูกคุมขัง
อยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชบรอดมอร์

01:21:10.680 --> 01:21:16.080
เพราะเขาก่อคดีอีกคดี ฆ่าแม่และลูกเล็ก

01:21:20.680 --> 01:21:23.280
เราสงสัยผิดคนมาตลอด

01:21:24.360 --> 01:21:25.600
ช่วงเวลานั้น

01:21:25.680 --> 01:21:29.360
คือจุดที่ได้รู้ว่า
กรณีเลวร้ายที่สุดที่เราคิดไว้ได้เกิดขึ้นจริง

01:21:29.440 --> 01:21:31.200
มีคนอื่นถูกฆ่าเหมือนกัน

01:21:31.280 --> 01:21:33.680
โดยคนคนเดียวกัน ในลักษณะเดียวกัน

01:21:33.760 --> 01:21:35.360
อีกหนึ่งครอบครัวต้องพังลง

01:21:38.360 --> 01:21:42.560
ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ว่า
ผมโชคดีแค่ไหนที่อเล็กซ์รอดมาได้

01:21:43.160 --> 01:21:45.840
แต่ตอนที่เราได้รู้ว่า
ซาแมนธากับจัสมินเจอชะตากรรมแบบไหน

01:21:46.680 --> 01:21:48.680
ผมก็เริ่มขอบคุณพระเจ้าทุกวัน

01:21:48.760 --> 01:21:52.680
เพราะถ้าพระเจ้าไม่เมตตา
เราคงไม่รอดมาด้วยกัน

01:21:52.760 --> 01:21:55.800
ถ้าพระเจ้าไม่เมตตา อเล็กซ์คงไม่รอดชีวิตมาได้

01:22:09.800 --> 01:22:12.840
คืนวันนึง ผมนั่งดูแข่งบอลอยู่

01:22:15.280 --> 01:22:16.760
แล้วก็มีเสียงเคาะประตู

01:22:17.280 --> 01:22:20.880
ผมหงุดหงิดนิดหน่อย เพราะกำลังดูแข่งมันๆ

01:22:24.320 --> 01:22:27.200
ที่หน้าประตูมีนักข่าวสองคนยืนอยู่
พวกเขาพูดว่า

01:22:28.200 --> 01:22:30.720
"รู้ไหมว่าตำรวจจับชายอีกคน

01:22:30.800 --> 01:22:32.440
ในคดีฆาตกรรมนิกเคลล์

01:22:32.520 --> 01:22:35.280
แถมมีผลดีเอ็นเอเป็นหลักฐานเอาผิดด้วย"

01:22:35.360 --> 01:22:38.000
ผมก็ "อีกสักชั่วโมงค่อยกลับมาใหม่ได้ไหม"

01:22:38.080 --> 01:22:39.720
"ผมดูบอลอยู่"

01:22:39.800 --> 01:22:42.120
พวกเขาก็ "ได้เลย" แล้วก็เดินออกไป

01:22:43.600 --> 01:22:45.880
ผมไม่ไหวจะทนกับเรื่องนี้แล้ว

01:22:45.960 --> 01:22:48.040
ยืดเยื้ออยู่ 15 ปีได้

01:22:48.120 --> 01:22:50.760
วันนี้คอลิน สแต็กได้รับการคุ้มครองจากตำรวจ

01:22:50.840 --> 01:22:53.680
ในขณะที่คดีของเรเชล นิกเคลล์
ยังคงตามหลอกหลอนเขา

01:22:53.760 --> 01:22:56.960
ตั้งแต่ตอนที่ผมถูกจับ หนังสือพิมพ์ก็ลงข่าว

01:22:57.040 --> 01:22:59.240
ปลุกปั่นให้คนโกรธแค้นผม

01:22:59.320 --> 01:23:01.880
บางคนตะโกนประมาณว่า
"มีความผิด" "แขวนคอเลย"

01:23:01.960 --> 01:23:03.360
กับอะไรทำนองนั้น

01:23:03.440 --> 01:23:06.600
นายสแต็กต้องเผชิญกับความอึดอัด
จากการที่สื่อจับตามอง

01:23:06.680 --> 01:23:08.280
แม้แต่หลังจากที่ได้รับการปล่อยตัวแล้ว

01:23:08.920 --> 01:23:09.880
อย่านะ

01:23:11.040 --> 01:23:12.880
พวกเขาฝังความคิดไว้ในหัวคนว่า

01:23:12.960 --> 01:23:17.240
"เรารู้ว่าเราจับถูกคนแล้ว
แต่เขารอดเพราะเรื่องเทคนิค"

