พ่อฮะ
ว่าไง
อยู่ข้างบนเหรอฮะ
อื้ม
(16 มิถุนายน 1993)
พ่อฮะ ช่วยวาดแม่ลงบนกระดาษแผ่นนี้ได้ไหม
อเล็กซ์ มองพ่อนะ
ตอนที่ลูกเห็นคนไม่ดี เขาอยู่ข้างหน้าลูกแบบพ่อตอนนี้ไหม
หรือว่าอยู่ฝั่งนี้ หรือว่าอยู่ฝั่งนั้น
- อยู่ข้างหน้าผมฮะ - อยู่ข้างหน้าลูกเหรอ
- อืม - แม่เห็นเขาไหม
น่าจะไม่เห็น
เหรอ ลูกเห็นเขาก่อนเหรอ
ฮะ ผมเห็นก่อน
เขาพกกระเป๋าไหม
พกฮะ
เขาได้เปิดกระเป๋าไหม หรือมันเปิดอยู่แล้ว
เขาเปิดกระเป๋า
แล้วเขาหยิบอะไรออกมา
มีด
แล้วเขาทำอะไรกับลูก
- ผลักผมล้ม - เขาผลักลูกล้มเหรอ
ฮะ
คนไม่ดีเอาไปแทงแม่
เขาเอาอะไรไปแทงแม่
มีดฮะ มีดของเขา
ลูกเห็นเหรอ
ฮะ ผมเห็นมีด
เห็นตลอดเลยเหรอ
ผมเห็น ใช่ฮะ เห็นหมด
ลูกผมเห็นแม่ถูกฆาตกรรม
แต่ตอนนั้นไม่มีใครรู้หรอกว่า ต้องใช้เวลานานแค่ไหน
กว่าจะหาตัวคนร้ายเจอ
(คดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์)
(หนึ่งปีก่อนหน้านี้)
(เซาธ์ลอนดอน)
นั่น… พ่อมีอะไร
- มีกล้อง - มีไว้ทำไม
ไว้ถ่ายรูปลูกไง
มากอดกัน
เราไม่ค่อยชอบเนอะ อเล็กซ์
เรเชลกับอเล็กซ์คือแพ็คคู่
โลกของเรเชลในแต่ละวันจะหมุนรอบตัวเขา
เรเชลเป็นคนไม่ชอบของหรูหราแวววาว
เธอชอบความเรียบง่ายของชีวิต
ชอบอยู่กับคนที่เธอแคร์
เธอเป็นคนที่หาความสนุกได้จากสิ่งที่ธรรมดาที่สุด
รอไม่ไหวแล้ว
นอนเร็ว
ลูบมอลลี่หน่อย นอนลงแล้วลูบมอลลี่ดีๆ
ตอนนั้นผมเป็นพนักงานส่งของ ทำงานอาทิตย์ละห้าวัน
เดินทางไปทั่วประเทศ
ผมเตรียมรถมอเตอร์ไซค์จะออกไปทำงาน
เราบ๊ายบายกันไปแล้ว แต่ทั้งสองคนก็ยังตามออกมาส่งผม
พากันเดินลงบันไดมาโบกมือให้
นั่นคือความทรงจำที่สลักอยู่ในใจผม ภาพของพวกเขายิ้มแย้ม
ยืนจับมือกันอยู่ที่บันได
อเล็กซ์ในท่าทีผ่อนคลาย ส่วนเรเชลก็ดูน่ารักมาก
(15 กรกฎาคม 1992)
พวกเขาไปทุ่งวิมเบิลดั้นกันเป็นกิจวัตร
ที่นั่นขึ้นชื่อมาตลอดว่าปลอดภัย
และอเล็กซ์ต้องปล่อยพลัง หมาเราก็ด้วย
ไม่งั้นจะคึกเกินไป ทั้งคู่เลย
วันนั้นบังเอิญผมต้องไปลอนดอน
ถูกส่งไปแถวชานเมือง
ยุคนั้นไม่มีมือถือ
ผมเลยใช้วิธีโทรไปเช็คกับที่บ้านวันละสองครั้ง
ช่วงสายของวันนั้น ผมพักจากงาน
เจอตู้โทรศัพท์ที่ใช้งานได้
โทรเข้าเบอร์บ้าน
มีเสียงผู้ชายรับโทรศัพท์
เลือดในตัวผมเย็นเฉียบ
ผมรู้ทันทีว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแล้ว
เขาพูดว่า "ผมเป็นตำรวจ"
ผมถามไปว่า "เรเชลล่ะ"
เขาตอบว่า "เกิดอุบัติเหตุขึ้น"
ผมถาม "เธอตายแล้วเหรอ" เขาก็ "ผมตอบคุณไม่ได้"
ผมก็ "นั่นแหละคำตอบ"
แล้วผมก็ถามว่า "อเล็กซ์ล่ะ"
เขาบอกว่า "อเล็กซ์ปลอดภัย ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล"
เขาบอกว่า "อย่าไปไหนนะ เราจะส่งรถตำรวจไปรับ"
ทันทีที่วางหูโทรศัพท์ ผมก็ทรุดลงไปร้องไห้กับพื้น
อังเดร โดนเข้าที่ท้องเต็มๆ เลย
กดหยุดไว้ก่อน
นี่ ผมไม่…
ไม่รู้ว่าพ่อพูดอะไร
อันนั้นดีนะ
- ชอบแบบนั้นเหรอ - ใช่
ความเป็นจริงที่ผมเคยเชื่อมั่นพังลงไปในพริบตา
ผมอยู่ในสภาพที่
เรียกกว่าใกล้จะเสียสติก็ได้
(11:20 น.)
วันที่ 15 กรกฎาคม 1992
ผมได้รับแจ้งว่า มีคนพาหมาไปเดินเล่นแล้วพบร่างมนุษย์
เรามีหน้าที่ต้องรับมือ กับสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้วด้วยอาชีพ
ไม่ว่าจะเห็นอะไรเกิดกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ก็ต้องแยกอารมณ์ออกไปให้ได้
ผมเดินผ่านสนามหญ้า
แล้วก็เลี้ยวขวาเข้าไปในบึงเล็กๆ
สถานที่เกิดเหตุสภาพเลวร้ายมาก
ดูเหมือนเป็นการลงมือแบบคลุ้มคลั่ง
เหยื่อถูกทำร้าย ถูกลาก
ถูกแทง 49 แผลเข้าที่คอ หน้าอกและรอบๆ
ศพนอนในท่าที่มือหงายบังหน้าอยู่
เหมือนว่ายังพยายามป้องกันตัวเอง
เลวร้ายมาก
เจ้าหน้าที่สืบสวนบอกผมว่า เรเชลถูกทำร้ายจากด้านหลัง
ถูกแทงหลายแผล ถูกล่วงละเมิด
อเล็กซ์ถูกพบในลักษณะที่กอดร่างแม่เอาไว้
เจ้าหน้าที่ต้องแงะตัวเขาออกมา
เพื่อช่วยเหลือเขา
อเล็กซ์ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล
พอผมไปถึงที่นั่น
เจ้าหน้าที่บอกว่าอยากให้ผมคุยกับนักจิตวิทยาก่อน
แล้วค่อยเจออเล็กซ์
นักจิตวิทยาบอกว่า เด็กๆ มีความยืนหยุ่นทางจิตใจสูงมาก
สามารถผ่านเรื่องเลวร้ายที่สุดไปได้
เขาบอกว่าเด็กจำเป็นต้องรู้
ว่าเรื่องนี้จะอยู่ไปถาวร ว่าคนคนนี้จะไม่กลับมาแล้ว
พยาบาลอุ้มอเล็กซ์ออกมา ท่าทางเขาดูสงบอย่างเหลือเชื่อ
ใต้ตามีแผลบาด ที่แก้มมีรอยฟกช้ำ
และแววตาดูเครียดมาก
เหมือนแววตาคนแก่ แต่ตัวเป็นเด็ก
ผมอุ้มเขาขึ้น แล้วก็ทวนคำพูดของนักจิตวิทยา
เกิดอุบัติเหตุขึ้น
แม่ตายแล้ว แม่จะไม่กลับมาหาเรา
เขาจ้องผมท่าเดียว ไม่ได้ถามอะไร
แต่สีหน้าบอกชัดเจนว่า "ผมรู้แล้ว"
แบบว่า "พ่อไม่ต้องอธิบายเรื่องนั้นกับผมก็ได้"
อเล็กซ์ หันมาโบกมือให้แม่หน่อย
โบกมือหน่อย
เขาไม่ได้ถามอีกเลยว่าแม่อยู่ไหน ครั้งเดียวก็ไม่เคย
ตำรวจปิดล้อมทุ่งวิมเบิลดั้นทันที
หลังจากมีคนเดินผ่านมาพบร่างหญิงสาว ในสภาพเปลือยกายครึ่งตัว
ตำรวจบอกว่าเป็นเหตุฆาตกรรม และคนร้ายลงมืออย่างคลุ้มคลั่ง
โดยลูกชายวัยสองขวบของเธอ เป็นผู้เห็นเหตุการณ์
บรรณาธิการข่าวโทรมาบอกว่า
"เพิ่งได้ข้อมูลมาจากสายข่าว
เกิดเหตุแทงกันจนเสียชีวิตที่ทุ่งวิมเบิลดั้น"
"คุณต้องพาทีมไปที่นั่นเดี๋ยวนี้"
วิมเบิลดั้นเป็นย่านที่มั่งคั่งมาก
มีบ้านสวยๆ เรียงราย
ทุ่งวิมเบิลดั้นเป็นพื้นที่สวนสาธารณะ กว้างราว 2,700 ไร่
อยู่ติดกับใจกลางกรุงลอนดอนเลย
การฆาตกรรมเกิดขึ้นตอนกลางวันแสกๆ
และตำรวจบอกว่าฆาตกรน่าจะเปื้อนเลือดเต็มตัว
อีฟ ริชชิ่งส์ จากสกายนิวส์
เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจในที่เกิดเหตุ อยู่ในอาการสะเทือนใจ
มีคนเดินผ่านมาเจอเธอเปลือยครึ่งตัว
และมีเด็กชายตัวเล็กๆ กอดร่างไว้แน่น
ผู้กำกับบาสเซตต์
ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการสืบสวน
เป็นคนออกมาให้คำชี้แจงครั้งแรก
เด็กชายคนนั้นเนื้อตัวเปื้อนไปด้วยโคลนและเลือด
น่าจะเป็นเลือดของแม่
ในช่วงการสืบสวนตอนนั้น ผมเป็นสารวัตรสืบสวน
เป็นมือขวาของจอห์น บาสเซตต์
ตอนที่เราไปถึงที่เกิดเหตุ
ผมดูแล้วรู้เลยว่าเธอน่าจะเจ็บปวดแสนสาหัส
ในตอนที่ถูกเล่นงาน
พอตรวจดูร่างอย่างใกล้ชิด ก็พบว่าร่างนั้นอยู่ในท่าทางที่ไม่เป็นธรรมชาติ
เสื้อผ้าถูกฉีกกระชาก
ทั้งภายในและภายนอกร่างมีความชื้น
บ่งชี้ว่าน่าจะมีการล่วงละเมิดทางเพศด้วย
คนที่ก่ออาชญากรรมแบบนี้ได้ลงคอยังลอยนวลอยู่
แค่คิดก็หนาวแล้ว
แน่นอน ถ้ามีใครสักคนทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ
ก็มีโอกาสที่เขาจะทำอีก
เราเลยรู้สึกกดดันว่าต้องจับชายคนนี้ให้ได้ ก่อนที่เขาจะก่อเหตุอีก
ทีมตำรวจใช้เวลาวันที่สอง ปูพรมค้นพื้นที่กว่าสองพันไร่ที่ทุ่งวิมเบิลดั้น
เพื่อหาเบาะแสการฆาตกรรมอันเหี้ยมโหด
จากขนาดพื้นที่ของทุ่งวิมเบิลดั้น
ผมรู้ทันทีเลยว่างานนี้หินแน่นอน
ปกติแล้วเวลาเกิดเหตุฆาตกรรม
จะใช้เจ้าหน้าที่ประมาณสิบหรือสิบห้าคน
แต่คดีนี้ เราน่าจะใช้สัก 40 คนได้
และเราก็รู้กันแต่แรกเลยว่างานนี้งานช้าง
แม่ลูกหนึ่งที่ถูกฆาตกรรม มีชื่อตามเอกสารว่าเรเชล นิกเคลล์
วันนี้สามีและลูกได้ไปยืนยันศพแล้ว
พอได้เห็นรูปของเรเชล นิกเคลล์
ได้เห็นว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง
เธอเป็นคนที่เปล่งประกายความมีชีวิตชีวา
ถ้าได้เห็นเธอ คุณจะนึกภาพตัวเองออก
นึกออกว่าตอนอายุ 23 เป็นยังไง
นึกออกว่าชีวิตพ่อแม่มือใหม่เป็นยังไง
เรามองเห็นเรื่องราวความรัก จากภาพที่เผยแพร่ออกมา
เราจูนกันติดทันที
ผมไม่เคยเจออะไรแบบนั้นที่ไหน
และหลังจากนั้นก็ไม่เคยเจออีก
เราตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ รู้สึกว่าเราผูกพันกันทั้งใจ
หลายคนฝันอยากเจอใครสักคนแบบนั้น
ได้ตกหลุมรักหัวปักหัวปำ รู้สึกว่าแค่มีเขา ชีวิตก็ไม่ขาดเหลืออะไร
เราทั้งคู่โชคดีที่รู้สึกแบบนั้น
ตอนที่เรเชลท้อง เราช็อกไปเลย
ผมอายุ 25 ส่วนเรเชล 19
เธอกำลังมุ่งมั่นกับเส้นทางชีวิตว่าจะเรียนให้จบ
ได้มีอาชีพ ได้มีงานดีๆ
แต่ตอนที่เรเชลเห็นว่าผมตั้งใจมาก
เธอก็รู้เลยว่าเราจะเป็นพ่อกับแม่ได้
แล้วเราก็เดินหน้า
ตอนที่ได้อุ้มลูกเป็นครั้งแรก
ได้เห็นลูกหายใจ
มันคือสิ่งมหัศจรรย์
มันคือความมหัศจรรย์ล้วนๆ
ถ้าคุณได้เห็นเด็กคลอด ยังไงก็ต้องเชื่อว่าเวทมนตร์มีจริง
เรเชลมีสัญชาตญาณความเป็นแม่ในตัว
เธอเป็นสุดยอดคุณแม่
สองแม่ลูกรักกันมาก
ต่างก็เติมเต็มกันและกัน
ผมว่าคงเป็นปฏิกิริยาตามปกติของคน
ที่อยากให้ตัวเองรับเคราะห์แทนพวกเขา
ตำรวจแนะนำให้เรากลับไปที่แฟลต
เก็บข้าวของที่ต้องใช้มา
