ÜÇ AY ÖNCE
Sarah.
Neredesin?
Sana konum atarım.
Ama yalnız gelmen gerek.
Yanında biri olursa beni bulamazsın.
Siparişinize karar verdiniz mi?
İyi akşamlar.
-Torunum nerede? -Dışarıda, arabada.
Gayet iyi.
-Dur. Konuşalım. -Neyi konuşacağız Sarah?
Resmen çocuk kaçırdın. Durumun vahametini anlamıyor musun?
Biliyorum. Üzgünüm.
-Ama suç biraz da sizde. -Ne?
-Bizde mi? -Bana başka çare bırakmadınız.
Bu konuyu hâkimle konuş o zaman.
Hiçbiri bizim kararımız değildi.
Madem kendini haklı görüyorsun, ne diye beni aradın?
Kayboldum.
Kriz geçirdim. Sokakları tanıyamadım.
Saatlerce dolaştım, havaalanı çıkışını bir türlü bulamadım.
Libero'ya çaktırmadım ama…
Panikledim.
Benzin istasyonunu gördüm, içeri girip seni aradım.
Ne yapayım şimdi?
Sırtını sıvazlayıp seni havaalanına mı götüreyim?
Onu eve götürmeni istiyorum.
Benimle kalamaz. Yapamam.
Yanına gidelim mi?
Sen mi konuşacaksın, ben mi?
Sen konuş. Ama bizi kendin buldun, ona göre.
Hayır, neden? Neden öyle söyleyeyim? Olmaz.
-Seni benim aradığımı sakın söyleme. -Hayır, mümkün değil.
Hepsi senin kabahatinken suçu üstlenip kendimden nefret mi ettireyim?
-Lütfen, yalvarıyorum. -Hayır!
Sana borcum yok.
Seni aradığımı ona söylemeyeceğine söz verirsen bir daha hiç karşına çıkmam.
Lucia. Lütfen.
Affedersiniz.
Affedersiniz! Ben yapabilir miyim?
-Buyurun. -Sağ olun.
İşte oldu.
Buyurun.
-İyi misiniz? -Evet.
-Yıkama ve fön, değil mi? -Evet.
DENEYİMLİ ELEMAN ARANIYOR
-Buyurun. İyi günler. Teşekkürler. -Size de.
AİLEMİN HİKÂYESİ
Sevgilin uykuyu pek seviyor.
Ya, tabii. Beşten beri ayakta.
Roma'da geziyor, kim bilir ne yapıyor.
Bana kalsa bu kadar çabuk dönmezdim.
Sırf çocukları merak ettiğim için döndüm.
-Tabii. -Sen ne sandın?
Anneleri Libero'yu İtalya'dan izinsiz çıkarmaya çalıştı.
Havaalanında durdurdular. Onları görmesini yasakladılar. Haklılar.
-Ne demek o? -Olay tam olarak öyle değil. Ama neyse.
-Hayır, olayı bilmek istiyorum. -Açıkçası önce Lucia'yla konuşmak isterim.
Peki.
Sen nasılsın?
Ben…
İyiyim Marì.
Taşındım.
Hatta birkaç…
…kaçamağım bile oldu.
-Birden fazla mı? -Abartmayalım canım.
Şey diyelim… Bir iki tane. Bir buçuk.
Neyse, size yardım edemediğim için üzgünüm ama…
Son birkaç aydır çok mutluyum.
Buna çok ihtiyacım vardı. Fausto'nun ölümünü atlatmalıydım.
Âşık bile olmuşsun. Yani mutlu olduğun belli.
Senin de. Kaçamakların olmuş.
Tamam, dinle, bırakalım boş lafları.
Geçen gün sana sesli mesaj atıp son ayların nasıl geçtiğini anlattım.
Sense bir adamla çıkageldin.
Ben şimdi işe gideceğim. Sen Pau'yu bekle, ona kahvaltı hazırla.
Ama artık bunu konuşmayalım, tamam mı? Sorun yok. Hiç sorun yok.
-Dikkat! -Dikkat!
-Hadi! -Vur!
-Gol! -Gol!
-Merhaba. -Ben Libero'nun babaannesiyim.
-Memnun oldum. Ludovica. -Mümkünse torunumu görmek istiyorum.
-Libero bugün yemeğini okulda yiyecek. -Doğru.
Kahve alır mısınız?
Yok, aslında şeyi soracaktım. Neden torunum beni arayamıyor?
-Diğer çocuklar gibi. -Arayabilir elbette.
