WEBVTT

00:00:09.400 --> 00:00:10.280 align:center
พ่อฮะ

00:00:10.800 --> 00:00:11.680 align:center
ว่าไง

00:00:12.640 --> 00:00:14.240 align:center
อยู่ข้างบนเหรอฮะ

00:00:14.320 --> 00:00:15.320 align:center
อื้ม

00:00:20.200 --> 00:00:23.400 align:center
(16 มิถุนายน 1993)

00:00:23.480 --> 00:00:29.320 align:center
พ่อฮะ ช่วยวาดแม่ลงบนกระดาษแผ่นนี้ได้ไหม

00:00:30.800 --> 00:00:32.800 align:center
อเล็กซ์ มองพ่อนะ

00:00:32.880 --> 00:00:35.600 align:center
ตอนที่ลูกเห็นคนไม่ดี
เขาอยู่ข้างหน้าลูกแบบพ่อตอนนี้ไหม

00:00:35.680 --> 00:00:38.320 align:center
หรือว่าอยู่ฝั่งนี้ หรือว่าอยู่ฝั่งนั้น

00:00:38.400 --> 00:00:41.040 align:center
- อยู่ข้างหน้าผมฮะ
- อยู่ข้างหน้าลูกเหรอ

00:00:41.120 --> 00:00:43.280 align:center
- อืม
- แม่เห็นเขาไหม

00:00:44.760 --> 00:00:46.360 align:center
น่าจะไม่เห็น

00:00:46.440 --> 00:00:48.320 align:center
เหรอ ลูกเห็นเขาก่อนเหรอ

00:00:49.520 --> 00:00:51.440 align:center
ฮะ ผมเห็นก่อน

00:00:52.560 --> 00:00:54.440 align:center
เขาพกกระเป๋าไหม

00:00:55.240 --> 00:00:56.080 align:center
พกฮะ

00:00:56.160 --> 00:00:58.400 align:center
เขาได้เปิดกระเป๋าไหม หรือมันเปิดอยู่แล้ว

00:00:58.480 --> 00:00:59.400 align:center
เขาเปิดกระเป๋า

00:00:59.480 --> 00:01:00.800 align:center
แล้วเขาหยิบอะไรออกมา

00:01:00.880 --> 00:01:02.000 align:center
มีด

00:01:02.080 --> 00:01:03.240 align:center
แล้วเขาทำอะไรกับลูก

00:01:03.320 --> 00:01:05.200 align:center
- ผลักผมล้ม
- เขาผลักลูกล้มเหรอ

00:01:05.280 --> 00:01:06.240 align:center
ฮะ

00:01:06.320 --> 00:01:09.360 align:center
คนไม่ดีเอาไปแทงแม่

00:01:09.440 --> 00:01:10.760 align:center
เขาเอาอะไรไปแทงแม่

00:01:10.840 --> 00:01:12.880 align:center
มีดฮะ มีดของเขา

00:01:13.400 --> 00:01:14.480 align:center
ลูกเห็นเหรอ

00:01:15.280 --> 00:01:16.600 align:center
ฮะ ผมเห็นมีด

00:01:16.680 --> 00:01:18.120 align:center
เห็นตลอดเลยเหรอ

00:01:19.400 --> 00:01:21.840 align:center
ผมเห็น ใช่ฮะ เห็นหมด

00:01:25.080 --> 00:01:27.640 align:center
ลูกผมเห็นแม่ถูกฆาตกรรม

00:01:28.880 --> 00:01:32.560 align:center
แต่ตอนนั้นไม่มีใครรู้หรอกว่า
ต้องใช้เวลานานแค่ไหน

00:01:32.640 --> 00:01:34.560 align:center
กว่าจะหาตัวคนร้ายเจอ

00:01:34.640 --> 00:01:40.800 align:center
(คดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์)

00:01:51.640 --> 00:01:54.880 align:center
(หนึ่งปีก่อนหน้านี้)

00:01:56.440 --> 00:01:59.880 align:center
(เซาธ์ลอนดอน)

00:02:10.800 --> 00:02:13.680 align:center
นั่น… พ่อมีอะไร

00:02:13.760 --> 00:02:16.080 align:center
- มีกล้อง
- มีไว้ทำไม

00:02:16.600 --> 00:02:18.000 align:center
ไว้ถ่ายรูปลูกไง

00:02:19.560 --> 00:02:20.600 align:center
มากอดกัน

00:02:24.440 --> 00:02:26.400 align:center
เราไม่ค่อยชอบเนอะ อเล็กซ์

00:02:29.080 --> 00:02:31.920 align:center
เรเชลกับอเล็กซ์คือแพ็คคู่

00:02:32.560 --> 00:02:35.320 align:center
โลกของเรเชลในแต่ละวันจะหมุนรอบตัวเขา

00:02:37.400 --> 00:02:39.920 align:center
เรเชลเป็นคนไม่ชอบของหรูหราแวววาว

00:02:40.000 --> 00:02:42.480 align:center
เธอชอบความเรียบง่ายของชีวิต

00:02:42.560 --> 00:02:45.120 align:center
ชอบอยู่กับคนที่เธอแคร์

00:02:46.720 --> 00:02:51.520 align:center
เธอเป็นคนที่หาความสนุกได้จากสิ่งที่ธรรมดาที่สุด

00:02:52.640 --> 00:02:54.240 align:center
รอไม่ไหวแล้ว

00:02:56.040 --> 00:02:57.360 align:center
นอนเร็ว

00:02:57.440 --> 00:03:00.840 align:center
ลูบมอลลี่หน่อย นอนลงแล้วลูบมอลลี่ดีๆ

00:03:02.760 --> 00:03:06.800 align:center
ตอนนั้นผมเป็นพนักงานส่งของ
ทำงานอาทิตย์ละห้าวัน

00:03:07.320 --> 00:03:09.520 align:center
เดินทางไปทั่วประเทศ

00:03:12.320 --> 00:03:15.560 align:center
ผมเตรียมรถมอเตอร์ไซค์จะออกไปทำงาน

00:03:17.480 --> 00:03:20.960 align:center
เราบ๊ายบายกันไปแล้ว
แต่ทั้งสองคนก็ยังตามออกมาส่งผม

00:03:24.440 --> 00:03:28.600 align:center
พากันเดินลงบันไดมาโบกมือให้

00:03:30.080 --> 00:03:32.840 align:center
นั่นคือความทรงจำที่สลักอยู่ในใจผม
ภาพของพวกเขายิ้มแย้ม

00:03:32.920 --> 00:03:35.240 align:center
ยืนจับมือกันอยู่ที่บันได

00:03:35.320 --> 00:03:38.920 align:center
อเล็กซ์ในท่าทีผ่อนคลาย
ส่วนเรเชลก็ดูน่ารักมาก

00:03:41.240 --> 00:03:43.520 align:center
(15 กรกฎาคม 1992)

00:03:43.600 --> 00:03:47.360 align:center
พวกเขาไปทุ่งวิมเบิลดั้นกันเป็นกิจวัตร

00:03:49.400 --> 00:03:52.200 align:center
ที่นั่นขึ้นชื่อมาตลอดว่าปลอดภัย

00:03:52.840 --> 00:03:56.680 align:center
และอเล็กซ์ต้องปล่อยพลัง หมาเราก็ด้วย

00:03:56.760 --> 00:03:59.160 align:center
ไม่งั้นจะคึกเกินไป ทั้งคู่เลย

00:04:04.800 --> 00:04:06.680 align:center
วันนั้นบังเอิญผมต้องไปลอนดอน

00:04:07.440 --> 00:04:09.520 align:center
ถูกส่งไปแถวชานเมือง

00:04:16.320 --> 00:04:18.120 align:center
ยุคนั้นไม่มีมือถือ

00:04:18.200 --> 00:04:22.680 align:center
ผมเลยใช้วิธีโทรไปเช็คกับที่บ้านวันละสองครั้ง

00:04:26.640 --> 00:04:28.520 align:center
ช่วงสายของวันนั้น ผมพักจากงาน

00:04:28.600 --> 00:04:30.640 align:center
เจอตู้โทรศัพท์ที่ใช้งานได้

00:04:31.520 --> 00:04:32.800 align:center
โทรเข้าเบอร์บ้าน

00:04:42.720 --> 00:04:44.480 align:center
มีเสียงผู้ชายรับโทรศัพท์

00:04:45.120 --> 00:04:47.080 align:center
เลือดในตัวผมเย็นเฉียบ

00:04:47.800 --> 00:04:50.840 align:center
ผมรู้ทันทีว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแล้ว

00:04:53.680 --> 00:04:55.400 align:center
เขาพูดว่า "ผมเป็นตำรวจ"

00:04:55.920 --> 00:04:57.360 align:center
ผมถามไปว่า "เรเชลล่ะ"

00:04:58.040 --> 00:05:00.000 align:center
เขาตอบว่า "เกิดอุบัติเหตุขึ้น"

00:05:00.600 --> 00:05:03.080 align:center
ผมถาม "เธอตายแล้วเหรอ"
เขาก็ "ผมตอบคุณไม่ได้"

00:05:03.600 --> 00:05:04.680 align:center
ผมก็ "นั่นแหละคำตอบ"

00:05:11.440 --> 00:05:13.600 align:center
แล้วผมก็ถามว่า "อเล็กซ์ล่ะ"

00:05:15.640 --> 00:05:18.160 align:center
เขาบอกว่า "อเล็กซ์ปลอดภัย
ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล"

00:05:20.600 --> 00:05:23.600 align:center
เขาบอกว่า
"อย่าไปไหนนะ เราจะส่งรถตำรวจไปรับ"

00:05:23.680 --> 00:05:26.960 align:center
ทันทีที่วางหูโทรศัพท์ ผมก็ทรุดลงไปร้องไห้กับพื้น

00:05:30.160 --> 00:05:32.760 align:center
อังเดร โดนเข้าที่ท้องเต็มๆ เลย

00:05:32.840 --> 00:05:33.960 align:center
กดหยุดไว้ก่อน

00:05:34.680 --> 00:05:36.680 align:center
นี่ ผมไม่…

00:05:38.360 --> 00:05:41.200 align:center
ไม่รู้ว่าพ่อพูดอะไร

00:05:41.280 --> 00:05:42.440 align:center
อันนั้นดีนะ

00:05:42.960 --> 00:05:44.120 align:center
- ชอบแบบนั้นเหรอ
- ใช่

00:05:45.280 --> 00:05:49.720 align:center
ความเป็นจริงที่ผมเคยเชื่อมั่นพังลงไปในพริบตา

00:05:50.240 --> 00:05:51.240 align:center
ผมอยู่ในสภาพที่

00:05:51.320 --> 00:05:54.960 align:center
เรียกกว่าใกล้จะเสียสติก็ได้

00:05:58.960 --> 00:06:04.720 align:center
(11:20 น.)

00:06:07.080 --> 00:06:09.080 align:center
วันที่ 15 กรกฎาคม 1992

00:06:09.160 --> 00:06:14.320 align:center
ผมได้รับแจ้งว่า
มีคนพาหมาไปเดินเล่นแล้วพบร่างมนุษย์

00:06:17.960 --> 00:06:23.360 align:center
เรามีหน้าที่ต้องรับมือ
กับสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้วด้วยอาชีพ

00:06:24.800 --> 00:06:28.560 align:center
ไม่ว่าจะเห็นอะไรเกิดกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
ก็ต้องแยกอารมณ์ออกไปให้ได้

00:06:30.240 --> 00:06:32.040 align:center
ผมเดินผ่านสนามหญ้า

00:06:32.120 --> 00:06:37.560 align:center
แล้วก็เลี้ยวขวาเข้าไปในบึงเล็กๆ

00:06:39.480 --> 00:06:42.160 align:center
สถานที่เกิดเหตุสภาพเลวร้ายมาก

00:06:43.320 --> 00:06:45.560 align:center
ดูเหมือนเป็นการลงมือแบบคลุ้มคลั่ง

00:06:47.440 --> 00:06:50.640 align:center
เหยื่อถูกทำร้าย ถูกลาก

00:06:51.880 --> 00:06:56.400 align:center
ถูกแทง 49 แผลเข้าที่คอ หน้าอกและรอบๆ

00:06:57.400 --> 00:07:01.000 align:center
ศพนอนในท่าที่มือหงายบังหน้าอยู่

00:07:01.080 --> 00:07:03.480 align:center
เหมือนว่ายังพยายามป้องกันตัวเอง

00:07:04.880 --> 00:07:06.560 align:center
เลวร้ายมาก

00:07:09.120 --> 00:07:13.320 align:center
เจ้าหน้าที่สืบสวนบอกผมว่า
เรเชลถูกทำร้ายจากด้านหลัง

00:07:13.400 --> 00:07:18.120 align:center
ถูกแทงหลายแผล ถูกล่วงละเมิด

00:07:22.600 --> 00:07:25.520 align:center
อเล็กซ์ถูกพบในลักษณะที่กอดร่างแม่เอาไว้

00:07:26.640 --> 00:07:29.640 align:center
เจ้าหน้าที่ต้องแงะตัวเขาออกมา

00:07:29.720 --> 00:07:31.280 align:center
เพื่อช่วยเหลือเขา

00:07:36.680 --> 00:07:39.360 align:center
อเล็กซ์ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

00:07:40.720 --> 00:07:41.880 align:center
พอผมไปถึงที่นั่น

00:07:41.960 --> 00:07:44.960 align:center
เจ้าหน้าที่บอกว่าอยากให้ผมคุยกับนักจิตวิทยาก่อน

00:07:45.040 --> 00:07:47.200 align:center
แล้วค่อยเจออเล็กซ์

00:07:51.040 --> 00:07:53.800 align:center
นักจิตวิทยาบอกว่า
เด็กๆ มีความยืนหยุ่นทางจิตใจสูงมาก

00:07:54.720 --> 00:07:56.960 align:center
สามารถผ่านเรื่องเลวร้ายที่สุดไปได้

00:07:59.800 --> 00:08:01.200 align:center
เขาบอกว่าเด็กจำเป็นต้องรู้

00:08:01.280 --> 00:08:04.800 align:center
ว่าเรื่องนี้จะอยู่ไปถาวร
ว่าคนคนนี้จะไม่กลับมาแล้ว

00:08:10.120 --> 00:08:15.040 align:center
พยาบาลอุ้มอเล็กซ์ออกมา
ท่าทางเขาดูสงบอย่างเหลือเชื่อ

00:08:16.280 --> 00:08:19.480 align:center
ใต้ตามีแผลบาด ที่แก้มมีรอยฟกช้ำ

00:08:19.560 --> 00:08:23.920 align:center
และแววตาดูเครียดมาก

00:08:24.000 --> 00:08:26.600 align:center
เหมือนแววตาคนแก่ แต่ตัวเป็นเด็ก

00:08:28.720 --> 00:08:33.120 align:center
ผมอุ้มเขาขึ้น แล้วก็ทวนคำพูดของนักจิตวิทยา

00:08:33.200 --> 00:08:34.360 align:center
เกิดอุบัติเหตุขึ้น

00:08:34.440 --> 00:08:37.080 align:center
แม่ตายแล้ว แม่จะไม่กลับมาหาเรา

00:08:37.160 --> 00:08:40.240 align:center
เขาจ้องผมท่าเดียว ไม่ได้ถามอะไร

00:08:40.320 --> 00:08:43.760 align:center
แต่สีหน้าบอกชัดเจนว่า "ผมรู้แล้ว"

00:08:43.840 --> 00:08:48.840 align:center
แบบว่า "พ่อไม่ต้องอธิบายเรื่องนั้นกับผมก็ได้"

00:08:50.760 --> 00:08:53.200 align:center
อเล็กซ์ หันมาโบกมือให้แม่หน่อย

00:08:54.360 --> 00:08:55.480 align:center
โบกมือหน่อย

00:09:00.160 --> 00:09:03.520 align:center
เขาไม่ได้ถามอีกเลยว่าแม่อยู่ไหน
ครั้งเดียวก็ไม่เคย

00:09:11.560 --> 00:09:13.160 align:center
ตำรวจปิดล้อมทุ่งวิมเบิลดั้นทันที

00:09:13.240 --> 00:09:17.280 align:center
หลังจากมีคนเดินผ่านมาพบร่างหญิงสาว
ในสภาพเปลือยกายครึ่งตัว

00:09:17.360 --> 00:09:20.160 align:center
ตำรวจบอกว่าเป็นเหตุฆาตกรรม
และคนร้ายลงมืออย่างคลุ้มคลั่ง

00:09:20.240 --> 00:09:23.080 align:center
โดยลูกชายวัยสองขวบของเธอ
เป็นผู้เห็นเหตุการณ์

00:09:25.000 --> 00:09:26.760 align:center
บรรณาธิการข่าวโทรมาบอกว่า

00:09:26.840 --> 00:09:28.160 align:center
"เพิ่งได้ข้อมูลมาจากสายข่าว

00:09:28.240 --> 00:09:31.920 align:center
เกิดเหตุแทงกันจนเสียชีวิตที่ทุ่งวิมเบิลดั้น"

00:09:32.000 --> 00:09:33.960 align:center
"คุณต้องพาทีมไปที่นั่นเดี๋ยวนี้"

00:09:36.160 --> 00:09:39.360 align:center
วิมเบิลดั้นเป็นย่านที่มั่งคั่งมาก

00:09:39.440 --> 00:09:41.200 align:center
มีบ้านสวยๆ เรียงราย

00:09:41.280 --> 00:09:47.400 align:center
ทุ่งวิมเบิลดั้นเป็นพื้นที่สวนสาธารณะ
กว้างราว 2,700 ไร่

00:09:47.480 --> 00:09:51.320 align:center
อยู่ติดกับใจกลางกรุงลอนดอนเลย

00:09:54.200 --> 00:09:56.200 align:center
การฆาตกรรมเกิดขึ้นตอนกลางวันแสกๆ

00:09:56.280 --> 00:09:59.960 align:center
และตำรวจบอกว่าฆาตกรน่าจะเปื้อนเลือดเต็มตัว

00:10:00.040 --> 00:10:02.520 align:center
อีฟ ริชชิ่งส์ จากสกายนิวส์

00:10:03.280 --> 00:10:07.680 align:center
เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจในที่เกิดเหตุ
อยู่ในอาการสะเทือนใจ

00:10:09.440 --> 00:10:13.520 align:center
มีคนเดินผ่านมาเจอเธอเปลือยครึ่งตัว

00:10:14.040 --> 00:10:17.920 align:center
และมีเด็กชายตัวเล็กๆ กอดร่างไว้แน่น

00:10:18.000 --> 00:10:19.160 align:center
ผู้กำกับบาสเซตต์

00:10:19.240 --> 00:10:22.840 align:center
ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการสืบสวน

00:10:22.920 --> 00:10:25.680 align:center
เป็นคนออกมาให้คำชี้แจงครั้งแรก

00:10:25.760 --> 00:10:29.920 align:center
เด็กชายคนนั้นเนื้อตัวเปื้อนไปด้วยโคลนและเลือด

00:10:30.000 --> 00:10:32.480 align:center
น่าจะเป็นเลือดของแม่

00:10:32.560 --> 00:10:35.280 align:center
ในช่วงการสืบสวนตอนนั้น
ผมเป็นสารวัตรสืบสวน

00:10:35.360 --> 00:10:37.520 align:center
เป็นมือขวาของจอห์น บาสเซตต์

00:10:38.840 --> 00:10:41.120 align:center
ตอนที่เราไปถึงที่เกิดเหตุ

00:10:42.880 --> 00:10:46.600 align:center
ผมดูแล้วรู้เลยว่าเธอน่าจะเจ็บปวดแสนสาหัส

00:10:46.680 --> 00:10:47.800 align:center
ในตอนที่ถูกเล่นงาน

00:10:48.960 --> 00:10:53.120 align:center
พอตรวจดูร่างอย่างใกล้ชิด
ก็พบว่าร่างนั้นอยู่ในท่าทางที่ไม่เป็นธรรมชาติ

00:10:54.560 --> 00:10:56.800 align:center
เสื้อผ้าถูกฉีกกระชาก

00:10:57.800 --> 00:11:00.880 align:center
ทั้งภายในและภายนอกร่างมีความชื้น

00:11:01.680 --> 00:11:05.800 align:center
บ่งชี้ว่าน่าจะมีการล่วงละเมิดทางเพศด้วย

00:11:06.880 --> 00:11:10.440 align:center
คนที่ก่ออาชญากรรมแบบนี้ได้ลงคอยังลอยนวลอยู่

00:11:10.520 --> 00:11:11.400 align:center
แค่คิดก็หนาวแล้ว

00:11:12.560 --> 00:11:15.040 align:center
แน่นอน ถ้ามีใครสักคนทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ

00:11:15.120 --> 00:11:17.400 align:center
ก็มีโอกาสที่เขาจะทำอีก

00:11:17.480 --> 00:11:22.240 align:center
เราเลยรู้สึกกดดันว่าต้องจับชายคนนี้ให้ได้
ก่อนที่เขาจะก่อเหตุอีก

00:11:26.040 --> 00:11:30.200 align:center
ทีมตำรวจใช้เวลาวันที่สอง
ปูพรมค้นพื้นที่กว่าสองพันไร่ที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

00:11:30.280 --> 00:11:32.400 align:center
เพื่อหาเบาะแสการฆาตกรรมอันเหี้ยมโหด

00:11:33.600 --> 00:11:35.320 align:center
จากขนาดพื้นที่ของทุ่งวิมเบิลดั้น

00:11:35.400 --> 00:11:38.840 align:center
ผมรู้ทันทีเลยว่างานนี้หินแน่นอน

00:11:40.080 --> 00:11:42.800 align:center
ปกติแล้วเวลาเกิดเหตุฆาตกรรม

00:11:42.880 --> 00:11:45.000 align:center
จะใช้เจ้าหน้าที่ประมาณสิบหรือสิบห้าคน

00:11:45.080 --> 00:11:47.280 align:center
แต่คดีนี้ เราน่าจะใช้สัก 40 คนได้

00:11:48.000 --> 00:11:51.720 align:center
และเราก็รู้กันแต่แรกเลยว่างานนี้งานช้าง

00:11:53.240 --> 00:11:56.560 align:center
แม่ลูกหนึ่งที่ถูกฆาตกรรม
มีชื่อตามเอกสารว่าเรเชล นิกเคลล์

00:11:58.440 --> 00:12:02.400 align:center
วันนี้สามีและลูกได้ไปยืนยันศพแล้ว

00:12:04.160 --> 00:12:07.640 align:center
พอได้เห็นรูปของเรเชล นิกเคลล์

00:12:07.720 --> 00:12:10.560 align:center
ได้เห็นว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง

00:12:11.280 --> 00:12:14.720 align:center
เธอเป็นคนที่เปล่งประกายความมีชีวิตชีวา

00:12:16.240 --> 00:12:21.360 align:center
ถ้าได้เห็นเธอ คุณจะนึกภาพตัวเองออก

00:12:23.200 --> 00:12:25.800 align:center
นึกออกว่าตอนอายุ 23 เป็นยังไง

00:12:25.880 --> 00:12:29.240 align:center
นึกออกว่าชีวิตพ่อแม่มือใหม่เป็นยังไง

00:12:31.720 --> 00:12:35.480 align:center
เรามองเห็นเรื่องราวความรัก
จากภาพที่เผยแพร่ออกมา

00:12:39.000 --> 00:12:40.760 align:center
เราจูนกันติดทันที

00:12:40.840 --> 00:12:43.640 align:center
ผมไม่เคยเจออะไรแบบนั้นที่ไหน

00:12:43.720 --> 00:12:45.280 align:center
และหลังจากนั้นก็ไม่เคยเจออีก

00:12:46.760 --> 00:12:50.440 align:center
เราตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋
รู้สึกว่าเราผูกพันกันทั้งใจ

00:12:50.520 --> 00:12:55.800 align:center
หลายคนฝันอยากเจอใครสักคนแบบนั้น

00:12:55.880 --> 00:12:59.480 align:center
ได้ตกหลุมรักหัวปักหัวปำ
รู้สึกว่าแค่มีเขา ชีวิตก็ไม่ขาดเหลืออะไร

