Anne, bunu sana söylüyorum
çünkü batıl inanç konusunda beni bir sen anlıyorsun.
O çirkin şeytan kül tablasını sakın atma.
Çünkü evi koruyor anne.
Dolabımdaki inik futbol topu
Kalabriya'da kanom devrildiğinde hayatımı kurtarmıştı.
Ona tutunup altı saat suyun üstünde kalmıştım.
Sonic Youth tişörtü. Pordenone'de sahneden fırlatılmıştı anne.
Kapmak için çok mücadele etmiştim. O tişört sihirli. Kâbuslardan koruyor.
Ercole gece uyuyamıyorsa ona ver.
Bir de kırmızı bandana.
Şuraya korsan gibi bakın.
Gemi turlarında korsanken kullanıyordum.
Daha korsan gibi!
O bandana insana cesaret aşılıyor.
Onu Libero'ya ver. Hiç korkusu kalmaz.
Bir de şu şarkı anne.
Beni uyuturken söylerdin ya hani?
Yanan binayla ilgili. Gianna Nannini'den.
Üzüntüyü geçirdiğini söylerdin.
Onu çocuklara söyle. Her gece.
Sen kendini aptal sanıyorsun
ama gördüğüm en akıllı insansın.
Her şeyi ilk günden anladın. Sarah'yla sonumuzun ne olacağını bildin.
Olanları biliyorsun anne.
Çocukların yanında ol. Sana ihtiyaçları var.
AİLEMİN HİKÂYESİ
-Şurası Vesuvius mu? -Evet.
Patlayabilir.
Ne?
Ercolano, memleketim…
Uzun zaman önce Pompeii gibiydi.
Alevler, lavlar, ölen insanlar, felaket.
Vay canına!
Neden aktif bir yanardağın yanında yaşıyorlar?
Şey…
Sorma.
Sen aileyi düşün.
Aileyi düşün çünkü…
Resmen tımarhane.
Tımarhanelik bir aile.
Sen daha endişelisin.
Elimi tut ve yanımda ayrılma yeter.
Gaz odası gibi bu aşk
Şehirde yanan bir bina
İnce bir bıçak gibi bu aşk…
-Fausto! -Selam!
Yavaş!
-Bir sorunumuz var. -Valerio, kardeşim. Sarah.
Selam. Adamın biri bize taşındı. Kılın teki.
-Yine başladık. -Hayır. Onu göndermeliyiz.
-Sonra konuşsak? -Hayır!
Televizyonumu odasına taşıdı. Onunla konuş yoksa camdan atacağım.
Tamam, artık girelim. Hadi.
Hadi.
Bu adam işte.
Pislik Pasquale.
-Pislik Pasquale mi? -Pislik Pasquale.
Merhaba.
-Sen Fausto olmalısın. -Evet.
Ben de Pasquale, annenin erkek arkadaşı.
Yok, biz hiç… Yani…
Gel buraya.
Selam. Merhaba.
-Harika. -Evet.
Sarah.
Yani…
Kız arkadaşım, evet.
Merhaba.
Harika. Cidden harika. Pekâlâ çocuklar.
Bir saat sonra görüşürüz. Koşuya çıkıyorum.
-Tamam mı? -Tamam.
Güle güle.
-Biraz acayip biri. -Malın teki.
-Anne. -Biliyorum.
Evet?
-Anne, öpeyim. -Öpmek yok Faustì.
-Ne oldu? -Ne yaptın sen?
Hiçbir şey anne. Bir şey yapmadım.
-Anne, Sarah'yla tanış. -Günaydın.
Çocuğumun annesi.
Ne demek o?
Bebek bekliyoruz demek.
Hayır, yok öyle bir şey.
Var anne. Var. Bak.
-Nasıl oldu? -Herkesin nasıl oluyorsa.
Ukalalık etme Faustì. Planlı mıydı?
Planlıydı anne. Evet.
Beş ayda bebek mi istenir?
Hayır, sen cevap verme!
Ondan duymak istiyorum.
Pardon.
İstiyor musun?
-Bebeği mi? -Evet.
Evet.
Fausto doğduğunda anne…
Siz neden yapmıştınız?
Âşıktınız.
Âşık mı? Aşkmış. Ben 18 yaşımda gebe kaldım. Aşkmış.
Kaçtım, babanız iki gün tabancayla kovaladı. Aşkmış.
Valerio doğunca adam kaçıp gitti. Hani nerede aşk?
-Keşke gelmeseydim. -Hayır.
-Hayır, lütfen… -Doğru olanı yaptın.
-Ama evlenmeniz gerek. -Tamam.
Tüm akrabalarım sana zarf içinde 500'er avro vermeli.
Ben diş hekimliği okuyorum, yani bu konuda uzman değilim.
Ama evlenirseniz
yasa dışı göçmenlik sorunu da kalmaz, öyle değil mi?
Pasquà, sana fikrini soran oldu mu?
-Peki. Taze horchata yapayım mı? -Yap.
Tanrım…
Ben sizin için diyorum.
Düğünün amacı sadece kutlama değildir. Düğün yatırımdır.
Şimdi…
Ailemizde 20 tane alt aile var.
Ortalama ikişer çocuk desek…
-Anne, sen… -Sus.
Yirmi düğün…
Her düğünde bir zarf veriliyor. İçinde 500 avro oluyor.
Çocuklarımdan biri geleneğe uymayıp Tanrı'nın istediği gibi evlenmezse
zarar büyük olur.
Evlenirseniz en az 20.000 avro gelir.
Vergisiz.
-Tamam ama rahip olmasın. -Kim takar rahibi?
Gelinlik olmasın.
Tatlım, artık kendini bu aileden hisset.
Her şeye siz karar verin.
Başlamak üzereler.
Gideceğimizi söyledim.
Gideceğiz tabii.
-Görmek istiyorum. -Hayır Ercolì, duymamış olayım.
Babam bize anlattı. Korkutucu bir şey değilmiş.
Sen de geliyor musun?
Hayır, görmek istemiyorum.
-Ben yalnız giderim o zaman. -Bir yere gitmiyorsun.
Otur. Gel buraya.
-Yine ne var? -Gel.
-Bir karar vermeliyiz. -Bence izin verelim.
İzin verelim de travma kalsın. Ben katılmıyorum.
Konuyu kapatıp buradan çıkarsak unutur gider.
Harika. Sen gidip söyle o zaman.
-Ben mi? -Neden olmasın?
-Akrabası değilim. -Ama amcası gibisin.
Evet ama uzaktan.
-O zaman sen söyle Lucia. -Hayır.
Beni dinlemez. Olmaz.
Dinleyin çocuklar.
Biri sorumluluk alıp ebeveyn rolü üstlenmeli.
Fausto bizden bunu istedi. Madem girmesini doğru bulmuyoruz…
Ben gidip söylerim.
Değil mi? Hemfikiriz.
-Ercole… -Babam söyledi.
Ölünce ya iyi hissedilirmiş ya da hiçbir his olmazmış.
Üzülmemize gerek yok.
Kim benimle geliyor?
İçerisi 900 derece. Tabut anında tutuşur.
Ama hemen kül olmaz.
Şu an kemiklerin kalıntıları var.
Sonra o adam onları toplayıp bir öğütücüye atacak
ve külleri metal objelerden ayıracak.
Diş dolgusu gibi.
Sonunda bize kavanozu verecekler. Babamın dediği gibi külleri serpmeliyiz.
Denize veya nehre serpebileceğimizi söylemişti.
Ama uzak denizlere. Okyanus gibi. Ostia veya Fiumicino olmaz.
Bir dakika daha kalalım. Sonra gideriz.
Biliyorsunuz, Fausto'nun ölümünden sonra anne güven vermediğinden
durumunuzu takip etmem için belediye beni görevlendirdi.
Dördünüzü burada görmek güzel. Sanırım hepinizin amacı…
Hanımefendi, bölüyorum ama randevum var. Bakın, alarm çaldı.
Sadece merhaba demek için uğradım ama…
-Bir yere gitme. -Gitmiyorum, buradayım.
Harika.
Böyle birlikte olmanız çok önemli tabii.
Ama her şey tercihe bağlı, değil mi?
Bayan Lucia, Roma'ya taşınmalısınız.
Hayır, Roma'ya taşınamam. İşimi bırakıp nasıl taşınırım? Olmaz.
Çocukları buradan götürmeniz akıllıca olmaz.
Annelerinin yanına dönmeleri daha iyi olmaz mı?
-Ne? -Sonuçta o onların annesi.
-Ne diyorsun sen? -Öyle.
-Dinleyin… -Lütfen.
Kabul etmezseniz çocuklar geçici olarak bakımevine gidecek.
Kabul etmediğimi söylemedim. Sadece buraya, Roma'ya taşınamam dedim.
Anne! Gitmek mi istiyorsun? Git. Burayı istemiyorsun.
-Senden hayır yok. -Valè…
Neyse.
Pekâlâ, çocuklar şimdilik burada kalacak.
Biz de bu arada karar veririz. Bir hafta izin verin.
Bir hafta. Tamam.
Çok önemli bir şey daha var.
Anneleriyle konuşurlarken hoparlörü açın.
Annenin çocuklara ne söylediğini mutlaka duymanız gerek.
Anneleriyle konuşamayacaklar mı? Tamam.
Tekrar teşekkürler.
-Niye anneleriyle kalmalarını söyledin? -Oğlum benim adıma da mı karar aldı?
-Fikrim önemli değil mi? -Çocuklar önemli!
-O kızdan hep nefret ettiniz. -Lucì.
-Fausto nasıl, unuttunuz. -Pişman olacağın sözler etme.
Hayır Maria, o kızı kimse desteklemedi.
Lucì, bu konuda sorumluluk almak istememeni anlıyorum
ama suçu oğluna yüklemek de biraz fazla oluyor.
Ben anneliği de büyükanneliği de beceremiyorum.
Yapım uygun değil, elimde değil Marì.
Lucì.
Sen böyle değildin.
Güçlü bir kadındın.
-Tiroidim yüzünden. -Tabii, tiroidin.
Dört yıldır Basedow hastalığım var.
Kaygı bozukluğu ve güvensizliğe yol açtı.
Basedow hastalığı mı? Bende de tiroit sorunları var.
Hap içip çocuklara yardım etmeye çalışıyorum.
Annenin dediği tek kelimeyi anlamıyorum.
Çok komik.
-Ama bunu soygun olarak düşün. -Evet.
Banka soymak. Bonny ve Clyde gibi.
Parayı alıp kaçacaksın.
Peki Bonnie, o kadar parayı ne yapacaksın?
Kirayı öderiz.
-Roma'da mı kalacaksın? -Tabii ki.
-Buraya dönecek değilim. -Evet. Tabii Fausto.
Hadi ama.
Evet. İstediğini yap.
Çocuklar…
Nikâh şahidim olmak ister misiniz?
Size bir soru sordum.
Çocuklar, evlenmem sizi mutlu etmiyor mu? Evleniyorum yahu.
Tabii, sizin adınıza sevindim.
-Demetrio da öyle. -Hayır.
Ben sevinmedim.
Nasıl yani?
Çocukluğumuzdan beri arkadaşız.
-Her şeyi birlikte yaptık. -Evet.
-Eğlendik, parka gittik, okul çıkışı… -Evet.
-Yani? -Sen evlenince bunlar bitecek. Tamam mı?
Bu beni üzüyor.
Üzgünüm Sarah. Seninle bir derdim yok.
Ama böyle hissediyorum.
Düğüne geleceğim ama üzüleceğim. Çok üzüleceğim.
Kusura bakma.
Çekip gidiyorsun.
Güneyli mağdur kompleksi.
Biz böyleyizdir.
Gidelim buradan.
Kimse beni sevmedi.
Yok öyle bir şey Sarah. Yok öyle bir şey. Maria seni sevmiş.
Bana…
Baş başayken söyledi.
O sana âşık.
Hayır. Biz arkadaşız. O benim çok yakın arkadaşım.
Arkadaşız. Aşk yok.
-Bana kıl oluyor. -Olmuyor.
Yüzüme bile bakmıyor, görmedin mi?
Sarah, biz bizi düşünelim. Sadece bizi. Biz çok güzeliz.
Çok güzeliz.
Aile olmasın.
Arkadaş olmasın.
Herkesi arkamızda bırakıp gidelim.
Evet.
Hiç üzülmemek istiyorum.
Sarah, hiç üzülmeyeceksin.
Hiç. Söz veriyorum.
Sarah.
Ne arıyorsun?
Su.
Buzdolabına bak.
Tamam.
Tartıştınız mı siz?
Kavga mı ettiniz?
Hayır.
Otursana.
Gel.
Nazik davranmadıysam kusura bakma.
Bir sürü erkeğin arasında büyüdüm. Hoşluklara alışkın değilim.
Gebe olmana çok sevindiğimi söylemek istedim.
Hatta heyecanlandım.
Seni oğluma âşık eden neydi?
Aşk. Neden?
Neden?
Omuzları.
Omuzları mı?
-Evet. -Güzel.
Temel kuraldır. Dar omuzlu adamlara hiç güvenmemişimdir.
Ama oğlum… Onun omuzları gepgeniş ve…
Anne, söylediklerini anlamıyor. Susar mısın?
Kıza su veriyordum.
Vermişsin işte. Git yat.
-Neden böyle yapıyorsun? -"Git yat" dedim sadece.
Hayır Faustì. Bu küçümseyici üslubuna dayanamıyorum.
Bir deliyle konuşuyor gibisin.
Anne, iyi geceler.
Siktir git!
Annenle böyle konuşma.
Bebeğim, hep deriz bunu.
"Siktir."
Küfür.
Ama birbirimizi seviyoruz.
İnan bana, birbirimizi seviyoruz.
Bebeğim.
Yatalım mı?
Evet, tabii. Hatırladım. Piazza Venezia, değil mi?
Tabii. Orada görüşürüz. Oraya…
Yedide mi?
Bunu abime nasıl yaptın?
Çocuklar, sofra hazır.
Yine de geliriz.
Sofra hazır!
Yedi iyi. Sorun yok.
-Valerio! -Geber.
Valè!
İşte.
-Afiyet olsun. -Afiyet olsun.
Dağılıyor.
Tatlım, elimden geleni yaptım ama panem 30 yıldır dağılıyor.
-Kötü değil. Dağılıyor sadece. -Dağılıyorsa kotlet pane değil, kotlettir.
Kotletini ye, kes tıraşı.
Valè!
Terbiyeli ol.
Anneniz.
Aç!
-Aç. -Aç!
Tamam, bir saniye.
Tamam. Telefonu masaya koyacağız ki hepimiz duyabilelim. İşte.
-Hey, açsana! -Açacağım, sakin ol.
Alo?
-Sarah, nasılsın? -İyiyim. Çocuklarımla konuşabilir miyim?
Buradalar. Dinliyorlar.
Sana bir şey söyleyecektim Sarah.
Sık sık aklıma geliyorsun. Eğer benimle konuşmak istersen müsaitim.
Zor şeyler yaşamış olsak da benim için hâlâ çok değerlisin.
Tamam, çocukları verir misin?
-Tabii! -İtalyanca!
Şey diyecektim, İtalyanca konuşabilir misin acaba?
Anneciğim?
-Nasılsın? -İtalyanca.
İyi.
-İtalyanca! -Ercole?
Buradayım.
İtalyanca konuşmalısınız.
Nasılsın anne?
İyi değilim. İyi olmaya çalışıyorum.
Ama şimdilik…
-Sarah, İtalyanca konuş. -Seninle konuşmuyorum.
O zaman kapatıyorum. Beni zor durumda bırakıyorsun.
-Lütfen! -Libero!
Altından kalkamayacağım Valè.
-Sakin ol! Bekle! -Artık dayanamıyorum Valè!
Ver şu telefonu.
Sarah. Bir dakika.
Hepsini kaydettim.
-Bir bok anlayamıyoruz ki Valè. -Her zamanki gibi bir bok anlamıyorsun.
Şimdi kaydı çalacağım. Anlamak için bir çevirmen kullanacağız.
Ne çevirmeni?
Söyleneni yapmanıza gerek yok.
Ne derlerse hayır deyin.
Şu yaptığına bak. Çocukları bize düşman ediyor.
Cadaloz.
Evet ama o telefon edince çocuklar nasıl sevindi, gördün.
Ben haklıyım Valerio, hayır.
O iyi biri. Yardıma ihtiyacı var.
Özellikle büyükannenize.
O cahil bir kadın.
Babanız ondan nefret ederdi.
Kendinden başka kimseyi sevemez o.
Bir müşteriyi almam lazım.
Üzülme anne, o kadın aptalın teki.
Tamam mı?
Girebilir miyim?
Dinle Sarah.
Bunları takarsan beni çok mutlu edersin.
Al.
Sağ ol Lucia.
Ama takamam.
Alerjim var.
O taktığın ucuz takıların alerji yapması normal tabii.
Bunlar altın, tamam mı?
Kendi düğünümde takmıştım. Alerji yapmaz.
Takmasam daha iyi.
Hadi ama, kırma beni.
Gelinlik yok, kilise yok.
Bari küpeleri tak.
Tamam.
Dinle Sarah, korktuğunu biliyorum. Düğünümde ben de korkuyordum.
Ama bilmeni isterim ki sen ve ben…
İkimiz aynıyız. Ortak yönlerimiz var.
Sen de güzel, güçlü ve hoyrat görünüyorsun
ama içinde bir kırılganlık saklı.
Tıpkı benim gibi.
Bir şey daha söylemek istiyorum.
Belki söylememem gerek ama söyleyeceğim.
Sen ve Fausto hep mutlu olacaksınız.
Ama oğlumu tanıyorum.
Ömür törpüsüdür, başkalarının da ömrünü yer.
O yüzden bir gün mutsuz olursan,
işler yolunda gitmezse, üzülürsen değiştir.
Değişeyim mi?
Hayır, kendini değil. Erkek değiştir.
Çünkü mutluluk bir kere gitti mi aynı yere bir daha asla dönmez.
Erkek değiştir.
Erkeğini, hayatını, her şeyi değiştir. Tamam mı?
Çok güzelsin.
Anne, beyaz gömleğim nerede?
Hey!
Anne.
O kol düğmeleri benim.
-Ne istiyorsun? -İlk komünyonumdan onlar.
Kendiminkileri bulamadım.
Ne yapayım? Çıkar şunları.
Hadi ama, senin ihtiyacın yok. Şık olmak mı istiyorsun?
-Pasquà, kol düğmelerimi ver. -Hayır dedim.
Vermiyor musun?
-Hey! -Façanı alırım senin.
Ne halt ediyorsunuz?
-Kol düğmelerimi aldı. -Bekle.
-Çıkarsana kol düğmelerimi! -Dur!
-Kol düğmelerim! -Çık.
-Çık git. -Ne yapacaksın?
-Façanı alacağım! -Pasquale, öbür odaya git!
-Sırf senin hatırına. -Evet, git!
-"Sırf senin hatırına." -Hey! Sakin olur musun?
Evleniyorum ben!
-O gitmezse ben gideceğim! Tamam mı? -Valè, sakin ol.
Anne. Şu meseleyi halledelim lütfen.
Dinle anne.
Pasquale denen adama cidden âşık mısın?
-Pasquale'nin babası dişçi. -Yani?
İki azı dişimi yaptırdım.
Valerio üst dişlerini düzelttiriyor.
Bedavaya! Şu ana kadar 7.000 avro kâr ettik.
İşimiz biter bitmez Pasquale'den kurtuluruz.
Anneni hiç anlamıyorsun.
Öyle bir aptala âşık olacağımı mı sandın? Yapma Faustì.
Her şeyin bir sınırı var.
Geliyorum!
Berbatsın. Penguene dönmüşsün.
-Bekle. -"Bekle" de ne demek Demè?
Şimdi nasıl?
-Demè, hâlâ bok gibisin. -Neden?
Dur bakalım. Maria nerede?
Maria gelemedi. Grip olmuş.
Ne? Git getir çabuk onu.
Grip olmuş diyorum.
İşte sana fırsat. Gidip duygularını itiraf et.
-Hadi. -Ne duygusu?
Ona âşıksın, biliyoruz.
Kalbini çal. Hiçbir engelin yok. Hadi, yaratıcılığını konuştur.
-Öyle mi? -Çok meşgulüm. Hadi.
-Gideyim mi? -Demè, git.
-Gidiyorum. -Git!
-Gidiyorum. -Git Demetrio, git!
Beni rahat bırak anne.
Maria.
Ben Demetrio.
Gir.
-Selam. -Ne giydin?
-Neden? -Bok gibi olmuş.
Maria.
Buraya gelmeden üç sert Camparis içtim.
Çünkü…
Sana önemli bir şey söyleyeceğim.
Hey, o kadar mı hastasın?
-Sana bir şey getireyim mi? -Gripten değil!
Bu olanlar canımı çok yakıyor.
Kaldırabilirim sanıyordum ama ölüyorum!
Ona çok değer vermiştim. Kahretsin!
-Onu seviyorsun Marì. -Evet, ona âşığım. Sorun ne?
Sorun yok. Kızma.
Aynı durumdayız.
Aynı şey değil.
İnan bana, aynı şey. Aynı şey diyorsam aynı şey.
Pekâlâ…
O bizim en değer verdiğimiz insan.
Bugün onun hayatının en önemli günü.
Marì, fedakârlık yapmalıyız.
Düğüne gidip gülümsemeli, iyi dileklerde bulunmalıyız.
Tamam.
Hep onun dediğini yapalım biz!
Hep. Prens hazretleri!
Neyse, seni seviyorum Marì.
Seni seviyorum. Hem de çok.
Çok.
Fausto?
-Selam Faustì. -Marì.
Ben mutluyum. Bugün harika bir gün.
Biraz çaba gösterir misiniz yahu?
Hadi ama Fausto, ben mutluyum. Ama ziyarete geleceğine söz ver.
-Ağzımdan öp. -Siktir.
-Ağzımdan öp. -Siktir!
Aptal herif.
Ne rezillik.
Roma'ya gelir misin?
Belki.
Kendi evime getirdim. Çocukların gözü önünde dursun istemedim.
Top mu?
Evet, şey…
İçinde Fausto'nun külleri var. Çocuklar öyle istedi.
-Neden öyle bakıyorsunuz? -Yok, yani…
Size normal mi geliyor? Bilemiyorum.
Hayır. Evet. Hayır.
Bir haftalık süre doldu.
Çocukları gören nöropsikiyatristin raporu.
Libero'da, yani büyük olanda bazı sorunlar bulmuş.
"Yetişkinlerle göz teması kuramıyor" mu?
"İletişim yeteneği büyük ölçüde azalmış."
"Sık kâbus görüyor" mu?
Başka?
Nöropsikiyatristin raporu ve geçen günkü toplantımız düşünülürse
çok endişeliyim.
Lucia çocukları önemsiyor.
Benim de desteğimle toparlanacağız.
Tabii ama ben alternatif çözümleri de değerlendirmek için geldim.
Düşünmediklerimizi.
Henüz.
-Anlayamadım. -Çocuklarla ilişkiniz iyi.
-Evet. -Aileyi çok iyi tanıyorsunuz, değil mi?
Fikrinizi almak isterim.
Pardon, ne konudaki fikrimi?
Çocuklar başka kime emanet edilebilir? Lucia yerine yani.
Eminim ki Lucia her şeyi kontrol altında tutabilir.
Başka ne diyeyim, bilmiyorum.
Anne, hey, nereye gidiyorsun?
Seyahat acentesi aramaya.
Şimdi mi? Neden?
İnternetten tren bileti almayı bilmiyorum da ondan.
-Pislik Pasquale'yi hatırlıyor musun? -Pasquale'nin ne alakası var?
Pasquale'nin çok alakası var. Onu parmağında oynatıyordun.
Kimse seni alt edemez.
Bilet alacak mısın, almayacak mısın?
Bunu başarabiliriz anne. Kimse bize inanmıyor ama Fausto inandı.
Başka çaresi olmadığı için çocukları bana bıraktı.
Hakkımda korkunç şeyler düşünüyordu.
Anne, mağdura yatma.
Çocuklara bakınca abinin bakışlarını hissediyorum.
Ona göre boktan bir anne ve kadındım.
Biliyor musun? Sanırım haklıydı da.
Lütfen Valè, eve dönmek istiyorum. Al şu bileti lütfen.
-Artık dayanamıyorum Valè. -Anne!
-Biraz daha burada durabilir miyim? -Gel büyükannenin yanına.
Sihirli Sonic Youth tişörtünü giydim ama uyuyamıyorum.
Yarın yıkar mısın?
Leş gibi kokuyor da. Ama başka şeyle yatamam, kâbus görürüm.
Ercole, ben yarın eve dönüyorum.
Maria gelecek, o yıkar.
Neden gidiyorsun?
Neden mi? Büyükannenin evde çok işi var, ondan.
Hep üzgünsün.
Babam anlattı, küçükken onu hep güldürürmüşsün.
Şarkıcı gibi ona şarkı söylermişsin hep.
Ne şarkısı?
Gaz odası gibi bu aşk
Şehirde yanan bir bina
İnce bir bıçak gibi bu aşk
Ağır çekimde bir sahne
Oteldeki bomba gibi bu aşk
Anneme dönmek istemiyorum.
Neden?
Bilmiyorum.
Hey.
Sarah.
Sarah?
Her şey yolunda mı?
Kolum.
-Kolun mu? -Evet.
Ne oldu koluna?
Sanki benim kolum değil.
-Anlamıyorum Sarah. -Benim kolum değil. Hayır.
-Senin kolun değil mi? -Hayır!
-Birini çağırayım. -Hayır!
Sarah! Hayır, sakin ol. Bana bak.
Sarah, bana bak. Faustino'yla konuşmak ister misin?
Burada bekle.
Hemen dönerim. Bekle.
Hemen geliyorum.
Valerio! Sarah ne yapıyor?
-Son hazırlıklarını yapıyor. -Ama geç oldu.
İki dakikaya getireceğim. Sakin ol.
-Tamam. -Gel benimle. Gel.
-Ne oldu anne? -Sus da benimle gel.
Merhaba.
-Selam. -Selam, merhaba.
Ne oldu?
Gidip Sarah'yla ilgilenmelisin.
Evet anne. Hadi.
Hayır! Beni dinle. Durumu hafife alma.
Ne durumu anne?
Bence o kız iyi değil Faustì.
Anne, otur ve kes sesini.
-Hayır, bir doktora görünmeli. -Otur. Anne.
-Koluyla ilgili tuhaf şeyler diyor. -Anne! Dinle.
Sakin kalmaya, medeni olmaya çalışıyorum.
Ama çok çaba gösteriyorum.
O yüzden lütfen otur, canımı sıkıp durma.
Durum ciddi Fausto.
-Neden mutlu olmamı istemiyorsun? Söyle. -Öyle bir şey yok.
-Var anne. -Neden öyle diyorsun?
-Ben mi? -Evet.
-Seni mutsuz mu ettim? -Evet.
Ne yaptım ben sana?
Hangi birini söyleyeyim?
Valerio iki yaşındayken bizi gece evde bırakıp dansa gitmiştin.
Hatırladın mı?
Eve getirdiğin pislikler. Onları hatırladın mı?
Okul gezisi için para istemiştim. Oğlun olarak para istemiştim.
Paramız olmadığını söyleyip ne yapmıştın, hatırladın mı?
Üç haftalığına Acciaroli'ye gitmiştin.
Daha sayabilirim ama ne yeri ne zamanı.
O yüzden işine bak, hepimiz için daha iyi olur.
Kendine iyi bak.
Çok güzelsin.
Seni seviyorum bebeğim.
Seni seviyorum.
Günaydın! Uyanın!
Ne yersiniz? Siz giyinirken hazırlarım.
Nutella'lı ekmek.
-Okula gitmeyeceğim. -Gideceksin!
Kalk, giyin ve kahvaltını et.
-Ne yapıyorsun? -Hadi! Mutfağa!
Ne tarafa?
-Sola. -Lucia!
Lucia!
Geldim. Kusura bakma. Geciktim.
Aramalıydım. Onları okula ben götürüyorum.
Sizi bırakalım.
Yok, biz güzel güzel yürüyeceğiz.
Böylece büyükanne de Roma yollarını öğrenir.
Hoşça kal Marì.
Hoşça kal.
Hadi!
Gel buraya.
-Gel. -Dur. Yapma.
Kendimiz gideriz.
-Emin misiniz? -Evet.
Tamam.
Güle güle.
Çocuklar!
Güzel geçsin.
Güle güle.
-Günaydın. -Günaydın.
Tanışmış mıydık?
Evet, hastanede. Hatırlamadınız mı?
Doğru, Sergio.
Evet, Sergio.
Oğlunuza çok üzüldüm. Gerçekten.
Nerede oturuyorsunuz?
Bugünden itibaren…
On dakikalık mesafede, evet.
-Sizi kahve içmeye davet edebilir miyim? -Yok, sağ olun.
Sormadım farz edin. Hoşça kalın.
Güle güle.
-Sergio! -Geldim.
Bana eve kadar eşlik eder misin? Bu torbalar çok ağır.
Tabii!
Gidelim o zaman.
-Yolu hatırlamıyorum bile. -Önden buyurun.
-Roma çok büyük. -Evet.
-On dakika mıydı? -Evet.
-Via Bardonecchia'da mı? -Evet.
Anne?
Tatlım?
Her şey yolunda mı?
-Nasılsın canım? -Seninle kalmak istiyorum.
İyi hissettiğini onlara göstermen gerek.
Anladın mı?
Evet, anladım.
O zaman gelip beni alabilirsin.
Dinle beni.
Onlara karşı bir olacağız.
Tamam mı canım? Sabırlı ol.
Tamam.
Birkaç güne Roma'dayım. Seni seviyorum.
Görüşürüz.
Alt yazı çevirmeni: Duygu Mengioğlu um.