01:23:17.320 --> 01:23:20.040
อะไรอย่างนั้น ผมเลยต้องทนอยู่กับมัน

01:23:20.560 --> 01:23:22.240
หลายคนคิดว่าเขามีความผิด

01:23:22.320 --> 01:23:26.360
แต่ไม่เคยมีใครได้ยินว่า
มีหลักฐานที่เอาผิดหรือช่วยให้เขาพ้นผิดได้

01:23:26.440 --> 01:23:29.720
แปลว่าเขาอยู่ในสภาพ "ไม่รู้จะยังไง"
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

01:23:29.800 --> 01:23:32.720
ตอนนี้ผ่านมา 15 ปี มีการตั้งข้อหาชายคนหนึ่ง

01:23:32.800 --> 01:23:34.800
นั่นคือโรเบิร์ต แนปเปอร์ อายุ 41 ปี

01:23:34.880 --> 01:23:37.880
คอลิน สแต็กที่เคยถูกตั้งข้อหาได้รับการยกฟ้อง

01:23:37.960 --> 01:23:40.720
ด้วยเหตุผลว่าตำรวจหญิงพยายามล่อให้เขาติดกับ

01:23:41.320 --> 01:23:45.080
ผมไม่เคยมีแฟนจนอายุ 29

01:23:45.160 --> 01:23:48.320
เพราะงั้นตอนที่ได้รับจดหมายจากลิซซี่ เจมส์

01:23:48.400 --> 01:23:51.480
ผมรู้สึกดีใจมากจริงๆ

01:23:51.560 --> 01:23:54.040
ที่มีผู้หญิงสักคนแสดงออกว่าสนใจในตัวผม

01:23:54.800 --> 01:24:00.320
เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าเขาบริสุทธิ์ผุดผ่อง
ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับคดีนั้นเลย

01:24:00.840 --> 01:24:03.360
และวันนี้ ผมอยากขอโทษเขา

01:24:03.440 --> 01:24:06.840
สำหรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นช่วงต้นยุค 90

01:24:08.200 --> 01:24:11.400
ก่อนที่จะเกิดเรื่องทั้งหมดนี้
ผมก็เป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองต่ำอยู่แล้ว

01:24:11.960 --> 01:24:15.520
แต่เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้มันต่ำกว่าเดิม

01:24:17.960 --> 01:24:19.640
มันทำให้ผมรู้สึกหวาดระแวง

01:24:19.720 --> 01:24:23.720
ถ้าผมบังเอิญหันไปมองผู้หญิงคนนึงที่กำลังข้ามถนน

01:24:23.800 --> 01:24:26.680
ในหัวผมจะคิดทันทีว่า "ไม่ได้ มองไปทางอื่น"

01:24:26.760 --> 01:24:28.640
เพราะอาจมีใครจับตาดูผมอยู่

01:24:28.720 --> 01:24:30.840
เดี๋ยวเขาจะคิดว่า
"นายคนนี้สะกดรอยตามผู้หญิง"

01:24:31.520 --> 01:24:35.200
แล้วผมก็คิดว่า
"ชีวิตเราจากนี้ไปคงเป็นแบบนี้แหละ"

01:24:35.280 --> 01:24:39.920
"ต้องยอมรับและอยู่กับมันให้ได้
อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น"

01:24:45.440 --> 01:24:50.280
(16 ธันวาคม 2008
สองวันก่อนการพิจารณาคดีของแนปเปอร์)

01:24:50.360 --> 01:24:51.800
ก่อนถึงวันขึ้นศาล

01:24:51.880 --> 01:24:53.920
หนึ่งในเจ้าหน้าที่สืบสวนที่นำทีมบอกว่า

01:24:54.440 --> 01:24:57.000
"พอคุณบินมาถึงแล้ว ขอเจอหน่อยนะ"

01:24:57.520 --> 01:25:01.920
มีเรื่องที่ผมต้องรู้ก่อนที่จะเดินเข้าห้องพิจารณาคดี

01:25:03.200 --> 01:25:06.360
เรานัดเจอกันที่สถานีตำรวจเฮนดอนตอนหนึ่งทุ่ม

01:25:07.920 --> 01:25:09.760
เขาพาผมเข้าไปในห้องด้านหลัง

01:25:11.320 --> 01:25:15.240
มีแค่เราสองคนในนั้น
แล้วเขาก็ส่งแฟ้มเอกสารเล่มนึงมาให้

01:25:15.640 --> 01:25:17.800
(ลับ)

