Merhaba Maria.
Sana mektup yazıyorum çünkü mektup romantik bir şey.
En sevdiğimiz şarkıyı dinleyerek oku.
Marì, bu mektupta aşkımı değil,
bağlılığımı ilan edeceğim.
Sen yanından geçenleri dönüp baktıracak kadar etkileyicisin.
Altına ettin.
Kalbin dünyadaki tüm çirkinlikleri tuzla buz ediyor.
Üç, iki, bir…
Hayatımın son yılları korkunç geçebilirdi.
Oysa unutulmaz yıllar oldu çünkü sen vardın.
Marì, seni sevdiğimi söylemedim hiç
çünkü sana karşı hissettiklerim aşktan çok daha öteydi.
Ateş ettiğin yere bak.
Yıllar içinde bazen sana olan yoğun hislerim beni korkuttu.
Yaşıyorsam
sırf senin sayende.
Şimdi gidiyorum, başka günler yaşayamayacağımıza üzgünüm.
Oley!
Bana verdiğin şiir kitabı var ya?
İçinde şöyle bir şiir var…
"Kalbimin girişi dar.
Kan çok zor akar.
Ya içeride kalır ya taşar.
Bu yüzdendir insanlar onlara duyduğum tutkuyu anlamazlar.
Durdurup yabancıları yolda.
İçimdekileri
anlatsam onlara.
Geçmeyen hisleri.
Büyük lütuf olurdu bana."
Bir arkadaşım ölmeden bu şiiri bana adamıştı.
İsterseniz diğer şiirleri de okuyun, pazartesi konuşalım.
Maria?
Evet Sorin.
Şiiri sana adayan şu adam…
Ona âşık mıydın?
Evet.
O seni seviyor muydu?
AİLEMİN HİKÂYESİ
Hadi Gaia. Sıra sende.
Kış dalgaları. Uzun ve kuvvetlidir. Kudretle gürler.
Aferin. Mükemmel.
Üç dizelik bir eser.
Beş, yedi, beş hece ölçüsünde.
Her zaman kigo unsurunu kullanmalıyız.
Dört mevsime gönderme yapar.
Dört mevsimden birine.
Christian, sıra sende. Korkma, şaşırt bizi.
Büyük bir orman.
Gür ağaçlarla dolu.
Işık geçirmez.
Ne üzücü!
Yo, neden?
Üzüntü faydalıdır.
Sorgulamanızı, sorunu bulmanızı
veya arkadaşınızla konuşup yardım istemenizi sağlar.
Ne…
-Merhaba çocuklar! -Merhaba!
Ben Fausto, böldüğüm için özür dilerim.
Ben Fausto.
Kim bu adam?
Beni tanıdın mı?
Kızardı.
On dakika izin ver.
Dışarıda bekliyorum.
Baksanıza, konuşamıyor bile.
Neden böyle oldu?
-Hoşça kalın çocuklar. -Güle güle!
Sevgiliniz mi?
-Ne? -Sevgiliniz.
Hayır. Bir arkadaşım.
O zaman neden sevinmediniz?
Ne biçim soru bu Christian? Devam edelim mi?
-Merhaba. -Merhaba.
Çok güzelsin.
Teşekkürler.
Sen biraz yaşlanmışsın.
Yo, gayet iyiyim.
-Makyaj mı yaptın? -Hayır.
Hayır Marì, derste makyajın yoktu.
-Vardı. -Seni tanıyorum. Eğer…
Fausto, niye geldiğini söyler misin?
Yarım saatliğine benimle bir yere gelir misin?
Yarım saat. Söz.
Tamam.
Çocuklara haiku mu öğretiyordun?
Evet. Dünya şiiri öğretiyorum.
-Haiku, Zen'le ilgili mi? -Evet.
Hani hayatın çok zor olduğunu
ama asla öfkelenmemen gerektiğini öğreten şeylerden mi?
Evet, aşağı yukarı.
Aşağı yukarı.
Demetrio bana her şeyi anlatıyordu. Bergamo'da olduğunu biliyordum.
Evet. Bergamo'yu çok sevmiştim ama sonra…
Roma'daki bu vekil öğretmenlik işini kabul ettim.
Sadece dört ay sürecek, sonra umarım Campania'da kadrolu olacağım.
Umarım.
Çocuklar nasıl?
-Küçük olan benimle yaşıyor. -Peki ya Libero?
Son yıllar berbat geçti Marì. Sarah'yla ben ayrıldık.
Sonunda, şeyden sonra…
Yani…
Bir anlaşmaya vardık ve…
Çocukları ayırmaya karar verdik.
Boktan bir çözüm.
Geldik.
Pekâlâ Marì…
Şu kapının arkasında bir doktor var.
O doktorun bildiği bir şey var.
O da buramdaki şeyin
tümör olup olmadığı.
Dün iki saat o kapının önünde durdum.
Kapıyı çalmadım. Çalamıyorum.
Olmuyor.
Lütfen yardım et.
Yardım et.
Anlamıyorum. Neden benden istiyorsun?
Lütfen Marì.
-Lütfen. -Ama…
Hayır Fausto. Bunu yapamam. Olmaz.
Anlamıyorum.
Ben orada kendi hâlimde sınıfıma ders verirken
pat diye gelip beni böyle şey bir duruma sokuyorsun…
-Boktan bir duruma. -Öyle demedim.
Peki. Sen git, ben kapıyı çalarım.
Sorun değil.
-Git Maria, dert etme. -Hayır.
Kapıyı çalacağım.
Çok boktan bir durum.
-Günaydın. -Günaydın.
Ben Fausto Ciaramitano'nun arkadaşıyım.
Buyurun.
Teşekkürler.
Yazdım Marì.
Haiku.
Ne…
Haberler bok gibi tomografiden sonra.
Ama olsun.
Maria burada.
Nasıl?
-Mükemmel. -Evet.
Olmamış Faustì.
Sadece üç dize olmalı.
Seninki bir tane fazla.
Marì, kıpırdama.
Olduğun yerde dur.
Ne oluyor?
Sarah burada.
-Nerede? -Dur dedim.
Acıtıyorsun.
Pardon.
-Sokağın karşısında. -Gidip selam verelim.
-Yanında çocuklar var. -Çocuklar mı?
-Evet. -Hayır.
Var diyorum.
Hâkimin velayeti babaya verme nedeni Ercole'nin hastaneye götürüldüğü geceydi,
bunu hatırlıyorsunuz, değil mi?
Hâkim çocukların anneden uzak tutulması gerektiğine ikna olmuştu.
Şu anda çocukların onunla görüşmesi yasak.
Anneleriyle yaptıkları gizli görüşmeler
onları biraz sarstı mı yoksa…
Belki biraz, evet. Bu kaçınılmaz.
Yine mi?
Marì, her şeyi bildiğini mi sanıyorsun?
Lucì, çocukları tek başlarına dışarı salarsan…
Bu kararı birlikte verdik.
Lucia, bu konuda fikrimizi soran olmadı.
-Aynen. -Evet.
-İkiniz bu aralar pek yakınsınız. -Ne?
En akıllı siz misiniz?
Çocuklar ilişkiniz olduğunun farkında değil mi sandınız?
-Öyleyse bile ne var bunda? -Hadi.
-Onunla muhatap olma! -Aynen. Yeter! Sen de.
-Kavga mı ediyorlar? -Evet.
Marì, bu bir prensip meselesi. Diyelim ki biz çıkıyoruz…
Şu anda prensip olan susman gerektiği.
Karşı karşıya olduğumuz durum çok daha önemli.
-Teşekkürler. -Rica ederim.
Kim o?
Hanımefendi, çocuklar için en iyisi ne, bunu size de sormak isterim.
Şunu söylemeliyim ki böyle özveri göstermen beni şaşırttı.
