WEBVTT

02:00.840 --> 02:02.040
(น่าน่า ฉันไม่น่ากลับบ้านเลย
ปาดน้ำตา)

02:02.120 --> 02:03.320
(โมโหชะมัด เพิ่งทะเลาะกับพ่อมา)

02:05.560 --> 02:06.960
(เขาล้ำเส้นเหรอ)

02:07.040 --> 02:08.360
(ไม่อยากหัวเราะ แต่ตลกมาก ฮ่าๆ)

02:09.400 --> 02:10.440
ดูอะไรอยู่

02:10.520 --> 02:11.560
ทำไมหัวเราะอย่างมีความสุขขนาดนี้

02:12.960 --> 02:14.880
- ฉันรบกวนคุณหรือเปล่า
- ไม่เลย

02:14.960 --> 02:16.920
ฉันเขียนเสร็จแล้ว เหลือแค่ตรวจสอบอีกครั้ง

02:30.440 --> 02:32.760
ทำไมหงโต้วกับเหล่าหูยังไม่กลับมานะ

02:33.920 --> 02:35.360
นักร้องที่บาร์ในเมืองลาออกไปแล้ว

02:35.440 --> 02:36.920
วันนี้อาจารย์หูเลยไปออดิชันที่นั่น

02:37.480 --> 02:40.520
หงโต้วคงจะเล่นไพ่นกกระจอก
อยู่ที่บ้านเถ้าแก่เซี่ย

02:40.600 --> 02:42.560
ช่วงนี้คุณย่าเซี่ยติดการเล่นไพ่นกกระจอกไปแล้ว

02:44.560 --> 02:46.400
แถบความคืบหน้าขึ้นช้าไปแล้ว

02:46.480 --> 02:47.600
แถบความคืบหน้าอะไร

02:47.680 --> 02:49.280
แถบความคืบหน้าของความรัก

02:50.240 --> 02:52.600
จะมีแถบความคืบหน้าของความรัก
ระหว่างพวกเขาสองคนได้ที่ไหน

02:52.680 --> 02:54.280
หงโต้วมาอยู่ที่นี่แค่แป๊บเดียว

02:54.360 --> 02:55.680
แค่สองหรือสามเดือน

02:55.760 --> 02:58.080
พอเขาไปแล้ว ก็ต้องแยกย้ายกันไป

02:58.160 --> 03:00.480
สองคนนี้คืบหน้าอะไรไม่ได้หรอก

03:03.320 --> 03:04.200
ไม่ถูก

03:05.200 --> 03:07.600
ฉันคิดว่า มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเวลา

03:08.640 --> 03:11.760
นี่ ความก้าวหน้าในอาชีพของหงโต้ว ไม่ได้อยู่ที่นี่

03:11.840 --> 03:14.520
การแต่งงานสมัยนี้ไม่เหมือนสมัยก่อน
ที่แต่งกับไก่ก็ตามไก่ แต่งกับสุนัขตามสุนัข

03:14.600 --> 03:16.920
ผู้หญิงต้องพิจารณาภาพรวมทั้งหมด

03:18.240 --> 03:19.280
ถูกต้อง

03:19.360 --> 03:20.560
การงานต้องมาเป็นอันดับแรก

03:21.200 --> 03:23.120
ใช่ การงานต้องมาก่อน

03:23.200 --> 03:25.760
เมื่อมีการงานแล้วถึงค่อยเริ่มไล่ตามสิ่งอื่นได้

03:27.680 --> 03:29.360
คุณพูดถูก

03:29.440 --> 03:30.760
แต่ว่าเสี่ยวหวง

03:31.280 --> 03:34.000
คุณมาทำงานที่นี่นานแล้ว

03:34.080 --> 03:36.160
ทำไมไม่หาแฟนที่นี่ล่ะ

03:36.920 --> 03:37.840
ฉันมีแฟนแล้ว

03:39.320 --> 03:40.840
เขาเป็นครูอยู่ในมณฑลกุ้ยโจว

03:40.920 --> 03:42.280
เราเพิ่งคบกันเมื่อเดือนที่แล้ว

03:42.360 --> 03:45.320
คุณที่มีเวลาไปหาแฟนในกุ้ยโจวได้ยังไง

03:47.680 --> 03:50.320
ฤดูร้อนที่แล้ว ฉันไปเยี่ยมพ่อแม่ที่กุ้ยโจว

03:50.400 --> 03:52.280
แม่ของฉันบอกฉันก่อนที่จะไปว่า

03:52.360 --> 03:54.320
พวกเขามีครูอาสาสมัครคนใหม่

03:54.400 --> 03:55.760
ที่ต้องตรงสเปคของฉันแน่นอน

03:55.840 --> 03:57.840
พวกเขาชมไม่หยุดปาก
เหมือนเขาเป็นดอกไม้งั้นแหละ

03:59.160 --> 04:01.760
พอฉันไปถึงที่นั่น ฉันเห็นเขาด้วยตนเอง

04:01.840 --> 04:03.960
เขาเป็นชายหนุ่มที่เป็นสุภาพบุรุษมาก

04:04.040 --> 04:06.880
พูดก็เพราะ นิสัยพึ่งพาได้

04:06.960 --> 04:09.560
ที่สำคัญที่สุดคือ เขาจะอายถ้าคุณมองตรงไปที่เขา

04:09.640 --> 04:10.720
หน้าของเขาจะแดงก่ำ

04:12.640 --> 04:15.680
แม่ฉันรู้ความชอบของฉันเป็นอย่างดี

04:16.240 --> 04:19.000
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่า
แม่ของคุณจะแนะนำเขาให้คุณรู้จัก

04:19.839 --> 04:22.440
ฉันเองก็ประทับใจเขา เราก็เลยยังติดต่อกัน

04:22.520 --> 04:24.840
และก็ตัดสินใจสารภาพรักกันเมื่อเดือนก่อน

04:24.920 --> 04:26.600
แล้วก็เป็นแฟนกัน

04:27.680 --> 04:31.480
ดังนั้นคุณสองคนจึงมีความรักออนไลน์ทางไกล

04:34.240 --> 04:35.720
แต่ตอนนี้ฉันมีความคิดนะ

04:36.480 --> 04:38.160
ฉันอยากพาเขามาอยู่ที่นี่

04:38.240 --> 04:40.280
โรงเรียนของเราก็ขาดแคลนครู

04:40.360 --> 04:41.320
เขาเต็มใจรึเปล่า

04:41.840 --> 04:44.760
เขา…  ตอนนี้ไม่เต็มใจ

04:44.840 --> 04:46.240
ให้แม่คุณคุยกับเขาสิ

04:46.320 --> 04:47.720
แม่ยังลังเลใจกว่า

04:47.800 --> 04:49.240
แม่ของฉันบอกฉันว่า

04:49.320 --> 04:51.200
นักเรียนที่เขากำลังสอนอยู่
กำลังจะสอบเข้ามัธยมปลาย

04:51.280 --> 04:52.640
และบอกว่าอย่าแม้แต่จะคิด

04:54.120 --> 04:56.400
ทั้งครอบครัวคุณนี่ตลกดีชะมัด

04:56.480 --> 04:57.560
แค่แม่ของฉันต่างหาก

05:01.000 --> 05:03.240
เสี่ยวฉินกำลังดูแลร้านขายของชำ

05:03.320 --> 05:04.680
ซึ่งไม่ได้มีธุระอะไรมากมาย

05:04.760 --> 05:07.160
ฉันคิดว่าร้านน่าจะอยู่ได้ไม่นาน

05:07.240 --> 05:08.240
อีกอย่าง

05:08.320 --> 05:11.920
ผู้ชายที่เสี่ยวฉินชอบ ก็ไม่มีงานที่ดี

05:12.000 --> 05:14.240
พ่อแม่ของเสี่ยวฉินคงจะเป็นห่วง

05:14.320 --> 05:16.400
ห่วงไปก็ไม่มีประโยชน์

05:16.480 --> 05:19.080
พ่อแม่ตัดสินใจแทนลูกไม่ได้

05:19.160 --> 05:22.560
เมื่อวันก่อนพ่อของเสี่ยวฉิน
ยังมาถามเรื่องเซี่ยเซี่ยอยู่เลย

