Babama çekmişim.
Onun gibi ben de hayatımda birçok hata yaptım.
Ama tek bir doğru yapınca,
tek bir işi başarınca
insanlar her şeyi unutuveriyor.
-Bay Ciaramitano? -Evet.
-Memnun oldum. -Memnun oldum.
-Libero illa… -Selam.
…onu sizin almanızı istedi.
-Sevindim. -Bir de…
-Yere atmayın. -Yok.
Hayır. Tanrım, özür dilerim! Tabii ki.
Bizim evde herkes gezegen konusunda çok hassastır.
Libero bilir. Elektrikli araba kullanıyoruz.
Mahkemede hâkim Libero'nun eve dönmesine değindi.
-Güzel. -Kararı bekliyoruz.
Haftaya durum ne diye sorarız.
Tabii. Artık gidebilir miyiz?
-Gidebilirsiniz. -O zaman…
-Sağ ol. -Güle güle.
-Veda et. Hadi. -Görüşürüz.
-Hadi bakalım. -Neden gerginsin?
Ne? Gergin değilim. Sadece heyecanlıyım.
-Neden? -Çünkü seni buradan götürüyorum.
Seni eve götürüyorum. Değil mi? Bir öpücük ver.
Hadi, bin.
Sürmek ister misin?
Evet Lucia. Merak etme, yanımda.
Evet, eve gidiyoruz.
Konuşamıyorum, direksiyondayım. Tamam mı? Geliyoruz.
Görüşürüz. Vay be.
Büyükannem de gergindir.
Anksiyetesi var, biliyorsun.
Bu konuyu pek konuşmak istemediğimi söyler misin?
Olur. Söyleriz tabii.
Beni ne kadar özlediklerini söylemelerini istemiyorum.
Haklısın, sen…
İçine kapanık bir çocuk olduğun için…
Hislerim belli olsun istemiyorum.
Tamam, bu senin hakkın.
Gerçi doğruyu söylemek gerekirse hislerini söylemek bazen insana iyi gelir.
Senin söylemen, onların bunu duymaları iyi olur.
Sadece iki kelime. "Seni özledim."
İnan bana, birinin seni özlemesi çok güzel bir şey.
Dinle Libero, acaba neden
benim almaya gelmemi istedin?
Durumu zorlaştırmayacağını biliyordum.
Tabii! Gördün işte. Çak!
Tanrım.
Hey! Kıpırdamayın! Durun!
Eve döndüğü için mutlu ama bazı şartları var, tamam mı?
-Fazla yaygara istemiyor. Anladınız mı? -Tamam.
-Kontrollü olun. -Tamam.
Hiç değilse sarılabilir miyiz?
Sormam lazım.
-Sarılmaya ne dersin? -Sorması mı lazım?
Bilmiyorum.
İşte geldik.
Merhaba Libero.
En azından sarılabiliriz, değil mi?
Sadece bir kere. Aynı anda sarılın, bir kerede bitsin.
-İzin var mı? -Hadi.
Durun.
-Sizi özledim. -Canım benim!
-Biz de seni. -Canım.
Hoş geldin. Gel.
-Kim? -Gel!
Abin döndü, gördün mü?
-Seni çok özledik. -Tanrım!
AİLEMİN HİKÂYESİ
-Selam. -Yatağı hemen boşaltırım.
-Üstte mi yatıyordun? -Evet ama eşyalarına dokunmadım. Yeminle.
İnanıyorum.
Döndüğüne sevindim.
Libero, canım, ne yiyelim?
Şey, ton balıklı makarna yiyelim mi?
Gaetano'ya mı yaptırsak? O daha güzel yapıyor.
Evet.
-Bana da sor. Ben kotlet istiyorum. -Hayır, tek bir yemek.
-Neden onun seçtiğini yiyoruz? -Abini mutlu edelim.
Yine gidersin diye korktuğu için böyle yapıyor.
Bir daha gitmem.
Ne dedin?
Giderim diye endişelenmene gerek yok, dedim.
Bir daha olmaz.
İster kavga edelim ister yemeklerin kötü olsun.
