Toen ik klein was, woonden we in een datsja.
Een soort huis met een puntdak.
Pa had in de krant gelezen…
…dat een bedrijf in Oost-Europa zulke Russische prefabhuizen verkocht.
Wat kijk je?
Het werd in één week opgebouwd.
Een video van Fausto.
Op een ochtend zei pa: 'We moeten weg. Het huis is onveilig.'
Later ontdekte ik dat hij helemaal niks had betaald.
Het is raar dat jij Fausto's video's bekijkt.
Je bent een vreemde voor hem, dus…
Ik weet niet of hij dat leuk zou vinden.
Natuurlijk.
Ik begrijp wat je zegt.
Bedankt. -Ik laat je wel even alleen.
In dat huis ligt een cassettebandje verborgen…
…waarop ik een jeugdherinnering heb opgenomen.
Ik wilde het als volwassene terugluisteren.
Ik weet niet meer precies wat erop staat…
…maar het ging over het feit dat m'n ouders altijd ruzie hadden.
Ik zou het nog eens willen beluisteren en aan m'n kinderen laten horen.
Als kind…
…wist ik me te redden, ondanks het verdriet.
Ik was altijd verdrietig, maar had toch een gelukkig leven.
Dus ik denk dat dat cassettebandje het recept voor geluk bevat.
Demè?
Ben je wakker? -Nee.
Sta op, we gaan eropuit.
We gaan op pad met Libero.
Waarom? -Vraag niet zoveel.
We gaan op schattenjacht. Kom op.
Schattenjacht? Ben je altijd zo opgewekt 's ochtends?
Valeria, we gaan ervandoor.
Riep je me? -Ja.
We gaan. Maria belde. We gaan op een soort uitstapje.
Naar m'n ouderlijk huis.
Wat leuk. -Dat is nog maar de vraag.
Maar Libero gaat ook mee.
Ik ga lunchen met m'n vader.
Ja, we hebben elkaar al zes maanden niet gesproken.
Hij belde me gisteravond en ik ben heel blij.
Waarom spraken jullie elkaar niet?
We hebben nooit een goede relatie gehad. Hij is soldaat en erg streng.
Helaas kreeg hij een dochter zoals ik.
Sinds m'n zus is overleden, is het nog lastiger geworden.
Hij zorgt nu voor m'n nichtje.
Hij heeft haar van me afgenomen. Ik mis haar heel erg.
Dat heb je niet verteld.
Je vraagt me nooit iets. -Vraag ik je nooit iets?
Oké. Misschien ontdek ik vandaag wel…
…dat m'n vader me ook kan verrassen.
Mensen veranderen niet. -Wat een fijne dosis optimisme.
Het is de waarheid. -Nou…
Oom.
Tot vanavond? -Tot vanavond.
Oké, doei. -Doei.
Libero komt niet. Het lukte niet.
Ik wist het.
Sorry.
Goed, dan stellen we het uit.
Nee. We stellen het niet uit.
Mag ik het proberen? -Ik denk niet dat het je lukt.
Vijf minuten. We zijn hier nu toch. Ik probeer het.
Mag ik? -Schiet op dan.
Libero. -Jeetje.
Hij zou toch niet meekomen?
Niet mij aankijken. Waarom heb je hem meegenomen?
Hij is geen hond. -Dit was niet de afspraak.
We zouden naar het huis gaan waar we hebben gewoond.
Logisch dat Gaetano mee wilde.
Ze heeft gelijk. -Snap je het niet?
Hij denkt dat ze weer samenkomen.
Je bent een slang geworden. Je spuwt gif als je praat.
Zeg jij maar niks.
Hoe dan ook, niemand wilde hierheen komen.
Alleen Gaetano was blij. Gelukkig is hij meegegaan.
Al is het maar het kleinste beetje enthousiasme.
Gun me dat. Laat me niet stikken.
We zijn hartstikke enthousiast.