00:12:59.560 --> 00:13:02.000 align:center
เราทั้งคู่โชคดีที่รู้สึกแบบนั้น

00:13:05.120 --> 00:13:08.200 align:center
ตอนที่เรเชลท้อง เราช็อกไปเลย

00:13:08.800 --> 00:13:12.600 align:center
ผมอายุ 25 ส่วนเรเชล 19

00:13:13.680 --> 00:13:17.960 align:center
เธอกำลังมุ่งมั่นกับเส้นทางชีวิตว่าจะเรียนให้จบ

00:13:18.040 --> 00:13:19.760 align:center
ได้มีอาชีพ ได้มีงานดีๆ

00:13:20.600 --> 00:13:23.960 align:center
แต่ตอนที่เรเชลเห็นว่าผมตั้งใจมาก

00:13:24.560 --> 00:13:26.600 align:center
เธอก็รู้เลยว่าเราจะเป็นพ่อกับแม่ได้

00:13:27.960 --> 00:13:29.440 align:center
แล้วเราก็เดินหน้า

00:13:32.440 --> 00:13:35.800 align:center
ตอนที่ได้อุ้มลูกเป็นครั้งแรก

00:13:35.880 --> 00:13:37.640 align:center
ได้เห็นลูกหายใจ

00:13:38.160 --> 00:13:39.880 align:center
มันคือสิ่งมหัศจรรย์

00:13:40.680 --> 00:13:42.000 align:center
มันคือความมหัศจรรย์ล้วนๆ

00:13:42.080 --> 00:13:45.440 align:center
ถ้าคุณได้เห็นเด็กคลอด
ยังไงก็ต้องเชื่อว่าเวทมนตร์มีจริง

00:13:50.120 --> 00:13:52.320 align:center
เรเชลมีสัญชาตญาณความเป็นแม่ในตัว

00:13:53.000 --> 00:13:55.320 align:center
เธอเป็นสุดยอดคุณแม่

00:13:57.360 --> 00:13:59.720 align:center
สองแม่ลูกรักกันมาก

00:13:59.800 --> 00:14:02.680 align:center
ต่างก็เติมเต็มกันและกัน

00:14:07.640 --> 00:14:09.200 align:center
ผมว่าคงเป็นปฏิกิริยาตามปกติของคน

00:14:09.280 --> 00:14:12.400 align:center
ที่อยากให้ตัวเองรับเคราะห์แทนพวกเขา

00:14:21.160 --> 00:14:23.400 align:center
ตำรวจแนะนำให้เรากลับไปที่แฟลต

00:14:23.480 --> 00:14:25.000 align:center
เก็บข้าวของที่ต้องใช้มา

00:14:27.400 --> 00:14:31.040 align:center
ผมหยิบของหลายๆ อย่างที่อเล็กซ์ชอบใส่กระเป๋า

00:14:32.440 --> 00:14:35.920 align:center
ตุ๊กตาหมีตัวโปรด
กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืด ชุดนอน

00:14:36.000 --> 00:14:41.960 align:center
และหนังแกะที่อเล็กซ์นอนกับแม่
ตั้งแต่คืนแรกที่อเล็กซ์เกิดมา

00:14:43.400 --> 00:14:47.520 align:center
เราไม่ได้กลับไปอยู่ที่แฟลตนั้นอีก
เพราะรู้สึกเหมือนเราถูกรุกล้ำพื้นที่ไปแล้ว

00:14:50.800 --> 00:14:52.280 align:center
เรเชล นิกเคลล์

00:14:52.360 --> 00:14:54.360 align:center
คุณแม่วัยสาวที่ถูกฆาตกรรมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

00:14:54.440 --> 00:14:55.760 align:center
ที่เซาธ์ลอนดอนเมื่อวานนี้

00:14:55.840 --> 00:14:57.960 align:center
แฟนของเธอได้ออกมาขอให้ช่วยตามหาฆาตกร

00:15:01.320 --> 00:15:04.240 align:center
ตอนที่เดินเข้าประตูห้องไป ผมไม่พร้อมนะ

00:15:04.320 --> 00:15:07.000 align:center
มีนักข่าวมากันเป็นร้อย

00:15:07.080 --> 00:15:10.800 align:center
มีกล้อง มีเลนส์ซูม

00:15:10.880 --> 00:15:15.840 align:center
กล้องทีวีจ่อมาทางผม
ทำให้รู้สึกเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูเป็นกองทัพ

00:15:16.640 --> 00:15:21.320 align:center
ทุกคนอยากเห็นว่าแฟนของเรเชลเป็นยังไง

00:15:22.040 --> 00:15:23.960 align:center
ต้องมีใครรู้หรือเห็นอะไรบ้างแน่นอน

00:15:25.080 --> 00:15:27.520 align:center
เพราะการก่อเหตุรุนแรงขนาดนั้น

00:15:28.520 --> 00:15:31.160 align:center
เป็นไปไม่ได้ที่คนร้ายจะเดินไปไหนมาไหน
โดยไม่เป็นที่สังเกต

00:15:32.000 --> 00:15:34.680 align:center
และผมขอพูดกับใครก็ตามที่รู้จักคนคนนั้น

00:15:34.760 --> 00:15:36.560 align:center
ไม่ว่าคุณจะรู้สึกยังไงกับเขา

00:15:37.160 --> 00:15:40.400 align:center
ก็ได้โปรดออกมาพูดเถอะ
ก่อนที่เขาจะทำลายชีวิตคนอื่นอีก

00:15:40.480 --> 00:15:45.200 align:center
แต่สิ่งที่ทุกคนอยากรู้จริงๆ คือ
เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของเรเชล

00:15:45.280 --> 00:15:46.760 align:center
เป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก

00:15:47.520 --> 00:15:49.120 align:center
เขายังไม่พูดอะไรเลย

00:15:50.440 --> 00:15:54.440 align:center
ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง
แต่ก็… ถือว่าไม่แย่เกินไปนัก

00:15:54.520 --> 00:15:56.240 align:center
เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ขอบคุณพระเจ้า

00:15:56.320 --> 00:15:59.600 align:center
และความโชคดีที่สุดคือเจ้าหน้าที่บอกผมว่า

00:15:59.680 --> 00:16:01.920 align:center
เขายังเด็กมาก ไม่น่าจะจำอะไรได้เยอะนัก

00:16:04.800 --> 00:16:10.680 align:center
เรากลับไปที่ทุ่ง
เพื่อวางกุหลาบให้เรเชลและบอกลา

00:16:10.760 --> 00:16:14.120 align:center
และรูปเราก็ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์

00:16:15.000 --> 00:16:18.960 align:center
ภาพที่ผมอุ้มอเล็กซ์เอาไว้ถูกตีพิมพ์เป็นภาพสี

00:16:19.040 --> 00:16:20.720 align:center
เห็นหน้าชัดเจน

00:16:21.480 --> 00:16:24.400 align:center
นักข่าวเปิดเผยหน้าตา
ของพยานเพียงคนเดียวที่เห็นเหตุฆาตกรรม

00:16:24.920 --> 00:16:28.120 align:center
แถมมีความเป็นไปได้ว่าคนบ้าคนนั้นอาจกลับมา

00:16:28.200 --> 00:16:30.880 align:center
เพื่อกำจัดพยานเพียงคนเดียวที่เห็นเขาก่อเหตุ

00:16:30.960 --> 00:16:33.240 align:center
ผมรู้เลยว่าถ้าก่อนหน้านี้เราไม่มีอันตราย

00:16:33.320 --> 00:16:35.760 align:center
ตอนนี้แหละอันตรายร้ายแรงแน่ๆ

00:16:35.840 --> 00:16:38.120 align:center
มีรายงานว่าอเล็กซ์วัยสองขวบ
รับมือกับเหตุการณ์ได้

00:16:38.200 --> 00:16:40.880 align:center
แต่ตกอยู่ในภาวะช็อกอย่างรุนแรง
จากสิ่งที่เผชิญมา

00:16:40.960 --> 00:16:44.520 align:center
ฉันว่าเด็กสองขวบน่าจะยังไม่เข้าใจความตาย

00:16:45.040 --> 00:16:47.080 align:center
ความบอบช้ำครั้งนี้จะอยู่กับเขานานแค่ไหน

00:16:47.160 --> 00:16:48.680 align:center
อาจอยู่ไปตลอดชีวิตเลยก็ได้

00:16:50.360 --> 00:16:54.480 align:center
ฝนตกลงมา พัดเจ้าแมงมุมปลิวไป

00:16:54.560 --> 00:16:58.000 align:center
เราใช้บ้านของแม่ผมเป็นที่หลบภัย

00:16:58.880 --> 00:17:01.840 align:center
อเล็กซ์ฝันร้าย ฝันร้ายน่ากลัว

00:17:01.920 --> 00:17:05.400 align:center
เขาอาจนอนหลับอย่างเป็นสุขตลอดคืน
แต่ในชั่วโมงสุดท้าย

00:17:05.480 --> 00:17:08.840 align:center
เขาจะ… เขาจะไม่สงบ

00:17:13.280 --> 00:17:16.560 align:center
ผมเลยจำเป็นต้อง
กล้ำกลืนความรู้สึกของตัวเองไว้

00:17:16.640 --> 00:17:20.160 align:center
กดมันไว้ ค่อยสะสางมันทีหลัง เอาไว้ก่อน

00:17:22.160 --> 00:17:23.640 align:center
ไม่ว่าจะยังไง

00:17:23.720 --> 00:17:27.560 align:center
ไม่ว่าผมจะเจอ
สถานการณ์เลวร้ายแค่ไหนในตอนนั้น

00:17:27.640 --> 00:17:29.480 align:center
ความต้องการของลูกต้องมาก่อน

00:17:33.240 --> 00:17:37.040 align:center
ตำรวจระดมกำลังเจ้าหน้าที่สืบสวน 54 นาย
เพื่อตามล่าตัวฆาตกร

00:17:37.120 --> 00:17:38.880 align:center
แล้วชื่ออะไรคะ

00:17:38.960 --> 00:17:41.920 align:center
นี่คือหนึ่งห้องจากสามห้องปฏิบัติการคดีพิเศษ

00:17:42.000 --> 00:17:45.120 align:center
จนถึงตอนนี้ มีสายจากประชาชน
โทรเข้ามาแล้วกว่าพันห้าร้อยสาย

00:17:45.200 --> 00:17:47.960 align:center
ทุกสายต้องถูกตรวจสอบ
และดำเนินการอย่างรอบคอบ

00:17:48.600 --> 00:17:52.640 align:center
คดีนี้เป็นคดีที่รวบรวมหลักฐานได้ยากมาก

00:17:54.240 --> 00:17:55.480 align:center
ครับ ห้องปฏิบัติการพิเศษครับ

00:17:55.560 --> 00:17:59.400 align:center
เราต้องจัดการกับความโกลาหลทั้งหมดทั้งมวล
เพื่อรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุด

00:17:59.480 --> 00:18:01.080 align:center
โทรศัพท์ดังไม่หยุด

00:18:02.760 --> 00:18:04.920 align:center
คุณต้องเคยเห็นรูปของเรเชลแน่ๆ

00:18:05.000 --> 00:18:06.160 align:center
- เคย
- ใช่ไหม

00:18:06.240 --> 00:18:08.160 align:center
- เคยเห็นเธอมาที่นี่ไหม
- ไม่เคย

00:18:08.240 --> 00:18:11.200 align:center
เราไปเก็บปากคำที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

00:18:11.280 --> 00:18:13.560 align:center
ต้องมีใครเห็นคนร้ายบ้างสิ

00:18:13.640 --> 00:18:16.880 align:center
ตอนที่คนร้ายไปที่จุดเกิดเหตุ
หรือออกจากจุดเกิดเหตุ

00:18:18.360 --> 00:18:20.840 align:center
แรงกดดันในการตามหาพยานพุ่งสูง

00:18:20.920 --> 00:18:24.800 align:center
นั่นทีมสืบคดีเรเชล นิกเคลล์ที่วิมเบิลดั้น
พวกเขาสอบถามคุณรึยัง

00:18:24.880 --> 00:18:26.800 align:center
เราพยายามตอบกลับให้เร็วที่สุด

00:18:26.880 --> 00:18:30.080 align:center
ส่วนที่ตอบช้าก็มี ผมไม่ปฏิเสธ

00:18:30.160 --> 00:18:32.360 align:center
แต่เราจะตอบทุกคนแน่นอน

00:18:33.040 --> 00:18:36.280 align:center
หน้าที่นี้ตกอยู่ที่ผม
กับเจ้าหน้าที่ที่ทำงานตามคำสั่งผม

00:18:36.360 --> 00:18:37.520 align:center
เราจะจับเขาให้ได้

00:18:38.760 --> 00:18:41.040 align:center
มีการเก็บตัวอย่างจากที่เกิดเหตุ

00:18:41.560 --> 00:18:44.960 align:center
และส่งไปให้ห้องแล็บวิเคราะห์ดีเอ็นเอ

00:18:45.040 --> 00:18:46.760 align:center
และผมก็เจอแต่ทางตัน

00:18:47.800 --> 00:18:50.480 align:center
นักชีววิทยาบอกว่า "ไม่เจออะไร"

00:18:51.000 --> 00:18:54.480 align:center
ส่วนผมก็
"ไม่เจออะไรได้ไง แล้วดีเอ็นเอเธอล่ะ"

00:18:54.560 --> 00:18:56.360 align:center
"ไม่ ไม่เจออะไรเลย"

00:18:56.440 --> 00:18:59.640 align:center
ผมไม่เคยเจออะไรแบบนั้นมาก่อน
แปลกๆ อยู่เหมือนกัน

00:19:00.160 --> 00:19:02.080 align:center
ทีมวิทยาศาสตร์ก็พูดว่า

00:19:02.160 --> 00:19:04.960 align:center
"เดี๋ยวเราจะตรวจสอบอีกทีด้วยวิธีอื่น"

00:19:05.520 --> 00:19:07.160 align:center
แต่ก็ยังไม่เจออะไร

00:19:07.760 --> 00:19:13.480 align:center
รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาเลย
เพราะเราต้องตามคนร้ายให้เจอโดยเร็วที่สุด

00:19:13.560 --> 00:19:15.760 align:center
แล้วนี่ผ่านมาสองสามอาทิตย์แล้ว

00:19:15.840 --> 00:19:20.120 align:center
เรายังไม่คืบหน้าจากวันเกิดเหตุเลย

00:19:21.480 --> 00:19:24.520 align:center
มีแค่ที่เกิดเหตุ ไม่มีคนเห็นเหตุการณ์

00:19:25.040 --> 00:19:26.800 align:center
ไม่มีหลักฐานทางนิติเวช

00:19:26.880 --> 00:19:31.360 align:center
แค่นั้นเลย แล้วเราจะไปทางไหนต่อ

00:19:34.960 --> 00:19:37.360 align:center
สถานการณ์เข้าขั้นหลังชนฝา

00:19:37.440 --> 00:19:41.840 align:center
ตำรวจเลยอยากขอคุยกับอเล็กซ์
ว่าเขาเห็นอะไรวันนั้น

00:19:44.520 --> 00:19:45.800 align:center
สิ่งที่เรากังวลที่สุด

00:19:45.880 --> 00:19:48.240 align:center
คือการตามหาคนร้ายให้เจอ แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น

00:19:48.320 --> 00:19:51.520 align:center
คือเราต้องป้องกัน
ไม่ให้ใครต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก ถ้าเราทำได้

00:19:51.600 --> 00:19:55.440 align:center
เราต้องระวังให้มากในการคุยกับอเล็กซ์ที่ยังเด็ก

00:19:55.520 --> 00:20:00.280 align:center
เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือบาดแผลทางใจ

00:20:01.560 --> 00:20:05.000 align:center
ดังนั้นเราเลยขอคำแนะนำว่าต้องคุยยังไง

00:20:07.400 --> 00:20:08.360 align:center
เป็นไงบ้าง

00:20:10.200 --> 00:20:12.720 align:center
และคำแนะนำที่ได้รับมาคือเราต้องคุยกับเขา

00:20:12.800 --> 00:20:14.760 align:center
โดยให้นักจิตวิทยาเด็กพูดแทน

00:20:16.400 --> 00:20:18.800 align:center
เอาหนังสือไดโนเสาร์ให้จีนดูหน่อยสิ

00:20:20.040 --> 00:20:21.800 align:center
พ่อชอบเทอโรแดคทิล

00:20:22.440 --> 00:20:23.280 align:center
ใช่

00:20:23.880 --> 00:20:27.720 align:center
ฉันเป็นนักจิตวิทยาเด็กและเด็กวัยรุ่น

00:20:29.600 --> 00:20:32.280 align:center
และเราเองก็ไม่เคยเจอเคสแบบนี้

00:20:32.360 --> 00:20:35.320 align:center
นี่เป็นเคสเดียวที่ฉันได้เกี่ยวข้องโดยตรง

00:20:35.400 --> 00:20:39.520 align:center
ที่เด็กเป็นพยานเพียงคนเดียว
ในคดีอาชญากรรมรุนแรง

00:20:39.600 --> 00:20:42.080 align:center
นี่ไง หนังสือไดโนเสาร์ของผม

00:20:42.160 --> 00:20:44.520 align:center
พ่อชอบเจ้าพวกนี้ พวกที่บินได้

00:20:44.600 --> 00:20:46.120 align:center
แต่ผมชอบทุกตัวเลย

00:20:46.200 --> 00:20:47.520 align:center
ชอบทุกตัวเลยเหรอ

00:20:47.600 --> 00:20:49.840 align:center
ฉันเสนอไปว่าคุยที่บ้านฉันก็ได้

00:20:49.920 --> 00:20:53.840 align:center
ในการพูดคุยครั้งแรก มีตำรวจคนนึง

00:20:53.920 --> 00:20:57.800 align:center
มีอังเดร ตัวฉัน กับเด็ก

00:20:58.320 --> 00:21:01.480 align:center
ตำรวจตั้งความหวังไว้สูงมาก

00:21:01.560 --> 00:21:05.600 align:center
ว่าเด็กคนนี้ ต่อให้จะอายุแค่นี้
ก็จะให้ข้อมูลเพิ่มเติมได้

00:21:05.680 --> 00:21:09.360 align:center
ฉันไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน
ว่างานที่เข้มข้นขนาดนี้

00:21:09.440 --> 00:21:11.400 align:center
จะมีผลกับเด็กเล็กยังไง

00:21:11.480 --> 00:21:15.480 align:center
แต่สมองส่วนที่ใช้เหตุผล
ก็เห็นด้วยเต็มที่ว่างานนี้สำคัญ

00:21:15.560 --> 00:21:19.160 align:center
เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครถูกฆ่าอีก
ก็เลยกลายเป็นว่ากลืนไม่เข้า คายไม่ออก

00:21:19.240 --> 00:21:21.320 align:center
เป็นการตัดสินใจที่ยากมาก

00:21:21.400 --> 00:21:23.960 align:center
ผมเลยพยายามลับประสาทให้ไวที่สุด

00:21:24.040 --> 00:21:26.760 align:center
ถ้ารู้สึกว่าโดนล้ำเส้น ก็ต้องหยุดทันที

00:21:27.280 --> 00:21:29.680 align:center
เมื่อวานมีเรื่องน่ากลัวใช่ไหมจ๊ะ

00:21:30.760 --> 00:21:32.120 align:center
เรื่องเป็นยังไงเหรอ

00:21:32.720 --> 00:21:36.960 align:center
เจ้าตัวโตตัวนั้นคือไดโนเสาร์ฮะ

00:21:37.040 --> 00:21:39.080 align:center
มีไดโนเสาร์ตัวโตอยู่ที่พื้นดิน

00:21:39.160 --> 00:21:41.480 align:center
แล้วก็ตัวเล็กสามตัวกำลังกินใช่ไหม

00:21:41.560 --> 00:21:44.000 align:center
- ฮะ
- เลือดเปื้อนเต็มตัวเลยใช่ไหม

00:21:44.080 --> 00:21:47.040 align:center
เลือดเปื้อนเต็มตัวเหรอ แบบนั้นก็แย่สิ

00:21:50.080 --> 00:21:51.880 align:center
พวกมันไม่เห็นหรอก

00:21:51.960 --> 00:21:53.960 align:center
มีการตัดสินใจว่าทางที่ดีที่สุด

00:21:54.040 --> 00:21:56.120 align:center
คือให้ผมเป็นคนถามแทนเธอ

00:21:56.200 --> 00:21:58.720 align:center
เพื่อให้อเล็กซ์ตอบอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

00:21:59.480 --> 00:22:02.440 align:center
อเล็กซ์ตัวเปื้อนเลือดใช่ไหม
หนูมีเลือดเปื้อนตัวใช่ไหมจ๊ะ

00:22:03.000 --> 00:22:05.760 align:center
เสื้อผ้าหนูก็เปื้อนเลือดไปหมดเลยใช่ไหม

00:22:05.840 --> 00:22:08.600 align:center
- ฮะ
- ตอนที่อยู่กับแม่วันนั้นน่ะ

00:22:13.520 --> 00:22:17.840 align:center
หลักๆ แล้วฉันพยายามโฟกัสที่อเล็กซ์
คอยสังเกตเขา

00:22:20.480 --> 00:22:22.640 align:center
ในวัยนั้น เขารู้จักคำศัพท์ไม่เยอะ

00:22:22.720 --> 00:22:25.240 align:center
ลังเลที่จะมองหน้าคนอื่น

00:22:25.320 --> 00:22:29.800 align:center
แต่… ฉันว่าเขามีท่าทางเครียด

00:22:29.880 --> 00:22:32.800 align:center
หลังจากที่บอบช้ำทางใจอย่างรุนแรง

00:22:33.680 --> 00:22:36.360 align:center
มันสื่อออกมาทางภาษากายและการเคลื่อนไหว

00:22:37.480 --> 00:22:41.760 align:center
หนูในตอนนี้น่าจะรู้แล้วว่า
เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นได้โดยไม่เลือกเวลา

00:22:42.280 --> 00:22:44.320 align:center
หนูน่าจะกลัวมาก

00:22:44.400 --> 00:22:47.960 align:center
จีนมองว่าถ้ากดดันเขานิดหน่อยจะดีกว่า

00:22:49.080 --> 00:22:51.000 align:center
แล้วตอนที่เห็นผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น

00:22:51.080 --> 00:22:53.320 align:center
เขาได้มองมาที่ลูกไหม หรือว่ามองที่แม่

00:22:53.400 --> 00:22:54.600 align:center
แม่

00:22:55.560 --> 00:22:57.600 align:center
เขาไม่ได้พูดอะไรกับลูกเหรอ

00:22:57.680 --> 00:22:59.760 align:center
- ไม่ฮะ
- ไม่ได้ตะคอกใส่เหรอ

00:23:01.840 --> 00:23:04.160 align:center
- เขาได้ตะคอกลูกรึเปล่า อเล็กซ์
- เปล่าฮะ

00:23:04.680 --> 00:23:07.120 align:center
ยิ่งผมถามไปทางนั้นมากเท่าไหร่

00:23:07.200 --> 00:23:10.000 align:center
ก็จะยิ่งเห็นว่าท่าทีเขาเปลี่ยนไป เขาเกร็งขึ้น

00:23:11.320 --> 00:23:13.080 align:center
อเล็กซ์ เขาได้ตีลูกไหม

00:23:13.160 --> 00:23:14.800 align:center
- ไม่
- ด้วยมือนะ

00:23:15.320 --> 00:23:16.360 align:center
ไม่

00:23:16.440 --> 00:23:20.240 align:center
ผมไม่ได้สนใจว่า
เราจะเก็บข้อมูลจากเด็กตัวเล็กๆ ได้แค่ไหน

00:23:20.320 --> 00:23:23.920 align:center
การพูดคุยลักษณะนี้
จะสร้างความเครียดให้เขาแค่ไหน

00:23:24.000 --> 00:23:26.960 align:center
จะกระทบการรักษาแผลใจของเขาแค่ไหน

00:23:27.560 --> 00:23:29.640 align:center
เรื่องนั้นเล่าไม่ได้

00:23:29.720 --> 00:23:31.960 align:center
พอนึกถึงแล้วรู้สึกเจ็บใช่ไหม

00:23:32.040 --> 00:23:33.960 align:center
เมื่อกี้บอกว่า "เล่าไม่ได้" เหรอ

00:23:34.040 --> 00:23:37.560 align:center
- เรื่องนั้นเล่าไม่ได้
- ไม่ได้เหรอ

00:23:37.640 --> 00:23:41.640 align:center
สิ่งที่เราไม่รู้คือเขาเห็นเหตุการณ์มากน้อยแค่ไหน

00:23:41.720 --> 00:23:44.200 align:center
ผมไม่อยากให้เขาเห็นเลยแม้แต่นิด

00:23:44.280 --> 00:23:49.960 align:center
ผมหวังอยากให้เขาถูกผลักออกไปห่างๆ
และเกิดเหตุโดยที่

00:23:50.040 --> 00:23:51.600 align:center
โดยที่เขาไม่…

00:23:53.160 --> 00:23:54.680 align:center
ไม่รับรู้และไม่เข้าใจ

00:23:54.760 --> 00:23:58.040 align:center
ตอนที่แม่นอนอยู่บนพื้น และคนไม่ดีไปแล้ว

00:23:58.120 --> 00:24:00.440 align:center
- ลูกได้พูดอะไรกับแม่ไหม
- ไม่ฮะ

00:24:00.520 --> 00:24:02.600 align:center
- ได้คุยกับแม่ไหม
- ไม่

00:24:02.680 --> 00:24:04.040 align:center
ลูกกลัวไหม

00:24:04.120 --> 00:24:05.080 align:center
อืม

00:24:06.120 --> 00:24:07.720 align:center
คิดว่าแม่นอนหลับใช่ไหม

00:24:08.240 --> 00:24:09.080 align:center
อืม

00:24:09.160 --> 00:24:10.480 align:center
- เหรอ
- อืม

00:24:10.560 --> 00:24:12.120 align:center
อยากให้แม่ตื่นขึ้นมาไหม

00:24:12.760 --> 00:24:14.040 align:center
อยากให้แม่ตื่นขึ้นมาไหม

00:24:14.120 --> 00:24:15.000 align:center
อืม

00:24:15.520 --> 00:24:16.800 align:center
แล้วแม่ตื่นไหม

00:24:18.760 --> 00:24:19.760 align:center
ไม่

00:24:23.040 --> 00:24:24.440 align:center
หนักหน่วงมาก

00:24:25.440 --> 00:24:29.160 align:center
มีการมานั่งคุยแบบนี้ทุกสองสามวัน
ต่อเนื่องอยู่หลายอาทิตย์

00:24:34.160 --> 00:24:37.760 align:center
อเล็กซ์แสดงให้เราเห็นอีกครั้ง
ว่าเขาจำอะไรได้เยอะมาก

00:24:37.840 --> 00:24:39.520 align:center
สำหรับเด็กเล็ก

00:24:41.400 --> 00:24:43.480 align:center
จำได้ว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นยังไง

00:24:43.560 --> 00:24:46.960 align:center
คนไม่ดีโผล่ออกมาจากทางไหน

00:24:47.040 --> 00:24:49.080 align:center
จากข้างหลังพวกเขา

00:24:49.160 --> 00:24:53.040 align:center
แล้วเขาไปจากที่นั่นยังไงหลังเกิดเหตุ

00:24:53.120 --> 00:24:55.880 align:center
เขาล้างมือในลำธาร แล้วก็เดินหายไป

00:24:56.600 --> 00:25:02.160 align:center
อเล็กซ์ คนที่ทำร้ายแม่น่ะ
เขาใส่กางเกงแบบไหน

00:25:03.800 --> 00:25:06.120 align:center
- แบบนี้
- แบบนี้เหรอ

00:25:06.640 --> 00:25:09.640 align:center
แล้วอเล็กซ์ก็เริ่มบอกลักษณะชายคนนั้น

00:25:09.720 --> 00:25:12.000 align:center
- สีอะไร
- น้ำเงิน

00:25:12.720 --> 00:25:14.600 align:center
รองเท้าเขาสีอะไร

00:25:14.680 --> 00:25:15.960 align:center
สีนั้น

00:25:16.680 --> 00:25:19.840 align:center
รูปพรรณสัณฐานที่ได้จากอเล็กซ์คือ
คนคนนั้นเป็นชายหนุ่มผิวขาว

00:25:19.920 --> 00:25:23.080 align:center
สวมเสื้อสีขาวทับกางเกงสีน้ำเงิน

00:25:23.160 --> 00:25:24.800 align:center
รองเท้าสีน้ำตาล

00:25:24.880 --> 00:25:27.560 align:center
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ

00:25:27.640 --> 00:25:30.520 align:center
อเล็กซ์จำได้ว่าเขาใส่เข็มขัดทับเสื้อขาว

00:25:30.600 --> 00:25:32.280 align:center
เหมือนผ้ากันเปื้อนของคนขายเนื้อ

00:25:34.360 --> 00:25:38.160 align:center
รูปพรรณสัณฐานที่อเล็กซ์บอก
คล้ายกันมากกับที่ผู้หญิงคนนึงให้การไว้

00:25:38.240 --> 00:25:41.240 align:center
เธอเห็นชายคนนึงเดินไปทางจุดเกิดเหตุ

00:25:41.840 --> 00:25:44.120 align:center
สิบนาทีก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม

00:25:45.920 --> 00:25:48.760 align:center
เขาสวมเสื้อสีขาว กางเกงสีเข้ม

00:25:48.840 --> 00:25:50.320 align:center
ถือกระเป๋าอะไรสักอย่าง

00:25:50.400 --> 00:25:54.840 align:center
เราเลยสรุปกันว่าในบรรดาคนที่ไปทุ่งวันนั้น

00:25:54.920 --> 00:25:58.320 align:center
คนคนนั้นมีสิทธิ์เป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุด

00:25:59.760 --> 00:26:02.440 align:center
ทีนี้ก็แค่ต้องหาตัวให้เจอ

00:26:02.520 --> 00:26:04.360 align:center
ท่านผู้กำกับครับ เราพูดได้ไหมว่า

00:26:04.440 --> 00:26:07.240 align:center
ในความเป็นจริงแล้วพวกคุณแทบไม่คืบหน้าเลย

00:26:07.760 --> 00:26:10.360 align:center
ครับ ถือเป็นการประเมินที่ถูกต้อง

00:26:10.440 --> 00:26:13.400 align:center
ผมเองก็หวังอยากให้ตอนนี้เราจับคนร้ายได้แล้ว

00:26:13.920 --> 00:26:17.440 align:center
แต่ถ้าคุณเห็นว่า
พวกเราที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเจอปัญหาระดับไหน

00:26:17.520 --> 00:26:19.920 align:center
คุณจะเข้าใจว่าทำไม

00:26:20.600 --> 00:26:23.680 align:center
เมื่อไม่มีหลักฐาน
ตำรวจก็หันไปพึ่งนักจิตวิทยาด้านอาชญากรรม

00:26:23.760 --> 00:26:26.040 align:center
ให้ช่วยสร้างโปรไฟล์ของคนร้าย

00:26:26.640 --> 00:26:30.440 align:center
ตอนนั้นมีหนังอย่างเรื่อง "อำมหิตไม่เงียบ"

00:26:31.200 --> 00:26:33.880 align:center
เราจะสัมภาษณ์ฆาตกรต่อเนื่องทุกคนที่ถูกคุมขังอยู่

00:26:33.960 --> 00:26:35.880 align:center
เพื่อสร้างโปรไฟล์ทางจิตและพฤติกรรม

00:26:35.960 --> 00:26:39.600 align:center
ในหนังพวกนั้น
นักจิตวิทยาด้านอาชญากรรมจะหาตัวผู้ต้องสงสัย

00:26:39.680 --> 00:26:41.360 align:center
โดยสร้างโปรไฟล์คนร้ายขึ้นมา

00:26:41.440 --> 00:26:46.680 align:center
ผมเองก็สนใจ เพราะอย่างที่บอก
ฝั่งอเมริกาเขาประสบความสำเร็จหลายเคสแล้ว

00:26:47.200 --> 00:26:52.240 align:center
หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญที่ตำรวจขอคำปรึกษาคือ
โรเบิร์ต เรสเลอร์ อดีตเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ

00:26:52.760 --> 00:26:56.720 align:center
เรสเลอร์เคยสัมภาษณ์
ฆาตกรชื่อกระฉ่อนหลายคนที่ก่อเหตุทางเพศ

00:26:56.800 --> 00:26:58.000 align:center
อย่างเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์

00:26:58.840 --> 00:27:02.840 align:center
เขาบอกว่าคนที่สังหารเรเชล นิกเคลล์
เป็นคนไม่มีระเบียบแบบแผน

00:27:02.920 --> 00:27:05.280 align:center
สิ่งแรกที่ผู้คนนึกถึงคือ "นี่คือฆาตกรต่อเนื่อง"

00:27:05.360 --> 00:27:08.640 align:center
เหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นอีก
ในหลักวันหรือหลักสัปดาห์ไหม

00:27:08.720 --> 00:27:12.480 align:center
คนร้ายในคดีนี้
เป็นคนไร้ระเบียบแบบแผน คลุ้มคลั่ง

00:27:12.560 --> 00:27:15.120 align:center
อาจเป็นคนที่มีความผิดปกติทางจิตใจ

00:27:15.640 --> 00:27:20.080 align:center
ถึงจอห์น บาสเซตต์จะเคยเจอกับบ็อบ เรสเลอร์
แต่ก็เป็นการพบกันสั้นๆ เท่านั้น

00:27:20.160 --> 00:27:25.360 align:center
แต่ทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันว่า
เราควรสานต่อไอเดียวิเคราะห์โปรไฟล์คนร้าย

00:27:26.160 --> 00:27:30.000 align:center
ดังนั้น นักวิเคราะห์โปรไฟล์คนร้าย
ที่มีความสำคัญที่สุด

00:27:30.080 --> 00:27:32.000 align:center
และเคยทำงานกับตำรวจมาก่อน

00:27:32.080 --> 00:27:36.320 align:center
ก็ได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับการสืบสวนนี้
ในฐานะที่ปรึกษา

00:27:38.440 --> 00:27:41.080 align:center
ตอนที่ตำรวจขอให้ผมเข้ามาช่วย

00:27:41.160 --> 00:27:45.080 align:center
ปกติจะเป็นเพราะพวกเขาเจอทางตัน

00:27:45.160 --> 00:27:48.680 align:center
และผมค่อนข้างแน่ใจ
ว่าคดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์เจอทางตัน

00:27:50.560 --> 00:27:52.240 align:center
พอล บริตตันจากมหาวิทยาลัยเลสเตอร์

00:27:52.320 --> 00:27:55.400 align:center
เคยมีส่วนร่วมใน
คดีอาชญากรรมที่ฉาวโฉ่ที่สุดของประเทศ

00:27:55.920 --> 00:27:59.080 align:center
ในแต่ละคดี ตำรวจจะพูดว่า

00:27:59.160 --> 00:28:00.120 align:center
"สิ่งที่ผมต้องการ

00:28:00.200 --> 00:28:04.280 align:center
คือสิ่งที่จะช่วยให้ผมระบุตัวผู้กระทำผิดได้"

00:28:04.360 --> 00:28:08.320 align:center
พอล บริตตัน
เคยไปสัมภาษณ์เดนนิส นิลเซนในเรือนจำ

00:28:08.400 --> 00:28:10.200 align:center
คนร้ายที่เลือกเหยื่อเป็นชายหนุ่มไร้บ้าน

00:28:10.280 --> 00:28:15.120 align:center
"อะไรก็ได้
ที่จะช่วยให้ผมป้องกันไม่ให้คนคนนี้ก่อเหตุอีก"

00:28:15.200 --> 00:28:17.080 align:center
พอล บริตตันนักจิตวิทยาด้านนิติเวชบอกว่า

00:28:17.160 --> 00:28:20.360 align:center
คดีเฟร็ดกับโรส เวสต์
ไม่ได้เฉพาะตัวอย่างที่คนคิด

00:28:20.440 --> 00:28:23.520 align:center
เขามั่นใจว่ายังมีฆาตกรต่อเนื่องรายอื่นๆ
ยังลอยนวลอยู่อีกหลายคน

00:28:24.920 --> 00:28:28.320 align:center
ผมได้รับคำขอให้เข้ามาช่วยดูคดี

00:28:28.400 --> 00:28:32.360 align:center
หลังจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมเรเชลไปได้
สามหรือสี่อาทิตย์แล้ว

00:28:35.400 --> 00:28:39.240 align:center
และตำรวจอยากได้ความเห็นของผม

00:28:39.320 --> 00:28:42.880 align:center
อยากได้การวิเคราะห์ทางจิตวิทยาว่า
ใครเป็นคนก่อเหตุ

00:28:46.840 --> 00:28:48.840 align:center
ผมมีข้อมูลสถานที่เกิดเหตุ

00:28:49.480 --> 00:28:52.160 align:center
มีวิดีโอ มีแผนที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

00:28:53.240 --> 00:28:54.760 align:center
แต่สิ่งที่ผมต้องทำ

00:28:54.840 --> 00:28:57.720 align:center
คือการไปดูที่เกิดเหตุจริงด้วยตัวเอง

00:29:00.120 --> 00:29:03.600 align:center
ข้างกังหันลมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น มีลานจอดรถอยู่

00:29:03.680 --> 00:29:04.720 align:center
เราจอดรถไว้ตรงนั้น

00:29:04.800 --> 00:29:08.800 align:center
แล้วก็เดินไปที่เกิดเหตุ

00:29:12.240 --> 00:29:14.320 align:center
สิ่งที่คนร้ายมองหาก็คือ

00:29:14.400 --> 00:29:17.760 align:center
สถานที่ที่เขาจะสามารถเจอเหยื่อได้โดยบังเอิญ

00:29:20.000 --> 00:29:22.640 align:center
ที่ที่เขาสามารถสังเกตการณ์

00:29:23.760 --> 00:29:25.080 align:center
คอยเฝ้าดู

00:29:25.800 --> 00:29:30.160 align:center
เขารอจนเจอคนที่
ใกล้เคียงกับความชอบของเขาที่สุด

00:29:30.240 --> 00:29:32.960 align:center
และโชคร้ายที่เป็นเรเชล นิกเคลล์

00:29:33.480 --> 00:29:36.320 align:center
เขามอง คอยเฝ้าดู

00:29:37.280 --> 00:29:39.560 align:center
เพราะเขาเป็นพวกตามดู เป็นพวกสังเกตการณ์

00:29:43.480 --> 00:29:45.400 align:center
และบ่อยครั้งที่…

00:29:45.480 --> 00:29:48.080 align:center
ขอพูดตรงๆ เลยนะ อย่าถือสา

00:29:48.680 --> 00:29:50.480 align:center
บ่อยครั้งที่เขาจะคิดว่า…

00:29:52.680 --> 00:29:55.280 align:center
"นังนั่นเหยียดฉัน"

00:29:56.480 --> 00:29:57.880 align:center
"ฉันไม่ยอม"

00:29:58.680 --> 00:29:59.960 align:center
"ต้องจัดการ"

00:30:02.240 --> 00:30:08.280 align:center
เขาเกิดความตั้งใจแน่วแน่
ว่าจะกำจัดหญิงสาวคนนี้

00:30:11.160 --> 00:30:16.120 align:center
แต่เรเชล นิกเคลล์
คงไม่ยอมก้มหน้ารับความตายง่ายๆ

00:30:18.240 --> 00:30:20.840 align:center
โดยที่ไม่โต้ตอบอะไรเลย

00:30:22.960 --> 00:30:25.080 align:center
แต่ถ้าคนร้ายพูดว่า

00:30:25.160 --> 00:30:28.600 align:center
"ทำตามที่บอก ไม่งั้นฉันจะทำร้ายเด็ก"

00:30:28.680 --> 00:30:30.160 align:center
ทุกอย่างเปลี่ยนเลยนะ

00:30:32.920 --> 00:30:34.960 align:center
เด็กคือตัวประกัน

00:30:35.040 --> 00:30:39.560 align:center
เด็กคือเครื่องมือสำหรับต่อรอง

00:30:39.640 --> 00:30:44.920 align:center
เรเชลยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยลูก

00:30:53.240 --> 00:30:55.320 align:center
ผมกล้าพูดได้อย่างชัดเจน

00:30:55.400 --> 00:30:57.040 align:center
เขาจะฆ่าอีก

00:30:57.120 --> 00:31:00.040 align:center
นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดครั้งเดียว

00:31:00.120 --> 00:31:04.080 align:center
นี่คือรูปแบบที่จะเกิดซ้ำอีกหลายครั้ง

00:31:09.480 --> 00:31:13.120 align:center
ตอนที่กลับไปหาแม่ แม่ยืนอยู่หรือว่านอนอยู่

00:31:14.280 --> 00:31:17.080 align:center
จำไม่ได้ฮะ

00:31:17.160 --> 00:31:20.480 align:center
พ่อ เลิกถามอะไรแบบนี้ได้แล้ว

00:31:20.560 --> 00:31:24.280 align:center
ลูกเก่งมากนะอเล็กซ์ เก่งมากเลย

00:31:25.120 --> 00:31:28.040 align:center
จากวันเคลื่อนเป็นสัปดาห์
จากสัปดาห์เคลื่อนเป็นเดือน

00:31:28.120 --> 00:31:29.160 align:center
และเราก็ไปถึงจุดหนึ่ง

00:31:29.240 --> 00:31:31.520 align:center
ที่ทุกอย่างมันหนักเกินไป แล้วก็วนลูป

00:31:32.040 --> 00:31:34.120 align:center
และจุดนั้นแหละที่ผมรู้สึกว่า "นี่…"

00:31:34.200 --> 00:31:37.880 align:center
"ผลลัพธ์ที่ได้มันน้อยลงเรื่อยๆ
อเล็กซ์จะให้ข้อมูลอะไรได้มากกว่านี้อีกเหรอ"

00:31:37.960 --> 00:31:40.480 align:center
- ตอนที่กลับไปหาแม่…
- ผมเบื่อแล้ว

00:31:40.560 --> 00:31:41.920 align:center
- เบื่อเหรอ
- ใช่

00:31:42.000 --> 00:31:45.160 align:center
- คำถามสุดท้ายนะอเล็กซ์
- ไม่ ไม่เอาแล้ว

00:31:45.240 --> 00:31:47.280 align:center
โอเค ก็ได้ ไม่เป็นไร มานี่นะ

00:31:47.360 --> 00:31:49.760 align:center
ลูกเก่งมาก ทำได้ดีมาก

00:31:57.080 --> 00:31:59.000 align:center
ไว้ค่อยคุยส่วนที่เหลือกันใหม่เนอะ

00:31:59.080 --> 00:32:00.160 align:center
ไม่เอา

00:32:00.680 --> 00:32:04.000 align:center
ไม่เอา ผมก็จะยังเบื่ออยู่

00:32:04.080 --> 00:32:05.880 align:center
- จะยังเบื่ออยู่เหรอ
- ฮะ

00:32:05.960 --> 00:32:07.600 align:center
งั้นไม่คุยแล้วเนอะ

00:32:08.120 --> 00:32:11.280 align:center
ตำรวจอยากลองทุกวิถีทาง

00:32:12.040 --> 00:32:14.920 align:center
ผุดไอเดียที่หดหู่ยิ่งกว่าเดิม

00:32:15.000 --> 00:32:17.760 align:center
ว่าเราน่าจะไปรำลึกเหตุการณ์ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเลย

00:32:20.160 --> 00:32:23.160 align:center
ตำรวจคงหวังว่าพอเห็นจุดที่มีการสังหารจริงๆ

00:32:23.240 --> 00:32:25.880 align:center
อเล็กซ์จะนึกออกเยอะกว่าเดิม

00:32:25.960 --> 00:32:28.120 align:center
ส่วนฉันมองว่าโอกาสสำเร็จมีน้อยมาก

00:32:28.640 --> 00:32:30.760 align:center
แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปห้าม

00:32:30.840 --> 00:32:31.960 align:center
โอเค

00:32:34.480 --> 00:32:40.040 align:center
ผมว่าอย่างน้อยก็ไม่ใช่การถามคำถามเดิมซ้ำๆ
ในสภาพแวดล้อมเดิมๆ

00:32:40.120 --> 00:32:41.360 align:center
มันอาจมีประโยชน์จริงๆ ก็ได้

00:32:44.600 --> 00:32:47.840 align:center
ตอนที่ไปถึงทุ่ง อเล็กซ์ลังเลไม่อยากลงจากรถ

00:32:51.200 --> 00:32:56.440 align:center
สิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจคือ
มีผู้ใหญ่หลายคนที่เขาไม่รู้จัก

00:32:56.520 --> 00:32:58.240 align:center
เพราะตอนนั้นตำรวจก็ไป

00:32:58.760 --> 00:33:00.760 align:center
ไม่ใช่แค่สารวัตรสืบสวนที่อเล็กซ์เจอจนชิน

00:33:00.840 --> 00:33:02.880 align:center
แต่มีตำรวจคนอื่นอีกหลายคน

00:33:04.360 --> 00:33:07.080 align:center
เราลงจากรถและออกเดิน

00:33:08.840 --> 00:33:10.720 align:center
พอเริ่มออกเดิน อเล็กซ์ก็เริ่มมีความสุข

00:33:12.360 --> 00:33:13.920 align:center
เราเดินไปตามทางเส้นนั้น

00:33:14.960 --> 00:33:17.840 align:center
เราเริ่มออกวิ่ง อเล็กซ์กับผมวิ่งสนุกๆ

00:33:21.320 --> 00:33:24.680 align:center
อเล็กซ์สนุก แต่มีตำรวจวิ่งตามเราเป็นขบวน

00:33:24.760 --> 00:33:26.720 align:center
นักจิตวิทยาก็มาแจมด้วย

00:33:30.200 --> 00:33:31.680 align:center
ตำรวจนำทางเราไป

00:33:31.760 --> 00:33:34.640 align:center
แต่ฉันดูออกว่าเด็กคนนี้รู้ว่าเราจะไปไหน

00:33:36.920 --> 00:33:38.640 align:center
และเขากำลังนึกถึงเรื่องต่างๆ

00:33:48.440 --> 00:33:51.280 align:center
เราเข้าใกล้จุดเกิดเหตุมากขึ้นทุกที

00:33:55.000 --> 00:33:57.920 align:center
ฉันดูออกว่าเด็กเริ่มเกร็งขึ้นเรื่อยๆ

00:33:58.000 --> 00:34:00.320 align:center
และแน่ใจมากว่าเขาจำได้

00:34:01.120 --> 00:34:01.960 align:center
อเล็กซ์

00:34:02.480 --> 00:34:04.800 align:center
คนที่ฆ่าแม่น่ะ อยู่ตรงไหน

00:34:07.400 --> 00:34:08.480 align:center
ตรงนี้รึเปล่า

00:34:11.080 --> 00:34:13.000 align:center
เขาเริ่มคุยกับแม่เมื่อไหร่

00:34:13.920 --> 00:34:14.960 align:center
จำได้ไหม

00:34:17.920 --> 00:34:18.920 align:center
ลูกเคยบอกพ่อว่า

00:34:19.000 --> 00:34:22.000 align:center
เขาคุยกับแม่ก่อนแล้วค่อยฆ่าแม่

00:34:22.080 --> 00:34:25.520 align:center
จำได้ไหมว่าตรงไหนที่เขาคุยกับแม่

00:34:26.800 --> 00:34:28.120 align:center
ข้างสระน้ำรึเปล่า

00:34:33.400 --> 00:34:37.360 align:center
มีจุดหนึ่งที่อเล็กซ์สะดุดล้มไปข้างหน้า

00:34:40.240 --> 00:34:42.200 align:center
แล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น

00:34:44.760 --> 00:34:47.400 align:center
จุดนั้นแหละที่อังเดรไม่เอาด้วยแล้ว

00:34:47.480 --> 00:34:49.200 align:center
โคตรงี่เง่าเลย

00:34:51.680 --> 00:34:54.960 align:center
เขาร้องไห้ ผมฟิวส์ขาด

00:34:55.040 --> 00:34:56.880 align:center
ผมพอแค่นั้น พอกันที

00:34:56.960 --> 00:35:01.440 align:center
มันหนักเกินไปสำหรับเขา

00:35:01.520 --> 00:35:03.440 align:center
หนักเกินไปสำหรับผมด้วย

00:35:03.520 --> 00:35:05.480 align:center
ไปเร็ว ไปกันได้แล้ว

00:35:07.800 --> 00:35:10.800 align:center
ผมก็เลยอุ้มเขาขึ้น เดินกลับไปที่รถ

00:35:23.480 --> 00:35:28.120 align:center
เราขับออกจากที่นั่น
เหยียบคันเร่งมิด ทิ้งคนพวกนั้นไม่เห็นฝุ่น

00:35:28.640 --> 00:35:30.240 align:center
แต่สภาพจิตใจผมตอนนั้นไม่พร้อม

00:35:30.320 --> 00:35:33.840 align:center
ก็เลยรีบจอดข้างทาง หาทำเลเงียบๆ

00:35:34.360 --> 00:35:36.360 align:center
แล้วก็ร้องไห้ออกมา

00:35:36.440 --> 00:35:39.120 align:center
แล้วก็หยุดร้องไม่ได้

00:35:39.640 --> 00:35:42.320 align:center
ผมบังคับตัวเองไม่ได้

00:35:42.400 --> 00:35:44.640 align:center
ตอนนั้นผมเข้มแข็งไม่ไหว

00:35:44.720 --> 00:35:47.760 align:center
และผมรู้ว่าลูกมองอยู่ ตอนนั้นเขาสงบลงแล้ว

00:35:47.840 --> 00:35:50.080 align:center
แต่ผมต้องระบาย

00:35:50.600 --> 00:35:53.760 align:center
แล้วพอรวบรวมสติได้

00:35:54.640 --> 00:35:57.400 align:center
ผมก็ขอโทษลูก

00:35:57.480 --> 00:36:00.760 align:center
แล้วเราก็กลับไปบ้านคุณย่า

00:36:00.840 --> 00:36:02.760 align:center
เราถอนตัว

00:36:06.120 --> 00:36:08.240 align:center
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอคนพวกนั้น

00:36:09.080 --> 00:36:10.800 align:center
ฉันทำสุดความสามารถแล้ว

00:36:10.880 --> 00:36:14.240 align:center
ไม่ได้พอใจเท่าไหร่นักกับสิ่งที่ทำไป
แต่ฉันพยายามแล้วและ…

00:36:15.520 --> 00:36:18.200 align:center
ความเศร้า และ…

00:36:22.280 --> 00:36:25.520 align:center
ฉันตระหนักดีว่านั่นคือความพยายามที่ไม่บังเกิดผล

00:36:28.680 --> 00:36:30.960 align:center
ข่าวแรก คดีอาชญากรรมฉาว

00:36:31.040 --> 00:36:33.640 align:center
ที่ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกสำนักในอังกฤษ

00:36:33.720 --> 00:36:37.400 align:center
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นในเซาธ์เวสต์ลอนดอน
เรเชล นิกเคลล์คุณแม่ยังสาว

00:36:37.480 --> 00:36:40.040 align:center
ถูกแทงซ้ำหลายแผล

00:36:40.120 --> 00:36:42.360 align:center
ดูเหมือนเป็นการสังหารแบบสุ่ม

00:36:42.440 --> 00:36:45.320 align:center
ซึ่งทำให้คดีนี้ไขได้ยากมาก

00:36:45.400 --> 00:36:48.120 align:center
คืนนี้ ตำรวจสืบสวนจะหงายไพ่ทุกใบในมือ

00:36:48.200 --> 00:36:51.520 align:center
และจะวิงวอนให้ประชาชนช่วยบอกชื่อฆาตกร

00:36:51.600 --> 00:36:53.360 align:center
การสืบสวนดำเนินมาถึงขั้นที่

00:36:53.440 --> 00:36:58.800 align:center
เราพอใจกับรูปพรรณสัณฐานที่มี

00:36:58.880 --> 00:37:00.920 align:center
มีโอกาสสูงมากว่านี่จะเป็นฆาตกร

00:37:01.000 --> 00:37:03.640 align:center
ดังนั้นตอนนี้เราต้องคุยกับสื่อ

00:37:03.720 --> 00:37:06.640 align:center
เพื่อดูว่ามีใครพอนึกชื่อออกบ้าง

00:37:07.160 --> 00:37:09.440 align:center
เพื่อหาว่าคนคนนี้เป็นใคร

00:37:10.360 --> 00:37:12.200 align:center
ชายคนร้ายอยู่ในวัย 20 หรือ 30 ปี

00:37:12.280 --> 00:37:15.600 align:center
รูปร่างสูง สูงเกิน 178 เซนติเมตร
ผมสั้นสีน้ำตาล

00:37:15.680 --> 00:37:19.480 align:center
สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุม
สวมกางเกงสีเข้ม อาจเป็นสีน้ำเงิน

00:37:19.560 --> 00:37:21.840 align:center
และพกกระเป๋าสีเข้มใบเล็กๆ

00:37:21.920 --> 00:37:25.720 align:center
เราสงสัยว่าเขาคาดเข็มขัดทับเสื้อ
แทนที่จะทับกางเกง

00:37:26.400 --> 00:37:29.520 align:center
ทีนี้มาลองเพิ่มการคาดการณ์อย่างมีข้อมูลกันบ้าง

00:37:30.480 --> 00:37:35.520 align:center
นักจิตวิทยาด้านคลินิก
กำลังวิเคราะห์และเขียนโปรไฟล์ของของฆาตกร

00:37:37.360 --> 00:37:39.080 align:center
สิ่งที่ผมให้พวกเขาไป

00:37:39.160 --> 00:37:44.000 align:center
คือการวิเคราะห์ทางจิตวิทยาแบบแยกทีละข้อ

00:37:44.080 --> 00:37:45.000 align:center
ในมุมมองของผม

00:37:45.080 --> 00:37:48.320 align:center
ฆาตกรอายุไม่ถึง 30 ปี อาศัยอยู่ในละแวกนั้น

00:37:48.400 --> 00:37:51.440 align:center
มีเพื่อนน้อยคน มีงานอดิเรกที่ทำตามลำพัง

00:37:51.520 --> 00:37:53.720 align:center
อาจสนใจศิลปะการต่อสู้

00:37:53.800 --> 00:37:55.200 align:center
ชอบหนังโป๊

00:37:55.280 --> 00:37:57.120 align:center
ไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน

00:37:57.200 --> 00:38:00.400 align:center
ถ้าเคยมีแฟนมาก่อนก็ทำให้แฟนพึงพอใจไม่ได้

00:38:00.480 --> 00:38:01.640 align:center
ขาดประสบการณ์ทางเพศ

00:38:02.280 --> 00:38:07.560 align:center
ผมบอกพวกเขาว่าผู้กระทำผิดในคดีนี้อยู่ไม่ไกลนัก

00:38:07.640 --> 00:38:11.160 align:center
เขาเป็นคนที่รู้จักทุ่งวิมเบิลดั้นเป็นอย่างดี
รู้หนทางเข้าออก

00:38:11.240 --> 00:38:13.280 align:center
น่าจะสัญจรด้วยการเดินเท้า

00:38:13.360 --> 00:38:15.320 align:center
เบอร์โทรศัพท์สำหรับ…

00:38:15.400 --> 00:38:17.040 align:center
หลังจากไครม์วอตช์ออกอากาศ

00:38:17.560 --> 00:38:19.440 align:center
มีโทรศัพท์เข้ามาหลายสายมาก

00:38:19.520 --> 00:38:21.880 align:center
ในส่วนของคดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

00:38:21.960 --> 00:38:24.960 align:center
เท่าที่ผมถามทีมงานล่าสุด
มีคนโทรเข้าสตูดิโอเรา 90 สายแล้ว

00:38:25.040 --> 00:38:27.240 align:center
สิบสายในนั้นค่อนข้างน่าสนใจ

00:38:27.320 --> 00:38:30.800 align:center
พวกเขาบอกชื่อชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะใช่ที่สุด

00:38:32.680 --> 00:38:36.480 align:center
มีคนท้องที่อย่างน้อยสองคนโทรเข้ามา

00:38:36.560 --> 00:38:38.920 align:center
บอกว่าภาพเหมือนที่ศิลปินวาด

00:38:41.240 --> 00:38:44.880 align:center
ดูแล้วคล้ายชายที่ชื่อคอลิน สแต็ก

00:38:47.080 --> 00:38:51.160 align:center
และพวกเขายังบอกด้วยว่าคอลินเป็นคนประเภทที่

00:38:51.240 --> 00:38:53.280 align:center
สามารถฆ่าคนในลักษณะนี้ได้

00:38:53.840 --> 00:38:55.800 align:center
และเขาเองก็เคยยอมรับว่าได้ไปที่ทุ่ง

00:38:55.880 --> 00:38:58.800 align:center
ในช่วงใกล้ๆ กันกับที่มีการพบร่างของเรเชล

00:39:01.120 --> 00:39:04.960 align:center
ผู้หญิงคนนึงเห็นชายคนนึงเดินไปทางจุดเกิดเหตุ

00:39:05.040 --> 00:39:09.160 align:center
และจากบรรดาคนที่ยืนเรียงรายในห้องชี้ตัว
เธอได้ชี้ไปที่สแต็ก

00:39:09.240 --> 00:39:10.320 align:center
ว่าเขาคือคนที่เธอเห็น

00:39:10.880 --> 00:39:14.320 align:center
ตำรวจบอกว่า
ชายคนนั้นถูกจับช่วงเที่ยงของเมื่อวาน

00:39:14.400 --> 00:39:15.960 align:center
ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างสอบปากคำ

00:39:17.480 --> 00:39:19.720 align:center
สแต็กอาศัยอยู่ไม่ไกลจากทุ่ง

00:39:20.320 --> 00:39:23.480 align:center
ตอนที่เขาถูกจับ ตำรวจค้นแฟลตเขาด้วย

00:39:24.000 --> 00:39:27.600 align:center
แฟลตห้องนั้นตกแต่งได้แปลกประหลาดมาก

00:39:28.560 --> 00:39:32.680 align:center
จำได้ว่าตอนที่เราไปถึง
มีอะไรบางอย่างอยู่ที่ประตูทางเข้า

00:39:33.880 --> 00:39:36.240 align:center
(สแต็ก)

00:39:36.600 --> 00:39:39.800 align:center
มีป้ายเขียนว่า "คริสเตียนจงระวัง"
หรือคำพูดที่ความหมายประมาณนั้น

00:39:40.720 --> 00:39:42.040 align:center
แล้วก็มีห้องหนึ่ง

00:39:42.120 --> 00:39:45.880 align:center
ที่มีสัญลักษณ์จักรราศีวาดอยู่ที่พื้น

00:39:45.960 --> 00:39:48.440 align:center
และมีภาพแบบกอธิคตกแต่งอยู่ทั่วไปหมด

00:39:48.520 --> 00:39:50.200 align:center
เป็นที่ที่แปลกประหลาดมาก

00:39:50.280 --> 00:39:52.160 align:center
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเจอตู้หลังหนึ่ง

00:39:52.240 --> 00:39:55.640 align:center
และในตู้หลังนั้นมีอุปกรณ์การเอาตัวรอด

00:39:55.720 --> 00:39:56.960 align:center
มีมีด

00:39:57.640 --> 00:40:00.600 align:center
แล้วก็มีกระบองที่มีลูกตุ้มติดอยู่ที่ปลาย

00:40:00.680 --> 00:40:05.640 align:center
มันชี้ชัดว่าคนคนนี้ไม่ปกติ

00:40:05.720 --> 00:40:08.120 align:center
มีบางอย่างแปลกๆ ในตัวเขา

00:40:08.200 --> 00:40:12.000 align:center
แถมโปรไฟล์เขายังตรงกับของคนร้ายเป๊ะ

00:40:13.720 --> 00:40:15.680 align:center
แต่มีปัญหาหนึ่ง

00:40:16.560 --> 00:40:20.120 align:center
ถึงเขาจะตรงกับโปรไฟล์ของคนร้าย

00:40:20.640 --> 00:40:23.600 align:center
แต่เราไม่มีหลักฐานพอที่จะ
โยงเขาเข้ากับการฆาตกรรม

00:40:24.520 --> 00:40:28.440 align:center
เขายอมรับว่าเคยแก้ผ้าอาบแดดที่ทุ่ง

00:40:28.520 --> 00:40:33.560 align:center
เราเลยตั้งข้อหาอนาจาร
แต่ต่อมาเขาก็ได้ปล่อยตัว

00:40:35.480 --> 00:40:40.320 align:center
แน่นอนว่าเราผิดหวัง
เพราะเขาเข้าเค้าเป็นผู้ต้องสงสัยที่สุด

00:40:40.880 --> 00:40:44.120 align:center
แถมเป็นผู้ต้องสงสัยรายเดียวในการสืบสวนด้วย

00:40:44.200 --> 00:40:48.520 align:center
เราก็เลยต้องหาคำตอบว่า "เขาใช่คนร้ายไหม"

00:40:48.600 --> 00:40:50.560 align:center
แต่ถ้าไม่มีหลักฐานทางนิติเวช

00:40:51.280 --> 00:40:52.400 align:center
เราก็ไม่รู้

00:40:57.480 --> 00:41:01.280 align:center
หลังจากตำรวจปล่อยตัวคอลิน สแต็ก
สื่อก็ตามมาถึงหน้าบ้านเรา

00:41:04.360 --> 00:41:07.400 align:center
อเล็กซ์เป็นพยานคนเดียว
ที่เห็นแม่เขาเองถูกฆาตกรรม

00:41:07.960 --> 00:41:11.200 align:center
และไม่ว่าผู้กระทำผิดจะเป็นใคร
เขายังคงลอยนวล

00:41:11.280 --> 00:41:12.760 align:center
แปลว่าอเล็กซ์ตกอยู่ในอันตราย

00:41:13.880 --> 00:41:15.840 align:center
ตอนนั้นแหละที่ผมคิดได้ว่าอยู่ที่นี่เราไม่ปลอดภัย

00:41:15.920 --> 00:41:17.640 align:center
และผมต้องพาเขาไปให้ไกล

00:41:21.320 --> 00:41:23.920 align:center
เราไม่ค่อยไว้ใจใครเท่าไหร่

00:41:25.560 --> 00:41:30.280 align:center
ก็เลยต้องระวังตัวทุกทาง
ไม่ให้ใครตามได้ ไม่ทิ้งร่องรอย

00:41:33.440 --> 00:41:35.760 align:center
ออกเดินทางกันตอนกลางคืน

00:41:40.080 --> 00:41:43.080 align:center
เราขับรถไปทางทะเล

00:41:43.160 --> 00:41:47.760 align:center
พยายามอยู่ให้ห่างจากฆาตกรที่ยังลอยนวล

00:41:47.840 --> 00:41:50.560 align:center
อยู่ให้ห่างจากกองทัพสื่อที่ตามตื๊อไม่เลิก

00:41:51.440 --> 00:41:55.160 align:center
เราทิ้งเพื่อนกับญาติพี่น้องไว้ข้างหลัง
ทิ้งข้าวของทุกอย่างไว้ข้างหลัง

00:41:55.240 --> 00:41:56.960 align:center
ทิ้งบ้านที่เราเคยอยู่ด้วยกันไว้ข้างหลัง

00:41:57.040 --> 00:42:00.240 align:center
สิ่งที่เราเอาติดตัวไปด้วยก็มีเท่าที่พอจะขนไหว

00:42:00.760 --> 00:42:04.480 align:center
เราข้ามพรมแดนเข้าสู่โลกใบใหม่

00:42:09.360 --> 00:42:14.280 align:center
(หกเดือนต่อมา)

00:42:23.840 --> 00:42:27.000 align:center
ผมกับเรเชลคุยกันมาตลอดว่า
อยากย้ายมาอยู่ฝรั่งเศส

00:42:32.760 --> 00:42:35.840 align:center
สมัยเป็นวัยรุ่น ผมมาฝรั่งเศสบ่อยมาก

00:42:36.640 --> 00:42:38.000 align:center
เล่นเทนนิสบ่อยมาก

00:42:38.560 --> 00:42:42.320 align:center
โบกรถเดินทางไปทั่ว ผมเลยรู้จักประเทศนี้ดี

00:42:44.120 --> 00:42:47.800 align:center
เราอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ
ห่างจากชายฝั่งไปไม่กี่กิโล

00:42:48.680 --> 00:42:50.960 align:center
ครั้งแรกที่ผมจอดรถหน้าบ้าน

00:42:51.040 --> 00:42:53.560 align:center
ถือกุญแจไว้ในมือ เปิดประตูเข้าไป

00:42:55.080 --> 00:42:58.240 align:center
ผมรู้สึกดีมาก เหมือนอะไรใหม่ๆ กำลังเริ่มต้นขึ้น

00:43:00.720 --> 00:43:03.400 align:center
พ่อมีแค่สองอัน ลูกมีห้าสิบอันได้มั้ง

00:43:03.480 --> 00:43:04.640 align:center
ดูข้างใต้…

00:43:04.720 --> 00:43:06.720 align:center
เป็นช่วงเวลาที่สวยงาม

00:43:07.960 --> 00:43:09.480 align:center
บ้านหลังเล็กๆ น่ารัก

00:43:10.440 --> 00:43:12.160 align:center
มองออกไปเห็นลานบ้าน

00:43:12.240 --> 00:43:15.520 align:center
มีไก่เดินไปมา มีลูกหมาวิ่งหยอกกัน

00:43:16.120 --> 00:43:19.720 align:center
ในที่สุดเราก็ได้หยุดพัก

00:43:19.800 --> 00:43:24.080 align:center
ได้ถอยมามองภาพรวม
ได้สัมผัสความเงียบและความสงบรอบตัว

00:43:26.960 --> 00:43:28.440 align:center
อเล็กซ์ ใจเย็นๆ

00:43:29.200 --> 00:43:30.240 align:center
ใจเย็น

00:43:31.000 --> 00:43:33.480 align:center
กินแบบนั้นเดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก

00:43:33.560 --> 00:43:37.880 align:center
ความรู้สึกตอนนั้นคือ
เราทิ้งความชั่วร้ายมากมายไว้ข้างหลัง

00:43:37.960 --> 00:43:40.640 align:center
รู้สึกเหมือนได้อยู่ในที่ที่สงบสุข

00:43:42.440 --> 00:43:46.480 align:center
สิ่งต่างๆ ดูจะเป็นใจให้เราสักที

00:43:47.000 --> 00:43:49.480 align:center
นั่นคือความสุขที่แท้จริง

00:43:51.320 --> 00:43:54.080 align:center
ได้เป็นคนที่ไม่มีใครรู้จักอีกครั้ง

00:44:04.080 --> 00:44:07.600 align:center
สวัสดีครับ
ตำรวจที่นำทีมล่าฆาตกรสังหารเรเชล นิกเคลล์

00:44:07.680 --> 00:44:10.480 align:center
หญิงสาวที่ถูกฆาตกรรมในทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อปีก่อน

00:44:10.560 --> 00:44:13.080 align:center
ได้ออกมาบอกว่าอีกไม่กี่สัปดาห์
อาจต้องชะลอการสืบสวน

00:44:13.160 --> 00:44:14.800 align:center
เว้นแต่จะมีเบาะแสใหม่ที่สำคัญจริงๆ

00:44:14.880 --> 00:44:20.560 align:center
ผมคิดว่าถ้าในสองเดือนข้างหน้านี้
เราไม่ได้เบาะแสสำคัญ

00:44:20.640 --> 00:44:23.560 align:center
การสืบสวนก็คงต้องยุติลงเพียงเท่านั้น

00:44:23.640 --> 00:44:26.680 align:center
จอห์น บาสเซตต์บอกกับสื่อว่าไม่มีเบาะแสใหม่

00:44:27.240 --> 00:44:29.960 align:center
และการสืบสวนคงมาได้แค่นี้

00:44:30.040 --> 00:44:31.400 align:center
และกำลังจะชะลอลง

00:44:32.280 --> 00:44:34.920 align:center
ทั้งที่มีความเคลื่อนไหวตลอดเวลาที่ผ่านมา

00:44:39.880 --> 00:44:42.840 align:center
มันเขียนว่า "ผมแนบจดหมายฉบับพิเศษมาด้วย

00:44:42.920 --> 00:44:45.800 align:center
แต่ถ้าคุณไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องลำบากใจ"

00:44:46.760 --> 00:44:50.000 align:center
แต่ฉันอยากรู้มากกว่า ก็เลยอ่านจดหมายฉบับนั้น

00:44:50.080 --> 00:44:56.520 align:center
เราได้รับโทรศัพท์จากผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่เคยเห็นคอลิน สแต็กในทีวี

00:44:56.600 --> 00:44:57.920 align:center
และบอกว่า "ชายคนนั้น

00:44:58.000 --> 00:45:03.440 align:center
คือเพื่อนทางจดหมาย
จากชมรมคนขี้เหงาที่ฉันคุยด้วย"

00:45:04.920 --> 00:45:06.920 align:center
"และจดหมายจากเขาก็แปลกมาก"

00:45:08.280 --> 00:45:12.320 align:center
ทุกคำ เขาจะใช้คำที่หยาบโลนที่สุด โสมมที่สุด

00:45:12.880 --> 00:45:15.560 align:center
เขาถามว่าฉันชอบจดหมายที่เขาเขียนให้ไหม

00:45:16.080 --> 00:45:18.560 align:center
ฉันตอบไปว่าฉันไม่ปลื้ม

00:45:18.640 --> 00:45:20.760 align:center
แล้วเขาก็บอกว่ามีอีกฉบับที่เขาเขียนให้

00:45:21.280 --> 00:45:24.000 align:center
และถามว่าอยากให้ส่งให้ไหม ฉันตอบไปว่าไม่

00:45:24.080 --> 00:45:27.440 align:center
ถ้าฉันได้รับจดหมายจากเขาอีก
ฉันจะเอาไปให้ตำรวจ

00:45:28.120 --> 00:45:30.840 align:center
เธอส่งจดหมายพวกนั้นมาให้เรา

00:45:30.920 --> 00:45:35.480 align:center
และนั่นคือข้อมูลเชิงลึก
ที่ช่วยให้เราเข้าใจวิธีการคิดของคอลิน สแต็ก

00:45:37.080 --> 00:45:41.200 align:center
แล้วจอห์น บาสเซตต์ก็ขอให้ผมขึ้นไปหาที่ออฟฟิศ

00:45:41.720 --> 00:45:44.360 align:center
เขาแนะนำให้ผมรู้จักกับตำรวจหญิงคนหนึ่ง

00:45:44.440 --> 00:45:46.840 align:center
บาสเซตต์บอกว่า
"นี่สารวัตรสืบสวนในบังคับบัญชาผม

00:45:46.920 --> 00:45:49.360 align:center
และผมอยากให้เขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

00:45:50.240 --> 00:45:52.440 align:center
แล้วเขาก็อธิบายให้ผมฟัง

00:45:52.520 --> 00:45:54.840 align:center
ว่าจะมีปฏิบัติการนอกเครื่องแบบ

00:45:55.640 --> 00:45:59.800 align:center
เพื่อดูว่าจินตนาการทางเพศของคอลิน สแต็ก

00:45:59.880 --> 00:46:02.960 align:center
จะเปิดเผยข้อมูลที่เกี่ยวกับเหตุฆาตกรรม

00:46:03.040 --> 00:46:05.400 align:center
ที่มีแต่ฆาตกรเท่านั้นที่รู้หรือไม่

00:46:05.480 --> 00:46:06.640 align:center
ตำรวจมาหาผม

00:46:06.720 --> 00:46:10.000 align:center
ขอให้ผมช่วยพวกเขาทำปฏิบัติการนอกเครื่องแบบ

00:46:11.160 --> 00:46:12.880 align:center
ลักษณะของปฏิบัติการนั้นคือ

00:46:12.960 --> 00:46:18.320 align:center
ตำรวจนอกเครื่องแบบ
จะเขียนจดหมายถึงคอลิน สแต็ก

00:46:18.400 --> 00:46:21.280 align:center
โดยใช้ชื่อปลอมว่าลิซซี่ เจมส์

00:46:21.360 --> 00:46:25.760 align:center
เธอพยายามจะล่อให้คอลินเขียนจดหมายถึงเธอ
เพื่อเล่าจินตนาการทางเพศที่เขามี

00:46:25.840 --> 00:46:30.120 align:center
และถ้าเขาตอบจดหมาย

00:46:30.200 --> 00:46:32.920 align:center
ในลักษณะที่ประเมินแล้วเห็นว่า

00:46:33.000 --> 00:46:38.240 align:center
ถ้าฆาตกรที่ฆ่าราเชล นิกเคลล์เป็นคนเขียนตอบ
ก็น่าจะเขียนประมาณนี้