Ne güzel sözler bunlar.
-Selam. -Selam.
Hemen gidecek misin?
Hemen değil. Önce birkaç işim var.
Dinle, malum konuyu Pau'yla konuştun mu?
Hayır.
Ne bekliyorsun?
İşleri yoluna koymaya çalışıyorum. Her sabah öncelik listesi yapıyorum.
Babalık testini önce sen mi yapsan, Pau mu yapsa?
Önce Pau'yla mı konuşsam?
Sonra beynim bulanıyor, doğru düşünemiyorum,
telaşa kapılıp erteliyorum.
Maria, Pau'yu seviyor musun?
Öncelikle onu sevip sevmediğini anla.
Ben telaşa kapılıp kararsız kalınca ne yaptığımı anlattım mı sana?
-Hayır. -Anlatmadım mı?
-Denizaltıcılık oynuyorum. -O ne öyle?
-Cidden anlatmadım mı? -Hayır.
Bir denizaltı düşün, tamam mı?
Çarşaflardan çadır gibi bir şey yapıyorum.
Denizaltının içindeyken hiçbir şey düşünmüyorum.
Çünkü suyun altındayım.
Her yer karanlık, her şey boğuk. Kim görecek ki beni?
Sonrası hep erteleme. Neden takayım ki?
Şu denizaltıcılığın nasıl oynandığını göstersene bana.
Hanımlar ve beyler, Çok da Tın Denizaltısı'na hoş geldiniz.
İsmine bayıldım!
Yolcularımız unutmasın ki
sorunları, endişeleri ve kaygıları kapıda bırakıyoruz
ve hiçbir şeyi, kimseyi takmıyoruz.
İyi yolculuklar.
Seninle Çok da Tın'a binmek çok güzel.
Evet.
-İyi geceler. -İyi geceler.
İstersen burada uyuyabilirsin.
-Gerçekten mi? -Evet ama başını ayak ucuma koyacaksın.
-Hadi, bu sefer gerçekten iyi geceler. -İyi geceler.
Ne oldu?
Hiç, şeyi merak ettim de…
Ben bir şeyi düzelttim, değil mi?
Arkanda bıraktığın enkazı düşünürsek evet, bir şeyi düzelttin.
-Her şeyi değil. -Her şeyi mi?
Bıraktığın enkazı toparlaman için dört ömür anca yeter.
Neyse artık.
Buna da razıyım.
Sana minnettarım Gaetano, bu bile inanılmaz.
Beni hâlâ seviyor musun?
-Seni hiç sevmedim. -Yapma!
Tekrar bir araya geleceğimizi mi sandın cidden?
-Hayır. -Tamam.
Rahatladım.
Demek kafan biraz da olsa çalışıyor.
O zaman ben artık gideyim.
-Gitmek mi istiyorsun? -Yani…
Zaten burada herkese yetecek kadar yer yok.
Doğru.
Gaetano.
İstediğin zaman gel.
-Sahi mi? -Evet.
Belki düzeltebileceğim başka şeyler de vardır.
Hayır, bak. Ben düşündüm. Valerio'yla o konuyu konuşmak saçma.
Ama bilmiyorum. Eğer diyorsan ki…
Yani aranızın düzeleceğini düşünüyorsan… Ne diyeyim? Konuşalım.
Tamam mı?
Altı, yedi.
Dikkat et.
Şu tarafa.
Hızlı!
Yapma!
İzole hareketler. Bir, iki.
Bir… İki…
Çat!
Dengen bozuldu.
Ayaklarına dikkat et.
-Doğruydu. -Hayır.
Hey! Bravo!
Bravo!
Ne işin var burada?
-Merhaba. -Merhaba.
Vaktin olunca konuşmak istiyorum.
Çalışmamız bitene kadar bekleyemez misin?
Olur. Beklerim tabii. Aşağıda olacağım.
Adımlar ters mantıkla çalışır. Açınca kapatman gerekir.
Pardon, ara verebilir miyiz?
Tabii.
Sağ ol.
Çalışmanızı böldüğüm için özür dilerim, ben…
Sorun yok. Valeria'ya yardım ediyorum. Ona bir iyilik borçluyum.
Bu saçmalığa zor dayanıyorum zaten.
Ne saçmalığı? Aslında gayet iyi dans ediyorsun.
Ben de gençken dans ederdim.
Ritimden anlarım. Sen de bana çekmişsin.
Ne istiyorsun?
Yarın gidiyorum.
Sen de eve dönebilirsin artık.
Annem ne diyor?
Eve dönmeni dört gözle bekliyor.
İyi.
Şey için özür dileyecektim…
Geçen günkü araba meselesi için. Büyük rezaletti.
Polisleri görünce böyle oluyorum da.
Bunu söylemeye mi geldin?
Hayır, şey için de özür dileyecektim…
Yani…
Berbat bir baba olduğum için.
Evet.
Arkadaşın da üstüne basa basa söyledi ya…
Geçen gün.
Bitti mi?
Evet, bitti.
Oğlundan özür dilemek kolay mı sanıyorsun?
-Çalışmaya devam edebilir miyiz? -Evet. Zaten gidiyordum.
Bir şey daha söyleyecektim. Şey diyecektim…
Valeria. Adım Valeria.
Benden iğreniyorsun.
Ama bu karşılıklı değil.
Çünkü ben seni çok sevdim.
İyi birisin.
Şükürler olsun.
-Sağ ol. -Rica ederim.
Ben kaçtım.
Baksana.
Ne istiyormuş?
Yarın gidiyormuş.
Artık eve dönebilirim yani.
Devam edelim mi?
-Ne? -Devam edelim mi?
-Olur. -Hadi.
Geliyorum!
Merhaba.
-Merhaba. -Merhaba.
Merhaba.
Ne zaman geldin?
Girebilir miyim lütfen?
-Evet, tabii. -Teşekkürler.
Her şey yolunda mı?
Evet, beni şaşırttın sadece.
Amacım oydu zaten.
Sürpriz olsun istedim.
Bu nasıl bir his, biliyor musun Maria?
Sevgilinin dolapta saklandığı kötü filmlerdeki gibi.
Dinle, sana bir şey söylemem gerek.
Yüzünden anladım. Ne oldu?
Sırt çantamı çıkarıp tuvalete gidebilir miyim?
Hayır.
Nasıl yani?
Beni kızdıracak bir şey diyeceksen hemen şimdi çık git.
Niyetim seni kızdırmak değil.
Bak, ileride bizi ne bekliyor diye düşünüp durdum.
Üçümüzü.
Sen bana bir şey demesen de ben anladım.
Fikrini değiştirdiğini biliyorum.
Artık buradan gitmek istemediğini.
Senin her şeyin burada.
Ama burada bana ait hiçbir şey yok.
Bu…
Ödün vererek halledebileceğimiz bir şey değil.
Daha zor bir şey.
Birimizin her şeyden vazgeçmesi gerek.
Ne yapacağımı hiç bilmiyorum.
Bu kadar.
Benim de endişem aynı Pau.
Hatta galiba senden daha çok endişeliyim.
Daha mı çok?
Babası sen olmayabilirsin.
Gitmek istersen anlarım.
Sakın öyle söyleme.
Maria!
Maria, sana harika bir haberim var!
Manavda hakiki rapini buldum.
Bir kilo aldım. Pişince çok küçülür ama…
Selam Demetrio, ne haber?
Selam Pau.
-Merhaba, nasılsın? -Sen de buradasın demek.
Peki… Rapini sever misin?
-Ne? -Rapini, hani yeşil olan?
Sosisle birlikte yenen. Napoli'ye özgü bir yemek.
Yemek mi? Hayır.
Gidip dinleneyim çünkü biraz…
Sizin dilinizde nasıl denir, bilmiyorum ama ben biraz…
Öyle işte.
Ama sağ ol.
Sağ ol.
Tabii.
Baksana.
Konuştun galiba.
Vah vah. Yani…
Rezil bir durum, utanıyorum.
OTO YEDEK PARÇA
Hiçbir şeye yer kalmadı.
Bu kalsın mı?
-Neden? -Söyleyemeyeceğimi mi sanıyorsun?
Ne diyeceğini bilmiyorum ki.
Gittiğine üzüldüğümü.
Ben senin gibi değilim.
Hislerimi söylerim.
Ne?
Ne demek şimdi bu?
Tişörtü istedin ya.
-Yarın provaya geliyor musun? -Tabii. Neden gelmeyeyim?
Ne düşündüğünü, ne istediğini hiç anlamıyorum da.
Belki bunları söylemekte zorlanıyorumdur.
Hiç aklına geldi mi?
Evet, geldi.
Ama elden bir şey geliyor mu? Hayır.
Çok konuşmayan insanların iç dünyası hep karmaşık oluyor.
Çok hassas bir yapıları oluyor. Değil mi?
Ne istiyorsun Valeria? Ne diyeyim?
-Gerçekten bilmek istiyor musun? -Evet. Lütfen.
Sen ve ben neyiz?
Ne biçim soru bu?
İkimizi hiç mi düşünmedin?
Tabii ki düşündüm.
Birbirine değer veren iki insanız.
-Sadece değer vermek mi? -Hayır.
Sen benim için bir şey yaptın, ben senin için.
Özellikle şu dans işi.
Sonra ne olur, göreceğiz. Nereden bileyim? Böyle sorular sormayın ya.
-"Böyle sorular sormayın" mı? -Evet.
Valerio, böyle sorular sormak normal!
Senin gibilere ne denir, biliyor musun? Böyle hiç cevap vermeyenlere.
-Korkak. -Siktir.
Korkak denir. Çünkü hep biz açılalım istiyorlar.
İlk adımı hep biz atalım.
Ama ben açılmaktan, ilk adımı atmaktan bıktım usandım artık.
Derdin ne senin ya?
Konuşuyorsun ama bir şey dediğin yok. Derdin ne?
Hiçbir şey.
Yarın provada görüşecek miyiz?
Hayır, bak, umurumda değil. Ne istersen yap.
Dert etme.
Güle güle Valerio.
Hoşça kal.
-Kuru temizlemeden aldım. -Sağ ol.
Bavula koyma, kırışır. Yarın giyeceksin.
Yarın mı? Yarın…
Bu gece nerede yatacağım? Valerio döndü.
Şey…
Burada yatabilirsin. Ben kanepede idare ederim.
Anladım.
Nereye gideceksin?
Tenerife'ye.
Tenerife'de bir bovling salonunu devralmamı teklif ettiler.
-Tenerife'de bovling salonu? Sen? -Evet.
Gaetano, çocuklarla konuş. Yokluğunu sabah fark etmeleri kötü olur.
Hayır. Öyle olmaz tabii.
İstersen beraber yatabiliriz. Birimiz ayak ucuna yatar.
-Yok, önemli değil. -Tamam. Ben horlamam, yani…
Biliyorum ama kanepe daha iyi. Sağ ol.
-Anne? -Ne?
Size bir şey soracağım.
Bana mı?
İkinize de.
O zaman ciddi bir şey.
Ben onun oğlu muyum?
Hey!
Gerçeği söyleyin.
-Gerçeği öğrenmek istiyor. -Evet.
Gerçeği istiyorsun.
Sana gerçeği söyleyeceğim.
Maalesef gerçek şu ki…
Sen bizim oğlumuzsun.
Evet.
-Maalesef buna hiç şüphe yok. -Yok.
Belki sen farklı bir cevap bekliyordun ama durum bu.
Üzgünüz.
-Daha kötüsü de olabilirdi. -Bundan kötü ne olacak?
-Saçmalama. -Şaka yapıyorum.
Ne biçim soru bu tatlım?
Valerio.
Yakala!
Aptal ya.
Amca, artık sevgilinle kalmayacak mısın?
O benim sevgilim değil.
Senin adına üzüldüm. Çok güzel kızdı.
Hey! Yapma şunu.
Evet, neden döndün?
Ben de sana soracaktım.
Sen neden döndün?
Dönmemin sebebi siz değilsiniz.
Sebep sadece dedem.
Ben orada üzülürken bana mutluluğu hatırlattı.
Babama benziyor. Şaka yapıyor, gülüyor.
-Onlar gibi olmak istiyorum. -Ben de.
Biraz onlara benzemek hepimize çok iyi gelirdi bence.
Evet.
Yok oldum.
Hey!
Tamam, neyse.
Amca, kendimi bildim bileli seni bir kez bile mutlu görmedim.
Ne?
Vallahi.
Sağ ol Ercole.
-Hadi bakalım! -Nereye gidiyorsun?
-Kendimi mutlu etmeye. -Hey!
Testi birimizin yapması yeterli olur mu?
Olur Demetrio. Biriniz değilse diğeridir.
Sorayım dedim. Sonuçta ilk kez…
Mantıklı.
Yanak içinden.
Bundan emin miyiz?
Bu çok garip bir durum Maria.
Ben yaparım.
Tamamdır.
Şimdi bunu laboratuvara göndereceğim.
-Sonucu bir haftaya öğreniriz. -Hayır. Üzgünüm ama olmaz.
Bu kadar önemli bir şeyi kıytırık bir sürüntü çubuğu mu belirlesin?
Nasıl yani? Başka çaremiz var mı?
Bence dürüst olmamızın tam sırası şimdi.
Üçümüz birbirimize doğruyu söylemeliyiz.
Pau, bende yalan yoktur.
Tabii.
Peki.
O zaman sen başla.
Çocuk sendense sevinir misin?
Sevinirim. Çok sevinirim.
Hayır, bir dakika.
Oyun mu oynuyoruz? Şu an ne yapıyoruz biz?
Hayır. Sıra sende Maria. Bana âşık mısın?
Paniğe kapılma lütfen. Gerçekler korkutucu değildir.
Amaç birbirimizi kırmak mı? Hadi kıralım.
Sana âşık mıyım, bilmiyorum.
Al işte.
Ya sen?
Sen bana âşık mısın?
Bence sorman gereken soru bu değil.
-Değil mi? -Değil.
-Pau'ya sorulacak soruyu biliyorum ben. -Öyle mi?
Neymiş?
Çocuk istiyor musun?
Hayır.
Hayır. Böyle değil.
Ah be Maria.
Biliyor musun, seni tanıdığımda
benim için hayal gibiydin.
Hayatımı kökten değiştirmeye hazırdım, biliyorsun.
Ama bu hayalde sadece sen yoksun.
Bir ev var.
Bir aile var.
Büyük bir aile.
Bir iş, belki bir köpek ve kesinlikle bir çocuk var.
-Belki de iki. -Beni bırakıyor musun?
Demek istediğim şu, hepimiz dürüst olup
kalbimizin sesini dinleseydik
sonunda…
Sonunda hepimiz mutlu olurduk.
Benden ayrılıyorsun.
Maria…
Seçme imkânım olsa
ben de bu durumda çocuğumun babası Demetrio olsun isterdim.
Ayrıca…
Beni sevmediğini söyledin.
Hayır! Hayır, öyle demedim. Hayır.
Ben dedim ki…
Sevgim bitti mi, bilmiyorum.
Dokunma bana.
Hiç öyle filozof numaraları kesme
çünkü sen özünde pisliğin tekisin.
Yardım edin! İki tane hamam böceği bana… İmdat!
Acıyor!
Polis!
-Buradaki iki mikrop… -Bana değil, babama vur.
Birbirinize vurun! Neden ben?
Biraz da birbirinize vurun! Hadi!
Babam birkaç gün önce Roma'ya ziyaretime geldi.
Görüştüğümüzü kimseye söylemedim.
Cenova'da bir restoran açmış. Gerçi şimdiye kesin kapanmıştır.
Bunu kutlamak için de
"Hadi birlikte dövme yaptıralım" dedi.
Emily Dickinson'ın bir şiiri var. Maria okutmuştu.
Şöyle bir şey…
"Hakikatı söyle ama dolaylı yoldan söyle.
Çünkü gerçek yavaş yavaş vurmalı insanın yüzüne.
Kör eder aksi hâlde."
Dolaylı yoldan nasıl söyleyeceğimi bilmediğim için ona dedim ki…
Ben kanser hastasıyım.
Baba…
Ben kanser hastasıyım.
İzninizle.
Roma'da kalıp yanımda olmanı istiyorum.
Çocukları tanımanı istiyorum.
Sonra…
Önümüzdeki birkaç ay onlarla vakit geçirmeni istiyorum.
Tabii.
Olur.
Restorandaki ortağım…
Sorun çıkaracak biri değil.
Anneme daha söylemedim, o konuda da yardımını istiyorum.
-Daha söylemedin mi? -Hayır.
Annen yanınızda olmamı ister mi, bilmiyorum.
Annemin sana tahammülü yok, orası doğru.
Ama bence senin gibi birine ihtiyacımız var.
-Şey… -Ortamı şenlendirecek birine.
Çocuklara bu lazım.
Evet, tabii.
Agostino'yu hatırlıyor musun?
-Kimi? -Agostino'yu.
Arkadaşım. Askerliği birlikte yaptık.
-Sardinya'da. -Hayır.
Tanınmış bir ortopedi doktoru oldu. Gemelli Hastanesi'nde çalışıyor.
Onu arayabilirim, yani…
Bizi bekletmeden hemen muayeneye alabilir. Beklememize gerek kalmaz. Anladın mı?
Neyi beklememize?
Ne demek "neyi"? İkinci bir görüşe ihtiyacımız yok mu? Var.
Hayır baba, anlamıyorsun.
Yapılabilecek bir şey yok.
Hayır! Bir şey yapmalılar.
-Her zaman bir çare vardır! -Baba, bazen…
Bazen çare yoktur.
İnan bana, hiç…
O zaman…
O zaman Fausto, sana diyebileceğim tek şey…
Bunu yapamayabilirim.
Bilmiyorum, ben…
Göz göre göre…
Oğlumun ölmesine seyirci kalamam. Hayır.
Böyle.
Bunu yapamam.
Yanında olamam. Yapamam.
Fausto, yapamam.
Fausto.
Yapamam.
-Fa… -Hayır baba. Lütfen.
Bırak lütfen.
O dövmeyi hiç yaptırmadım.
Çıkıp gittim. O da hemen Cenova'ya döndü.
Şimdi…
Açık olayım, babamın öyle düşünmesini anlıyorum.
Ama hayatımın en büyük hayal kırıklığıydı.
Bugüne dek babamı her şey için affettim. Her şey için.
Ama…
Böyle bir zamanda beni yüzüstü bırakması…
Bu affedilemez.
Yani ben… Anlamıyorum.
Çocuklara vedanı ben iletirim.
Lucia.
-Lucia… -Konuşma.
Lucia, lütfen.
Çık git Gaetano.
-Açıklayayım. -Hemen git buradan!
Şey…
Umarım aramızda kırgınlık yoktur.
Seni aramaya çalışırım.
İstersen açarsın.
İstemezsen görmezden gelirsin.
Tamam mı?
Durumu anlıyorum.
Tamam.
Hoşça kal.
DÖVME SİYAH AT DÖVME STÜDYOSU
Selam.
Ne hayal kırıklığı.
Öyle Maria.
İspanya abartılıyor. İlerici gibi davranıyorlar ama işte…
-İspanya değil. Hayal kırıklığı benim. -Alakası yok!
Valeria!
Kendimi mutlu etmem lazım!
-Ne mutlu sana. -Aynen. Bir dakika, dursana.
Hayır. Bak, eve git Valerio.
-Bir saniye! -Valerio, eve git, ben…
-Konuşmak istemiyorum. -Neden?
Dur, tepende dev gibi bir örümcek var, kafana düşecek!
-Bir saniye durur musun? -Beni rahat bırak!
Lütfen Valeria! Neden böyle yapıyorsun?
Hey! Ne yapıyorsun lan?
Valerio!
Alt yazı çevirmeni: Duygu Mengioğlu un?