ผมหยิบของหลายๆ อย่างที่อเล็กซ์ชอบใส่กระเป๋า
ตุ๊กตาหมีตัวโปรด กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืด ชุดนอน
และหนังแกะที่อเล็กซ์นอนกับแม่ ตั้งแต่คืนแรกที่อเล็กซ์เกิดมา
เราไม่ได้กลับไปอยู่ที่แฟลตนั้นอีก เพราะรู้สึกเหมือนเราถูกรุกล้ำพื้นที่ไปแล้ว
เรเชล นิกเคลล์
คุณแม่วัยสาวที่ถูกฆาตกรรมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น
ที่เซาธ์ลอนดอนเมื่อวานนี้
แฟนของเธอได้ออกมาขอให้ช่วยตามหาฆาตกร
ตอนที่เดินเข้าประตูห้องไป ผมไม่พร้อมนะ
มีนักข่าวมากันเป็นร้อย
มีกล้อง มีเลนส์ซูม
กล้องทีวีจ่อมาทางผม ทำให้รู้สึกเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูเป็นกองทัพ
ทุกคนอยากเห็นว่าแฟนของเรเชลเป็นยังไง
ต้องมีใครรู้หรือเห็นอะไรบ้างแน่นอน
เพราะการก่อเหตุรุนแรงขนาดนั้น
เป็นไปไม่ได้ที่คนร้ายจะเดินไปไหนมาไหน โดยไม่เป็นที่สังเกต
และผมขอพูดกับใครก็ตามที่รู้จักคนคนนั้น
ไม่ว่าคุณจะรู้สึกยังไงกับเขา
ก็ได้โปรดออกมาพูดเถอะ ก่อนที่เขาจะทำลายชีวิตคนอื่นอีก
แต่สิ่งที่ทุกคนอยากรู้จริงๆ คือ เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของเรเชล
เป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก
เขายังไม่พูดอะไรเลย
ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง แต่ก็… ถือว่าไม่แย่เกินไปนัก
เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ขอบคุณพระเจ้า
และความโชคดีที่สุดคือเจ้าหน้าที่บอกผมว่า
เขายังเด็กมาก ไม่น่าจะจำอะไรได้เยอะนัก
เรากลับไปที่ทุ่ง เพื่อวางกุหลาบให้เรเชลและบอกลา
และรูปเราก็ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์
ภาพที่ผมอุ้มอเล็กซ์เอาไว้ถูกตีพิมพ์เป็นภาพสี
เห็นหน้าชัดเจน
นักข่าวเปิดเผยหน้าตา ของพยานเพียงคนเดียวที่เห็นเหตุฆาตกรรม
แถมมีความเป็นไปได้ว่าคนบ้าคนนั้นอาจกลับมา
เพื่อกำจัดพยานเพียงคนเดียวที่เห็นเขาก่อเหตุ
ผมรู้เลยว่าถ้าก่อนหน้านี้เราไม่มีอันตราย
ตอนนี้แหละอันตรายร้ายแรงแน่ๆ
มีรายงานว่าอเล็กซ์วัยสองขวบ รับมือกับเหตุการณ์ได้
แต่ตกอยู่ในภาวะช็อกอย่างรุนแรง จากสิ่งที่เผชิญมา
ฉันว่าเด็กสองขวบน่าจะยังไม่เข้าใจความตาย
ความบอบช้ำครั้งนี้จะอยู่กับเขานานแค่ไหน
อาจอยู่ไปตลอดชีวิตเลยก็ได้
ฝนตกลงมา พัดเจ้าแมงมุมปลิวไป
เราใช้บ้านของแม่ผมเป็นที่หลบภัย
อเล็กซ์ฝันร้าย ฝันร้ายน่ากลัว
เขาอาจนอนหลับอย่างเป็นสุขตลอดคืน แต่ในชั่วโมงสุดท้าย
เขาจะ… เขาจะไม่สงบ
ผมเลยจำเป็นต้อง กล้ำกลืนความรู้สึกของตัวเองไว้
กดมันไว้ ค่อยสะสางมันทีหลัง เอาไว้ก่อน
ไม่ว่าจะยังไง
ไม่ว่าผมจะเจอ สถานการณ์เลวร้ายแค่ไหนในตอนนั้น
ความต้องการของลูกต้องมาก่อน
ตำรวจระดมกำลังเจ้าหน้าที่สืบสวน 54 นาย เพื่อตามล่าตัวฆาตกร
แล้วชื่ออะไรคะ
นี่คือหนึ่งห้องจากสามห้องปฏิบัติการคดีพิเศษ
จนถึงตอนนี้ มีสายจากประชาชน โทรเข้ามาแล้วกว่าพันห้าร้อยสาย
ทุกสายต้องถูกตรวจสอบ และดำเนินการอย่างรอบคอบ
คดีนี้เป็นคดีที่รวบรวมหลักฐานได้ยากมาก
ครับ ห้องปฏิบัติการพิเศษครับ
เราต้องจัดการกับความโกลาหลทั้งหมดทั้งมวล เพื่อรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุด
โทรศัพท์ดังไม่หยุด
คุณต้องเคยเห็นรูปของเรเชลแน่ๆ
- เคย - ใช่ไหม
- เคยเห็นเธอมาที่นี่ไหม - ไม่เคย
เราไปเก็บปากคำที่ทุ่งวิมเบิลดั้น
ต้องมีใครเห็นคนร้ายบ้างสิ
ตอนที่คนร้ายไปที่จุดเกิดเหตุ หรือออกจากจุดเกิดเหตุ
แรงกดดันในการตามหาพยานพุ่งสูง
นั่นทีมสืบคดีเรเชล นิกเคลล์ที่วิมเบิลดั้น พวกเขาสอบถามคุณรึยัง
เราพยายามตอบกลับให้เร็วที่สุด
ส่วนที่ตอบช้าก็มี ผมไม่ปฏิเสธ
แต่เราจะตอบทุกคนแน่นอน
หน้าที่นี้ตกอยู่ที่ผม กับเจ้าหน้าที่ที่ทำงานตามคำสั่งผม
เราจะจับเขาให้ได้
มีการเก็บตัวอย่างจากที่เกิดเหตุ
และส่งไปให้ห้องแล็บวิเคราะห์ดีเอ็นเอ
และผมก็เจอแต่ทางตัน
นักชีววิทยาบอกว่า "ไม่เจออะไร"
ส่วนผมก็ "ไม่เจออะไรได้ไง แล้วดีเอ็นเอเธอล่ะ"
"ไม่ ไม่เจออะไรเลย"
ผมไม่เคยเจออะไรแบบนั้นมาก่อน แปลกๆ อยู่เหมือนกัน
ทีมวิทยาศาสตร์ก็พูดว่า
"เดี๋ยวเราจะตรวจสอบอีกทีด้วยวิธีอื่น"
แต่ก็ยังไม่เจออะไร
รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาเลย เพราะเราต้องตามคนร้ายให้เจอโดยเร็วที่สุด
แล้วนี่ผ่านมาสองสามอาทิตย์แล้ว
เรายังไม่คืบหน้าจากวันเกิดเหตุเลย
มีแค่ที่เกิดเหตุ ไม่มีคนเห็นเหตุการณ์
ไม่มีหลักฐานทางนิติเวช
แค่นั้นเลย แล้วเราจะไปทางไหนต่อ
สถานการณ์เข้าขั้นหลังชนฝา
ตำรวจเลยอยากขอคุยกับอเล็กซ์ ว่าเขาเห็นอะไรวันนั้น
สิ่งที่เรากังวลที่สุด
คือการตามหาคนร้ายให้เจอ แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น
คือเราต้องป้องกัน ไม่ให้ใครต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก ถ้าเราทำได้
เราต้องระวังให้มากในการคุยกับอเล็กซ์ที่ยังเด็ก
เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือบาดแผลทางใจ
ดังนั้นเราเลยขอคำแนะนำว่าต้องคุยยังไง
เป็นไงบ้าง
และคำแนะนำที่ได้รับมาคือเราต้องคุยกับเขา
โดยให้นักจิตวิทยาเด็กพูดแทน
เอาหนังสือไดโนเสาร์ให้จีนดูหน่อยสิ
พ่อชอบเทอโรแดคทิล
ใช่
ฉันเป็นนักจิตวิทยาเด็กและเด็กวัยรุ่น
และเราเองก็ไม่เคยเจอเคสแบบนี้
นี่เป็นเคสเดียวที่ฉันได้เกี่ยวข้องโดยตรง
ที่เด็กเป็นพยานเพียงคนเดียว ในคดีอาชญากรรมรุนแรง
นี่ไง หนังสือไดโนเสาร์ของผม
พ่อชอบเจ้าพวกนี้ พวกที่บินได้
แต่ผมชอบทุกตัวเลย
ชอบทุกตัวเลยเหรอ
ฉันเสนอไปว่าคุยที่บ้านฉันก็ได้
ในการพูดคุยครั้งแรก มีตำรวจคนนึง
มีอังเดร ตัวฉัน กับเด็ก
ตำรวจตั้งความหวังไว้สูงมาก
ว่าเด็กคนนี้ ต่อให้จะอายุแค่นี้ ก็จะให้ข้อมูลเพิ่มเติมได้
ฉันไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ว่างานที่เข้มข้นขนาดนี้
จะมีผลกับเด็กเล็กยังไง
แต่สมองส่วนที่ใช้เหตุผล ก็เห็นด้วยเต็มที่ว่างานนี้สำคัญ
เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครถูกฆ่าอีก ก็เลยกลายเป็นว่ากลืนไม่เข้า คายไม่ออก
เป็นการตัดสินใจที่ยากมาก
ผมเลยพยายามลับประสาทให้ไวที่สุด
ถ้ารู้สึกว่าโดนล้ำเส้น ก็ต้องหยุดทันที
เมื่อวานมีเรื่องน่ากลัวใช่ไหมจ๊ะ
เรื่องเป็นยังไงเหรอ
เจ้าตัวโตตัวนั้นคือไดโนเสาร์ฮะ
มีไดโนเสาร์ตัวโตอยู่ที่พื้นดิน
แล้วก็ตัวเล็กสามตัวกำลังกินใช่ไหม
- ฮะ - เลือดเปื้อนเต็มตัวเลยใช่ไหม
เลือดเปื้อนเต็มตัวเหรอ แบบนั้นก็แย่สิ
พวกมันไม่เห็นหรอก
มีการตัดสินใจว่าทางที่ดีที่สุด
คือให้ผมเป็นคนถามแทนเธอ
เพื่อให้อเล็กซ์ตอบอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด
อเล็กซ์ตัวเปื้อนเลือดใช่ไหม หนูมีเลือดเปื้อนตัวใช่ไหมจ๊ะ
เสื้อผ้าหนูก็เปื้อนเลือดไปหมดเลยใช่ไหม
- ฮะ - ตอนที่อยู่กับแม่วันนั้นน่ะ
หลักๆ แล้วฉันพยายามโฟกัสที่อเล็กซ์ คอยสังเกตเขา
ในวัยนั้น เขารู้จักคำศัพท์ไม่เยอะ
ลังเลที่จะมองหน้าคนอื่น
แต่… ฉันว่าเขามีท่าทางเครียด
หลังจากที่บอบช้ำทางใจอย่างรุนแรง
มันสื่อออกมาทางภาษากายและการเคลื่อนไหว
หนูในตอนนี้น่าจะรู้แล้วว่า เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นได้โดยไม่เลือกเวลา
หนูน่าจะกลัวมาก
จีนมองว่าถ้ากดดันเขานิดหน่อยจะดีกว่า
แล้วตอนที่เห็นผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น
เขาได้มองมาที่ลูกไหม หรือว่ามองที่แม่
แม่
เขาไม่ได้พูดอะไรกับลูกเหรอ
- ไม่ฮะ - ไม่ได้ตะคอกใส่เหรอ
- เขาได้ตะคอกลูกรึเปล่า อเล็กซ์ - เปล่าฮะ
ยิ่งผมถามไปทางนั้นมากเท่าไหร่
ก็จะยิ่งเห็นว่าท่าทีเขาเปลี่ยนไป เขาเกร็งขึ้น
อเล็กซ์ เขาได้ตีลูกไหม
- ไม่ - ด้วยมือนะ
ไม่
ผมไม่ได้สนใจว่า เราจะเก็บข้อมูลจากเด็กตัวเล็กๆ ได้แค่ไหน
การพูดคุยลักษณะนี้ จะสร้างความเครียดให้เขาแค่ไหน
จะกระทบการรักษาแผลใจของเขาแค่ไหน
เรื่องนั้นเล่าไม่ได้
พอนึกถึงแล้วรู้สึกเจ็บใช่ไหม
เมื่อกี้บอกว่า "เล่าไม่ได้" เหรอ
- เรื่องนั้นเล่าไม่ได้ - ไม่ได้เหรอ
สิ่งที่เราไม่รู้คือเขาเห็นเหตุการณ์มากน้อยแค่ไหน
ผมไม่อยากให้เขาเห็นเลยแม้แต่นิด
ผมหวังอยากให้เขาถูกผลักออกไปห่างๆ และเกิดเหตุโดยที่
โดยที่เขาไม่…
ไม่รับรู้และไม่เข้าใจ
ตอนที่แม่นอนอยู่บนพื้น และคนไม่ดีไปแล้ว
- ลูกได้พูดอะไรกับแม่ไหม - ไม่ฮะ
- ได้คุยกับแม่ไหม - ไม่
ลูกกลัวไหม
อืม
คิดว่าแม่นอนหลับใช่ไหม
อืม
- เหรอ - อืม
อยากให้แม่ตื่นขึ้นมาไหม
อืม
แล้วแม่ตื่นไหม
ไม่
หนักหน่วงมาก
มีการมานั่งคุยแบบนี้ทุกสองสามวัน ต่อเนื่องอยู่หลายอาทิตย์
อเล็กซ์แสดงให้เราเห็นอีกครั้ง ว่าเขาจำอะไรได้เยอะมาก