01:25:17.880 --> 01:25:20.000
สิ่งที่ผมเห็นในแฟ้มนั้น

01:25:20.080 --> 01:25:25.440
คือรายการข้อผิดพลาดที่แสนเละเทะ

01:25:25.960 --> 01:25:27.680
ของการสืบสวนคดีนี้ในอดีต

01:25:27.760 --> 01:25:28.960
(พยายามข่มขืน)

01:25:30.280 --> 01:25:32.080
ผมทำใจไม่ถูกเลย

01:25:33.800 --> 01:25:36.720
รู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปวันนั้น

01:25:37.520 --> 01:25:38.680
กลับไปยังสายแรกที่ได้รับ

01:25:38.760 --> 01:25:41.960
ครั้งแรกที่มีคนแจ้งข่าวว่าเรเชลถูกพรากไปแล้ว

01:25:42.040 --> 01:25:44.520
และอเล็กซ์ต้องเจอความโหดร้ายนั้น

01:25:45.040 --> 01:25:46.760
เราพยายามทำความเข้าใจ

01:25:47.280 --> 01:25:50.040
สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า
เดือนแล้วเดือนเล่า ปีแล้วปีเล่า

01:25:51.760 --> 01:25:53.640
แต่ความพยายามไม่เป็นผล

01:25:55.600 --> 01:25:58.560
เพราะในเอกสารนั้นระบุไว้ว่า
นี่เป็นคดีที่ป้องกันได้

01:26:06.520 --> 01:26:08.320
ฤดูร้อนปี 1989

01:26:08.400 --> 01:26:10.560
สามปีก่อนการฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

01:26:10.640 --> 01:26:13.400
และการฆาตกรรมซาแมนธากับจัสมิน

01:26:13.480 --> 01:26:17.600
คนร้ายข่มขืนต่อเนื่องรายหนึ่งเริ่มก่อเหตุกับผู้หญิง

01:26:17.680 --> 01:26:19.520
ในบางเคสมีเด็กอยู่ด้วย

01:26:20.200 --> 01:26:22.440
จุดเกิดเหตุคือเส้นทางเดิน "กรีนเชน"

01:26:22.520 --> 01:26:27.200
ซึ่งทอดยาวผ่านป่า ผ่านทุ่งโล่ง
ในเซาธ์อีสต์ลอนดอน

01:26:28.040 --> 01:26:32.440
ซึ่งไม่ไกลจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมแม่ลูกบิสเซตต์

01:26:33.960 --> 01:26:36.360
(ทางเดินกรีนเชน)

01:26:36.440 --> 01:26:40.480
ผลดีเอ็นเอจากคดีข่มขืนต่อเนื่อง
ชี้ไปที่ผู้ต้องสงสัยหนึ่งราย

01:26:43.040 --> 01:26:46.640
พลเมืองสองคนเห็นโปสเตอร์
แล้วโทรแจ้งตำรวจว่า

01:26:46.720 --> 01:26:49.200
"ภาพเหมือนที่ศิลปินวาด

01:26:49.280 --> 01:26:51.600
ดูคล้ายมากกับชายที่ชื่อโรเบิร์ต แนปเปอร์"

01:26:52.960 --> 01:26:56.520
เจ้าหน้าที่สืบสวนสองนาย
ซึ่งทำคดีข่มขืนในเส้นทางกรีนเชน

01:26:56.600 --> 01:26:59.320
ได้ไปตามที่อยู่ของเขา

01:26:59.400 --> 01:27:01.840
เขาออกมาพบ เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนได้คุยกับเขา

01:27:01.920 --> 01:27:06.240
และบอกเขาว่า
เขาถูกระบุตัวว่าอาจเป็นผู้ต้องสงสัย

01:27:06.320 --> 01:27:10.280
แล้วเจ้าหน้าที่ก็ขอให้เขา
มาให้ตัวอย่างเลือดโดยสมัครใจ

01:27:10.360 --> 01:27:11.720
ซึ่งเขาก็ตอบตกลง

01:27:12.800 --> 01:27:14.960
แต่เขากลับไม่ไปที่สถานีตำรวจตามนัด

01:27:15.560 --> 01:27:17.480
ตำรวจเลยกลับไปหาเขาที่บ้าน

01:27:17.560 --> 01:27:19.640
แต่เขาชิงเก็บของหนีไปก่อนแล้ว

01:27:21.120 --> 01:27:22.080
เขาชิงหนีไปก่อน

01:27:25.040 --> 01:27:26.120
ต่อมา

01:27:26.200 --> 01:27:29.160
ด้วยความที่เขาตัวสูง

01:27:29.240 --> 01:27:31.480
กว่ารูปพรรณสัณฐานที่ผู้เสียหายเคยให้ไว้

01:27:31.560 --> 01:27:32.800
เจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวน

01:27:32.880 --> 01:27:36.320
กับผู้ช่วยเลยตัดสินใจ

01:27:36.400 --> 01:27:40.640
ตัดเขาออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัย

01:27:42.320 --> 01:27:44.160
ไม่มีการดำเนินการอะไรต่ออีกเลย

01:27:46.680 --> 01:27:48.400
เล่นเอาผมงงมาจนทุกวันนี้

01:27:52.280 --> 01:27:54.680
ถ้าแนปเปอร์ไปที่สถานีตำรวจ

01:27:54.760 --> 01:27:57.760
ตามที่เขาบอกว่าจะไป
และยอมให้เก็บตัวอย่างเลือด

01:27:57.840 --> 01:28:02.640
เขาก็คงถูกจับตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
ในคดีข่มขืนตามเส้นทางเดินกรีนเชน

01:28:03.400 --> 01:28:04.840
แต่ก็ไม่เป็นอย่างนั้น ซึ่ง…

01:28:05.360 --> 01:28:07.320
มันส่งผลร้ายแรงตามมา

01:28:09.880 --> 01:28:12.680
ในแฟ้มเอกสารนั้นยังมีอย่างอื่นอีก

01:28:12.760 --> 01:28:15.920
ซึ่งผมมองว่าน่าสะเทือนใจกว่าเรื่องแรก

01:28:17.560 --> 01:28:22.600
ในเดือนกันยายนหรือตุลาคมปี 1989
ซึ่งเป็นเวลาหลายปีก่อนที่เรเชลจะถูกฆ่า

01:28:22.680 --> 01:28:25.680
แม่ของโรเบิร์ต แนปเปอร์ได้แจ้งตำรวจว่า

01:28:25.760 --> 01:28:29.680
แนปเปอร์สารภาพว่า
ข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่งในพื้นที่ทุ่งพลัมสเตด

01:28:30.720 --> 01:28:32.840
แต่ตำรวจไม่ได้ตามเรื่องนั้นต่อ

01:28:36.040 --> 01:28:37.400
นั่นคือจุดพลิกผันเลยนะ

01:28:37.920 --> 01:28:41.240
ถ้าตำรวจให้ความสำคัญกับ
สายที่แม่ของโรเบิร์ต แนปเปอร์โทรไป

01:28:42.000 --> 01:28:43.920
และเก็บตัวอย่างเลือดจากเขา

01:28:44.000 --> 01:28:47.760
ทุกการก่อเหตุที่ตามมาก็อาจจะไม่เกิดขึ้น

01:28:48.720 --> 01:28:51.320
แบบนั้นการก่อเหตุที่อเล็กซ์ได้เห็นก็จะไม่เกิด

01:28:51.840 --> 01:28:53.600
การตายของเรเชลก็จะไม่เกิด

01:28:55.640 --> 01:28:58.440
การตายของซาแมนธากับจัสมินก็จะไม่เกิด

01:28:59.760 --> 01:29:03.560
ถ้าตำรวจทำหน้าที่อย่างถูกต้องตั้งแต่แรก
เขาก็คงถูกจับไปแล้ว

01:29:05.200 --> 01:29:06.040
วันนี้เราได้เห็น

01:29:06.120 --> 01:29:10.280
หนึ่งในคดีฆาตกรรมที่ค้างคาใจผู้คนมานาน
ถูกไขได้ในที่สุด

01:29:10.360 --> 01:29:13.160
คนร้ายที่สังหารเรเชล นิกเคลล์ด้วยการแทง

01:29:13.240 --> 01:29:16.480
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อ 16 ปีก่อน
ถูกตัดสินว่ามีความผิดแล้ววันนี้

01:29:18.560 --> 01:29:20.480
โรเบิร์ต แนปเปอร์ถูกพาออกจากห้องขัง

01:29:20.560 --> 01:29:22.840
มาขึ้นแท่นจำเลยในห้องบัลลังก์หนึ่ง
ที่ศาลโอลด์ ไบลีย์

01:29:22.920 --> 01:29:27.120
เขามีสีหน้าซีดเซียว ผมบาง
และระหว่างที่พ่อแม่ของเรเชลจ้องมอง

01:29:27.200 --> 01:29:29.880
เขาก็สารภาพออกมาว่า
เป็นคนสังหารลูกสาวของพวกเขาเอง

01:29:29.960 --> 01:29:32.440
อังเดร โดนเต็มๆ เลย…

01:29:35.920 --> 01:29:38.440
คำสารภาพในวันนี้ถือเป็นการปิดฉาก

01:29:38.520 --> 01:29:42.320
เหตุการณ์ที่ทำให้เกียรติของสกอตแลนด์ยาร์ด
ต้องด่างพร้อยครั้งประวัติศาสตร์