05:23.680 --> 05:25.040
ถามเรื่องเซี่ยเซี่ยทำไม

05:25.120 --> 05:26.160
เขาถูกใจเซี่ยเซี่ยแล้วไง

05:26.240 --> 05:28.160
คิดว่าเขามีฝีมือดี

05:28.240 --> 05:29.280
เขาถูกใจเซี่ยเซี่ยจริงๆ ไหม

05:29.360 --> 05:31.280
เมื่อสองปีที่แล้วเขายังคิดว่า
ครอบครัวของเรายากจนอยู่เลย

05:31.360 --> 05:32.720
นั่นคือเมื่อสองปีที่แล้ว

05:32.800 --> 05:33.960
ตอนนี้แตกต่างกัน

05:34.040 --> 05:35.120
เซี่ยเซี่ยได้เรียนงานฝีมือ

05:35.200 --> 05:37.400
และเราทุกคนรู้จักเขาดี จริงไหม

05:37.480 --> 05:40.120
แล้วถ้ามีผู้หญิงดีๆ
เราต้องแนะนำเธอให้เซี่ยเซี่ยรู้จักทันที

05:40.200 --> 05:41.720
เซี่ยเซี่ยยังเด็ก

05:41.800 --> 05:42.880
เราควรพิจารณาอาเหยาก่อน

05:44.240 --> 05:47.160
เรื่องของอาเหยา จะมีที่ให้เราเป็นห่วงที่ไหน

05:47.240 --> 05:49.080
ก็มีเสี่ยวชุนไง

05:49.600 --> 05:50.720
ฉันได้ยินมาว่า

05:50.800 --> 05:53.960
เสี่ยวชุนรู้จักเจ้าของร้านอาหารในเมือง

05:54.040 --> 05:56.240
บอกว่าเขาหน้าตาสะสวย

05:57.240 --> 05:59.000
เขาจะแนะนำผู้หญิงคนนั้นให้อาเหยารู้จักไหม

05:59.840 --> 06:01.360
เดี๋ยวสิน้ากุ้ย อย่าเพิ่งคุยกัน

06:01.440 --> 06:02.560
เล่นไพ่นกกระจอกก่อน

06:05.160 --> 06:06.160
สามหมื่น

06:07.360 --> 06:09.360
เสี่ยวชุนพูดถึงเรื่องนี้ที่บ้าน

06:09.440 --> 06:11.560
อาเหยาคิดว่ายังไงบ้าง

06:11.640 --> 06:13.200
ไม่ได้ครับ

06:13.280 --> 06:14.560
ผมบอกเขาแล้วว่า

06:14.640 --> 06:16.280
อย่าทำแบบนี้ ให้โฟกัสไปที่งาน

06:16.360 --> 06:18.840
เธอไปพบเขาจะเป็นอะไรไปล่ะ

06:18.920 --> 06:22.280
ไม่ใช่ เสี่ยวชุนคนนี้
สนใจแต่เรื่องงานได้ไหมเนี่ย

06:22.360 --> 06:23.880
เขางานยุ่งตั้งแต่เช้ายันเย็น

06:23.960 --> 06:25.480
ทำไมถึงมีเวลาคิดเรื่องเล็กน้อยล่ะ

06:25.560 --> 06:27.520
นี่ก็เป็นเรื่องที่สำคัญนะ ใช่ไหม

06:27.600 --> 06:29.120
ใช่แล้ว

06:30.120 --> 06:32.280
คุณน้า คุณต้องจัดการเขาหน่อยนะ

06:32.880 --> 06:34.200
พวกเธอก็จัดการไปเองเถอะ

06:34.280 --> 06:35.920
ฉันจัดการเขาไม่ไหวหรอก

06:36.000 --> 06:38.200
เขาบอกฉัน

06:38.720 --> 06:40.120
ให้เข้าใจสถานการณ์แล้ว

06:40.200 --> 06:42.040
ละทิ้งภาพมายา

06:42.120 --> 06:44.520
อะไรคือ “เข้าใจสถานการณ์
และละทิ้งภาพมายา” คะ

06:47.680 --> 06:49.560
คุณเตะฉันทำไม

06:49.640 --> 06:51.320
ผม… ผมขายาว

06:52.800 --> 06:54.440
อย่ามองไพ่ของผมสิ

06:59.600 --> 07:02.080
พวกเราตอนนี้ก็เป็นแค่
พวกตบมือข้างเดียวไม่ดังนั่นแหละ

07:02.160 --> 07:04.160
อาเหยาไม่สนใจด้วยซ้ำ

07:05.240 --> 07:06.280
หงโต้ว

07:07.040 --> 07:08.600
เธอคิดอย่างไรเกี่ยวกับอาเหยา

07:08.680 --> 07:09.800
เขาเป็นคนดีมากค่ะ

07:10.400 --> 07:12.880
ฉันถามหน่อยนะ เขาเป็นคนแบบที่เธอชอบไหม

07:14.080 --> 07:15.200
ไม่ใช่

07:15.800 --> 07:17.600
ทำไมไม่ชอบล่ะ

07:17.680 --> 07:19.680
ฉันชอบคนที่ผิวขาวหน่อย

07:22.280 --> 07:23.400
อย่าแอบดูไพ่ของผมสิ

07:23.480 --> 07:24.480
ฉันไม่ได้ดู

07:28.840 --> 07:31.720
(สวี่หงโต้ว)

07:34.040 --> 07:35.640
(หงโต้ว พรุ่งนี้ว่างไหม ฉันจะเลี้ยงมื้อเที่ยง)

07:45.520 --> 07:47.840
(การฟื้นฟูชนบท
และการพัฒนาอีคอมเมิร์ซในท้องถิ่น)

07:51.080 --> 07:52.360
เสี่ยวชุน เรามาถึงแล้วนะ

07:56.280 --> 07:57.120
หงโต้ว

07:57.200 --> 07:58.960
(ร้านอาหารฟิวชัน)

07:59.040 --> 08:00.400
คุณ… เดี๋ยวสิ

08:00.480 --> 08:01.320
ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้

08:02.200 --> 08:03.440
เธอเรียกหงโต้วมากินข้าวไม่ใช่เหรอ

08:03.520 --> 08:05.520
ฉันบังเอิญอยู่แถวนั้นพอดี ก็เลยมากินข้าวกัน

08:08.800 --> 08:09.760
เป็นอะไรไป

08:09.840 --> 08:11.840
หรือว่ามีเรื่องจะคุยกับเขา ที่ให้ฉันรู้ไม่ได้

08:11.920 --> 08:12.760
ไม่ใช่

08:14.320 --> 08:15.720
เราจะคุยกันแบบสาวๆ

08:15.800 --> 08:16.840
พี่จะเข้ามายุ่งทำไมล่ะ

08:16.920 --> 08:17.840
กลับไปที่ร้านเถอะ

08:17.920 --> 08:19.440
ให้น่าน่าทำแพนเค้กมันฝรั่งให้นะ

08:19.520 --> 08:21.320
นี่ไล่กันจริงๆ เหรอ

08:21.400 --> 08:22.520
เสี่ยวชุน

08:23.120 --> 08:24.880
ไปยืนที่ประตูกันทำไมล่ะ

08:24.960 --> 08:25.880
มาแล้วๆ

08:25.960 --> 08:27.280
รีบเข้ามาสิ

08:28.080 --> 08:29.160
คือ

08:30.200 --> 08:31.600
ถ้าอยากกินก็มากับเราก็ได้

08:31.680 --> 08:32.840
ไปกันเถอะ หงโต้ว

08:32.919 --> 08:33.760
- เดี๋ยวสิ
- ไปเถอะ

08:33.840 --> 08:35.679
เซี่ยเสี่ยวชุนนี่มันทัศนคติอะไรของเธอ

08:35.760 --> 08:37.280
ฉันขอแนะนำให้รู้จัก

08:37.360 --> 08:40.440
คนนี้ เป็นเจ้าของร้านนี้ ชื่อเสี่ยวเวย

08:40.520 --> 08:42.799
นี่คือเพื่อนสนิทของฉัน ชื่อสวี่หงโต้ว

08:42.880 --> 08:44.440
- ยินดีที่ได้รู้จัก
- ยินดีที่ได้พบคุณเช่นกัน

08:46.400 --> 08:48.760
คนนี้เป็นพี่ชายของฉัน เซี่ยจือเหยา

08:48.840 --> 08:50.280
ดีใจที่ได้เจอครับ

08:51.320 --> 08:52.160
เถ้าแก่เซี่ย

08:53.200 --> 08:55.520
วันนี้คุณมีเวลามาแล้วเหรอ

09:00.480 --> 09:01.760
ใช่ๆ

09:01.840 --> 09:03.520
วันนี้เขาว่าง

09:03.600 --> 09:06.080
งั้นเราไปนั่งในสวนกันเถอะ
จะได้คุยกันสะดวกหน่อย

09:06.160 --> 09:07.080
- ตกลง
- ไปกันเถอะ

09:07.160 --> 09:08.200
ไปกันเถอะ หงโต้ว

09:12.280 --> 09:13.280
พวกคุณสั่งตามสบายเลยนะ

09:13.360 --> 09:14.800
ไม่ต้องเกรงใจ

09:14.880 --> 09:16.560
วันนี้ฉันเลี้ยงเอง

09:16.640 --> 09:19.240
เมื่อก่อนยังพูดบ่อยๆ ว่า
จะเลี้ยงข้าวเสี่ยวชุน แต่เขายุ่งมาก

09:20.440 --> 09:22.840
วันนี้ฉันให้คุณจ่ายไม่ได้

09:22.920 --> 09:25.400
หงโต้วอยู่ที่นี่มานานแล้ว อีกเดี๋ยวก็จะกลับไปแล้ว

09:25.480 --> 09:28.080
แต่ฉันไม่เคยเลี้ยงข้าวเธอเลยสักครั้ง

09:28.160 --> 09:30.280
ดังนั้นฉันควรจ่ายค่าอาหารมื้อนี้เอง

09:32.040 --> 09:33.680
งั้นหงโต้วไม่ได้ทำงานที่นี่เหรอ

09:33.760 --> 09:35.360
ฉันเหรอ ไม่หรอกค่ะ

09:35.440 --> 09:37.160
ฉันมาพักที่บ้านพักของเถ้าแก่เซี่ย

09:37.240 --> 09:38.760
ฉันเป็นผู้เช่า

09:41.040 --> 09:43.640
งั้นนี่คือมื้ออำลาเหรอ

09:43.720 --> 09:45.040
งั้นฉันอยู่ที่นี่จะเหมาะสมรึเปล่า

09:45.120 --> 09:46.280
ไม่หรอก เหมาะแล้วๆ

09:46.360 --> 09:48.320
แค่กินอาหารกันเอง ไม่ต้องกังวล

09:48.880 --> 09:50.440
งั้นฉันเลี้ยงเหล้าทุกคนเอง

09:50.520 --> 09:52.480
ฉันมีไวน์แดงดีๆ ขวดหนึ่ง

09:52.560 --> 09:53.560
วันนี้ได้เอามาเปิดพอดี

09:53.640 --> 09:54.560
เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้

09:54.640 --> 09:56.800
ไม่ ไม่ต้อง เกรงใจจังเลย เสี่ยวเวย

10:00.760 --> 10:03.200
เธอเป็นนักสังคมโดยกำเนิดใช่ไหม

10:06.120 --> 10:07.480
เดี๋ยวสิพี่เหยา

10:07.560 --> 10:09.760
ก่อนหน้านี้ที่ฉันพูดด้วย พี่จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ

10:10.840 --> 10:12.320
อะไร

10:12.400 --> 10:13.960
ก่อนหน้านี้ฉันเล่าเรื่องของ

10:14.040 --> 10:17.000
เจ้าของร้านอาหารฟิวชั่นซุนเสี่ยวเวย
ที่ฉันว่าจะแนะนำให้พี่รู้จักไง

10:22.040 --> 10:23.360
เขาปฏิเสธไป

10:23.960 --> 10:25.960
แต่ฉันบอกเขาแบบนั้นไม่ได้

10:26.040 --> 10:27.360
ฉันบอกเขาไปว่าพี่ไม่มีเวลา

10:27.440 --> 10:29.080
ว่างเมื่อไหร่จะมาแน่นอน

10:32.840 --> 10:33.760
คุณมองฉันทำไม

10:34.280 --> 10:35.400
ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาสักหน่อย

10:35.480 --> 10:36.560
คุณขอมาเอง

10:39.120 --> 10:40.520
ถ้าอย่างนั้นผมจะไปก่อน

10:40.600 --> 10:41.920
ตอนนี้จะออกไปไหนล่ะ

10:42.000 --> 10:43.240
เมื่อกี้ให้ไป

10:43.760 --> 10:45.080
แต่ไม่ยอมไป

10:46.440 --> 10:47.920
ดูเมนูเรียบร้อยแล้วใช่ไหม

10:49.800 --> 10:52.840
เราเอาเบอร์เกอร์เนื้อหนึ่งที่

10:52.920 --> 10:54.760
และแพนเค้กซาลามี่

10:54.840 --> 10:55.680
- ดีไหม
- โอเค

10:55.760 --> 10:57.600
- แล้วคุณล่ะ หงโต้ว
- เบอร์ริโต้ไก่

10:57.680 --> 10:58.520
ได้เลย

11:00.520 --> 11:01.360
ผม…

11:02.240 --> 11:03.520
ผมอะไรก็ได้

11:04.680 --> 11:06.600
ตกลง รอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปแจ้งทางครัวก่อน

11:06.680 --> 11:07.560
ตกลง

11:18.400 --> 11:19.880
- มา… ชนแก้ว
- ช่างเป็นวันที่มีความสุข

11:19.960 --> 11:21.560
อย่างแท้จริง

11:25.440 --> 11:27.280
ก่อนหน้านี้เสี่ยวชุนบอกว่า เถ้าแก่เซี่ยไม่มีเวลา

11:27.960 --> 11:30.320
ฉันยังคิดว่า
จะไปขี่ม้าที่คอกม้าของเถ้าแก่เซี่ยอยู่เลย

11:30.840 --> 11:32.520
แต่ร้านอาหารของฉันเพิ่งจะเปิด

11:32.600 --> 11:33.960
ก็เลยไม่ได้ไปสักที

11:34.640 --> 11:35.560
ไม่ว่างกันทั้งคู่เลยนะ

11:36.400 --> 11:39.240
เพื่อนบ้านฉันนะ พอได้ยินชื่อเถ้าแก่เซี่ย
พวกเขาก็รู้จักทุกคน

11:39.320 --> 11:40.840
บอกว่าเป็นนักธุรกิจใหญ่

11:40.920 --> 11:41.800
และหน้าตาดี

11:41.880 --> 11:43.400
และเป็นคนอบอุ่น

11:43.480 --> 11:44.720
พูดเกินไปแล้วๆ

11:44.800 --> 11:46.360
อย่าฟังพวกเขาพูดไร้สาระ

11:46.440 --> 11:48.120
นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ

11:48.200 --> 11:50.120
วันนี้ได้เจอ ก็หล่อจริงๆ

11:51.400 --> 11:53.680
แต่ว่า ทำไมคุณถึงไม่มีแฟนล่ะ

11:54.520 --> 11:56.840
คือว่าพี่ของฉันน่ะ
เป็นคนมีพรสวรรค์ที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก

11:56.920 --> 11:58.560
ที่วันๆ เอาแต่ทุ่มเททำงาน

11:58.640 --> 11:59.840
พรสวรรค์ที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก

12:05.040 --> 12:07.000
ตอนแรก ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน

12:08.280 --> 12:09.400
ต่อมาฉันพบว่า

12:09.480 --> 12:10.760
แท้จริงแล้วไม่ใช่

12:10.840 --> 12:12.040
เขามีมาตรฐานสูง

12:12.680 --> 12:14.400
ถ้าหาที่ดีที่สุดไม่ได้ ก็ยอมเป็นโสดดีกว่า

12:14.480 --> 12:16.120
ไม่เหมือนผู้ชายบางคน

12:16.200 --> 12:18.680
ที่มีภรรยา แต่ก็ยังมองหาเมียน้อย

12:18.760 --> 12:19.640
เขาไม่ใช่คนแบบนั้น

12:23.160 --> 12:24.680
ผมไม่ได้สูงส่งขนาดนั้น

12:24.760 --> 12:26.400
แค่ไม่มีใครชอบผม

12:29.000 --> 12:30.920
- อย่าพูดถึงมันเลย มาเร็ว
- หมดแก้ว

12:31.000 --> 12:32.360
- มา
- ชนแก้ว

12:32.440 --> 12:34.000
- หมดแก้วเหรอ
- หมดแก้ว

12:43.480 --> 12:47.160
(ร้านอาหารฟิวชัน)