สำหรับเด็กเล็ก
จำได้ว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นยังไง
คนไม่ดีโผล่ออกมาจากทางไหน
จากข้างหลังพวกเขา
แล้วเขาไปจากที่นั่นยังไงหลังเกิดเหตุ
เขาล้างมือในลำธาร แล้วก็เดินหายไป
อเล็กซ์ คนที่ทำร้ายแม่น่ะ เขาใส่กางเกงแบบไหน
- แบบนี้ - แบบนี้เหรอ
แล้วอเล็กซ์ก็เริ่มบอกลักษณะชายคนนั้น
- สีอะไร - น้ำเงิน
รองเท้าเขาสีอะไร
สีนั้น
รูปพรรณสัณฐานที่ได้จากอเล็กซ์คือ คนคนนั้นเป็นชายหนุ่มผิวขาว
สวมเสื้อสีขาวทับกางเกงสีน้ำเงิน
รองเท้าสีน้ำตาล
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ
อเล็กซ์จำได้ว่าเขาใส่เข็มขัดทับเสื้อขาว
เหมือนผ้ากันเปื้อนของคนขายเนื้อ
รูปพรรณสัณฐานที่อเล็กซ์บอก คล้ายกันมากกับที่ผู้หญิงคนนึงให้การไว้
เธอเห็นชายคนนึงเดินไปทางจุดเกิดเหตุ
สิบนาทีก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม
เขาสวมเสื้อสีขาว กางเกงสีเข้ม
ถือกระเป๋าอะไรสักอย่าง
เราเลยสรุปกันว่าในบรรดาคนที่ไปทุ่งวันนั้น
คนคนนั้นมีสิทธิ์เป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุด
ทีนี้ก็แค่ต้องหาตัวให้เจอ
ท่านผู้กำกับครับ เราพูดได้ไหมว่า
ในความเป็นจริงแล้วพวกคุณแทบไม่คืบหน้าเลย
ครับ ถือเป็นการประเมินที่ถูกต้อง
ผมเองก็หวังอยากให้ตอนนี้เราจับคนร้ายได้แล้ว
แต่ถ้าคุณเห็นว่า พวกเราที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเจอปัญหาระดับไหน
คุณจะเข้าใจว่าทำไม
เมื่อไม่มีหลักฐาน ตำรวจก็หันไปพึ่งนักจิตวิทยาด้านอาชญากรรม
ให้ช่วยสร้างโปรไฟล์ของคนร้าย
ตอนนั้นมีหนังอย่างเรื่อง "อำมหิตไม่เงียบ"
เราจะสัมภาษณ์ฆาตกรต่อเนื่องทุกคนที่ถูกคุมขังอยู่
เพื่อสร้างโปรไฟล์ทางจิตและพฤติกรรม
ในหนังพวกนั้น นักจิตวิทยาด้านอาชญากรรมจะหาตัวผู้ต้องสงสัย
โดยสร้างโปรไฟล์คนร้ายขึ้นมา
ผมเองก็สนใจ เพราะอย่างที่บอก ฝั่งอเมริกาเขาประสบความสำเร็จหลายเคสแล้ว
หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญที่ตำรวจขอคำปรึกษาคือ โรเบิร์ต เรสเลอร์ อดีตเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ
เรสเลอร์เคยสัมภาษณ์ ฆาตกรชื่อกระฉ่อนหลายคนที่ก่อเหตุทางเพศ
อย่างเจฟฟรีย์ ดาห์เมอร์
เขาบอกว่าคนที่สังหารเรเชล นิกเคลล์ เป็นคนไม่มีระเบียบแบบแผน
สิ่งแรกที่ผู้คนนึกถึงคือ "นี่คือฆาตกรต่อเนื่อง"
เหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นอีก ในหลักวันหรือหลักสัปดาห์ไหม
คนร้ายในคดีนี้ เป็นคนไร้ระเบียบแบบแผน คลุ้มคลั่ง
อาจเป็นคนที่มีความผิดปกติทางจิตใจ
ถึงจอห์น บาสเซตต์จะเคยเจอกับบ็อบ เรสเลอร์ แต่ก็เป็นการพบกันสั้นๆ เท่านั้น
แต่ทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันว่า เราควรสานต่อไอเดียวิเคราะห์โปรไฟล์คนร้าย
ดังนั้น นักวิเคราะห์โปรไฟล์คนร้าย ที่มีความสำคัญที่สุด
และเคยทำงานกับตำรวจมาก่อน
ก็ได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับการสืบสวนนี้ ในฐานะที่ปรึกษา
ตอนที่ตำรวจขอให้ผมเข้ามาช่วย
ปกติจะเป็นเพราะพวกเขาเจอทางตัน
และผมค่อนข้างแน่ใจ ว่าคดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์เจอทางตัน
พอล บริตตันจากมหาวิทยาลัยเลสเตอร์
เคยมีส่วนร่วมใน คดีอาชญากรรมที่ฉาวโฉ่ที่สุดของประเทศ
ในแต่ละคดี ตำรวจจะพูดว่า
"สิ่งที่ผมต้องการ
คือสิ่งที่จะช่วยให้ผมระบุตัวผู้กระทำผิดได้"
พอล บริตตัน เคยไปสัมภาษณ์เดนนิส นิลเซนในเรือนจำ
คนร้ายที่เลือกเหยื่อเป็นชายหนุ่มไร้บ้าน
"อะไรก็ได้ ที่จะช่วยให้ผมป้องกันไม่ให้คนคนนี้ก่อเหตุอีก"
พอล บริตตันนักจิตวิทยาด้านนิติเวชบอกว่า
คดีเฟร็ดกับโรส เวสต์ ไม่ได้เฉพาะตัวอย่างที่คนคิด
เขามั่นใจว่ายังมีฆาตกรต่อเนื่องรายอื่นๆ ยังลอยนวลอยู่อีกหลายคน
ผมได้รับคำขอให้เข้ามาช่วยดูคดี
หลังจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมเรเชลไปได้ สามหรือสี่อาทิตย์แล้ว
และตำรวจอยากได้ความเห็นของผม
อยากได้การวิเคราะห์ทางจิตวิทยาว่า ใครเป็นคนก่อเหตุ
ผมมีข้อมูลสถานที่เกิดเหตุ
มีวิดีโอ มีแผนที่ทุ่งวิมเบิลดั้น
แต่สิ่งที่ผมต้องทำ
คือการไปดูที่เกิดเหตุจริงด้วยตัวเอง
ข้างกังหันลมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น มีลานจอดรถอยู่
เราจอดรถไว้ตรงนั้น
แล้วก็เดินไปที่เกิดเหตุ
สิ่งที่คนร้ายมองหาก็คือ
สถานที่ที่เขาจะสามารถเจอเหยื่อได้โดยบังเอิญ
ที่ที่เขาสามารถสังเกตการณ์
คอยเฝ้าดู
เขารอจนเจอคนที่ ใกล้เคียงกับความชอบของเขาที่สุด
และโชคร้ายที่เป็นเรเชล นิกเคลล์
เขามอง คอยเฝ้าดู
เพราะเขาเป็นพวกตามดู เป็นพวกสังเกตการณ์
และบ่อยครั้งที่…
ขอพูดตรงๆ เลยนะ อย่าถือสา
บ่อยครั้งที่เขาจะคิดว่า…
"นังนั่นเหยียดฉัน"
"ฉันไม่ยอม"
"ต้องจัดการ"
เขาเกิดความตั้งใจแน่วแน่ ว่าจะกำจัดหญิงสาวคนนี้
แต่เรเชล นิกเคลล์ คงไม่ยอมก้มหน้ารับความตายง่ายๆ
โดยที่ไม่โต้ตอบอะไรเลย
แต่ถ้าคนร้ายพูดว่า
"ทำตามที่บอก ไม่งั้นฉันจะทำร้ายเด็ก"
ทุกอย่างเปลี่ยนเลยนะ
เด็กคือตัวประกัน
เด็กคือเครื่องมือสำหรับต่อรอง
เรเชลยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยลูก
ผมกล้าพูดได้อย่างชัดเจน
เขาจะฆ่าอีก
นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดครั้งเดียว
นี่คือรูปแบบที่จะเกิดซ้ำอีกหลายครั้ง
ตอนที่กลับไปหาแม่ แม่ยืนอยู่หรือว่านอนอยู่
จำไม่ได้ฮะ
พ่อ เลิกถามอะไรแบบนี้ได้แล้ว
ลูกเก่งมากนะอเล็กซ์ เก่งมากเลย
จากวันเคลื่อนเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เคลื่อนเป็นเดือน
และเราก็ไปถึงจุดหนึ่ง
ที่ทุกอย่างมันหนักเกินไป แล้วก็วนลูป
และจุดนั้นแหละที่ผมรู้สึกว่า "นี่…"
"ผลลัพธ์ที่ได้มันน้อยลงเรื่อยๆ อเล็กซ์จะให้ข้อมูลอะไรได้มากกว่านี้อีกเหรอ"
- ตอนที่กลับไปหาแม่… - ผมเบื่อแล้ว
- เบื่อเหรอ - ใช่
- คำถามสุดท้ายนะอเล็กซ์ - ไม่ ไม่เอาแล้ว
โอเค ก็ได้ ไม่เป็นไร มานี่นะ
ลูกเก่งมาก ทำได้ดีมาก
ไว้ค่อยคุยส่วนที่เหลือกันใหม่เนอะ
ไม่เอา
ไม่เอา ผมก็จะยังเบื่ออยู่
- จะยังเบื่ออยู่เหรอ - ฮะ
งั้นไม่คุยแล้วเนอะ
ตำรวจอยากลองทุกวิถีทาง
ผุดไอเดียที่หดหู่ยิ่งกว่าเดิม
ว่าเราน่าจะไปรำลึกเหตุการณ์ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเลย
ตำรวจคงหวังว่าพอเห็นจุดที่มีการสังหารจริงๆ
อเล็กซ์จะนึกออกเยอะกว่าเดิม
ส่วนฉันมองว่าโอกาสสำเร็จมีน้อยมาก
แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปห้าม
โอเค
ผมว่าอย่างน้อยก็ไม่ใช่การถามคำถามเดิมซ้ำๆ ในสภาพแวดล้อมเดิมๆ
มันอาจมีประโยชน์จริงๆ ก็ได้
ตอนที่ไปถึงทุ่ง อเล็กซ์ลังเลไม่อยากลงจากรถ
สิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจคือ มีผู้ใหญ่หลายคนที่เขาไม่รู้จัก
เพราะตอนนั้นตำรวจก็ไป
ไม่ใช่แค่สารวัตรสืบสวนที่อเล็กซ์เจอจนชิน
แต่มีตำรวจคนอื่นอีกหลายคน
เราลงจากรถและออกเดิน
พอเริ่มออกเดิน อเล็กซ์ก็เริ่มมีความสุข
เราเดินไปตามทางเส้นนั้น
เราเริ่มออกวิ่ง อเล็กซ์กับผมวิ่งสนุกๆ
อเล็กซ์สนุก แต่มีตำรวจวิ่งตามเราเป็นขบวน
นักจิตวิทยาก็มาแจมด้วย
ตำรวจนำทางเราไป
แต่ฉันดูออกว่าเด็กคนนี้รู้ว่าเราจะไปไหน
และเขากำลังนึกถึงเรื่องต่างๆ
เราเข้าใกล้จุดเกิดเหตุมากขึ้นทุกที
ฉันดูออกว่าเด็กเริ่มเกร็งขึ้นเรื่อยๆ
และแน่ใจมากว่าเขาจำได้
อเล็กซ์
คนที่ฆ่าแม่น่ะ อยู่ตรงไหน
ตรงนี้รึเปล่า
เขาเริ่มคุยกับแม่เมื่อไหร่
จำได้ไหม
ลูกเคยบอกพ่อว่า
เขาคุยกับแม่ก่อนแล้วค่อยฆ่าแม่
จำได้ไหมว่าตรงไหนที่เขาคุยกับแม่
ข้างสระน้ำรึเปล่า
มีจุดหนึ่งที่อเล็กซ์สะดุดล้มไปข้างหน้า
แล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น
จุดนั้นแหละที่อังเดรไม่เอาด้วยแล้ว
โคตรงี่เง่าเลย
เขาร้องไห้ ผมฟิวส์ขาด
ผมพอแค่นั้น พอกันที
มันหนักเกินไปสำหรับเขา
หนักเกินไปสำหรับผมด้วย
ไปเร็ว ไปกันได้แล้ว
ผมก็เลยอุ้มเขาขึ้น เดินกลับไปที่รถ
เราขับออกจากที่นั่น เหยียบคันเร่งมิด ทิ้งคนพวกนั้นไม่เห็นฝุ่น
แต่สภาพจิตใจผมตอนนั้นไม่พร้อม
ก็เลยรีบจอดข้างทาง หาทำเลเงียบๆ
แล้วก็ร้องไห้ออกมา
แล้วก็หยุดร้องไม่ได้
ผมบังคับตัวเองไม่ได้
ตอนนั้นผมเข้มแข็งไม่ไหว
และผมรู้ว่าลูกมองอยู่ ตอนนั้นเขาสงบลงแล้ว
แต่ผมต้องระบาย
แล้วพอรวบรวมสติได้
ผมก็ขอโทษลูก
แล้วเราก็กลับไปบ้านคุณย่า
เราถอนตัว
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอคนพวกนั้น
ฉันทำสุดความสามารถแล้ว
ไม่ได้พอใจเท่าไหร่นักกับสิ่งที่ทำไป แต่ฉันพยายามแล้วและ…
ความเศร้า และ…
ฉันตระหนักดีว่านั่นคือความพยายามที่ไม่บังเกิดผล
ข่าวแรก คดีอาชญากรรมฉาว
ที่ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกสำนักในอังกฤษ
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นในเซาธ์เวสต์ลอนดอน เรเชล นิกเคลล์คุณแม่ยังสาว
ถูกแทงซ้ำหลายแผล
ดูเหมือนเป็นการสังหารแบบสุ่ม
ซึ่งทำให้คดีนี้ไขได้ยากมาก
คืนนี้ ตำรวจสืบสวนจะหงายไพ่ทุกใบในมือ
และจะวิงวอนให้ประชาชนช่วยบอกชื่อฆาตกร
การสืบสวนดำเนินมาถึงขั้นที่
เราพอใจกับรูปพรรณสัณฐานที่มี
มีโอกาสสูงมากว่านี่จะเป็นฆาตกร
ดังนั้นตอนนี้เราต้องคุยกับสื่อ
เพื่อดูว่ามีใครพอนึกชื่อออกบ้าง
เพื่อหาว่าคนคนนี้เป็นใคร
ชายคนร้ายอยู่ในวัย 20 หรือ 30 ปี
รูปร่างสูง สูงเกิน 178 เซนติเมตร ผมสั้นสีน้ำตาล
สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุม สวมกางเกงสีเข้ม อาจเป็นสีน้ำเงิน
และพกกระเป๋าสีเข้มใบเล็กๆ
เราสงสัยว่าเขาคาดเข็มขัดทับเสื้อ แทนที่จะทับกางเกง
ทีนี้มาลองเพิ่มการคาดการณ์อย่างมีข้อมูลกันบ้าง
นักจิตวิทยาด้านคลินิก กำลังวิเคราะห์และเขียนโปรไฟล์ของของฆาตกร
สิ่งที่ผมให้พวกเขาไป
คือการวิเคราะห์ทางจิตวิทยาแบบแยกทีละข้อ
ในมุมมองของผม
ฆาตกรอายุไม่ถึง 30 ปี อาศัยอยู่ในละแวกนั้น
มีเพื่อนน้อยคน มีงานอดิเรกที่ทำตามลำพัง
อาจสนใจศิลปะการต่อสู้
ชอบหนังโป๊
ไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน
ถ้าเคยมีแฟนมาก่อนก็ทำให้แฟนพึงพอใจไม่ได้
ขาดประสบการณ์ทางเพศ
ผมบอกพวกเขาว่าผู้กระทำผิดในคดีนี้อยู่ไม่ไกลนัก
เขาเป็นคนที่รู้จักทุ่งวิมเบิลดั้นเป็นอย่างดี รู้หนทางเข้าออก
น่าจะสัญจรด้วยการเดินเท้า
เบอร์โทรศัพท์สำหรับ…
หลังจากไครม์วอตช์ออกอากาศ
มีโทรศัพท์เข้ามาหลายสายมาก
ในส่วนของคดีฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์
เท่าที่ผมถามทีมงานล่าสุด มีคนโทรเข้าสตูดิโอเรา 90 สายแล้ว
สิบสายในนั้นค่อนข้างน่าสนใจ
พวกเขาบอกชื่อชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะใช่ที่สุด
มีคนท้องที่อย่างน้อยสองคนโทรเข้ามา
บอกว่าภาพเหมือนที่ศิลปินวาด
ดูแล้วคล้ายชายที่ชื่อคอลิน สแต็ก
และพวกเขายังบอกด้วยว่าคอลินเป็นคนประเภทที่
สามารถฆ่าคนในลักษณะนี้ได้
และเขาเองก็เคยยอมรับว่าได้ไปที่ทุ่ง
ในช่วงใกล้ๆ กันกับที่มีการพบร่างของเรเชล
ผู้หญิงคนนึงเห็นชายคนนึงเดินไปทางจุดเกิดเหตุ
และจากบรรดาคนที่ยืนเรียงรายในห้องชี้ตัว เธอได้ชี้ไปที่สแต็ก
ว่าเขาคือคนที่เธอเห็น
ตำรวจบอกว่า ชายคนนั้นถูกจับช่วงเที่ยงของเมื่อวาน
ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างสอบปากคำ
สแต็กอาศัยอยู่ไม่ไกลจากทุ่ง
ตอนที่เขาถูกจับ ตำรวจค้นแฟลตเขาด้วย
แฟลตห้องนั้นตกแต่งได้แปลกประหลาดมาก
จำได้ว่าตอนที่เราไปถึง มีอะไรบางอย่างอยู่ที่ประตูทางเข้า
(สแต็ก)
มีป้ายเขียนว่า "คริสเตียนจงระวัง" หรือคำพูดที่ความหมายประมาณนั้น
แล้วก็มีห้องหนึ่ง
ที่มีสัญลักษณ์จักรราศีวาดอยู่ที่พื้น
และมีภาพแบบกอธิคตกแต่งอยู่ทั่วไปหมด
เป็นที่ที่แปลกประหลาดมาก
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเจอตู้หลังหนึ่ง
และในตู้หลังนั้นมีอุปกรณ์การเอาตัวรอด
มีมีด
แล้วก็มีกระบองที่มีลูกตุ้มติดอยู่ที่ปลาย
มันชี้ชัดว่าคนคนนี้ไม่ปกติ
มีบางอย่างแปลกๆ ในตัวเขา
แถมโปรไฟล์เขายังตรงกับของคนร้ายเป๊ะ
แต่มีปัญหาหนึ่ง
ถึงเขาจะตรงกับโปรไฟล์ของคนร้าย
แต่เราไม่มีหลักฐานพอที่จะ โยงเขาเข้ากับการฆาตกรรม
เขายอมรับว่าเคยแก้ผ้าอาบแดดที่ทุ่ง
เราเลยตั้งข้อหาอนาจาร แต่ต่อมาเขาก็ได้ปล่อยตัว
แน่นอนว่าเราผิดหวัง เพราะเขาเข้าเค้าเป็นผู้ต้องสงสัยที่สุด
แถมเป็นผู้ต้องสงสัยรายเดียวในการสืบสวนด้วย
เราก็เลยต้องหาคำตอบว่า "เขาใช่คนร้ายไหม"
แต่ถ้าไม่มีหลักฐานทางนิติเวช
เราก็ไม่รู้
หลังจากตำรวจปล่อยตัวคอลิน สแต็ก สื่อก็ตามมาถึงหน้าบ้านเรา
อเล็กซ์เป็นพยานคนเดียว ที่เห็นแม่เขาเองถูกฆาตกรรม
และไม่ว่าผู้กระทำผิดจะเป็นใคร เขายังคงลอยนวล
แปลว่าอเล็กซ์ตกอยู่ในอันตราย
ตอนนั้นแหละที่ผมคิดได้ว่าอยู่ที่นี่เราไม่ปลอดภัย
และผมต้องพาเขาไปให้ไกล
เราไม่ค่อยไว้ใจใครเท่าไหร่
ก็เลยต้องระวังตัวทุกทาง ไม่ให้ใครตามได้ ไม่ทิ้งร่องรอย
ออกเดินทางกันตอนกลางคืน
เราขับรถไปทางทะเล
พยายามอยู่ให้ห่างจากฆาตกรที่ยังลอยนวล
อยู่ให้ห่างจากกองทัพสื่อที่ตามตื๊อไม่เลิก
เราทิ้งเพื่อนกับญาติพี่น้องไว้ข้างหลัง ทิ้งข้าวของทุกอย่างไว้ข้างหลัง
ทิ้งบ้านที่เราเคยอยู่ด้วยกันไว้ข้างหลัง
สิ่งที่เราเอาติดตัวไปด้วยก็มีเท่าที่พอจะขนไหว
เราข้ามพรมแดนเข้าสู่โลกใบใหม่
(หกเดือนต่อมา)
ผมกับเรเชลคุยกันมาตลอดว่า อยากย้ายมาอยู่ฝรั่งเศส
สมัยเป็นวัยรุ่น ผมมาฝรั่งเศสบ่อยมาก
เล่นเทนนิสบ่อยมาก
โบกรถเดินทางไปทั่ว ผมเลยรู้จักประเทศนี้ดี
เราอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ห่างจากชายฝั่งไปไม่กี่กิโล
ครั้งแรกที่ผมจอดรถหน้าบ้าน
ถือกุญแจไว้ในมือ เปิดประตูเข้าไป
ผมรู้สึกดีมาก เหมือนอะไรใหม่ๆ กำลังเริ่มต้นขึ้น
พ่อมีแค่สองอัน ลูกมีห้าสิบอันได้มั้ง
ดูข้างใต้…
เป็นช่วงเวลาที่สวยงาม
บ้านหลังเล็กๆ น่ารัก
มองออกไปเห็นลานบ้าน
มีไก่เดินไปมา มีลูกหมาวิ่งหยอกกัน
ในที่สุดเราก็ได้หยุดพัก
ได้ถอยมามองภาพรวม ได้สัมผัสความเงียบและความสงบรอบตัว
อเล็กซ์ ใจเย็นๆ
ใจเย็น
กินแบบนั้นเดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก
ความรู้สึกตอนนั้นคือ เราทิ้งความชั่วร้ายมากมายไว้ข้างหลัง
รู้สึกเหมือนได้อยู่ในที่ที่สงบสุข
สิ่งต่างๆ ดูจะเป็นใจให้เราสักที
นั่นคือความสุขที่แท้จริง
ได้เป็นคนที่ไม่มีใครรู้จักอีกครั้ง
สวัสดีครับ ตำรวจที่นำทีมล่าฆาตกรสังหารเรเชล นิกเคลล์
หญิงสาวที่ถูกฆาตกรรมในทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อปีก่อน
ได้ออกมาบอกว่าอีกไม่กี่สัปดาห์ อาจต้องชะลอการสืบสวน
เว้นแต่จะมีเบาะแสใหม่ที่สำคัญจริงๆ
ผมคิดว่าถ้าในสองเดือนข้างหน้านี้ เราไม่ได้เบาะแสสำคัญ
การสืบสวนก็คงต้องยุติลงเพียงเท่านั้น
จอห์น บาสเซตต์บอกกับสื่อว่าไม่มีเบาะแสใหม่
และการสืบสวนคงมาได้แค่นี้
และกำลังจะชะลอลง
ทั้งที่มีความเคลื่อนไหวตลอดเวลาที่ผ่านมา
มันเขียนว่า "ผมแนบจดหมายฉบับพิเศษมาด้วย
แต่ถ้าคุณไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องลำบากใจ"
แต่ฉันอยากรู้มากกว่า ก็เลยอ่านจดหมายฉบับนั้น
เราได้รับโทรศัพท์จากผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เคยเห็นคอลิน สแต็กในทีวี
และบอกว่า "ชายคนนั้น
คือเพื่อนทางจดหมาย จากชมรมคนขี้เหงาที่ฉันคุยด้วย"
"และจดหมายจากเขาก็แปลกมาก"
ทุกคำ เขาจะใช้คำที่หยาบโลนที่สุด โสมมที่สุด
เขาถามว่าฉันชอบจดหมายที่เขาเขียนให้ไหม
ฉันตอบไปว่าฉันไม่ปลื้ม
แล้วเขาก็บอกว่ามีอีกฉบับที่เขาเขียนให้
และถามว่าอยากให้ส่งให้ไหม ฉันตอบไปว่าไม่
ถ้าฉันได้รับจดหมายจากเขาอีก ฉันจะเอาไปให้ตำรวจ
เธอส่งจดหมายพวกนั้นมาให้เรา
และนั่นคือข้อมูลเชิงลึก ที่ช่วยให้เราเข้าใจวิธีการคิดของคอลิน สแต็ก
แล้วจอห์น บาสเซตต์ก็ขอให้ผมขึ้นไปหาที่ออฟฟิศ
เขาแนะนำให้ผมรู้จักกับตำรวจหญิงคนหนึ่ง
บาสเซตต์บอกว่า "นี่สารวัตรสืบสวนในบังคับบัญชาผม
และผมอยากให้เขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แล้วเขาก็อธิบายให้ผมฟัง
ว่าจะมีปฏิบัติการนอกเครื่องแบบ
เพื่อดูว่าจินตนาการทางเพศของคอลิน สแต็ก
จะเปิดเผยข้อมูลที่เกี่ยวกับเหตุฆาตกรรม
ที่มีแต่ฆาตกรเท่านั้นที่รู้หรือไม่
ตำรวจมาหาผม
ขอให้ผมช่วยพวกเขาทำปฏิบัติการนอกเครื่องแบบ
ลักษณะของปฏิบัติการนั้นคือ
ตำรวจนอกเครื่องแบบ จะเขียนจดหมายถึงคอลิน สแต็ก
โดยใช้ชื่อปลอมว่าลิซซี่ เจมส์
เธอพยายามจะล่อให้คอลินเขียนจดหมายถึงเธอ เพื่อเล่าจินตนาการทางเพศที่เขามี
และถ้าเขาตอบจดหมาย
ในลักษณะที่ประเมินแล้วเห็นว่า
ถ้าฆาตกรที่ฆ่าราเชล นิกเคลล์เป็นคนเขียนตอบ ก็น่าจะเขียนประมาณนี้
แบบนั้นเราก็จะมีแนวทางให้สืบต่อ
และคอลิน สแต็กก็ตอบจดหมาย
ถึงลิซซี่ ผมดีใจมากนะที่คุณชอบจดหมายผม
คุณเป็นคนใจกว้าง แต่ไม่อยู่ในกรอบสังคม เหมือนผมเลย
ผมอยากมีอำนาจเหนือคุณ
สิ่งที่ผมจะทำกับคุณ รับรองว่าต้องทำให้คุณถึงกับน้ำตาไหล
คุณจะต้องอับอายและรู้สึกสกปรกโสมม
ตำรวจพากันตื่นเต้นมาก
ที่คอลิน สแต็กตอบจดหมาย โดยมีเนื้อหาทางเพศเป็นครั้งแรก
ทีนี้ตำรวจก็รู้สึกว่าปฏิบัติการนี้ชอบธรรมแล้ว
ว่ามีอะไรให้ตามสืบอีก
ว่าพวกเขาไม่ได้เสียเวลาเปล่า
อยู่มาวันหนึ่ง หลังจากเราอยู่ที่นั่นมาปีนึงได้