01:29:43.160 --> 01:29:45.720
ตำรวจยอมรับว่าควรจับแนปเปอร์ได้เร็วกว่านี้

01:29:45.800 --> 01:29:47.120
รวมถึงหยุดไม่ให้เขาฆ่าใคร

01:29:47.200 --> 01:29:49.240
ถ้าตำรวจดำเนินการต่างออกไป

01:29:49.320 --> 01:29:52.080
เรเชล นิกเคลล์, ซาแมนธากับจัสมิน บิสเซตต์

01:29:52.160 --> 01:29:53.680
ก็คงไม่ต้องจบชีวิตแค่นั้น

01:29:53.760 --> 01:29:56.640
ในตอนนั้นตำรวจทำได้และควรทำ

01:29:57.600 --> 01:30:01.960
ถ้าตำรวจไม่หยุดแค่นั้น
เราก็คงป้องกันโศกนาฏกรรมนี้ไว้ได้

01:30:02.040 --> 01:30:05.120
และแนปเปอร์คงไม่ได้ก่อคดีร้ายแรงอื่นๆ

01:30:21.680 --> 01:30:23.640
เราทุกคนโตมากับเทพนิยาย

01:30:25.960 --> 01:30:29.080
เราทุกคนโตมากับคำเตือนว่าอย่าเข้าไปในป่า

01:30:29.160 --> 01:30:32.440
มันมืดมิด มีสัตว์ประหลาด แถมอันตราย

01:30:33.720 --> 01:30:35.440
แต่นี่ไม่ใช่เทพนิยาย

01:30:35.960 --> 01:30:38.000
โลกเรามีความชั่วร้ายอยู่จริงๆ

01:30:43.480 --> 01:30:47.920
ผมถูกบีบให้ต้องยอมรับความจริงนั้น

01:30:49.920 --> 01:30:54.440
สิ่งที่ทำให้ผมสับสนที่สุดก็คือ "ทำไม"

01:30:54.520 --> 01:30:57.440
ผมโกรธพระเจ้าที่…

01:30:58.600 --> 01:31:01.040
ที่เกิดเรื่องเลวร้ายแบบนี้กับคนดีๆ

01:31:01.120 --> 01:31:03.360
โดยที่ไม่มีเหตุผลใดๆ เลย

01:31:06.400 --> 01:31:08.080
ผมเลยตั้งภารกิจให้ตัวเอง

01:31:08.160 --> 01:31:13.160
ว่าจะจูงมือลูกของเรเชล
ให้ก้าวข้ามผ่านเหตุการณ์นี้ไปให้ได้

01:31:13.240 --> 01:31:14.880
อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

01:31:16.920 --> 01:31:21.440
ผมว่าเวลาที่คนเรา
เผชิญเรื่องหนักหนาสาหัสด้วยกัน

01:31:21.960 --> 01:31:25.560
มีสองผลลัพธ์ที่เป็นไปได้
หนึ่งคือพังทั้งตัวเราทั้งสายสัมพันธ์ของเรา

01:31:25.640 --> 01:31:28.720
สองคือสายสัมพันธ์ของเราแข็งแรงยิ่งกว่าเดิม

01:31:29.760 --> 01:31:32.400
สุดท้ายเราก็จำเป็นต้อง
หาบทสรุปให้กับเรื่องนี้เอง

01:31:32.480 --> 01:31:35.480
ซึ่งผมคิดว่าก็ดีแล้วล่ะ

01:31:35.560 --> 01:31:37.880
เพราะในที่สุดเราก็ได้ตระหนักว่า

01:31:37.960 --> 01:31:40.960
เรามีแต่ต้องยอมรับมันให้ได้เท่านั้น

01:31:41.040 --> 01:31:42.000
ทำใจยอมรับมันให้ได้

01:31:45.800 --> 01:31:50.600
พ่อแม่ผมเชื่อว่าจิตวิญญาณนั้นไร้ขอบเขต

01:31:51.560 --> 01:31:56.000
แม่จะอยู่กับผมเสมอ ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน

01:32:01.040 --> 01:32:05.600
ส่วนพ่อก็ยอมสละทุกอย่าง
เพื่อผม เพื่อสิ่งที่เขาเชื่อ

01:32:06.120 --> 01:32:09.400
ทั้งที่ไม่มีอะไรการันตีว่าอนาคตจะเป็นยังไง

01:32:12.520 --> 01:32:17.120
พ่อกล้าหาญมากที่ทำตามความรู้สึกในใจ

01:32:19.320 --> 01:32:21.680
ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณเลย