Ben küçükken bir dacha'da yaşıyorduk.
Çatısı eğimli bir ev türü.
Babam gazetede okumuş,
Doğu Avrupa'da bir şirket bu Rus prefabrik evlerden satıyormuş.
-Ne izliyorsun? -Neyse, iki kamyon gelmiş.
-Bir haftada bitmiş. -Fausto'nun videosu. Lucia verdi.
Bir sabah babam dedi ki "Gitmeliyiz. Bu ev güvenli değil."
Sonradan öğrendim ki tek bir taksidini bile ödememiş, neyse…
Kusura bakma ama onun videolarını izlemen tuhaf.
Sonuçta yabancısın.
Özel hayatını öğrenmeni ister miydi, bilmiyorum.
Tabii. Ne demek istediğini anladım.
-Teşekkürler. -Seni yalnız bırakayım.
O evde gizli bir müzik kaseti var.
Çocukken anı olsun diye kaydetmiştim. Orada bıraktım.
Büyüyünce tekrar dinlerim diye umuyordum.
Şimdi içeriğini tam hatırlamıyorum
ama annemle babamın sürekli kavga etmesiyle ilgiliydi, eminim.
O mesajın içeriğini tekrar dinlemek,
çocuklarıma da dinletmek isterdim.
Çocukken o kadar üzülmeme rağmen
bir şekilde idare etmeyi başardım.
Çocukken hep üzgündüm. Ama sonra mutlu bir hayatım oldu.
O yüzden bence o kasette mutluluğun formülü var.
AİLEMİN HİKÂYESİ
Demè?
-Uyandın mı? -Hayır.
-Kalk, gezmeye gidiyoruz. -Ne?
Libero'yla gidiyoruz. Hep beraber.
-Niye? -Çok soru soruyorsun.
Hazine avına çıkacağız. Harika olacak. Kalk.
Hazine avı mı? Sabahları hep böyle enerjik mi olursun?
Valeria, gidiyoruz.
OTO YEDEK PARÇA
Valè?
-Valè? -Efendim?
-Bana mı seslendin? -Evet.
Gidiyoruz. Maria aradı. Ufak bir geziye çıkıyoruz.
-Büyüdüğüm eve gideceğiz. -Ne güzel.
Güzel mi? Bilmem. Libero da gelecek, o açıdan iyi.
Ben de babamla yemek yiyeceğim.
Onunla konuşmayalı… Evet, altı ay oldu.
Dün gece aradı, çok mutlu oldum.
Altı aydır neden konuşmuyorsunuz?
Aramız hiçbir zaman çok iyi olmadı. Babam asker, katı biridir.
Benim gibi bir kızı olduğu için şanssız.
Kız kardeşim öldükten sonra her şey daha da kötüye gitti.
Şimdi yeğenime o bakıyor.
Kızı resmen benden aldı. Onu çok ama çok özlüyorum.
Hiç bahsetmemiştin.
-Hiçbir şey sormuyorsun ki. -Sormuyor muyum?
Tamam, belki de bugün o gündür.
"Babam da beni şaşırtabilirmiş" diyeceğim gün.
-İnsanlar değişmez. -Sabah sabah ne kadar da iyimsersin.
-Gerçek bu. Yani… -Neyse…
Amca!
-Akşam görüşürüz. -Görüşürüz.
-Hoşça kal. -Güle güle.
-Demè. -Libero inmiyor.
-İkna edemedim. -Biliyordum.
Üzgünüm.
Tamam, geziyi erteleriz.
Hayır. Ertelemeyeceğiz.
-Bir de ben deneyeyim mi? -Başaracağını sanmıyorum.
Sanmıyormuş. Beş dakika. Hazır gelmişken bir deneyeyim.
-Hadi. Yürü. -Olur mu? Peki.
-Libero! -Tanrım.
O gelmeyecek diye konuşmuştuk.
Bana bakma. Benim suçum yok.
Niye getirdin?
-Getirmek mi? Köpek değil o. -Bunu konuşmuştuk.
Eski evimizi görmeye gidelim dedik.
Gaetano da gelmek istedi tabii.
-Haklı. -Anlamıyor musun Marì?
Bu da sanıyor ki barışacaklar.
Valè, yılan gibisin. Zehrini saça saça konuşuyorsun.
Sakın karşılık verme.
Neyse Marì, bu sabah kimse buraya gelmek istemedi.
Sadece Gaetano mutlu oldu. O yüzden iyi ki geldi.