ผมกับอเล็กซ์เล่นฟันดาบกัน
แล้วเขาก็พูดว่า "เหมือนตอนที่คนไม่ดีมาเลย"
และผมพยายาม…
ผมระงับสติไว้
และพยายามเล่นต่อไปให้เป็นธรรมชาติที่สุด
แล้วเช้าวันหนึ่ง ผมนั่งลงที่โต๊ะสีแดงตัวเล็กๆ
หยิบกล้องขึ้นมาและ…
และพยายามพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
อเล็กซ์อยากวาดรูป
และอยากให้ผมช่วยวาดรูป
พ่อฮะ ช่วยวาดรูปแม่ลงบนกระดาษได้ไหม
เราวาดรูปกันไปเรื่อยๆ
อเล็กซ์ก็เริ่มให้ข้อมูล
ซึ่งบอกเราชัดๆ ว่าเขาเห็นอะไรบ้าง
แม่เห็นเขาไหม
น่าจะไม่เห็น
เหรอ ลูกเห็นเขาก่อนเหรอ
ฮะ ผมเห็นก่อน
เขาพกกระเป๋าไหม
ฮะ
แล้วเขาได้เปิดกระเป๋าไหม หรือมันเปิดอยู่แล้ว
เขาเปิดกระเป๋า
แล้วเขาหยิบอะไรออกมา
มีด
นี่แม่ นี่คนไม่ดี
แล้วมีดล่ะ
- เขาทำอะไรกับลูก - ผลักผมล้ม
- เขาผลักลูกล้มเหรอ - ฮะ
คนไม่ดีเอาไปแทงแม่
เขาเอาอะไรไปแทง
มีดฮะ มีดของเขา
ลูกเห็นเหรอ
ฮะ ผมเห็นมีด
เห็นตลอดเลยเหรอ
ผมเห็น ใช่ฮะ เห็นหมด
เห็นหมดเลย
เขาอยู่ตรงนั้น เห็นทุกอย่าง
ซึบซับทุกอย่างเอาไว้
และอยู่กับมันมานานเกือบปี
เก็บทุกอย่างไว้ในหัวตัวเอง
- ลูกเห็นทุกอย่างเลยเหรอ - ฮะ เห็นทุกอย่าง
ได้มองไปทางอื่นไหม
ฮะ มองไปทางนั้น
มองไปทางนั้น ดูว่ามีอะไรรึเปล่า
- เหรอ - ฮะ
รู้สึกแย่มากเลยใช่ไหม
ฮะ แย่มากเลย
ได้ยินแล้วปวดใจมาก
นี่ลูกเราแท้ๆ ลูกเราเอง
เขาอยู่ตรงนั้น เรเชลอยู่ตรงนั้น แต่ผมไม่อยู่
ตลอดปีที่ผ่านมา ผมพยายามจินตนาการซ้ำๆ คืนแล้วคืนเล่า
ผมอยากรู้ว่าพวกเขาเจอกับอะไรบ้าง
เพราะผมอยากทำอะไรได้บ้าง
ผมอยากเจ็บไปกับเขา
แล้วมาตอนนี้ผมก็ได้แน่ใจว่า
เกิดอะไรขึ้นบ้าง อเล็กซ์เห็นอะไรบ้าง
และนั่นทำให้ผมกลับไปจินตนาการอีก
ว่าพวกเขาทั้งคู่รู้สึกยังไงในตอนนั้น
แล้วสักสองอาทิตย์ให้หลัง
ก็มีข่าวว่า
ตำรวจจะตั้งข้อหาคอลิน สแต็ก ในคดีฆาตกรรมเรเชล
สกอตแลนด์ยาร์ดกล่าวว่า คอลิน ฟรานซิส สแต็กถูกจับกุมตอนตีห้าครึ่งวันนี้
ที่บ้านของเขาในโรแฮมป์ตัน ในเซาธ์เวสต์ลอนดอน
ที่พักของเขาซึ่งตำรวจบุกไปจับกุม
อยู่ห่างจากทุ่งวิมเบิลดั้นประมาณสองกิโลเมตร
สถานที่ที่เรเชลถูกฆ่าเมื่อกว่าหนึ่งปีก่อน
ตำรวจใช้เวลาทั้งวันขุดสวนของคอลิน
และใช้เครื่องตรวจจับโลหะสแกนตามพื้นดิน
คอลิน สแต็กถูกจับ และถูกนำตัวมาที่สถานีตำรวจวิมเบิลดั้น
ในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม
ตำรวจจับกุมเขาหลังจบปฏิบัติการลับ
ซึ่งมีเจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งเข้าร่วมด้วย
เธอสานสัมพันธ์กับสแต็กเพื่อเข้าถึงตัวเขา
อยากแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการไหม
ค่ะ ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ อยู่ระหว่างปฏิบัติหน้าที่
สำหรับการสัมภาษณ์ครั้งนี้ขอใช้ชื่อว่าลิซซี่ เจมส์
ถ้าผมให้ดูจดหมายสัก 30 หรือ 40 ฉบับ
ที่คุณรับส่งกับลิซซี่ เจมส์
คุณจะพูดอะไรไหม เรื่องที่คุณต้องการมีเพศสัมพันธ์
และมีกิจกรรมทางเพศที่ทุ่งวิมเบิลดั้น
ในพื้นที่ป่าสาธารณะ มีการใช้มีด…
ไม่ขอให้ปากคำ
เพื่อทำให้มีการหลั่งเลือด
ไม่ขอให้ปากคำ
ในปฏิบัติการลับครั้งนั้น
คอลิน สแต็กได้นัดเจอกับ ตำรวจหญิงนอกเครื่องแบบ
และเขามอบจดหมายให้เธอหนึ่งฉบับ
ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องมีดกับสิ่งอื่นๆ
ซึ่งอยู่ในจินตนาการทางเพศของฆาตกร
จำจดหมายฉบับนี้ได้ไหม คอลิน
ไม่ขอให้ปากคำ
"แล้วผู้ชายคนนั้นก็ค้นเสื้อผ้าของเขาที่กองอยู่
และหยิบเชือกกับมีดออกมา"
ฆาตกรที่สังหารเรเชล นิกเคลล์
มีจินตนาการทางเพศ ซึ่งมีลักษณะเฉพาะหลายอย่าง
ซึ่งพบได้ยากมาก
และคอลิน สแต็กก็ดูเหมือนจะมี จินตนาการทางเพศแบบเดียวกันเป๊ะ
เราต้องดูว่า จินตนาการทางเพศนั้นเป็นไปในทิศทางไหน
ตลอดช่วงที่คุณเขียนจดหมายถึงลิซซี่ เจมส์
ความผิดเพี้ยนทวีขึ้น
ความต้องการมีอำนาจทวีขึ้น ความรุนแรงทวีขึ้น
ความอยากมีอำนาจเหนือกว่า และทำให้อีกฝ่ายอับอาย
มีหลายอย่างที่บ่งชี้ว่าเขาเป็นฆาตกร
ผมว่าเหตุการณ์เป็นอย่างนี้ คุณเดินไปตามเส้นทางกังหันลม
แล้วก็นั่งลงบนผืนหย่อมหญ้า
เหมือนคุณจะเขียนบอกเล่าในจดหมายฉบับนึง ที่ส่งถึงลิซซี่ เจมส์ด้วย
ว่าคุณเห็นผู้หญิงสวยผมบลอนด์
เดินมาจากไกลๆ
- นั่นคือเรเชลเหรอ - ไม่ขอให้ปากคำ
คุณมองลงมาจากตำแหน่งที่สูงกว่า สอดแนมเธอ
แล้วก็รีบวิ่งลงไปทำร้ายเธอโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว
แล้วคุณก็กดเด็กผู้ชายให้คว่ำหน้า
กดหน้าเขาให้จมลงไปในโคลน
- ไม่ขอให้ปากคำ - แล้วคุณก็แทงเรเชล 49 ครั้ง
ไม่ขอให้ปากคำ
วันที่ 15 กรกฎาคม 1992 ที่ทุ่งวิมเบิลดั้น
คุณฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์
ด้วยการแทงหลายแผล เป็นเหตุให้เสียชีวิต
ไม่ขอให้ปากคำ
หลังจากถูกฝากขังที่สถานีตำรวจใกล้ๆ
คอลิน สแต็กก็ถูกนำตัวไปยัง ศาลผู้พิพากษาวิมเบิลดั้นอย่างเร่งด่วน
โดยถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์
ศาลผู้พิพากษามีคำสั่ง ให้คุมขังเขาไว้จนถึงสัปดาห์หน้า
สำนักงานอัยการสูงสุดได้พิจารณาหลักฐานทั้งหมด
ทั้งจดหมายและการสอบสวน
และมีมติว่าหลักฐานที่มีอยู่เพียงพอแล้ว
ที่จะตั้งข้อหาฆาตกรรมกับเขา
พอคอลิน สแต็กไม่ได้อยู่ในสังคมอีกต่อไป
สำหรับผม เรื่องทั้งหมดถือว่าสิ้นสุดแล้ว
ผมเลยตัดสินใจว่าน่าจะได้เวลาไปทำคดีอื่นสักที
ก็เลยออกจากทีมสืบสวนคดีนี้
คอลิน สแต็กถูกคุมขังแล้ว
นั่นทำให้ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นประมาณหนึ่ง
แต่เราได้รู้ตั้งแต่ช่วงเริ่มแรก
และถ้าคุณผ่านเหตุการณ์แบบเดียวกัน ก็จะรู้เหมือนกัน
คุณจะคอยปกป้องตัวเองอยู่ตลอดเวลา และจะระมัดระวัง รอดูท่าทีไปก่อน
(3 เดือนต่อมา)
(พลัมสเตด เซาธ์อีสต์ลอนดอน)
ตำรวจเซาธ์ลอนดอนกำลังตามล่าคนร้าย ที่สังหารหนูน้อยวัยสี่ขวบและมารดา
ทางตำรวจกล่าวว่า นี่เป็นหนึ่งในคดีที่น่าตกใจที่สุดที่เคยสืบสวนมา
นี่แม่เอง
เพื่อนสนิทของซาแมนธาและจัสมิน บิสเซตต์
ยังรับความจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้
เป็นการฆาตกรรมที่โหดร้ายจนตำรวจถึงกับช็อก
นายตำรวจอาวุโสคนหนึ่งบอกว่า บาดแผลของแซม บิสเซตต์น่ากลัวมาก
ผมคิดว่าตัวเองจิตแข็งพอควร
ไม่ค่อยหวั่นไหวกับอะไร
แต่พอเจอเคสนี้ ขนาดผมยังคิดว่า
"พระเจ้า นี่มันฝีมือของปีศาจตัวไหน"
สยดสยองมาก
มิกกี้ แบงก์สเป็นสารวัตรใหญ่ฝ่ายสืบสวน
เขาเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวน และเขา…
ผมจำได้ว่าเขาโอบไหล่ผม
แล้วพูดว่า "ร็อก เตรียมใจไว้ด้วยนะ ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นอะไรโหดขนาดนี้"
ผมจำได้จนถึงวันนี้
แล้วเราก็เดินเข้าไปพร้อมกับทีมนิติเวช
เดินดูทั่วทั้งแฟลตห้องนั้น
มันเป็นแฟลตเล็กๆ ขนาดหนึ่งห้องนอน
และเราเข้าใจว่า ซาแมนธา บิสเซตต์อาศัยอยู่ที่นั่น
กับลูกสาววัยสี่ขวบ แต่ว่าต้องนอนห้องเดียวกัน
ซาแมนธาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว คงมีเงินไม่มาก
ในห้องนอนมีของเล่นเยอะมาก มีภาพที่จัสมินวาดติดอยู่เต็มผนัง
น่าจะเป็นแม่ลูกที่สนิทกันมาก
แล้วพอเราเดินเข้าไป
ก็ได้เห็นว่า ซาแมนธาน่าจะถูกแทงจนเสียชีวิตที่โถงทางเดิน
แล้วก็ถูกลากมาที่ห้องนั่งเล่น
ถูกวางไว้บนเบาะขนาดใหญ่ ในลักษณะคล้ายรูปดาว
เธอถูกหั่นร่าง
มีการพยายามจะหั่นท่อนขาให้ขาด
และส่วนลำตัวถูกผ่า
พอเราเดินย้อนกลับไปตามโถงทางเดิน
เห็นห้องนอนอยู่ทางขวาใกล้กับประตูหน้า
เราเข้าไปในห้องนอน
และเห็นศีรษะของเด็กตัวเล็กๆ เลยออกมาจากใต้ผ้าห่ม
มองไปเห็นเส้นผมยุ่งๆ
พอตรวจดูก็พบว่าเธอถูกทำให้ขาดอากาศหายใจ
และถูกล่วงละเมิดทางเพศ
เธอเสียชีวิตไปแล้ว แต่ดูเหมือนแค่นอนหลับ
ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาคือ "ต้องจับคนที่ทำแบบนี้ให้ได้
เพราะนี่มันไม่ปกติแล้ว"
ทุกคนอยากจับไอ้ชั่วที่ก่อคดีนั้นให้ได้
เราทุกคนเห็นพ้องตรงกัน
เพราะไม่งั้น ต้องมีอีกศพแน่
เพราะเมื่อคนประเภทนี้เริ่มก่อเหตุแล้ว
ต้องกลายไปเป็นฆาตกรต่อเนื่องแน่นอน
ในแฟลตห้องนั้นมีลายนิ้วมือเป็นร้อยๆ
และแน่นอนว่าต้องส่งเรื่องให้ฝ่ายตรวจลายนิ้วมือ
ไล่ดูไปทีละลาย
เจ้าหน้าที่ตรวจลายนิ้วมือจะต้องใช้แว่นขยาย
ดูลายนิ้วมือทีละลาย จำแนกลวดลายและจุดต่างๆ
ถือเป็นศิลปะแขนงหนึ่ง
แต่ภายในเวลาแค่สองเดือน เราก็ระบุและตัดลายนิ้วมือออกไปได้ทั้งหมด
ซึ่งค่อนข้างผิดปกติ
เพราะโดยทั่วไปแล้วจะมีสักหนึ่งหรือสองลาย ที่ระบุตัวตนไม่ได้
และมักจะเป็นของผู้ต้องสงสัย
ไม่มีดีเอ็นเอ ไม่มีเบาะแสอะไรเลย
