-Acil servis hazır mı? -Ne olmuş?
Tamam.
AMBULANS
Yanındayım.
AİLEMİN HİKÂYESİ
-Açmıyor! -Karnımız acıktı!
Geliyorum!
Valerio, ben annen. Neden açmıyorsun ya?
Babanı kovdum.
Yine rezilliğini gösterdi. Anlatırım.
Maria. Demetrio.
-Benimle gelmen gerek. -Nereye?
-Ben çocuklarla kalırım. Siz gidin. -Ne oldu?
-Yolda anlatırım. -Maria!
-Maria, ne oldu? -Hadi.
Ne oldu?
Hadi odanıza gidelim çocuklar. Hadi gelin.
Ödevinizi bitirdiniz mi, bir bakayım.
İkincisini kaldıramam Maria. Olmaz.
Sakin olalım Lucia.
Ciddi değildir, bak görürsün.
Yaşıyor mu?
Yaşıyor, evet.
Şimdi ameliyata aldılar. Başka bir şey bilmiyorum.
Kötü bir şey olmuş.
Yok, her şey yolunda.
Demetrio.
Babam öldüğünde de bizi evde oyalamıştın, hiçbir şey dememiştin.
Ama yanlış yaptın.
Valerio amcamızın başına bir şey geldiyse
onun yanında olmak istiyoruz.
-Çocuklar, amcanız… -"Çocuklar" falan deme.
Valerio amca nerede?
Hastanede. Kaza geçirmiş. Başka bilgim yok.
Bizi hemen hastaneye götür.
Yanınızda kalmamı söylediler.
-Sizi götürmek gibi bir kararı… -Evet, verebilirsin.
Senin bizim için Valerio amcadan,
Maria'dan, büyükannemden farkın yok.
Hepinizin sözünü dinliyoruz.
Teşekkürler.
Valeria. Hani şu kız…
Evet. Kim olduğunu biliyorum.
Sen kazayı gördün mü?
Evet.
O…
Peşimdeydi. Konuşmak istiyordu.
Onunla konuşmak istemediğim için kendimi suçluyorum.
Nasıl özür dileyeyim, bilmiyorum.
Kimseye özür borcun yok. Neden olsun? Kazaydı işte.
Hayır, bana bak.
Bugün ağlamak yok.
Ağlamaya lüzum yok.
Burada bizimle kalmak istiyorsan ağlamak, gözyaşı dökmek yasak.
-İyi akşamlar. Merhaba. -İyi akşamlar.
Sergio.
Merhaba Lucia.
Açık konuşacağına söz ver. Durum her neyse bilmek istiyorum.
İki kaburga çatlağı var ama ciddi değil.
En kötüsü hematom.
Yani… Hepsi bu kadar mı?
Bu kadar. Kafa travması. Hematom da epey büyük.
Yani?
Ameliyat ediyorlar Lucia.
Beklemekten başka çaremiz yok.
Yanımızda kalır mısın?
Üstüme top atsalar da bir yere gitmem.
Lütfen yaygara koparma.
Onları getirmek benim kararım. Sorumluluk bende.
O kadar.
Geçin, şöyle oturun çocuklar.
Doğru olanı yaptın.
Çikolata?
Sütlü mü, bitter mi?
Bitter.
Hiç uyuşmuyoruz.
İnsan bu şekilde işini nasıl yapar ki?
Bütün gün insanları acı içinde görerek.
Onları iyileştirmek için yapıyorum.
Madem uzmansın…
Böyle zamanlarda ne yapılmalı? Ne yapılır?
Ne yapılmalı, bilmiyorum.
Ama ne yapılmamalı, biliyorum.
Güçlü, kontrollü, mantıklı olmanın hiçbir anlamı yoktur.
İdare etmeye çalışanlar hep yığılıp kalır.
Gerçek anlamda kollarının arasına yığılıp kalır.
O zaman gözümüz Lucia'da olsun.
Geldiğinden beri gözüm onun üstünde zaten.
Biri yığılıp kalırsa ne yapılır peki? Amonyak tuzu mu verilir?
Amonyak tuzu mu?