Herkes her gece arıyor.
-Ama o beni hiç aramıyor. -Onu zorlayamayız, değil mi?
-Nedenini söyledi mi? Bana kızgın mı? -Yok hanımefendi, merak etmeyin.
Çocuklar başta böyle aşırı tepki verebilirler.
-Endişe edecek bir şey yok mu? -Değişime alışmanın bir yolu da bu.
-Adın… -Ludovica.
Kaç yaşındasın? On sekiz mi?
-Yirmi dört. -Güzel.
Dinle 24 yaşındaki Ludovica. Torunumun alışması gereken bir şey yok.
Tam tersi.
Bu durumun geçici olduğunu ona anlatmanız lazım.
-Anlıyor musun? -Anlıyorum.
Güzel.
Libero aramasa da onu istediğiniz zaman görebilirsiniz.
-Gerçekten mi Ludovì? Sağ ol. -Güle güle.
Hadi oradan be!
Ne oluyor? Sana diyorum Valè!
-Burada yok. -Bu dağınıklık ne?
-Neden saçını yaptırdın? -Neden evimi dağıtıyorsun?
Fausto'nun sakladığı parayı arıyorum. O varken parayı burada bırakamam.
-Güvenli bir yere koyacağım. -Biraz abartmıyor musun? Yapma.
Bu adam 13 yaşımdayken bana aldığın Dalmaçyalı'yı satmıştı, unuttun mu?
-Kes şunu. -Köpeğimi satmıştı!
Neler yapabileceğinin farkında mısın?
İşte burada.
Başka da var.
Evet. Banyo fayansı.
Baksana Valerio.
-Evet. -Valerio? Konuşabilir miyiz?
Bu tavırlarından bütün ailen bezdi artık.
Yaptığın saygısızlık kabul edilir gibi değil!
Tamam mı? Şunu da unutma, ben senin babanım. Al.
Bu adam 25 yıldır bana hiçmişim gibi davranıp
bir de saygı bekliyor.
Hadi oradan be!
-Valè, sakince konuşmamız lazım. -Sen işine bak anne.
Sence de evden gitmen biraz psikopatça değil mi?
Anne, o gidene kadar dönmeyeceğim. Bence sen de gitmelisin.
-Benimle ne ilgisi var? -Hep hata yapıyorsun.
Sergio'yla evlenmek istiyorsan evlen! Git Sergio'yla yaşa.
Onunla kalmak istiyorsan kal.
Onunla birlikte Ercolano'ya dön. Ne bok yersen ye!
-Sana ihtiyacım yok artık. -Evimi terk mi edeyim?
-Ev senin mi? -Evet!
Kirayı ödeyen kim?
Kal sağlıcakla.
-Selam Valerio. -Selam Maria.
-Annen evde mi? -Evet, pislik babamla birlikte.
-Daha gitmedi mi o? -Nerede o günler! Bir yere gideceği yok.
Maria! Nasılsın güzelim?
-Göğüslerini mi yaptırdın sen? -Hayır. Lucia nerede?
Gerçekten evleniyor musun?
Sergio düğün diyor ama aslında ufak bir kutlama yapacağız.
-Ama mutlusun, değil mi? -Evet.
Sen de âşık olmuşsun. Doğru mu bu?
Senin adına sevindim.
İçeri girdiğimde gördüğüm o dağınıklık neydi?
Valerio olay çıkardı.
"Evden git, burada faydan yok" diyor.
Onunla hiç konuşulmuyor. Bazen beni korkutuyor.
Belki haklıdır. Gaetano burada kaldığı için yani.
Gaetano'dan önce de aklı başında değildi.
Libero meselesini kendi halletmek istedi. İşte sonuç ortada.
Demetrio'yu da bulaştırdı.
Valerio'ya engel olmasını bin kere söyledim ama yok.
Libero meselesini ikimiz çözmeliyiz.
Marì, ne yapacağımı bilmiyorum. Sabah sebebini sormaya gittim.
İstese bizi her gece arayabilirmiş ama istemiyormuş.
O zaman ısrarcı olacağız. Bizimle konuşana kadar orada bekleyeceğiz.
-Sen de ona doğruyu söyle. -Olmaz Maria.
-Sarah'la olanları anlatmalısın ona. -Hayır, anlatmayayım.
Sen anlatmazsan ben anlatırım.
-Bak! -Bu sen misin?
Evet, tabii. Altı yıl gezdim.
Endonezya, Meksika, Cezayir.