Yani bari birazcık hevesli olun.
Olur mu? Beni yalnız bırakmayın.
Zaten çok hevesliyiz Marì.
Ama şunu anlamalısın ki Libero gelmezse gezi iptal olur.
Kusura bakmayın ama Maria çabalıyor.
Belki yanlış. Ama en azından biraz pozitif olun. Biraz.
-Pozitif olalım. -Gülelim biraz Lucia.
-Bir sen anlıyorsun. -Canım!
-Merhaba. -Libero! Merhaba.
-Selam Libero. -Selam.
-Libero. -Ne dedin de ikna ettin?
Gerçeği söyleyeyim mi?
Çok konuşuyorsun. Çok.
-Vır vır. -Tanrım. Gaetano.
-Çekilmiyorsun. Ne yaptın? -Kabul etti.
İşte. Elli yedi avroya işi bağladım.
Tabii o 100 istiyordu.
Hadi!
-Bir kaset olmalı. -Kaset nedir?
Dikdörtgen bir şey. CD yokken müziği onunla dinlerdik.
Bunu da götürüyorum. Kaseti bulursak dinleyebilelim diye.
Zaten herkesin kafası allak bullak.
Umarım bu gün hepimiz huzur buluruz.
-Tanrı'nın istediği olsun. -Âmin.
-Tamam, sustum.
-Sen neden geldin? -Maria davet etti.
-Evin İspanya'da mı? -Hayır, evim yok.
Evsiz misin?
Hayır. İnsan sokakta da yaşayabilir.
Evet, doğduğum bir ev var.
Annem orada yaşıyor, Barselona'da. İki yıldır görmedim.
Nasıl, iki yıldır anneni görmedin mi?
-Evet. Bu o kadar da tuhaf değil. -Bana tuhaf geldi.
İtalya'da hep aileyle birlikte olunur.
Ama diğer yerlerde çocuklar evden erken ayrılır.
Bir de şu ev sahibi olma safsatası var. Ben ev almak istemiyorum.
Paul'a katılıyorum.
-Pau. -Pau.
Aile baskısı olayı İtalya'ya özgü bir şey.
Bu konu böyle kapansın. Bende İskandinav ruhu var, belki o yüzden.
-İskandinav ruhu mu var? -Oslo'lu.
Saçmalama.
Ne oldu?
Fena sarsıldım Lucia.
Beklemiyordum.
Yavaş inin.
Maria, yavaş ol.
Sevimli, değil mi?
-Örümcek ağları hâlâ duruyor. -Vay, şömineye bakın.
-Anne, yarasa girmişti, hatırladın mı? -Tanrım. Unutmak mümkün mü?
Seni kaptığım gibi dışarı kaçmıştım. Avaz avaz bağırmıştım.
-Babam var mıydı? -Evet, Faustino da vardı.
Sadece Gaetano yoktu. Her zamanki gibi. Değil mi?
O ne?
Nasıl girdin?
Pardon. Arka kapı açıktı. Fareler var.
Bitti bu iş. Fare varsa ben girmem.
Hayır Demetrio, küçük fareler. Tarla fareleri.
Tabii, sen timsahlara alışkınsın, tarla fareleri seni rahatsız etmez.
Ben korkuyorum. Kaçtım. Görüşürüz.
-Ne alıngan. -Hayır, kıskanıyor.
Timsahların arasında mı kaldın?
Nereye gideceğiz? Fare varmış.
-İşin zor Demetrio. -Ne demek o?
-İberyalı ayrı bir klasmanda. -Tamam da bundan bana ne?
Sevimliliğine güven. Belki şansın olur.
Demetrio! Hadi. İki gruba ayrılalım.
Demetrio, ben, Pau, Maria. Gelin.
-Beni onunla yalnız mı bırakıyorsun? -Evet. Hadi.
-Marì! -Nereye gidiyorsun?
Vay canına.
-Dikkat edin. -Çocuklar, durun. Tehlikeli.
-Değil. -O zaman neden geldik?
Gelsinler. Üç kuşak arka arkaya dizilmiş.
Ne hoş. Güçlü duygular bunlar. Hayat bu işte.
-İki oldu. Tanrım. -Lanet…
Dikkat et yoksa canından olacaksın.
-Çek. -İsterdin, değil mi?
Burada kaset yok.
-Teğmen Ciaramitano! Gözünü dört aç. -Başüstüne.
Feneri ver. Hiçbir şeye dokunmayın, tetanos olursunuz.