-Bunu belirtmek istedim. -Sağ olun.
-Pekâlâ. -Polis geldi.
-Polis mi? -Günaydın Bay Ciaramitano.
Psikolog görüşmesi için polis emrini size iletmeye geldim.
Üzerinizde üç gram kokain bulunmuş,
zorunlu terapiye tabi tutulacaksınız.
-İyi günler. -Sizi geçireyim.
-Teşekkürler. -Hadi çocuklar.
Abin olsa senin canına okurdu.
Bitmedi mi? Sadece bir yanlış anlaşılmaydı.
-Ne? -Yeter! Benim değildi!
Kimindi peki?
Sarah çocukları arıyor. Ne yapayım?
-Sen aç. -Açıyorum.
Alo, Sarah?
Evet.
Evet, bekle, söyleyeyim.
Bizimle konuşacakmış.
Konuşalım.
Sarah, dinliyoruz.
Bu saatte aradığım için üzgünüm.
Olanlar için özür dilemek istedim.
Bunu yapmamalıydım ama çocuklarımı görmeyi çok istiyordum.
Hepinizi zor duruma soktum.
Sizi, çocukları, kendimi.
Çocuklara yardımcı olmak için ne kadar çabaladığınızı,
ne kadar fedakârlık yaptığınızı biliyorum.
Söz, bir daha asla olmayacak.
Sarah, bu durum için çok üzgünüm. Gerçekten, ben…
Biliyorum Lucia.
Resitale gelecek misin? Pazar günü sahneye çıkacaklar.
İznim var mı, bilmiyorum.
Halka açık bir etkinlik Sarah.
Hepimiz gideceğiz.
Benim için sorun olmaz Sarah.
Ne diyorsun?
Hadi ama.
Merhaba Sarah, ben Demetrio.
Sen de gelsene. Hadi ama.
Evet Sarah, benim bir itirazım yok.
Sağ ol Vale. Hepiniz sağ olun.
Söz, düşüneceğim.
Hepinizi kucaklıyorum.
-Hoşça kal. -Hoşça kal.
Hoşça kal.
-Anlamıyorum! -Bağırma Marì.
Yapma.
Gel.
Marì, biraz boş ver.
Neyse ne.
Sadece kendimi düşündüğümü sanıyorsunuz.
Ama hepinizi gözlemliyorum.
Harika, psikolog kesildin.
Korkuyorsun.
Neden korkuyorum?
Böyle yaşayamazsın.
Bırak. Kendini özgür bırak Marì.
Açıkçası tutarsız davranıyorsun.
-Ben… -Hemen sinirlenme.
Oğluma âşık olduğun bahanesinin arkasına saklandın hep.
Hadi ama Marì.
Ne diyorsun sen Lucì?
Ya hatırlamıyorsun ya numara yapıyorsun.
Sarah'yla tanışmadan önce Fausto seninle olmak istemiş.
Reddetmişsin.
-Ben mi? Yok öyle bir şey. -Evet. Var!
Bir ay kendini eve kapatıp iki gözü iki çeşme ağladı.
-Öyle bir şey yok. -Yok mu?
Bana kendisi söyledi Marì.
Yirmi birinci yaş gününde. Sana ilanıaşk etmiş, hayır demişsin.
Etrafında çok kız var diye ona güvenmemişsin.
Onu geri çeviren sensin.
Bunca yıl kendini başka türlüsüne inandırdın.
Bir de herkese yardım etmeler, Kızıl Haç hemşireliği yapmalar.
İnan bana Marì, bıktık artık.
Kendini düşün, başkalarını değil.
Önünden geçen ilk adamla evlen demiyorum.
Mutlu yaşamaya çalış.
Hayatına bak.
Kimseyi dinleme.
Faustino dönmeyecek.
Bahanen kalmadı.
Beni eve götür.
Gelmeyecek miydin?
Okul için yapacaklarım var.
İskeletim muhteşem. Baksanıza.
Bunun için radyoterapi alıyorum. Burası hassas bir bölge. Burası da.
Sonra immünoterapi alacağım, bitecek.
Atla deve değil. Bakın. Kırmızı noktalar…
-Bunlar mı? -Kırmızı olanlar.
-Ercole geldi. Bunu saklayın. -Tamam.
-Baksana. Umut var mı yani? -Selam baba.
-Selam. -O şeyler ne, biliyor musun?
-Metastaz. -Yani ne olacak?
-Gerçeği mi söyleyeyim? -Söyleme.
-Gidici. -Gerçeği söyleme dedim sana!
Neyse, zaten gerçeği unutup umutlu görünmen gerek.
Evet, sen de umutlu görünmelisin.
-İşte geldi! Ercole! -Selam Ercole!
Ercole! Maria'yı hatırladın mı?
-Hatırlayamaz. -Neden?
Annem pasaportumu vermeni söyledi.
Neden lazım?
Yazın bizi Bristol'e, büyükannemlere götürecek.
Öyle mi?
-Gitmek istiyor musun? -Bir süreliğine.
Anladım. Peki ya Libero?
Bilmiyorum.
Libero'ya beni aramasını söyledin mi? Açmıyor.
-Evet. -Ne dedi?
Söyleyeyim mi?
Tabii Ercole, söyle.
"Sen kendi işine bak lan" dedi.
Çok güzel Libero.
Meyve suyunu iç.
-Fausto Ciaramitano? -Benim.
Şarkıyı aç.
Biliyorum, terk etmek istiyorsun beni
Ama ben bırakmam seni
Sakın radyoterapi almayın.
Aptal.
Hayır, çocuklar.
Başım dönüyor. Uzanmam gerek.
-Yemek yapayım mı? -Yok, sağ ol. Sadece…
Ercole'yi hazırlar mısın? Annesi almaya gelecek.
Biz hallederiz, rahat ol. Sen yat.
-Sağ olun çocuklar. -Ne demek.
Ne yaptık ki?
-Nereye koydu onları? -Bırak artık! Orada bir şey yok.
Göreceğiz.
Sonra sorarsın.
Çekil!
-Çekil! -Yapma, kestiriyor.
Siktir!
Sarah geldi.
Sarah?
-Pasaportları nerede? -Orada yok mu?
Yok.
-Biraz konuşabilir miyiz? -Hayır. Sakladın mı?
Saklamadım. Otur. Önemli bir şey söylemem gerek.
Yalancı. Gitmemi istemiyorsun.
Sarah, neredeler, bilmiyorum. Bulamıyorum.
Aradın mı yani? Seni yalancı pislik!
Bağırma. Ercole odada.
Pasaportları ver. Hemen.
Sarah, çocukları İtalya dışına çıkaramazsın.
Çekil.
Sarah, yapma.
Çekil!
Fausto.
Lütfen, sana dokunmadım bile.
Yarın polise gidip pasaportları çaldığını söyleyeceğim.
Siktir! Gidelim.
Hadi.
-Sana zarar verdi mi? -Sorun yok.
Emin misin?
Üzgünüm çocuklar. Üzgünüm.
Çarşamba toplantım var. Onu terapiye sen götürmelisin.
-Alo! -Evet.
Evet ne?
Ölmesini izlemek istemiyorum.
-Ben istiyor muyum? -Sen güçlüsün.
Sana ihtiyacı var.
-Demè. -Hayır Marì, hayır.
Rica ediyorum, lütfen.
İçim yanıyor.
Dinle.
Gelecek ay Roma'da işim bitecek.
Gitmem lazım.
İstersen biraz dinlen, sonra ona yardım edersin.
Konu kapandı. Nokta.
Bir, iki, üç, dört.
Kalitesi meselesi
-Ne diyor? -Bilmem.
İyi hatırlamadığım bir formalite
Formalite.
Çalışmam, iş yapmam, televizyon izlemem
Sinemaya gitmem, spor yapmam
Teşekkürler.
