ดูสิ ปลาแดดเดียวของป้าเออร์
- แห้งดีนะ - ใช่
ดีกว่าของฉันอีก
ทำอะไรอยู่น่ะ
ไม่รู้สิ ออกกำลังกายเหรอ
ไม่เวียนหัวเหรอ
ไม่รู้สิ
ดูนั่นสิ ดูเอวของเธอ
ดูสิ
เอวทำไมเหรอ
ก่อนฉันคลอดต้าหยาง เอวฉันบางแค่ 21 นิ้ว
แต่ตอนนี้ไม่แล้ว
เธอก็ด้วย
- อรุณสวัสดิ์ค่ะ - อื้อ
- เพิ่งมาใหม่เมื่อวานใช่ไหม - ใช่ค่ะ
เขาชื่อป้าเป่าผิง
ฉันชื่อน้ากุ้ย
หนึ่งในสามของโฮมสเตย์
เป็นของครอบครัวเรา
คล้ายว่าฉันก็เป็นเจ้าของนั่นแหละ
ฉันรับผิดชอบเรื่องความสะอาดของที่นี่
เธอชื่ออะไร
ฉันชื่อไป๋ม่านจวินค่ะ เรียกฉันเสี่ยวไป๋ก็ได้ค่ะ
เสี่ยวไป๋
เธอทำอะไรอยู่เหรอ
เล่นโยคะค่ะ
มันคืออะไรเหรอ
น่าจะเหมือนกับที่ท่านหม่าทำละมั้ง
ท่านหม่านั่งนิ่งๆ
แต่เธอเคลื่อนไหว
แล้วก็ยืนด้วยมือ
ใช่ไหม
อะไรนะคะ
ทำต่อเถอะ ไปข้างบนกัน
ทำไมเธอไม่เวียนหัวก็ไม่รู้
เธอยังสาวอยู่เลย
อันนี้ไม้ไผ่แห้ง เห็ดตับเต่าแห้ง
ให้เธอทั้งหมดเลยนะ
ไม่ต้องกลัวนะ
ไม่มีพิษ
ไม่กลัวค่า
ฉันไม่กลัวค่ะน้ากุ้ย
เอ่อ…
เยอะมากเลยค่ะ เยอะจริงๆ
เอาไปเยอะๆ นั่นแหละ
เอาไปฝากพ่อแม่เธอด้วย
มีพัดนมกับไส้กรอกด้วยนะ ฉันเอามาให้เธอ
ขอบคุณค่ะ
พวกนี้จากน้าเฟิ่ง
พีชแห้ง แอปเปิ้ลแห้ง
เขาเด็ดจากต้นเองเลยนะ
ธรรมชาติดั้งเดิมเลยละ
พีชแห้งเนี่ยดีมากเลยนะ
เอาไปทำนํ้าหวานได้
- ขอบคุณค่ะ - พวกนี้…
ซิ่วอิงให้พริกแห้งกับงาเธอ
ฉ่ายอวิ๋นให้เต้าหู้ดำกับเต้าหู้เหลือง
แล้วปลาของป้าเออร์ล่ะ
- อยู่ไหน - อยู่นี่
นี่ปลาแห้ง
แล้วเธอจะขนกลับยังไงล่ะเนี่ย
เยอะมากเลยนะคะ จริงๆ ค่ะ
ดูสิคะ
ฉันไม่มีของอะไรให้กลับเลย
แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรให้ทุกคนเลยด้วย
มันเป็นแค่นํ้าใจเล็กน้อยของพวกเรา
ตอนที่เธอเป็นอาสาสมัครที่นี่
เธอทำงานหนักมาก
ช่วยอาเหยาไว้เยอะเลย
ทุกคนชอบเธอ
ป้าๆ ย่าๆ ที่นี่
ไม่อยากให้เธอกลับไปทั้งนั้นแหละ
หงโต้ว พอกลับไปแล้ว
อย่าลืมพวกเรานะ
ต้องหาโอกาสมาเยี่ยมพวกเรานะ
หงโต้วยุ่งขนาดนั้นจะมีเวลาว่างได้ยังไง
โทรหาก็ได้
- วิดีโอคอล - ใช่ๆ
ฉันเตรียมของขวัญไว้
มีบางอันยังไม่ได้แกะ
ให้พวกเธอ
- หูลู่ - ค่า
- ถัวถัว - ครับ
- หู่จื่อ - ครับ
- กั่วเปา - ขอผมด้วยครับ
พูดว่า “ครับ”
- ครับ - อะ
ให้เธอ
ขอบคุณครับ
- ให้เธอ - ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับ
ขอบคุณค่ะ
พี่คะ อันนี้คืออะไร
รูบิก
รับปากกับพี่ค่ะ
พอพี่กลับไปแล้ว
ต้องไปเล่นกับคุณย่า
ที่บ้านอาเหยาบ่อยๆ
โอเคไหม
- ครับ - ค่ะ
ทวดเล่นเป็นไหมคะ
- เธอต้องสอนย่านะ - ได้ค่ะ
พี่หงโต้วคะ
ต่อไปจะพาหลิงตังมาเยี่ยมพวกเราไหมคะ
ยังไม่รู้เลย
ถ้าพี่กลับไปแล้ว ลุงเหยาแต่งงานกับใครล่ะครับ
อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน
เมื่อไหร่พี่จะจัดงาน ผมอยากกินข้าวผัดหมู
ผมอยากกินข้าวหวาน
ผมด้วย
หยุดคิดได้แล้ว ไม่ได้แต่งงานแล้วสักหน่อย
จะไม่มีการทำอาหาร
ไม่มีข้าวหวานด้วย
หนึ่ง สอง สาม
- หนึ่ง สอง สาม - ทำได้แล้ว
สู้ๆ
ได้แล้ว ขอบคุณทุกคน ขอบคุณ
พี่จิ่ว ผมมีธุระ ไปก่อนนะ
- ขอบใจนะ อาเหยา - เต็มใจครับ
- บาย - ขอบใจนะ
ขอบใจนะทุกคน
ขอบใจนะ
ขอบใจ
- เสร็จแล้วค่ะ - ขอบคุณนะ
ไม่ใช่แทรกเตอร์ตกในหลุมเหรอ
อื้อ
ผมล้มลงโคลนด้วย กลับไปคงต้องอาบนํ้าใหม่แล้ว
ดีนะที่ยังทัน
ฉันบอกแล้วไงว่ากลับเองได้
ผมก็บอกแล้วว่าจะมารับคุณ
เหมือนคุณมีแผลนะ
นํ้าที่ไว้อาบเหรอ
ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่เจ็บ
แต่ยังต้องระวังนะ
ไม่งั้นจะทิ้งรอยแผลเป็น
อื้อ
งั้นเราไปชายหาดกันไหม
จะอ้อมไปเหรอ
ดูพระอาทิตย์ตก
เซี่ยจือเหยา
คุณถ่ายผมทำไม
เป็นที่ระลึกไง
จะให้ตัวเองกลายเป็นนักท่องเที่ยวแล้วรึไง
ฉันก็เป็นนักท่องเที่ยวอยู่แล้ว
อื้อ นักท่องเที่ยว
พวกป้าเป่าผิง
กำลังคิดอยู่ว่า จะให้ของอร่อยอะไรติดมือคุณกลับไปดี
ผมคิดอยู่ตั้งนาน ยังไม่รู้เลยว่าจะให้อะไรคุณดี
ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย
คุณให้ฉันมาตั้งเยอะแล้วนะ
ผมให้อะไรคุณ
พระอาทิตย์ขึ้น
พระอาทิตย์ตก
ดวงดาว
สายลม
ความกล้าหาญ
ความหวัง
อยากได้เป็นสิ่งของบ้างก็ได้นะ
ฉันว่าฉันรวยกว่าคุณนะ
ฉันไม่มีหนี้ด้วย
สวยจัง
คุณรู้จักเพลิดเพลิน
กับสิ่งรอบตัวเป็นแล้วนะ
แน่นอน
มันเป็นอะไรที่งดงามมาก
ทำไมคุณเงียบไปล่ะ
กำลังคิดว่า
จะพูดอะไรดี
พูดอะไรเหรอ
พูดมาเถอะ
ของขวัญแห่งการจากลา
ผมทำเองนะ
ไม่ได้แพงอะไรหรอก
กลัวให้แพงๆ ไปแล้วคุณจะไม่รับ
ทำเองเลยเหรอ
ทำไมเหรอ
ทำไมแหวนถึงเกี่ยวกันละ
เวทมนตร์น่ะ บาลาลา มนตร์วิเศษ
คุณไม่ชอบเหรอ
ชอบค่ะ
ขอบคุณนะ
คุณเจ็บมือใช่ไหม
เปล่า ตอนไปช่วยรถแทรกเตอร์น่ะ
สวยนะ
สวย
คุณสวย ใส่อะไรก็สวย
สวี่หงโต้ว
ตอนที่พบคุณครั้งแรก
ผมคิดว่าคุณเป็นคนซื่อตรง
ตอนที่รู้จักกันจริงๆ
คุณค่อนข้างโชคร้าย แต่น่าสนใจ
ตอนที่ขอให้คุณทำอะไรให้สักอย่าง
มีเงื่อนไขสารพัดเลย
แต่จริงๆ แล้วคุณใจอ่อนมาก
ไม่ว่ายังไง
ผมคิดว่าคุณ…
ดีพอเลย
ดีพอ
ดีพอในแบบที่ผมชอบ
ผมมีความสุขมากเลยนะ
ตอนอยู่กับคุณ
ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีความสุขหมด
มีความสุขจน…
ผมเศร้าไปเลยละ
เพราะว่าสถานที่กับเวลาที่เรารู้จักกัน
ไม่เหมาะสมเท่าไหร่
บางครั้งผมก็รู้สึกเสียใจ
ตอนที่อยู่ปักกิ่ง
ทั้งๆ ที่เดินผ่านโรงแรมคุณออกบ่อย
แต่ผมไม่เคยเดินเข้าไปเลย
ถ้าผมเดินเข้าไป คงรู้จักคุณเร็วกว่านี้
และบางที เรื่องราวของเรา อาจเป็นไปได้ในอีกแบบนึง
ถ้อยคำพวกนี้
เดิมทีแล้วผมตั้งใจจะเก็บไว้ในใจ
แต่ผมก็คิดมานานแล้ว
ท้ายที่สุดแล้วผมอยาก
ส่งมอบความทรงจำดีๆ ให้คุณ
ริมชายหาดที่มีสายลมพัดผ่าน
ภายใต้หมอกยามเย็น และตะวันยามสนธยาเป็นพยาน
มีผู้ชายคนหนึ่ง
ชอบคุณมากๆ
ผมพูดออกมาแล้ว
เซี่อจือเหยา
คุณกล้ามาก
คิดไม่ถึงละสิ ตรงเอามากๆ
ทำเอาซะรับไม่ไหวเลย
ใช่ ผมรู้อยู่แล้ว
เอาน่า มันดีแล้ว คุณน่ะร้องไห้ทำไมก็ไม่รู้
ไม่ต้องไว้หน้าผมหรอกนะ
ขอบคุณนะ
ฉันชอบของขวัญคุณนะ
ครับ
สวี่หงโต้ว
คุณจะได้ใช้ชีวิตแบบที่คุณต้องการ
ขอให้คุณมีความสุขนะ
ขอบคุณ
กลับบ้านกันเถอะ
หงโต้ว เดินทางปลอดภัยนะ
- ร้านหนังสือมีข่าวคราวอะไรบอกฉันด้วยนะ - ได้
จะติดต่อไปบ่อยๆ นะ
- แนะนำแหล่งข้อมูลมาให้ - ได้
ของของคุณ ฉันจะส่งกลับให้คืนนี้นะ
กลับถึงแล้วก็อย่าลืมส่งอะไรกลับมาให้บ้างนะ
เดินทางปลอดภัยนะ
ถึงบ้านแล้ว
ต้องบอกทุกคนในกรุ๊ปด้วยนะ
ไป
(ขาออกภายในประเทศ)
เข้าไปเถอะ
ผมส่งคุณตรงนี้
กอดหน่อย
ช่างเถอะ
รีบไปได้แล้ว
กอดกันก่อนดีกว่า
ตกลงคุณจะเอายังไงเนี่ย
เดินทางปลอดภัยนะ
ลาก่อน
ฉันยุ่งจนลืมไปเลย
เธอไปวันนี้เหรอ
นึกว่าพรุ่งนี้ซะอีก
เถ้าแก่เซี่ยก็ไปส่งด้วยตัวเองเลย
เมื่อกี้หงโต้วส่งข้อความ
มาบอกในกลุ่มว่าเครื่องแลนดิ้งแล้ว
พี่ใหญ่นี่ดวงอาภัพจริงเลย
กว่าจะเจอผู้หญิงที่ชอบไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
ไม่มีวาสนาซะเลย
ความรักน่ะต้องการเวลานะ
ก็ใช้เวลาตั้งนานแล้วนะ ไม่เห็นได้ผลอะไรเลย
คุณยายซิ่วอิง
อื้อๆ
อย่าๆ ฉันเองดีกว่า
เดี๋ยวมันบาดมือนะ
หงโต้วน่ะใส่ใจมากที่สุด
ฉันจะพยายามไม่นึกถึงเวลาเขาอยู่ที่นี่
- ใช่ไหม - ใคร
เสื้อขาวนั่นเหรอ ใช่
- หงโต้ว - หงโต้ว
ทางนี้
คุณลุง คุณป้า
ทางนี้
- ถึงแล้ว - หงโต้ว
เข้ามาก่อน
นั่งพักก่อนนะ
เดี๋ยวไปทำกับข้าวมาให้
อื้อ
เปลี่ยนรองเท้าก่อน
มา
นี่ห้องของหนานหนาน
หนานหนาน หงโต้วมาเยี่ยมแล้ว
ดีใจใช่ไหม
ห้องเล็กไปหน่อยนะ
ป้าเผาของไปบางส่วน
เหลือไว้ให้คิดถึงแค่เล็กน้อย
แบบนี้ดีไหม เดี๋ยวป้ากับลุงนอนห้องนี้
- ส่วนเธอก็นอนห้องพวกเรา - ไม่เป็นไร
หนูนอนห้องนี้ได้ค่ะ
ของนี้เป็นของหนานหนาน
ป้าไม่เป็นไร
ป้าคะ
ฉันเอาของมาหลายอย่าง
ดูสิคะ
เธอเคยส่งมาให้ตั้งเยอะแล้ว
ยังเอามาฝากอีกเหรอ
- ชนแก้ว - ชนแก้ว
ป้าบ่มเองเลยนะ เป็นไงบ้าง ชอบไหม
อร่อยค่ะ
ใช่ไหมละ
แถวกำแพงไม่รู้ใครปลูกองุ่นไว้สองต้น
ลูกอวบๆ
แต่มันเปรี้ยวมาก
ไม่มีใครเก็บเลย
นกมากิน แถมยังพามดมาด้วย
ป้าเขาเสียดาย
ก็เลยเด็ดมาบ่มไวน์
อย่างที่เห็น
- อร่อยเลยละ - จริงค่ะ
ป้าแบ่งให้เพื่อนบ้านด้วยนะ
ทีหลังองุ่นต้นนั้นก็ป๊อปขึ้นมาทันที
อย่าฟังอย่างเดียวสิ กินไปด้วย
หนูกำลังจะพูดอยู่พอดีเลยค่ะ
คุณลุงคะ ไก่ตุ๋นนี่อร่อยมาก
แป๊บนึงนะคะ ทานกันก่อนเลย
- ขอถ่ายวิดีโอส่งให้ที่บ้านก่อน - ได้สิ
อย่าเพิ่งกิน เดี๋ยวถ่ายไม่สวย
หนูอยู่บ้านหนานหนานค่ะ
คุณลุงทำกับข้าวให้หลายอย่างเลย
ไก่ตุ๋นนี่อร่อยมาก
นี่เชฟใหญ่ของเรา ลุงเฉิน
เนื้อไก่ที่เลี้ยงแบบปล่อยอร่อยนะ
ป้าเหม่ยลี่คนสวย
มินิฮาร์ท
นี่ไวน์องุ่นค่ะ
มันดีมาก
- ทำจากองุ่นเปรี้ยว - อื้อ
แต่ไวน์ไม่เปรี้ยวนะ
เสร็จแล้วค่ะ
เธอกินปลาด้วยสิ
- รอก่อน ให้เขากินด้วย - อร่อยนะ
(เซี่ยจือเหยา)
เอ้า มา รีบกินกัน
- ค่ะ - ลองชิมดู
ขอบคุณค่ะ
ครูครับ
ลองอีกครั้ง ปะ
ปะ
- ครูครับ กินอะไรอยู่น่ะ - หยุดเลย
ทำไมมีแค่สองอย่างล่ะ
อย่าถ่าย อย่า
ถ่ายอะไรก็ไม่รู้ ฉันกำลังกินข้าวอยู่
หยุดเลย
ครูครับ ดูนี่
ไอ้เด็กบ้า
แกะสลักแมงกุดจี่
จะขายให้ใครเขา
นี่ไม่ใช่ไม่สลักครับ นี่มันของจริง
คิดจะหลอกฉันรึไง
ไม่ครับ ของจริง
- ไอ้บ้า - ครูครับ
ผมแค่อยากเอากับข้าวมาให้เพิ่ม มีประโยชน์น่ะครับ
ไม่เอาครับ อย่าตีผม
อย่าตีผมเลย ไม่เอา
อาเหยา
อะนี่
ต้มไก่เสร็จแล้ว
ลองชิมดู
พรุ่งนี้ถ้าเพิ่มบะหมี่ข้าวลงไปคงอร่อยน่าดู
กินก่อน
พรุ่งนี้ค่อยเติมบะหมี่ข้าวลงไป อ่าๆ
ผมกินเองครับ
อื้อๆ
หงโต้วถึงแล้วรึยัง
น่าจะถึงแล้วครับ
ตอนที่เครื่องแลนดิ้ง เธอทักมาบอกแล้วครับ
งั้นเธอกินข้าวแล้วรึยัง
ต้องกินแล้วครับ
ถามเธอซิ
- ถามอะไรครับ - กินข้าวแล้วรึยังไง
ไม่ต้องถามหรอก
ติดต่อกับเธอบ่อยๆ
มีเรื่องจำเป็นแล้วค่อยติดต่อไปสิครับ
ตอนนี้ไม่มีเหตุผลอะไรต้องติดต่อไป
ถ้าแกไม่ติดต่อไป
งั้นก็เปลี่ยนภาพนี้ซะ
ครับ ไว้ผมจะเปลี่ยน
ทำไมแกไม่เหมือนฉันสักนิดเลยนะ
ตอนที่ฉันจีบปู่ของแก
เขาอยู่ไหน ฉันก็อยู่นั่น
ย่าครับ
นั่นน่ะมันหัวนักรักนะครับ
อะไรนะ
ก็คนที่จีบคนเป็นยังไงล่ะครับ
ไม่นะ เพราะฉันชอบปู่แกต่างหาก
ผมไม่เหมือนย่า
พอหงโต้วไปแล้ว ผมมีความสุขมาก
ความสวยของเขาขัดขวางการงานผมมาก
ดูซิว่าแกจะปากแข็งถึงเมื่อไหร่
- กินซะ - ครับ
หนึ่ง สอง
สาม สี่
- ห้า - ตกแล้ว
- เธอต้องทำแบบฉันนี่ แบบนี้ - หก เจ็ด
พามาทางนี้ ใช่
ดีเลย
ต่อ
เสี่ยวเหม่ย
หลานสาวหรือน้องสาว
ลูกบุญธรรมนะ
เธอมาจากปักกิ่ง
ลูกบุญธรรม
ปักกิ่งไกลมากเลยนะ เธอดีจัง
เธอยังชอบส่งอาหารมาให้ฉันบ่อยๆ ด้วย
ดีจังเลย
ป้าคะ
หนานซิงบอกหนูว่า
ป้าคลอดเขาทั้งคืน
ตอนที่เขาคลอดออกมาตอนเช้า
ลุงเห็นว่าบนท้องฟ้ามีแค่ดาวหนานจี
เลยให้เธอชื่อหนานซิง
หนูโดนเขาหลอกอยู่ตั้งนาน
ไม่กี่วันก่อนเพิ่งรู้ว่า
ขั้วโลกเหนือมองไม่เห็นดาวหนานจี
ชื่อเขาปู่เป็นคนตั้งให้น่ะ
ในสวนบ้านปู่ปลูกต้นหนานซิง
ไม่ต้องรดนํ้าก็เติบโตได้ดี
เขียวขจี
- เลยให้เธอชื่อหนานซิง - ใช่
ตอนเด็กเขาไม่ชอบชื่อนี้หรอกนะ
บอกว่าชื่อเหมือนต้นหญ้าที่บ้านคุณปู่
เลือกแอปเปิลสักหน่อย
อันนี้ไม่ไม่ดี มาเดี๋ยวแม่บอกให้ฟัง
แอปเปิล…
เดี๋ยวป้าบอกให้ฟัง
แอปเปิลที่มีแถบเป็นแนวตั้ง
มันจะหวาน
- อะไรเหรอคะ หนูดูหน่อย - ครีมย้อมผม
อันนี้ไม่ดีค่ะ
ทำไมล่ะ
ไม่ได้ อันนี้ไม่ได้ มันแพงนะ ไม่เอาน่า
พวกเราแก่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้หรอก
เป็น 459 หยวนค่ะ
- ไม่ได้ ไม่ต้องจ่าย - นี่ ไม่ต้อง
- เด็กคนนี้นี่ - จ่ายแล้วเหรอ
ค่ะ
หงโต้ว ด้านบนมีผมขาวอยู่
- ทาเยอะๆ หน่อยนะ - ค่ะๆ
อย่ามาสั่งมั่วๆ สิ
หงโต้วทำได้ดีอยู่แล้ว
ฉันกำลังมีความสุขเลย
ก็ไม่แน่นะคะ
ลุงมีประสบการณ์มากกว่า
นี่ครั้งแรกของหนูเลย
ลุงน่ะตาไม่ดี
มองไม่เห็นหรอก
ใครตาไม่ดี
สายตาฉันออกจะแหลมคม
เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวรอให้ซึม
- นั่งพักสักหน่อย - หงโต้ว มาๆ
- ดื่มชาหน่อย - ได้ค่ะ
- มือไม่ได้ติดสีใช่ไหม - เปล่าคะ
เหนื่อยเลยนะ
หนูถ่ายรูปหน่อยค่ะ
ถ่ายรูป
- ดูคุณสิ - มาๆ
เอ้า ยิ้ม
ยิ้ม
ดูสิ เหมือนปากปลาเลย
- ไม่ได้ๆ ไม่สวยเลย - เอาใหม่
ถ่ายใหม่นะ
ลบๆ มาๆ ถ่ายใหม่ มา
หอม
(กลุ่มแชทบ้านโหย่วเฟิง)
บะหมี่เสร็จแล้ว ใครจะลงมากินบ้าง
(ต้าม่าย: บังเอิญจัง ฉันก็กำลังต้มบะหมี่อยู่)
(หม่าชิวซาน: กำลังประชุม จะสั่งข้าวกลับบ้าน)
อาจารย์หู เรียกพี่เค้ามากินด้วยกันสิ
กำลังคุยกันอยู่
ไม่มีใครฟังคุณร้องเพลงหรอก
บางคนก็ฟังเพลงดังในอินเทอร์เน็ต
แต่ฟังแค่ส่วนหนึ่ง
เป็นแบบนี้แหละ…
อาจารย์หู
บะหมี่ข้าวเสร็จแล้ว
น่าน่า ฉันต้องไปในเมืองนะ
ไปร้องเพลงแรกของฉัน
ฉันไม่ได้กินนะ
แล้วพี่ล่ะ
ฉันไม่กินข้าวเย็นน่ะ
ฉันจะไปฟังเขาร้องเพลงด้วย
- ไปแล้วนะ บาย - บาย
บาย
ยิ่งกว่านั้นนะ
เวลาร้องบนเวที
- พวกนั้น… - ทำไว้ตั้งเยอะแน่ะ
เขียนมาทั้งวัน
พรุ่งนี้ยังต้องไปประชุมในเมือง
พี่ล่ะ เดี๋ยวนี้ยุ่งอะไรอยู่
วันนี้มีแขกตกม้า
พาเขาไปเอกซเรย์ที่โรงพยาบาล
เขาบาดเจ็บหนักไหม
ยังดีที่ไม่เป็นอะไรมาก
แค่เจ็บเล็กน้อยเท่านั้น
น่าน่า
เธอทำอะไรกินน่ะ มีพอให้เราสองคนไหม
เธอเป็นอะไรน่ะ
เปล่า พอสิ รอเดี๋ยวนะ
เธอร้องไห้เพราะทำแล้วไม่ใครกิน
ใช่ไหม
เปล่า
แค่รู้สึกว่าไม่ได้กินข้าวคนเดียวนานแล้ว
พอเห็นว่า
ห้องทุกห้องมืดหมดเลย ก็เลย…
ก็เลยรู้สึก
เหงานิดหน่อย
คงเพราะฉันอ่อนไหวเกินไป
ฉันไม่คิดว่างั้นนะ
เธอแค่ไม่ชินกับการแยกจาก
ดูสิ ผู้หญิงแข็งแกร่งอย่างฉัน
มีครั้งหนึ่งฉันไปเยี่ยมแม่กับพ่อ
พอขึ้นรถกลับเท่านั้นแหละ ร้องไห้เลย
แม่เธอต้องเศร้าน่าดู
ไม่นะ แม่มีความสุขมาก
หลังจากเรากลับมา เขายุ่งกับทำครัวและงานของเขา
เป็นไปไม่ได้หรอก
เขากำลังปากแข็งอยู่แน่
จริงนะ
แฟนฉันแอบบอกมาน่ะ
แม่ถอนหายใจแบบโล่งอก
หลังจากพวกเรากลับไป
เขาเปรียบเทียบฉันกับพ่อ
และพูดถึงพระพุทธเจ้า
สมกับเป็นไอดอลของฉันเลย
แล้วฉันไม่ใช่ไอดอลเธอเหรอ
ฉันหลงรักอาจารย์เถามาตั้งนานแล้ว
แล้วสโมสรของฉันล่ะ
ละลายหายไปตั้งนานแล้ว
เยี่ยมมาก
ขอโทษนะ
พูดเย็นชาเกินไปนะเนี่ย
ใช่ เย็นชา
พวกเขาไปกันหมดแล้ว
อย่าห่วงเลย
เดี๋ยวก็มีแขกคนใหม่มา
หน้าต่างแต่ละบานก็จะสว่าง
ไม่เหมือนกัน
ไม่ว่าจะเป็นใครมา
ก็ไม่เหมือนต้าม่าย
กับหงโต้ว
อย่าร้องเลยนะ
เหล่าเซี่ย พี่ก็อย่าเศร้านะ
ดูสิ
ฉันเอารูปมาวางน่ะ
เธออย่านอนดึกล่ะ
ป้าคะ
คือว่า…
หนูจะกลับพรุ่งนี้นะคะ
นอนห้องนี้ดีไหมคะ
เล่าเรื่องหนานซิงให้ฟัง
มีเพื่อนคนนึงบอกหนูว่า
เวลาเราพูดเกี่ยวกับใครบางคน
เขาคนนั้นก็จะมีตัวตนขึ้นมา
เวลาที่เราไม่พูดถึงเขา
ก็เหมือนเขาจะหายไป
ดังนั้นเรามาพูดเกี่ยวกับเขาเยอะๆ นะคะ
ตอนหนานหนานอายุร้อยวัน
ตอนอายุหนึ่งขวบ ย่าอุ้มเขาไว้
อ้วนนะคะตอนนั้น
เขาตัวใหญ่
ตั้งสองวันแน่ะกว่าจะคลอดเขาออกมาได้
แถมยังหนักตั้ง 3.9 กิโลฯ
ตัวก็แดงมาก
ขมวดคิ้วแล้วก็ร้องแง
ตอนนั้นป้าตกใจมาก
บอกว่าทำไมลูกตัวเองน่าเกลียดขนาดนี้
ตอนเขาอยู่ประถม
มีคนขายขาไก่หมัก
ไอ้ที่เรียกว่าน่องไก่น่ะ แถวบริษัทของพ่อ
ทุกวันต้องกินหนึ่งชิ้น
ถ้าเป็นลูกคนอื่นต้องเลือกกิน
แต่เขาไม่
เขากินทุกอย่าง
ตอนนี้เขากลับมาผอมแล้วค่ะ
ใช่
คุณลุงรูปนี้หล่อมากเลยค่ะ
น่าจะเป็นตอนอาหนานขึ้นม.ต้น
นี่วันเกิดย่าของเขา อันนี้เป็นเค้ก
เขาผอมลงแล้ว เขากินน้อยลง
เพราะอยากสวยขึ้น
เขาสูงกว่าป้า
เขาหน้าตาเหมือนพ่อ
ใช่ไหม
ตอนที่หนานหนานจากไป
ทั้งลุงทั้งป้าใช้ชีวิตผ่านไปวันๆ
พวกเราเงียบมาก
เปิดทีวีแต่ไม่ดู
เวลาคิดถึงเขา
ก็จะมาที่ห้องนี้
แล้วก็ร้องไห้
เหนื่อยแล้วก็กลับไปนอน
เหมือนกับฝันร้าย
ไม่ใช่ความจริง
ทั้งญาติและเพื่อนๆ
พวกเขามาหาเรา
ร้องไห้กับพวกเรา
ป้ากลัวว่าพวกเขาจะถาม
หงโต้ว
ป้าสงสัยมาตลอด หรือชาติที่แล้ว
ตัวเองทำชั่วเอาไว้
ชีวิตนี้ถึงได้ไม่เหลืออะไรเลย
ป้ารู้สึกขอบคุณเธอมาก
ตอนนั้นเธอโทรมาหาพวกเราบ่อยๆ
คอยถามว่ากินอะไรทำอะไร
พวกเราตอบออกไปไม่ได้
เธอก็วิดีโอคอลมา
ตอนนั้นเศร้าจนไม่มีกะจิตกะใจ
แต่ลุงเค้าใส่ใจมาก
เขาถามป้าว่า
“เธอไม่เห็นเหรอว่า
หงโต้วก็ดูไม่สดใส”
พวกเรา…
พวกเราเห็นแก่ตัวเกินไป เอาแต่นึกถึงแต่ตัวเอง
ไม่นึกถึงคนอื่นเลย
อาของหนานหนานก็ป่วย
แต่เธอกลับทำอาหารมาส่งให้เราบ่อย
พวกหลานๆ
ทำงานก็ยุ่ง
แต่ยังหาเวลามาเยี่ยมพวกเรา
ลุงเค้าบอกกับป้าว่า
หนานซิงเขาไปสบายแล้ว
พวกเราก็ต้องใช้ชีวิตต่อ
จริงๆ ตอนนี้ป้าคิดได้แล้ว
สบายดีมาก
อีกไม่นาน
เราคงได้พบกันอีก
พวกเราสบายดี
ไม่ต้องห่วง
เราสบายดี พวกเราออกกำลังกาย กินอาหารทุกวัน
ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องส่งอาหารมาให้เราแล้วนะ