-Marì, öyle durma. Yani… -Başım döndü, pardon.
-Ne? -Başım dönüyor. İyi değilim.
Maria, iyi misin?
-Emin misin? -Geçer şimdi.
-Bana bırak. -Biraz başım döndü.
Klostrofobisi olabilir.
-Bilmiyorum. -Klostrofobisi yok.
-Yok. -Tamam.
Tansiyonun mu düştü? Kahvaltı ettin mi?
-Gelmeden bir şey yedin mi? -Evet, yedim.
Aşkım, söylesek mi?
-Hayır. -Endişeleniyorlar. Nasılsa öğrenecekler.
-Ne oluyor? -Bir şey yok.
-Ama harika bir şey bu. -Hamilesin.
-Evet. -Hadi canım!
Marì, hamile misin?
Niye ağlıyorsun?
Şahane bir şey bu.
Pau!
-Bravo Maria. -"Bravo" denmez.
-Ne denir? -Bilmem.
Ama sarılabilirsin.
Geride durun!
Vay be.
YETİŞKİN FAUSTO İÇİN
-Ne yazıyor? -"Yetişkin Fausto için."
Başlatayım mı?
Başlatalım.
Merhaba. Ben Fausto Ciaramitano. Dokuz yaşındayım.
Bu mesaj yetişkin Fausto için.
Başıma gelmesini umduğum şeyleri sana anlatmak istedim.
Umarım annemle babam ayrılmıştır çünkü sürekli kavga ediyorlar.
Birbirlerine bağırıp bir şeyler atmalarından hoşlanmıyorum.
Küçük kardeşim doğmak üzere ama hâlâ adını koyamadık.
Ben Valerio olsun istiyorum.
Dün gece bağıra çağıra kavga ettiklerini duydum.
Babam anneme kızdı, dedi ki "Hayatında başka biri var! Doğru söyle!"
Bu sabah annem babamın saçmaladığını söyledi
ama yine de onu seviyormuş.
Ona inanıyorum çünkü annem bana hep doğruyu söyler.
Umarım güzel bir ailen olur,
evin hep arkadaşlarınla dolu olur.
Senin iyi biri olduğunu, para çalmayacağını düşünen arkadaşlarla.
Benden sana bir tavsiye yetişkin Fausto.
Mutlu olmak için önce kendini düşünmen gerek.
Ben hep başkalarını mutlu etmeye çalışıyorum
ama iyi olmuyor çünkü şu anda mutsuzum.
Dinle, mutlu bir aile kurmak için
önce kendin mutlu olmalısın.
Bazen de bencil olmalısın
ve benim gibi hep başkalarını düşünmemelisin.
Hoşça kal Fausto, umarım uzun yaşarsın da
en az 74 yıl sonra falan konuşuruz.
Roma'ya döndüğümüzde çocuklarla birlikte başkentin en iyi hamburgerini yiyeceğiz.
Hayır, ben yemeğe gelmem. Çocukları da yalnız bırakmam.
Yorgunuz, hepimiz yatıp uyuyacağız.
-Neden? -Çünkü öyle karar verdim.
-Israr edebilir miyim? -Edemezsin. Söz hakkın yok.
Niye amca? Uyuşturucu almayacağız ya.
Nokta atışı bir mübalağa.
Valè, merak etme. Ben de onlarla giderim.
Nasıl geçti?
Oğlumun sesini duydum ve…
Boğazım düğümlendi, geçmiyor.
Benim de boğazım düğümlendi. Ama benimki başka türlü.
Sonuçta düğümlendi işte.
Bana bir şey mi söyleyeceksin?
Konuyu kapatalım.
Biraz abartıyorsun.
-Ben mi abartıyorum? -Ben abartıyor olayım.
Sorun ne Maria? Bilmemeleri mi gerekirdi?
Öyleyse kusura bakma
ama ailene müjde vermek iyi olur dedim, affet.
Neyimi paylaşacağıma ben karar veremez miyim?
Tamam Maria, kavga etmeyelim.
Beni hatalı buluyorsan tamam, sen haklısın.
-İyi, beni aptal yerine koy! -Aptal yerine koymadım.
Geldiğimizden beri ne desem kabahat oluyor.
Ne yapacağımı şaşırdım. Olmuyor işte, görmüyor musun?
Burada bana yer yok.
Bak ne diyeceğim.
Haklısın. Bu gece konuşmasak daha iyi.
Maria. Maria!
-Buyur. -Sağ ol Valeria.
-Ne demek. -Sağ ol.
Özgürlük demokrasinin temelidir çocuklar.
-İyi başlangıç, değil mi? -Tabii!
Sizin gibi çocukların bile seçme özgürlüğü vardır.
Gerçi sanırım artık bunun dozu kaçtı ama…
Bir de anarşi var, yani yasasız demokrasi.
-Bunun da ilginç yanları var. -Tabii.
-Ama bizim buna ihtiyacımız yok. -Neden söz ediyorsun?
Ben anladım. İkimizin de eve dönmesini istiyor.
Hayır, bak Ercolì, mesele yer değil.
Mesele sizin eskisi gibi aynı yerde yaşamanız.
Babanızın istediği de buydu.
Babam mutlu olmak için ne gerekiyorsa yapmamızı söylerdi.
Doğru söylemiş.
-Gaetano, sen de başlama lütfen. -Sen de başlama!
Hayatta insana biraz anarşi de lazım.
Unutma. Anarşi, mutluluğun güneşi.
-Nerede kanun… -Hiçbir şeyle kafiyeli değil.
-Bir sürü koyun. -Ne akıllı çocuk, değil mi? Ercolì.
Seni ne mutlu eder?
Hep birlikte bir evde yaşamak isterim.
O zaman savaş Ercolino. İstediğini elde etmek için savaş.
Savaşçı gibi savaş meydanına gir. Anladın mı beni?
-Evet. -Savaşçı duruşunu göster bakayım.
Savaşçı, çok komik.
Ya sen Libero?
Bakımevinde kalmak istiyor musun? Orayı seviyor musun?
Hadi, söyleyebilirsin.
Hey.
Söyleyebilirsin.
-Evet. -Öyle mi? O zaman orada kal.
Başkalarının ne düşündüğünü boş ver.
Böyle mi mutlu oluyorsun? Mutluluğun için savaş o zaman.
-Babanın dediği gibi. -Hayır, orada kalmak hoşuma gitmiyor.
O zaman şöyle söyleyeyim.
Hayatta bizi neyin mutlu ettiğini hemen anlayamayız.
Neyin mutlu ettiğini ve neyin etmediğini. Bu biraz zaman ister.
Kendine istediğin kadar zaman ver. Gençsin. Zamanın bol.
Şerefe.
-Şerefe Gaetano. -Şerefe!
Özgürlük! Eşitlik!
-Kardeşlik! -Kardeşlik!
Aferin! Bildi.
-Benim ayak numaram 43. Seninki? -Otuz sekiz.
Otuz sekiz.
Kırk üçe otuz sekiz.
-Sağ ol, çok naziksin. -Rica ederim.
Altı avro Marco.
-Selam. -Artık çalışıyorsun, ödersin.
-Evet. Çalışıyorum. Doğru. -Annene selam söyle.
-Nasıl geçti? -Oynayamıyorum.
-İşte. -Anlıyorum ama…
-Hey! -Hepsini devirdin.
-Her zamanki kadar kötü değil. -Bir atışta deviriyorsun.
Sen bana sormayacak mısın?
-Ne sorayım? -Bana şey muamelesi yapıyorsun…
Tabure, süt bardağı falan.
-Hayır, gülme. -Valè, sorun ne?
Nefes alıyorum. İnsanım ben. Süt bardağı değilim.
Tamam, anladım. Ne demek bu şimdi?
Ara beni. Ne yapayım?
Bugün ben de babamı gördüm demek.
-Umurunda bile değil. -Yok öyle bir şey.
-Siktir git. -Valeria.
-Hey… -Valerio…
Senden hiçbir beklentim yok. Sana yatacak yer, yemek veriyorum ama…
-Bari hâlimi hatırımı sor ya. -Biliyorum. Üzgünüm.
Bazen özür dilemek yetmiyor, bunu öğrenmen gerek.
Bir süre sonra yetmiyor.
Sefil muamelesi görmekten bıktım usandım artık, anlıyor musun?
Anlıyorum Valeria.
Seni anlıyorum. Bana da hep sefil muamelesi yapıyorlar.
Nasıl bir mantık bu? Açıkla bana.
-Nasıl geçti, anlatmak ister misin? -Kötü geçti.
-Üzgünüm. -Anladık, üzgünsün. Söyleme artık.
Tamam. Acaba artık…
…ağlamasak mı?
Ne yapalım?
Sevişelim.
-Nasıl yani? -Tanıştığımız gün yaptığımız gibi.
O zaman başkaydı.
İkimiz de hiçbir şeyi düşünmek istemiyorduk.
Biraz tuzlu.
-Ben böyleyim. Rekabeti sevmiyorum. -Ne rekabeti?
O varken rekabet hâlindeyim. Yargılanıyor gibiyim.
Uğruna savaştığınız bir avım ben, öyle mi?
Ben öyle biri değilim. İkimiz de biliyoruz.
Sen her şeyi biliyorsun zaten. Onu, bunu, her şeyi.
Bugün gelmemi istemediğini de biliyorum.
-Buradan çıkardığım şeyler var. -Neymiş onlar?
Beni bu aileden biri olarak görmediğin.
Abartıyorsun Sergio. Başına iş çıkmasın istedim, hepsi bu.
-İş mi? -Evet.
İş mi?
-Biz geldik. -Döndüm.
Bu harika bir haber canım.
Onun sayesinde. Çok iyi davrandı.
Bir torunumu getirdim. Birkaç güne diğerini de getiririm.
Sergiolino, iyi akşamlar.
-İyi akşamlar. -Ne yapıyorsun?
-Eve gidiyorum. -Neden?
-Çünkü burada kalmak istemiyorum. -Git o zaman Sergio, git.
-Sinirliyken de pek güzel oluyor. -Sinirli değilim. Kapa çeneni.
Tabii, bu yüzden âşık olduk.
Çekilmiyor.
Böyle hemen gittiğine göre demek gitmek istiyorsun Sergio.
Lucia, kabul ediyorum. Eski kocanla baş edemiyorum.
-Ona katlanamıyorum. -Tamam.
O zaman git. Hadi.
Gidiyorum.
Ama gidersen geri dönme.
Dönmem Lucia. Dönmem.
Bana huzur veren iki şey var.
-Birinin ne olduğunu anladım. -Diğeri de dans etmek.
O konuda yardımcı olamam.
-Öyle mi? -Dans edemem.
Bir süre daha yatacak yere ihtiyacın var.
Evet, en az birkaç gün.
O zaman karşılığında bir şey ver.
Neden, rahatsız mı ediyorum? Öyleyse bu gece giderim.
-Hayır. -Çekinme, söyle.
Hayır, kal. Ama dans etmek şartıyla.
-Valè, dans edemem ben. -Dans et. Benimle dans et.
-Hadi. -Valè, dans edemem ben.
Hop, hop, hey, hey. Şimdi benimle dans edeceksin.
-Kafayı yemişsin. Ne diyorsun? -Hadi. Öğrenmen lazım.
Yarışmaya da katılacağız. Evet!
-Hadi. -Sen bayağı kafayı yemişsin.
Hadi, her şeyi ben yapacağım.
Basit. Çok şey öğrenmene gerek yok. Ben iyiyim, sana öğretirim.
Bu yüzden buradayım. Bir ay falan prova yaparız.
-Valè, kendimi aptal gibi hissediyorum. -Vale, hadi.
Kazanmamız gerekmiyor. Amaç bir şeyleri kanıtlamak.
-Kimseye bir şey kanıtlamamıza gerek yok. -Ama…
Bana faydası olacağını biliyorum.
Yapmak istemiyorsan kapı orada. Git arabada uyu.
-Sorun değil. -Hadi dans edelim.
Parmak ucumda duruyorum çünkü ayakkabı…
-Anladım. -Topuklu olacak.
Dinle, ritmi tutan ayak dansı devam ettiren ayaktır.
O ne demek?
Bir, iki, üç, dört, geri. Güzel.
-Bir… -Dizim!
Ayağım!
-Ama… -Üzgünüm.
Bak yine.
Üzgünüm.
İki cordon bleu ısıtalım mı?
Ne yapıyorsun?
Yarın için bilet buldum.
Birkaç günlüğüne İspanya'ya gitsem iyi olacak.
Maria, senin burada işin bitmedi.
-Ben sana ayak bağı oluyorum. -Hiç de bile.
Evet, öyle.
Ben de Barcelona'da hazırlıklarımızı tamamlarım.
Kendimize deneme süresi verelim.
Hoşuna gitmezse bebeği nerede büyüteceğimize bakarız.
-Benim yüzümden gitmiyorsun, değil mi? -Hayır.
Hayır, bana bak.
Sadece bütün bu olanlar,
bu aile meseleleri
bana göre değil.
Biz baş başayken iyiydik Maria. Burada değil.
-Bu dediğin pek hoşuma gitmedi. -Benim de.
Ama…
Bence ikimiz için de en iyisi bu.
Sen de daha rahat olursun, herkese yardım edebilirsin.
Dünyada en sevdiğin şey bu zaten.
Bu şekilde daha mutlu olacağına eminim.
Gerçekten.
-Uykuya daldı. -Aferin.
Demin olanlar için üzgünüm.
Ortam yumuşasın diye şaka yapıyorum. Ne yapalım?
Böyle bir durum yaratmak istemedim.
Ne yaratmak istedin? Hayatın boyunca ne yarattın ki zaten?
Hayır Gaetano. Hayır.
Bu öpücüğün anlamı ne şimdi?
Hiçbir şey Lucia.
Anlık mutluluklar.
Dün gece rüyamda gördüm.
-Fausto, hatırlamak istemiyorum. -Hayır, üçüncü çocuğu gördüm.
Çocuğu gördüm. Daha doğrusu…
Cinsiyeti kızdı.
Lütfen Fausto, hayır.
Ben ölmeden bir kez olsun bunu konuşmalıyız.
Bir kez konuşabilir miyiz?
Ne konuşacağız ki? On sekiz yaşındaydık, çocuktuk.
-Bir çocuğu nasıl büyütebilirdik? -Bir şekilde büyütürdük.
Şimdi üç çocuğum olurdu. Yaşı 20 olacaktı. İnanabiliyor musun?
Bunu bana neden yapıyorsun?
Çünkü bazı şeyler unutulmuyor Maria. Tamam mı?
Hastane, bekleme odası.
Senin ağlayarak girip anesteziden sersemlemiş olarak çıkman.
Dün gibi aklımda. Neden unutayım ki bunları?
Hatırlamak istiyorsan tek başına hatırla. Ben istemiyorum.
Peki çocuk istiyor musun?
-Senden değil. -Kimden peki?
Kimseden.
Annelik içgüdüm yok.
Çocuklarımın yanındaki hâlini düşününce gülüyorum.
-Hâlimi mi? -Evet.
Fausto, beni tanımıyorsun. Bir halt bilmiyorsun.
Doğru ama en azından geçmişi konuşmaktan korkmuyorum.
Çocuğu aldırmakla doğru mu yaptım, bilmiyorum.
Ama sen her şeyi altüst etmeden önce gayet iyi durumdaydım.
Rüyamda yeşil gözlüydü.
Adı Anita'ydı. Çok güzeldi.
Bir saniye lütfen.
Tamam, inince beni ara.
-Uçak düşer diye mi korkuyorsun? -Hayır. Normali bu.
İnince ara. Çok mu İtalyanvari?
Maria, evet. Şaka yapıyorum.
Seni arayacağım çünkü bunu istiyorum, tamam mı?
Kavga ederek ayrılmayalım, lütfen.
-Tamam. -Tamam mı?
İyi yolculuklar.
Günaydın.
-Yoğurt kalmadı mı? -Sonuncusunu ben yedim.
-Tahmin etmiştim. -Tamam, gidip alırım.
Boş ver Demè, gerek yok.
Hormonlar yüzünden mi böyle oluyor?
Evet. Hayır. Bilmiyorum.
-İsteyerek mi hamile kaldın? -Ne biçim soru bu ya?
Bilmiyorum. Gerçekten.
-Artık Pau'yu sevmiyor musun? -Tabii ki seviyorum.
O zaman bu sabah neden o kadar mesele çıkardın?
Kahveni iç.
Mutlu olmaya çalışıyorum ama olmuyor.
Ne kadar çabalarsam çabalayayım hep zorlanıyorum.
-Sürekli mücadele hâlindeyim. -Ne demek o?
Babası kim, bilmiyorum.
-Senin değil mi? -Salak mısın? Benim ama ondan olmayabilir.
-"O" dediğin Pau mu? -Evet Demè.
Hadi ya.
Peki kimden?
-Yani… -Ne?
Şeyden…
Hayır. Olamaz. Şaka mı yapıyorsun?
-Hayır Demè. -Şaka değil mi?
-Ama o zaman spiral yok muydu? -Evet, vardı.
-Belli ki etkisi olmamış. -Bunu bana şimdi mi söylüyorsun?
Kahretsin.
Zorlanmaktan bahsediyorsun ya, sorun senin hiçbir şeyi becerememen.
-Demè! Demè, özür dilerim. -Siktir git.
Alt yazı çevirmeni: Duygu Mengioğlu git.