Hep motosikletle mi?
Tabii. Tüm dünyayı gezdim.
-Peki geçimini nasıl sağlıyorsun? -Geçim mi?
Evet, yani… Nasıl para kazanıyorsun?
Şey, haftada üç video paylaşıyorum, sonra…
Bir sürü takipçim var.
-"Takipçi." -Evet.
Sonra Maria'yla tanıştım ve her şey değişti.
Bu arada Pau, Maria'yla nasıl tanıştınız?
Chiapas'ta bir köyde tanıştık.
-Meksika'da. -Evet.
Odada bir sorun olduğu için aynı odada kaldık.
Evet.
Evet, yedi gün odada kaldık, hiç dışarı çıkmadık.
-Lokantaya falan gitmişsinizdir. -Hayır.
Beni motorumdan indirebilen tek kişi oldu o.
Çünkü çok iyi bir dinleyici.
-Maria mı? -Evet.
"Nasılsın? İyi misin?" diye soran pek insan bulamıyorsun, anladın mı?
-İzninle. -Tabii.
-Alo? -Bu hiç doğru değil Demetrio.
Lucia'nın evindeyim. Durum sandığımdan da kötü.
-Sen de suç ortağısın. -Ne konuda?
-Nasıl yani? Libero'yu diyorum. -Suç ortağı falan değilim ben.
Bu işi en iyi Valerio'nun halledeceğini düşünüyorum.
Ciddi misin? Bu olanlar konusunda bir fikrin var mı?
-Tabii ki. -Ne peki?
-Onu hemen eve getirmeliler. -Bunu onlara söylesene.
Ben birinci derece akraba değilim. Kaç kere söyleyeceğim? Sen de değilsin!
Bunun konuyla ne ilgisi var?
Bu konuda yasal söz hakkımız olmadığını ne zaman anlayacaksın?
Karar hakkımız olmayabilir ama hatalarına da göz yumamayız.
-Ona akıl vermen şart. -Hayır, bak, onunla konuşamam.
Bu aile meselelerine beni karıştırma.
-Geriliyorum, biliyorsun. Olmaz. -Hep aynı şey.
Seni iyi biliyorlar, beni şirret. Sen de buna bayılıyorsun.
-Hayır, bak. Ben öyle demedim. -Dedin.
-Sözlerimi çarpıtıyorsun! -Demè! Ödleksin sen.
-Öyle mi? Sen de çok… -Bırak be.
Eğer bu şekilde… Alo?
Yüzüme kapattı.
Maria'ydı.
-Maria mı? -Evet, Maria.
Maria'nın birçok yüzü var.
Dinleyen Maria var, siktir çeken Maria var.
Bu seferki dinleyen Maria'ydı.
Selam!
Ya sabır.
Bir şey deme. Zaten kötü bir gün. Daha da kötüleştirmeyelim.
-Sergiolino, adamım! -Selam!
Selam! Biraz sinirleri bozuk.
-Nasıl sence? -Nasıl mı?
Sizce nasıl?
Fena olmadı.
Ya ben?
Ben nasıl olmuşum?
-Harika olmuşsunuz. -Teşekkür ederim.
Karım bana hiç iltifat etmedi. Bir kez bile.
Karısı değilim. Hiç uğraşma. O takımı alacak parası yok.
Ben bu takımı alayım mı Lucia?
Yani Sergio… Sana yakıştı gibi, değil mi?
"Gibi" mi? Emin değilsen başka takım deneriz.
Başka mı? Bu dördüncü!
Evet ama içine sinmedi. Sorun malzemesi mi, kumaşı mı?
Yok, sorun kumaşı değil de…
Vücut yapısıyla alakalı. Bilemiyorum. Üzerinde salaş durdu.
Su ısıtıcısına benzedin Sergio.
-Yapma işte, üzülme. Biliyordum. -Bana su ısıtıcısı dedin!
-Özür dilerim ama Sergiolino… -Evet.
-Çift düğmeli takım giysen? À ma manière. -"A mama" ne?
-Manière. Fransızca, Sergio. -Pek tarzım değil.
-Ben… -Tarzı değilmiş, gördün mü?
Yeter. Düğün bile sayılmaz.
Kutlama mı? Yemek mi? O bile değil. Piknik.
Pikniğe ne giyilir? Kot ve gömlek. Görüşürüz!
Konuşma sakın. Sus. Hayret bir şey!
Pardon. Hemen çıkarıyorum. Ama önce çok önemli bir açıklamam var.
-Sergiolino, beni duyuyor musun? -Evet, duyuyorum.
-İmzalayacağım. -Neyi?
Boşanma evraklarını.
Doğru olan bu.
-Yeri mi, sırası mı bunun şimdi? -Evet.
Bence bu konuyu konuşmanın tam sırası.
Üstümde böyle güzel bir çift düğmeli takım varken, tamam mı?
Artık evlenebilirsiniz.
-Nereye gidiyor? -Sigara içmeye.
Sağ ol Gaetano.
-Sevindin mi? -Evet.
Teşekkürler.
Ercolino!
-Nasılsın? -İyiyim.
Tanrım, bana anlatacağın çok şey vardır. Benim de sana anlatacaklarım var!
Sola dön demiştim Lucia.
-Orada daha az trafik oluyor. -Hoş geldin Maria.
-Milim milim ilerliyoruz. -Başladın mı yine?
-Susuyorum. -Tabii.
Hemen gidecek misin?
Bunu şimdi konuşmamıza gerek yok. Daha yeni geldim.
Ayrıca Pau'yla tanışmanızı istiyorum. Ona sizden çok bahsettim.
Bu ne?
Madrid'deki Kraliçe Sofía müzesinden. Beğendin mi?
Beğenmedin. Anladım.
-Bu hediyeleri Libero'ya kim götürecek? -Bu akşam gideriz.
-Sen, ben, Maria. Olur mu? -Ben gelmiyorum.
Gitmemiz şart çünkü onu unutmadığımıza inanması gerek.
Bizi unutan o bence.
Deme öyle. Doğru değil. Hepimizi, bilhassa seni özlüyor.
Ben onu özlemiyorum.
Böyle laflar istemiyorum. Geliyorsun, o kadar.
Gelmiyorum. Sen git. Zaten senin yüzünden gitti.
Hayır! Benim yüzümden mi?
O annemle kalmak istedi, sen gidip onu aldın.
Ne… Hayır Ercole! Gel buraya! Arabaya bin!
Ercolì, gel buraya! Annesiyle kalmasını hâkim yasakladı.
-Ben değil! -Ama ayrılmalarına sevindin.
-Yok öyle bir şey. Sakin ol! -Öyle tabii!
Hayır, bu çok kötü.
Bırak söylemeyi, böyle düşünmene bile izin vermem.
Ne yapacaksın? Zihnimi mi kontrol edeceksin?
Hayır! Ercole!
Ercole, dur!
Beni öldüreceksin sen.
Gel buraya.
OFİS
Aman be! Ödümü patlattın!
-Geldiğini duymadım. -Ne yapıyorsun?
Sen yatakta uyumak istemezsin.
Yatağı istemediğimden değil de rahatsızlık vermek istemem.
-Denesene. -Şimdi mi?
Dene hadi!
Deneyeyim.
Fikrini söyle.
Tüy gibisin.
Hâlâ acıyor mu?
Hayır.
Acımıyor.
Her neyse, çok rahatmış.
-Teşekkürler. -Ne demek.
Hoşça kal tatlım.
-Dışarı mı çıkıyorsun? -İşim var. Sen dedenle kal, tamam mı?
Hadi bakalım.
Bak ne güzel bir gün anne.
Güneş pırıl pırıl.
Seni özlüyorum Faustì.
Her şey yoluna girecek anne.
Ercole?
-Beni bir daha onunla yalnız bırakma. -Sartù'yu fırına koydum, tamam mı?
Paramı çalacaktı. İskambilde hile yaptı.
Şaka yaptım ben. Çocuktan para çalar mıyım? Daha neler!
Kartları çaldın, gördüm. Valerio amcamı da kötüledi.
Bana bardak fırlattığını da söyle.
-Ne dedin? -Önemli bir şey değil.
Valerio amcam ezikmiş. Hepimizden nefret ediyormuş.
"Hayal kırıklığı" dedim sadece.
Affedersin tatlım. Benimle gel.
-Sonra seninle biraz konuşalım. -Lütfen. Hadi.
-O çocuk iyi değil. Bardak attı. -Bir daha onunla konuşma.
Kime ne istersem söylerim.
-Fikrine ihtiyacı yok. -Ben dobrayımdır.
Çocuğu koruyorum ben.
Hayatta kimsenin acı çekmemesi gerektiğine inanmışsın hep.
Ama o iş öyle olmuyor.
Hayatta öfke de var. Travma da var. Elden ne gelir?
Bunlardan kaçamazsın Lucia. Bunu unutma.
Kendine yazık ediyorsun.
Niye yazık ediyormuşum? Neden söz ediyorsun?
O sefil Sergio'yla evlenmek istiyor musun?
Cevap ver.
-Kes şunu. Tamam. -Terk edilmekten mi korkuyorsun?
Sorun bu mu?
Gaetano, ben senin bildiğin o kadın değilim artık.
Evet, fark ettim.
Benim bildiğim o kadına ne oldu Lucia? Nerede o?
Şimdi bir de psikolog mu kesildin? Bırak bu işleri Gaetano! Bırak!
Demetrio, hadi ama abi!
Üç saattir oturuyoruz burada. Konu ne?
-Evet. -Evet.
Şimdi Valerio…
Ben…
Sana şeyi söylemem lazım da…
Biz düşündük ki Libero'yu eve getirmenin vakti geldi.
"Biz" dediğin kim, sorabilir miyim?
Şey, ben. Maria.
Bir de annen Lucia tabii.
Al işte. Bana karşı birlik olmuşsunuz. Aferin size.
-Aferin. -Hayır.
-Hayır Valerio, böyle… -Evet, birlik oldunuz.
-Olmadık. -Oldunuz.
Hepimiz ayrı ayrı düşündük ve aynı fikirdeymişiz.
Maria'yı yarım saat gördün, hemen etki altında kalmışsın, baksana.
Hayır Valerio, öyle değil.
Bu benim fikrim. Seni dinleyerek hata ettim.
Neden hep suçlu ben oluyorum? Yoruldum artık.
Maria'yı desteklersen sana döner sanıyorsun, mesele bu aslında.
Ama o, İspanyol'la birlikte. Anladın mı?
-Ercole? -Amca, neredesin?
Demetrio amcanlayım.
Dedem delinin teki. Artık burada kalmak istemiyorum.
Biliyordum. Merak etme. Gece gelip seni alırım.
Tamam, bekliyorum.
-Görüşürüz. -Ne oldu?
Ne mi oldu? Siz fikir yürütünce olacağı bu işte.
Tanrım.
Gerginlikten kusacak gibiyim.
Gülümse Lucia.
Evet.
Libero!
-Nasılsın? -İyiyim.
Bugün neler yaptın?
Bahçeden sebze topladık, sonra da onları pişirdik.
Hem topladınız hem de pişirdiniz mi?
Nasılsın? Arkadaş edindin mi?
Burayı sevdim. Her gün farklı bir şey yapıyorum.
-Yarın ata bineceğiz. -Ata da mı bineceksiniz?
Ben ata binmeye çok korkardım.
Burayı sevmene şaşmamalı. Mutlu olmana çok sevindim.
Hepimiz sevindik.
Ama evdeki durum malum.
-Seni çok özledik. -O ayakkabılar kimin?
-Giacomo ödünç verdi. -Seninkiler nerede?
Yıkanıyorlar. Çamur oldular.
Neden söylemedin? Sana ayakkabı getirirdim.
Biz burada her şeyi paylaşıyoruz. Senin benim yok.
Ne harika, değil mi?
Evet ama onun ayakkabısını giyemezsin. Olacak iş değil tatlım.
Libero, bize doğruyu söyle.
Bana kızdığın için mi eve gelmiyorsun?
Evet, biraz.
-Neden peki? -Nedenini biliyorsun.
Hayır, yeter Libero. Benim suçum yok.
Peki…
Annen rica ettiği için seni almaya geldim.
-Yalan söylüyorsun. -Hayır Libero, doğru.
Annen artık seni istemediği için geldim. Anladın mı?
-Al işte. Artık iyice nefret eder benden. -Hadi ya? Sen… Tabii ki eder Lucia.
Böyle sert çıkmana gerek yoktu.
Hayır, nefret etmiyorum.
-Büyükannenin evine dönecek misin peki? -Dönmeyeceğim.
Ama size kızgın değilim.
Annem kendisi gelip beni alsın diye burada kalacağım.
O beni almaya gelene kadar buradayım.
-Her şey tamam mı? -Evet.
Aferin. Sırt çantanı al.
Hadi gidelim.
-Nereye? -O gidene kadar Ercole benimle kalacak.
-İyi de neden? -Amcamla kalmak istiyorum.
-O adamla değil. -Zorlama işte. Artık benimle kalacak.
-Hadi Ercole. -Bekle Valerio.
Böyle olacağını bile bile o burada kalacak diye direttin.
-Bravo. Hoşça kal. -Hayır, dur Valerio.
Bekle. Ercole, tatlım!
Tanrı aşkına. Artık dayanamıyorum.
Dayanamıyorum.
Evet?
Açıldı mı?
-Valeria sen misin? -Valeria?
Valè.
Ercole, bu Valeria. Bu da…
Haber vermedim ama yeğenim bu gece benimle kalacak.
Sakıncası yoksa.
-Yok. -Tamam.
-Ben şimdi gidiyorum. Hemen dönerim. -Tamam.
Hayır.
Ne rezillik.
Hey! Ercole. Bekle.
Ama açım.
Tamam.
-Belki de hata… -Hayır. Valerio, bak…
Soru sorma. Lütfen. Yer yarılsa da içine girsem. Sorun yok.
Siz yiyin. Ben bir duş alacağım.
-Valeria. -Efendim?
Çok güzelsin.
Ebeveynler ayrıldığında çocuklarının travma yaşamaması için
iletişimi medeni bir düzeyde sürdürmeye çalışmalıdırlar.
Bizim evde tam tersi oldu tabii.
Kavgalarını hep benim yanımda ettiler.
Beni hiçbir tartışmadan muaf tutmadılar.
Yarın gidiyorum.
Mesela hatırlıyorum da bir gün annem babamın tüm sevgililerini sayıp dökerken
yedinciye geldiğinde duvara bir portakal fırlatmıştı.
Ben o günden beri portakal yemiyorum. Bunları sadece benim yanımda yapardı.
Çünkü ona göre büyük oğlan her şeyi kaldırabilirdi,
küçük olan ise travma yaşamamalıydı.
NOEL BABA… ADIM FAUSTO
Başkasının söylemeye cesaret edemeyeceği kötü şeyleri annem yüzüme söylerdi hep.
Beş yaşımdayken Noel Baba'nın gerçek olmadığını söyledi.
Dürüstlüğü beni birçok kez yıktı.
Fausto, bir şey söylemem gerek.
-Üzücü bir şeyse duymak istemiyorum. -Hayır.
Ben çok düşündüm.
Durumu göz önüne alarak aramızda gizli saklı kalmasın istiyorum.
Gizli saklı mı var? Neden bahsediyorsun anne?
Ne söyleyeceksin?
Valerio, Gaetano'nun oğlu değil.
-Olamaz, kafa buluyorsun. -Doğru söylüyorum.
Biriyle konuşmam lazım.
Bu sırrı taşıyamıyorum, dayanamıyorum artık.
Baban beni defalarca aldattı. Bense bir kez ama kader beni cezalandırdı.
-Tamam anne. Sus. -Hayır Fausto.
-Bilmek istemiyorum. -Hayır Faustì! Biriyle konuşmam lazım.
-O kişi benim yani. -Evet.
-Buyur, konuş. -Italsider'da çalışıyordu.
-Çok güzel. -Evet. Çok yakışıklıydı.
Ama tek gecelik bir şeydi.
-Bir daha görmedim. Sadece… -Anne, o iş öyle değil, tamam mı?
Vicdanını rahatlatması gereken ölüm döşeğinde olandır.
Annesi değil.
Yapma. Yeter. Tamam.
Sence ne yapmalıyım?
-Ne mi yapmalısın? Hiçbir şey. -Ona söylemeyeyim mi?
-Kime? -"Kime" mi? Valerio'ya.
Sen kafayı mı yedin? Kahrından ölür!
Ölsün mü istiyorsun? İntihar eder anne! Bak, sen bazen gerçekten…
Hakkımda ne düşünüyorsun Fausto?
Anne, öncelikle sizin gibi anne babadan çıkıp da
böyle insanlar olmamız bir mucize.
O yüzden bunu hiç konuşmayalım.
Ama şunu söyleyeyim, bence kimse senden nefret edemez.
Neden, bilmiyorum
ama sen yanlış bir şey bile yapsan nasıl oluyorsa…
Seni sevmemek mümkün değil.
Nasıl oluyor, bilmiyorum. Sihir gibi bir şey.
Bilmiyorum.
Anne.
Tatlıyı getirir misin?
Defol git Faustì.
-Günaydın. -Günaydın hanımefendi.
-Hâlâ eleman arıyor musunuz? -Evet.
Öz geçmişimi getirdim.
Napoli'nin Ercolano ilçesinde bir dükkânım vardı.
Alt yazı çevirmeni: Duygu Mengioğlu kânım vardı.