Hastayken baba olmanın iki tür sonucu oldu.
İlki şuydu, bu berbat dönemi daha kolay atlattım.
Baba! Çabuk ol, başlıyor.
Geliyorum! Öncelikler.
-İnanılmaz başarılarına tanık oldum Marco. -Dikkat.
Üzücü düşüncelere boğulduğumda
çocuklarım bunu anlayıp bana neşeli şeyler yaptırıyor.
Patlamış mısır yemek gibi.
Yavaş ol, boğulacak. Boğulacak.
Ölüm döşeğindeyseniz eviniz çocuk ve patlamış mısır dolu olsun.
AİLEMİN HİKÂYESİ
Neyse, benimle geldiğin için sağ ol. Sana minnettarım.
Pişman olduysan, gitmek istersen…
-Yok… -Ciddiyim Demetrio, anlarım.
Hayır, mesele o değil de…
Ne o zaman?
Ben olamam.
Maria, babası ben olamam.
Neden?
Çünkü ben kısırım. Bunu 17 yaşımdan beri biliyorum.
Neden hemen söylemedin?
Suçluluk duymanı istedim.
Maria.
Özür dilerim.
Böylesi daha iyi oldu, gerçekten. Her şey çözülmüş oldu.
Maria? Seni alayım.
-Babası siz misiniz? -Hayır. O kısır.
-Yapma. -Hakaret değil bu Demetrio.
Her şey yolunda.
Ölçümler normal. Fetüs iyi tutunmuş. Konumu iyi.
Şimdi dinleteceğim.
İşte.
Demetrio, duyuyor musun?
Vay be.
Basit bir hareketle başlayalım.
Sana bir adım göstereyim, sen yapmaya çalış.
Bir, iki, üç, dört,
beş, altı, yedi, sekiz.
Bir, iki, üç, dört,
-Beş, altı… Daha hızlı. -Hey!
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz.
-Yapamıyorum. -Bir, iki, üç…
Yapamıyorum.
Rica ediyorum, kendini yargılama. İçinden geleni yap.
İçimden bir şey gelmiyor. Yapamıyorum.
Şöyle yapalım. Biraz müzik açayım, olur mu?
Şöyle durayım. Ellerini kalçama koy. İşte böyle.
Beş, altı, yedi ve…
Bir, iki, üç.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz.
Bir, iki, üç, dört.
Enerjiyi hissediyor musun?
Hiçbir şey hissetmiyorum.
-Evet, çok kasılıyorsun. -Pes ediyorum Valeria.
-Yapma, daha yeni başladık. -Hayır, olmuyor. Yapamıyorum.
Valè, başkaları için değil, kendin için dans etmelisin.
Dans etmiyorum çünkü beceremiyorum. Bu kadar basit.
Şöyle yapalım, yarın tekrar deneyelim. Bugün günümde değilim işte.
Şimdi baban seni itip bırakacak. Hazır mısın?
Hazır… Hadi tatlım. Harikasın, durma! Devam et!
Devam… Aferin! Yere bakma. Pedal çevirmeye devam et.
Aferin tatlım. Harikasın!
Daha hızlı karşıla.
Benden anne olur mu sence?
Benim düşüncemin önemi var mı? Bunu senin düşünmen önemli.
Annelik içgüdüm yok Lucia.
Annelik içgüdüsü de neymiş?
Bak bana. İki çocuk yaptım, zerre kadar değişmedim.
Bir gün mutluluktan ağlarken
ertesi gün onları yetimhaneye bırakasım geldi.
Ercole, hadi!
Aslında bu bebeğin Demetrio'dan olma ihtimali vardı.
Topa odaklan.
İhtimal mi?
-Hayır, önemi yok çünkü… -Hayır.
Çok düşük bir ihtimaldi.
Değil zaten. Değil.
Sadece babasının Demetrio olma ihtimali…
Çok güzeldi.
Hadi Ercole, odaklan!
Maria, hayattan ne bekliyorsun?
Pau gitti mi yoksa ayrıldınız mı? O İspanyol'u seviyor musun?
-Neden bu kadar agresifsin? -Değilim.
Kafam karışık, sadece bunu anlatmaya çalışıyorum.
Neyse, sorun yok. Pau'yla aramız iyi. Onun çocuğunu taşıdığım için mutluyum.
Sorun yok yani.
Topa vurmayı hiç beceremiyor ya.
Anladın mı Gaetano?