12:52.000 --> 12:54.000
ทำไมคุณไม่ช่วยพูดให้ผมบ้าง

12:55.160 --> 12:56.880
ฉันพูดทุกอย่างเพื่อคุณแล้ว

12:56.960 --> 12:58.720
ที่พูดถึงคุณก็มีแต่คำชม

12:58.800 --> 13:01.240
ฉันบอกว่าคุณเป็นคนมีน้ำใจและกตัญญู

13:02.800 --> 13:05.400
คุณกำลังช่วยผมเหรอหรือคุณกำลังช่วยหาคู่ให้ผม

13:05.480 --> 13:08.880
เสี่ยวเวยก็คิดจะให้คุณมาที่นี่เพื่อนัดบอดอยู่แล้ว

13:09.480 --> 13:11.040
แต่คุณไม่ควรต่อบทสนทนาสิ

13:11.120 --> 13:13.920
ผมพยายามที่สุดแล้ว ที่จะหลีกเลี่ยงหัวข้อนัดบอด
แต่คุณก็นำมันกลับมาใหม่

13:14.840 --> 13:16.640
งั้นสิ่งที่เสี่ยวเวยถาม ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่

13:16.720 --> 13:18.560
แต่ในเมื่อเขาถามฉัน ฉันต้องตอบสิ

13:18.640 --> 13:19.880
ตอนนี้ดีเลย

13:19.960 --> 13:22.200
ตอนนี้เขาคิดว่า
ผมกระตือรือร้นที่จะนัดบอดกับเขามาก

13:22.280 --> 13:24.000
และยังหาคนพูดเก่งอีกสองคนมาเป็นเพื่อนด้วย

13:26.040 --> 13:27.400
เสี่ยวชุนทำก็ช่างเถอะ

13:27.480 --> 13:28.640
ยังมีคุณอีก

13:31.000 --> 13:33.000
คุณต้องการส่งผมให้เธอขนาดนี้เลย ใช่ไหม

13:35.280 --> 13:36.120
ไม่ใช่

13:36.200 --> 13:37.720
คุณคิดไปถึงไหนแล้ว

13:46.720 --> 13:48.560
ทำไมเสี่ยวชุนถึงช้านักนะ

13:51.240 --> 13:52.080
ผมยังมีธุระ

13:52.160 --> 13:53.320
ผมไม่รอแล้ว ขอไปก่อน

13:53.840 --> 13:54.880
ได้

14:05.440 --> 14:06.280
ขอบคุณนะ

14:06.880 --> 14:07.720
หงโต้ว

14:09.560 --> 14:10.440
พี่เหยาล่ะ

14:10.520 --> 14:11.800
เขาออกไปทำงานแล้ว

14:11.880 --> 14:13.800
ทำไมเขาถึงไปเร็วจัง

14:15.600 --> 14:16.720
ฉันขอโทษด้วยนะ

14:16.800 --> 14:19.800
ที่จริงฉันคิดว่าร้านนี้บรรยากาศดีทีเดียว
ฉันจึงพาคุณมาที่นี่

14:19.880 --> 14:22.080
- ไม่นึกว่า…
- ไม่หรอก อาหารอร่อยมาก

14:22.880 --> 14:23.800
คุณจะไปไหน

14:23.880 --> 14:25.560
ฉันจะกลับไปที่โกดัง แล้วคุณล่ะ

14:25.640 --> 14:26.800
ฉันจะไปเยี่ยมคุณย่าเซี่ย

14:26.880 --> 14:28.360
งั้นไปด้วยกันนะ

14:33.880 --> 14:35.080
กินอะไรมาหรือยัง

14:35.960 --> 14:37.120
กินแล้วค่ะ

14:38.080 --> 14:39.320
ฉันง่วงนิดหน่อย

14:41.440 --> 14:42.280
มา

14:45.280 --> 14:46.160
นั่งที่นี่

15:00.520 --> 15:01.720
ถอนหายใจอะไร

15:02.240 --> 15:03.440
มีเรื่องอะไรกวนใจเหรอ

15:05.600 --> 15:07.240
ฉันสับสนเล็กน้อย

15:08.440 --> 15:10.000
เธอคิดมากไปเอง

15:10.640 --> 15:11.800
ยิ่งคิดเกี่ยวกับมันมากเท่าไร

15:11.880 --> 15:13.760
ก็ยิ่งลำบากมากขึ้นเท่านั้น

15:17.040 --> 15:17.920
คุณย่า

15:18.520 --> 15:22.600
ฉันสงสัย ทำไมคนเราถึง
เหมือนหมีดำหักข้าวโพดล่ะคะ

15:23.360 --> 15:25.480
หักหนึ่งครั้ง ก็หล่นหนึ่งครั้ง

15:26.000 --> 15:27.360
ทำไมถึงมีทุกอย่างไม่ได้

15:29.400 --> 15:31.360
คนน่ะ ไม่อาจจะโลภมากได้

15:31.880 --> 15:33.920
เมื่อเธอมีเงินหนึ่งพัน
เธอก็จะอยากได้เงินหนึ่งหมื่น

15:34.000 --> 15:36.720
เมื่อได้เป็นจักรพรรดิ ก็ต้องการที่จะเป็นพระเจ้า

15:37.480 --> 15:39.240
คนมีเพียงสองมือ

15:39.320 --> 15:42.000
ไม่ว่าข้างหน้าจะมีโชคลาภมากมายเพียงใด

15:42.080 --> 15:44.400
คุณมีเพียงสองมือที่จะหยิบของพวกนั้น

15:44.480 --> 15:46.360
ถ้าเอาสร้อยข้อมือทองคำและสร้อยข้อมือเงิน

15:46.440 --> 15:48.480
ก็จะเอากำไลหยกไปไม่ได้

15:48.560 --> 15:50.880
ต้องการอะไร ก็ได้อย่างนั้นได้ยังไง

15:54.240 --> 15:56.200
เราไม่สามารถมีทุกอย่างที่ต้องการได้

15:57.160 --> 15:58.240
ฉันเข้าใจแล้วค่ะ

15:59.920 --> 16:01.520
จะไปจากที่นี่เมื่อไรล่ะ

16:01.600 --> 16:02.760
อีกไม่กี่วันค่ะ

16:04.200 --> 16:06.320
งั้นก็มากินข้าวที่บ้านบ่อยๆ สิ

16:06.400 --> 16:07.960
ดีสิคะ

16:09.480 --> 16:10.640
คุณย่า

16:10.720 --> 16:14.360
ฉันคิดว่ากลิ่นบนตัวคุณย่า
เหมือนคุณยายของฉันเลย

16:15.640 --> 16:16.680
กลิ่นอะไร

16:17.440 --> 16:18.760
กลิ่นของขนมปังอบ

16:22.360 --> 16:24.880
นั่นคือกลิ่นของฟืนที่ไหม้

16:29.400 --> 16:30.360
คุณย่า

16:31.040 --> 16:32.760
ต้องรักษาสุขภาพให้แข็งแรงนะคะ

16:33.560 --> 16:35.440
ต้องฟังคำพูดของอาเหยา

16:36.320 --> 16:37.960
ถ้ารู้สึกไม่สบาย ต้องไปโรงพยาบาลนะ

16:38.040 --> 16:39.440
อย่าอดทนแค่เพราะมันยุ่งยากนะคะ

16:41.080 --> 16:42.160
ฉันเข้าใจแล้ว

16:43.120 --> 16:46.040
ย่าน่ะ ก็อยากกำชับเธอสักหลายคำ

16:46.760 --> 16:48.960
อย่าจริงจังกับสิ่งต่างๆ มากเกินไป

16:49.840 --> 16:50.800
ต้องผ่อนคลายหน่อย

16:52.080 --> 16:54.400
ยิ่งกังวลมากเท่าไร ปัญหาก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

16:55.360 --> 16:56.760
ทุกอย่างจึงจะผ่านไปได้

17:01.120 --> 17:02.160
ฉันเข้าใจแล้วค่ะ

19:35.120 --> 19:36.920
(สายที่ไม่ได้รับ น่าน่า)

19:46.080 --> 19:47.080
ฮัลโหล น่าน่า

19:47.160 --> 19:48.160
มีเรื่องอะไร

19:48.680 --> 19:49.520
เถ้าแก่เซี่ย

19:49.600 --> 19:50.960
ตอนบ่ายหงโต้วเป็นไข้
ไปให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลแล้ว

19:51.040 --> 19:51.960
ยังไม่กลับมา

19:52.040 --> 19:53.720
คุณมีเวลาไปรับเธอไหม

19:54.640 --> 19:55.600
ผมจะไปเดี๋ยวนี้

20:02.640 --> 20:03.480
(คลินิกหลัวเซีย เมืองต้าหลี่)

20:04.280 --> 20:07.400
(ห้องสังเกตอาการ)

20:16.680 --> 20:17.560
คุณ…

20:18.240 --> 20:20.200
ปกติคุณไม่ค่อยออกกำลังกายเหรอ

20:21.200 --> 20:22.480
ผมไม่ออกกำลังกายเหรอ

20:23.360 --> 20:24.920
วันนี้ทั้งวันผม…

20:28.680 --> 20:29.880
เดี๋ยวสิ

20:29.960 --> 20:31.480
เกิดอะไรขึ้น

20:31.560 --> 20:33.280
ทำไมคุณไม่บอกผมว่า
คุณมีไข้และต้องมาให้น้ำเกลือ

20:35.520 --> 20:36.840
แค่น้ำเกลือเอง

20:36.920 --> 20:38.320
ทำไมฉันต้องบอกคุณล่ะ

20:39.640 --> 20:40.960
คุณไม่ควรมาคนเดียว

20:42.840 --> 20:44.640
ตอนอยู่ปักกิ่งฉันก็ไปโรงพยาบาลคนเดียวตลอด

20:46.480 --> 20:47.800
ที่นี่คือปักกิ่งเหรอ

20:51.920 --> 20:53.960
เดี๋ยวสิ ตอนบ่ายคุณโกรธแล้วไม่ใช่เหรอ

20:54.480 --> 20:56.800
ไม่ว่าจะโกรธหรือไม่โกรธ
ผมจะไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียวแบบนี้

21:01.240 --> 21:03.080
มันไม่ใช่โรคร้ายแรง

21:03.160 --> 21:04.480
ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้น

21:05.720 --> 21:07.080
ผมว่าคุณเสียสติไปแล้ว

21:07.720 --> 21:09.040
ดูสิว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว

21:09.120 --> 21:11.600
เดี๋ยวพอน้ำเกลือหมด ข้างนอกจะมืดสนิทแล้ว

21:11.680 --> 21:12.720
คุณไม่กลัวเหรอ

21:14.240 --> 21:16.000
ฉันบอกอาจารย์หูแล้ว

21:16.080 --> 21:18.200
เขาอยู่ที่บาร์ในเมือง
หลังจากที่เขาทำงานเสร็จแล้ว

21:18.280 --> 21:19.960
ก็จะกลับบ้านพร้อมฉัน

21:22.240 --> 21:24.760
ผมว่าคุณตั้งใจจะทำให้ผมโมโหจนตายจริงๆ

21:25.960 --> 21:28.320
ฉันทำอะไร จะทำให้คุณโมโหจนตายได้ยังไง

21:41.640 --> 21:42.880
ช่างเถอะๆ

21:43.400 --> 21:44.800
คุณกำลังป่วยอยู่

21:44.880 --> 21:46.480
ผมจะไม่ทะเลาะกับคนป่วยหรอก

21:49.040 --> 21:50.320
ยาฆ่าเชื้อ

21:51.360 --> 21:53.760
ไข้เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย
ฉันต้องมาให้ยาสามวัน

22:03.640 --> 22:04.720
ตัวไม่ร้อนแล้ว

22:07.000 --> 22:07.840
คุณหิวไหม

22:09.680 --> 22:10.520
ไม่หิว

22:11.480 --> 22:12.520
คือ

22:12.600 --> 22:13.640
คุณนั่งสิ

22:13.720 --> 22:15.440
อย่ามายืนขวาง

22:15.520 --> 22:16.440
อย่างกับเสา

22:42.800 --> 22:45.000
คือ… เมื่อตอนบ่าย

22:46.560 --> 22:47.560
ขอโทษนะ

22:48.520 --> 22:50.200
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำอย่างนั้น

22:50.280 --> 22:51.280
อย่าโกรธเลย

22:53.200 --> 22:54.760
ทำไมคุณถึงขอโทษ

22:54.840 --> 22:56.280
ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ

22:56.800 --> 22:58.280
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม

23:01.080 --> 23:04.400
แต่ว่าเสี่ยวเวยคนนั้นสวยจริงๆ นะ

23:07.560 --> 23:09.040
คุณควรใช้เวลากับเธอให้มากขึ้น

23:09.120 --> 23:10.200
บางทีคุณสองคนสามารถ…

23:10.280 --> 23:11.280
ใช่ไหม

23:13.120 --> 23:14.160
เธอสวยออก

23:24.720 --> 23:25.960
ใช่ไหมล่ะ

23:28.280 --> 23:29.760
ผม

23:29.840 --> 23:31.400
ได้กลิ่นอะไรนะ

23:32.960 --> 23:34.400
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเหรอ

23:39.480 --> 23:40.920
กลิ่นเปรี้ยว

23:42.880 --> 23:44.280
คุณบ้าหรือเปล่า

23:47.120 --> 23:48.280
ขอมือหน่อย

23:50.480 --> 23:51.600
ทำไมน่ะ

23:55.640 --> 23:57.040
อ่านฝ่ามือของคุณ

23:57.560 --> 23:58.760
ไสหัวไป

24:10.960 --> 24:11.880
คุณหนาวไหม

24:26.400 --> 24:27.360
มา

24:28.360 --> 24:30.200
ผมเพิ่มไข่ให้คุณสองฟอง

24:30.280 --> 24:32.240
บะหมี่เหลือไว้ได้ แต่คุณต้องกินไข่ให้หมด

24:34.280 --> 24:35.680
เยอะจังเลย

24:35.760 --> 24:37.360
คุณแบ่งไปบ้างสิ

24:37.440 --> 24:40.160
มันไม่ได้เยอะขนาดนั้น
คุณกินก่อน ถ้ากินไม่หมดค่อยให้ผมกิน

24:41.680 --> 24:43.080
นี่มันเยอะไปจริงๆ

24:43.920 --> 24:44.960
คุณไปเอาชามมา

24:46.600 --> 24:47.440
ก็ได้

25:07.840 --> 25:09.600
ผมจะช่วยคุณกินบะหมี่

25:09.680 --> 25:10.960
คุณต้องกินไข่เอง

25:16.160 --> 25:18.200
ผมจะไปชงชาร้อนให้คุณ

25:26.920 --> 25:28.320
นี่คือ

25:29.240 --> 25:31.120
เกิดอะไรขึ้น

25:34.800 --> 25:36.680
อะไรก็เกิดขึ้นได้ระหว่างชายหญิง

25:39.040 --> 25:40.200
เธอคิดว่า

25:41.280 --> 25:43.000
พวกเขากำลังคบกันรึเปล่า

25:44.560 --> 25:47.480
ต้าม่ายบอกว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในขณะนี้

25:47.560 --> 25:50.640
ในอนาคตจะเรียกว่ารำลึกความหลัง

25:51.920 --> 25:53.840
รำลึกความหลัง

25:56.120 --> 25:58.520
ไม่เข้าใจ

26:01.520 --> 26:02.840
ไปเขียนเพลงดีกว่า

26:09.320 --> 26:10.480
มันฝรั่ง มันฝรั่ง

26:18.080 --> 26:19.520
ฉันคือ มันเทศ

26:19.600 --> 26:21.200
อะไรกันเนี่ย

26:47.200 --> 26:49.680
(สัญญาของเรา)

26:59.480 --> 27:00.360
(เสี่ยวชุน)

27:01.760 --> 27:03.000
ฮัลโหล เสี่ยวชุน

27:03.520 --> 27:04.800
ฉันอยู่ที่บ้าน

27:05.480 --> 27:06.840
เขามาถึงแล้วเหรอ

27:07.560 --> 27:08.480
โอเค ฉันจะลงไปข้างล่างรอรับ

27:21.160 --> 27:22.240
หงโต้ว

27:22.320 --> 27:23.160
คุณไปกับเธอเถอะ

27:23.240 --> 27:24.400
- ได้ค่ะ
- สวัสดี

27:24.480 --> 27:25.640
- สวัสดี
- เดินทางราบรื่นดีไหม

27:25.720 --> 27:27.480
- ราบรื่นดีค่ะ
- เสี่ยวชุนไปขนของแล้ว

27:27.560 --> 27:29.160
ทำงานเสร็จแล้วเขาจะมา
ฉันจะพาไปดูห้องของคุณก่อน

27:29.240 --> 27:30.640
โอเค ขอบคุณค่ะ

27:31.680 --> 27:33.280
- กระเป๋าเดินทาง
- ส่งมาให้ฉัน

27:33.360 --> 27:34.640
- ที่จับ
- โอเค

27:36.400 --> 27:37.800
ฉันได้ยินมาว่าคุณมีไข้แล้วไปฉีดน้ำเกลือมาเมื่อวาน

27:38.560 --> 27:40.040
ตอนนี้ฉันสบายดีแล้ว ขอบคุณนะ

27:40.120 --> 27:41.000
ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะ

27:41.840 --> 27:43.160
- เชิญทางนี้ค่ะ
- ขอบคุณ

27:47.800 --> 27:50.880
ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน
ทุกคนไปทำงานกันหมดแล้ว

27:50.960 --> 27:53.280
เราจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับคุณ
เย็นวันนี้เมื่อทุกคนกลับมา

27:53.360 --> 27:54.800
ไม่ต้องรบกวนทุกคนหรอกค่ะ

27:54.880 --> 27:56.920
ไม่เป็นไร นี่คือประเพณีใหม่ของบ้านพัก

27:57.000 --> 27:58.040
ห้องของคุณอยู่บนชั้นสอง

27:58.120 --> 27:59.920
ระวังนะ บันไดชันไปหน่อย

28:00.440 --> 28:01.720
คุณถือไหวไหม

28:01.800 --> 28:02.760
- ให้ฉันช่วยคุณเถอะ
- ไม่เป็นไร

28:02.840 --> 28:03.960
มันไม่ได้หนักขนาดนั้น

28:08.000 --> 28:09.640
ระวังนะ บันไดแคบ

28:16.040 --> 28:17.800
บ้านพักนี้ใหญ่ดีนะ

28:19.120 --> 28:21.080
ตรงนี้ไม่ใช่ที่ดินปลูกบ้านแปลงเดียวหรอกค่ะ

28:21.160 --> 28:23.000
แต่เป็นที่ดินของสามครัวเรือน
ที่เอามารวมเข้าด้วยกัน

28:23.080 --> 28:25.320
ตอนแรกที่นี่เป็นโรงแรม

28:25.920 --> 28:27.280
แต่มันเลิกกิจการไปแล้ว

28:27.360 --> 28:28.680
และไม่ได้ใช้งานมาสามปีแล้ว

28:29.200 --> 28:32.440
ภายหลัง เถ้าแก่เซี่ยพานักออกแบบ
มารีโนเวทสถานที่ทั้งหมดอีกครั้ง

28:32.520 --> 28:33.800
และให้สำหรับเช่าระยะสั้น

28:33.880 --> 28:35.360
ที่นี่มีหกห้อง

28:35.440 --> 28:37.200
พื้นที่สาธารณะอยู่ชั้นล่าง

28:38.080 --> 28:39.400
เดี๋ยวฉันพาคุณไปดูห้องนะ

28:40.000 --> 28:40.840
ตกลง

28:43.280 --> 28:44.160
มาค่ะ

28:47.000 --> 28:50.840
นี่ห้องของคุณ
แม่บ้านมาทำความสะอาดให้แล้วก่อนที่คุณจะมา

28:50.920 --> 28:52.040
เปิดหน้าต่างรับอากาศบริสุทธิ์

28:52.560 --> 28:55.320
เครื่องใช้ไฟฟ้าก็ตรวจสอบแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร

28:56.240 --> 28:57.280
แต่ว่า

28:57.360 --> 29:00.440
คุณน้าจะทำความสะอาดพื้นที่สาธารณะเท่านั้น

29:00.520 --> 29:02.440
คุณจะต้องทำความสะอาดห้องด้วยตัวเอง

29:02.520 --> 29:05.240
ถ้าอยากให้แม่บ้านทำความสะอาดให้คุณ
คุณจะต้องจ่ายเงินเพิ่ม

29:05.880 --> 29:06.960
เข้าใจแล้ว

29:07.480 --> 29:09.560
จริงสิ ระหว่างช่วงเช้า
และกลางคืนอุณหภูมิต่างกันมาก

29:09.640 --> 29:11.400
และกลางคืนมียุงชุม

29:11.480 --> 29:13.000
ฉันจะเอายาฆ่าแมลงมาให้คุณฉีดทีหลัง

29:13.080 --> 29:15.200
ในห้องฉันมี คุณไม่จำเป็นต้องซื้อแล้ว

29:15.280 --> 29:17.040
- ขอบคุณมาก
- ยินดีค่ะ

29:17.120 --> 29:18.560
คุณเป็นแม่บ้านที่นี่ด้วยหรือ

29:18.640 --> 29:20.400
ฉัน… ไม่ใช่ค่ะ

29:20.480 --> 29:22.000
ฉันเป็นผู้เช่าข้างบ้าน

29:22.080 --> 29:23.240
ฉันแค่ช่วยอะไรนิดหน่อย

29:24.000 --> 29:24.960
คุณก็เป็นผู้เช่าด้วยเหรอ

29:25.040 --> 29:26.400
ใช่ๆ

29:26.480 --> 29:29.200
ถ้าคุณไม่บอกว่าคุณเป็นผู้เช่า
ฉันคิดว่าคุณอยู่ที่นี่มานานแล้ว

29:30.160 --> 29:31.160
ทำไมเหรอ

29:31.240 --> 29:33.440
บรรยากาศของคุณกับบ้านพักนี้ดูกลมกลืน

29:35.200 --> 29:36.480
อีกสองวันฉันก็จะไปแล้ว

29:36.560 --> 29:37.520
แต่สองวันนี้ฉันยังอยู่ที่นี่

29:37.600 --> 29:39.280
ถ้าคุณต้องการอะไร ก็แค่ถามฉัน

29:40.320 --> 29:42.520
งั้นช่างน่าเสียดาย

29:42.600 --> 29:43.800
ฉันเพิ่งมาถึง แต่คุณกำลังจะจากไป

29:44.800 --> 29:46.360
แต่การพบกันของเราที่นี่
เป็นผลมาจากความบังเอิญ

29:47.360 --> 29:48.560
ก็ถูก

29:49.240 --> 29:51.240
ฉันขอแนะนำตัวเองหน่อย

29:51.320 --> 29:52.440
ฉันชื่อไป๋ม่านจวิน

29:52.960 --> 29:54.240
เรียกฉันว่าพี่ม่านจวินก็ได้

29:55.040 --> 29:57.120
พี่ม่านจวิน สวี่หงโต้วค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก

29:57.200 --> 29:58.400
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

29:58.480 --> 30:00.080
งั้นคุณเก็บกระเป๋าก่อนก็ได้ค่ะ

30:00.160 --> 30:01.000
เสี่ยวชุนจะมาทีหลัง

30:01.080 --> 30:02.160
เขาบอกว่าอยากมากินข้าวกับคุณ

30:02.840 --> 30:03.720
ได้สิ

30:03.800 --> 30:05.360
ถ้าต้องการอะไรก็โทรหาฉันได้เลยนะคะ

30:05.440 --> 30:06.960
- แน่นอน
- ขอบคุณมาก

30:07.040 --> 30:07.880
ไม่เป็นไร

30:17.440 --> 30:18.560
สวี่หงโต้ว

30:20.160 --> 30:21.080
คุณเป็นยังไงบ้าง

30:21.160 --> 30:22.480
ฉันสบายดี

30:23.600 --> 30:24.560
จะไปให้น้ำเกลือเมื่อไหร่

30:24.640 --> 30:25.680
สี่โมงเย็น

30:25.760 --> 30:26.960
ผมจะไปกับคุณ

30:27.800 --> 30:28.920
ตกลง

30:42.680 --> 30:44.800
หงโต้ว ทำไมเธอถึงกลับมาคนเดียว

30:44.880 --> 30:46.200
เถ้าแก่เซี่ยล่ะ

30:46.280 --> 30:48.560
ซินซินเพิ่งโทรมา
เธอบอกให้เขาไปหากรรมการหมู่บ้าน

30:48.640 --> 30:50.560
เพื่อไกล่เกลี่ยระหว่างชาวบ้าน

30:51.440 --> 30:53.280
รอเดี๋ยวๆ

30:54.320 --> 30:55.440
คุณไปรับผู้เช่ารายใหม่

30:56.560 --> 30:58.040
เขาสวยไหม

30:59.560 --> 31:00.440
คืองี้นะ

31:00.520 --> 31:02.160
ไหนคุณก็รู้จักกับเขา

31:02.240 --> 31:03.800
ช่วยขึ้นไปข้างบนแล้วเรียกให้เขาลงมาที

31:03.880 --> 31:06.480
ผมจะนั่งที่นี่ และเล่นกีตาร์โดยหันหลังให้

31:06.560 --> 31:09.320
เป็นการสร้างบรรยายกาศลึกลับ

31:09.400 --> 31:10.800
- ดีไหม
- ได้

31:10.880 --> 31:11.960
- ขอบคุณ
- ฉันจะไปตามมาให้

31:12.040 --> 31:13.080
ผ่อนคลายนะ

31:13.600 --> 31:15.120
อย่าประหม่า

31:29.120 --> 31:30.800
ฉันดูเป็นยังไงบ้าง

31:36.040 --> 31:37.400
พี่ม่านจวิน

31:39.840 --> 31:41.520
ตอนนี้คุณว่างไหม ลงไปนั่งข้างล่างกันเถอะ

31:41.600 --> 31:42.480
ได้สิ

31:42.560 --> 31:43.840
คุณจัดกระเป๋าเดินทางเสร็จแล้วหรือยัง

31:43.920 --> 31:45.640
เสร็จแล้ว ฉันมีของไม่เยอะ

31:45.720 --> 31:46.840
คุณลงไปข้างล่างก่อน

31:46.920 --> 31:48.040
ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

31:48.120 --> 31:49.120
ตกลง

32:01.080 --> 32:02.800
มาแล้ว อาจารย์หู เตรียมพร้อม!

32:26.960 --> 32:28.280
ยังคงเป็นเพลงเดิม

32:30.360 --> 32:31.760
คุณคือ

32:43.720 --> 32:44.760
เถ้าแก่

32:44.840 --> 32:47.400
- ขอเอสเพรสโซ่สองช็อต
- ขอบคุณ

33:29.600 --> 33:30.440
ไปให้พ้น!

33:31.040 --> 33:32.680
ผมจะพูดอะไรสองสามคำแล้วผมจะไป

33:33.800 --> 33:35.240
พี่สาว

33:35.320 --> 33:37.280
ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไร เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

33:37.800 --> 33:39.720
ถ้าตอนนี้คุณกำลังมีเรื่องลำบาก

33:39.800 --> 33:41.920
ก็ควรวางปัญหาไว้สักครู่

33:42.000 --> 33:43.760
แล้วคุณจะพบว่าสิ่งที่รบกวนคุณอยู่ตอนนี้

33:43.840 --> 33:46.640
จะหายไปเองในอนาคตอันใกล้

33:46.720 --> 33:48.680
ถึงแม้ว่าคุณจะหมกมุ่นอยู่กับมัน

33:48.760 --> 33:50.320
- อุปสรรคนี้… ขอบคุณครับ
- อเมริกาโน่ได้แล้วครับ

33:50.400 --> 33:51.720
เดี๋ยวมันจะผ่านไป

33:51.800 --> 33:53.800
ผมพูดจบแล้ว ลาก่อน

34:00.800 --> 34:02.840
แม่ มีอะไรๆ

34:03.720 --> 34:05.880
ผมอยู่ที่ปักกิ่ง นี่เป็นเทศกาลดนตรี

34:05.960 --> 34:07.680
ไม่ใช่บาร์ เทศกาลดนตรี ลองฟังสิ

34:07.760 --> 34:09.040
เถ้าแก่

34:10.560 --> 34:11.800
ขออีกแก้ว

34:11.880 --> 34:13.159
- ได้เลย
- ผมจะโทรหาทีหลังนะ

34:13.239 --> 34:14.199
บ๊ายบาย

34:18.120 --> 34:19.639
นี่กาแฟของผม

34:20.159 --> 34:21.000
บ๊ายบาย

34:21.080 --> 34:22.120
คุณ

34:23.800 --> 34:25.040
แก้วของคุณ

34:27.880 --> 34:29.320
ฉันจะซื้อเครื่องดื่มให้คุณ

34:29.400 --> 34:31.560
ไม่ได้ มันดึกเกินไป ผมไม่ดื่มแล้ว

34:32.560 --> 34:33.639
ตอนนี้ดึกมากแล้ว

34:33.719 --> 34:36.199
ทำไมคุณถึงดื่มเอสเปรสโซสองช็อตล่ะ

34:38.199 --> 34:39.520
มาเร็ว

34:40.760 --> 34:42.000
มาคุยกับฉันสิ

34:45.639 --> 34:46.880
ก็ได้

34:46.960 --> 34:48.440
ถึงเราจะไม่รู้จักกัน

34:49.960 --> 34:51.800
ในเมื่อคุณอารมณ์ไม่ดี

34:52.719 --> 34:54.320
งั้นก็ถือว่าผมเป็นถังขยะ

34:54.400 --> 34:56.239
คุณอยากจะพูดอะไร ก็พูดกับผมเถอะ

34:56.840 --> 34:58.320
ผมไม่เป็นไร ผมทนได้

35:00.680 --> 35:02.440
เดี๋ยวฉันจะให้ดูอะไร

35:09.920 --> 35:11.000
กระเป๋าของฉันอยู่ที่ไหน

35:22.120 --> 35:24.160
ใบหย่า

35:24.680 --> 35:26.360
ของสาธารณรัฐประชาชนจีน

35:27.960 --> 35:29.600
ผมยังไม่เคยเห็นทะเบียนสมรสด้วยซ้ำ

35:29.680 --> 35:31.600
แต่ตอนนี้ผมได้เห็นใบหย่าแล้ว

35:31.680 --> 35:33.280
เหมือนกันเลยหรือเปล่า

35:33.800 --> 35:36.080
เกือบเหมือน เกือบเหมือน

35:37.320 --> 35:39.160
เห็นคุณเป็นแบบนี้…

35:39.680 --> 35:40.880
สามีของคุณ

35:42.320 --> 35:44.520
อดีตสามีนอกใจคุณเหรอ

35:44.600 --> 35:45.760
เปล่า

35:46.680 --> 35:48.240
แล้วคุณนอกใจเขาไหม

35:49.760 --> 35:51.880
ฉันจะไปมีเวลาที่ไหนล่ะ

35:53.600 --> 35:55.440
ฉันต้องดูแลครอบครัว

35:55.520 --> 35:57.560
ดูแลลูกสาว ดูแลอดีตสามีของฉัน

35:57.640 --> 35:59.320
แล้วก็แม่สามีของฉัน

36:00.040 --> 36:01.520
คุณพักอยู่กับแม่สามีของคุณเหรอ

36:02.040 --> 36:03.880
งั้นแสดงว่าความสัมพันธ์
ของแม่สามีกับลูกสะใภ้ไม่ดี

36:03.960 --> 36:05.360
ไม่ใช่

36:05.440 --> 36:06.960
แม่สามีของฉันอยู่ชั้นบน

36:07.040 --> 36:08.240
ท่านเป็นคนดีมาก

36:09.840 --> 36:13.720
ฉันแต่งงานกับอดีตสามี
เพราะฉันคิดว่าแม่สามีของฉัน

36:13.800 --> 36:15.320
เป็นคนที่ดีจริงๆ

36:16.800 --> 36:19.680
งั้นก็ เป็นสามีเก่าของคุณที่ไม่ปฏิบัติต่อคุณไม่ดี

36:19.760 --> 36:20.840
ควรหย่าๆ

36:21.600 --> 36:22.800
ก็ไม่ใช่

36:22.880 --> 36:24.880
พ่อแม่ของฉันหาความผิดของเขาไม่เจอ

36:24.960 --> 36:26.440
แล้วทำไมล่ะ

36:27.440 --> 36:29.280
ในเมื่อทุกคนดีหมด ทำไมคุณถึงหย่า

36:29.360 --> 36:30.760
ผมไม่เข้าใจ

36:32.080 --> 36:33.400
คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจ

36:34.760 --> 36:35.840
ชนแก้ว

36:35.920 --> 36:38.760
พี่สาว คุณไม่ควรดื่มมากเกินไป

36:38.840 --> 36:40.160
หยุดดื่มได้แล้ว

36:40.240 --> 36:42.080
ชนแก้ว

36:46.000 --> 36:48.560
ตอนนี้คุณหย่าแล้ว

36:49.480 --> 36:53.520
คุณต้องเชื่อ ว่าคุณจะมี
อนาคตที่สดใสและมีความสุข

36:56.000 --> 36:57.160
ขอบคุณ

37:36.360 --> 37:38.640
ตอนนั้นฉันเห็นเธออารมณ์ไม่ดี

37:38.720 --> 37:41.480
ฉันจึงขึ้นไปเกลี้ยกล่อมเธอ
ตามความเคยชินจากงาน

37:41.560 --> 37:44.520
ขอบคุณนะ ที่ไม่มองผมเป็นนักเลง

37:45.160 --> 37:48.280
อาจารย์หูน่ะ ดูแล้วคล้ายผู้ร้าย

37:49.160 --> 37:51.920
แต่ในความเป็นจริง เขาค่อนข้างอบอุ่นนะคะ

37:53.760 --> 37:56.640
ใช่ ตอนนั้นเขาบอกฉันว่าถ้าฉันรู้สึกแย่

37:56.720 --> 37:58.720
และต้องการพักผ่อน เป็นระยะเวลาหนึ่ง

37:58.800 --> 38:01.320
ฉันสามารถมาที่นี่ได้ เพราะคนที่นี่น่ารักมาก

38:01.400 --> 38:03.920
ใช่ ผู้คนที่นี่ดีมาก

38:04.000 --> 38:05.920
แต่ผมไม่ได้คาดหวัง ว่าคุณจะมาที่นี่จริงๆ

38:06.000 --> 38:07.720
ใช่ไหม คุณไม่แม้แต่จะทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้ผม

38:07.800 --> 38:09.760
ฉันหาเองไม่ได้หรือไง

38:11.560 --> 38:12.560
น่าเสียดาย

38:13.160 --> 38:15.960
คุณควรบอกเสี่ยวชุนว่าเป็นเพื่อนของผม

38:16.040 --> 38:17.680
และผมเชิญคุณมาที่นี่

38:17.760 --> 38:19.480
เธอจะได้ให้ส่วนลดค่าเช่า

38:19.560 --> 38:20.600
จริงหรือ

38:21.120 --> 38:22.480
อาจารย์หู

38:22.560 --> 38:24.920
ห้องของนายเอง นายก็ไม่ได้ส่วนลดนี่

38:27.760 --> 38:30.200
ชาติที่แล้ว เธอต้องเป็นเครื่องขุดเจาะแน่

38:30.720 --> 38:31.640
รู้จักแต่ขัดขานะนี่

38:32.240 --> 38:33.760
พี่ม่านจวิน กินผลไม้หน่อย

38:35.480 --> 38:36.560
ขอบคุณ

38:37.240 --> 38:38.200
ลองพูดอีกครั้งสิ

38:38.280 --> 38:39.400
นายขโมยข้าวโพดของฉัน

38:39.480 --> 38:41.000
- หน้าไม่อายจริงๆ
- นั่นเป็นที่ดินของฉัน

38:42.040 --> 38:43.080
- อย่าทะเลาะกัน
- อย่าทะเลาะกัน

38:43.160 --> 38:44.320
- อย่าทะเลาะกันที่นี่
- อย่าทะเลาะกันที่นี่

38:44.400 --> 38:45.560
- อย่าทะเลาะกันที่นี่
- อย่าทะเลาะกันที่นี่

38:45.640 --> 38:46.520
- หยุดนะ
- ลุงครับ

38:46.600 --> 38:47.520
หยุดๆ

38:47.600 --> 38:49.200
- เลิกสู้กัน
- ลุง

38:49.280 --> 38:50.120
- หน้าไม่อาย
- ลุงครับ

39:06.440 --> 39:08.400
ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้

39:09.240 --> 39:10.480
พวกคุณลุงทะเลาะกัน

39:10.560 --> 39:12.920
ไม่มีผมยาวให้ดึง พวกเขาเลยฉีกเสื้อผ้าของผม

39:14.480 --> 39:15.720
คุณมีรอยข่วนด้วย

39:15.800 --> 39:18.040
- ที่ไหน
- ที่คอ

39:20.960 --> 39:22.040
คุณอาจติดเชื้อได้

39:22.840 --> 39:24.440
คุณขึ้นมาชั้นบน เดี๋ยวฉันใช้ไอโอดีนล้างแผลให้

39:26.520 --> 39:27.680
งั้นคุณปล่อยลงมาสิ

39:29.840 --> 39:30.800
อะไร

39:30.880 --> 39:33.240
คุณปล่อยผมลงมา ผมจะได้ปีนขึ้นไป

39:35.080 --> 39:36.200
งั้นคุณปล่อยใยเองสิ

39:49.000 --> 39:50.120
เข้ามา

39:58.800 --> 40:00.320
กำลังเก็บกระเป๋าเหรอ

40:01.760 --> 40:03.520
คุณนั่งรอก่อน ฉันกำลังหาไอโอดีน

40:24.160 --> 40:25.560
หาเจอแล้ว

40:25.640 --> 40:26.600
รอเดี๋ยว

40:39.240 --> 40:40.120
มา ให้ฉันดูหน่อย

40:41.840 --> 40:43.800
เล็บเขาคมจริงๆ

40:43.880 --> 40:46.080
ถ้าเขาข่วนหน้าคุณ คุณจะต้องเสียโฉมแน่

40:46.160 --> 40:48.120
คุณไม่เห็นเล็บของเขาด้วยตัวเอง

40:48.200 --> 40:50.880
เล็บกลายเป็นสีน้ำตาลไปหมดเพราะสูบบุหรี่
แล้วซอกเล็บก็กลายเป็นสีดำทั้งหมด

40:54.840 --> 40:56.440
คุณฆ่าเชื้อก็ฆ่าเชื้ออย่างเดียวสิ

40:56.520 --> 40:57.440
อย่าเป่าลมใส่คอผม

40:57.520 --> 41:00.400
ขอโทษนะ ฉันทำอย่างนั้นโดยไม่รู้ตัว

41:16.320 --> 41:17.400
ไม่เป็นไร

41:19.480 --> 41:20.360
ทำต่อไปเถอะ

41:21.360 --> 41:22.320
ทำต่อไปเถอะ

41:48.880 --> 41:52.200
ตอนคุณกลับไปอาบน้ำก็ระวังด้วยนะ

41:52.280 --> 41:53.680
อย่าให้น้ำโดนแผล

41:59.320 --> 42:00.320
งั้นผมไปก่อนนะ

42:10.520 --> 42:11.520
จริงสิ

42:14.240 --> 42:15.360
คุณอย่าเก็บของดึกเกินไปนะ

42:15.440 --> 42:16.440
นอนแต่หัวค่ำหน่อย

42:17.440 --> 42:18.640
คุณด้วยนะ

42:18.720 --> 42:20.000
พักผ่อนไวๆ

44:46.080 --> 44:50.400
(เซี่ยจื่อเหยา เขาใช้ได้ ฉันชอบย่าเขา)

44:50.480 --> 44:55.800
(คนที่คุณรัก (ปล่อยให้มันเป็นไปตามวาสนา)
ชีวิตที่ต้องการ)
ลายเป็นสีดำทั้งหมด