Sarah geldi.
Sarah.
Gelip gelmemek arasında kaldım.
Umarım doğru olanı yapmışımdır.
-Selam Sarah. -Selam.
-Nasılsın? -Daha iyiyim.
Benimle gel.
-Çocuklar, sıra size gelmek üzere. -Tamam.
Sahneye çıkınca amplifikatörünüzü bağlamayı unutmayın.
Demè, ne biçim nasihat bu?
Ercole, soloyla başla.
Hayır amca, hazır hissetmiyorum.
Bas soloyla başlamaktan çok daha iyidir, güven bana.
Hayır dedim!
Şeyi sakın unutmayın…
Amplifikatörü bağlamayı.
Son olarak sıra Libero ve Ercole kardeşlerde.
"Stand By Me" şarkısını kendi yorumlarıyla seslendirecekler.
Bir alkış alalım!
Hey.
Bağlayın!
Hadi bakalım!
Hadi!
Evet!
Göreyim sizi!
Bravo!
Hadi.
Ne oluyor?
Ne oluyor, anlamıyorum.
-Gidip Ercole'ye bakayım. -Hadi.
Gerardo!
-İşte araban. Hazır. -Nihayet! Güzel, siyah.
Güzel mi? Fausto, iş değiştirmenin sırası mı cidden?
İyi bir fırsat yakaladım. Ruhsat çok ucuza geldi.
Hem yorulmayacağım, yürümem gerekmeyecek.
Daha ne olsun?
-Kamyona benziyor. -Dokuz koltuklu.
Bak, otomatik kapı.
Delik var.
Gerardo?
-Koltukta delik var. -Ne olmuş?
Ne mi olmuş? Döşemeler dâhil demiştin.
-Öyle hatırlamıyorum. -Ben hatırlıyorum. Lastiklerle 25.000'di.
Lastikler değişti. Sorun yok.
Koltukta delik var!
Bağırma sersem!
Gerardo, bana yeni döşeme ayarla ve bir daha sakın sersem deme.
-Öyle mi? -Evet.
Sersem!
Boş ver. Değmez. Gidelim.
Evet, götür bu pisliği buradan.
Bak, benim tersim pistir. Seni lime lime ederim.
Bende de bu var.
-Kafanı kırarım. -Çok güzel! Bravo!
İngiliz anahtarı mı? Sen kimsin be?
-Kimmiş sersem? Aptal. -Bırak!
Defolun.
Yürü.
Terbiyesiz!
Dünyada ne pislikler var, inanamıyorum.
Korkuyorum Marì.
Biliyorum Fà.
Çok normal.
Çocuklar için korkuyorum.
Korktuğunu onlara belli etme.
Libero'yu haftalardır görmedim.
Bana kızgınmış.
-Neden ki? -Bilmiyorum.
Yeminle bilmiyorum.
Annesiyle gidecekmiş.
Bak Fà.
Geçen gün Sarah'yı gördüm. İyi değil.
Çocukları alırsa bir daha göremezsin.
Öyle bir şey olamaz.
Bir avukat tutmalısın.
Bir şekilde onları götürmesine engel ol.
Merhaba.
Ne oldu?
Sarah, oturup konuşalım mı? Hadi.
Diyecek bir şey yok. Artık sana güvenmiyorum.
Ayrılmak ve çocukları almak istiyorum.
Bu kadar.
Ciddi misin?
Evet.
Unut gitsin.
Çocuklarımı benden almak mı istiyorsun?
Sarah, çok geç.
O geceki ses kaydını avukatıma yolladım.
Ne diyorsun sen be?
Fausto, lütfen eve gel.
Çabuk ol.
Ercole…
Yaralandı. Cevap vermiyor Fausto.
Ona zarar verdim.
Ona çok kötü zarar verdim. Dönmen lazım.
Lütfen.
Üzgünüm.
Ben yapmadım.
Ercole'ye zarar vermedim.
Hem…
Yapmış olsam bile…
Yemin ederim ki bir daha olmazdı.
Fausto.
Lütfen.
Lütfen, bana bak.
Bana bak.
Siktir!
Libero, bekle!
Hey.
Ne oldu?
Seninle kalmak istiyorum.
Birlikte olacağız. Ama şimdi değil.
Görüşemememiz haksızlık.
Evet.
O kadar basit değil.
Hatalar yaptım.
Ercole'ye zarar verdin sanıyorlar.
Gerçeği bilmiyorlar.
Ne gerçeği?
Ben yaptım.
-Saçmalama. -Seni suçladıklarını bilmiyordum.
Yeter Libero!
Bunu konuşmak istemiyorum.
Ercole yüzünden acı çekiyordun.
Ben de ona zarar verdim.
Seni üzgün görmek istemediğim için.
Senin suçun değil.
Anladın mı anne?
Çocuklar, bir şey söyleyeceğim.
Sizi seviyorum.
Biz bir aileyiz.
Aileyiz biz be.
Gülümsemeniz gerek.
Hayatta her şeyin çaresi vardır tatlım.
Gece olduğunda
Etraf karardığında
Gördüğümüz tek ışık mehtap olduğunda
Hayır, korku duymayacağım
Korku
Duymayacağım
Sen
Yanımda olduğun sürece
Sevgilim, yanımda ol
Yanımda ol
Yanımda
Yanımda ol
Baktığımız gökyüzü
Başımıza yıkılırsa
Ya da dağlar denize karışırsa
Hadi Libero, gülümse dostum!
Ağlamayacağım
Hayır, ağlamayacağım
Resmen bayıldı. Yığılıp kaldı.
Neyse. Ben gidiyorum.
Hayır. Biraz daha kal, hadi ama.
-Fausto. -Ne?
Her şeye yardım ederim.
Çocuklar, terapi, ev. Ama daha fazlasını isteme.
-Merhaba. -Merhaba.
Ne oldu?
Dem, önemli bir şey fark ettim.
Sana…
Söylemek istedim.
Şey…
Fark ettim ki bunca yıl içinde…
Takıntılı olan bendim.
Kimseye âşık olmamak için
kendime bir mazeret yarattım.
Fausto'ya âşık olduğumu söyledim ama…
Doğru değildi.
Hep yalnızdım çünkü…
Gerçek şu ki korkuyorum.
Orasını pek anlayamıyorum.
Yani korktuğum şeyin tam olarak ne olduğunu ama…
Korkuyorum.
Bu bir gerçek.
Önemli bir gerçek. Bu demek oluyor ki…
Sonunda Fausto'dan kurtulup şeyi düşünebilirim…
Biriyle birlikte olmayı.
Bu hiç düşünmediğim bir şey.
Bu kadar.
Ne düşünüyorsun?
Sen ve Fausto umurumda değil.
Neden öyle diyorsun?
Bilmek istediğim tek bir şey var. Benden hoşlanıyor musun?
-Sanırım. -"Sanırım" falan değil.
Hoşlanıyor musun, hoşlanmıyor musun?
-Evet. -Peki neden hoşlanıyorsun?
-Yapma şimdi. -Neyi yapmayayım?
-Binlerce sebep var. -Bir tanesini söyle.
Örnek ver.
Böyle sert çıkarsan aklıma gelmez.
Hayır Maria. Benden niye hoşlandığını bilmiyorsun.
Gerçek şu ki benden hoşlanmıyorsun.
Ben de bir şey fark ettim.
Sana âşık olmuştum
ama insanın aşkı karşılıksız olunca o aşk bitermiş.
Benim uydurduğum bir şey değil. Dante söylemiş.
Sen öğretmensin. Bunu bana senin öğretmen lazım.
Büyük şair Dante Alighieri. Ne demiş?
Sevip sevilmeyen biri er geç…
Sallamamaya başlar.
Hoşça kal.