İçimde bir huzursuzluk var. Nasıl anlatsam, bilmem.
Babası olamayacağımı bilsem de içimde bir güç hissediyorum.
-Ben seni hep eş cinsel zannediyordum. -Gerçekten mi?
-Evet. -Vay be!
-Gaetano? -Ne?
Sence ergenken kısır olan biri
ömür boyu kısır mı kalır?
-Demetrio. -Efendim?
Bana dürüst ol. Sen bu sabah…
-Çekim yaptın mı? -Ne?
Çekim yapmayalı kaç gün oldu?
-Bilmem, 10 gün falan. -O zaman hazırsın demektir.
-Ne? -Kısırlık testi diyorum. Hadi gidelim.
Araba!
Sperm 20 dakika içinde laboratuvara götürülmeliymiş.
Yirmi dakika pek uzun değil. Demetrio? Hadi.
Bir de şey yazıyor… Bak bu önemli.
Isı kaybı olmaması için vücutla temas hâlinde tutulmalıymış.
Bacak arasına ya da koltuk altına konulması öneriliyor.
Duydun mu Demetrio?
-Oldu mu? -Hayır.
Aman be. Neden?
Burada durup konuşursan yapamam ki. Git lütfen.
Hayret bir şey. Bu çekingenliği hiç anlamıyorum.
Kendinizi çok kasıyorsunuz.
-Gaetano? -Evet?
-Gaetano! -Hey!
-Oldu. -Güzel.
Gidelim. Yirmi dakikamız var.
-Sen mi sürersin? -Yolları sen biliyorsun.
-Hadi gidelim. -Ama…
Hadi… Aman be, yine ne var? Sorun ne?
-Hem direksiyonu hem kabı tutamam ki. -Kabı ben tutarım. Ben senin gibi…
Tebrikler.
Evet! Hadi, gidelim!
Atla Gaetano!
Dediğim gibi hastalıkla savaşırken iki çocuğunuzun yanınızda olması
bazen avantaj oluyor.
Ama çoğu zaman her şey daha da ağırlaşıyor.
Bunu sadece Demetrio'yla konuştum.
-Olamaz. -Ne?
Kahretsin, kaldı.
-Ne demek "kaldı"? -Evet.
-İnmiyor mu? -Evet.
Şu düğmeye bas! Birini ara, bir şey yap!
-Açacaklar mı? -Kim açacak? Telefon değil bu, alarm.
-Kimse var mı? -Telefonum çekmiyor. Seninki çekiyor mu?
Benimki de çekmiyor.
-Nefes alamıyorum Demetrio. -Tamam, sakin ol.
Sakin ol deme. Bir şey yap! Düğmelere bas.
Durumu zorlaştırıyorsun.
Nefes alamıyorum. Oksijensiz kaldım. Yardım edin!
Yardım edin, asansörde kaldık! İmdat!
Fausto!
Fausto! Dinle beni.
-Sakin ol. -Ne?
Gel buraya. Tamam.
Dinle! Hastanedeyiz. Ne olabilir ki?
Birkaç dakikaya bizi buradan çıkarırlar.
Güzel. Nefes al.
Güzel.
Demetrio.
Ben ölümden korkmuyorum. Umurumda değil, yemin ederim.
Yalnız olsam dert etmezdim. Ama çocuklar var.
Çocuklar her şeyi altüst ediyor. Onları…
Onları yalnız bırakma düşüncesi.
Onları bir daha görememek. Bu…
İnsanı kahrediyor.
Yalnız olmak daha iyi.
Çocuksuz, kimsesiz. Kimseye acı çektirmeden. Tek başıma.
Bu konuda sana katılmıyorum.
Sende en çok imrendiğim şey
Ercole ve Libero'yla geçirdiğin zamanlar.
Bundan daha önemlisi yok.
Yalnız olmak daha mı iyi? Asla. Yalnız olmak berbat Fausto.
Yalnızlık bok gibi.
Bana kalsa dört, beş çocuk isterdim.
İşte.
-Çalıştı mı? -Evet.
Çalıştı!
-Altına işedin! -Hayır, resmen altıma sıçtım.
Tanrım, Demetrio.
-Betin benzin attı. -Demè!
Güle güle.
Ne oldu?
-Nasıl geçti? -Sonuçlar iki güne çıkarmış.
Farklı bir sonuç çıkması neredeyse imkânsızmış.
Ancak ilkinde yanlış bakıldıysa mümkünmüş bu.