00:46:38.320 --> 00:46:41.800 align:center
แบบนั้นเราก็จะมีแนวทางให้สืบต่อ

00:46:43.320 --> 00:46:45.440 align:center
และคอลิน สแต็กก็ตอบจดหมาย

00:46:46.440 --> 00:46:49.560 align:center
ถึงลิซซี่ ผมดีใจมากนะที่คุณชอบจดหมายผม

00:46:49.640 --> 00:46:54.040 align:center
คุณเป็นคนใจกว้าง
แต่ไม่อยู่ในกรอบสังคม เหมือนผมเลย

00:46:54.120 --> 00:46:55.840 align:center
ผมอยากมีอำนาจเหนือคุณ

00:46:55.920 --> 00:46:59.440 align:center
สิ่งที่ผมจะทำกับคุณ
รับรองว่าต้องทำให้คุณถึงกับน้ำตาไหล

00:47:00.160 --> 00:47:03.040 align:center
คุณจะต้องอับอายและรู้สึกสกปรกโสมม

00:47:03.120 --> 00:47:04.840 align:center
ตำรวจพากันตื่นเต้นมาก

00:47:05.440 --> 00:47:10.240 align:center
ที่คอลิน สแต็กตอบจดหมาย
โดยมีเนื้อหาทางเพศเป็นครั้งแรก

00:47:11.160 --> 00:47:15.280 align:center
ทีนี้ตำรวจก็รู้สึกว่าปฏิบัติการนี้ชอบธรรมแล้ว

00:47:15.360 --> 00:47:17.120 align:center
ว่ามีอะไรให้ตามสืบอีก

00:47:17.200 --> 00:47:20.240 align:center
ว่าพวกเขาไม่ได้เสียเวลาเปล่า

00:47:35.360 --> 00:47:38.520 align:center
อยู่มาวันหนึ่ง หลังจากเราอยู่ที่นั่นมาปีนึงได้

00:47:38.600 --> 00:47:41.440 align:center
ผมกับอเล็กซ์เล่นฟันดาบกัน

00:47:45.800 --> 00:47:49.400 align:center
แล้วเขาก็พูดว่า "เหมือนตอนที่คนไม่ดีมาเลย"

00:47:50.560 --> 00:47:52.320 align:center
และผมพยายาม…

00:47:52.400 --> 00:47:53.560 align:center
ผมระงับสติไว้

00:47:53.640 --> 00:47:55.960 align:center
และพยายามเล่นต่อไปให้เป็นธรรมชาติที่สุด

00:48:00.000 --> 00:48:04.280 align:center
แล้วเช้าวันหนึ่ง ผมนั่งลงที่โต๊ะสีแดงตัวเล็กๆ

00:48:04.360 --> 00:48:06.960 align:center
หยิบกล้องขึ้นมาและ…

00:48:08.000 --> 00:48:11.480 align:center
และพยายามพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

00:48:17.480 --> 00:48:18.920 align:center
อเล็กซ์อยากวาดรูป

00:48:19.000 --> 00:48:21.480 align:center
และอยากให้ผมช่วยวาดรูป

00:48:22.880 --> 00:48:28.720 align:center
พ่อฮะ ช่วยวาดรูปแม่ลงบนกระดาษได้ไหม

00:48:29.520 --> 00:48:31.240 align:center
เราวาดรูปกันไปเรื่อยๆ

00:48:31.320 --> 00:48:32.920 align:center
อเล็กซ์ก็เริ่มให้ข้อมูล

00:48:33.000 --> 00:48:35.840 align:center
ซึ่งบอกเราชัดๆ ว่าเขาเห็นอะไรบ้าง

00:48:36.640 --> 00:48:38.000 align:center
แม่เห็นเขาไหม

00:48:39.320 --> 00:48:41.000 align:center
น่าจะไม่เห็น

00:48:41.080 --> 00:48:42.960 align:center
เหรอ ลูกเห็นเขาก่อนเหรอ

00:48:44.120 --> 00:48:46.040 align:center
ฮะ ผมเห็นก่อน

00:48:47.160 --> 00:48:49.120 align:center
เขาพกกระเป๋าไหม

00:48:49.840 --> 00:48:50.680 align:center
ฮะ

00:48:50.760 --> 00:48:53.000 align:center
แล้วเขาได้เปิดกระเป๋าไหม หรือมันเปิดอยู่แล้ว

00:48:53.080 --> 00:48:54.040 align:center
เขาเปิดกระเป๋า

00:48:54.120 --> 00:48:55.440 align:center
แล้วเขาหยิบอะไรออกมา

00:48:55.520 --> 00:48:56.480 align:center
มีด

00:48:58.200 --> 00:49:01.080 align:center
นี่แม่ นี่คนไม่ดี

00:49:01.600 --> 00:49:02.680 align:center
แล้วมีดล่ะ

00:49:10.680 --> 00:49:12.920 align:center
- เขาทำอะไรกับลูก
- ผลักผมล้ม

00:49:13.000 --> 00:49:14.560 align:center
- เขาผลักลูกล้มเหรอ
- ฮะ

00:49:15.080 --> 00:49:17.920 align:center
คนไม่ดีเอาไปแทงแม่

00:49:18.000 --> 00:49:19.360 align:center
เขาเอาอะไรไปแทง

00:49:19.440 --> 00:49:21.480 align:center
มีดฮะ มีดของเขา

00:49:22.000 --> 00:49:23.200 align:center
ลูกเห็นเหรอ

00:49:23.920 --> 00:49:25.280 align:center
ฮะ ผมเห็นมีด

00:49:25.360 --> 00:49:26.920 align:center
เห็นตลอดเลยเหรอ

00:49:28.040 --> 00:49:30.320 align:center
ผมเห็น ใช่ฮะ เห็นหมด

00:49:30.840 --> 00:49:32.200 align:center
เห็นหมดเลย

00:49:33.200 --> 00:49:34.760 align:center
เขาอยู่ตรงนั้น เห็นทุกอย่าง

00:49:34.840 --> 00:49:37.920 align:center
ซึบซับทุกอย่างเอาไว้

00:49:38.000 --> 00:49:39.800 align:center
และอยู่กับมันมานานเกือบปี

00:49:39.880 --> 00:49:42.040 align:center
เก็บทุกอย่างไว้ในหัวตัวเอง

00:49:42.920 --> 00:49:45.840 align:center
- ลูกเห็นทุกอย่างเลยเหรอ
- ฮะ เห็นทุกอย่าง

00:49:45.920 --> 00:49:47.360 align:center
ได้มองไปทางอื่นไหม

00:49:48.520 --> 00:49:51.200 align:center
ฮะ มองไปทางนั้น

00:49:51.920 --> 00:49:55.560 align:center
มองไปทางนั้น ดูว่ามีอะไรรึเปล่า

00:49:55.640 --> 00:49:56.960 align:center
- เหรอ
- ฮะ

00:49:57.040 --> 00:49:58.240 align:center
รู้สึกแย่มากเลยใช่ไหม

00:49:58.760 --> 00:50:01.040 align:center
ฮะ แย่มากเลย

00:50:03.920 --> 00:50:05.520 align:center
ได้ยินแล้วปวดใจมาก

00:50:05.600 --> 00:50:08.400 align:center
นี่ลูกเราแท้ๆ ลูกเราเอง

00:50:09.120 --> 00:50:11.720 align:center
เขาอยู่ตรงนั้น เรเชลอยู่ตรงนั้น แต่ผมไม่อยู่

00:50:11.800 --> 00:50:15.920 align:center
ตลอดปีที่ผ่านมา
ผมพยายามจินตนาการซ้ำๆ คืนแล้วคืนเล่า

00:50:16.000 --> 00:50:17.680 align:center
ผมอยากรู้ว่าพวกเขาเจอกับอะไรบ้าง

00:50:17.760 --> 00:50:20.200 align:center
เพราะผมอยากทำอะไรได้บ้าง

00:50:20.280 --> 00:50:22.160 align:center
ผมอยากเจ็บไปกับเขา

00:50:22.240 --> 00:50:25.240 align:center
แล้วมาตอนนี้ผมก็ได้แน่ใจว่า

00:50:25.320 --> 00:50:29.440 align:center
เกิดอะไรขึ้นบ้าง อเล็กซ์เห็นอะไรบ้าง

00:50:29.520 --> 00:50:33.880 align:center
และนั่นทำให้ผมกลับไปจินตนาการอีก

00:50:33.960 --> 00:50:36.920 align:center
ว่าพวกเขาทั้งคู่รู้สึกยังไงในตอนนั้น

00:50:39.920 --> 00:50:42.280 align:center
แล้วสักสองอาทิตย์ให้หลัง

00:50:42.360 --> 00:50:43.880 align:center
ก็มีข่าวว่า

00:50:43.960 --> 00:50:47.800 align:center
ตำรวจจะตั้งข้อหาคอลิน สแต็ก
ในคดีฆาตกรรมเรเชล

00:50:48.360 --> 00:50:52.880 align:center
สกอตแลนด์ยาร์ดกล่าวว่า
คอลิน ฟรานซิส สแต็กถูกจับกุมตอนตีห้าครึ่งวันนี้

00:50:52.960 --> 00:50:55.400 align:center
ที่บ้านของเขาในโรแฮมป์ตัน
ในเซาธ์เวสต์ลอนดอน

00:50:55.480 --> 00:50:57.320 align:center
ที่พักของเขาซึ่งตำรวจบุกไปจับกุม

00:50:57.400 --> 00:51:00.320 align:center
อยู่ห่างจากทุ่งวิมเบิลดั้นประมาณสองกิโลเมตร

00:51:00.400 --> 00:51:02.760 align:center
สถานที่ที่เรเชลถูกฆ่าเมื่อกว่าหนึ่งปีก่อน

00:51:02.840 --> 00:51:04.800 align:center
ตำรวจใช้เวลาทั้งวันขุดสวนของคอลิน

00:51:04.880 --> 00:51:07.040 align:center
และใช้เครื่องตรวจจับโลหะสแกนตามพื้นดิน

00:51:07.120 --> 00:51:12.400 align:center
คอลิน สแต็กถูกจับ
และถูกนำตัวมาที่สถานีตำรวจวิมเบิลดั้น

00:51:13.120 --> 00:51:14.560 align:center
ในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม

00:51:15.600 --> 00:51:18.360 align:center
ตำรวจจับกุมเขาหลังจบปฏิบัติการลับ

00:51:18.440 --> 00:51:20.440 align:center
ซึ่งมีเจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งเข้าร่วมด้วย

00:51:20.520 --> 00:51:23.400 align:center
เธอสานสัมพันธ์กับสแต็กเพื่อเข้าถึงตัวเขา

00:51:23.480 --> 00:51:25.800 align:center
อยากแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการไหม

00:51:26.320 --> 00:51:28.640 align:center
ค่ะ ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ
อยู่ระหว่างปฏิบัติหน้าที่

00:51:28.720 --> 00:51:31.920 align:center
สำหรับการสัมภาษณ์ครั้งนี้ขอใช้ชื่อว่าลิซซี่ เจมส์

00:51:32.000 --> 00:51:35.880 align:center
ถ้าผมให้ดูจดหมายสัก 30 หรือ 40 ฉบับ

00:51:36.920 --> 00:51:39.040 align:center
ที่คุณรับส่งกับลิซซี่ เจมส์

00:51:40.400 --> 00:51:44.720 align:center
คุณจะพูดอะไรไหม
เรื่องที่คุณต้องการมีเพศสัมพันธ์

00:51:44.800 --> 00:51:49.080 align:center
และมีกิจกรรมทางเพศที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

00:51:49.160 --> 00:51:52.480 align:center
ในพื้นที่ป่าสาธารณะ มีการใช้มีด…

00:51:52.560 --> 00:51:53.560 align:center
ไม่ขอให้ปากคำ

00:51:53.640 --> 00:51:56.440 align:center
เพื่อทำให้มีการหลั่งเลือด

00:51:56.520 --> 00:51:57.480 align:center
ไม่ขอให้ปากคำ

00:51:57.560 --> 00:52:00.280 align:center
ในปฏิบัติการลับครั้งนั้น

00:52:00.360 --> 00:52:03.200 align:center
คอลิน สแต็กได้นัดเจอกับ
ตำรวจหญิงนอกเครื่องแบบ

00:52:03.280 --> 00:52:06.280 align:center
และเขามอบจดหมายให้เธอหนึ่งฉบับ

00:52:06.880 --> 00:52:10.440 align:center
ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องมีดกับสิ่งอื่นๆ

00:52:10.520 --> 00:52:12.760 align:center
ซึ่งอยู่ในจินตนาการทางเพศของฆาตกร

00:52:12.840 --> 00:52:15.000 align:center
จำจดหมายฉบับนี้ได้ไหม คอลิน

00:52:15.080 --> 00:52:16.240 align:center
ไม่ขอให้ปากคำ

00:52:17.360 --> 00:52:19.400 align:center
"แล้วผู้ชายคนนั้นก็ค้นเสื้อผ้าของเขาที่กองอยู่

00:52:19.480 --> 00:52:22.040 align:center
และหยิบเชือกกับมีดออกมา"

00:52:22.560 --> 00:52:25.720 align:center
ฆาตกรที่สังหารเรเชล นิกเคลล์

00:52:25.800 --> 00:52:29.560 align:center
มีจินตนาการทางเพศ
ซึ่งมีลักษณะเฉพาะหลายอย่าง

00:52:29.640 --> 00:52:31.360 align:center
ซึ่งพบได้ยากมาก

00:52:32.600 --> 00:52:37.640 align:center
และคอลิน สแต็กก็ดูเหมือนจะมี
จินตนาการทางเพศแบบเดียวกันเป๊ะ

00:52:39.760 --> 00:52:42.920 align:center
เราต้องดูว่า
จินตนาการทางเพศนั้นเป็นไปในทิศทางไหน

00:52:43.000 --> 00:52:45.000 align:center
ตลอดช่วงที่คุณเขียนจดหมายถึงลิซซี่ เจมส์

00:52:45.800 --> 00:52:47.160 align:center
ความผิดเพี้ยนทวีขึ้น

00:52:47.240 --> 00:52:50.160 align:center
ความต้องการมีอำนาจทวีขึ้น ความรุนแรงทวีขึ้น

00:52:50.680 --> 00:52:53.080 align:center
ความอยากมีอำนาจเหนือกว่า
และทำให้อีกฝ่ายอับอาย

00:52:53.160 --> 00:52:56.400 align:center
มีหลายอย่างที่บ่งชี้ว่าเขาเป็นฆาตกร

00:52:57.000 --> 00:53:00.120 align:center
ผมว่าเหตุการณ์เป็นอย่างนี้
คุณเดินไปตามเส้นทางกังหันลม

00:53:00.200 --> 00:53:02.320 align:center
แล้วก็นั่งลงบนผืนหย่อมหญ้า

00:53:02.400 --> 00:53:06.360 align:center
เหมือนคุณจะเขียนบอกเล่าในจดหมายฉบับนึง
ที่ส่งถึงลิซซี่ เจมส์ด้วย

00:53:07.440 --> 00:53:10.480 align:center
ว่าคุณเห็นผู้หญิงสวยผมบลอนด์

00:53:10.560 --> 00:53:12.560 align:center
เดินมาจากไกลๆ

00:53:13.200 --> 00:53:15.160 align:center
- นั่นคือเรเชลเหรอ
- ไม่ขอให้ปากคำ

00:53:15.240 --> 00:53:18.560 align:center
คุณมองลงมาจากตำแหน่งที่สูงกว่า สอดแนมเธอ

00:53:18.640 --> 00:53:21.040 align:center
แล้วก็รีบวิ่งลงไปทำร้ายเธอโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

00:53:21.120 --> 00:53:24.040 align:center
แล้วคุณก็กดเด็กผู้ชายให้คว่ำหน้า

00:53:25.000 --> 00:53:27.320 align:center
กดหน้าเขาให้จมลงไปในโคลน

00:53:28.600 --> 00:53:32.960 align:center
- ไม่ขอให้ปากคำ
- แล้วคุณก็แทงเรเชล 49 ครั้ง

00:53:33.040 --> 00:53:33.920 align:center
ไม่ขอให้ปากคำ

00:53:34.000 --> 00:53:40.120 align:center
วันที่ 15 กรกฎาคม 1992 ที่ทุ่งวิมเบิลดั้น

00:53:40.200 --> 00:53:42.440 align:center
คุณฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

00:53:42.520 --> 00:53:45.400 align:center
ด้วยการแทงหลายแผล เป็นเหตุให้เสียชีวิต

00:53:45.920 --> 00:53:46.960 align:center
ไม่ขอให้ปากคำ

00:53:50.040 --> 00:53:52.920 align:center
หลังจากถูกฝากขังที่สถานีตำรวจใกล้ๆ

00:53:53.000 --> 00:53:56.360 align:center
คอลิน สแต็กก็ถูกนำตัวไปยัง
ศาลผู้พิพากษาวิมเบิลดั้นอย่างเร่งด่วน

00:53:56.440 --> 00:53:58.760 align:center
โดยถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

00:54:01.960 --> 00:54:05.080 align:center
ศาลผู้พิพากษามีคำสั่ง
ให้คุมขังเขาไว้จนถึงสัปดาห์หน้า

00:54:05.680 --> 00:54:09.120 align:center
สำนักงานอัยการสูงสุดได้พิจารณาหลักฐานทั้งหมด

00:54:09.200 --> 00:54:12.680 align:center
ทั้งจดหมายและการสอบสวน

00:54:12.760 --> 00:54:15.120 align:center
และมีมติว่าหลักฐานที่มีอยู่เพียงพอแล้ว

00:54:15.200 --> 00:54:17.320 align:center
ที่จะตั้งข้อหาฆาตกรรมกับเขา

00:54:19.560 --> 00:54:22.080 align:center
พอคอลิน สแต็กไม่ได้อยู่ในสังคมอีกต่อไป

00:54:22.160 --> 00:54:25.360 align:center
สำหรับผม เรื่องทั้งหมดถือว่าสิ้นสุดแล้ว

00:54:26.680 --> 00:54:30.720 align:center
ผมเลยตัดสินใจว่าน่าจะได้เวลาไปทำคดีอื่นสักที

00:54:31.240 --> 00:54:33.520 align:center
ก็เลยออกจากทีมสืบสวนคดีนี้

00:54:35.600 --> 00:54:38.680 align:center
คอลิน สแต็กถูกคุมขังแล้ว

00:54:38.760 --> 00:54:41.000 align:center
นั่นทำให้ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นประมาณหนึ่ง

00:54:41.560 --> 00:54:42.960 align:center
แต่เราได้รู้ตั้งแต่ช่วงเริ่มแรก

00:54:43.040 --> 00:54:48.640 align:center
และถ้าคุณผ่านเหตุการณ์แบบเดียวกัน
ก็จะรู้เหมือนกัน

00:54:49.400 --> 00:54:55.400 align:center
คุณจะคอยปกป้องตัวเองอยู่ตลอดเวลา
และจะระมัดระวัง รอดูท่าทีไปก่อน

00:55:04.960 --> 00:55:08.600 align:center
(3 เดือนต่อมา)

00:55:09.120 --> 00:55:11.840 align:center
(พลัมสเตด เซาธ์อีสต์ลอนดอน)

00:55:11.920 --> 00:55:15.800 align:center
ตำรวจเซาธ์ลอนดอนกำลังตามล่าคนร้าย
ที่สังหารหนูน้อยวัยสี่ขวบและมารดา

00:55:15.880 --> 00:55:19.520 align:center
ทางตำรวจกล่าวว่า
นี่เป็นหนึ่งในคดีที่น่าตกใจที่สุดที่เคยสืบสวนมา

00:55:19.600 --> 00:55:21.040 align:center
นี่แม่เอง

00:55:22.080 --> 00:55:24.120 align:center
เพื่อนสนิทของซาแมนธาและจัสมิน บิสเซตต์

00:55:24.200 --> 00:55:26.120 align:center
ยังรับความจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้

00:55:27.720 --> 00:55:30.720 align:center
เป็นการฆาตกรรมที่โหดร้ายจนตำรวจถึงกับช็อก

00:55:30.800 --> 00:55:34.360 align:center
นายตำรวจอาวุโสคนหนึ่งบอกว่า
บาดแผลของแซม บิสเซตต์น่ากลัวมาก

00:55:35.160 --> 00:55:37.960 align:center
ผมคิดว่าตัวเองจิตแข็งพอควร

00:55:38.760 --> 00:55:40.360 align:center
ไม่ค่อยหวั่นไหวกับอะไร

00:55:40.440 --> 00:55:44.160 align:center
แต่พอเจอเคสนี้ ขนาดผมยังคิดว่า

00:55:44.240 --> 00:55:46.560 align:center
"พระเจ้า นี่มันฝีมือของปีศาจตัวไหน"

00:55:46.640 --> 00:55:48.920 align:center
สยดสยองมาก

00:55:50.000 --> 00:55:52.080 align:center
มิกกี้ แบงก์สเป็นสารวัตรใหญ่ฝ่ายสืบสวน

00:55:52.160 --> 00:55:55.560 align:center
เขาเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวน และเขา…

00:55:55.640 --> 00:55:57.320 align:center
ผมจำได้ว่าเขาโอบไหล่ผม

00:55:57.400 --> 00:56:02.640 align:center
แล้วพูดว่า "ร็อก เตรียมใจไว้ด้วยนะ
ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นอะไรโหดขนาดนี้"

00:56:02.720 --> 00:56:04.160 align:center
ผมจำได้จนถึงวันนี้

00:56:06.800 --> 00:56:09.840 align:center
แล้วเราก็เดินเข้าไปพร้อมกับทีมนิติเวช

00:56:09.920 --> 00:56:11.120 align:center
เดินดูทั่วทั้งแฟลตห้องนั้น

00:56:12.360 --> 00:56:14.560 align:center
มันเป็นแฟลตเล็กๆ ขนาดหนึ่งห้องนอน

00:56:14.640 --> 00:56:17.720 align:center
และเราเข้าใจว่า
ซาแมนธา บิสเซตต์อาศัยอยู่ที่นั่น

00:56:17.800 --> 00:56:20.840 align:center
กับลูกสาววัยสี่ขวบ แต่ว่าต้องนอนห้องเดียวกัน

00:56:21.880 --> 00:56:25.120 align:center
ซาแมนธาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว คงมีเงินไม่มาก

00:56:26.160 --> 00:56:31.000 align:center
ในห้องนอนมีของเล่นเยอะมาก
มีภาพที่จัสมินวาดติดอยู่เต็มผนัง

00:56:32.480 --> 00:56:35.000 align:center
น่าจะเป็นแม่ลูกที่สนิทกันมาก

00:56:36.680 --> 00:56:37.720 align:center
แล้วพอเราเดินเข้าไป

00:56:37.800 --> 00:56:42.880 align:center
ก็ได้เห็นว่า
ซาแมนธาน่าจะถูกแทงจนเสียชีวิตที่โถงทางเดิน

00:56:44.560 --> 00:56:46.320 align:center
แล้วก็ถูกลากมาที่ห้องนั่งเล่น

00:56:46.400 --> 00:56:50.000 align:center
ถูกวางไว้บนเบาะขนาดใหญ่
ในลักษณะคล้ายรูปดาว

00:56:50.880 --> 00:56:53.200 align:center
เธอถูกหั่นร่าง

00:56:53.800 --> 00:56:56.600 align:center
มีการพยายามจะหั่นท่อนขาให้ขาด

00:56:56.680 --> 00:56:59.120 align:center
และส่วนลำตัวถูกผ่า

00:57:01.760 --> 00:57:04.200 align:center
พอเราเดินย้อนกลับไปตามโถงทางเดิน

00:57:04.280 --> 00:57:07.280 align:center
เห็นห้องนอนอยู่ทางขวาใกล้กับประตูหน้า

00:57:07.360 --> 00:57:09.280 align:center
เราเข้าไปในห้องนอน

00:57:09.360 --> 00:57:14.440 align:center
และเห็นศีรษะของเด็กตัวเล็กๆ
เลยออกมาจากใต้ผ้าห่ม

00:57:15.920 --> 00:57:18.440 align:center
มองไปเห็นเส้นผมยุ่งๆ

00:57:18.520 --> 00:57:21.160 align:center
พอตรวจดูก็พบว่าเธอถูกทำให้ขาดอากาศหายใจ