ไม่มีอะไรที่จะเป็นประโยชน์ต่อการสืบสวนเลย
เราไม่เจออะไรเลย ซึ่งผิดปกติมาก
ไม่มีร่องรอยการงัดแงะที่แฟลตเลย
และเจ้าหน้าที่สืบสวนก็ยอมรับว่า คดีนี้แทบไม่มีเบาะแสอะไรเลย
ส่วนแรงจูงใจ ในการฆาตกรรมแม่และลูกสาวตัวน้อย
คงมีเพียงฆาตกรเท่านั้นที่รู้คำตอบ
ตอนนั้นสารวัตรใหญ่ฝ่ายสืบสวนได้เข้ามาคุยกับผม
บอกว่าควรเชิญพอล บริตตันเข้ามาช่วย
เพราะเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ
เขามีส่วนช่วยหลายอย่าง ในการสืบคดีของเรเชล นิกเคลล์
แล้วก็มีคนพาผมไปที่เกิดเหตุฆาตกรรม
ทำเลของแฟลตที่ซาแมนธากับจัสมินอาศัยอยู่
มีความสำคัญมากต่อคดีนี้
ส่วนด้านหลังที่ติดกับแฟลต
เป็นพื้นที่สวน
และถัดจากนั้นไป
เป็นบริเวณที่มีต้นไม้ขึ้นเป็นแนว
ซึ่งเขาจะนั่งตรงนั้น คอยเฝ้าดู เสพจินตนาการทางเพศ
และคิดอะไรไปหลายอย่าง
"อย่าบังอาจมายั่วฉัน"
"อย่ามาล้อเล่นกับฉัน"
"เดี๋ยวก็รู้ว่าพอฉันลงมือเสร็จแล้ว แกจะอยู่ในสภาพไหน"
พอล บริตตันครับ คุณคิดว่ารู้จักเขาดีแค่ไหน
ผมว่าเรารู้ดีทีเดียวว่า ในหัวเขาตอนนั้นคิดอะไรอยู่
ตอนที่เกิดเหตุทำร้าย
แต่ผมอยากให้เขาเป็นคนบอกผมเอง ว่าเริ่มเส้นทางสายนี้ได้ยังไง
เส้นทางที่นำไปสู่การฆ่าหรือทำร้ายซาแมนธา
อยากให้เขามาบอกเหรอ
เขาไม่น่าจะโทรมาแล้วก็
"ขอสายพอล บริตตันหน่อย" และบอกคำตอบให้คุณรู้หรอก
ผมว่ามีความเป็นไปได้นะ ว่าเขาอาจอยากทำแบบนั้น
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก ที่คนแปลกหน้าจะทำร้ายประชาชนทั่วไป
และที่หายากยิ่งกว่าคือมีเด็กอยู่ด้วย
เขาน่าจะเคยก่อเหตุลักษณะคล้ายกันมาก่อน
ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ ก็ทำรุนแรงถึงขั้นนี้เลย แต่ต้องค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไป
และสิ่งที่เรานึกยังไงก็นึกไม่ออก
คือภายในช่วงเวลาแค่ 16 เดือน
จากเหตุฆาตกรรมที่ทุ่งวิมเบิลดั้น จนถึงเหตุฆาตกรรมที่พลัมสเตด
จะเป็นไปได้เหรอว่า ผู้ที่ก่อเหตุโหดเหี้ยมและอุกอาจแบบนี้มีถึงสองคน
หรือเป็นไปได้ไหมว่าทั้งสองคดีนี้ ผู้ก่อเหตุเป็นคนคนเดียวกัน
เหยื่อทั้งสองรายอายุไล่เลี่ยกัน หน้าตาคล้ายกัน
ทั้งสองคดีมีเด็กอยู่ด้วยในตอนเกิดเหตุ
จำนวนแผลจากการแทง บนตัวราเชล นิกเคลล์กับซาแมนธา บิสเซตต์
มีประมาณ 50 แผล
เราเลยส่งคำขอไป
ให้เจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวนที่สืบคดีนิกเคลล์
มาที่ห้องปฏิบัติการของเรา
เพื่อหารือว่าจุดเกิดเหตุของทั้งสองคดีนี้ มีอะไรคล้ายกันบ้าง
แต่พวกเขาปฏิเสธข้อชี้แนะของเราอย่างไม่ใยดี
ที่ว่าทั้งสองคดีนี้อาจเป็นฝีมือของคนคนเดียวกัน
เพราะแน่นอนว่า
ตอนที่สองแม่ลูกบิสเซตต์ถูกฆาตกรรม คอลิน สแต็กถูกคุมขังอยู่
เราเลยพยายามชี้ให้พวกเขาเห็นว่า พวกเขาอาจจับผิดคนก็ได้
แล้วได้ผลยังไง
ก็โดนเขม่นแล้วก็…
"เราไม่มีทางจับคนร้ายผิดตัวแน่นอน"
พวกเขาได้ตัวผู้ต้องสงสัยแล้ว
และไม่สนใจอยากเสวนากับเรา
พวกเขาเชื่อว่าจับถูกตัวแล้ว
เปิดของขวัญล่ะนะ
ผ่านมาหนึ่งปีครึ่ง อเล็กซ์สภาพจิตใจเป็นปกติดี
ใต้ต้นไม้มีของขวัญไม่ค่อยเยอะเลย
ใต้ต้นไม้มีของขวัญตั้งหลายกล่อง
เขาปรับตัวกับโรงเรียนใหม่ได้แล้ว มีเพื่อนๆ ที่เล่นด้วยกัน
พัฒนาการดีในทุกด้าน
นกกระเรียนตัวใหญ่
ช่วงนั้น
ผมได้ข่าวมาว่า…
ตำรวจอยากให้อเล็กซ์ไปให้ปากคำในศาล ในการพิจารณาคดีของคอลิน สแต็ก
ตำรวจหวังว่า อเล็กซ์จะบอกรูปพรรณสัณฐานของผู้ก่อเหตุ
รวมถึงการเคลื่อนไหวของเขา ช่วงก่อนและหลังก่อเหตุได้
เราก็เลยตกอยู่ภาวะกลืนไม่เข้า คายไม่ออก
จะเลือกทางไหนดี
ถ้าเขาเป็นคนร้ายจริงๆ แล้วเราไม่ไปให้การ
เขาก็จะกลับมาอยู่ในสังคมอีก
แต่คำถามคืออเล็กซ์จะเป็นยังไง
ถ้าต้องเผชิญหน้ากับคนที่ก่อเหตุ
(สถานีตำรวจพลัมสเตด)
ผมมีลางสังหรณ์
ลางสังหรณ์ว่ามีอะไรสักอย่างไม่เข้าท่าเข้าที
เพราะผมไม่เคยเจอที่เกิดเหตุแบบนี้
ที่ลายนิ้วมือทุกลายที่พบถูกตัดออกหมด
มิกกี้ แบงก์สมาคุยกับผม
เขาอยากให้มีการตรวจลายนิ้วมืออีกครั้ง
โดยเฉพาะลายนิ้วมือของซาแมนธา บิสเซตต์
มิกกี้ตื๊อหนักมากเพื่อให้มีการดำเนินการ
จนในที่สุดฝ่ายลายนิ้วมือก็ยอม
และตกลงว่าจะตรวจลายนิ้วมือที่น่าสงสัยบางลาย
ซึ่งเก็บได้จากแฟลตของซาแมนธาซ้ำอีกรอบ
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็โทรบอกผมว่า "ได้เรื่องแล้ว"
ลายนิ้วมือบางลาย
ที่ในทีแรกถูกระบุว่า เป็นลายนิ้วมือของซาแมนธา บิสเซตต์
ที่จริงแล้ว
เป็นของผู้ชายที่ชื่อ
โรเบิร์ต แนปเปอร์
ตอนนั้นเหมือนมีแสงสว่างส่องลงมาจากฟ้าเลย
ผมจะจำนาทีนั้นไปตลอด โห ผมดีใจจนตัวลอย
เจ้าหน้าที่เจอลายนิ้วมือของแนปเปอร์ในแฟลตนั้น ประมาณสามสี่จุด
จุดนึงอยู่ที่ขอบด้านนอกของประตูระเบียง
มีบางจุดอยู่ด้านใน
ซึ่งชัดเจนว่าเขาเข้ามาทางประตูระเบียง
เขาอาศัยอยู่ในละแวกนั้น มีประวัติอาชญากรรมแค่เล็กน้อย
และเคยถูกคุมขังมาแล้วเป็นเวลาสองเดือน
เมื่อวันศุกร์ ตำรวจบุกไปจับกุมแนปเปอร์ถึงบ้าน
เขาอาศัยอยู่ที่ถนนพลัมสเตดไฮ
ห่างจากจุดที่เกิดเหตุฆาตกรรมไม่ถึงกิโล
หลังจากที่เขาถูกจับและถูกประเมิน เราก็พบว่า
เขามีอาการของโรคทางจิตบางอย่าง
และระหว่างการสอบสวน
คำตอบของเขาแปลกมาก เขาใช้สรรพนามบุรุษที่สาม
เหมือนพูดถึงคนอื่นอยู่
เขาเป็นคนประเภทที่คิดว่า ตัวเองต่างจากคนอื่นทั้งหมด
เย็นชา ท่าทีแปลกๆ
ทุกคนที่เคยเจอเขาต่างพูดเหมือนกันหมด เขาเป็นคนแปลกๆ
เราไปที่แฟลตเขาที่ถนนพลัมสเตดไฮ
เป็นห้องสตูดิโอเล็กๆ
ไม่มีเตียง ไม่มีฟูก ซึ่งผมคิดว่าแปลก
ดูเหมือนว่าเขาจะนอนกับพื้นเลย
แล้วเราก็เริ่มค้นแฟลตห้องนั้น
และในไม่ช้าก็เจอกล่องเครื่องมือสีแดง
วางอยู่กับพื้น
มีแม่กุญแจล็อกไว้
เราอยากรู้ใจจะขาดว่าข้างในมีอะไร
พอเปิดกล่องดู
ในนั้นมีมีด
มีหนังสือเล่มนึง
และรู้สึกว่าในหนังสือเล่มนั้น บอกวิธีการรัดคอแบบต่างๆ
บอกจุดอ่อนบนร่างกาย
ซึ่งเอาไปใช้ทำร้ายคนได้ ทำให้หมดสติหรือปลิดชีพเลยก็ได้
มีหนังสือแผนที่เอทูแซด
และในหนังสือเล่มนั้น มีรอยขีดเขียนและภาพวาดเล็กๆ เต็มไปหมด
ตอนนั้นเราไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร
ทีแรกเราคิดว่ามันน่าจะมีความสำคัญมาก
เพราะอาจช่วยระบุสถานที่ที่เขาใช้ก่อเหตุได้
และมีภาพวาดหนึ่ง
เป็นภาพขั้นบันไดหลายขั้น
ซึ่งดูเหมือนจะเป็นบริเวณฮีธฟิลด์เทอร์เรซ
และในภาพนั้น เขาเขียนคำว่า "เป็นไปได้" เอาไว้
เขาเขียนกำกับไว้เลยว่า จุดนั้นสามารถเป็นทำเลเป้าหมายได้
ชายวัย 28 ปีถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม
ซาแมนธา บิสเซตต์คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว
กับลูกสาววัยสี่ขวบเมื่อเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา
วันนี้โรเบิร์ต แนปเปอร์ปฏิเสธข้อหาฆาตกรรม แต่ยอมรับสารภาพข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา
คาดว่าศาลจะพิพากษาลงโทษ ฆาตกรที่สังหารซาแมนธาภายในวันนี้
เรื่องน่าเศร้าของคดีนี้คือ ซาแมนธาเป็นลูกคนเดียว
และมาร์กาเร็ตแม่ของเธอ
ก็ทำใจไม่ได้ที่ต้องสูญเสียหลานเพียงคนเดียว
กับลูกเพียงคนเดียว
แค่ต้องเสียลูกไปก็เลวร้ายพอแล้ว
แต่นี่ต้องเสียหลานไปด้วย
หายไปทั้งครอบครัว
เป็นโศกนาฏกรรม หดหู่มาก
แต่คดีนี้ก็เกิดเรื่องน่าเศร้าเพิ่มอีก
มาร์กาเร็ตเสีย
หนึ่งวันก่อนที่แนปเปอร์จะขึ้นศาลที่โอลด์ ไบลีย์
คดีนี้น่าเศร้าอย่างที่สุด
ต่อมาอีกระยะหนึ่ง
ผมกลับไปดูแผนที่ของเขาอีกครั้ง
ถึงรอยขีดเขียนส่วนใหญ่ จะอยู่ในพื้นที่เซาธ์อีสต์ลอนดอน
(ริชมอนด์)
แต่ก็มีจุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากพลัมสเตดออกไปไกล
ที่ริชมอนด์พาร์ก ในเซาธ์เวสต์ลอนดอน
ชื่อว่า "ไร่อิซาเบลลา"
ซึ่งเป็นพื้นที่โล่งใกล้กับทุ่งวิมเบิลดั้น
ซึ่งเป็นสถานที่ฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์
(14 ก.ย. 1994 สองปีหลังเหตุฆาตกรรมเรเชล)
เจ้าหน้าที่สอบปากคำนายสแต็กครั้งแรก เมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้ว
เขามีกำหนดขึ้นศาลเช้าวันนี้
ในข้อหาฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์
ก่อนการพิจารณาคดี ผมได้รับแจ้งว่าอเล็กซ์ไม่ต้องไปให้การ
เพราะคำให้การของเขาไม่จำเป็นแล้ว
ในใจส่วนหนึ่งผมรู้สึกโล่ง ที่เขาไม่ต้องนึกถึงเหตุการณ์ร้ายๆ อีก
แต่อีกส่วนก็อดกังวลไม่ได้
ว่าเราไม่ได้ช่วยอย่างเต็มที่ ทั้งที่เราช่วยได้
แล้วไม่กี่วันต่อมาก็มีข่าวน่าตกใจ
เพื่อนคนนึงโทรมาถามไถ่ ว่าผมโอเคไหมกับข่าวที่ออก
ผมก็ถามเขาว่า "ข่าวอะไร"
เขาก็ถามกลับว่า "นายไม่รู้เหรอ"