Maar als Libero niet komt, gaat het uitstapje niet door.
Maria probeert het tenminste.
Misschien is het geen slim idee, maar toon wat positiviteit.
Laten we positief zijn. -Laten we lachen.
Jij begrijpt me. -Schat.
Hoi. -Libero. Hallo.
Hoi, Libero.
Hoe heb je hem overtuigd?
Wil je de waarheid weten?
Jullie praten te veel.
Veel te veel.
Blablabla.
Je bent onuitstaanbaar. Hoe zit het?
Hij heeft het geaccepteerd.
Ik heb het voor 57 euro geregeld.
Hij wilde 100.
Kom op.
Er moet een cassette zijn. -Wat is dat?
Een rechthoekig ding waar we muziek mee luisterden.
Ik heb deze bij me…
…zodat we 'm kunnen beluisteren.
Er heerst algehele verwarring.
Ik hoop dat deze dag ons allemaal rust kan brengen.
Moge zijn wil geschieden. -Amen.
Amen.
Ik zeg al niks meer.
Waarom ben jij erbij? -Maria heeft me uitgenodigd.
Is jouw huis in Spanje? -Nee, ik heb geen huis.
Ben je dakloos?
Nee. Je kunt ook een reizend bestaan leiden.
Ik ben wel in een huis geboren.
M'n moeder woont daar nog, in Barcelona.
Ik heb haar al twee jaar niet gezien. -Al twee jaar niet?
Ja. Zo raar is dat niet.
Ik vind van wel.
In Italië ben je altijd bij je familie.
Elders gaan kinderen vroeg het huis uit.
En dan heb je de mythe van het hebben van een eigen huis nog.
Ik wil geen huis kopen.
Ik ben het met Paul eens.
Pau. -Pau.
Dat familiegedoe is typisch Italiaans. Laten we eerlijk zijn.
Ik heb een Scandinavisch hart.
Een Scandinavisch hart? -Uit Oslo.
Hou toch op.
Wat is er?
Het is een klap, Lucia.
Dat had ik niet verwacht.
Loop rustig naar beneden.
Maria, rustig aan.
Schattig, hè?
Er zijn nog spinnenwebben. -Wauw, die open haard.
Weet je nog, die vleermuis? -Hoe zou ik dat kunnen vergeten?
Ik tilde je op en rende schreeuwend naar buiten.
Was papa erbij? -Ja, Faustino was er ook.
Alleen Gaetano was er niet. Zoals gewoonlijk. Toch?
Wat is dat?
Hoe kom jij binnen?
Sorry. De achterdeur stond open.
En er zijn muizen.
Als er muizen zijn, ga ik niet naar binnen.
Nee, kleine muizen. Veldmuizen.
Natuurlijk. Jij bent krokodillen gewend, dus muizen doen je niks.
Ik ben doodsbang. Ik ga. Doei.
Nogal prikkelbaar. -Hij is jaloers.
Heb je krokodillen gezien?
Er zijn muizen daarbinnen.
Je hebt het zwaar.
Sorry? -De Iberiër is van een ander niveau.
Ja, maar waarom zou me dat uitmaken?
Laat zien dat jij sympathiek bent. Je maakt kans.
Demetrio. Kom op.
Laten we ons opsplitsen.
Demetrio, ik, Pau, Maria. Kom.
Laat je me alleen met hem? -Ja. Kom.
Marì. -Waar ga je heen?
Mijn hemel.
Pas op.
Blijf daar. Het is gevaarlijk.
Nee, joh. -Waarom zijn we hier dan?
Laat ze komen. Drie generaties in een rij.
Mooi, dit zijn sterke emoties. Dit is het leven.
Dat is twee. -Verdikkeme.
Wees voorzichtig, anders ga je nog dood.
Dat zou je wel willen.
Geen cassette hier.
Luitenant Ciaramitano. Ogen open.
Ja, meneer.
