(พ่อ)
เจียฮุ่ย
สถานการณ์ของพี่ แกก็รู้ดี
แกว่าโทรศัพท์สายนี้ ควรโทรหรือไม่โทรดี
ใครล่ะเนี่ย
ฮัลโหล สวัสดีครับ
ร้านน้ำหวาน
จินจื่อเหรอ
ก็แค่เรื่องเข้าใจผิด
เรื่องเข้าใจผิด
ไม่เป็นไรๆ มันผ่านไปแล้ว
คนสวย ผมขอร้องล่ะ คุณทำแบบนี้ผมขายของไม่ได้นะ
ก็บอกแล้วว่าผมจะไปขอโทษ ยังไม่พออีกเหรอ
คุณจะขอโทษอะไร
ใครหาเรื่องก็ให้คนนั้นมาขอโทษ
คุณน่ะ ไปเรียกคนที่ชื่อหนีชิวอะไรนั่นกับพวกมา
พวกนั้นไม่ใช่คนในพื้นที่
แค่มาเที่ยวหาผม
ฉันไม่สน
คุณดู ผมโทรไปหาหูโหย่วอวี๋แล้ว
เขาก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ
ฉันจะบอกคุณให้นะ สถานการณ์ของเราก็คล้ายๆ กัน
คุณต้องการปกป้องเพื่อนคุณ
ฉันก็ต้องการปกป้องเพื่อนฉัน
ถ้าคุณจะทำแบบนี้
ผมคงต้องแจ้งตำรวจแล้ว
คุณไปแจ้งสิ
คนสวย ผมขอร้องคุณนะ
ผมขอร้องล่ะ นะครับ
ผมจะไม่ไหว…
พี่ครับๆ
ทำอะไรของพี่เนี่ย
คุณคือ… หูโหย่วอวี๋ อาจารย์หู
คุณเรียกผมเสี่ยวหูก็พอครับ
คุณคือจินจื่อใช่ไหม
ใช่ครับๆ ผมคือจินจื่อ
อาจารย์หู อาจารย์หู
คืองี้นะ
คือว่าอย่างนี้…
คือเดิมทีผมก็คิดว่าสองสามวันนี้จะไปขอโทษคุณอยู่
แต่ว่า…
ผู้หญิงคนนั้น จะให้ผมไปตามเพื่อนของผมมาให้ได้
พวกเขาไม่ใช่คนในพื้นที่
เดิมทีก็แค่แวะมาหาผม
คือว่าตั๋วเครื่องบินแพงขนาดนั้น
สามคนไปกลับก็หลายพันหยวน
พวกเขารับจ้างหาเงินก็ไม่ใช่ง่ายๆ
ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมจะให้พวกเขาโทรมาขอโทษคุณ
เรื่องแค่นั้นเอง ไม่ต้องหรอกครับ
ไม่จำเป็นๆ มันแค่เรื่องเข้าใจผิด
ครับ เรื่องเข้าใจผิด
เรื่องเข้าใจผิด
อาจารย์หู คุณฟังนะ…
- สาวสวยคนนั้นอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว - อยู่มาหลายวันเลยเหรอ
เรื่องบ้าบอนี่ของผม คนแถวนี้รู้กันหมดแล้ว
ขายหน้าหมดแล้วครับเนี่ย
ธุรกิจเล็กๆ ของผม มันทนรับไม่ไหวหรอกครับ
คือว่า… พี่ชาย
เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้จริงๆ
ขอโทษนะครับ
ไม่ครับๆ เป็นผมที่ต้องขอโทษคุณ
- ความผิดผมเอง - ไม่ๆ
- ความผิดผมเอง - ครับๆ
พี่ครับ
ผมนึกว่าวันนี้พี่ออกมาเที่ยวซะอีก
เรื่องแค่นี้เอง ไม่จำเป็นจริงๆ
น่าอายจะตาย คนมองตั้งเยอะแน่ะ
มองก็มองสิ ยังไงเขาก็ไม่อายอยู่แล้ว
พี่ครับ เอางี้ ผมเลี้ยงข้าวพี่ที่ร้านเก่อซาง
เราไปกินข้าวกัน ดีไหมครับ
ไปกินข้าวกัน ไปกันครับ
ฉันให้เวลาคุณอีกสองวัน
ไม่มีสองวันอะไรแล้ว
ไม่มีแล้ว ไม่มาแล้วครับ
ขอให้ธุรกิจรุ่งเรืองครับ
ไปเถอะๆ
ไป ระวังพื้นครับ
สองวัน
ไปเถอะๆ
มา
- โอเค ไปกัน - นายไปซ้อนหลัง
มองฉันทำไม
พี่ครับ กินอันนี้สิ
อันนี้อร่อย นี่คือเมนูเด็ดร้านเขา
ลองชิมดู
นายมีอะไรก็พูดมาตรงๆ
คือว่า…
เรามาหารือกันหน่อยนะครับ
เราไม่เอาเรื่องแล้วได้ไหม
ที่จริงเป็นแบบนี้ ผมก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร
พี่คิดดู พวกเขาก็ไปเมืองอื่นแล้ว
จะเรียกกลับมาอีก ก็คงเป็นไปไม่ได้
มีประโยคหนึ่งพูดเอาไว้ว่า
“ละเว้นคนอื่น ก็คือการละเว้นตัวเอง”
ในใจนายคงคิดว่า ฉันยุ่งไม่เข้าเรื่องใช่ไหม
เปล่าครับๆ
ผมไม่มีความรู้สึกแบบนั้นเลย
ไม่มีเลยสักนิด
ไม่มีจริงๆ
ผมแค่รู้สึกว่ามีอะไรกวนใจนิดหน่อย
มันดูจะเกินไปนิดนึง
เพราะว่าเรื่องนี้ มันเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ถูกไหมครับ
อีกอย่าง
พวกเราก็รู้จักกันยังไม่นาน
เราแค่เพื่อนที่อยู่ในบ้านพักเดียวกัน
พี่ดีกับผมแบบนี้
ผม…
ผมรู้สึกว่า…
รับไว้ไม่ไหวครับ
ครับ
ฉันเข้าใจความคิดของนายนะ
แต่นายไม่อยากลองดูเหรอ
ลองอะไรครับ
ความรู้สึกที่ถูกให้เกียรติไง
ถูกให้เกียรติเหรอ
พี่ครับ ผมจะบอกให้นะ
ตั้งแต่ผมเริ่มเล่นดนตรี
ผมก็โยนศักดิ์ศรีทิ้งไปแล้วครับ
ผมอาศัยความหน้าด้านหน้าทนนี่แหละ ถึงเดินมาถึงทุกวันนี้ได้
ถ้าคนอื่นตีผมนิด ด่าผมหน่อย แล้วผมคิดเล็กคิดน้อย
ผมจะไม่เป็นโรคซึมเศร้าเหรอครับ
แล้วก็ผมจะบอกให้นะ
ทั้งหมดนี้พ่อเป็นคนฝึกผมมาเอง
ตอนนั้นผมเริ่มเล่นดนตรี
พ่อผมไม่เห็นด้วย
เป็นตายยังไงก็ไม่เห็นด้วย
ผมลำบากลำบนอุตส่าห์ได้แสดงทั้งที
ตาแก่ก็นั่งรถไปพังงานทันทีเลย
พอถึงงานก็จับกีตาร์ผมฟาดฟื้น กลองของเพื่อนผมก็ถูกทุบด้วย
พ่ออารมณ์ร้อนมาก
ตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ไปเสียแล้ว
พอได้ยินแม่คุยโทรศัพท์กับผมก็เป็นแบบนี้ แถมยังเขวี้ยงแก้วแตกอีก
เสี่ยวอวี๋ นายเจออุปสรรคมาไม่น้อย
แต่ฉันคิดว่านายมีความสามารถมาก
นายจำเพลง “ลม” ที่นายร้องในไลฟ์เฮาส์ที่ปักกิ่งได้ไหม
ตอนฉันได้ฟัง ฉันก็รู้สึกว่ามันเพราะมาก
แป๊บเดียวก็จำได้แล้ว
นายเก่งมากๆ
แต่ว่าบนโลกใบนี้ ไม่ใช่ว่าทุกคน ที่มีความสามารถ จะถูกคนอื่นมองเห็น
นายต้องใช้ชีวิต
นายร้องเพลงที่บาร์
แต่นี่ไม่ใช่เหตุผล ที่นายจะไม่ได้รับการความเคารพจากคนอื่น
เข้าใจไหม
มาครับ ลุง
มาๆ
กับข้าวมาแล้ว
มาๆ วางตรงหน้าลุงเต๋อชิงเลยครับ
ได้ รอนานแล้วสินะ
- มาๆ - มา
โอเคครับ
ฉันเอื้อมถึง
อาเหยา
สองสามวันนี้เห็นเธอพาเถ้าแก่ร้านหนังสือ เดินไปดูที่ทางในชุมชนตลอด
เป็นยังไงบ้าง
ยังไม่สรุปเลยครับ
หงหงจะกลับมาตอนไหนเหรอ
เพิ่งกลับไปไม่นานนี่เอง
ค่าเดินทางก็แพง ไม่มีธุระจะกลับมาบ่อยๆ ทำไม
ค่อยๆ กินกันไปนะ
อยากได้อะไรก็โทรมา
ได้ครับ น้าไปทำงานเถอะ
เธอต้องเข้าใจนะ
ปู่หยางของเธอแก่แล้ว อารมณ์ก็ไม่ค่อยดี
เรื่องบ้านเก่าน่ะ มีคนอยากเช่าก็เป็นเรื่องดี
ลุงไม่คัดค้านอะไร
ถือว่าเป็นการอุทิศ เพื่อเพิ่มรายได้ให้ชุมชนถูกไหม
ลุงพูดถูกครับ
อาเหยา
ลุงรู้ว่าเธอกลับมา พัฒนาการท่องเที่ยวไม่ใช่เรื่องง่าย
ลุงกับพ่อเธอโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
ลุงอยากช่วยจริงๆ
แต่ลุงไม่รู้ว่าจะช่วยได้จากทางไหน
ดูสิ เธอลำบากเพื่อร้านหนังสือขนาดนี้
ถ้าร้านหนังสือสร้างเสร็จก็มีประโยชน์กับเธอนะ
คุณลุงพูดถูก
แต่ไม่ว่ายังไง บ้านหลังนั้นก็เป็นของปู่หยาง
ต้องให้เขาตกลงก่อน
ลุงว่างก็ช่วยเกลี้ยกล่อมหน่อยนะครับ
เอางี้… เราไปคุยกับร้านหนังสือให้เรียบร้อยก่อน
เรื่องที่เหลือ ลุงจัดการเอง
ลุงครับ ลุงไปคุยกับปู่ก่อนดีกว่า
ยังไงบ้านก็เป็นของปู่
เราต้องเคารพการตัดสินใจของปู่
ไม่ต้องห่วง ไม่มีปัญหาแน่นอน
มาครับๆ
เรื่องนี้น่ะ มีประโยชน์กับเราทั้งสองคน
เราสองคนอยู่ฝั่งเดียวกัน ลุงเชื่อเธอนะ
เสี่ยวหวงน่ะ ต้องการผลงาน
เราสองคนต้องการผลประโยชน์
ลุงครับ ลุงมีความคิดอะไรก็พูดมาตรงๆ เลย
ผมจะพยายามช่วยอย่างเต็มที่
งั้นที่นี่ไม่มีคนอื่น ลุงขอพูดเลยนะ
เกี่ยวกับเรื่องค่าเช่า
ข้อเรียกร้องของลุงก็ไม่สูงมาก
พอๆ กันกับบ้านของน้าเสี่ยวกังก็พอ
บ้านน้าของเสี่ยวกังอยู่ไหนครับ
มา ดื่มชาหน่อย
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณ
ชาไม่เลวนะ
ชาของท่านหม่าน่ะ
ท่านหม่าบอกว่า การดื่มชาก็ถือเป็นการฝึกจิตใจ
ดังนั้นสถานการณ์ในตอนนี้ก็คือ ลุงชิงเต๋อยอมช่วยพูดกับปู่หยาง
แต่เรียกเงินค่าเช่าค่อนข้างสูง
ค่อนข้างสูงที่ไหน
สูงลิบลิ่วเลยต่างหาก
ถ้าเขาขอเพิ่มอีกนิดหน่อย เราก็พอจะช่วยคุยให้ได้
แต่ค่าเช่าราคานี้พอๆ กับ ค่าเช่าในชุมชนท่องเที่ยวดังๆ เลยนะ
และยังบอกอีกว่าพวกเขาต้องจ่ายได้แน่
มันใช่แบบนั้นซะที่ไหน
เรียกซะขนาดนั้น แล้วจะให้ไปคุยได้ยังไง
เพราะงั้นฉันคิดว่า อย่าเพิ่งไปบอกคนของร้านหนังสือ
ถ้าเป็นฉันน่ะ ฉันจะรู้สึกว่า ธรรมเนียมของที่นี่ไม่ดีเท่าไร
พอมาถึงก็ถูกขูดรีด
ผมก็กังวลเรื่องนี้เหมือนกัน
เพราะงั้นเรื่องนี้ เราต้องจัดการกันเอง
เราขอให้ชุมชนสัมปทานที่สักแปลงได้ไหม
ที่ดินในชุมชนมีจำกัด
ยังต้องรับประกันว่า จะไม่ยุ่งกับไร่นาของชาวบ้าน
แล้วทางนั้นก็ถูกใจบ้านเก่าของปู่นี่นา
น่าปวดหัวจริงๆ
ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ผมค่อยไปคุยกับเขาอีก
เรื่องวิธีการชำระเงินค่าเช่าก็คุยกันได้
ห้าปีจ่ายครั้ง
จากนี้ก็ให้เสี่ยวหวง ไปคุยเรื่องอัตราการเพิ่มค่าเช่า
แต่จริงๆ แล้ว ในตอนที่ยังไม่มีกำไร
เรียกค่าเช่าสูงเกินไป ดูจะไม่เหมาะสม
อาเหยา
เธอจะช่วยพูดแทนพวกนายทุนไม่ได้นะ
เธอต้องอยู่ข้างเดียวกับลุงสิ เราสองคนเป็นพวกเดียวกันนะ
ครับ
ลุงเต๋อชิงครับ
แต่ค่าเช่าน่ะ…
ถ้าเธอกลัวจะทำให้พวกเขาเคือง ลุงหน้าหนา เดี๋ยวลุงไปคุยเอง
ไม่ใช่กลัวพวกเขาเคือง
เนื้อนี่ไม่เลว ลุงขออีกจาน
หรือว่าจะให้พวกสถาปนิกจางไปดูที่อื่นดี
ตอนแรกพวกเขาก็คิดว่าที่นี่รถรับส่งเข้ามาไม่ถึง
ฉันเป็นคนไปพูดกับพวกเขาเอง ว่าที่นี่สภาพแวดล้อมดี ทั้งเงียบสงบ
ไม่ว่าจะเดินหรือขี่จักรยาน ก็ถือเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่ง
นั่นสิ
แต่ที่ควรพูดฉันก็พูดไปหมดแล้ว
ตอนนี้ยังคิดหาวิธีอื่นไม่ได้เลย
เอางี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปหาเขาใหม่
เพราะเรื่องนี้ฉันเป็นคนรับผิดชอบ
ฉันจะพยายามต่อรองค่าเช่า ให้ได้สูงที่สุดตามความเหมาะสม
ราคานี้สมเหตุสมผลแล้ว
บ้านของลุง ลุงอยากปล่อยเช่าเท่าไรก็เท่านั้น
มันไม่เหมาะสมตรงไหน
ค่ะ
จะพูดแบบนั้นมันก็ถูกจริงๆ นั่นแหละค่ะ
เสี่ยวหวง ลุงคิดว่าเธอเป็นเจ้าหน้าที่หมู่บ้านที่ดี
ทำงานมากมายเพื่อชาวบ้าน
เธออยู่ฝั่งเดียวกันกับพวกเรา
อีกอย่างลุงคิดว่า ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ต้องสำเร็จแน่
เพราะเธอจบมหาวิทยาลัยมา
มีวัฒนธรรม มีความสามารถ มีความรู้ มีความสุขุม แล้วยังจิตใจดี
เธอมาที่ชุมชนเรา ลุงก็รู้สึกได้ว่าชุมชนเจริญรุ่งเรืองขึ้น
ส่องแสงเปล่งปลั่ง อย่างกับเลี่ยมกรอบทองเลย
- ลุงจะรอข่าวดีนะ - ค่ะ
พวกนี้เอามาให้พ่อลุงใช่ไหม
ใช่ค่ะๆ ใช่ๆ
หนูเกือบลืมไปเลย
ลำบากแล้วนะๆ
ขอบใจมาก ลุงจะรอข่าวดีนะ
ค่ะ
จะทำอะไรเหรอ
ฉันกำลังถอดหมวกคำสรรเสริญ ที่ลุงเต๋อชิงสวมให้ออกให้หมด
ฉันจะบอกให้นะ
ลุงเต๋อชิงน่ะ ก็เป็นเหมือนเนื้อหนังเหนียว
อะไรคือพวกเนื้อหนังเหนียว
คุณคิดดูนะ หั่นไม่ขาด
ต้มไม่สุก เคี้ยวไม่ได้
มีทั้งเอ็นมีทั้งหนัง
แถมยังหน้าหนา
วุ่นวายไร้เหตุผล พูดอะไรไปก็ไม่ฟัง
คุณทำอะไรเขาไม่ได้เลย
เนื้อหนังเหนียว
อธิบายได้เห็นภาพมากเลย
ก่อนหน้านี้หมู่บ้านที่พัฒนาขึ้นมา ก็เคยเกิดเรื่องขึ้นเหมือนกัน
ก็คือหลังเซ็นสัญญา ตกลงเงินค่าเช่าแล้ว
อยู่ดีๆ เจ้าของบ้านก็พาคนไปหาเรื่อง บอกจะเพิ่มค่าเช่า
ถ้าไม่เพิ่มก็จะไม่ออกไป
พอบ้านนี้ทำ บ้านอื่นๆ ก็เอาเป็นแบบอย่าง
จะให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในชุมชนเราไม่ได้
งั้น… ถ้าไม่ได้จริงๆ ฉันจะลองไปปรึกษากับเลขาดู
ดูว่าจะสัมปทานที่ดินสักแปลง ในชุมชนให้เช่าได้ไหม
ไอ้ผีเต๋อซิงนี่มันหน้าเงินจริงๆ เลย
ถ้าไม่เช่าบ้านเก่าของมันแล้ว ชุมชนต้องสัมปทานที่ดินเหรอ
- เรื่องนี้น่ะ… - ใช่ครับ
ใช่แล้ว
แต่เรื่องนี้ยังไม่ได้ประกาศ
น้าอย่าพูดออกไปนะครับ
ลุงเต๋อชิงยังคิดว่าจะเช่าบ้านของเขาอยู่
ที่จริงชุมชนอนุมัติสัมปทานแล้ว
อนุมัติเป็นพิเศษเลย
- ให้สัมปทานสะดวกสุดแล้ว - ใช่
อารู้ๆ
น้าจะเอาเรื่องแบบนี้ไปพูดมั่วซั่วได้ยังไง
น้าห้ามเอาไปพูดเด็ดขาดนะครับ
ถ้าลุงเต๋อชิงรู้ว่าไม่เช่าบ้านของเขาแล้ว เขาคงต้องเสียใจมากเลย
น้ารู้ๆ
น้าเอาพวกของกินเล่นมาให้เจียฮุ่ยน่ะ
ห้ามพูดนะคะ น้ากุ้ย
ไม่พูดหรอก
ขอบคุณผู้ฟังทุกท่านครับ
พวกเราพักห้านาที แล้วเจอกัน
ขอบคุณครับ
ไปสูบบุหรี่ก่อนนะ
วันนี้พี่สาวคนนั้นของนายไม่มาเหรอ
จะมาทุกวันได้ไง
(ซือหยู)
ขอบคุณนะเพื่อน
อาจารย์หู
- อาจารย์หู - พวกนายอีกแล้ว
ทำอะไร ถอยไปนะ
อาจารย์หู
หลบไปๆ
ใจเย็นๆ ครับ
- วันนี้พวกเราไม่ได้มาหาเรื่องคุณ - ใช่ครับ
วันนี้พวกเรามาขอโทษคุณ
- ใช่ครับ - ใช่ครับ
เรื่องก่อนหน้านี้เป็นความผิดของพวกเรา
- ใช่ครับ - มาๆ
หนึ่ง สอง สาม
- ขอโทษ - ขอโทษ
- หนึ่ง สอง สาม - ขอโทษครับ
อาจารย์หู ตีผมระบายอารมณ์ก็ได้นะ
- ตีผมเลย ตีผม - อย่า
- ตีผม - ทำอะไร พวกนายทำอะไรเนี่ย
- หลบไป - ตีผมสิ
อาจารย์หู เชิญๆ
- อาจารย์หู ทางนี้ๆ - ไม่ต้องตกใจ
- ไม่ต้องเกรงใจๆ - ไม่ต้องตกใจ
- มาเถอะ - ระวังๆ
- นี่… - ระวัง
ลูกพี่
พาคนมาแล้วครับ
อาจารย์หู อาจารย์หู
ในที่สุดก็เชิญคุณมาจนได้
คุณโทรหาผมก็ได้แล้ว
จะได้ยังไงครับ
ต้องไปเชิญคุณด้วยตัวเองสิ
ที่จริงกลัวว่าคุณจะไม่มา
- ใช่ๆ - ต้องไปเชิญเอง
เรื่องนั้นน่ะ ผมไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
คุณเป็นคนใจกว้างจริงๆ
มาๆ เชิญข้างในครับ
(ครัวส่วนตัว แล้วพบกัน)
ครัวส่วนตัวเหรอ
ใช่ครับๆ
ผมขอบอกก่อนนะ
กินข้าวได้
แต่ไม่กินเหล้านะ
ได้ครับ เอาตามที่คุณพูดเลย
- ไม่ดื่มเหล้าๆ - มาๆ
ไปครับไป เชิญข้างในๆ
ระวังนะครับ ระวังบันได
ระวังกีตาร์ด้วย
ทางนี้เหรอ
ใช่ๆ
ระวังครับ
(ครัวส่วนตัว แล้วพบกัน)
ในที่สุดวันนี้เราก็ได้ดื่มกับอาจารย์หูแล้ว
ดื่มเพลินเลย
ฉันจะไปห้องน้ำหน่อย
พี่ พี่อย่าถอดตรงนี้สิ
ทางนั้นมีห้องน้ำสาธารณะ ไป
- ผมพาพี่ไป - ฉันไปด้วยๆ
อาจารย์หู
ต่อจากนี้คุณคือลูกพี่ผม
อย่างพวกเราน่ะเรียกว่า “ไม่มีเรื่องก็ไม่รู้จัก”
ผมว่าคุณพูดได้ถูกมาก
อยู่ข้างนอกน่ะ เพื่อนกันก็ต้องช่วยเหลือกัน
เชื่อใจกัน
ใช่ครับ
อาจารย์หู
คุณคะ
คุณคะ เดี๋ยวก่อนค่ะ
พวกคุณลืมของไว้ค่ะ
คุณลืมของน่ะ
นี่ค่ะ
ใช่ ใช่… ของคุณ
ของผมเหรอ ของผมอยู่กับคุณไม่ใช่เหรอ
ของที่ผมซื้อให้คุณน่ะ
ซื้อของมาทำไมเนี่ย
ครั้งหน้าอย่าเกรงใจแบบนี้อีกนะ
รับไว้ๆ
มาๆ อาจารย์หู ผมเองๆ
ผมช่วยถือ
ถืออันนี้ก็พอ
งั้นไปกันครับ
ขอบคุณนะครับ
มา อาจารย์หู ระวังนะครับ
ผมจะพาไปส่งที่รถ
เกรงใจจังเลย
- สมควรอยู่แล้วครับ - ไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไร
พี่ครับ
พี่
เปิดประตูหน่อย
ดื่มเยอะเลยนะ
ขอบคุณครับ
ทำอะไร
ให้พี่หมดเลย
ฉันไม่ใช้ของพวกนี้ เอากลับไปเถอะ
งั้นพี่อยากได้อะไรครับ
มีอะไรพรุ่งนี้ค่อยพูด
รีบไปนอนซะ
พี่ครับ
ทำไมพี่ถึงดีกับผมขนาดนี้
หลายปีมานี้
ผมเป็นแค่เศษเหล็กเหลือทิ้ง
เพลงที่ผมแต่ง
ไม่มีใครชอบเลย
ผม…
ไม่มีเงิน
ผมยังชอบเต๊าะสาวอีก
ผมเป็นแค่
ไข่เค็มหมักนานเกินไป
ทั้งในทั้งนอกผมเต็มไปด้วยน้ำมัน
ผมยังอกตัญญูอีก
พอแล้วๆ
ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไม่เอาไหน
ผมมันไม่ได้เรื่องเลยสักนิด
แต่ว่าพี่ครับ
ทำไมพี่ถึงดีกับผมขนาดนี้
ผมไม่รู้ว่าจะขอบคุณพี่ยังไงดี
นายอยากขอบคุณฉันเหรอ
อะไรก็ได้เหรอ
แค่พี่บอกมา
ให้บุกน้ำลุยไฟ ผมทำให้ได้ทุกอย่าง
งั้นนายรับปากฉัน
ต่อไปอย่าดูถูกตัวเองอีก
ฉันคิดว่านายดีมาก
เอาละ ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น
รีบไปนอนเถอะ
อยากเข้ามาไหม
ฉันจะบอกให้นะ โฮมสเตย์ต้องทำให้เก็บเสียง
เรื่องนี้จะมาขี้เหนียวไม่ได้
ใช่ปัญหาเรื่องการเก็บเสียงเหรอ
มันเป็นปัญหาจากพฤติกรรมส่วนตัวไม่ใช่เหรอ
ไม่ต้องกระซิบหรอก
ข้างบนไม่ได้ยิน
คงจะไม่เสียงดังไปทั้งคืนหรอกนะ
จากประสบการณ์ของฉัน
ส่วนใหญ่ไม่นานมากหรอก
ประสบการณ์
ประสบการณ์ตอนทำงานในโรงแรมไง
(บ้านโหย่วเฟิง)
มาก็ไม่ส่งเสียง
นอนไม่หลับเหรอ
ทำไมคุณห่อซาลาเปาแต่เช้าเลยล่ะ
เมื่อวานคุณบอกไม่ใช่เหรอว่า อยากกินซาลาเปาไส้หมูถั่วแขกที่แม่คุณทำ
ผมจะให้คุณชิมฝีมือผม
เป็นอะไร
หูผมมันคันๆ คุณช่วยผมเกาหน่อยสิ
เกาให้หน่อยๆ
เกาให้หน่อย
ขึ้นอีก
โอเคๆ พอแล้วๆ
ฉันช่วยคุณห่อนะ
ไม่ต้อง เหลือสองลูกเอง
ฉันจะเม้าอะไรให้คุณฟัง
ว่ามา
ในครัวมีแค่เรา คุณยังจะ…
ผมรู้สึกว่านับวันคุณยิ่งเหมือน พวกน้าๆ ในชุมชนเข้าไปทุกทีแล้วนะ
- ขี้เม้า - คุณพูดอีกครั้งซิ
- คุณว่าไงนะ - อย่า อย่ากวน
ผมห่ออยู่ๆ อย่ากวนสิ
- ซาลาเปาใกล้สุกแล้วหรือเปล่า - ผมลืมไปเลย
เดี๋ยวผมดูก่อน
- ได้แล้ว สุกแล้ว มาๆ - ฉันเอง
คุณอย่าจับ อย่าจับ เดี๋ยวลวกเอา
อย่าจับ อย่าจับ
อย่าจับนะ
ออกไปนะ ไปคุยเล่นกับย่ารอ
เสร็จแล้วเดี๋ยวผมบอก ระวัง
เรื่องร้านหนังสือมันยังไงเหรอ
ทำไมย่าได้ยินมาว่า กรรมการชุมชนจะสัมปทานที่ดิน
ฟังใครมาเหรอคะ
ในชุมชนพูดแบบนี้กันหมด
เมื่อวานมีคนมาถามย่าด้วย
ย่าบอกไปว่าย่าจะรู้ได้ยังไง
ถ้ามีคนมาถามย่าอีก
ให้ย่าบอกไปว่า เหมือนได้ยินมาแบบนี้
แต่ย่าไม่รู้รายละเอียด
พ่อของเต๋อซิงน่ะ เป็นคนอารมณ์แปรปรวน
ไม่อ่อนโยนเหมือนปู่เธอ
แต่ว่าพวกเขาสองคนก็เข้ากันได้ดี
ตอนหนุ่มๆ สองคนนี้สนิทกันมาก
พ่อเธอก็ไปเล่นบ้านเขาบ่อยๆ
ส่งของขวัญให้กันเกือบทุกเทศกาล
ตอนเด็กๆ ปู่หยางก็ดีกับผมมากเลยล่ะ
คนเราพอแก่ตัว ก็ชอบความครึกครื้นไม่ใช่เหรอคะ
อย่างยายหนูก็ชอบความครึกครื้นมาก
ก็มีบางคนที่ไม่ชอบเสียงดัง
เมื่อก่อนแม่ของย่าน่ะ ถ้าคนเยอะแกก็จะง่วง ต้องไปนอนให้ได้
ใช่ ตอนเด็กๆ ไปบ้านย่าทวด
หลังกินมื้อเที่ยงเสร็จ แกต้องนอนสักงีบ
เธอน่ะ เสียงดังกว่าสิบคนรวมกันอีก
อร่อยไหม
รสเหมือนที่แม่คุณทำหรือเปล่า
อร่อยมาก
- ช้าๆ นะ - ไม่เป็นไร
ข้างหลังมีพื้นต่างระดับ ระวังนะ
โอเค
ช้าๆ นะ ช้าๆ
เลี้ยวหน่อย
โอเค มา วางตรงนี้แหละ
ที่เหลือฉันจัดการเอง นายไปทำงานเถอะ
ครับ
พี่อิงจื่อ
ดื่มกาแฟไหมครับ เดี๋ยวผมเลี้ยง
หาเงินได้เยอะเหรอ
ช่วงนี้ก็พอได้ครับ
ฉันเอามอคค่า เพิ่มช็อกโกแลตนะ
ได้ครับ
พี่น่าน่า
พี่อิงจื่อเอามอคค่า เพิ่มช็อกโกแลตแก้วนึง
ส่วนผมเอาลาเต้ ขอบคุณครับ
สวัสดีครับทุกคน
วันนี้มาแกะสลักไม้แผ่นนี้ต่อนะครับ
ไม้แผ่นนี้ผมเอามาจาก บ้านคุณย่าคนหนึ่งในชุมชน
(เซี่ยเซี่ยขยันทำงาน)
เมื่อก่อนใช้ใส่อาหารไก่
ไม้ดีใช้ได้เลย
เรามาแกะดอกบัวกัน
(หลังจากดูหลัวลี่ขาลุยเช็กอิน)
ติดตามเดินทางกับหลัวลี่ ตะลอนทัวร์ทั่วจีน
ทุกคนต้องอยากรู้อย่างแน่นอนว่า ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหน
ใช่แล้วค่ะ คลิปวันนี้ เป็นคลิปที่เราจะไปเช็กอินจุดท่องเที่ยวกันค่ะ
เมื่อก่อนทุกคนจะไปเที่ยว ตามรอยคลิปของพวกเรา
ไปเช็กอินตามสถานที่ที่เราไป
แต่วันนี้ไม่เหมือนกันค่ะ
วันนี้พวกเรามาลองสัมผัสประสบการณ์กันว่า การเช็กอินตามวิดีโอจะให้ความรู้สึกยังไง
ทุกคนลองไปเสิร์ชดูได้
ในเน็ตมีวิดีโอโปรโมทการท่องเที่ยว ที่ชื่อว่า สายลมนำพารัก
พอฉันได้ดูวิดีโอโปรโมทนั้น
ฉันก็เลยลองเสิร์ชดู พบว่าที่นี่ยังไม่ค่อยมีคนมาจริงๆ
เต้าหู้นี่กลิ่นหอมมากเลย
ในเต้าหู้ลาวานี่เป็นไส้อะไรคะ
ก็เต้าหู้ไง
แค่เต้าหู้เหรอคะ
- ใช่ - โอเค ขอบคุณค่ะ
นี่ค่ะ เต้าหู้ทั้งหมดเลย เต้าหู้ลาวา
คุณยายไฉ่อวิ๋น
ยายคะ ชุดนี้ของยายสวยจังเลยค่ะ
หมวกนี่ก็สวยมากเหมือนกัน
นี่ไม่ใช่ใบที่สวยที่สุดนะ
ใบนี้ก็สวยมากแล้วนะคะ
ดูทางนั้น
พี่สาวที่ทำเครื่องดื่มตรงเคาน์เตอร์ ทรงผมเหมือนฉันมากเลย
สวยมากด้วย
สวยแบบเป็นธรรมชาติมาก
เป็นดาราได้เลยนะนั่น
ตอนนี้ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกเหมือนกำลังติดตามดาราอยู่เลย
คนนี้ดังขนาดนี้เลยเหรอ
ใช่ค่ะ เธอมีคนติดตามห้าล้านกว่าคนเลยนะ สุดยอดมาก
แถมเธอยังชมว่าพี่น่าน่าสวยด้วย
ไม่แน่พี่น่าน่าอาจจะดังก็ได้
เสี่ยวซิน ระวังหน่อย
ผู้จัดการชุน
ไม่ใช่ฉัน
ดูต่อ ดูต่อ
ไม่คิดว่าจะดังขนาดนี้ คนดูเพียบเลย
ฉันขอถามหน่อยค่ะ คุณน้าคนนั้นทำลวดลายอะไรอยู่เหรอคะ
(ฉันชอบที่แบบนี้จัง)
อันนั้นน่ะ ผีเสื้อ
ผีเสื้อน่ารักจัง
งั้นวันนี้ฉันจะย้อม…
- พวกเสื้อกับกระโปรงก็แล้วกัน - อาเหยา
เรียกคนที่โกดัง มาช่วยแพ็กของส่งของได้ไหม
ทำไมทันจริงๆ กล่องก็ไม่พอด้วย
สินค้าพอหรือเปล่า
มีแค่บางลายที่หมด ลายอื่นยังมีอยู่
โอเค เดี๋ยวผมช่วยเรียกคน
- ได้ งั้นฉันไปทำงานก่อนล่ะ - ได้ๆ
ตัดสินใจได้แล้ว
(เห็ดตากแห้ง)
ฮัลโหล สวัสดีค่ะ
โอเค ทราบแล้วค่ะ รบกวนพวกคุณช่วยทำโอทีหน่อยนะคะ
ขอบคุณค่ะ
พี่เซิน มะขามเปลี่ยนเป็นเปิดจอง จะส่งของภายในหนึ่งอาทิตย์
น้าเฟิ่ง ฉู่ฉู่ มะขามเปลี่ยนเป็นเปิดจอง จะส่งของภายในหนึ่งอาทิตย์
ช่วยอธิบายกับลูกค้าด้วย อย่าให้พลาดนะ
โอเค
ออเดอร์เข้ามาพร้อมกันเยอะ จนของในสต๊อกไม่พอแล้ว
เสี่ยวเยว่ รีบโทรหาต้าเสีย
เมล็ดบัวหิมะหมดแล้ว ถามว่าที่นั่นยังมีไหม
ได้
แบ่งคนไปไม่ได้แล้ว
ออเดอร์เข้ามาพร้อมกันเยอะขนาดนี้
ทุกคนยุ่งกันหมด
เธอแบ่งคนหนึ่งมาที่นี่ด้วย
อะไรนะ
ให้โทรหาเสี่ยวชุน
ได้ๆ น้ารู้แล้ว ได้
บล็อกเกอร์มาอีกแล้วเหรอ
ครั้งก่อนก็เห็นแพ็กของกันจ้าละหวั่น
เร่งส่งของทั้งคืนอยู่ตั้งหลายวัน
สุดท้ายขอคืนสินค้าเพียบ
พูดแล้วโมโห
ซื้อเพราะอารมณ์ชั่ววูบไง
พวกเขาอารมณ์ชั่ววูบ พวกเรายุ่งแทบตาย
เสี่ยวชุน รีบมาที่นี่หน่อย
ยังจะใส่อีก ยังจะใส่อีก เกินแล้ว
พอดีแล้ว
ตอนนี้พวกเรามาถึงฟาร์มม้ากันแล้วค่ะ
(เช็กอินที่ฟาร์มม้า)
ทุกคนดูสิ ที่นี่วิวสวยมากจริงๆ
พี่คะ
เราออกไปขี่ข้างนอกได้ไหมคะ
ไปขี่ที่ริมทะเล
ไม่ได้ครับ ขี่ได้แค่ในฟาร์ม
ม้าตัวที่คู่รักขี่ริมทะเล ในวิดีโอโปรโมทตัวนั้นยังอยู่ไหมคะ
ม้าตัวนั้น เป็นม้าของเถ้าแก่ครับ
คนในวิดีโอคือเถ้าแก่ของพวกผม
งั้น สาวสวยที่อยู่ข้างๆ เขา คือเถ้าแก่เนี้ยเหรอคะ
ไม่ใช่ครับ ก่อนหน้านี้มาอาสาช่วยงาน ระหว่างมาเที่ยวพักร้อนที่นี่น่ะ
ตอนนี้กลับมาเปิดโฮมสเตย์ที่นี่
หลังจากที่เราถ่ายวิดีโอโปรโมทเสร็จ
ฉันกับเหล่าเซี่ยส่งข้อความส่วนตัว ไปเชิญให้บล็อกเกอร์หลายคนมาเที่ยวที่นี่
ตอนนั้นพวกเราคิดว่า เผื่อพวกเขาดูแล้ว คิดว่าน่าเที่ยวจะได้ช่วยพวกเราโปรโมท
คุณดูสิ นี่ก็คือ ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น
ถึงผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้
แต่ขั้นตอนไม่ค่อยเหมือนกับที่พวกคุณคิดไว้
(ฉันจะไปเช็กอินที่หมู่บ้านอวิ๋นเหมียว)
เสื้อตัวนี้ ฉันย้อมเองกับมือเลยล่ะ
ตัวที่พวกคุณเห็นฉันย้อมนั่นแหละ
ย้อมออกมาใช้ได้เลย ว่าไหมคะ
งั้นพวกเรามาเล่าเรื่องราวเบื้องหลัง พร้อมแกะพัสดุกันนะคะ
คือว่า ฉันขอชี้แจงอย่างจริงจัง
ฉันขอสาบานด้วยบุพเพสันนิวาสในชาติหน้า
(ฉันชอบปฏิกิริยาเชิงบวกแบบนี้)
วิดีโอนี้ ไม่ได้รับค่าโฆษณาใดๆ จากคนในท้องที่เลย
เป็นคลิปท่องเที่ยวที่ใช้เงินตัวเองล้วนๆ จริงๆ
ความจริงหลายคนที่ติดตามฉันมานานต่างก็รู้ว่า
ฉันไปเที่ยว ไปชี้เป้าของกิน เที่ยวเช็กอินมานานขนาดนี้
พวกเราไปมาหลายๆ ที่ในประเทศ
แต่ว่าหลายๆ ที่ที่พวกเราไปมา
ที่จริงทุกคนก็หาดูรีวิวในเน็ตได้
ฉันก็เลยคิดมาตลอดว่า จะบุกเบิกสถานที่ท่องเที่ยวใหม่ได้ไหม
พาทุกคนไปดูสถานที่จริง รีวิวเตือนจุดบกพร่อง
แล้วครั้งนี้เรื่องเป็นมายังไงน่ะเหรอ
ที่จริงเพราะมีแฟนคลับรุ่นเก่าๆ มาแอดฉันในคอมเมนต์
บอกว่าวิดีโอโปรโมทนี้สวยมาก
ลองไปดูหน่อยไหม
พอฉันได้ดูก็รู้สึกว่าไม่เลวจริงๆ
ฉันก็เลยลองไปดู แต่ว่า พูดจริงๆ นะคะ
พอฉันได้ไปแล้ว ฉันนี่แบบ จากก้นบึ้งของหัวใจเลยนะ ปังมากจ้า
เพราะถึงที่นั่นอาจยังมี เครื่องอำนวยความสะดวกไม่ครบครัน
แต่ว่ายกให้เลยสองคำ “เรียบง่าย” มันสบายมากเลยค่ะ
เพราะงั้นจริงๆ นะคะ ประโยคเดียวเลย
ถ้าคุณอยากไปรับลมชิลๆ
อยากผ่อนคลายละก็
ฉันแนะนำจริงๆ ว่าคุณต้องไป
ฮัลโหล เถ้าแก่เซี่ย
ฉันกับซินซินกำลังดูหลัวลี่ขาลุยอยู่
ฉันถามเขาก่อนนะคะ
ว่างไหม
ที่โรงมัดย้อมมีคนแพ็กของไม่พอ
โอเค เดี๋ยวพวกฉันไปค่ะ
ไปกัน
ร้านหนังสือเลือกเปิดตรงไหนเหรอ
ชุมชนจะให้สัมปทานร้านหนังสือนี่
พวกเขาถูกใจบ้านเก่าของปู่หยางไม่ใช่เหรอ
ปู่หยางบอกว่าเสียงดัง เลยไม่ให้เช่า
แต่ชุมชนสัมปทานที่ให้ก็ดีนะ
ได้เงินปันผลรายหัวทุกปีด้วย
แบบนั้นก็ดีสิ
มา กินส้มนะ
(บ่อน้ำโบราณกวนอิม)
อาเหยาอยู่ไหม
อยู่ข้างในครับ
อาเหยา
ลุงเต๋อชิง มาได้ยังไงครับ
ฉันมาเพราะ… เรื่องนั้นน่ะ
พวกเราไปคุยกันข้างนอก
เรื่องนั้นไม่รีบครับ
ลุงดูพวกผมยุ่งกันจ้าละหวั่น
ดูเสี่ยวหวงสิ อุตส่าห์ได้พัก ยังต้องมาช่วยเลย
เรื่องนั้นน่ะ เอาไว้คุยกันทีหลังนะครับ
ได้ ลุงก็ไม่ได้รีบมากหรอก
- ไม่รีบนะครับ - ลุงรอข่าวจากนายนะ
ครับๆ
ผ้าขายดีจนยุ่งขนาดนี้เลยเหรอ
จริงสิ ลุงเต๋อชิงคะ
ลุงยังไม่ได้จ่ายค่ารถเกี่ยวครั้งก่อนเลยนะคะ
คนอื่นจ่ายหมดแล้ว
ลุงไปหาฝ่ายการเงิน ที่สภาชุมชนได้เลยนะคะ
ลุงลืมไปเลย ลุงไปตอนนี้เลย
ค่ะ
ได้ พวกเธอทำงานกันเถอะ
ทำงานเถอะ
(พิพิธภัณฑ์ผ้ามัดย้อม)
สัมปทานที่ดินอะไร
ไม่รู้หรอก
อาเหยาไม่คุยเรื่องพวกนี้กับฉัน
ฉันก็ไม่ได้ถามเขา
ผมได้ยินคนในชุมชนพูดแบบนี้กันหมด
งั้นก็น่าจะใช่แหละ
ไม่มีมูลฝอยหมาไม่ขี้
ยังไงเธอก็ไม่ให้เช่า
ก็พอดีเลยไม่ใช่เหรอ
ใครว่าผมไม่ให้เช่า
อาเหยากับเสี่ยวหวง ไปถามถึงบ้านหลายรอบ
ถ้าเธอยอมให้เช่า
เสี่ยวหวงก็คงไม่เขียนรายงาน ขอสัมปทานที่ดินหรอก
เสี่ยวหวงยื่นขอสัมปทานเหรอ
หลุดปากซะแล้ว
ห้ามไปพูดที่ไหนนะ
ไม่งั้นอาเหยาต้องมาว่าฉันอีกแน่
- ได้ยินไหม - ผมไปแล้วนะครับน้า
น้าหยาง ขอส้มนะครับ
ห้ามเอาไปพูดนะ
- ไม่พูดครับ - อย่าลืมตะกร้า
ครับ
ครบแล้วนะครับ
ครบครับ
ลำบากแล้วนะครับ ค่ำขนาดนี้ยังต้องแวะมาอีก
ไม่ลำบาก มีเยอะๆ ยิ่งดี
พรุ่งนี้ให้ผมมากี่โมง
ก่อนบ่ายสี่โมงแล้วกันครับ
โอเค งั้นไปก่อนนะครับ
- ช้าๆ นะครับ - ครับ
(ส่งด่วน)
คุณไปแอบยืนอยู่ตรงนั้นทำไม
จับตาดูว่าคุณแอบอู้หรือเปล่า
ล้อเล่นไม่ได้เลยเหรอ
ตอนเย็นอยากกินอะไร ผมจะทำให้กิน
บะหมี่ราดมะเขือเทศผัดไข่
เอาแบบที่ยายฉันทำนะ
มะเขือเทศผัดเปื่อยๆ แล้วต้มให้เป็นน้ำซุปมะเขือเทศน่ะ
แบบคุณยาย… ผมทำไม่เป็น
แบบสามี คุณอยากลองหน่อยไหม
พอเหลือแค่เราสองคนคุณก็คึกเลยใช่ไหม
ห้ามพูด
ห้ามแกะ
เสี่ยวชุน
คือว่าเสี่ยวหูลู่หลับแล้ว
ฉันเลยมาดูว่าเสร็จงานกันหรือยัง
เสร็จแล้ว
พัสดุส่งออกไปแล้ว
คือว่า
- หยอกกันเล่นน่ะ - ใช่ๆ หยอกกันเล่น
คือว่า… พี่เหยา
ตอนนี้พี่กับหงโต้วถึงขั้นไหนกันแล้ว
ถึงขั้นไหนอะไร บอกแล้วนี่ แค่หยอกกันเล่น
อะไร
พวกเราตกลงคบกันแล้ว
ใช่ไหม
ใช่ ตกลงแล้ว
พี่เหยา
พี่ป๊อดเกินไปแล้ว
พี่มีอะไรต้องอายด้วย พี่ลองออกไปถามดู
ใครไม่รู้บ้างว่า พี่อยากจะงาบหงโต้วมานานแค่ไหนแล้ว
- อย่าพูดมั่วสิ - ฉันพูดมั่วเหรอ
พี่เองไม่ใช่เหรอที่ออกไปป่าวประกาศ ว่าคนที่มาเปิดโฮมสเตย์เป็นแฟนพี่
ฉันก็แค่กลัวว่าหงโต้วจะเขิน
หาแฟนมีอะไรต้องเขินด้วย
ใครบ้างที่ไม่หาแฟน
นั่นน่ะสิ
เสี่ยวชุน
แล้ว… คุณกับอาฮุยถึงขั้นไหนกันเหรอ
ฉันกับเขาจะมีเรื่องอะไรได้
พวกฉันพูดกันชัดเจนแต่แรกแล้ว
เป็นไปไม่ได้
เขาก็ดีไม่ใช่เหรอ
ฉันเห็นเธอดุเขา เขาก็ไม่โกรธ
ฉันไม่ได้ชอบเขาสักนิด
อีกอย่าง เอะอะเขาก็เอาแต่พูดว่า พ่อเขาซื้อบ้านในเมืองให้เขา
เอาแต่พูดถึงเงินพ่อแม่
ไม่เอาไหน
ดูนะ
เขาคงคิดว่า การซื้อบ้านในเมืองเป็นข้อได้เปรียบ
แต่ใครจะรู้ล่ะว่า เซี่ยเสี่ยวชุนเห็นเงินเป็นของไร้ค่า
ผิด ฉันจะบอกคุณให้นะ
ฉันน่ะชอบเงินสุดๆ เลย
บังเอิญเลย ฉันก็เหมือนกัน
เอาละ กลับกันได้แล้ว
จริงสิ พี่เหยา ฉันต้องบอกพี่ไว้
นกยูงเฒ่านั่นน่ะ ร้อนใจแล้ว
วันนี้ตอนบ่ายเขาไปดักรอเสี่ยวหวงที่สภาชุมชน
- แล้วเจอไหม - แน่นอนว่าไม่
นกยูงเฒ่าคือใครเหรอ
ลุงเต๋อชิงน่ะ
พวกน้าเป่าผิงชอบเรียกเขาว่านกยูงเฒ่า
ฉันจะบอกให้ฟังนะ หงโต้ว
ตอนพวกเรายังเป็นเด็กอยู่ ก็ได้ยินตาคนนี้คุยโวตลอด
เขาพูดถึงความเก่งกาจของคุณปู่เขา สมัยที่ไปกับกองคาราวาน
ว่าหาเงินได้เท่าไร
ที่บ้านกินอะไร ดื่มอะไร กินดีอยู่ดี
เหมือนนกยูงที่กำลังรำแพนหาง
โชว์ไปทั่ว
เข้าใจได้
ฉันจะเล่าให้ฟัง ที่โรงแรมเรามีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง แซ่จิน
ปู่ทวดของเขา แซ่อ้ายซินเจว๋หลัว
ถ้าราชวงศ์ชิงยังไม่ล่มสลาย
นางก็คงเป็นองค์หญิง
สุดยอดไปเลย
เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กลับไปพักผ่อนกันเถอะ
คือว่า พี่เหยา ตอนนี้ฉันกังวลว่าถ้าลูกค้าคืนของจะทำยังไง
งั้นก็คงทำอะไรไม่ได้
เขาสั่งซื้อมาแล้ว พวกเราก็ต้องส่งของ รอผมแป๊บนึง
- เสี่ยวชุน ปิดไฟหน่อย - ได้ๆ
ปิดไฟ
เรียบร้อย
- กลับบ้านกัน - ไปเถอะ ย - ได้ๆ