เขาบอกว่า "คดีถูกยกฟ้อง"
ชายผู้ถูกกล่าวหาว่า ฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์อย่างโหดเหี้ยม
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อสองปีก่อน
วันนี้ได้เดินออกจากศาลพร้อมอิสรภาพ ก่อนที่การพิจารณาคดีจะเริ่มต้นด้วยซ้ำ
ผมได้แต่อึ้ง
ผู้พิพากษาของโอลด์ ไบลีย์ ได้ตำหนิวิธีการทำงานของตำรวจอย่างรุนแรง
หลังจากมีคำสั่งยกฟ้องคดีที่กล่าวหา ชายที่ตำรวจสงสัยว่าสังหารเรเชล นิกเคลล์
คอลิน สแต็กได้รับอิสรภาพ หลังจากถูกคุมขังมานานกว่าหนึ่งปี
เนื่องจากถูกล่อลวงในปฏิบัติการลับของตำรวจ
ผู้พิพากษาวิจารณ์อย่างรุนแรง และไม่รับฟังหลักฐานที่ได้จากปฏิบัติการนั้น
ผมโกรธมาก
เพราะมีคนตัดสินใจว่าหลักฐานนั้นดีพอ และจะรับมือกับการซักค้านได้
แต่คนคนนั้นประเมินผิดอย่างร้ายแรง
ผมโกรธที่มีคนตัดสินใจสุดโต่งว่า
จะไม่ยื่นหลักฐานอื่น ทั้งที่คดีนี้มีหลักฐานแวดล้อมที่ค่อนข้างแข็งแรง
ตอนนั้นผมรู้สึกว่าถ้าจะต้องมีการตัดสินใจ
ว่าคอลิน สแต็กเป็นผู้ก่อเหตุฆาตกรรมหรือไม่
ก็ควรเป็นการตัดสินใจของคณะลูกขุน
แต่เราไปไม่ถึงขั้นนั้น
วิลเลียม เคล็กก์ ทนายระดับควีนส์เคาน์เซลของฝ่ายจำเลย
แย้งว่าตำรวจหญิงเจมส์โกหก
และได้เสนอความสัมพันธ์ทางเพศ และความรักเป็นสิ่งล่อใจ
ผู้พิพากษาอ็อกนัลกล่าวว่า
พฤติกรรมของตำรวจในคดีนี้ เป็นการกระทำที่เกินเลย
และยังจงใจพยายามใส่ร้ายผู้ต้องสงสัย
ด้วยพฤติกรรมการหลอกลวงที่น่ารังเกียจที่สุด
เราล้มเหลว
และนั่นไม่ใช่ความรู้สึกที่ดี
"ชีวิตผมต้องมาพัง เพราะทฤษฎีทางจิตวิทยาที่จับแพะมาชนแกะ
ผสมกับนิยายที่แต่งขึ้น เพื่อสนองคำขอทางเพศอันแปลกประหลาด
ของตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่ง"
ผู้พิพากษาเองก็ยอมรับว่า ไม่มีหลักฐานที่บอกว่าผมผิด
ไม่มีหลักฐานทางนิติเวช ไม่มีคำรับสารภาพ ไม่มีอะไรทั้งนั้น"
เมื่อถูกถามว่าตำรวจควรขอโทษคอลิน สแต็กไหม
เซอร์พอล คอนดอนก็ตอบว่า ตำรวจได้ขอโทษไปแล้ว
แก่คนที่ตำรวจคิดว่าต้องขอโทษ
ผมว่าไม่จำเป็นต้องขอโทษใคร
ในการสืบสวนคดีนี้ของตำรวจนครบาล
ผมสนับสนุน การทำงานของเจ้าหน้าที่ทุกคนอย่างเต็มที่
และขอรับผิดชอบทุกอย่างที่ตำรวจทำลงไปในคดีนี้
รู้สึกเหมือนวนกลับไปวันแรก
ฆาตกรลอยนวล ไม่มีคนคุ้มครองเรา
และสิ่งที่ตอกย้ำความรู้สึกนั้น
คือแถลงการณ์ของพอล คอนดอน หัวหน้าตำรวจนครบาล
ที่พูดว่าตำรวจไม่ได้มองหาผู้ต้องสงสัยคนอื่นเลย
ตอนนี้เราไม่มีข้อมูลใหม่
ไม่มีเบาะแสใหม่ให้ตาม
จากท่าทีก็เห็นได้ชัดว่าตำรวจเชื่อว่า คอลิน สแต็กก่อคดีฆาตกรรมแต่รอด
และตอนนี้ลอยนวล
ผมรู้สึกว่าไว้ใจใครไม่ได้เลย
และอดสงสัยไม่ได้ว่า นี่เราได้รับการปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมรึเปล่า
เพราะผมอายุน้อย แถมผิวสี
ผมสูญเสียความเชื่อมั่นในระบบ
มาทีนี้ บทสรุปใดๆ ก็ตามที่เรา…
เราต้องตามหาบทสรุปของเรื่องนี้ด้วยตัวเอง บทสรุปที่มีความหมายจริงๆ
อย่าไปหวังว่า จะได้บทสรุปอะไรจากปัจจัยภายนอก
หลายปีผ่านไป ไม่มีอะไรคืบหน้า
ข้อเท็จจริงที่เรารู้ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
เรามีกันสามคนมาตั้งแต่วันแรก
ผม พ่อผม กับหมาของเราชื่อมอลลี่
นั่นคือครอบครัวของเรา
พ่อรู้ว่าผมเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ว่าแม่รักผม
ว่าแม่ไม่ได้อยากจากผมไป
พ่อกับผม
ไม่ได้คุยกันเรื่องแม่เลย
เราไม่คุยกันเรื่องอดีต
แต่ผมยัง… รู้สึกโกรธที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น
และผมห้ามไม่ให้มันเกิดขึ้นไม่ได้ ไม่ว่าจะทำยังไงก็ตาม
ผมว่าถ้าคุณได้เห็นความชั่วร้ายระดับนั้น
ตั้งแต่ยังเล็กๆ
ภาพลวงตาที่เด็กมักมี ความเชื่อว่าพ่อแม่
ไม่สำคัญว่าจะทำหน้าที่พ่อแม่ได้ดีแค่ไหน
แต่พ่อแม่ปกป้องเราจากอันตรายได้
ผมว่าความเชื่อนั้น… มันพังทลายลง
อเล็กซ์เป็นเด็กที่น่ารักมาก
เป็นเด็กที่มีความสดใสในตัว
แต่ในช่วงก่อนโตเป็นวัยรุ่น เขาเริ่มมีความโกรธ
และเขาเอาความโกรธนั้นมาลงที่ผม
ผมโกรธมาก กับหลายสิ่งหลายอย่างที่เราต้องเผชิญ
การพูดคุยที่ยาวนานเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน
สิ่งที่ทำให้ผมทรมานที่สุดคือ การต้องกลับไปนึกถึงวันนั้น
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
การที่คนอื่นมาบอกผมว่าผมควรต้องรู้สึกยังไง
และผมว่าผมแบกความรู้สึกนั้นติดตัวมาโดยตลอด
เขาเคยมีปัญหากับเจ้าหน้าที่บ้านเมืองอยู่บ้าง
เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่บางทีตำรวจก็มาเคาะประตูบ้าน
ผมว่าผมไม่ได้เคารพพ่อเหมือนเดิม
ไม่ได้เชื่อใจพ่อเหมือนอย่างเมื่อก่อน
และประเด็นหลักเลยก็คือ พ่อคือพ่อ คือคนที่มีหน้าที่ปกป้องครอบครัว
แต่พ่อปล่อยให้เราเจอเรื่องแบบนี้
ช่วงที่ผมเป็นวัยรุ่น เราเลยทะเลาะกันบ่อย
ผมรู้สึกผิดมากที่ปกป้องครอบครัวไว้ไม่ได้
และรู้สึกโง่
รู้สึกเหมือนเป็นคนโง่
เพราะเราถูกสอนให้เชื่อใจหน่วยงานต่างๆ ว่าจะดูแลความปลอดภัยของเรา
ในอดีต เราต้องเป็นผู้รักษากฎหมายเอง เหมือนในแดนเถื่อนตะวันตก
และเราต้องปกป้องคนที่เรารักเอง ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
และนั่นคือสิ่งที่บาดใจผม
ผมปกป้องพวกเขาไม่ได้
ผมก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้
แต่ละสัปดาห์ที่ผ่านไป แต่ละเดือนที่ผ่านไป
แต่ละปีที่ผ่านไป
เราก็เริ่มทำใจได้ในระดับหนึ่ง
ว่าอาจไม่มีวันไขคดีนี้ได้ก็ได้
(สิบปีต่อมา)
(โฉมงามถูกอสูรสังหาร "ช่วยจับคนร้ายที")
พอถึงปี 2002 คดีของเรเชล นิกเคลล์ก็กลายเป็นคดีแช่แข็ง
ตำรวจมาหาฉันกับทีม ขอให้เราช่วยตรวจสอบคดีนี้อีกครั้ง
ฉันเคยอ่านหนังสือพิมพ์ เลยรู้ว่านี่เป็นการก่อเหตุที่โหดร้ายมาก
ฉันรู้ด้วยว่าคอลิน สแต็กเคยถูกตั้งข้อหา
แล้วได้รับการยกฟ้อง
แต่ฉันคิดว่าในมุมของตำรวจ เขาก็ยังคงเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่ดี
ตำรวจเลยอยากให้เรามองคดีนี้ในมุมมองใหม่ๆ
และดูว่าในหลักฐานทั้งหมดที่เก็บไว้ตั้งแต่ตอนนั้น
ยังมีอะไรที่อาจนำไปสู่
การระบุตัวคนร้ายที่ฆ่าเรเชลได้ไหม
มีเทปกาวบางส่วน เป็นเทปที่ใช้เก็บร่องรอยหลักฐาน
จากร่างของเรเชล
โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากบริเวณส่วนลับ
แล้วเราก็สังเกตเห็น
ว่าทีมนิติวิทยาศาสตร์ชุดแรก ไม่พบดีเอ็นเอใดๆ บนเทปพวกนั้นเลย
แล้วเราก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เพราะตามหลักแล้ว ต้องมีดีเอ็นเอของเรเชลเป็นจำนวนมาก
ติดอยู่บนเทป
ฉันคิดว่าสิ่งที่น่าจะเกิดขึ้นก็คือ
ถ้าในตัวอย่างที่เก็บมามีดีเอ็นเอมากเกินไป
มันจะกลบกระบวนการตรวจ ทำให้ไม่เห็นผลลัพธ์อะไร
ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่เราทำเป็นอย่างแรกก็คือ ทดสอบซ้ำอีกครั้ง
แต่คราวนี้ใช้วิธีที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย
เป็นไปตามคาด เราพบดีเอ็นเอของเรเชลจำนวนมาก
แล้วเราก็พบร่องรอยเล็กๆ ของดีเอ็นเอผู้ชายด้วย
ตอนที่เราพบร่องรอยดีเอ็นเอของผู้ชาย
ตอนนั้นเรายังไม่แน่ใจว่าจะสามารถพัฒนา
หรือขยายผลได้เพียงพอ
ที่จะระบุตัวบุคคลใดบุคคลหนึ่งไหม
เราก็เลยพัฒนาเทคนิคใหม่ขึ้นมา
เป็นเทคนิคที่มีความไวสูงมาก
โดยนำดีเอ็นเอเล็กน้อยจากตัวอย่าง
มาเพิ่มปริมาณให้มากขึ้นหลายเท่าตัว
หรือที่เรียกว่าการขยายดีเอ็นเอ
และเราก็ได้ดีเอ็นเอมากขึ้นหลายเท่าตัว
จนสามารถนำไปวิเคราะห์ได้จริง
ใช้เวลาประมาณสองปี
กว่าจะพัฒนาเทคนิคนี้ จนถึงจุดที่นำมาใช้งานจริงได้
ก่อนที่จะนำข้อมูลดีเอ็นเอที่ได้
ไปรันในระบบฐานข้อมูลส่วนกลาง
เราได้ลองเทียบกับดีเอ็นเอของคอลิน สแต็กก่อน
และผลออกมาว่าไม่ตรงกัน
จากนั้นเราก็ส่งมันเข้าฐานข้อมูลดีเอ็นเอแห่งชาติ
และพอรันในระบบ เราก็เจอการจับคู่ที่ตรงกัน
อยู่มาวันนึง โทรศัพท์ดัง
ตำรวจโทรมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาโทรมาแจ้งข่าว
และข่าวนั้นก็คือตำรวจระบุตัวคนร้ายได้แล้ว
และตำรวจบอกว่าชื่อที่ระบุตัวได้
เป็นชื่อใหม่ที่เราไม่เคยพูดถึง
ฐานข้อมูลดีเอ็นเอ แสดงผลการจับคู่ว่ามันไปตรงกับ
คนที่ชื่อโรเบิร์ต แนปเปอร์
แล้วเราก็พบว่าแนปเปอร์ถูกคุมขัง อยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชบรอดมอร์
เพราะเขาก่อคดีอีกคดี ฆ่าแม่และลูกเล็ก
เราสงสัยผิดคนมาตลอด
ช่วงเวลานั้น
คือจุดที่ได้รู้ว่า กรณีเลวร้ายที่สุดที่เราคิดไว้ได้เกิดขึ้นจริง
มีคนอื่นถูกฆ่าเหมือนกัน
โดยคนคนเดียวกัน ในลักษณะเดียวกัน
อีกหนึ่งครอบครัวต้องพังลง
ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ว่า ผมโชคดีแค่ไหนที่อเล็กซ์รอดมาได้
แต่ตอนที่เราได้รู้ว่า ซาแมนธากับจัสมินเจอชะตากรรมแบบไหน
ผมก็เริ่มขอบคุณพระเจ้าทุกวัน
เพราะถ้าพระเจ้าไม่เมตตา เราคงไม่รอดมาด้วยกัน
ถ้าพระเจ้าไม่เมตตา อเล็กซ์คงไม่รอดชีวิตมาได้
คืนวันนึง ผมนั่งดูแข่งบอลอยู่
แล้วก็มีเสียงเคาะประตู
ผมหงุดหงิดนิดหน่อย เพราะกำลังดูแข่งมันๆ
ที่หน้าประตูมีนักข่าวสองคนยืนอยู่ พวกเขาพูดว่า
"รู้ไหมว่าตำรวจจับชายอีกคน
ในคดีฆาตกรรมนิกเคลล์
แถมมีผลดีเอ็นเอเป็นหลักฐานเอาผิดด้วย"
ผมก็ "อีกสักชั่วโมงค่อยกลับมาใหม่ได้ไหม"
"ผมดูบอลอยู่"
พวกเขาก็ "ได้เลย" แล้วก็เดินออกไป
ผมไม่ไหวจะทนกับเรื่องนี้แล้ว
ยืดเยื้ออยู่ 15 ปีได้
วันนี้คอลิน สแต็กได้รับการคุ้มครองจากตำรวจ
ในขณะที่คดีของเรเชล นิกเคลล์ ยังคงตามหลอกหลอนเขา
ตั้งแต่ตอนที่ผมถูกจับ หนังสือพิมพ์ก็ลงข่าว
ปลุกปั่นให้คนโกรธแค้นผม
บางคนตะโกนประมาณว่า "มีความผิด" "แขวนคอเลย"
กับอะไรทำนองนั้น
นายสแต็กต้องเผชิญกับความอึดอัด จากการที่สื่อจับตามอง
แม้แต่หลังจากที่ได้รับการปล่อยตัวแล้ว
อย่านะ
พวกเขาฝังความคิดไว้ในหัวคนว่า
"เรารู้ว่าเราจับถูกคนแล้ว แต่เขารอดเพราะเรื่องเทคนิค"
อะไรอย่างนั้น ผมเลยต้องทนอยู่กับมัน
หลายคนคิดว่าเขามีความผิด
แต่ไม่เคยมีใครได้ยินว่า มีหลักฐานที่เอาผิดหรือช่วยให้เขาพ้นผิดได้
แปลว่าเขาอยู่ในสภาพ "ไม่รู้จะยังไง" ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ตอนนี้ผ่านมา 15 ปี มีการตั้งข้อหาชายคนหนึ่ง
นั่นคือโรเบิร์ต แนปเปอร์ อายุ 41 ปี
คอลิน สแต็กที่เคยถูกตั้งข้อหาได้รับการยกฟ้อง
ด้วยเหตุผลว่าตำรวจหญิงพยายามล่อให้เขาติดกับ
ผมไม่เคยมีแฟนจนอายุ 29
เพราะงั้นตอนที่ได้รับจดหมายจากลิซซี่ เจมส์
ผมรู้สึกดีใจมากจริงๆ
ที่มีผู้หญิงสักคนแสดงออกว่าสนใจในตัวผม
เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าเขาบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับคดีนั้นเลย
และวันนี้ ผมอยากขอโทษเขา
สำหรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นช่วงต้นยุค 90
ก่อนที่จะเกิดเรื่องทั้งหมดนี้ ผมก็เป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองต่ำอยู่แล้ว
แต่เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้มันต่ำกว่าเดิม
มันทำให้ผมรู้สึกหวาดระแวง
ถ้าผมบังเอิญหันไปมองผู้หญิงคนนึงที่กำลังข้ามถนน
ในหัวผมจะคิดทันทีว่า "ไม่ได้ มองไปทางอื่น"
เพราะอาจมีใครจับตาดูผมอยู่
เดี๋ยวเขาจะคิดว่า "นายคนนี้สะกดรอยตามผู้หญิง"
แล้วผมก็คิดว่า "ชีวิตเราจากนี้ไปคงเป็นแบบนี้แหละ"
"ต้องยอมรับและอยู่กับมันให้ได้ อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น"
(16 ธันวาคม 2008 สองวันก่อนการพิจารณาคดีของแนปเปอร์)
ก่อนถึงวันขึ้นศาล
หนึ่งในเจ้าหน้าที่สืบสวนที่นำทีมบอกว่า
"พอคุณบินมาถึงแล้ว ขอเจอหน่อยนะ"
มีเรื่องที่ผมต้องรู้ก่อนที่จะเดินเข้าห้องพิจารณาคดี
เรานัดเจอกันที่สถานีตำรวจเฮนดอนตอนหนึ่งทุ่ม
เขาพาผมเข้าไปในห้องด้านหลัง
มีแค่เราสองคนในนั้น แล้วเขาก็ส่งแฟ้มเอกสารเล่มนึงมาให้
(ลับ)
สิ่งที่ผมเห็นในแฟ้มนั้น
คือรายการข้อผิดพลาดที่แสนเละเทะ
ของการสืบสวนคดีนี้ในอดีต
(พยายามข่มขืน)
ผมทำใจไม่ถูกเลย
รู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปวันนั้น
กลับไปยังสายแรกที่ได้รับ
ครั้งแรกที่มีคนแจ้งข่าวว่าเรเชลถูกพรากไปแล้ว
และอเล็กซ์ต้องเจอความโหดร้ายนั้น
เราพยายามทำความเข้าใจ
สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า เดือนแล้วเดือนเล่า ปีแล้วปีเล่า
แต่ความพยายามไม่เป็นผล
เพราะในเอกสารนั้นระบุไว้ว่า นี่เป็นคดีที่ป้องกันได้
ฤดูร้อนปี 1989
สามปีก่อนการฆาตกรรมเรเชล นิกเคลล์
และการฆาตกรรมซาแมนธากับจัสมิน
คนร้ายข่มขืนต่อเนื่องรายหนึ่งเริ่มก่อเหตุกับผู้หญิง
ในบางเคสมีเด็กอยู่ด้วย
จุดเกิดเหตุคือเส้นทางเดิน "กรีนเชน"
ซึ่งทอดยาวผ่านป่า ผ่านทุ่งโล่ง ในเซาธ์อีสต์ลอนดอน
ซึ่งไม่ไกลจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมแม่ลูกบิสเซตต์
(ทางเดินกรีนเชน)
ผลดีเอ็นเอจากคดีข่มขืนต่อเนื่อง ชี้ไปที่ผู้ต้องสงสัยหนึ่งราย
พลเมืองสองคนเห็นโปสเตอร์ แล้วโทรแจ้งตำรวจว่า
"ภาพเหมือนที่ศิลปินวาด
ดูคล้ายมากกับชายที่ชื่อโรเบิร์ต แนปเปอร์"
เจ้าหน้าที่สืบสวนสองนาย ซึ่งทำคดีข่มขืนในเส้นทางกรีนเชน
ได้ไปตามที่อยู่ของเขา
เขาออกมาพบ เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนได้คุยกับเขา
และบอกเขาว่า เขาถูกระบุตัวว่าอาจเป็นผู้ต้องสงสัย
แล้วเจ้าหน้าที่ก็ขอให้เขา มาให้ตัวอย่างเลือดโดยสมัครใจ
ซึ่งเขาก็ตอบตกลง
แต่เขากลับไม่ไปที่สถานีตำรวจตามนัด
ตำรวจเลยกลับไปหาเขาที่บ้าน
แต่เขาชิงเก็บของหนีไปก่อนแล้ว
เขาชิงหนีไปก่อน
ต่อมา
ด้วยความที่เขาตัวสูง
กว่ารูปพรรณสัณฐานที่ผู้เสียหายเคยให้ไว้
เจ้าหน้าที่อาวุโสฝ่ายสืบสวน
กับผู้ช่วยเลยตัดสินใจ
ตัดเขาออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัย
ไม่มีการดำเนินการอะไรต่ออีกเลย
เล่นเอาผมงงมาจนทุกวันนี้
ถ้าแนปเปอร์ไปที่สถานีตำรวจ
ตามที่เขาบอกว่าจะไป และยอมให้เก็บตัวอย่างเลือด
เขาก็คงถูกจับตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ในคดีข่มขืนตามเส้นทางเดินกรีนเชน
แต่ก็ไม่เป็นอย่างนั้น ซึ่ง…
มันส่งผลร้ายแรงตามมา
ในแฟ้มเอกสารนั้นยังมีอย่างอื่นอีก
ซึ่งผมมองว่าน่าสะเทือนใจกว่าเรื่องแรก
ในเดือนกันยายนหรือตุลาคมปี 1989 ซึ่งเป็นเวลาหลายปีก่อนที่เรเชลจะถูกฆ่า
แม่ของโรเบิร์ต แนปเปอร์ได้แจ้งตำรวจว่า
แนปเปอร์สารภาพว่า ข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่งในพื้นที่ทุ่งพลัมสเตด
แต่ตำรวจไม่ได้ตามเรื่องนั้นต่อ
นั่นคือจุดพลิกผันเลยนะ
ถ้าตำรวจให้ความสำคัญกับ สายที่แม่ของโรเบิร์ต แนปเปอร์โทรไป
และเก็บตัวอย่างเลือดจากเขา
ทุกการก่อเหตุที่ตามมาก็อาจจะไม่เกิดขึ้น
แบบนั้นการก่อเหตุที่อเล็กซ์ได้เห็นก็จะไม่เกิด
การตายของเรเชลก็จะไม่เกิด
การตายของซาแมนธากับจัสมินก็จะไม่เกิด
ถ้าตำรวจทำหน้าที่อย่างถูกต้องตั้งแต่แรก เขาก็คงถูกจับไปแล้ว
วันนี้เราได้เห็น
หนึ่งในคดีฆาตกรรมที่ค้างคาใจผู้คนมานาน ถูกไขได้ในที่สุด
คนร้ายที่สังหารเรเชล นิกเคลล์ด้วยการแทง
ที่ทุ่งวิมเบิลดั้นเมื่อ 16 ปีก่อน ถูกตัดสินว่ามีความผิดแล้ววันนี้
โรเบิร์ต แนปเปอร์ถูกพาออกจากห้องขัง
มาขึ้นแท่นจำเลยในห้องบัลลังก์หนึ่ง ที่ศาลโอลด์ ไบลีย์
เขามีสีหน้าซีดเซียว ผมบาง และระหว่างที่พ่อแม่ของเรเชลจ้องมอง
เขาก็สารภาพออกมาว่า เป็นคนสังหารลูกสาวของพวกเขาเอง
อังเดร โดนเต็มๆ เลย…
คำสารภาพในวันนี้ถือเป็นการปิดฉาก
เหตุการณ์ที่ทำให้เกียรติของสกอตแลนด์ยาร์ด ต้องด่างพร้อยครั้งประวัติศาสตร์
ตำรวจยอมรับว่าควรจับแนปเปอร์ได้เร็วกว่านี้
รวมถึงหยุดไม่ให้เขาฆ่าใคร
ถ้าตำรวจดำเนินการต่างออกไป
เรเชล นิกเคลล์, ซาแมนธากับจัสมิน บิสเซตต์
ก็คงไม่ต้องจบชีวิตแค่นั้น
ในตอนนั้นตำรวจทำได้และควรทำ
ถ้าตำรวจไม่หยุดแค่นั้น เราก็คงป้องกันโศกนาฏกรรมนี้ไว้ได้
และแนปเปอร์คงไม่ได้ก่อคดีร้ายแรงอื่นๆ
เราทุกคนโตมากับเทพนิยาย
เราทุกคนโตมากับคำเตือนว่าอย่าเข้าไปในป่า
มันมืดมิด มีสัตว์ประหลาด แถมอันตราย
แต่นี่ไม่ใช่เทพนิยาย
โลกเรามีความชั่วร้ายอยู่จริงๆ
ผมถูกบีบให้ต้องยอมรับความจริงนั้น
สิ่งที่ทำให้ผมสับสนที่สุดก็คือ "ทำไม"
ผมโกรธพระเจ้าที่…
ที่เกิดเรื่องเลวร้ายแบบนี้กับคนดีๆ
โดยที่ไม่มีเหตุผลใดๆ เลย
ผมเลยตั้งภารกิจให้ตัวเอง
ว่าจะจูงมือลูกของเรเชล ให้ก้าวข้ามผ่านเหตุการณ์นี้ไปให้ได้
อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผมว่าเวลาที่คนเรา เผชิญเรื่องหนักหนาสาหัสด้วยกัน
มีสองผลลัพธ์ที่เป็นไปได้ หนึ่งคือพังทั้งตัวเราทั้งสายสัมพันธ์ของเรา
สองคือสายสัมพันธ์ของเราแข็งแรงยิ่งกว่าเดิม
สุดท้ายเราก็จำเป็นต้อง หาบทสรุปให้กับเรื่องนี้เอง
ซึ่งผมคิดว่าก็ดีแล้วล่ะ
เพราะในที่สุดเราก็ได้ตระหนักว่า
เรามีแต่ต้องยอมรับมันให้ได้เท่านั้น
ทำใจยอมรับมันให้ได้
พ่อแม่ผมเชื่อว่าจิตวิญญาณนั้นไร้ขอบเขต
แม่จะอยู่กับผมเสมอ ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน
ส่วนพ่อก็ยอมสละทุกอย่าง เพื่อผม เพื่อสิ่งที่เขาเชื่อ
ทั้งที่ไม่มีอะไรการันตีว่าอนาคตจะเป็นยังไง
พ่อกล้าหาญมากที่ทำตามความรู้สึกในใจ
ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณเลย