No'ng bata ako, nakatira kami sa maliit na bahay,
'yong patusok ang bubong.
Kasi nabasa ni Papa sa diyaryo
na may kompanya sa Eastern Europe na nagbebenta ng Russian prefab houses.
-Ano'ng pinapanood mo? -Dumating 'yong dalawang truck,
-tinapos nila sa isang linggo. -Video ni Fausto, bigay ni Lucia.
Isang umaga, sabi ni Papa,
"Alis na tayo. Delikado ang bahay."
Nalaman ko na lang na di siya nagbayad ng kahit ano.
Sorry, pero ang weird na panoorin mo 'yong videos ni Fausto.
Hindi ka kasi niya kilala, kaya…
di ko alam kung matutuwa siyang alam mo 'yong buhay niya.
Sige.
Naiintindihan ko.
Salamat.
Iiwan muna kita.
Sa bahay na 'yon, may nakatagong cassette tape
kung saan ni-record ko 'yong alaala ko noong bata pa ako.
Iniwan ko 'yon para mapakinggan ko ulit pagtanda ko.
Di ko na maalala 'yong laman ng mensahe,
pero malamang tungkol 'yon sa katotohanang
laging nag-aaway sina Mama at Papa.
Gusto kong pakinggan ulit 'yong mensahe na 'yon
at marinig din 'yon ng mga anak ko.
Noong bata ako,
nakayanan ko kahit malungkot ako.
Noong bata ako, palagi akong malungkot.
Pero masaya ang buhay ko.
Kaya sa tingin ko, may recipe ng kaligayahan 'yong tape.
Mm.
MY FAMILY
-Deme? -Mm?
-Gising ka na? -Hindi pa.
-Bangon na, labas tayo. -Ha?
Labas tayo nina Libero.
-Bakit? -Ang dami mong tanong.
Mag-treasure hunt tayo. Masaya 'to. Bangon na.
Treasure hunt? Ganito ka ba talaga kasigla tuwing umaga?
Valeria, aalis na kami.
Vale?
-Vale? -O?
-Tawag mo 'ko? -Oo.
Aalis na kami. Tumawag si Maria. Gagala raw kami.
Pupunta kami sa bahay kung saan ako lumaki.
Ayos 'yon.
Ayos? Ewan ko.
Sasama si Libero, kaya okay din.
Magla-lunch kami ng tatay ko.
Ah.
Oo, mga anim na buwan na kaming di nag-uusap.
Kagabi, tinawagan niya ako, at sobrang saya ko.
Bakit ilang buwan na kayong di nag-uusap?
Di kami magkasundo.
Sundalo ang tatay ko, istrikto.
Minalas siya at nagkaanak siya na gaya ko at…
Mula nang mamatay ang ate ko,
lalong lumala.
Siya na ang nag-aalaga sa pamangkin ko.
Parang inagaw niya sa akin. Miss na miss ko na siya.
Ngayon mo lang nakuwento 'to.
-Di ka naman nagtanong. -Di ako nagtanong sa 'yo?
Okay. Baka ngayon ko lang din
nalamang kaya akong sorpresahin ng tatay ko.
Di nagbabago ang tao.
Grabeng optimism naman 'yan sa umaga.
-Totoo. Hindi… -Puwes…
Tito!
-Mamaya na lang ulit? -Sige.
-Sige, bye. -Bye.
-Deme. -Ayaw bumaba ni Libero.
Di ko napilit.
Sabi na, e.
Sorry.
Sige, i-postpone natin 'to.
Hindi. Walang magpo-postpone.
Pwede kong subukan?
Wala ka ring magagawa.
"Wala ka ring…". Five minutes. Nandito na din tayo.
-Sige na. -Pwede? Okay.
-Libero! -Diyos ko.
Nagkasundo tayong di siya sasama.
Wag n'yo 'kong tingnan. Di ako.
Ba't mo sinama?
-"Sinama?" Di naman siya aso. -Di ito 'yong pinagkasunduan.
Pupuntahan natin 'yong lumang bahay.
Siyempre, sasama 'yon si Gaetano.
-Tama siya. -Di mo ba gets, Mari?
Akala niya, magkakabalikan pa sila.
Vale, para kang ahas. Laging may lason 'yang sinasabi mo.
Wag kang sasagot.
Basta, Mari, walang may gustong sumama siya.
Si Gaetano lang ang masaya. Ipagpasadiyos na lang natin 'to.
Konting enthusiasm naman sana.
Pwede ba 'yon? Wag n'yo 'kong iwan sa ere.
Enthusiastic kami, Mari.
Pero tandaan mo, kung di sasama si Libero,
kanselado ang trip.
Excuse me, pero sinusubukan naman ni Maria.
Baka mali.
Pero konting positivity naman sa kanya.
-Magpakapositibo tayo. -Tumawa naman tayo, Lucia.
-Ikaw lang nakaka-gets. -Apo!
-Hi. -Libero! Hi.
-Hi, Libero. -Uy.
-Libero. -Paano mo siya nakumbinsi?
Gusto mong malaman ang totoo?
Ang dami n'yo kasing sinasabi.
Sobra.
-Blah blah. -Diyos ko, Gaetano.
Nakakainis ka. Ano'ng ginawa mo?
Pumayag siya.
Ayun. Nagkasundo kami sa 57 euros.
Uy! Isandaan nga dapat, e.
Tara na!
May cassette do'n.
Ano 'yong cassette?
Rectangle tape na pinapakinggan namin bago magka-CD.
Dinala ko rin 'to,
para kung makita natin, mapapakinggan natin.
Kasi nalilito tayo sa panahong 'to.
At sana magdala ito ng kapayapaan sa 'ting lahat.
-Mangyari nawa ang kalooban niya. -Amen.
Amen.
Sige, tatahimik na ako.
Bakit ka pumunta?
Kasi inaya ako ni Maria.
Nasa Spain ba 'yong bahay mo?
Wala akong bahay.
Wala kang bahay?
Hindi. Pwede kang mabuhay sa kalsada.
Nando'n pa 'yong kinalakhan kong bahay. Nakatira do'n ang nanay ko, sa Barcelona.
-Two years ko na siyang di nakikita. -Teka, two years na kayong di nagkikita?
Oo. Di naman gano'n ka-weird.
Weird para sa 'kin.
So, sa Italy, lagi n'yong kasama ang pamilya n'yo.
Pero sa ibang bansa, maagang umaalis ang mga anak.
Saka mahilig din kayo sa bahay.
Ayokong bumili ng bahay.
Sang-ayon ako kay Paul.
-Pau. -Pau.
Pang-Italian lang 'yong pressure ng pamilya.
Aminin na natin.
Parang Scandinavian ang puso ko.
-Scandinavian ang puso mo? -Mula Oslo.
Tumigil ka nga.
Bakit?
Grabe, Lucia.
Di ko inasahan 'to.
Dahan-dahan lang.
Maria, dahan-dahan.
Cute, di ba?
May mga agiw pa.
Wow, 'yong fireplace.
Ma, naalala mo 'yong paniki?
Diyos ko. Sino'ng makakalimot do'n?
Tumakbo ako palabas habang buhat ka, sumisigaw na parang baliw.
Nando'n din si Papa?
Oo, nandoon din si Faustino.
Si Gaetano lang ang wala. As usual. Tama, Gaetano?
Ano?
Ano 'yon?
Pa'no ka nakapasok?
Excuse me. Bukas sa likod.
At may mga daga.
Tama na. Kung may mga daga, di na 'ko papasok diyan.
Hindi, Demetrio, maliliit na daga. Mga dagang-bukid.
Siyempre.
Sanay ka sa buwaya at di ka takot sa daga.
Takot ako, aalis na 'ko. Ingat kayo. Bye.
-Ang babaw. -Nagseselos lang 'yan.
Sanay ka talaga sa buwaya?
Sa'n tayo pupunta? May mga daga.
Dehado ka, Demetrio.
Ano?
Ibang level 'yong Iberian.
Alam ko, pero ano'ng paki ko?
Likable ka naman. Baka may tsansa ka pa.
Demetrio! Halika na.
Maghati tayo sa dalawang grupo.
Kami ni Demetrio, Pau, at Maria. Tara.
-Iiwan mo 'ko sa kanya, Ma? -Oo. Tara na.
-Mari! -Saan ka pupunta?
Diyos ko.
Mag-ingat ka.
Guys, diyan lang kayo. Delikado.
-Hindi. -Bakit pa kami nandito?
Hayaan mo sila. Tatlong henerasyon ang nakapila, o.
Maganda 'yong emosyon dito.
Ito ang buhay.
-Hala. Diyos ko… -Buwisit…
Ingat ka, baka mamatay ka.
-Itigil mo 'yan. -Wish mo lang, 'no?
Walang tape dito.
Lieutenant Ciaramitano! Mag-ingat ka.
Yes, sir.
Akin na 'tong flashlight. Wag kayong hahawak kahit saan, ma-tetano kayo.
-Mari, wag kang tumigil. -Nahihilo ako, sorry.
-Ha? -Nahihilo ako.
-Maria, okay ka lang? -Mm.
-Sigurado ka? -Okay lang ako.
-Ako na'ng bahala. -Medyo nahihilo ako.
Baka claustrophobic siya.
-Ewan ko. -Di siya claustrophobic.
-Hindi. -Okay.
Baka bumaba ang BP mo? Nag-almusal ka ba?
-Kumain ka ba bago pumunta dito? -Oo.
Mahal, sabihin na kaya natin?
-Wag. -Nag-aalala sila.
Malalaman din nila.
-Guys, ano'ng nangyayari? -Wala.
Pero magandang bagay 'to.
Buntis ka.
Oo.
Hindi!
Mari, buntis ka?
Bakit ka umiiyak?
Maganda nga 'to.
Pau!
Kudos, Maria.
Wag kang mag-"kudos."
Ano'ng sasabihin ko?
Ewan ko.
Pero payakap.
Diyan lang kayo!
Wow!
Wow.
PARA SA MATANDANG FAUSTO
Ano'ng nakasulat?
"Para sa matandang Fausto."
Ipe-play ko na?
Sige.
Hi. Ako si Fausto Ciaramitano, nine years old.
Para 'to sa matandang Fausto.
Gusto kong sabihin sa 'yo ang lahat ng gusto kong mangyari sa 'kin.
Sana hiwalay na sina Mama at Papa,
kasi lagi silang nag-aaway at ayoko no'n
kapag nagsisigawan at nagbabatuhan sila.
Kahit ngayong malapit nang ipanganak ang kapatid ko,
pero di pa namin alam 'yong pangalan.
Gusto ko siyang tawaging Valerio.
Kagabi, narinig ko silang nag-aaway at nagsisigawan.
Nagalit si Papa kay Mama at sinabing,
"May iba kang lalaki! Magsabi ka ng totoo!"
Kaninang umaga, sabi ni Mama, maraming sinasabing kung ano-ano si Papa,
pero mahal pa rin niya siya.
Naniniwala ako sa kanya, kasi laging nagsasabi ng totoo si Mama.
Sana magkaro'n ka ng magandang pamilya,
sana mapuno ng mga kaibigan ang bahay mo,
na iniisip na mabuti kang tao
at di ka nagnanakaw ng pera.
May payo ako sa 'yo, matandang Fausto.
Para maging masaya, isipin mo muna ang sarili mo.
Lagi kong iniisip kung paano pasasayahin ang iba,
pero di naman gumagana
kasi malungkot ako ngayon.
Makinig ka, para maging masaya ang pamilya mo,
kailangan mo munang maging masaya.
Minsan, kailangan mong maging makasarili,
at wag laging isipin ang iba tulad ng ginagawa ko.
Bye, Fausto. Matagal pa bago tayo mag-usap,
dahil sana mabuhay ka pa nang 74 years o higit pa.
Okay. Pagbalik natin sa Rome,
kakain kami ng mga bata ng pinakamasarap na burger sa capital.
Hindi, sir, hindi ako kakain.
At di ko iiwan ang mga bata.
Pagod kami at matutulog na kami.
-Bakit? -Dahil nagdesisyon na ako.
Kung pwede lang…
Hindi pwede. Di ikaw ang magdedesisyon.
Bakit, tito? Di naman kami bibili ng drugs.
Saktong hyperbole 'yan.
Vale, wag kang mag-alala. Sasama ako sa kanila.
Ah.
Kumusta?
Narinig ko 'yong boses ng anak ko at…
ngayon, parang may nakabara sa lalamunan ko na di mawala-wala.
May nakabara din sa lalamunan ko.
Pero iba 'to.
Pero bara pa rin.
May sasabihin ka ba sa akin?
Mm.
Tama na, okay?
Sobra ka namang mag-react.
-Sobra, ako? -E, di ako na lang.
Ano'ng problema, Maria? Ha?
Di nila dapat malaman?
Puwes, sorry,
pero akala ko good news 'yon na dapat sabihin sa pamilya. Sorry.
Di pwedeng ako ang magdesisyon kung ano'ng sasabihin ko?
Maria, ayokong makipag-away.
Kung mali ako para sa 'yo, alam mo? Tama ka.
-Sige, tratuhin mo 'kong tanga! -Di ako gano'n sa 'yo.
Tuwing nagsasalita ako, parang lagi akong mali.
Di ko alam ang gagawin. Di mo pansing di na 'to nagwo-work?
Na wala 'kong place dito?
Alam mo?
Tama ka. Mas maiging di tayo mag-usap ngayong gabi.
Maria.
Maria!
-Eto. -Salamat, Valeria.
-Walang anuman. -Salamat.
Ang kalayaan, guys, ang pundasyon ng demokrasya.
-Magandang premise, di ba? -Totoo!
At kahit mga batang tulad n'yo ay may kalayaang pumili.
Ngayon, parang sobra-sobra na nga, e. Pero…
May anarkiya din, demokrasyang walang batas.
-Na may interesting sides din. -Totoo.
Pero di tayo gano'n.
-Di natin kailangan no'n. -Ano'ng sinasabi mo?
Gets ko na.
Gusto niyang umuwi tayo.
Hindi. Ercoli, wala sa lugar 'yon,
kundi sa pagsasama n'yong dalawa sa iisang lugar.
'Yon ang gusto ng tatay n'yo.
Lagi niyang sinasabing dapat naming gawin ang lahat para sumaya.
Tama ang papa n'yo.
-Gaetano, wag mong simulan. -Ikaw rin!
Kailangan ng konting anarkiya sa buhay.
Rhyme ang anarkiya at masaya, tandaan n'yo 'yan.
-Ang batas, rhyme sa… -Wala.
Sa ungas.
-Matalino ka, ha? -Hay.
Ercoli.
Ano'ng makapagpapasaya sa 'yo?
Gusto kong magsama-sama tayo sa isang bahay.
E, di lumaban ka, Ercolino.
Ipaglaban mo ang gusto mo.
Lumaban ka na parang mandirigma. Kuha mo?
-Opo. -Ha?
Patingin nga ng mandirigma.
Nakakatawa naman 'yan.
At ikaw, Libero?
Gusto mong mag-stay sa foster home? Gusto mo ba do'n?
Uy, sabihin mo lang.
Uy.
Okay lang.
Opo.
O? E, di mag-stay ka do'n.
Wag mong isipin 'yong iba.
Ito ba ang magpapasaya sa 'yo? Ipaglaban mo 'yon.
Sabi nga ng tatay mo.
Hindi po, ayoko do'n.
Kung gano'n, alam mo?
Di agad natin naiintindihan ang lahat sa buhay, okay?
Kung ano'ng nagpapasaya sa atin at kung ano'ng hindi. Matagal 'yon.
Wag kang magmadali. Bata ka pa. Marami ka pang oras.
Cheers.
-Cheers, Gaetano. -Cheers!
Liberté! Égalité!
-Fraternité! Magaling! Nakuha niya. -Fraternité!
-Size 43 ang sapatos ko. Ikaw? -38.
Thirty-eight.
Forty-three at thirty-eight.
-Salamat, ang bait mo. -Walang anuman.
Six euros, Marco.
Ah.
-Uy. -May trabaho ka na, makakapagbayad ka na.
-Oo. May trabaho na 'ko. -Pakisabi sa mama mo, "Hi" 'ka mo.
-Kumusta? -Di ako makalaro.
-Ito. -Alam ko, pero…
Mm.
-Hi. -Naka-strike ka.
Di kasingsama ng dati.
Ihagis mo at mag-strike ka.
Wala ka bang itatanong sa 'kin?
Ano'ng itatanong ko?
Para kasi akong…
Para 'kong baso ng gatas, para 'kong walang buhay sa 'yo.
-Hindi, wag kang tumawa. -Vale, ano'ng problema?
Humihinga ako. Tao ako. Hindi ako baso ng gatas.
Gets ko. Ano'ng ibig sabihin no'n?
Tumawag ka. Pa'no 'to?
Ibig sabihin, nagkita rin kami ng ama ko.
Wala kang pakialam.
Hindi, hindi 'yan totoo.
Gago.
Valeria.
Uy…
Valerio…
Wala akong hinihingi sa 'yo. Pinapatira kita, pinapakain, pero…
Pucha, puwede mo naman akong kumustahin.
Alam ko, Vale. Sorry.
Kailangan mong matutuhang minsan, kulang ang sorry.
Minsan, di na sapat 'yon.
Sawang-sawa na 'kong
tratuhing parang walang silbi. Kuha mo?
-Kuha ko, Valeria. -Mm.
Naiintindihan kita. Ganiyan din ang lagi nilang trato sa 'kin.
Anong klaseng pangangatwiran 'yan?
Ipaliwanag mo.
-Gusto mong malaman ang nangyari? -Pangit.
Sorry.
Alam ko, kuha ko, pero wag mo nang sabihin.
Sige.
Gusto ba nating…
tumahan na?
Ano'ng gusto nating gawin?
Magtalik tayo.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Tulad noong una tayong nagkita.
Iba 'yong una tayong magkita.
Ayaw nating mag-isip ng kahit ano.
Medyo maalat.
Gano'n ako. Ayoko ng kompetisyon.
Anong kompetisyon?
Pag nandiyan siya, para 'kong nakikipaglaban. At hinuhusgahan.
Ah, so parang ako ang prey? Nag-aagawan kayo sa babae, gano'n?
Hindi ako gano'n. Alam mo 'yon at alam ko rin.
Ang dami mong alam, Sergio. Alam mo 'to, alam mo 'yan.
At alam kong ayaw mo akong isama kanina.
-At may ibig sabihin 'yon sa akin. -Ano?
Sa isip mo, di talaga ako parte ng pamilyang 'to.
Ang OA mo, Sergio.
Ginawa ko lang 'yon para di ka maabala, 'yon lang.
-Maabala? -Oo.
Maabala?
Mm.
Nandito na kami.
Nakauwi na 'ko.
Buti naman, apo.
Salamat sa kanya. Nag-behave siya.
Nabalik ko na 'yong isang apo.
Sa mga susunod na araw, 'yong isa naman.
Sergiolino, good evening.
-Good evening. -Ano'ng ginagawa mo?
-Uuwi na ako. -Bakit?
-Ayoko nang mag-stay dito. -E, di umuwi ka na.
-Ang ganda niya kapag galit. -Hindi ako galit.
Tumahimik ka na.
Oo, kaya nga tayo nagkagustuhan.
-Imposible. -Kung dahil lang dito, aalis ka,
gusto mo talagang umalis, Sergio.
Lucia, inaamin ko. Di ko kinakaya 'yang ex mo.
-Ayoko sa kanya. -Sige.
Umuwi ka na. Sige.
-Aalis na ako. -Hmm.
Pero wag ka nang babalik.
Di na ako babalik, Lucia. Di na.
Dalawang bagay lang ang nagbibigay sa 'kin ng kapayapaan.
Sabihin nating alam ko na 'yong isa.
'Yong isa, pagsasayaw.
Di kita matutulungan diyan.
-Hindi? -Di ako sumasayaw.
Kailangan mo pa rin ng tutulugan.
Oo, kahit ilang araw.
Kailangan ko ng kapalit.
Nakakaabala ba ako? Kung oo, aalis na ako ngayong gabi.
-Hindi. -Wag kang mag-alala, sabihin mo lang.
Hindi, dito ka lang.
Pero sumayaw ka.
-Vale, di ako marunong. -Sayaw ka. Samahan mo 'ko.
-Sige na. -Vale, di ako marunong.
And hop, hop, hop, olé, olé, olé. Nagsasayaw na tayo.
-Baliw ka! Ano'ng sinasabi mo? -Tara na!
Dapat matuto ka.
At sasali rin tayo. Oo!
-Tara na. -Baliw ka talaga.
Halika na, gagawin ko lahat.
Simple lang. Di ka mag-aaral masyado.
Tuturuan kita, magaling ako.
Kaya ko 'yon. Mga isang buwang rehearsals lang?
-Vale, para 'kong tanga. -Vale, sige na.
Di natin kailangang manalo.
May patutunayan lang ako.
Wala kang kailangang patunayan kahit kanino.
Pero…
Alam kong makakatulong 'to sa 'kin. Okay?
Kung ayaw mo, ayan ang pinto. Matulog ka sa sasakyan.
Walang problema.
Sige, sayaw na tayo.
Nakatingkayad ako kasi 'yong sapatos…
-Gets. -…may heels.
Makinig ka. 'Yong paa na nagta-tap, 'yon 'yong gagalaw ulit.
Pa'no 'yon?
One, two, three, four, balik. Magaling.
-One… -'Yong tuhod ko!
-'Yong paa ko! -Aray!
-Pero… -Sorry.
Ulit.
Sorry.
Init tayo ng cordon bleu?
Ano…
Ano'ng ginagawa mo?
May nakita akong ticket para bukas.
Mas mabuti siguro kung sa Spain muna 'ko nang ilang araw.
Maria, may gagawin ka pa rito.
At nakakaistorbo lang ako.
Hindi totoo 'yan.
Totoo 'yon.
Mahahanda ko 'yong mga gamit natin do'n sa Barcelona.
Mag-trial period tayo.
At kung ayaw mo, mag-usap tayo kung sa'n lalaki ang bata.
-Sabihin mong di ka aalis dahil sa 'kin. -Hindi.
Hindi, tingnan mo ako.
'Yong lahat kasi dito,
itong pamilyang 'to,
hindi para sa 'kin.
Okay tayo noong tayo lang, Maria.
Hindi dito.
Di ko alam kung gusto ko 'yong sinasabi mo.
Ako rin.
Pero,
sa tingin ko, ito ang pinakamabuti para sa ating dalawa.
Para mas makapag-relax ka,
at matulungan mo lahat,
na pinakagusto mong gawin sa mundo.
Sigurado akong magiging masaya ka.
Totoo.
Nakatulog na siya.
Magaling.
Pasensiya na kanina.
Nagbibiro lang ako para masaya. Ano'ng magagawa natin?
Di ko ginustong magkaganito.
Ano ba'ng gusto mo?
Wala ka namang nagawang mabuti, e.
Hindi, Gaetano. Wag.
Ano'ng ibig sabihin ng halik na 'yon?
Wala, Lucia.
Mga sandali ng kaligayahan.
Napanaginipan ko 'yon kagabi.
Fausto, ayokong maalala 'yon.
Hindi, 'yong pangatlong anak.
Nakita ko siya. Sa totoo lang…
Nakita ko siya. Babae siya.
Wag, Fausto, please.
Kahit isang beses lang, pag-usapan natin.
Pwede nating pag-usapan?
Ang alin? Eighteen tayo no'n, mga bata pa.
-Pa'no natin mapapalaki ang bata? -Pero mairaraos natin 'yon.
Tatlo na sana anak ko ngayon.
Twenty na siya. Di ba?
Bakit mo 'to ginagawa sa 'kin?
Maria, kasi di mo mabubura 'yong mga 'yon. Okay?
'Yong ospital, 'yong waiting room.
Pumasok kang umiiyak at lumabas kang high sa anesthesia.
Tandang-tanda ko pa. Ba't ko kakalimutan 'yon?
Kung gusto mong alalahanin, mag-isa ka. Ako, ayoko.
Pero gusto mo bang magkaanak?
Hindi sa 'yo.
E, kanino?
Wala.
Wala akong maternal instinct.
Natatawa ako pag naaalala ko kung paano ka sa mga anak ko.
-Paano? -Oo.
Fausto, di mo 'ko kilala.
Wala kang alam.
Totoo, pero at least di ako takot na pag-usapan ang nakaraan.
Di ko alam kung tama na di ko itinuloy 'yong bata.
Pero okay naman ako
bago mo ulit ginulo lahat.
Green ang mga mata niya sa panaginip ko.
Anita ang pangalan niya. Ang ganda-ganda niya.
Sandali lang, please.
Sige, tawagan mo 'ko paglapag mo.
-Takot kang mag-crash 'yong eroplano? -Hindi. Gano'n kasi talaga.
Tawagan mo 'ko paglapag mo. Italian lang ba 'yon?
Maria, oo na. Biro lang.
Tatawag ako kasi gusto ko talaga, okay?
Wag na tayong mag-away, por favor.
-Okay. -Okay?
Ingat sa biyahe.
Good morning.
Wala nang yogurt?
Kinain ko 'yong huli.
Sabi na, e.
Sige, bibili ako sa baba.
Wag na, Deme, okay lang.
Hormonal swing ba 'yan?
Oo.
Hindi. Di ko alam.
Gusto mo bang magbuntis?
Anong klaseng tanong 'yan?
Ewan ko. Oo nga.
Di mo na mahal si Pau?
Mahal ko si Pau.
Bakit ka nagwawala ngayong umaga?
Uminom ka ng kape.
Sinusubukan kong maging masaya, pero di ko kaya.
Lahat ng pagsubok at effort ko, lagi akong nahihirapan.
-Laging may laban. -Ano'ng ibig sabihin no'n?
-Di ko alam kung kaninong anak 'to. -Di sa 'yo?
Tanga ka ba?
Sa 'kin. Di ko alam kung kanya.
Kay Pau?
Oo, Deme.
Wow.
E, kanino 'yan?
-Puwes… -Ano?
Sa…
Hindi.
Hindi. Nagbibiro ka ba?
Hindi, Deme.
Di ka nagbibiro?
-Pero di ba may IUD ka no'ng… -Oo, meron.
-Di naman gumana. -Ngayon mo lang sinabi?
Grabe…
Laging nahihirapan?
Ang problema, sobrang gulo mo.
Deme! Deme, sorry.
Gago.
Nagsalin ng Subtitle: J. Ignacio sinabi?