Evet ama o da bir ihtimal, değil mi?
-En kötüsü ne, biliyor musun? -Ne?
Bunu aklımdan atamıyor olmam. O bebeğin benden olmasını çok isterdim.
Evlat sahibi olmak hissettiğim en güçlü duyguydu.
Ama bir tane kaybettim.
Fausto gittiğinden beri kolum, bacağım koparılmış gibi.
Ama diğer kolun duruyor. Diğer oğlun hâlâ hayatta.
-Hadi, gidelim. -Gidelim.
"Sorun değil" de ne demek? Bebeğin cinsiyetini öğrenmek istiyorum.
Tamam, yarın ararım. Ben de seni özledim. Görüşürüz canım.
Maria.
Saçını kurutma. Bulaşık makinesini açtım.
-Elektrik kesilir. -Kısa sürer.
Bu gece benimle uyuyacaksın. Koltukta yatman haksızlık.
Çok güzelsin.
Ne dedin?
-Benimle birlikte yatmanı kıskanmaz mı? -Hayır, hiç kıskanmaz.
-Biliyordum işte. -Affedersin.
-Sigortanın yerini söyle, ben giderim. -Neden kıskanmıyor ki?
Bilmiyorum Demetrio. Nereden bileyim? Yani…
Bunun için sebebi yok. Katalanlar kıskanç olmuyordur belki.
-Hem biz arkadaşız. Sigorta nerede? -Yok, hayır.
Bence Pau neden kıskanmıyor, biliyor musun?
Beni kale bile almıyor.
Seni elinden alacak bir rakip olarak görmüyor beni.
-Ne diyorsun sen? Elinden almak mı? -Boş ver.
Bu muhabbetleri ancak
atan sigortayı açıp bulaşık makinesini kapatan
öz güvensiz erkekler yapar.
Hayret bir şey.
Pardon hanımefendi. Hemen geliyorum.
-Tamam. -Çok özür dilerim.
Bayan Lucia. Bayan Lucia'yla konuşmam gerek!
-Lucia, dinle. -Hayır.
Gece gözümü kırpmadım. Konuşmamız lazım.
-Çalışıyorum. -Ben de acı çekiyorum.
Beni dinlemen lazım.
Valerio'ya gerçeği anlatmalıyım. Pardon hanımefendi, hassas bir konu.
-Özel. -Bunun sırası mı şimdi?
Çok fırsat kaçırdım ama artık buradayım. Burada, karşındayım!
Hayatta elimize kaç fırsat geçiyor ki?
Bu benim için bir fırsat Lucia.
-Pardon hanımefendi. -Fırsat!
-Çalışıyorum. Deneme sürecindeyim. -Evet.
-Kovulayım mı? -Dinle.
Valerio'ya gerçeği söylemeden hayatıma devam edemem!
Gerçek dediğin şey pek senin tarzın değil.
-Değil mi? -Hayır. Beni defalarca aldattın.
-Sen de öyle. -Bana gerçeklerden bahsetme.
Bu konuda konuşacak son kişisin.
Ama Valerio'yla çözülmesi gereken bir meselemiz var.
-Durumu netleştirmenin üç yolu var. -Öyle mi?
Babası olmadığını söyleyip onu yıkarsın ya da ona babalık edersin.
Ama bu kez gerçekten severek.
Üçüncü yol ne?
Her zamanki gibi çekip gidersin. Tanrım, Libero arıyor.
-Libero, her şey yolunda mı tatlım? -Ne olmuş?
-Hayır, büyükannen çalışıyor. -Ben giderim, ver şunu.
Libero. Ben Gaetano.
Gelirim, merak etme. Güzel bir şeyler yaparız.
Merak etme. Görüşürüz Libero. Görüşürüz.
-Ben giderim. -Emin misin?
Eminim Lucia. Merak etme.
-Sınavın nasıl geçti Ercole? -İyi. Sıfır yanlış.
Aferin! Gördün mü? Birlikte çalışmamızın faydası olmuş!
Aferin.
Ne oluyor? Hey!
Hadi, atla. Gidelim!
-Amcam arabayı çaldığını biliyor mu? -Bugün izinli, arabaya ihtiyacı yok.
-Senin burada ne işin var? -İzin aldım.
Çok konuşuyorsunuz. Acele etmezseniz atları kaçıracağız. Hadi!
-"Hayrola." -Sana hayrola?
Atın adı bu. Uyan Demè.
-Hayrola'ya beş avro yatıracağım. -Guarracino 1'e 17 veriyor.
Çok iyi. Ona oyna.
-Tamam. -İsmi de güzel.
Beğendin mi? O zaman değiştirelim. Guarracino'ya 10, Hayrola'ya beş avro.
-Hadi. -Günaydın.
-Neydi?
Hayrola plase, Guarracino ganyan.
Hadi Demetrio!
Guarracino! Bas!
-Hadi! -Hadi!
Hadi!
-Guarracino! -Bas!
Bas!
İşte bu!
-Bravo! -Evet!
Yüz, iki yüz. Üç yüz elli beyler.
Harikaydık, değil mi? Şimdi… Ercole'ye 50.
Ön cebine koy, tamam mı?
Libero'ya 50. Bana 150. Tamam mı?
Ya Demetrio? O da geldi.
-İşte! -Benim alakam yok.
-Gerek yok. Cidden. -Demetrio, bize uğur getirdin.
-Kabul edemem. -Al yoksa sabaha kadar buradayız.
-Al hadi. -Tamam.
-Yarın yine gelecek miyiz? -Hayır.
Atlar insanın varını yoğunu alabilir. Tecrübeyle sabit. Boş verin.
-Atlara bakabilir miyiz? -Gidin hadi.
-Gidelim. -Hadi.
Arkalarına geçmeyin, tekmeyi yersiniz.
Bugün seninle eğlendikleri kadar bizimle eğlenmediler hiç.
Benden harika baba olurdu aslında.
Fausto'ya çok benziyorsun. Bu yüzden seni hep sevmişimdir Gaetano.
-Oğlumla ilgili bilmediğim bir şey anlat. -Ne merak ediyorsun?
Ne olursa.
Bir keresinde…
Son günlere doğruydu.
Biraz gergin görünüyordu. "Fausto, neden bu kadar gerginsin?" dedim.
Bana bakıp dedi ki…
"Neden mi Demetrio? Daha önce hiç ölmedim de ondan."
-Nereye gidiyoruz? -Evet, ne yapsak?
Üzgünüm, yarım saat sonra gitmem lazım.
-Bu kadar çabuk mu? -Hapishane mi orası?
-Tamam. Sen sür. -"Sen sür" derken?
-Süremiyor musun? -Hayır.
Öyle mi? Ben o yaşta ralli pilotuydum. Önce yardımcı pilot, sonra pilot.
-Şaka mı yapıyorsun? -Dedenizden her şey beklenir.
Salladığımı mı düşünüyorsun? Göstereyim. Benimle gel.
Midesi hassas olan varsa insin. Valerio amcanızın paspaslarına kusmayalım.
Merak etmeyin. Dedeniz şaka yapıyor. Değil mi? Gaetano, kemerini tak.
-Hazır mısınız? -Neye?
-Benim… -Hazır mısınız?
-Neye? -Ne diyeyim? Evet.
Gaetano! Hayır Gaetano! Hayır!
Hayır Gaetano!
Gaetano!
Yardım edin! Gaetano! Hayır!
Yardım edin!
Sıkı tutunun!
Gaetano!
Dur!
-Al işte! Kahretsin Gaetano! -Merak etme, hepsini tanıyorum.
-Günaydın Memure Hanım. -Kapatalım.
-Tabii. -Ehliyet ve ruhsat.
-Tabii, hemen. -Kahretsin seni.
Az önce biraz coşkuya kapılmıştık da.
Neden, biliyor musunuz?
Demin şu arkadaki torunumun Wimbledon Küçükler'e seçildiğini öğrendik.
-Ne diyorsun sen? -Evet. Memure Hanım, ruhsat.
-Arabada çocuklar var, farkında mısın? -Evet, kesinlikle farkındayım.
-Ama araba benim değil. -Öyle mi?
Değil. Sorun ne?
-Ne istiyor bu kadın? -Gaetano, sus.
-Efendim? -Yok bir şey.
Nazik, kıvrak, yumuşak olmalısın.
Sekersen nazik olursun, tamam mı?
-Tamam. -Demetrio.
Şimdi de telefon.
Ne? Anlamadım.
-173 avro ceza yazıyorum. -Tamam.
-Ehliyetini de alıyorum! -Çok kibirlisiniz!
Seni hakaretten şikâyet etmeme ramak kaldı.
Üniforma giydin diye kendini bir şey sanmışsın.
-Ne? Kendine gel! -Hadi oradan!
Gitmeliyiz.
-Affedersiniz! -Tabii, çok kibirlisiniz!
-Araba benim. -Hayır, arabaya el koyuyoruz.
Nasıl yani? Neden?
Çünkü ödünç verdiğin kişi hava atmak istedi.
Hayır! O… Bu adam arabamı çaldı.
-Ben vermedim. -Affedersin. Bak.
-Biz baba oğuluz, kanımız bir. -Sus!
Hırsızlığa girmez bu.
-Doğru değil. Bana bakın. -Hayal görüyorsunuz.
Arabama el koyarsanız bana büyük zarar verirsiniz.
-Üzgünüm. -Yalvarırım.
Ne diyeyim? Git hesabını babanla gör!
Neden hayatımı mahvediyorsun? Arabayı neden aldın? Ne yaptım ben sana?
Bayan Rottenmeier'le konuş.
-Ne hakla… -Ne yaptım sana?
Zor bir durum, anlıyorum ama işi için araba lazım.
Başka bir çözüm bulamaz mıyız?
Çocuklar, üzgünüm. Maalesef kanun böyle. Bizim…
-Bu kim? -Bilmiyorum Gaetano.
-Kimsiniz? -Oğlunun hâline baksana.
-Tanışıyor muyuz? Kimsiniz siz? -Böyle davranmayı bırakır mısın?
Gülüyorum artık Valerio. Demiştim, değil mi?
-Hepsi aynı. Hep onların suçu. -Ne?
Çünkü her kötü baba gibi
sen de hata yapıp sonra küstahça davranıyorsun!
-Hiç olmamış gibi. -Küstahça!
Oğlun bir türlü düzelmiyor! Pimi çekilmiş bomba gibi!
Durumu daha da kötüleştiriyorsun.
Senin yüzünden benim yanımda kalıyor! Sen geldin diye!
Geldiğin gibi gitsene sen.
-Hop! -Pardon?
-Onu tutuklasan? -Maalesef.
-Sakin ol. -İnanılmaz.
-Bu sefil kadını alın da… -Sen…
-Kes şunu! Gaetano! -Valeria!
-Çocuklar var! -Valeria!
Bir fikrim var! Cezayı boş verelim.
Cezayı boş verelim. Çözmeniz gereken daha büyük sorunlar var.
Çok sağ olun.
-Tamam. -Teşekkürler.
-Hayır, elini sıkmam!
-Bas git! -Bin. Arabaya bin!
Konuyu tekrar açmış gibi…
-Gaetano, gitmemiz gerek! -Basın gidin!
Evde görüşürüz.
Selam.
-Onları eve bıraktın mı? -Evet.
Dinle, olanlar için üzgünüm. Abarttım, haddim olmayan şeyler söyledim.
Sağ ol.
Her şey yolunda mı?
Evet, eşofmanımı giyeyim de çalışmaya gidelim.
-Şimdi mi? -Ne zaman olacak?
Kendin söyledin, bunun zamanı yok.
Sabahları işe gitmeden önce ve akşamları çalışabilirim.
-Geliyor musun? -Evet.
-Valeria. -Ne?
Düzeleceğim. Yemin ederim. Bir şekilde düzeleceğim.
Çünkü sen haklısın.
Alacağını alıp vereceğini vermelisin. Yoksa hayatın ne anlamı var?
Abim de hep öyle derdi. "Dans et Valerio. Dans et."
Bir, iki, üç, dört.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı. İleri ve…
Bir, iki, üç, dört, beş, altı. Bir, iki, üç…
Tango adımı. Bir, iki, üç, dört. Yavaş.
Yedi, sekiz ve bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz…
Bir, iki, üç, dört, beş, altı. Hazır ol. Şimdi…
Hadi! Pardon.
Ne yapıyoruz? Sıçramam lazım.
Demin yaptığını yapıp beni kaldır, tamam mı?
Sen o tarafa git, ben buradan iteyim.
-Tamam mı? Göster. -Anladım. Hadi.
-İşte böyle. Güzel. -Hadi!
Ben… Kahretsin! Siktir!
-Şimdi… -Pardon!
-Böyle biraz canım yanıyor. -Canın mı yandı? Pardon.
-Hadi, yap! -Aynı zamanda çömelmelisin.
Böylece omzuna çıkabilirim.
-Hani her şeyi sen yapacaktın? -Gücün lazım.
-Öyleydi. -Çıkmak için.
-Aşağı yukarı. Hadi. -Sakin.
-Odaklan lütfen. -Çömelerek. Evet.
-Karşıya bak! -Karşıya bakıyorum!
Üç, iki, bir…
-Evet! Hadi! Vay canına! -Dön!
-Evet! -Dön!
-Hangi tarafa?
Evet. Aynen.
Yavaş! Daha iyi.
Ercole uyudu. Ben de yatacağım.
-Ne oldu? -Bırakmam lazım.
Fil gibiyim, yani…
Adım attığım an kırıp döküyorum.
Evet. Fil gibi olduğun doğru. Ama filler sakardır, kötü değildir.
Kim bu yine? Libero.
Alo, canım? Ne oldu?
Merhaba büyükanne. Gaetano orada mı?
-Evet, Gaetano burada. -Ne?
-Telefonu ona verir misin? -Veriyorum.
Selam. Libero, hoparlöre aldım.
Bu gece uyuyamıyorum.
Evet, ben de. Dinle Libero.
Eve dönmeye ne dersin?
Uyumam için bir hikâye anlatır mısın bana?
Hikâye mi? Ben öyle uydurma hikâyeler bilmem Libero.
-Gerçek bir hikâye anlatabilirim. -Olur.
Pekâlâ, şimdi…
Evvel zaman içinde…
Bir köpek vardı. Evet, bir köpek.
Adı Tom'du. Cinsi Doberman'dı.
Baban bu köpeği çok severdi.
-Siyah olan mı? -Siyah olan, evet. Güzel.
Bir sabah bir uyandık ki Tom yoktu.
Hiçbir yerde yoktu. Her yere baktık.
Sırra kadem basmıştı.
Birkaç ay sonra Gaeta'da plaja gitmiştik.
Bir gün erken uyandım. Çadırın önündeydim.
Kamp alanının kapısının önünde bir köpek duruyordu.
Siyahtı!
Bir Doberman!
"Bu Tom" dedim.
-O değil miymiş? -Hayır, bence oydu.
Tabii canım.
Büyükannen o olduğuna inanmadı ama bence oydu.
Peki hikâye nasıl bitiyor?
Sonunda onu eve geri getirdik.
Birkaç ay sonra Tom, büyükannenin elini ısırdı.
Hayır!
O zaman onun Tom olmadığını anladım
çünkü Tom asla büyükannenin elini ısırmazdı.
-O köpeğe ne oldu? -Onu barınağa götürdüm.
-Hayır Gaetano! Sus. Tanrım. -Evet ama…
Büyükannenin elini ısıran köpeğe nasıl bakayım?
Biliyorum. Demiştim sana. Ben uydurma hikâye bilmem.
Gerçek hikâyeler her zaman mutlu bitmez. Gerçekler üzücü olabilir.
Ben mutlu biten hikâyeleri de sevmem.
Hep mutlu sonla biter ama biz sahte olduğunu biliriz.
Babam da böyle derdi.
"Babam da böyle derdi."
Baban bu hikâyeyi çok severdi.
-Teşekkür ederim. İyi geceler. -İyi geceler Libero.
-Bir sigara içelim. -Evet, içelim.
Ne zaman olsun? Bu hafta salı saat 16.00 boş.
Çarşamba 10.00 da olur.
-Günaydın. -Hayır, çarşamba 11.00 olmaz.
Affedersiniz, test sonucumu alacaktım.
-Şurada bekleyin lütfen. -Teşekkürler.
-Merhaba. -Merhaba.
-Nasıl? -Yani…
Korkuyorsun.
Korkmuyorum. Sadece gerginim.
Çünkü çocuk sahibi olma düşüncesi hoşuna gidiyor Demetrio.
Öyle.
O zaman nefes alalım.
-Alıyorum zaten. -Hayır, daha derin.
Şimdi gözlerimizi kapatalım.
Gözlerini kapat.
Devam et Demetrio, devam et.
Bakar mısınız?
Bay Demetrio Nasta siz misiniz?
-Evet. -Sonucunuz.
Evet!
Maria!
-Harika bir haberim var! -Ne oluyor?
Kısır değilmişim. Bilim öyle diyor! Kısır değilmişim. Ben…
-Yani? -Yani?
Yani çocuk sahibi olabilirim Maria. Çok mutluyum. Bir de Maria…
Alt yazı çevirmeni: Duygu Mengioğlu ok mutluyum. Bir de Maria…