On dokuzuncu yüzyılda kullanılıyordu o!
-Ne yaparsın peki? -Tutarsın.
Düşmesin diye.
Tutmak deyince işin ustası burada.
Birbirinizi seviyorsunuz. Belli.
Ama bence bizim ailedeki ortaya karışık bir sevgi.
Hepimiz birbirimize tutunuyoruz.
O zaman keşke herkes ortaya karışık sevgiden nasibini alsa.
Şanslısınız.
Ne şansı?
Çok yorucu bir iş.
Karşındakinin kusurlarını kabul edip
hatalarını affetmen gerekiyor.
Kıçını yırtıyorsun.
Peki değiyor mu?
Onlar olmasaydı bebeği aldırabilirdim.
Çocuğun mu var?
Burada.
O ortaya karışık sevgi…
…korkumu hafifletiyor.
Bu çocuk doğduğunda göreceği sevgi hazırda bekliyor olacak.
BEKLEME SALONU
Maria.
Lucia, doktor geldi.
Uyan tatlım. Evet, kalk. Evet.
Gaetano.
Buraya gel.
Son durum şu.
Hematomu aldık.
Ama Valerio komaya girdi.
-Hayır, iyiyim ben. -Tutayım. Tamam.
-Tanrım! -Hayır, dur!
Dede!
-Bir şey yok. -İyiyim. Ben de iyiyim.
Şu an için bir öngörüde bulunamam.
Gidip biraz dinlenin. Biz size haber veririz.
Hayır, hiç sanmıyorum.
-Efendim? -Gitmeyeceğim.
Ben de.
Bunu kabullen doktor.
Oğlum olmadan şuradan şuraya gitmem.
Ama hepiniz birden kalamazsınız.
-Evet. -Ben kalacağım.
Affedersiniz. Doktor, bir dakika gelin.
Onları tanıyorum, gitmezler. Hiç uğraşmayalım.
Bu seferlik görmezden gelirsen onlarla ben ilgilenirim.
Merak etme.
Sergio, bu sana normal geliyor mu?
-Normal mi? -Evet.
Sence onlar normal mi?
Komadayken bile yakışıklısın.
Seni de kaybetmeyi hak etmiyorum.
Hayır.
Bu olamaz Valerio.
İstediğin kadar beklerim ama uyanmak zorundasın.
İnsan bir kez toparlanır ama ikincide olmaz.
Helak olurum. Dağılırım.
Ağlamayacağım. Pardon.
Sen hep ne dersin?
"Ağlamak kolay."
VAHŞETİN ÇAĞRISI MOMPRACEM KAPLANLARI
Faustino'ya okuduğum tüm kitapları sana da okuyacağım.
Uyanacaksın. Görürsün bak.
Hazırlıklı ol çünkü seni serseme çevirecekler.
Bu günler işkence gibi geçecek.
Sana anlatacakları şeyler kulaklarını kanatacak.
Komadaki biriyle konuşmak fayda ediyormuş.
-Malum, ben öğretmenim. -Göreceğiz.
Komayla ilgili ne var ne yoksa okudum.
Komadayken ne duyduğunuzu, ne gördüğünüzü
kimse bilemiyor.
Ama kimileri diyor ki
insan komaya girince ölenleri ve henüz doğmamış olanları görüyormuş.
-Ne saçmalık. -Valè.
Valerio.
Sana bir şey demem lazım.
Belki…
Baba olacağım.
Evet, ben…
"Buck gazeteleri okumuyordu.
Okusaydı belanın yaklaştığını bilirdi.
Sadece kendisi için değil, kıyıdaki tüm güçlü köpekler için."
Çok dua ettim.
Hastanenin şapeline indim.
Ne yaptım, biliyor musun?
Adak adadım.
Eğer uyanırsan
hem beni bir daha görmeyeceksin
hem de bir daha hiç dans etmeyeceğim.
Dansı bırakacağım. O kadar.
O bebeği gözümde canlandırıyorum da
sarışın, mavi gözlü ve tam bir serseri.
Senin gibi.
Sana serseri dediğimi sanma.
Neyse, kararımı verdim.
Adı Fausto olacak.
Hissettin mi?
"…Puget Boğazı'ndan San Diego'ya kadar.
Çünkü insanlar Arktik'in karanlığında önünü görmeden…"
Geri dön Valerio.
Geri dön.
Hastanede meşhur oldun.
Kimseyi rahatsız etmedik ki.
Yedi gündür buradasın. Böyle bir şeyi ilk kez görüyoruz.
YOĞUN BAKIM
Bizi çok hoş tuttun.
Herkes öyle düşünüyor.
-Ne yaptım ki? -Senin karakterin böyle.
Belli etmiyorsun ama çok şey yapıyorsun.
Birkaç kez yemek getirdim işte, öyle…
Hayır Sergio, sen…
Sende zarafet var.
Benim ailemde hiç olmayan bir şey.
Sonuç geldi.
Ne sonucu?
Babalık testi.
E-postayı henüz açmadım.
-Neyi bekliyorsun? -Seni bekliyorum.
Sağ ol.
-Sen okumak ister misin? -Yok.
Ya babası sen değilsen? Ne olacak?
-Bilmiyorum Maria. -Umarım sensindir.
Her şey daha kolay olur.
Aç hadi.
Evet?
Sen değilsin.
Biliyordum. Yani…
Başından beri biliyordum.
Ben olsaydım çok garip olurdu zaten.
-Hayal kırıklığına uğradın mı? -Yo, neden uğrayayım?
Yani seninle birlikteyken… Kendi isteğimizle olan bir şey değildi.
Hem zaten…
Maria…
Maria!
Bak, hiç sorun yok.
Böyle olmasını umuyordum zaten.
Daha iyi olmuş o zaman.
Onların yanına gideyim.
Amca, burada herkes fısır fısır konuşuyor.
Ercole'yle ben düşündük ki seni kendine getirecek bir şey lazım.
Üç deyince.
Bir.
İki.
Üç.
-Hıyar! -Şerefsiz!
-Adi! Pislik! -Şerefsiz! Dangalak! Mal!
-Hıyar! -Göt! Gerzek!
-Dalyarak! Mal! -Pislik!
-Bokumu ye! -Dangalak! Piç!
-Siktir! Dalyarak! -Pislik!
Hop!
-Siktir! -Hop!
Ne bu gürültü?
-Bitti. -Yani…
-Birazdan uyanır. -Siz bağırıyorsunuz diye mi uyanacak?
Hadi.
Hoşça kal amca.
Uyan artık.
Canımızı sıkmaya başladın.
Çocukları duydun, değil mi? Uyanman lazım.
Dayanamıyorlar artık. Açlık, yorgunluk. Uyanman lazım.
Valerio?
Alo! Yeter.
Fazla uzattın. Bana da gına geldi artık.
Nasılsın bakalım?
Fausto.
Bu kadar sevgi
başımı döndürüyor.
İçinde boğuldum.
-Ama nasıl enerji veriyor, değil mi? -Evet.
Benim de buna ihtiyacım var.
Çünkü aklından geçen her düşünce
bana can veriyor.
Tabii fazla abartma çünkü dinlenmem de lazım ama…
Ana fikri anladın mı? Beni unutmaman gerek.
-Unutmam. -Güzel.
Son bir şey Valè. Otuz yaşına geldin.
Bu kadar sorumluluk yeter.
Artık biraz kafana göre yaşa. Anladın mı? Kafana göre yaşa.
-Kafama göre. -Kafana göre. Hayat deniz gibidir.
Yüzersen yorulursun. Ama sörf yaparsan keyif alırsın.
Anladın mı?
Güle güle Faustino.
Teşekkürler.
Hoşça kal Valè.
Uyandı.
BİRKAÇ HAFTA SONRA
Merhaba.
-Burada işin ne? -Seni arıyordum.
Telefonu açmıyorsun.
Komşunun kapısını bile çaldım. "Burada yok. İş buldu. Siktir git!" dedi.
"Defol!"
Ne istiyorsun?
Konuşmak.
Konuşabilir miyiz?
Kısa sürsün yoksa kızarlar.
Peh!
Söyle.
Sadece bu durum bana garip geldi Valè.
Olanlardan sonra biz…
Hiç görüşmedik, konuşmadık.
Haklısın. Yani…
Ailenle yalnız kalmanı istedim, o kadar.
Evet, söylediler. Hep yanımdaymışsın.
O yüzden teşekkür etmek istedim.
-Hiç değilse bunu yapayım dedim. -Dans yarışması meselesi de…
Yarışma bu akşam ama gelemeyeceğim. Üzgünüm, tamam mı?
Yani iki kaburgam çatlak, başım dönüyor.
Kusura bakma. Herhâlde başarılı olamazdık ama…
Yarım bırakmayı sevmem.
Dert etme. Mühim değil. Saçma sapan bir şeydi zaten.
Ben dansı bıraktım. Rahat ol.
Neden?
Çünkü… Çünkü yemin ettim.
Ne yemini?
Boş ver. Dansı bıraktım işte, o kadar.
Sorun yok. İşimin başına dönüyorum.
Bir de…
İyi olmana sevindim.
Sağ ol.
Merhaba çocuklar.
-Merhaba anne. -Merhaba.
Nasılsınız?
İyiyiz. Neredesin?
Bristol'de, bir arkadaşın evinde.
Valerio amcanız daha iyi mi?
Evet, turp gibi.
Pek turp gibi sayılmaz.
Sevindim. Siz de çok uslu durmuşsunuz.
Sizinle konuşmak istedim çünkü şeyi söyleyecektim…
Ben daha iyiyim.
Umuyorum ki
yakında yanınızda olabileceğim.
-Sizden özür… -Bir dakika.
Biz burada iyiyiz. Bizi düşünmene gerek yok.
Onlar bizim ailemiz ve yanlarında mutluyuz.
Evet, çok mutluyuz.
Üzüldün işte. Biliyordum.
Hayır, yemin ederim.
Sizin adınıza sevindim.
Bir gün kendini hazır hissedersen bizi ziyarete gelebilirsin.
Hep birlikte olmanın bir yolunu buluruz.
Size yaşattığım…
Size yaşattığım her şey için beni affeder misiniz?
Yaptığım tüm hatalar için.
-Kötü bir anne oldum. -Burada hata yapmamız serbest.
Çünkü neredeyse herkes sürekli hata yapıyor.
Sizi çok seviyorum.
Yakında görüşürüz. Sizi çok özledim.
-Baybay. -Baybay.
Sanırım her şey tamam.
Yanında kalacağın arkadaş kim?
Fiumicino'dan bir iş arkadaşım. Demiştim.
-Fiumicino mu? O kadar uzak mı? -Chiapas'tan iyidir ama.
Vekil öğretmenlik işi oraya yakın.
Arabayla 10 dakika. Daha rahat olur.
Yine de bir ihtiyacın olursa…
Buradayım Maria.
Hastaneye gidecek olursan götürürüm.
-Tamam ama gerek yok. -Ama seve seve yardım ederim.
O zaman ararım.
Seni geçireyim.
Sağ ol.
Hayır Ercolino!
Ne yapıyorsunuz?
Babanın yaptığı musları yiyoruz.
İnsanlık tarihinin en iyisi.
-Gerçekten mi? -Hayır Valerio!
Neyse, hak ettiniz.
Çünkü annenizle ilgili süreci en iyi siz idare ettiniz.
Yeni nesil bu konuda sizi donunda sallar.
Biraz cesaret istiyordu.
Ama doğru olanı yaptık.
Bir sorunu çözebilecek tek kişi olduğunu fark ettiğinde
onu çözmen gerekir.
Bu senin görevindir, yapman gerekir.
Ercolino, Oturan Boğa gibi konuşuyor.
-En son ne dedin? -Bu senin görevindir, yapman gerekir.
-Kim o? -Valerio.
Keser misin şunu?
Hey!
-Zili çalmayı bırak. -Çık dışarı!
Ne istiyorsun?
-Bu işi yapmalıyız Valeria. -Neyi?
Dansı. Dans etmeliyiz!
-Ne diyorsun sen be? Saçmalama. -Çık dışarı!
-Valeria! Çabuk ol! -Hadi!
-Hadi! Gidelim! -Valeria!
-Gel buraya! -Valeria!
-Çabuk! -Valeria!
Salla gitsin yemini Valè!
Herkese iyi akşamlar.
Karayip Dansı Yıldız Yarışması'nın 14. sezonuna hoş geldiniz.
Şöyle güzel bir alkış rica ediyorum.
Çok teşekkürler. Bu beni de havaya sokar.
Valerio. Lütfen, sakin olmalısın.
Sadece sen ve ben varız.
Birazdan tutku ve yetenek seline boğulup…
-Düşün ki bizim garajdayız. Panik yapma. -Önce…
-Aynı bizim garaj. -Evet, daha aydınlık.
Ama bizim garaj gibi.
Tuvalette konuşmamız şart mı?
Pardon.
Uzun bir konuşma olmayacak.
Bu bebeği o kadar çok düşündüm ki
sanırım onunla bağ kurdum.
Seninle birlikte olmasak bile ona babalık etmek istiyorum.
Hani insan neye uygun olduğunu bilmez ya?
Mesela ben zor işlere, sürekli yollarda olmaya uygun değilim.
Hiç benlik değil.
Ben babayım. Maria, ben üst düzey bir babayım.
Babaların şahı olabilirim.
Yapma ya?
Bu bebeğin yanında olmak istiyorum.
Onu görmek, kaç kilo olduğunu öğrenmek,
kalp atışını duymak, doğumuna tanık olmak istiyorum.
Çok güzel şeyler söylüyorsun.
Öyle mi? Yoksa deli mi diyorsun?
Delilikmiş, değilmiş, umurumda mı?
-Niye gülüyorsun? -Ne oldu?
-Aklıma bir şey geldi de. -Ne geldi?
İkiniz tek bir erkek olsaydınız…
Değil mi? Evet! Yüzde 50'si senden, yüzde 50'si senden.
-Yarı yarıya. -Yarı yarıya. Mükemmel bir adam olurdunuz.
Ama ben artık o işleri geçtim.
Erkeklerle, nişanla, ilişkiyle falan uğraşmak istemiyorum.
-Canımı sıkacak hiçbir şeyle. -Anlaşıldı.
Çok güzel.
Hanımlar ve beyler, dans pistinin enerjisi…
-Ne? -Valè, yardım et.
Dur, hallediyorum.
Beşinci çiftimiz Ciaramitano ve Munno.
Tanrım, başlıyor.
-Hayır. Sen hesabı öde. -Neden ben? Hey!
-İşte geliyorlar! -Amca!
Çok iyiler.
-Hadi! -Hadi amca!
-Valerio! Valeria! -Valerio! Valeria!
Valerio! Valeria!
Çok güzelsin!
-Harika! -Harikasınız!
-Müthiş! -İşte bu!
Harikasınız!
-Helal sana Valerio! -Vay canına!
Bravo!
-Tanrım! -Dur!
-Valerio! -Müziği durdurun.
-Valerio.
-Çok yazık. -Yeter!
-Gösteri burada sona erdi. -Yeter.
-Canın yandı mı? -Hayır.
-Yeter dedim. -Devam edelim.
-Çekiliyor musunuz? -Hayır.
-Evet. -Devam etmemiz lazım.
Bir saniye.
-Seni çağırıyor Gaetano. -Beni mi?
Valerio, aptallık etme.
-Ne oldu? Ne… -Bana yardım etmelisin.
-Neden ki? Yardım edeyim. -Hayır, böyle değil.
-Eskiden dans ettiğini söylemiştin. -Evet, herkes gibi. Arada…
-Edebiliyor musun? -Biraz. Neden?
-Onunla dans et. -Öyle olmaz ki.
Lütfen. Benim için önemli.
-Önemli mi? -Evet.
-Yarışmaya devam etmemiz gerek. -Dur. Bir şey söyleyeceğim.
Valerio. Böyle olmaz.
-Tamamlamamız gerek. -Böyle…
Bırak konuşsun.
Uluslararası jüriler var. Yarışmadayız.
-Anlıyorum ama hayat bu, değil mi? -Ne olmuş?
Hayat bu dostum, düşeriz, sonra kalkıp yeniden başlarız, değil mi?
Seyirciler, meseleyi anladınız mı? Öyleyse benimle hemfikir misiniz?
Evet mi, hayır mı?
-İşte budur! -Dede, dede!
-Teşekkürler. -Dede!
-Gel buraya canım! -Teşekkürler.
Canın acıyor mu?
Hadi Gaetano!
Ne yapacağımı bilmiyorum. Ben…
-İki önemli şey var. -Ne?
-Bir, gözlüğünü çıkar. -Doğru.
Evet. Başka?
Gülümse.
Beş, altı, yedi, sekiz.
-Bravo Gaetano! -Yürü be Gaetano!
Gelin, gelin!
Hey, bize 10 verin!
Bravo!
Bravo Gaetano!
Bu güzel aile buluşmasından sonra…
Nerede o? Valeria nerede?
-Hey! -Gitti. Şu tarafa gitti.
-Dur. -Bırak beni.
-Dur. -Ne?
Öyle bir kız karşına bir kez çıkar. Bunu unutma.
Bin tane sorun çıkarır ama milyon tane duygu yaşatır, inan.
Sonra ne olacaksa olur. Ama hâlâ benden öğreneceğin bir şey var.
Hayattan korkmamalısın.
Dans etmekten korkmadığın gibi.
Tamam mı?
-Teşekkürler. -Ne demek.
Valè!
Valè, lütfen.
Seni seviyorum.
-Ne? -Seni seviyorum.
Ciddiyim. Bunu kimseye söylemedim. Bir dakika dinle.
Buramda hissediyorum.
Uzun zamandır.
Benimle alay etme. Tamam mı?
-Lütfen. -Dur, dinle beni.
Seni seviyorum.
Bir daha söyle.
Seni seviyorum.
Sözlerin bir yere kadar değeri vardır.
Başımıza gelenler biraz da şans işidir. Yalanlar söylenir, gerçekler ortaya çıkar.
-Sergiolino! Al bakalım! -Hayır!
Beklenmedik şeyler olur.
İnanamıyorum!
Bağlar kurulur.
Bu ne gürültü? Faustino uyuyamıyor.
Değil mi tatlım?
Önemli olan herkesin kendi mutluluğunu yakalamasıdır.
Anne.
-Bu ne tantana? -Ev resmen tımarhane gibi.
-Çocuk bunlar. Çok hoşsun. -Anasının kuzusu.
Ama mutluluk umduğunuz gibi gelmez.
Biraz uyuyalım.
Çok gürültü yaptıklarını söyleyelim mi?
Bazen deprem misali hayatınızı yerinden oynatır.
Gürültü yapıyorlar.
Bazense burnunuzun dibindedir ama görmezsiniz.
Kim o? Gel buraya! Kahretsin! Gel buraya!
Böyle küçük mutluluklar bir araya gelip aileyi oluşturur.
Ama aile tabiri eskidi artık.
Maria'nın dediği gibi ortaya karışık bir sevgi bu.
Ancak bazıları vardır ki bu sevginin içinde uzun süre kalamaz.
Başkaları için büyük çaba harcarlar.
Çünkü yalnızlık onların tabiatında vardır.
Yeter artık!
Yapıları böyledir.
Ama yine de onları seviyorum.
Fausto'nun ağzında ekmek var yahu!
Gidiyor musun?
Selam Valerio.
-Çocuklara veda bile etmedin. -Edemem. Çok üzücü olur.
İstesen de kalamazsın, değil mi?
Beni tanıyorsun.
Yapın böyle.
Seni yine hüsrana uğrattım.
Senden daha fazlasını isteyemeyiz.
Elimden geleni yaptım.
Durumu düzeltmek için.
Tamam.
Üzgünüm.
Güle güle baba.
Alt yazı çevirmeni: Duygu Mengioğlu Çok üzücü olur.