00:57:21.240 --> 00:57:22.640 align:center
และถูกล่วงละเมิดทางเพศ

00:57:23.160 --> 00:57:25.600 align:center
เธอเสียชีวิตไปแล้ว แต่ดูเหมือนแค่นอนหลับ

00:57:28.600 --> 00:57:31.080 align:center
ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาคือ
"ต้องจับคนที่ทำแบบนี้ให้ได้

00:57:31.160 --> 00:57:33.000 align:center
เพราะนี่มันไม่ปกติแล้ว"

00:57:35.160 --> 00:57:39.320 align:center
ทุกคนอยากจับไอ้ชั่วที่ก่อคดีนั้นให้ได้

00:57:39.400 --> 00:57:42.440 align:center
เราทุกคนเห็นพ้องตรงกัน

00:57:42.520 --> 00:57:44.720 align:center
เพราะไม่งั้น ต้องมีอีกศพแน่

00:57:44.800 --> 00:57:46.640 align:center
เพราะเมื่อคนประเภทนี้เริ่มก่อเหตุแล้ว

00:57:46.720 --> 00:57:50.640 align:center
ต้องกลายไปเป็นฆาตกรต่อเนื่องแน่นอน

00:57:53.960 --> 00:57:56.160 align:center
ในแฟลตห้องนั้นมีลายนิ้วมือเป็นร้อยๆ

00:57:56.240 --> 00:57:59.960 align:center
และแน่นอนว่าต้องส่งเรื่องให้ฝ่ายตรวจลายนิ้วมือ

00:58:00.040 --> 00:58:02.000 align:center
ไล่ดูไปทีละลาย

00:58:05.720 --> 00:58:08.560 align:center
เจ้าหน้าที่ตรวจลายนิ้วมือจะต้องใช้แว่นขยาย

00:58:08.640 --> 00:58:12.280 align:center
ดูลายนิ้วมือทีละลาย จำแนกลวดลายและจุดต่างๆ

00:58:12.360 --> 00:58:14.000 align:center
ถือเป็นศิลปะแขนงหนึ่ง

00:58:15.040 --> 00:58:21.440 align:center
แต่ภายในเวลาแค่สองเดือน
เราก็ระบุและตัดลายนิ้วมือออกไปได้ทั้งหมด

00:58:22.600 --> 00:58:24.960 align:center
ซึ่งค่อนข้างผิดปกติ

00:58:25.040 --> 00:58:29.200 align:center
เพราะโดยทั่วไปแล้วจะมีสักหนึ่งหรือสองลาย
ที่ระบุตัวตนไม่ได้

00:58:29.280 --> 00:58:31.640 align:center
และมักจะเป็นของผู้ต้องสงสัย

00:58:31.720 --> 00:58:35.000 align:center
ไม่มีดีเอ็นเอ ไม่มีเบาะแสอะไรเลย

00:58:35.080 --> 00:58:38.600 align:center
ไม่มีอะไรที่จะเป็นประโยชน์ต่อการสืบสวนเลย

00:58:38.680 --> 00:58:41.920 align:center
เราไม่เจออะไรเลย ซึ่งผิดปกติมาก

00:58:42.000 --> 00:58:44.400 align:center
ไม่มีร่องรอยการงัดแงะที่แฟลตเลย

00:58:44.480 --> 00:58:47.360 align:center
และเจ้าหน้าที่สืบสวนก็ยอมรับว่า
คดีนี้แทบไม่มีเบาะแสอะไรเลย

00:58:47.440 --> 00:58:50.840 align:center
ส่วนแรงจูงใจ
ในการฆาตกรรมแม่และลูกสาวตัวน้อย

00:58:50.920 --> 00:58:53.280 align:center
คงมีเพียงฆาตกรเท่านั้นที่รู้คำตอบ

00:58:54.040 --> 00:58:57.800 align:center
ตอนนั้นสารวัตรใหญ่ฝ่ายสืบสวนได้เข้ามาคุยกับผม

00:58:57.880 --> 00:59:00.760 align:center
บอกว่าควรเชิญพอล บริตตันเข้ามาช่วย

00:59:02.480 --> 00:59:03.800 align:center
เพราะเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ

00:59:03.880 --> 00:59:07.000 align:center
เขามีส่วนช่วยหลายอย่าง
ในการสืบคดีของเรเชล นิกเคลล์

00:59:10.560 --> 00:59:15.040 align:center
แล้วก็มีคนพาผมไปที่เกิดเหตุฆาตกรรม

00:59:15.600 --> 00:59:20.160 align:center
ทำเลของแฟลตที่ซาแมนธากับจัสมินอาศัยอยู่

00:59:20.240 --> 00:59:22.840 align:center
มีความสำคัญมากต่อคดีนี้

00:59:22.920 --> 00:59:25.520 align:center
ส่วนด้านหลังที่ติดกับแฟลต

00:59:25.600 --> 00:59:28.000 align:center
เป็นพื้นที่สวน

00:59:31.920 --> 00:59:33.160 align:center
และถัดจากนั้นไป

00:59:34.000 --> 00:59:35.880 align:center
เป็นบริเวณที่มีต้นไม้ขึ้นเป็นแนว

00:59:35.960 --> 00:59:39.600 align:center
ซึ่งเขาจะนั่งตรงนั้น คอยเฝ้าดู
เสพจินตนาการทางเพศ

00:59:40.320 --> 00:59:41.880 align:center
และคิดอะไรไปหลายอย่าง

00:59:41.960 --> 00:59:43.840 align:center
"อย่าบังอาจมายั่วฉัน"

00:59:43.920 --> 00:59:46.320 align:center
"อย่ามาล้อเล่นกับฉัน"

00:59:46.400 --> 00:59:48.880 align:center
"เดี๋ยวก็รู้ว่าพอฉันลงมือเสร็จแล้ว
แกจะอยู่ในสภาพไหน"

00:59:49.640 --> 00:59:52.640 align:center
พอล บริตตันครับ คุณคิดว่ารู้จักเขาดีแค่ไหน

00:59:52.720 --> 00:59:55.640 align:center
ผมว่าเรารู้ดีทีเดียวว่า
ในหัวเขาตอนนั้นคิดอะไรอยู่

00:59:55.720 --> 00:59:57.360 align:center
ตอนที่เกิดเหตุทำร้าย

00:59:57.440 --> 01:00:01.720 align:center
แต่ผมอยากให้เขาเป็นคนบอกผมเอง
ว่าเริ่มเส้นทางสายนี้ได้ยังไง

01:00:01.800 --> 01:00:05.160 align:center
เส้นทางที่นำไปสู่การฆ่าหรือทำร้ายซาแมนธา

01:00:05.240 --> 01:00:06.680 align:center
อยากให้เขามาบอกเหรอ

01:00:06.760 --> 01:00:09.000 align:center
เขาไม่น่าจะโทรมาแล้วก็

01:00:09.080 --> 01:00:12.120 align:center
"ขอสายพอล บริตตันหน่อย"
และบอกคำตอบให้คุณรู้หรอก

01:00:12.200 --> 01:00:15.720 align:center
ผมว่ามีความเป็นไปได้นะ
ว่าเขาอาจอยากทำแบบนั้น

01:00:17.400 --> 01:00:21.480 align:center
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก
ที่คนแปลกหน้าจะทำร้ายประชาชนทั่วไป

01:00:23.320 --> 01:00:26.160 align:center
และที่หายากยิ่งกว่าคือมีเด็กอยู่ด้วย

01:00:27.960 --> 01:00:31.120 align:center
เขาน่าจะเคยก่อเหตุลักษณะคล้ายกันมาก่อน

01:00:31.200 --> 01:00:35.640 align:center
ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ ก็ทำรุนแรงถึงขั้นนี้เลย
แต่ต้องค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไป

01:00:37.560 --> 01:00:40.760 align:center
และสิ่งที่เรานึกยังไงก็นึกไม่ออก

01:00:40.840 --> 01:00:44.880 align:center
คือภายในช่วงเวลาแค่ 16 เดือน

01:00:44.960 --> 01:00:50.120 align:center
จากเหตุฆาตกรรมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น
จนถึงเหตุฆาตกรรมที่พลัมสเตด

01:00:50.640 --> 01:00:57.560 align:center
จะเป็นไปได้เหรอว่า
ผู้ที่ก่อเหตุโหดเหี้ยมและอุกอาจแบบนี้มีถึงสองคน

01:00:57.640 --> 01:01:01.360 align:center
หรือเป็นไปได้ไหมว่าทั้งสองคดีนี้
ผู้ก่อเหตุเป็นคนคนเดียวกัน

01:01:03.280 --> 01:01:08.040 align:center
เหยื่อทั้งสองรายอายุไล่เลี่ยกัน หน้าตาคล้ายกัน

01:01:08.720 --> 01:01:12.280 align:center
ทั้งสองคดีมีเด็กอยู่ด้วยในตอนเกิดเหตุ

01:01:12.960 --> 01:01:17.040 align:center
จำนวนแผลจากการแทง
บนตัวราเชล นิกเคลล์กับซาแมนธา บิสเซตต์

01:01:17.120 --> 01:01:18.640 align:center
มีประมาณ 50 แผล

01:01:21.160 --> 01:01:22.880 align:center
เราเลยส่งคำขอไป

01:01:22.960 --> 01:01:25.960 align:center
ให้เจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวนที่สืบคดีนิกเคลล์

01:01:26.040 --> 01:01:27.480 align:center
มาที่ห้องปฏิบัติการของเรา

01:01:28.720 --> 01:01:32.320 align:center
เพื่อหารือว่าจุดเกิดเหตุของทั้งสองคดีนี้
มีอะไรคล้ายกันบ้าง

01:01:33.720 --> 01:01:37.800 align:center
แต่พวกเขาปฏิเสธข้อชี้แนะของเราอย่างไม่ใยดี

01:01:37.880 --> 01:01:41.160 align:center
ที่ว่าทั้งสองคดีนี้อาจเป็นฝีมือของคนคนเดียวกัน

01:01:41.240 --> 01:01:42.520 align:center
เพราะแน่นอนว่า

01:01:42.600 --> 01:01:45.800 align:center
ตอนที่สองแม่ลูกบิสเซตต์ถูกฆาตกรรม
คอลิน สแต็กถูกคุมขังอยู่

01:01:48.480 --> 01:01:53.520 align:center
เราเลยพยายามชี้ให้พวกเขาเห็นว่า
พวกเขาอาจจับผิดคนก็ได้

01:01:55.640 --> 01:01:57.000 align:center
แล้วได้ผลยังไง

01:01:57.520 --> 01:02:01.960 align:center
ก็โดนเขม่นแล้วก็…

01:02:03.200 --> 01:02:05.440 align:center
"เราไม่มีทางจับคนร้ายผิดตัวแน่นอน"

01:02:07.520 --> 01:02:08.920 align:center
พวกเขาได้ตัวผู้ต้องสงสัยแล้ว

01:02:09.000 --> 01:02:12.720 align:center
และไม่สนใจอยากเสวนากับเรา

01:02:13.800 --> 01:02:16.200 align:center
พวกเขาเชื่อว่าจับถูกตัวแล้ว

01:02:30.000 --> 01:02:32.400 align:center
เปิดของขวัญล่ะนะ

01:02:34.040 --> 01:02:38.160 align:center
ผ่านมาหนึ่งปีครึ่ง อเล็กซ์สภาพจิตใจเป็นปกติดี

01:02:38.240 --> 01:02:42.520 align:center
ใต้ต้นไม้มีของขวัญไม่ค่อยเยอะเลย

01:02:42.600 --> 01:02:44.480 align:center
ใต้ต้นไม้มีของขวัญตั้งหลายกล่อง

01:02:44.560 --> 01:02:47.120 align:center
เขาปรับตัวกับโรงเรียนใหม่ได้แล้ว
มีเพื่อนๆ ที่เล่นด้วยกัน

01:02:47.680 --> 01:02:49.280 align:center
พัฒนาการดีในทุกด้าน

01:02:49.840 --> 01:02:51.320 align:center
นกกระเรียนตัวใหญ่

01:02:55.360 --> 01:02:56.880 align:center
ช่วงนั้น

01:02:57.440 --> 01:02:59.480 align:center
ผมได้ข่าวมาว่า…

01:03:00.480 --> 01:03:05.800 align:center
ตำรวจอยากให้อเล็กซ์ไปให้ปากคำในศาล
ในการพิจารณาคดีของคอลิน สแต็ก

01:03:08.240 --> 01:03:11.480 align:center
ตำรวจหวังว่า
อเล็กซ์จะบอกรูปพรรณสัณฐานของผู้ก่อเหตุ

01:03:11.560 --> 01:03:14.600 align:center
รวมถึงการเคลื่อนไหวของเขา
ช่วงก่อนและหลังก่อเหตุได้

01:03:16.920 --> 01:03:19.880 align:center
เราก็เลยตกอยู่ภาวะกลืนไม่เข้า คายไม่ออก

01:03:20.760 --> 01:03:21.760 align:center
จะเลือกทางไหนดี

01:03:21.840 --> 01:03:26.040 align:center
ถ้าเขาเป็นคนร้ายจริงๆ แล้วเราไม่ไปให้การ

01:03:26.120 --> 01:03:27.400 align:center
เขาก็จะกลับมาอยู่ในสังคมอีก

01:03:27.480 --> 01:03:29.600 align:center
แต่คำถามคืออเล็กซ์จะเป็นยังไง

01:03:29.680 --> 01:03:32.960 align:center
ถ้าต้องเผชิญหน้ากับคนที่ก่อเหตุ

01:03:38.920 --> 01:03:42.280 align:center
(สถานีตำรวจพลัมสเตด)

01:03:47.680 --> 01:03:50.320 align:center
ผมมีลางสังหรณ์

01:03:50.840 --> 01:03:53.760 align:center
ลางสังหรณ์ว่ามีอะไรสักอย่างไม่เข้าท่าเข้าที

01:03:59.560 --> 01:04:02.600 align:center
เพราะผมไม่เคยเจอที่เกิดเหตุแบบนี้

01:04:02.680 --> 01:04:06.200 align:center
ที่ลายนิ้วมือทุกลายที่พบถูกตัดออกหมด

01:04:12.960 --> 01:04:16.400 align:center
มิกกี้ แบงก์สมาคุยกับผม

01:04:16.920 --> 01:04:21.640 align:center
เขาอยากให้มีการตรวจลายนิ้วมืออีกครั้ง

01:04:22.240 --> 01:04:24.360 align:center
โดยเฉพาะลายนิ้วมือของซาแมนธา บิสเซตต์

01:04:25.520 --> 01:04:28.520 align:center
มิกกี้ตื๊อหนักมากเพื่อให้มีการดำเนินการ

01:04:29.120 --> 01:04:32.320 align:center
จนในที่สุดฝ่ายลายนิ้วมือก็ยอม

01:04:32.400 --> 01:04:37.640 align:center
และตกลงว่าจะตรวจลายนิ้วมือที่น่าสงสัยบางลาย

01:04:37.720 --> 01:04:39.840 align:center
ซึ่งเก็บได้จากแฟลตของซาแมนธาซ้ำอีกรอบ

01:04:46.040 --> 01:04:51.560 align:center
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็โทรบอกผมว่า
"ได้เรื่องแล้ว"

01:04:53.040 --> 01:04:54.160 align:center
ลายนิ้วมือบางลาย

01:04:54.240 --> 01:04:57.960 align:center
ที่ในทีแรกถูกระบุว่า
เป็นลายนิ้วมือของซาแมนธา บิสเซตต์

01:05:00.840 --> 01:05:02.000 align:center
ที่จริงแล้ว

01:05:02.720 --> 01:05:04.400 align:center
เป็นของผู้ชายที่ชื่อ

01:05:05.200 --> 01:05:06.240 align:center
โรเบิร์ต แนปเปอร์

01:05:07.680 --> 01:05:10.480 align:center
ตอนนั้นเหมือนมีแสงสว่างส่องลงมาจากฟ้าเลย

01:05:11.600 --> 01:05:15.520 align:center
ผมจะจำนาทีนั้นไปตลอด โห ผมดีใจจนตัวลอย

01:05:16.120 --> 01:05:20.800 align:center
เจ้าหน้าที่เจอลายนิ้วมือของแนปเปอร์ในแฟลตนั้น
ประมาณสามสี่จุด

01:05:20.880 --> 01:05:24.120 align:center
จุดนึงอยู่ที่ขอบด้านนอกของประตูระเบียง

01:05:24.200 --> 01:05:25.640 align:center
มีบางจุดอยู่ด้านใน

01:05:25.720 --> 01:05:29.680 align:center
ซึ่งชัดเจนว่าเขาเข้ามาทางประตูระเบียง

01:05:31.200 --> 01:05:34.440 align:center
เขาอาศัยอยู่ในละแวกนั้น
มีประวัติอาชญากรรมแค่เล็กน้อย

01:05:34.520 --> 01:05:38.160 align:center
และเคยถูกคุมขังมาแล้วเป็นเวลาสองเดือน

01:05:38.720 --> 01:05:40.920 align:center
เมื่อวันศุกร์ ตำรวจบุกไปจับกุมแนปเปอร์ถึงบ้าน

01:05:41.000 --> 01:05:42.800 align:center
เขาอาศัยอยู่ที่ถนนพลัมสเตดไฮ

01:05:42.880 --> 01:05:45.120 align:center
ห่างจากจุดที่เกิดเหตุฆาตกรรมไม่ถึงกิโล

01:05:46.200 --> 01:05:48.720 align:center
หลังจากที่เขาถูกจับและถูกประเมิน เราก็พบว่า

01:05:48.800 --> 01:05:51.040 align:center
เขามีอาการของโรคทางจิตบางอย่าง

01:05:51.120 --> 01:05:52.880 align:center
และระหว่างการสอบสวน

01:05:53.720 --> 01:05:56.840 align:center
คำตอบของเขาแปลกมาก
เขาใช้สรรพนามบุรุษที่สาม

01:05:56.920 --> 01:05:58.800 align:center
เหมือนพูดถึงคนอื่นอยู่

01:06:00.040 --> 01:06:03.720 align:center
เขาเป็นคนประเภทที่คิดว่า
ตัวเองต่างจากคนอื่นทั้งหมด

01:06:03.800 --> 01:06:06.440 align:center
เย็นชา ท่าทีแปลกๆ

01:06:06.520 --> 01:06:10.360 align:center
ทุกคนที่เคยเจอเขาต่างพูดเหมือนกันหมด
เขาเป็นคนแปลกๆ

01:06:11.760 --> 01:06:15.200 align:center
เราไปที่แฟลตเขาที่ถนนพลัมสเตดไฮ

01:06:15.280 --> 01:06:17.160 align:center
เป็นห้องสตูดิโอเล็กๆ

01:06:19.800 --> 01:06:22.840 align:center
ไม่มีเตียง ไม่มีฟูก ซึ่งผมคิดว่าแปลก

01:06:22.920 --> 01:06:24.440 align:center
ดูเหมือนว่าเขาจะนอนกับพื้นเลย

01:06:26.560 --> 01:06:29.880 align:center
แล้วเราก็เริ่มค้นแฟลตห้องนั้น

01:06:31.400 --> 01:06:35.760 align:center
และในไม่ช้าก็เจอกล่องเครื่องมือสีแดง

01:06:35.840 --> 01:06:37.760 align:center
วางอยู่กับพื้น

01:06:39.680 --> 01:06:41.000 align:center
มีแม่กุญแจล็อกไว้

01:06:41.080 --> 01:06:44.360 align:center
เราอยากรู้ใจจะขาดว่าข้างในมีอะไร

01:06:44.440 --> 01:06:45.680 align:center
พอเปิดกล่องดู

01:06:46.320 --> 01:06:48.360 align:center
ในนั้นมีมีด

01:06:50.040 --> 01:06:51.040 align:center
มีหนังสือเล่มนึง

01:06:51.120 --> 01:06:54.840 align:center
และรู้สึกว่าในหนังสือเล่มนั้น
บอกวิธีการรัดคอแบบต่างๆ

01:06:54.920 --> 01:06:57.760 align:center
บอกจุดอ่อนบนร่างกาย

01:06:57.840 --> 01:07:03.120 align:center
ซึ่งเอาไปใช้ทำร้ายคนได้
ทำให้หมดสติหรือปลิดชีพเลยก็ได้

01:07:04.080 --> 01:07:05.720 align:center
มีหนังสือแผนที่เอทูแซด

01:07:08.720 --> 01:07:12.280 align:center
และในหนังสือเล่มนั้น
มีรอยขีดเขียนและภาพวาดเล็กๆ เต็มไปหมด

01:07:13.160 --> 01:07:15.640 align:center
ตอนนั้นเราไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร

01:07:18.520 --> 01:07:21.360 align:center
ทีแรกเราคิดว่ามันน่าจะมีความสำคัญมาก

01:07:21.440 --> 01:07:26.160 align:center
เพราะอาจช่วยระบุสถานที่ที่เขาใช้ก่อเหตุได้

01:07:26.240 --> 01:07:28.840 align:center
และมีภาพวาดหนึ่ง

01:07:30.200 --> 01:07:32.400 align:center
เป็นภาพขั้นบันไดหลายขั้น

01:07:33.960 --> 01:07:37.760 align:center
ซึ่งดูเหมือนจะเป็นบริเวณฮีธฟิลด์เทอร์เรซ

01:07:40.280 --> 01:07:44.360 align:center
และในภาพนั้น
เขาเขียนคำว่า "เป็นไปได้" เอาไว้

01:07:45.800 --> 01:07:48.920 align:center
เขาเขียนกำกับไว้เลยว่า
จุดนั้นสามารถเป็นทำเลเป้าหมายได้

01:07:49.720 --> 01:07:52.040 align:center
ชายวัย 28 ปีถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม

01:07:52.120 --> 01:07:53.840 align:center
ซาแมนธา บิสเซตต์คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

01:07:53.920 --> 01:07:56.200 align:center
กับลูกสาววัยสี่ขวบเมื่อเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา

01:07:56.280 --> 01:08:00.280 align:center
วันนี้โรเบิร์ต แนปเปอร์ปฏิเสธข้อหาฆาตกรรม
แต่ยอมรับสารภาพข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา

01:08:00.800 --> 01:08:04.360 align:center
คาดว่าศาลจะพิพากษาลงโทษ
ฆาตกรที่สังหารซาแมนธาภายในวันนี้

01:08:05.600 --> 01:08:09.640 align:center
เรื่องน่าเศร้าของคดีนี้คือ
ซาแมนธาเป็นลูกคนเดียว

01:08:09.720 --> 01:08:12.120 align:center
และมาร์กาเร็ตแม่ของเธอ

01:08:12.640 --> 01:08:15.640 align:center
ก็ทำใจไม่ได้ที่ต้องสูญเสียหลานเพียงคนเดียว

01:08:15.720 --> 01:08:16.720 align:center
กับลูกเพียงคนเดียว

01:08:18.320 --> 01:08:20.880 align:center
แค่ต้องเสียลูกไปก็เลวร้ายพอแล้ว

01:08:20.960 --> 01:08:22.800 align:center
แต่นี่ต้องเสียหลานไปด้วย

01:08:24.080 --> 01:08:25.840 align:center
หายไปทั้งครอบครัว

01:08:27.800 --> 01:08:30.120 align:center
เป็นโศกนาฏกรรม หดหู่มาก

01:08:30.200 --> 01:08:34.600 align:center
แต่คดีนี้ก็เกิดเรื่องน่าเศร้าเพิ่มอีก

01:08:35.120 --> 01:08:36.200 align:center
มาร์กาเร็ตเสีย

01:08:36.280 --> 01:08:39.760 align:center
หนึ่งวันก่อนที่แนปเปอร์จะขึ้นศาลที่โอลด์ ไบลีย์

01:08:42.520 --> 01:08:45.480 align:center
คดีนี้น่าเศร้าอย่างที่สุด

01:08:55.600 --> 01:08:57.040 align:center
ต่อมาอีกระยะหนึ่ง

01:08:58.480 --> 01:09:00.240 align:center
ผมกลับไปดูแผนที่ของเขาอีกครั้ง

01:09:01.880 --> 01:09:05.560 align:center
ถึงรอยขีดเขียนส่วนใหญ่
จะอยู่ในพื้นที่เซาธ์อีสต์ลอนดอน

01:09:07.360 --> 01:09:09.000 align:center
(ริชมอนด์)

01:09:09.080 --> 01:09:14.680 align:center
แต่ก็มีจุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากพลัมสเตดออกไปไกล

01:09:14.760 --> 01:09:17.160 align:center
ที่ริชมอนด์พาร์ก ในเซาธ์เวสต์ลอนดอน

01:09:18.120 --> 01:09:20.040 align:center
ชื่อว่า "ไร่อิซาเบลลา"

01:09:21.800 --> 01:09:26.280 align:center
ซึ่งเป็นพื้นที่โล่งใกล้กับทุ่งวิมเบิลดั้น

01:09:26.840 --> 01:09:28.600 align:center
ซึ่งเป็นสถานที่ฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

01:09:30.680 --> 01:09:32.760 align:center
(14 ก.ย. 1994
สองปีหลังเหตุฆาตกรรมเรเชล)

01:09:32.840 --> 01:09:35.960 align:center
เจ้าหน้าที่สอบปากคำนายสแต็กครั้งแรก
เมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้ว

01:09:36.680 --> 01:09:38.160 align:center
เขามีกำหนดขึ้นศาลเช้าวันนี้

01:09:38.240 --> 01:09:40.960 align:center
ในข้อหาฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

01:09:46.680 --> 01:09:51.120 align:center
ก่อนการพิจารณาคดี
ผมได้รับแจ้งว่าอเล็กซ์ไม่ต้องไปให้การ

01:09:51.200 --> 01:09:53.160 align:center
เพราะคำให้การของเขาไม่จำเป็นแล้ว

01:09:53.240 --> 01:09:56.640 align:center
ในใจส่วนหนึ่งผมรู้สึกโล่ง
ที่เขาไม่ต้องนึกถึงเหตุการณ์ร้ายๆ อีก

01:09:56.720 --> 01:09:58.200 align:center
แต่อีกส่วนก็อดกังวลไม่ได้

01:09:58.280 --> 01:10:01.160 align:center
ว่าเราไม่ได้ช่วยอย่างเต็มที่ ทั้งที่เราช่วยได้

01:10:04.720 --> 01:10:07.840 align:center
แล้วไม่กี่วันต่อมาก็มีข่าวน่าตกใจ

01:10:08.360 --> 01:10:12.160 align:center
เพื่อนคนนึงโทรมาถามไถ่
ว่าผมโอเคไหมกับข่าวที่ออก

01:10:12.240 --> 01:10:13.680 align:center
ผมก็ถามเขาว่า "ข่าวอะไร"

01:10:13.760 --> 01:10:16.040 align:center
เขาก็ถามกลับว่า "นายไม่รู้เหรอ"

01:10:16.120 --> 01:10:18.560 align:center
เขาบอกว่า "คดีถูกยกฟ้อง"

01:10:20.000 --> 01:10:22.920 align:center
ชายผู้ถูกกล่าวหาว่า
ฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์อย่างโหดเหี้ยม

01:10:23.000 --> 01:10:24.720 align:center
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อสองปีก่อน

01:10:24.800 --> 01:10:28.560 align:center
วันนี้ได้เดินออกจากศาลพร้อมอิสรภาพ
ก่อนที่การพิจารณาคดีจะเริ่มต้นด้วยซ้ำ

01:10:28.640 --> 01:10:30.240 align:center
ผมได้แต่อึ้ง

01:10:30.320 --> 01:10:34.080 align:center
ผู้พิพากษาของโอลด์ ไบลีย์
ได้ตำหนิวิธีการทำงานของตำรวจอย่างรุนแรง

01:10:34.160 --> 01:10:38.400 align:center
หลังจากมีคำสั่งยกฟ้องคดีที่กล่าวหา
ชายที่ตำรวจสงสัยว่าสังหารเรเชล นิกเคลล์

01:10:38.480 --> 01:10:41.920 align:center
คอลิน สแต็กได้รับอิสรภาพ
หลังจากถูกคุมขังมานานกว่าหนึ่งปี

01:10:42.000 --> 01:10:45.240 align:center
เนื่องจากถูกล่อลวงในปฏิบัติการลับของตำรวจ

01:10:45.320 --> 01:10:50.000 align:center
ผู้พิพากษาวิจารณ์อย่างรุนแรง
และไม่รับฟังหลักฐานที่ได้จากปฏิบัติการนั้น

01:10:50.080 --> 01:10:51.680 align:center
ผมโกรธมาก

01:10:51.760 --> 01:10:58.440 align:center
เพราะมีคนตัดสินใจว่าหลักฐานนั้นดีพอ
และจะรับมือกับการซักค้านได้

01:10:58.520 --> 01:11:00.200 align:center
แต่คนคนนั้นประเมินผิดอย่างร้ายแรง

01:11:00.280 --> 01:11:03.600 align:center
ผมโกรธที่มีคนตัดสินใจสุดโต่งว่า

01:11:03.680 --> 01:11:07.560 align:center
จะไม่ยื่นหลักฐานอื่น
ทั้งที่คดีนี้มีหลักฐานแวดล้อมที่ค่อนข้างแข็งแรง

01:11:08.200 --> 01:11:11.960 align:center
ตอนนั้นผมรู้สึกว่าถ้าจะต้องมีการตัดสินใจ

01:11:12.040 --> 01:11:16.000 align:center
ว่าคอลิน สแต็กเป็นผู้ก่อเหตุฆาตกรรมหรือไม่

01:11:16.080 --> 01:11:18.400 align:center
ก็ควรเป็นการตัดสินใจของคณะลูกขุน

01:11:19.000 --> 01:11:20.800 align:center
แต่เราไปไม่ถึงขั้นนั้น

01:11:20.880 --> 01:11:22.840 align:center
วิลเลียม เคล็กก์
ทนายระดับควีนส์เคาน์เซลของฝ่ายจำเลย

01:11:22.920 --> 01:11:25.600 align:center
แย้งว่าตำรวจหญิงเจมส์โกหก

01:11:25.680 --> 01:11:28.160 align:center
และได้เสนอความสัมพันธ์ทางเพศ
และความรักเป็นสิ่งล่อใจ

01:11:28.240 --> 01:11:29.760 align:center
ผู้พิพากษาอ็อกนัลกล่าวว่า

01:11:29.840 --> 01:11:33.920 align:center
พฤติกรรมของตำรวจในคดีนี้
เป็นการกระทำที่เกินเลย

01:11:34.000 --> 01:11:36.560 align:center
และยังจงใจพยายามใส่ร้ายผู้ต้องสงสัย

01:11:36.640 --> 01:11:40.080 align:center
ด้วยพฤติกรรมการหลอกลวงที่น่ารังเกียจที่สุด

01:11:40.160 --> 01:11:41.200 align:center
เราล้มเหลว

01:11:41.720 --> 01:11:44.560 align:center
และนั่นไม่ใช่ความรู้สึกที่ดี

01:11:45.480 --> 01:11:49.200 align:center
"ชีวิตผมต้องมาพัง
เพราะทฤษฎีทางจิตวิทยาที่จับแพะมาชนแกะ

01:11:49.280 --> 01:11:52.160 align:center
ผสมกับนิยายที่แต่งขึ้น
เพื่อสนองคำขอทางเพศอันแปลกประหลาด

01:11:52.240 --> 01:11:54.200 align:center
ของตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่ง"

01:11:54.280 --> 01:11:57.160 align:center
ผู้พิพากษาเองก็ยอมรับว่า
ไม่มีหลักฐานที่บอกว่าผมผิด

01:11:57.240 --> 01:11:59.920 align:center
ไม่มีหลักฐานทางนิติเวช
ไม่มีคำรับสารภาพ ไม่มีอะไรทั้งนั้น"

01:12:00.000 --> 01:12:03.880 align:center
เมื่อถูกถามว่าตำรวจควรขอโทษคอลิน สแต็กไหม

01:12:03.960 --> 01:12:06.760 align:center
เซอร์พอล คอนดอนก็ตอบว่า
ตำรวจได้ขอโทษไปแล้ว

01:12:06.840 --> 01:12:08.640 align:center
แก่คนที่ตำรวจคิดว่าต้องขอโทษ

01:12:09.680 --> 01:12:12.960 align:center
ผมว่าไม่จำเป็นต้องขอโทษใคร

01:12:13.040 --> 01:12:16.600 align:center
ในการสืบสวนคดีนี้ของตำรวจนครบาล

01:12:16.680 --> 01:12:19.520 align:center
ผมสนับสนุน
การทำงานของเจ้าหน้าที่ทุกคนอย่างเต็มที่

01:12:19.600 --> 01:12:23.320 align:center
และขอรับผิดชอบทุกอย่างที่ตำรวจทำลงไปในคดีนี้

01:12:28.600 --> 01:12:31.400 align:center
รู้สึกเหมือนวนกลับไปวันแรก

01:12:32.120 --> 01:12:35.920 align:center
ฆาตกรลอยนวล ไม่มีคนคุ้มครองเรา

01:12:38.320 --> 01:12:40.120 align:center
และสิ่งที่ตอกย้ำความรู้สึกนั้น

01:12:40.200 --> 01:12:42.880 align:center
คือแถลงการณ์ของพอล คอนดอน
หัวหน้าตำรวจนครบาล

01:12:42.960 --> 01:12:45.320 align:center
ที่พูดว่าตำรวจไม่ได้มองหาผู้ต้องสงสัยคนอื่นเลย

01:12:45.400 --> 01:12:48.240 align:center
ตอนนี้เราไม่มีข้อมูลใหม่

01:12:48.320 --> 01:12:50.880 align:center
ไม่มีเบาะแสใหม่ให้ตาม

01:12:53.040 --> 01:12:56.320 align:center
จากท่าทีก็เห็นได้ชัดว่าตำรวจเชื่อว่า
คอลิน สแต็กก่อคดีฆาตกรรมแต่รอด

01:12:56.400 --> 01:12:57.760 align:center
และตอนนี้ลอยนวล

01:12:58.840 --> 01:13:02.000 align:center
ผมรู้สึกว่าไว้ใจใครไม่ได้เลย

01:13:02.080 --> 01:13:06.600 align:center
และอดสงสัยไม่ได้ว่า
นี่เราได้รับการปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมรึเปล่า

01:13:06.680 --> 01:13:09.840 align:center
เพราะผมอายุน้อย แถมผิวสี

01:13:11.320 --> 01:13:13.880 align:center
ผมสูญเสียความเชื่อมั่นในระบบ

01:13:14.480 --> 01:13:16.680 align:center
มาทีนี้ บทสรุปใดๆ ก็ตามที่เรา…

01:13:17.200 --> 01:13:21.080 align:center
เราต้องตามหาบทสรุปของเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
บทสรุปที่มีความหมายจริงๆ

01:13:21.160 --> 01:13:25.040 align:center
อย่าไปหวังว่า
จะได้บทสรุปอะไรจากปัจจัยภายนอก

01:13:37.480 --> 01:13:41.000 align:center
หลายปีผ่านไป ไม่มีอะไรคืบหน้า

01:13:43.000 --> 01:13:47.360 align:center
ข้อเท็จจริงที่เรารู้ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

01:13:52.080 --> 01:13:54.440 align:center
เรามีกันสามคนมาตั้งแต่วันแรก

01:13:55.200 --> 01:13:58.960 align:center
ผม พ่อผม กับหมาของเราชื่อมอลลี่

01:13:59.040 --> 01:14:01.280 align:center
นั่นคือครอบครัวของเรา

01:14:02.080 --> 01:14:05.400 align:center
พ่อรู้ว่าผมเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

01:14:06.360 --> 01:14:08.000 align:center
ว่าแม่รักผม

01:14:08.600 --> 01:14:12.400 align:center
ว่าแม่ไม่ได้อยากจากผมไป

01:14:13.760 --> 01:14:15.520 align:center
พ่อกับผม

01:14:15.600 --> 01:14:18.080 align:center
ไม่ได้คุยกันเรื่องแม่เลย

01:14:18.160 --> 01:14:20.320 align:center
เราไม่คุยกันเรื่องอดีต

01:14:22.720 --> 01:14:26.800 align:center
แต่ผมยัง… รู้สึกโกรธที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น

01:14:26.880 --> 01:14:32.160 align:center
และผมห้ามไม่ให้มันเกิดขึ้นไม่ได้
ไม่ว่าจะทำยังไงก็ตาม

01:14:35.840 --> 01:14:40.240 align:center
ผมว่าถ้าคุณได้เห็นความชั่วร้ายระดับนั้น

01:14:40.320 --> 01:14:42.880 align:center
ตั้งแต่ยังเล็กๆ

01:14:44.440 --> 01:14:47.440 align:center
ภาพลวงตาที่เด็กมักมี ความเชื่อว่าพ่อแม่

01:14:47.520 --> 01:14:50.120 align:center
ไม่สำคัญว่าจะทำหน้าที่พ่อแม่ได้ดีแค่ไหน

01:14:50.200 --> 01:14:52.640 align:center
แต่พ่อแม่ปกป้องเราจากอันตรายได้

01:14:52.720 --> 01:14:55.600 align:center
ผมว่าความเชื่อนั้น… มันพังทลายลง

01:14:56.880 --> 01:15:00.000 align:center
อเล็กซ์เป็นเด็กที่น่ารักมาก

01:15:00.520 --> 01:15:03.120 align:center
เป็นเด็กที่มีความสดใสในตัว

01:15:04.520 --> 01:15:08.240 align:center
แต่ในช่วงก่อนโตเป็นวัยรุ่น เขาเริ่มมีความโกรธ

01:15:08.320 --> 01:15:12.040 align:center
และเขาเอาความโกรธนั้นมาลงที่ผม

01:15:13.520 --> 01:15:17.000 align:center
ผมโกรธมาก
กับหลายสิ่งหลายอย่างที่เราต้องเผชิญ

01:15:18.120 --> 01:15:21.840 align:center
การพูดคุยที่ยาวนานเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน

01:15:21.920 --> 01:15:25.000 align:center
สิ่งที่ทำให้ผมทรมานที่สุดคือ
การต้องกลับไปนึกถึงวันนั้น

01:15:25.080 --> 01:15:26.920 align:center
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

01:15:27.000 --> 01:15:30.920 align:center
การที่คนอื่นมาบอกผมว่าผมควรต้องรู้สึกยังไง

01:15:31.000 --> 01:15:34.600 align:center
และผมว่าผมแบกความรู้สึกนั้นติดตัวมาโดยตลอด

01:15:37.160 --> 01:15:39.400 align:center
เขาเคยมีปัญหากับเจ้าหน้าที่บ้านเมืองอยู่บ้าง

01:15:39.960 --> 01:15:44.040 align:center
เรื่องเล็กๆ น้อยๆ
แต่บางทีตำรวจก็มาเคาะประตูบ้าน

01:15:47.000 --> 01:15:50.240 align:center
ผมว่าผมไม่ได้เคารพพ่อเหมือนเดิม

01:15:50.320 --> 01:15:53.520 align:center
ไม่ได้เชื่อใจพ่อเหมือนอย่างเมื่อก่อน

01:15:55.360 --> 01:16:00.120 align:center
และประเด็นหลักเลยก็คือ
พ่อคือพ่อ คือคนที่มีหน้าที่ปกป้องครอบครัว

01:16:02.080 --> 01:16:06.680 align:center
แต่พ่อปล่อยให้เราเจอเรื่องแบบนี้

01:16:07.520 --> 01:16:11.920 align:center
ช่วงที่ผมเป็นวัยรุ่น เราเลยทะเลาะกันบ่อย

01:16:14.680 --> 01:16:19.440 align:center
ผมรู้สึกผิดมากที่ปกป้องครอบครัวไว้ไม่ได้

01:16:21.520 --> 01:16:23.120 align:center
และรู้สึกโง่

01:16:23.200 --> 01:16:24.520 align:center
รู้สึกเหมือนเป็นคนโง่

01:16:24.600 --> 01:16:30.240 align:center
เพราะเราถูกสอนให้เชื่อใจหน่วยงานต่างๆ
ว่าจะดูแลความปลอดภัยของเรา

01:16:30.320 --> 01:16:34.400 align:center
ในอดีต เราต้องเป็นผู้รักษากฎหมายเอง
เหมือนในแดนเถื่อนตะวันตก

01:16:34.480 --> 01:16:38.680 align:center
และเราต้องปกป้องคนที่เรารักเอง
ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

01:16:39.960 --> 01:16:42.040 align:center
และนั่นคือสิ่งที่บาดใจผม

01:16:43.000 --> 01:16:44.320 align:center
ผมปกป้องพวกเขาไม่ได้

01:16:44.920 --> 01:16:46.280 align:center
ผมก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้

01:16:54.720 --> 01:16:58.320 align:center
แต่ละสัปดาห์ที่ผ่านไป แต่ละเดือนที่ผ่านไป

01:16:58.400 --> 01:17:00.400 align:center
แต่ละปีที่ผ่านไป

01:17:00.480 --> 01:17:03.560 align:center
เราก็เริ่มทำใจได้ในระดับหนึ่ง

01:17:03.640 --> 01:17:05.560 align:center
ว่าอาจไม่มีวันไขคดีนี้ได้ก็ได้

01:17:11.120 --> 01:17:17.160 align:center
(สิบปีต่อมา)

01:17:18.760 --> 01:17:21.320 align:center
(โฉมงามถูกอสูรสังหาร
"ช่วยจับคนร้ายที")

01:17:23.480 --> 01:17:29.280 align:center
พอถึงปี 2002
คดีของเรเชล นิกเคลล์ก็กลายเป็นคดีแช่แข็ง

01:17:33.360 --> 01:17:38.320 align:center
ตำรวจมาหาฉันกับทีม
ขอให้เราช่วยตรวจสอบคดีนี้อีกครั้ง

01:17:42.080 --> 01:17:46.640 align:center
ฉันเคยอ่านหนังสือพิมพ์
เลยรู้ว่านี่เป็นการก่อเหตุที่โหดร้ายมาก

01:17:47.440 --> 01:17:51.840 align:center
ฉันรู้ด้วยว่าคอลิน สแต็กเคยถูกตั้งข้อหา

01:17:51.920 --> 01:17:53.160 align:center
แล้วได้รับการยกฟ้อง

01:17:53.240 --> 01:17:56.840 align:center
แต่ฉันคิดว่าในมุมของตำรวจ
เขาก็ยังคงเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่ดี

01:17:57.880 --> 01:18:01.920 align:center
ตำรวจเลยอยากให้เรามองคดีนี้ในมุมมองใหม่ๆ

01:18:02.000 --> 01:18:05.760 align:center
และดูว่าในหลักฐานทั้งหมดที่เก็บไว้ตั้งแต่ตอนนั้น

01:18:06.280 --> 01:18:08.080 align:center
ยังมีอะไรที่อาจนำไปสู่

01:18:08.160 --> 01:18:14.400 align:center
การระบุตัวคนร้ายที่ฆ่าเรเชลได้ไหม

01:18:17.520 --> 01:18:21.720 align:center
มีเทปกาวบางส่วน
เป็นเทปที่ใช้เก็บร่องรอยหลักฐาน

01:18:22.520 --> 01:18:24.920 align:center
จากร่างของเรเชล

01:18:25.000 --> 01:18:27.960 align:center
โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากบริเวณส่วนลับ

01:18:30.840 --> 01:18:31.800 align:center
แล้วเราก็สังเกตเห็น

01:18:31.880 --> 01:18:36.280 align:center
ว่าทีมนิติวิทยาศาสตร์ชุดแรก
ไม่พบดีเอ็นเอใดๆ บนเทปพวกนั้นเลย

01:18:36.360 --> 01:18:40.440 align:center
แล้วเราก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

01:18:41.240 --> 01:18:44.520 align:center
เพราะตามหลักแล้ว
ต้องมีดีเอ็นเอของเรเชลเป็นจำนวนมาก

01:18:44.600 --> 01:18:45.520 align:center
ติดอยู่บนเทป

01:18:46.440 --> 01:18:48.800 align:center
ฉันคิดว่าสิ่งที่น่าจะเกิดขึ้นก็คือ

01:18:48.880 --> 01:18:51.680 align:center
ถ้าในตัวอย่างที่เก็บมามีดีเอ็นเอมากเกินไป

01:18:51.760 --> 01:18:55.480 align:center
มันจะกลบกระบวนการตรวจ
ทำให้ไม่เห็นผลลัพธ์อะไร

01:18:55.560 --> 01:18:59.680 align:center
ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่เราทำเป็นอย่างแรกก็คือ
ทดสอบซ้ำอีกครั้ง

01:18:59.760 --> 01:19:02.280 align:center
แต่คราวนี้ใช้วิธีที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย

01:19:07.360 --> 01:19:10.560 align:center
เป็นไปตามคาด
เราพบดีเอ็นเอของเรเชลจำนวนมาก

01:19:15.880 --> 01:19:19.080 align:center
แล้วเราก็พบร่องรอยเล็กๆ
ของดีเอ็นเอผู้ชายด้วย

01:19:22.320 --> 01:19:25.040 align:center
ตอนที่เราพบร่องรอยดีเอ็นเอของผู้ชาย

01:19:25.120 --> 01:19:28.720 align:center
ตอนนั้นเรายังไม่แน่ใจว่าจะสามารถพัฒนา

01:19:28.800 --> 01:19:31.360 align:center
หรือขยายผลได้เพียงพอ

01:19:31.440 --> 01:19:35.600 align:center
ที่จะระบุตัวบุคคลใดบุคคลหนึ่งไหม

01:19:37.720 --> 01:19:41.040 align:center
เราก็เลยพัฒนาเทคนิคใหม่ขึ้นมา

01:19:41.120 --> 01:19:42.800 align:center
เป็นเทคนิคที่มีความไวสูงมาก

01:19:43.680 --> 01:19:48.680 align:center
โดยนำดีเอ็นเอเล็กน้อยจากตัวอย่าง

01:19:48.760 --> 01:19:52.840 align:center
มาเพิ่มปริมาณให้มากขึ้นหลายเท่าตัว

01:19:52.920 --> 01:19:54.840 align:center
หรือที่เรียกว่าการขยายดีเอ็นเอ

01:19:54.920 --> 01:19:58.400 align:center
และเราก็ได้ดีเอ็นเอมากขึ้นหลายเท่าตัว

01:19:58.480 --> 01:20:00.680 align:center
จนสามารถนำไปวิเคราะห์ได้จริง

01:20:01.880 --> 01:20:03.440 align:center
ใช้เวลาประมาณสองปี

01:20:03.520 --> 01:20:08.160 align:center
กว่าจะพัฒนาเทคนิคนี้
จนถึงจุดที่นำมาใช้งานจริงได้

01:20:11.000 --> 01:20:14.480 align:center
ก่อนที่จะนำข้อมูลดีเอ็นเอที่ได้

01:20:14.560 --> 01:20:17.160 align:center
ไปรันในระบบฐานข้อมูลส่วนกลาง

01:20:17.240 --> 01:20:19.360 align:center
เราได้ลองเทียบกับดีเอ็นเอของคอลิน สแต็กก่อน

01:20:20.000 --> 01:20:22.680 align:center
และผลออกมาว่าไม่ตรงกัน

01:20:24.880 --> 01:20:28.000 align:center
จากนั้นเราก็ส่งมันเข้าฐานข้อมูลดีเอ็นเอแห่งชาติ

01:20:28.520 --> 01:20:32.920 align:center
และพอรันในระบบ เราก็เจอการจับคู่ที่ตรงกัน

01:20:35.480 --> 01:20:37.000 align:center
อยู่มาวันนึง โทรศัพท์ดัง

01:20:38.200 --> 01:20:41.360 align:center
ตำรวจโทรมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
เขาโทรมาแจ้งข่าว

01:20:41.880 --> 01:20:45.800 align:center
และข่าวนั้นก็คือตำรวจระบุตัวคนร้ายได้แล้ว

01:20:45.880 --> 01:20:48.960 align:center
และตำรวจบอกว่าชื่อที่ระบุตัวได้

01:20:49.040 --> 01:20:50.600 align:center
เป็นชื่อใหม่ที่เราไม่เคยพูดถึง

01:20:52.200 --> 01:20:55.800 align:center
ฐานข้อมูลดีเอ็นเอ
แสดงผลการจับคู่ว่ามันไปตรงกับ