Geef me de zaklamp. Niks aanraken, je wil geen tetanus.
Marì, niet ineens stilstaan. -Ik ben duizelig, sorry.
Ik voel me niet goed.
Gaat het, Maria? Zeker weten? -Het gaat wel over.
Ik help je. -Ik ben duizelig.
Misschien is ze claustrofobisch. -Geen idee.
Ze is niet claustrofobisch. Nee. -Oké.
Lage bloeddruk? Heb je wel ontbeten?
Heb je wel gegeten? -Ja, ik heb gegeten.
Waarom vertellen we het niet?
Nee. -Ze maken zich zorgen.
Ze komen er toch wel achter.
Wat is er aan de hand? -Niks.
Maar het is iets geweldigs. -Je bent zwanger.
Ja.
Nee.
Ben je zwanger?
Waarom huil je nu? Dat is toch fantastisch.
Goed gedaan. -Dat zeg je dan niet.
Wat zeg je dan? -Ik weet het niet.
Geef me een knuffel.
Blijf daar.
VOOR DE VOLWASSEN FAUSTO
Wat staat erop?
'Voor de volwassen Fausto.'
Moet ik 'm afspelen?
Vooruit dan.
Hoi. Ik heet Fausto Ciaramitano en ik ben negen jaar oud.
Dit bericht is voor de volwassen Fausto.
Ik wil je vertellen wat ik hoop dat me zal overkomen.
Ik hoop dat papa en mama uit elkaar zijn.
Ze maken altijd ruzie en ik hou er niet van als ze schreeuwen.
Zelfs nu m'n broertje bijna geboren wordt.
We weten z'n naam nog niet.
Ik wil dat hij Valerio gaat heten.
Gisteravond hoorde ik ze ruziemaken en schreeuwen.
Papa werd boos op mama en zei: 'Je hebt een ander. Vertel de waarheid.'
Vanmorgen zei mama dat papa veel domme dingen zegt…
…maar ze toch van hem houdt.
En ik geloof haar, want mama vertelt altijd de waarheid.
Ik hoop dat je een mooi gezin hebt…
…en een huis vol vrienden die je een goed mens vinden…
…en dat je geen geld steelt.
Hier is wat advies, volwassen Fausto.
Om gelukkig te zijn, moet je eerst aan jezelf denken.
Ik wil altijd anderen gelukkig maken, maar dat lukt niet…
…want op dit moment ben ik verdrietig.
Luister, als je een gelukkig gezin wil, moet je eerst zelf gelukkig zijn.
En soms moet je egoïstisch zijn…
…en niet altijd aan anderen denken, zoals ik doe.
Dag, Fausto. Ik spreek je over lange tijd…
…want ik hoop dat je 74 jaar of nog ouder wordt.
Als we terug in Rome zijn, ga ik met de kinderen een burger eten.
Nee, ik ga niet mee. En ik laat de kinderen niet alleen.
We zijn moe en we gaan slapen.
Waarom? -Dat heb ik besloten.
Als ik mag… -Nee, jij bepaalt dit niet.
Waarom, oom? We gaan geen drugs kopen.
Een heel toepasselijke hyperbool.
Maak je geen zorgen. Ik ga met ze mee.
Hoe ging het?
Ik hoorde de stem van m'n zoon en…
…nu heb ik een brok in m'n keel die niet weggaat.
Ik heb ook een brok in m'n keel.
Een andere, hoor. Maar toch een brok.
Wil je me iets vertellen?
Laten we erover ophouden.
Je overdrijft een beetje.
Ik overdrijf? -Of ik, wat jij wil.
Maria, wat is het probleem? Dat ze het niet mogen weten?
Het spijt me, maar ik dacht dat het goed nieuws was. Sorry.
Mag ik zelf bepalen wat ik deel?
Oké, ik wil geen ruzie. Ik zat fout, je hebt gelijk.
Nu behandel je me als een idioot. -Dat doe ik niet.
Ik zeg steeds de verkeerde dingen. Ik weet het niet meer.
Zie je niet dat het niet werkt?
Dat hier geen plek voor me is?
Weet je wat?
Je hebt gelijk. We kunnen beter niet praten vanavond.
Alsjeblieft. -Dank je.
Bedankt.
Vrijheid is de basis van democratie.
Een goed uitgangspunt, toch?
En zelfs kinderen hebben de vrijheid om te kiezen.
Ik denk dat jullie er iets te veel van hebben.
En dan heb je ook anarchie, democratie zonder wetten.
Dat heeft interessante kanten.
Maar wij hebben dat niet nodig. -Waar heb je het over?
Ik snap het. Hij wil dat we naar huis gaan.
Het gaat niet om welke plek…
…maar om dat jullie weer samen op dezelfde plek wonen.
Dat wilde jullie vader.
Hij zei dat we alles moesten doen om gelukkig te zijn.
Je vader had gelijk.
Gaetano, begin jij nou niet. -Jij ook niet.
Een beetje anarchie is nodig in het leven.
Anarchie rijmt op euforie.
En orde rijmt op… -Op niets.
Op horde.
Slimme jongen, hè?
Wat zou jou gelukkig maken?
Ik wil samen in een huis wonen.
Dan moet je vechten, Ercolino. Vechten voor wat je wil.
De strijd aangaan als een krijger. Snap je?
Ja. -Laat die krijger eens zien.
De krijger, wat grappig.
En jij, Libero?
Wil je in het pleeggezin blijven? Is het daar leuk?
Zeg het gerust.
Je mag het zeggen.
Ja. -Blijf dan in het pleeggezin.
En trek je niets aan van anderen.
Maakt dit je gelukkig? Dan moet je ervoor vechten.
Zoals je vader zei.
Nee, ik wil daar niet blijven.
Weet je wat?
We begrijpen niet altijd meteen wat ons gelukkig maakt en wat niet.
Dat kost tijd.
Neem de tijd die je nodig hebt. Je bent nog jong.
Proost.
Proost, Gaetano. -Proost.
Liberté. Égalité.
Fraternité. Goed zo. Hij snapt het.
Ik heb schoenmaat 43. En jij? -38.
Maat 38.
Maat 43 en 38.
Bedankt, erg aardig. -Graag gedaan.
Dat is dan zes euro, Marco.
Nu je werkt, kun je betalen.
Ja. Ik werk. Klopt. -Doe je moeder de groeten.
Hoe ging het?
Hier. -Ik snap het…
Je gooit een strike.
Niet zo slecht als anders. -Je gooit een strike.
Ga je mij niks vragen?
Wat moet ik vragen? -Je behandelt me als…
…een krukje, een beker melk.
Niet lachen. -Wat is er nu?
Ik adem. Ik ben een mens. Geen glas melk.
Ik snap het. Wat bedoel je daarmee?
Ik heb m'n vader ook gezien vandaag.
Dat boeit je totaal niet. -Dat is niet waar.
Rot toch op.
Ik vraag je niks. Ik geef je een plek om te slapen, eten…
Je kunt op z'n minst vragen hoe het met me gaat.
Ik weet het. Sorry.
Soms zijn excuses niet genoeg.
Op een gegeven moment niet meer.
Ik ben het spuugzat…
…om als een mislukkeling behandeld te worden. Begrepen?
Ik snap het.
Ik begrijp je. Ze behandelen mij ook altijd als een mislukkeling.
Wat is dat nu weer voor redenatie? Leg het me uit.
Vertel eens hoe het ging. -Slecht.
Het spijt me.
Dat weet ik, maar zeg dat niet meer.
Oké. Willen we…
…stoppen met huilen?
Wat willen we doen?
Laten we vrijen.
Wat bedoel je?
Zoals toen we elkaar voor het eerst ontmoetten.
Die eerste keer was het anders.
We wilden allebei even nergens aan denken.
Een beetje zout.
Ik hou gewoon niet van concurrentie.
Welke concurrentie? -Als hij er is, voelt het als een strijd.
Dus ik ben een prooi? Jullie vechten om een vrouw?
Zo zit het niet. Dat weten we allebei.
Je weet nogal veel. Je weet dit, je weet dat.
Je wilde mij er niet bij hebben.
Dat betekent iets. -Wat betekent dat dan?
Dat ik in jouw ogen geen deel uitmaak van deze familie.
Je overdrijft, Sergio.
Ik deed het alleen om je het gedoe te besparen.
Het gedoe? -Ja.
Gedoe?
Daar zijn we. -Ik ben er weer.
Dat is geweldig, lieverd.
Dankzij hem. Hij gedroeg zich goed.
Ik heb één kleinzoon teruggebracht. Binnenkort komt de andere.
Sergiolino, goedenavond.
Goedenavond. -Wat doe je?
Ik ga naar huis. -Waarom?
Omdat ik hier niet wil blijven. -Ga dan maar.
Ze is zo mooi als ze boos is. -Ik ben niet boos. Hou je mond.
Ja, daarom werden we verliefd op elkaar.
Dit gaat niet zo. -Als je hierom al vertrekt…
…wilde je sowieso weggaan.
Ik geef het toe. Ik kan je ex-man niet velen.
Ik kan hem niet uitstaan. -Goed.
Ga dan maar.
Ik ga.
Maar kom niet terug.
Ik kom ook niet terug, Lucia.
Twee dingen geven me gemoedsrust.
Ik weet nu wel wat het ene is.
Het andere is dansen.
Daar kan ik je niet mee helpen. Ik kan niet dansen.
Je hebt nog een tijdje een bed nodig.
Ja, op z'n minst een paar dagen.
Dan moet je me iets teruggeven.
Ben ik je tot last? Want dan ga ik vanavond weg.
Nee. -Zeg het gerust.
Nee, blijf.
Maar dans.
Maar ik kan niet dansen. -Dans met me.
Kom op. -Ik kan niet dansen.
Hop, hop, hop, olé, olé, olé. Nu dans je met me.
Je bent gek geworden. -Kom op. Je moet het leren.
En dan gaan we wedstrijden doen.
Kom op. -Je bent gestoord.
Kom op, ik doe alles.
Het is simpel. Je hoeft niet veel te leren.
Ik leer het je wel. Daar ben ik voor. Een maand repeteren, zoiets?
Ik voel me net een idioot. -Kom op, nou.
We hoeven niet te winnen. Het is alleen om iets te bewijzen.
Je hoeft niets te bewijzen.
Maar…
Het zal me op de een of andere manier helpen.
Als je niet wil, ga je maar in de auto slapen.
Geen probleem.
Laten we dansen.
Ik sta op m'n tenen, want dansschoenen hebben hakken.
De voet die tikt, is de voet die weer beweegt.
Wat betekent dat?
Eén, twee, drie, vier, terug. Goed.
Eén… -M'n knie.
M'n voet. -Au.
Sorry. -Nog een keer.
Sorry.
Zullen we cordon bleus opwarmen?
Wat ben je aan het doen?
Ik heb een ticket voor morgen.
Het is beter als ik een paar dagen naar Spanje ga.
Jij hebt hier nog dingen te doen en ik loop alleen maar in de weg.
Dat is niet waar. -Jawel.
Ik kan alles voor ons voorbereiden in Barcelona.
Laten we een proefperiode afspreken.
Als je het er niet fijn vindt, zien we wel waar we de baby opvoeden.
Zeg dat je niet om mij weggaat. -Nee.
Nee, kijk me aan.
Het is gewoon dat dit allemaal…
…deze hele familie…
Het is niks voor mij.
Het was prima toen we met z'n tweeën waren.
Maar hier niet.
Ik weet niet of ik dat leuk moet vinden.
Ik ook niet.
Maar ik denk dat het 't beste is voor ons allebei.
Dan kun je meer ontspannen en iedereen helpen.
Dat is wat je het liefste doet.
Ik weet zeker dat je zo gelukkiger bent.
Echt.
Hij is in slaap gevallen. -Goed zo.
Sorry van daarnet.
Ik probeer het luchtig te houden. Wat moeten we anders?
Ik wilde niet zo'n situatie creëren.
Wat wil je dan creëren? Je hebt nog nooit iets gecreëerd.
Nee, Gaetano. Nee.
Wat betekent deze kus?
Niks, Lucia.
Fragmenten van geluk.
Daar heb ik gisteren over gedroomd.
Ik wil er niet aan terugdenken. -Het derde kind.
Ik zag hem. Of eigenlijk…
Haar. Een meisje.
Alsjeblieft, Fausto, nee.
We moeten erover praten voor ik doodga. Kan dat, één keer?
Wat moeten we zeggen? We waren 18, kinderen nog.
Hoe konden we een kind opvoeden? -Het zou ons gelukt zijn.
Dan zou ik drie kinderen hebben. Ze zou 20 zijn. Ongelooflijk.
Waarom doe je me dit aan?
Maria, je kunt dingen niet uitwissen.
Het ziekenhuis, de wachtkamer.
Je ging huilend naar binnen en kwam verdoofd weer naar buiten.
Dat weet ik nog. Waarom zou ik dat vergeten?
Als je het wil oprakelen, doe dat dan alleen.
Wil je kinderen?
Niet met jou.
Met wie dan? -Met niemand.
Ik heb geen moederinstinct.
Ik word blij om hoe je bent met mijn kinderen.
Hoe ik ben? -Ja.
Je weet niet hoe ik ben. Je weet niks van me.
Dat is waar, maar ik ben niet bang om over het verleden te praten.
Ik weet niet of het kind weghalen de juiste keuze was.
Maar het ging prima met me tot jij alles weer op z'n kop zette.
Ze had groene ogen in m'n droom.
Ze heette Anita. Ze was zo mooi.
Momentje, alstublieft.
Bel me als je geland bent.
Bang dat ik neerstort? -Nee. Dat doe je gewoon.
Of is dat ook te Italiaans?
Maria, ja. Ik maakte een grapje.
Ik bel je omdat ik het graag wil, oké?
Laten we niet ruziënd afscheid nemen.
Oké. -Oké?
Goede reis.
Goedemorgen.
Zijn er geen yoghurtjes? -Ik heb de laatste opgegeten.
Ik wist het.
Ik zal er een paar gaan kopen.
Hoeft niet. Het is al goed.
Komt dit door de hormonen? -Ja.
Nee. Ik weet het niet.
Wilde je wel zwanger worden?
Wat is dat voor stomme vraag?
Ik weet het niet. Inderdaad.
Hou je niet meer van Pau? -Natuurlijk wel.
Waarom doe je dan zo moeilijk? Drink je koffie op.
Ik probeer gelukkig te zijn, maar het lukt niet.
Elke poging, elke inspanning is een worsteling.
Het is een constante strijd. -Wat betekent dat?
Het kind. -Is het niet van jou?
Ben je dom? Wel van mij, maar misschien niet van hem.
Van Pau?
Ja, Demè.
Van wie is het dan?
Nou… -Wat?
Het is…
Nee.
Nee. Maak je een grap?
Nee, Demè. -Is het geen grap?
Je had toch een spiraaltje? -Ja, klopt.
Die werkte blijkbaar niet. -En dat vertel je me nu pas?
Verdomme. Welke worsteling?
Het probleem is dat jij een puinhoop bent.
Demè. Het spijt me. -Krijg wat.
Vertaling: Joyce Libregts g wat.