01:20:56.920 --> 01:20:58.880 align:center
คนที่ชื่อโรเบิร์ต แนปเปอร์

01:21:06.200 --> 01:21:10.600 align:center
แล้วเราก็พบว่าแนปเปอร์ถูกคุมขัง
อยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชบรอดมอร์

01:21:10.680 --> 01:21:16.080 align:center
เพราะเขาก่อคดีอีกคดี ฆ่าแม่และลูกเล็ก

01:21:20.680 --> 01:21:23.280 align:center
เราสงสัยผิดคนมาตลอด

01:21:24.360 --> 01:21:25.600 align:center
ช่วงเวลานั้น

01:21:25.680 --> 01:21:29.360 align:center
คือจุดที่ได้รู้ว่า
กรณีเลวร้ายที่สุดที่เราคิดไว้ได้เกิดขึ้นจริง

01:21:29.440 --> 01:21:31.200 align:center
มีคนอื่นถูกฆ่าเหมือนกัน

01:21:31.280 --> 01:21:33.680 align:center
โดยคนคนเดียวกัน ในลักษณะเดียวกัน

01:21:33.760 --> 01:21:35.360 align:center
อีกหนึ่งครอบครัวต้องพังลง

01:21:38.360 --> 01:21:42.560 align:center
ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ว่า
ผมโชคดีแค่ไหนที่อเล็กซ์รอดมาได้

01:21:43.160 --> 01:21:45.840 align:center
แต่ตอนที่เราได้รู้ว่า
ซาแมนธากับจัสมินเจอชะตากรรมแบบไหน

01:21:46.680 --> 01:21:48.680 align:center
ผมก็เริ่มขอบคุณพระเจ้าทุกวัน

01:21:48.760 --> 01:21:52.680 align:center
เพราะถ้าพระเจ้าไม่เมตตา
เราคงไม่รอดมาด้วยกัน

01:21:52.760 --> 01:21:55.800 align:center
ถ้าพระเจ้าไม่เมตตา อเล็กซ์คงไม่รอดชีวิตมาได้

01:22:09.800 --> 01:22:12.840 align:center
คืนวันนึง ผมนั่งดูแข่งบอลอยู่

01:22:15.280 --> 01:22:16.760 align:center
แล้วก็มีเสียงเคาะประตู

01:22:17.280 --> 01:22:20.880 align:center
ผมหงุดหงิดนิดหน่อย เพราะกำลังดูแข่งมันๆ

01:22:24.320 --> 01:22:27.200 align:center
ที่หน้าประตูมีนักข่าวสองคนยืนอยู่
พวกเขาพูดว่า

01:22:28.200 --> 01:22:30.720 align:center
"รู้ไหมว่าตำรวจจับชายอีกคน

01:22:30.800 --> 01:22:32.440 align:center
ในคดีฆาตกรรมนิกเคลล์

01:22:32.520 --> 01:22:35.280 align:center
แถมมีผลดีเอ็นเอเป็นหลักฐานเอาผิดด้วย"

01:22:35.360 --> 01:22:38.000 align:center
ผมก็ "อีกสักชั่วโมงค่อยกลับมาใหม่ได้ไหม"

01:22:38.080 --> 01:22:39.720 align:center
"ผมดูบอลอยู่"

01:22:39.800 --> 01:22:42.120 align:center
พวกเขาก็ "ได้เลย" แล้วก็เดินออกไป

01:22:43.600 --> 01:22:45.880 align:center
ผมไม่ไหวจะทนกับเรื่องนี้แล้ว

01:22:45.960 --> 01:22:48.040 align:center
ยืดเยื้ออยู่ 15 ปีได้

01:22:48.120 --> 01:22:50.760 align:center
วันนี้คอลิน สแต็กได้รับการคุ้มครองจากตำรวจ

01:22:50.840 --> 01:22:53.680 align:center
ในขณะที่คดีของเรเชล นิกเคลล์
ยังคงตามหลอกหลอนเขา

01:22:53.760 --> 01:22:56.960 align:center
ตั้งแต่ตอนที่ผมถูกจับ หนังสือพิมพ์ก็ลงข่าว

01:22:57.040 --> 01:22:59.240 align:center
ปลุกปั่นให้คนโกรธแค้นผม

01:22:59.320 --> 01:23:01.880 align:center
บางคนตะโกนประมาณว่า
"มีความผิด" "แขวนคอเลย"

01:23:01.960 --> 01:23:03.360 align:center
กับอะไรทำนองนั้น

01:23:03.440 --> 01:23:06.600 align:center
นายสแต็กต้องเผชิญกับความอึดอัด
จากการที่สื่อจับตามอง

01:23:06.680 --> 01:23:08.280 align:center
แม้แต่หลังจากที่ได้รับการปล่อยตัวแล้ว

01:23:08.920 --> 01:23:09.880 align:center
อย่านะ

01:23:11.040 --> 01:23:12.880 align:center
พวกเขาฝังความคิดไว้ในหัวคนว่า

01:23:12.960 --> 01:23:17.240 align:center
"เรารู้ว่าเราจับถูกคนแล้ว
แต่เขารอดเพราะเรื่องเทคนิค"

01:23:17.320 --> 01:23:20.040 align:center
อะไรอย่างนั้น ผมเลยต้องทนอยู่กับมัน

01:23:20.560 --> 01:23:22.240 align:center
หลายคนคิดว่าเขามีความผิด

01:23:22.320 --> 01:23:26.360 align:center
แต่ไม่เคยมีใครได้ยินว่า
มีหลักฐานที่เอาผิดหรือช่วยให้เขาพ้นผิดได้

01:23:26.440 --> 01:23:29.720 align:center
แปลว่าเขาอยู่ในสภาพ "ไม่รู้จะยังไง"
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

01:23:29.800 --> 01:23:32.720 align:center
ตอนนี้ผ่านมา 15 ปี มีการตั้งข้อหาชายคนหนึ่ง

01:23:32.800 --> 01:23:34.800 align:center
นั่นคือโรเบิร์ต แนปเปอร์ อายุ 41 ปี

01:23:34.880 --> 01:23:37.880 align:center
คอลิน สแต็กที่เคยถูกตั้งข้อหาได้รับการยกฟ้อง

01:23:37.960 --> 01:23:40.720 align:center
ด้วยเหตุผลว่าตำรวจหญิงพยายามล่อให้เขาติดกับ

01:23:41.320 --> 01:23:45.080 align:center
ผมไม่เคยมีแฟนจนอายุ 29

01:23:45.160 --> 01:23:48.320 align:center
เพราะงั้นตอนที่ได้รับจดหมายจากลิซซี่ เจมส์

01:23:48.400 --> 01:23:51.480 align:center
ผมรู้สึกดีใจมากจริงๆ

01:23:51.560 --> 01:23:54.040 align:center
ที่มีผู้หญิงสักคนแสดงออกว่าสนใจในตัวผม

01:23:54.800 --> 01:24:00.320 align:center
เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าเขาบริสุทธิ์ผุดผ่อง
ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับคดีนั้นเลย

01:24:00.840 --> 01:24:03.360 align:center
และวันนี้ ผมอยากขอโทษเขา

01:24:03.440 --> 01:24:06.840 align:center
สำหรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นช่วงต้นยุค 90

01:24:08.200 --> 01:24:11.400 align:center
ก่อนที่จะเกิดเรื่องทั้งหมดนี้
ผมก็เป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองต่ำอยู่แล้ว

01:24:11.960 --> 01:24:15.520 align:center
แต่เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้มันต่ำกว่าเดิม

01:24:17.960 --> 01:24:19.640 align:center
มันทำให้ผมรู้สึกหวาดระแวง

01:24:19.720 --> 01:24:23.720 align:center
ถ้าผมบังเอิญหันไปมองผู้หญิงคนนึงที่กำลังข้ามถนน

01:24:23.800 --> 01:24:26.680 align:center
ในหัวผมจะคิดทันทีว่า "ไม่ได้ มองไปทางอื่น"

01:24:26.760 --> 01:24:28.640 align:center
เพราะอาจมีใครจับตาดูผมอยู่

01:24:28.720 --> 01:24:30.840 align:center
เดี๋ยวเขาจะคิดว่า
"นายคนนี้สะกดรอยตามผู้หญิง"

01:24:31.520 --> 01:24:35.200 align:center
แล้วผมก็คิดว่า
"ชีวิตเราจากนี้ไปคงเป็นแบบนี้แหละ"

01:24:35.280 --> 01:24:39.920 align:center
"ต้องยอมรับและอยู่กับมันให้ได้
อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น"

01:24:45.440 --> 01:24:50.280 align:center
(16 ธันวาคม 2008
สองวันก่อนการพิจารณาคดีของแนปเปอร์)

01:24:50.360 --> 01:24:51.800 align:center
ก่อนถึงวันขึ้นศาล

01:24:51.880 --> 01:24:53.920 align:center
หนึ่งในเจ้าหน้าที่สืบสวนที่นำทีมบอกว่า

01:24:54.440 --> 01:24:57.000 align:center
"พอคุณบินมาถึงแล้ว ขอเจอหน่อยนะ"

01:24:57.520 --> 01:25:01.920 align:center
มีเรื่องที่ผมต้องรู้ก่อนที่จะเดินเข้าห้องพิจารณาคดี

01:25:03.200 --> 01:25:06.360 align:center
เรานัดเจอกันที่สถานีตำรวจเฮนดอนตอนหนึ่งทุ่ม

01:25:07.920 --> 01:25:09.760 align:center
เขาพาผมเข้าไปในห้องด้านหลัง

01:25:11.320 --> 01:25:15.240 align:center
มีแค่เราสองคนในนั้น
แล้วเขาก็ส่งแฟ้มเอกสารเล่มนึงมาให้

01:25:15.640 --> 01:25:17.800 align:center
(ลับ)

01:25:17.880 --> 01:25:20.000 align:center
สิ่งที่ผมเห็นในแฟ้มนั้น

01:25:20.080 --> 01:25:25.440 align:center
คือรายการข้อผิดพลาดที่แสนเละเทะ

01:25:25.960 --> 01:25:27.680 align:center
ของการสืบสวนคดีนี้ในอดีต

01:25:27.760 --> 01:25:28.960 align:center
(พยายามข่มขืน)

01:25:30.280 --> 01:25:32.080 align:center
ผมทำใจไม่ถูกเลย

01:25:33.800 --> 01:25:36.720 align:center
รู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปวันนั้น

01:25:37.520 --> 01:25:38.680 align:center
กลับไปยังสายแรกที่ได้รับ

01:25:38.760 --> 01:25:41.960 align:center
ครั้งแรกที่มีคนแจ้งข่าวว่าเรเชลถูกพรากไปแล้ว

01:25:42.040 --> 01:25:44.520 align:center
และอเล็กซ์ต้องเจอความโหดร้ายนั้น

01:25:45.040 --> 01:25:46.760 align:center
เราพยายามทำความเข้าใจ

01:25:47.280 --> 01:25:50.040 align:center
สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า
เดือนแล้วเดือนเล่า ปีแล้วปีเล่า

01:25:51.760 --> 01:25:53.640 align:center
แต่ความพยายามไม่เป็นผล

01:25:55.600 --> 01:25:58.560 align:center
เพราะในเอกสารนั้นระบุไว้ว่า
นี่เป็นคดีที่ป้องกันได้

01:26:06.520 --> 01:26:08.320 align:center
ฤดูร้อนปี 1989

01:26:08.400 --> 01:26:10.560 align:center
สามปีก่อนการฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์

01:26:10.640 --> 01:26:13.400 align:center
และการฆาตกรรมซาแมนธากับจัสมิน

01:26:13.480 --> 01:26:17.600 align:center
คนร้ายข่มขืนต่อเนื่องรายหนึ่งเริ่มก่อเหตุกับผู้หญิง

01:26:17.680 --> 01:26:19.520 align:center
ในบางเคสมีเด็กอยู่ด้วย

01:26:20.200 --> 01:26:22.440 align:center
จุดเกิดเหตุคือเส้นทางเดิน "กรีนเชน"

01:26:22.520 --> 01:26:27.200 align:center
ซึ่งทอดยาวผ่านป่า ผ่านทุ่งโล่ง
ในเซาธ์อีสต์ลอนดอน

01:26:28.040 --> 01:26:32.440 align:center
ซึ่งไม่ไกลจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมแม่ลูกบิสเซตต์

01:26:33.960 --> 01:26:36.360 align:center
(ทางเดินกรีนเชน)

01:26:36.440 --> 01:26:40.480 align:center
ผลดีเอ็นเอจากคดีข่มขืนต่อเนื่อง
ชี้ไปที่ผู้ต้องสงสัยหนึ่งราย

01:26:43.040 --> 01:26:46.640 align:center
พลเมืองสองคนเห็นโปสเตอร์
แล้วโทรแจ้งตำรวจว่า

01:26:46.720 --> 01:26:49.200 align:center
"ภาพเหมือนที่ศิลปินวาด

01:26:49.280 --> 01:26:51.600 align:center
ดูคล้ายมากกับชายที่ชื่อโรเบิร์ต แนปเปอร์"

01:26:52.960 --> 01:26:56.520 align:center
เจ้าหน้าที่สืบสวนสองนาย
ซึ่งทำคดีข่มขืนในเส้นทางกรีนเชน

01:26:56.600 --> 01:26:59.320 align:center
ได้ไปตามที่อยู่ของเขา

01:26:59.400 --> 01:27:01.840 align:center
เขาออกมาพบ เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนได้คุยกับเขา

01:27:01.920 --> 01:27:06.240 align:center
และบอกเขาว่า
เขาถูกระบุตัวว่าอาจเป็นผู้ต้องสงสัย

01:27:06.320 --> 01:27:10.280 align:center
แล้วเจ้าหน้าที่ก็ขอให้เขา
มาให้ตัวอย่างเลือดโดยสมัครใจ

01:27:10.360 --> 01:27:11.720 align:center
ซึ่งเขาก็ตอบตกลง

01:27:12.800 --> 01:27:14.960 align:center
แต่เขากลับไม่ไปที่สถานีตำรวจตามนัด

01:27:15.560 --> 01:27:17.480 align:center
ตำรวจเลยกลับไปหาเขาที่บ้าน

01:27:17.560 --> 01:27:19.640 align:center
แต่เขาชิงเก็บของหนีไปก่อนแล้ว

01:27:21.120 --> 01:27:22.080 align:center
เขาชิงหนีไปก่อน

01:27:25.040 --> 01:27:26.120 align:center
ต่อมา

01:27:26.200 --> 01:27:29.160 align:center
ด้วยความที่เขาตัวสูง

01:27:29.240 --> 01:27:31.480 align:center
กว่ารูปพรรณสัณฐานที่ผู้เสียหายเคยให้ไว้

01:27:31.560 --> 01:27:32.800 align:center
เจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวน

01:27:32.880 --> 01:27:36.320 align:center
กับผู้ช่วยเลยตัดสินใจ

01:27:36.400 --> 01:27:40.640 align:center
ตัดเขาออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัย

01:27:42.320 --> 01:27:44.160 align:center
ไม่มีการดำเนินการอะไรต่ออีกเลย

01:27:46.680 --> 01:27:48.400 align:center
เล่นเอาผมงงมาจนทุกวันนี้

01:27:52.280 --> 01:27:54.680 align:center
ถ้าแนปเปอร์ไปที่สถานีตำรวจ

01:27:54.760 --> 01:27:57.760 align:center
ตามที่เขาบอกว่าจะไป
และยอมให้เก็บตัวอย่างเลือด

01:27:57.840 --> 01:28:02.640 align:center
เขาก็คงถูกจับตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
ในคดีข่มขืนตามเส้นทางเดินกรีนเชน

01:28:03.400 --> 01:28:04.840 align:center
แต่ก็ไม่เป็นอย่างนั้น ซึ่ง…

01:28:05.360 --> 01:28:07.320 align:center
มันส่งผลร้ายแรงตามมา

01:28:09.880 --> 01:28:12.680 align:center
ในแฟ้มเอกสารนั้นยังมีอย่างอื่นอีก

01:28:12.760 --> 01:28:15.920 align:center
ซึ่งผมมองว่าน่าสะเทือนใจกว่าเรื่องแรก

01:28:17.560 --> 01:28:22.600 align:center
ในเดือนกันยายนหรือตุลาคมปี 1989
ซึ่งเป็นเวลาหลายปีก่อนที่เรเชลจะถูกฆ่า

01:28:22.680 --> 01:28:25.680 align:center
แม่ของโรเบิร์ต แนปเปอร์ได้แจ้งตำรวจว่า

01:28:25.760 --> 01:28:29.680 align:center
แนปเปอร์สารภาพว่า
ข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่งในพื้นที่ทุ่งพลัมสเตด

01:28:30.720 --> 01:28:32.840 align:center
แต่ตำรวจไม่ได้ตามเรื่องนั้นต่อ

01:28:36.040 --> 01:28:37.400 align:center
นั่นคือจุดพลิกผันเลยนะ

01:28:37.920 --> 01:28:41.240 align:center
ถ้าตำรวจให้ความสำคัญกับ
สายที่แม่ของโรเบิร์ต แนปเปอร์โทรไป

01:28:42.000 --> 01:28:43.920 align:center
และเก็บตัวอย่างเลือดจากเขา

01:28:44.000 --> 01:28:47.760 align:center
ทุกการก่อเหตุที่ตามมาก็อาจจะไม่เกิดขึ้น

01:28:48.720 --> 01:28:51.320 align:center
แบบนั้นการก่อเหตุที่อเล็กซ์ได้เห็นก็จะไม่เกิด

01:28:51.840 --> 01:28:53.600 align:center
การตายของเรเชลก็จะไม่เกิด

01:28:55.640 --> 01:28:58.440 align:center
การตายของซาแมนธากับจัสมินก็จะไม่เกิด

01:28:59.760 --> 01:29:03.560 align:center
ถ้าตำรวจทำหน้าที่อย่างถูกต้องตั้งแต่แรก
เขาก็คงถูกจับไปแล้ว

01:29:05.200 --> 01:29:06.040 align:center
วันนี้เราได้เห็น

01:29:06.120 --> 01:29:10.280 align:center
หนึ่งในคดีฆาตกรรมที่ค้างคาใจผู้คนมานาน
ถูกไขได้ในที่สุด

01:29:10.360 --> 01:29:13.160 align:center
คนร้ายที่สังหารเรเชล นิกเคลล์ด้วยการแทง

01:29:13.240 --> 01:29:16.480 align:center
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อ 16 ปีก่อน
ถูกตัดสินว่ามีความผิดแล้ววันนี้

01:29:18.560 --> 01:29:20.480 align:center
โรเบิร์ต แนปเปอร์ถูกพาออกจากห้องขัง

01:29:20.560 --> 01:29:22.840 align:center
มาขึ้นแท่นจำเลยในห้องบัลลังก์หนึ่ง
ที่ศาลโอลด์ ไบลีย์

01:29:22.920 --> 01:29:27.120 align:center
เขามีสีหน้าซีดเซียว ผมบาง
และระหว่างที่พ่อแม่ของเรเชลจ้องมอง

01:29:27.200 --> 01:29:29.880 align:center
เขาก็สารภาพออกมาว่า
เป็นคนสังหารลูกสาวของพวกเขาเอง

01:29:29.960 --> 01:29:32.440 align:center
อังเดร โดนเต็มๆ เลย…

01:29:35.920 --> 01:29:38.440 align:center
คำสารภาพในวันนี้ถือเป็นการปิดฉาก

01:29:38.520 --> 01:29:42.320 align:center
เหตุการณ์ที่ทำให้เกียรติของสกอตแลนด์ยาร์ด
ต้องด่างพร้อยครั้งประวัติศาสตร์

01:29:43.160 --> 01:29:45.720 align:center
ตำรวจยอมรับว่าควรจับแนปเปอร์ได้เร็วกว่านี้

01:29:45.800 --> 01:29:47.120 align:center
รวมถึงหยุดไม่ให้เขาฆ่าใคร

01:29:47.200 --> 01:29:49.240 align:center
ถ้าตำรวจดำเนินการต่างออกไป

01:29:49.320 --> 01:29:52.080 align:center
เรเชล นิกเคลล์, ซาแมนธากับจัสมิน บิสเซตต์

01:29:52.160 --> 01:29:53.680 align:center
ก็คงไม่ต้องจบชีวิตแค่นั้น

01:29:53.760 --> 01:29:56.640 align:center
ในตอนนั้นตำรวจทำได้และควรทำ

01:29:57.600 --> 01:30:01.960 align:center
ถ้าตำรวจไม่หยุดแค่นั้น
เราก็คงป้องกันโศกนาฏกรรมนี้ไว้ได้

01:30:02.040 --> 01:30:05.120 align:center
และแนปเปอร์คงไม่ได้ก่อคดีร้ายแรงอื่นๆ

01:30:21.680 --> 01:30:23.640 align:center
เราทุกคนโตมากับเทพนิยาย

01:30:25.960 --> 01:30:29.080 align:center
เราทุกคนโตมากับคำเตือนว่าอย่าเข้าไปในป่า

01:30:29.160 --> 01:30:32.440 align:center
มันมืดมิด มีสัตว์ประหลาด แถมอันตราย

01:30:33.720 --> 01:30:35.440 align:center
แต่นี่ไม่ใช่เทพนิยาย

01:30:35.960 --> 01:30:38.000 align:center
โลกเรามีความชั่วร้ายอยู่จริงๆ

01:30:43.480 --> 01:30:47.920 align:center
ผมถูกบีบให้ต้องยอมรับความจริงนั้น

01:30:49.920 --> 01:30:54.440 align:center
สิ่งที่ทำให้ผมสับสนที่สุดก็คือ "ทำไม"

01:30:54.520 --> 01:30:57.440 align:center
ผมโกรธพระเจ้าที่…

01:30:58.600 --> 01:31:01.040 align:center
ที่เกิดเรื่องเลวร้ายแบบนี้กับคนดีๆ

01:31:01.120 --> 01:31:03.360 align:center
โดยที่ไม่มีเหตุผลใดๆ เลย

01:31:06.400 --> 01:31:08.080 align:center
ผมเลยตั้งภารกิจให้ตัวเอง

01:31:08.160 --> 01:31:13.160 align:center
ว่าจะจูงมือลูกของเรเชล
ให้ก้าวข้ามผ่านเหตุการณ์นี้ไปให้ได้

01:31:13.240 --> 01:31:14.880 align:center
อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

01:31:16.920 --> 01:31:21.440 align:center
ผมว่าเวลาที่คนเรา
เผชิญเรื่องหนักหนาสาหัสด้วยกัน

01:31:21.960 --> 01:31:25.560 align:center
มีสองผลลัพธ์ที่เป็นไปได้
หนึ่งคือพังทั้งตัวเราทั้งสายสัมพันธ์ของเรา

01:31:25.640 --> 01:31:28.720 align:center
สองคือสายสัมพันธ์ของเราแข็งแรงยิ่งกว่าเดิม

01:31:29.760 --> 01:31:32.400 align:center
สุดท้ายเราก็จำเป็นต้อง
หาบทสรุปให้กับเรื่องนี้เอง

01:31:32.480 --> 01:31:35.480 align:center
ซึ่งผมคิดว่าก็ดีแล้วล่ะ

01:31:35.560 --> 01:31:37.880 align:center
เพราะในที่สุดเราก็ได้ตระหนักว่า

01:31:37.960 --> 01:31:40.960 align:center
เรามีแต่ต้องยอมรับมันให้ได้เท่านั้น

01:31:41.040 --> 01:31:42.000 align:center
ทำใจยอมรับมันให้ได้

01:31:45.800 --> 01:31:50.600 align:center
พ่อแม่ผมเชื่อว่าจิตวิญญาณนั้นไร้ขอบเขต

01:31:51.560 --> 01:31:56.000 align:center
แม่จะอยู่กับผมเสมอ ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน

01:32:01.040 --> 01:32:05.600 align:center
ส่วนพ่อก็ยอมสละทุกอย่าง
เพื่อผม เพื่อสิ่งที่เขาเชื่อ

01:32:06.120 --> 01:32:09.400 align:center
ทั้งที่ไม่มีอะไรการันตีว่าอนาคตจะเป็นยังไง

01:32:12.520 --> 01:32:17.120 align:center
พ่อกล้าหาญมากที่ทำตามความรู้สึกในใจ

01:32:19.320 --> 01:32:21.680 align:center
ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณเลย