คุณระวังด้วยนะ
ให้ผมทำไหม
ไม่ต้องๆ
คุณไปลวกบร็อกโคลีเถอะ น้ำเดือดแล้ว
เห็นท่าทางเงอะงะของคุณแล้ว…
ไม่หกหรอก
คุณย่า ตื่นแล้วเหรอคะ
เช้านี้ทำอะไรกินเหรอ
โจ๊กถั่วลันเตากับซาลาเปาค่ะ
ไม่เรียกคนที่เรือนพักมากินด้วย ไม่ดีมั้ง
ทำอะไรครับ จั๊กจี้
“มองความเป็นจริง เลิกเพ้อฝัน”
คุณย่า อะไรคือเรียกว่า “มองความเป็นจริง เลิกเพ้อฝัน” คะ
นี่น่ะ เมื่อวานอาเหยาพูดกับย่ามา
ย่า
ย่ายังไม่ได้ล้างหน้าใช่ไหม
- ล้างหน้าแล้วมากินข้าวนะ - ย่าล้างแล้ว ล้างแล้ว
แล้วทำไมยังมีขี้ตาอยู่ล่ะ
เธอน่ะสิมีขี้ตา
ตอนเด็กๆ น่ะ เขากินขี้ตาด้วยนะ
ย่าครับ ผมขอร้องย่าละ ช่วยผมเถอะนะ ช่วยผมๆ
ก็ได้ๆ
- รีบไปๆ - ไปแล้วๆ เธอไปทำเถอะ
- รีบไปๆ - โธ่
ลาเต้หนึ่ง น้ำส้มหนึ่ง
เปาะเปี๊ยะเห็ดพอร์ชินีหนึ่ง เห็ดทรัฟเฟิลหนึ่ง ถูกไหมคะ
ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ
ขอบคุณค่ะ
ดูรูปนี้สิ เป็นไงบ้าง
ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยนะ
- ส่งมาให้ด้วยล่ะ - ครับ
จริงๆ เลย
ท้องไม่สบาย
เมื่อกี้ไม่น่าดื่มชาสกัดเย็นแก้วนั้นเลย
งั้นวันนี้คุณกลับไปพักก่อนไหม
วันนี้ลูกค้าไม่ค่อยเยอะ ฉันอยู่คนเดียวได้
ฉันไหว
ฉันดื่มน้ำร้อนก็หายแล้ว
เสี่ยวชุนไม่อยู่ด้วย
ฉันช่วยเอง
ซึ้งใจจริงๆ
งั้นคุณพักสักหน่อย เดี๋ยวฉันเอาน้ำร้อนมาให้
ขอบคุณนะ
จริงสิ หงโต้ว
พี่เสี่ยวชุนแนะนำผู้หญิงให้เถ้าแก่เซี่ยอีกแล้ว
เป็นยังไงบ้างล่ะ
ในตำบลมีร้านอาหารน่าสนใจมาเปิดใหม่
เจ้าของร้านเป็นผู้หญิง ทำผมลอนใหญ่
แบบดาราหญิงฮ่องกงยุค 80 ประมาณนั้น
ลอนใหญ่เหรอ
- แบบหวังจู่เลียนน่ะเหรอ - ใช่ๆ
ดูเก๋มาก สวยมากด้วย
แต่เถ้าแก่เซี่ยปฏิเสธไปแล้ว
ปฏิเสธแล้ว
หงโต้ว
แฟนเก่าคุณหน้าตาเป็นยังไงเหรอ
หล่อไหม
ก็พอได้
สูงมาก
พี่ฉันถึงพูดไงว่า เขาหน้ามืดตามัว หลงมาคบกับฉัน
แล้วทำไมเลิกกันล่ะ
ไม่ค่อยได้เจอกัน
ความรู้สึกเลยจืดจาง
ต้องยุ่งขนาดไหนถึงไม่ได้เจอกันขนาดนั้น
เราต่างฝ่ายต่างอยู่ไกล
ฉันอยู่ตงซือหวน เขาอยู่ซืออู่หวน
นั่งรถไฟครึ่งวันกว่าจะได้เจอกัน
พี่ฉันบอกว่า
รักทางไกลไม่รอดหรอก
พี่คุณนี่นักทำลายกำลังใจ อันดับต้นๆ ของประเทศเลยนะ
เจี๋ยเป่าอวี้น่ะ คาบหยกมาเกิด
แต่พี่ฉันน่ะ ถือมีดมาเกิด
ตอนฉันกลับไปเซี่ยงไฮ้
ฉันแอบวิ่งไปซุ่มหน้าประตูบริษัทของพี่คุณ
ดูว่าหน้าตาเป็นยังไง
ฉันตาลายแล้วจริงๆ
เห็นใครเหมือนพี่ฉันไปหมด
- เหมือนเเหรอ - นิดหน่อย
อาจจะอารมณ์ของผู้หญิงเหมือนกันมั้ง
(ชนะแล้ว จบเกม)
(ยินดีด้วย คุณชนะ)
แม่
ทำไมหนูรู้สึกว่าคนนั้นหน้าตาเหมือนน้าหนูเลย
ลูกเล่นเสร็จหรือยัง
เล่นหมากล้อมเสร็จแล้วค่ะ ชนะเเล้ว
เก่งมาก
งั้นไปดูสิ ใช่น้าหรือเปล่านะ
น้าคะ
หลิงตัง
คุณน้า
หนูมาได้ยังไง หลิงตัง
แม่คะ เป็นน้าจริงๆ ด้วย
อ้วนนะ
ดำด้วย
พี่สรรหาคำพูดเก่งจริงๆ
ขอบคุณที่ชมจ้ะ
จู่ๆ มาได้ยังไง
มาเซอร์ไพรส์เธอไง
อย่างน้อยพี่บอกฉันก่อนสิ
ฉันจะได้ส่งคนไปรับ
ไม่ต้อง ที่โฮมสเตย์มีบริการรับส่ง
โฮมสเตย์ในตำบลเหรอ
พี่หยุดเล่นโทรศัพท์ได้ไหม
ฉันทำงานย่ะ ไม่ได้เล่น อีกแป๊บนึงจะเสร็จแล้ว
อีกครึ่งชั่วโมงส่งมาให้ฉัน
โอเคนะ
พนักงาน
กาแฟเย็นแล้ว
พนักงาน
ไม่เลวเลยนะ
แค่มาช่วยทำงานแต่ทำซะจริงจังเชียว
จะกลับไปเมื่อไร
วันพักร้อนยังไม่หมด
ความซื่อสัตย์เป็นคุณธรรมอันดี
ฉันโทรไปที่โรมแรมของเธอ
โรงแรมบอกว่าเธอลาออกแล้ว
คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะกล้า โกหกพ่อกับแม่ว่าลาพักร้อนสามเดือน
ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกมีปัญหา
ฉันกลัว กลัวว่าพวกท่าน จะเป็นกังวลตอนรู้ว่าฉันลาออก
ฉันว่าจะบอกตอนกลับไป
แล้วลาออกทำไม
ไม่อยากทำแล้ว
ไม่อยากทำแล้ว แล้วอยากทำอะไร
พักผ่อน
ต่อให้ฉันเป็นอะไหล่
ก็ต้องบำรุงรักษา
งั้นพักพอหรือยัง
บำรุงพอหรือยัง
วางแผนทำอะไรต่อ
ตอนนี้ฉันก็ดีอยู่แล้ว
แต่พี่ถามฉัน ฉันก็ต้องกลับเป็นโหมดทำงานทันที
หัวหน้าเทศนา จิกถามฉัน แผนงานไตรมาศหน้า
ถามแค่นี้ก็ทำเป็นโกรธแล้ว
ไม่ได้โกรธ
ก็ได้ ไม่ถามแล้ว
คุณน้ากินไหมคะ
ไม่กินจ้ะ
อีกเดี๋ยวน้าพาไปกินไก่อบขิงแสนอร่อยดีไหม
- พาหนูกับแม่… - หนูไม่อยากกินไก่
ก็ได้
ตอนเย็นฉันมีประชุมวิดีโอคอลสำคัญมาก
คงใช้เวลานาน
เย็นนี้คงไปกินข้าวกับพวกเธอไม่ได้ ฝากเธอดูหลานหน่อยนะ
ได้
ฉันพาหลานไปกินเสร็จแล้วจะพาไปส่ง
ไม่ต้อง
คืนนี้ให้นอนกับเธอเลย
ของเอามาหมดแล้ว
- นอนกับฉันเหรอ - ดีใจไหม
หนูอยากนอนกับน้า ให้หนูนอนด้วยนะ
สองสามวันนี้นอนกับน้าทุกวันเลยนะ
สุดท้ายพี่มาหาคนช่วยเลี้ยงลูกสินะ
ถ้าไม่ดูแลหลานสาวตัวเอง แล้วเธอจะดูแลใครกันล่ะ
ก็ได้
หลิงตัง
ต้องเชื่อฟังที่น้าพูด ห้ามวิ่งไปไหนซี้ซั้วนะ
อย่าให้หลานกินอะไรแปลกๆ โอเคนะ
- ฝากด้วย - รู้แล้ว
เอาละ
แม่จะไปแล้วนะ
แล้วเจอกันค่ะแม่
แล้วเจอกันจ้ะ
เพื่อนเธอที่ทำกาแฟแอบถ่ายเราตลอด
โทรศัพท์เธอก็สั่นไม่หยุด
ฉันบอกไว้เลยนะ
ห้ามเอาฉันไปนินทาเด็ดขาด ไม่งั้นเธอโดนหนักแน่
บายจ้า
(น่าน่า: จู่ๆ พี่สาวของหงโต้ว)
(ก็โผล่มาที่ร้านพร้อมลูกสาว)
(หงโต้วตกอยู่ในอันตราย)
(อึ้ง)
(ม่าย: สวี่หงหมี่ในตำนาน ออร่าจับจริงๆ)
(ปลาพันธุ์ดี: สไตล์แบบที่ฉันชอบเลย)
(ม่าย: สไตล์ที่คุณหวังสูงเกินไป)
(หม่าชิวซาน: เธอชอบชานมไหม)
(ม่าย: ท่านหม่ากำลังทำอะไรอยู่)
(หม่าซิวซาน: ประชุม)
(ม่าย: มีใครอยากเห็นหมาของฉันไหม)
(สาวแซ่หวง: ไม่อยาก)
(ม่าย: สาวแซ่หวงเป็นใคร)
(ปลาพันธุ์ดี: ใครเป็นคนดึงเสี่ยวหวงเข้ากลุ่ม)
(สาวแซ่หวง: ฮิๆ เจาะเข้ากลุ่มชาวบ้านสำเร็จ)
(สาวแซ่หวง: พี่สาวของหงโต้วทำงานอะไร มีแหล่งทรัพยากรเผื่อเราไหม)
(หม่าซิวซาน: นั่นสิ มีเผื่อเราไหม)
(สาวแซ่หวง: ใครเตะนักธุรกิจคนนี้ออกไปได้บ้าง)
(@เซี่ยจือเหยา)
เย็นนี้หนูอยากกินอะไร
เมาตัวลี
เมาตัวลีเหรอ
มันคืออะไร
เมาตัวลี
หลานอยากกินเมาตัวลีเหรอ
นี่กินแทนข้าวไม่ได้นะ
มะขามกวน คุณไม่เคยกินเหรอ
ไม่เคย
มา ลองสิ
ทำไมอยู่ๆ พี่คุณถึงมาล่ะ
ใครจะไปรู้ล่ะว่าเกิดคึกอะไรขึ้นมา
พี่น่าจะรู้แล้วว่าฉันลาออก เลยอยากให้ฉันกลับไปทำงานที่เซี่ยงไฮ้
แล้วคุณอยากไปทำงานที่ไหน
- กลับปักกิ่ง - ตัดสินใจแล้วเหรอ
ฉันใช้ชีวิตที่ปักกิ่งมาสิบกว่าปี
คุณคิดดูสิ สภาพอากาศ รสชาติอาหารที่เซี่ยงไฮ้
ฉันต้องปรับตัวใหม่หมด
ไม่สู้กลับไปปักกิ่งไม่ดีกว่าเหรอ
แล้วคุณเจอชีวิตที่คุณต้องการแล้วหรือยัง
ตอนนี้ทำได้แค่ตัดตัวเลือกออกไป อันไหนไม่ต้องการก็ตัดออกไป
ก็เป็นวิธีอย่างหนึ่งสินะ
เมื่อก่อนตอนผมอยู่ปักกิ่ง
ชอบไปขี่ม้าที่ฟาร์มหวายโหรว
พอได้อยู่กับม้า ไม่มีตึกสูงๆ ใจสงบลงได้ง่าย
คุณไม่ไปเดตเหรอ
เดตอะไรล่ะ หลังเรียนจบผมก็ไม่มีแฟนอีกเลย
ทำไมอ่ะ
แผนกที่ผมทำ ส่วนใหญ่ผู้ชายเยอะกว่า
ส่วนผู้หญิง ถ้าไม่แต่งงานก็มีแฟนแล้ว
ไม่สิ ฉันหมายถึง หลังเรียนจบทำไมคุณถึงยังไม่มีแฟน
คือ…
ผู้หญิงคนนั้น หลังจากเธอไปเซินเจิ้น
ผมก็แพลนชีวิตไว้ว่าจะทำงานสักสองสามปี
เก็บเงินและหาประสบการณ์ แล้วค่อยกลับบ้านเกิด
แม้จะมีผู้หญิงมาชอบผม
แต่พอได้ฟังแผนการใช้ชีวิตของผม ส่วนใหญ่ก็เลิกกันไป
แล้ว…
คุณมีความรักล่าสุดเมื่อไรเหรอ
ห้าหรือหกปีก่อนได้แล้วมั้ง
ไม่มีคนมาจีบเลยเหรอ
ถ้าไม่ใช่เพื่อนร่วมงาน ก็เป็นลูกค้า
ปวดหัว
ประเด็นหลักก็คือยังไม่พบคนที่ชอบ
คุณสเปคสูงเหรอ
ไม่ใช่หรอก
ฉันชอบก็พอแล้ว
แล้วเงิน รถ บ้าน ฐานะครอบครัว
สิ่งของอะไรพวกนี้ล่ะ
มีก็ดี
ไม่มีก็ได้
รู้จักพัฒนาตัวเองก็พอ
เงื่อนไขแบบนี้ยิ่งหายาก คุณรู้ไหม
เหรอ
พรุ่งนี้คุณจะพาพี่คุณกับหลิงตังไปเที่ยวที่ไหน
หลิงตัง พรุ่งนี้อยากไปเที่ยวที่ไหนจ๊ะ
หนูอยากไปดูลูกม้า
ลูกม้าเหรอ
คุณลุงอยู่ด้วย
ลูกม้าที่ลุงทำคลอดน่ะเหรอ
ได้สิ พรุ่งนี้ลุงพาหนูไปดูลูกม้า
คุณไม่ทำงานเหรอ
พี่สาวคุณมาทั้งที แถมยังเอาลูกมาด้วย
ผมคิดว่าขับรถไปน่าจะสะดวกกว่า
เดี๋ยวผมขับรถและเป็นไกด์ให้เอง
พรุ่งนี้คุณต้องไปต้อนรับ เจ้าของร้านหนังสือไม่ใช่เหรอ
ที่จริงก็เตรียมการไว้ประมาณนึงแล้วละ
อีกอย่างก็ยังไม่รู้ว่าพวกเขามาตอนไหนกันแน่
ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้มีเวลา
ตกลงค่ะ
ไปดูลูกม้ากัน
ฮัลโหล มาถึงแล้วนะ ออกมาได้เลย
แม่คะ
พี่ คนนี้คือเซี่ยจือเหยา
พวกเราเรียกเขาว่าเถ้าแก่เซี่ย
ฉันรู้แล้ว
เถ้าแก่เซี่ยที่ประกาศหาคู่ใช่ไหม
- พี่หงหมี่ สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะๆ
พี่เรียกผมว่าเซี่ยจือเหยาก็พอครับ หาคู่อะไร ล้อกันเล่นเฉยๆ
วันนี้ต้องรบกวนคุณด้วยนะ
ไม่เลยครับ ระหว่างทาง
ช่วยออกความเห็น เรื่องเส้นทางท่องเที่ยวให้หน่อยนะครับ
- ขึ้นรถเถอะ - ขึ้นรถเถอะ
เป็นไงบ้าง
เมื่อคืนหลับสนิทไหม
ไม่เลย กำแพงไม่กันเสียงเลย
แถมยังมียุงและแมลงบินว่อนไปทั่ว
แถมผ้าปูเตียงก็หยาบมาก ไม่สบาย
นี่เป็นโฮมสเตย์ที่ดีที่สุดแล้ว
ทนหน่อยแล้วกัน
พี่หงหมี่
พวกคุณมีที่ที่อยากไปไหนไหม
แถวนี้มีสวนเกษตรอะไรไหม
อยากพาหลิงตังไปรู้จักพืชผลหน่อย
หนูอยากเก็บบ๊วย
โอเคจ้ะ
เพื่อนของคุณที่เปิดฟาร์มออร์แกนิค ตอนนี้ปลูกอะไรอยู่
ฟักทอง แตงกวา มะเขือเทศ ของพื้นบ้านมีหมด
งั้นเที่ยงนี้เราไปกินข้าวที่นั่นไหม
วันนึงพวกเขารับแค่สองโต๊ะ
- ผมต้องถามล่วงหน้า บอกเขาไว้ก่อน - งั้นคุณรีบถามเลย
พวกเขาใช้เตาฟืนที่ทำเอง เอามาย่างเนื้อ อร่อยมาก
ได้ ผมถามก่อน
แม่
นั่นใช่กุยช่ายไหม
นั่นคือข้าวสาลีจ้ะ
ข้าวสาลีคืออะไรคะ
ข้าวสาลีคือหมั่นโถวที่บ้านคุณยายกินไง
สวี่หงหมี่
พี่อย่าสอนมั่วๆ ได้ไหม
นั่นมันเป็นข้าวธรรมดา
ไม่ใช่ข้าวสาลีเหรอ
ไม่ใช่ แถบนี้เป็นนาข้าว ข้าวโพดหมด
ยังมีข้าวโพดข้าวเหนียว
อร่อยมากเลยนะ
หลิงตัง หนูดูทางนั้นสิ มันคืออะไรเอ่ย
ทางนั้นเป็นแปลงดอกกุหลาบ
ดอกกุหลาบ
ดอกกุหลาบที่นี่ขี้เหร่จังเลย
พี่ กุหลาบพวกนี้น่ะกินได้จริงๆ
ส่วนกุหลาบที่เราเห็นในร้านดอกไม้คือกุหลาบหนู
กุหลาบหนูเหรอ
ฉันจำได้แล้ว เมื่อก่อนบ้านยายก็เคยปลูกกุหลาบหนู
ถูกแกหักทิ้ง
จนโดนตีใช่ไหม
ต้นที่ฉันหักเป็นกุหลาบหนูบ้านลุง
ต้นที่ปลูกบ้านยายเรียกว่ายี่โถ
จริงเหรอ
ทำไมฉันจำว่าเป็นกุหลาบหนูล่ะ
นี่น่ะเรียกว่าต้นเลมอนบาล์ม
หนูลองดมดูสิ กลิ่นหอมสดชื่นไหม
กลิ่นเหมือนมินต์
อันนี้คืออะไรคะ
อันนี้น่ะ คือต้นปากนกกระเรียน
ลองดมดูสิ
กลิ่นเหมือนกุหลาบ
ลองดมอันนี้สิ
ต้นโรสแมรี
ไม่หอมเลย
เอาละ งั้นเราไม่เอาต้นโรสแมรี
เอาสมุทรไพรอื่นอีกสองชนิดไปต้มดื่มแทน
แม่คะ
ไม่เป็นไร เราไปดูอันอื่นกัน
เดินระวังนะ
เย็นมาก
เย็นใช่ไหม
อะ หนูเอาอันนี้ ไปให้แม่หนูนะ
อันนี้ด้วย
มองอะไรอยู่น่ะ
คุณดูสวี่หงหมี่สิ อย่างกับคนบื้อ
ฟังนะ ฉันไม่รู้หรอกนะ
แต่ยังไงคุณต้องส่งให้ฉันให้ทัน
เป็นพี่สาวคุณไม่ง่ายเลย
พาลูกมาเที่ยวข้างนอกยังต้องทำงานอีก
ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเธอจะมาทำไม
- โอนมาที่นี่ไม่ได้เหรอ - เป็นห่วงคุณ เลยมาเยี่ยมคุณไง
เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง
คุณไม่รู้จักเธอดีพอ
เธอไม่ได้มาหาฉันเพราะเป็นห่วงหรอก
เธอมาเพราะอยากบ่นฉัน
คุณคิดขนาดนี้เลยเหรอ
ฉันบอกคุณให้นะ เราสองคนโตมาด้วยกัน
ฉันเป็นคนที่รู้จักสวี่หงหมี่ดีที่สุด
ตั้งแต่เธอยังเด็กน่ะ เธอเป็นคนประเภทรีบเดินจ้ำอ้าว
ไม่หันกลับมามองเลย
- ส่วนฉันก็วิ่งตามเธอตลอดทาง - โอเค
- พอฉันตามไม่ทัน เธอก็บ่นว่าฉันเดินช้า - ไปคุยกับผู้จัดการหวง
แล้วบอกคุณหวัง…
- แต่ว่าพวกคุณน่ะ เหมือนพี่น้องกันจริงๆ นะ - เข้าใจไหม
ปกติถ้าครอบครัวนึงมีลูกสองคน นิสัยจะส่งเสริมกัน
- คุณทำงานที่นี่มาห้าปีแล้วใช่ไหม - ถ้าคนนึงนิสัยแข็งกระด้าง
- อีกคนนึงก็จะอ่อนโยนกว่า - คุณนี่…
ถ้าคนนึงร่าเริง
อีกคนนึงก็จะเงียบ
คนนึงเรียบร้อย อีกคนนึงไม่เรียบร้อย
ฉันนี่ละ คนไม่เรียบร้อย
ไม่เรียบร้อยแล้วยังไง
ไม่ทำไมหรอก
งั้นถ้าเป็นคน คุณจะชอบคนไหน
ถ้าผมมีลูกเป็นของตัวเอง แน่นอนว่าชอบหมด
ผมพูดจริงนะ
สำหรับครอบครัว
ถ้ามีลูกเรียบร้อย อะไรๆ ก็ดีหมด
เหมือนกับฟ้าประทานความโชคดีให้
แต่ถ้ามีลูกไม่เรียบร้อย นั่นถือเป็นเรื่องปกติ
ถ้าคุณไม่อยากกังวลเรื่องลูก แล้วจะมีลูกไปทำไม
ลูกน่ะเป็นสิ่งที่เลี้ยงยากที่สุดในโลกแล้ว
- ธรรมชาติของมนุษย์ - ใช่
คือความย้อนแย้งและสองมาตรฐาน ถูกไหม
สิ่งที่คุณได้เรียน
สิ่งที่คุณพูดออกมา
กับสิ่งที่คุณทำจริงๆ
ต่างกันสิ้นเชิง
พวกเราเพียงแค่ถูกสอน ให้มีความยุติธรรมและซื่อตรง
แต่ว่าความเป็นจริงน่ะ ไม่ว่าคุณจะพูดออกมาให้น่าฟังแค่ไหน
สุดท้ายคุณก็จะลำเอียงไปยังคนที่คุณชอบ
และคนที่ตรงทัศนคติกับคุณ ใช่ไหมล่ะ
นั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว
งั้นเราลองคิดแบบมีเหตุผลอีกรอบ
ใครบ้างไม่ชอบคนสวย คนเก่ง คนนิสัยดี
คุณเคยได้ยินมาตราฐานหาแฟนของใครสักคนไหม
ที่ต้องการเงินน้อย มีปัญหาเป็นกอง
ยุ่งทุกวันจนไม่มีเวลาสนใจคนอื่น
มีนิสัยดื้อรั้น แถมยังไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองอีก
ฉันเป็นแบบนั้นเลย
คุณประเมินค่าตัวเองต่ำนะ
แต่ในสายตาผมน่ะ
คุณเป็นคนสวย คนเก่ง คนที่น่าคบนะ
คุณก็ด้วย
รางวัลปลอบใจนี้ไม่ต้องให้ผมหรอก
พูดตามความเป็นจริง
ไปเล่นกันไหม
มีคำพังเพยนึงพูดดีมาก
“ไหนๆ ก็มาแล้ว
- ร่าเริงหน่อยดีกว่า” - ค่ะ ร่าเริง
กำลังฟังอยู่
เอาละ ส่งแผนงาน มาให้ฉันคืนนี้แล้วกันนะ ตามนั้น
โทรศัพท์ยังมีแบตอยู่เหรอ
ไม่มีแล้ว
แต่ฉันมีพาวเวอร์แบงค์
แถมมีสองอันด้วย
ใช้ไหม
ฉันยังเหลือแบตอยู่ 80 เปอร์เซ็นต์จ้ะ
นี่สินะ ความรู้สึกของคนตกงาน
น้าคะ
หมา
จ้า หมา
หมาของเถ้าแก่ร้านน่ะ
ชื่อหั่วหลงกั่ว
หนูอยากเล่นกับมันไหม
ไม่ได้ๆ ห้ามจับนะ
ถ้าโดนหมาข่วนหรือกัดขึ้นมาต้องไปฉีดยานะ
ลูกไม่อยากฉีดยาใช่ไหมล่ะ
อีกอย่างนะ หมาตัวนี้ยังไม่เคยกำจัดเห็บ
แบคทีเรียหมากับคนไม่เหมือนกัน
โอเคไหม
เราไม่ต้องสนใจแม่ใจร้ายหรอก
ไปเล่นกับน้องหมากันดีกว่า มา
มาเล่นกัน
น้าถ่ายรูปให้นะ
- พี่หงหมี่ - แป๊บนึงนะจ๊ะ
พี่วางใจได้เลยครับ
เจ้าหั่วหลงกั่วน่ะเชื่องมาก
ฉันจะวางใจได้ยังไง เธอเคยเลี้ยงเด็กเหรอ
ไม่เคยเลี้ยงเด็ก แล้วไม่เคยเป็นเด็กมาก่อนหรือไง
เด็กๆ น่ะ ต้องให้เขาลองเล่นทุกอย่าง ไม่มีอะไรต้องกลัว
มา
ไม่เป็นไรหรอก
ก็ได้ ถ้ากัด พวกเธอจัดการนะ
ไม่เป็นไร
เดี๋ยวผมถ่ายวิดีโอให้
มองตรงนี้นะ
สวี่หงโต้ว
แกอย่าให้มันเลียมือหลานสิ
ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวไปล้างมือ
แต่ก็ไม่สะอาดจริงๆ แหละนะ
ไม่แปลกใจทำไมยัยหมี่ถึงโมโห
โต้วชอบพาหลานไปเล่นอะไรแผลงๆ อยู่เรื่อย
หงโต้วน่ะ ยังเหมือนเด็กไม่มีผิด
ชอบหยอกแมวหยอกหมาทั้งวัน
เมื่อก่อนน่ะ ตอนพาเธอไปบ้านยาย
อย่างกับปล่อยเสือเข้าป่า
นิสัยดื้อรั้น
บอกไม่ให้ทำอะไร เธอก็ทำแบบนั้น
หลายปีนี้ เธอโตขึ้นแล้วนะ
นิ่งขึ้นเยอะอย่างเห็นได้ชัด
ก็ตอนเด็กไม่สอนให้ดี
โตมายังดื้อรั้น ไม่เชื่อฟังเหมือนเดิม
ความคิดเต็มหัวไปหมด
ก็เพราะคุณอยากให้ลูกไปเซี่ยงไฮ้นั้นละ
ไม่ใช่ซะหน่อย คุณเป็นคนคิดให้เธอไปต่างหาก
ผมอยากให้ลูกอยู่บ้าน
อย่าทำแบบนั้นเด็ดขาดเลยนะ ฉันได้โมโหตายแน่ๆ
คุณดูโต้วสิ ลาออกมาก็นานแล้ว
แต่ยังไม่ยอมบอกที่บ้าน ไม่รู้ลูกคิดอะไรอยู่กันแน่
คุณเป็นแม่ ไม่รู้จักถามบ้างเลยเหรอ
คุณก็เป็นพ่อ ทำไมคุณไม่รู้จักถามบ้างล่ะ
คุณไม่อยากถามเลยให้ฉันถามแทนใช่ไหม
จะรับบทเป็นคนดีใช่ไหมล่ะ
เด็กคนนี้เป็นลูกฉันคนเดียวหรือไง
ดูสิ พอพูดเรื่องนี้ทีไรคุณก็โมโห
นี่ผมปรึกษาคุณอยู่นะ
ฟังดูแล้วไม่เห็นจะปรึกษาตรงไหน
ก็ได้ หัวหน้า
งั้นคุณก็พูดมาว่าควรทำยังไง
ไม่ต้องทำยังไง
ในเมื่อลูกไม่อยากให้เรารู้ งั้นเราก็ไม่ต้องรู้
รอลูกกลับมาค่อยว่ากัน
คุณเป็นคนคลอดลูกเองหรือเปล่า
เปล่าหรอก ฉันขโมยมาจากโรงพยาบาล
เห็นไหมๆ
เห็นอะไร
นี่ฉันห่อเกี๊ยวให้หมูกินจริงๆ ใช่ไหม
คุณว่าหมี่กับโต้ว
พวกเขาจะทนไม่ทะเลาะกันได้นานแค่ไหน
สองนาที
อะ ถือไว้กิน
น้าคะ เช็ดปากไหม
ไม่เป็นไร กินเสร็จค่อยเช็ด
- อร่อยไหมจ๊ะ - อร่อยค่ะ
ประธานหลิว ฉันรู้ค่ะว่าคุณมีเงินพอ
คุณดูสิว่าเราจริงจังกับโปรเจกต์นี้มากแค่ไหน
ฉันลงมือจัดการด้วยตัวเอง
แถมยังจัดการย้ายทุกคนไปโปรเจกต์คุณทั้งหมด
แม่คะ ดูลูกม้าสิคะ
จ้ะๆ แม่ทำงานอยู่
- ทำไมเหรอ - อย่าอารมณ์เสียสิ
หลิงตังยังไม่เห็นอารมณ์เสียเลย
เธอใช้พาวเวอร์แบงค์ไปสองอันแล้วนะ
เธอมีพาวเวอร์แบงค์สองอันไม่ใช่เหรอ
คุณว่าถ้าเธอใช้หมดแล้วจะเป็นไง
แม่หนูมีโทรศัพท์สองเครื่องค่ะ
- ไม่เป็นไร - ถ่ายลูกม้าเถอะ
ดูลูกม้าสิ น่ารักมาก
ใช่ไหม
(ร่วมมือกันสร้างสรรค์ชนบทที่น่าอยู่)
(ร่วมแบ่งปันชีวิตอันเป็นสุข)
(เสี่ยวจาง: ผู้ช่วยประธานหลิว)
ฮัลโหล
สวัสดีค่ะ ผู้ช่วยจาง
สวัสดีตอนเช้าค่ะ
มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
(หวงซินซิน)
ว่าไง เสี่ยวหวง มีอะไร
ได้ๆ จะรีบไปทันที
ย่าครับ ผมต้องไปสภาชุมชน มีประชุมกับกรรมการแล้วก็เลขา
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
เรื่องร้านหนังสือน่ะครับ
ไปก่อนนะ
(ห้องประชุม)
ทำไมอยู่ๆ บอกมาก็มาเลยล่ะ
ชุมชนยังไม่ได้รวมกลุ่มทำความสะอาดเลยนะ
เขาบอกว่าเป็นการเดินทางส่วนตัว ของประธานหลิว
พาครอบครัวมาเที่ยวลี่เจียง เป็นทางผ่านชุมชนเราพอดี
เลยถือโอกาสมาเที่ยวสองวัน
และยังบอกว่าไม่ต้องรบกวนหัวหน้าของชุมชน
นี่คือการจู่โจมแบบกะทันหัน
ก่อนหน้านี้บอกว่า มาเป็นทีม
ตอนนี้กลับลากมาทั้งครอบครัว
จะต้อนรับยังไงดีล่ะ
เขาก็บอกไว้แล้ว ว่าไม่ต้องรบกวนหัวหน้าของชุมชน
พวกเราก็ไม่ต้องต้อนรับ ในนามหมู่บ้าน
เลขาพูดถูกครับ
พิธีการที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ เกรงว่าจะไม่ได้ใช้แล้ว
ถ้างั้น พวกเราก็หนามยอกเอาหนามบ่ง
เปลี่ยนเป็นต้อนรับส่วนตัว
ผม เสี่ยวหวง
แล้วก็รวมกับคนของผมอีกคนนึง
พวกเขาอยากไปไหน พวกเราจะพาพวกเขาไปเอง
พวกเขาอยากดูอะไร พวกเราก็จะพาพวกเขาไป
ผมเห็นด้วย อาเหยา เรื่องนี้ฝากพวกคุณด้วยนะ
- ครับ - ได้ค่ะ งั้นฉันไปสระผมก่อน
แล้วไปเอาเสื้อ ที่บ้านอาจารย์เซี่ย
- น่าจะแก้เสร็จแล้ว - อย่าเด็ดขาด
ใส่เสื้อธรรมดานี่ล่ะ
สะอาดหน่อยก็พอ
ชุดนั้นไม่ใส่แล้วเหรอ
พวกเรามาแบบส่วนตัว
เธอใส่ชุดทางการแบบนั้น คงไม่เหมาะสม
จริงด้วย
งั้นฉันไปสระผมก่อน
- ผมเองจะไปเตรียมตัว จัดแจงสักหน่อย - ไปเถอะ
มีเรื่องอะไรก็โทรมา
ไม่ต้องห่วงครับ
ดี
จู่โจมกะทันหันเหรอ
เปล่าหรอก เดิมทีวันนี้ ฉันจะพาหลิงตังกับพี่ไปเที่ยวกู่เฉิง
ไม่เป็นไรๆ
งั้นให้พวกเขามีเวลาว่างบ้างก็ได้
ได้ วางแล้ว
มีอะไรเหรอ
เถ้าแก่ร้านหนังสือเฉาหัวจะมาวันนี้
โทรมาตอนก่อนขึ้นเครื่อง
ทำไมรีบมาขนาดนี้ล่ะ
นั่นสิ
เหล่าผองเพื่อน
ฉันไปแล้วนะ
ไปตอนนี้เลยเหรอ
ไปแล้วๆ
ไปไหนเหรอ
ไปปักกิ่ง
ไปเข้าร่วมไลฟ์เฮ้าส์
ไม่ได้อ่านในกลุ่มสินะ
ต้าม่ายคุยแต่เรื่องหมาในกลุ่ม
ต้าม่ายนี่นะ
พอไปแล้วคึกคักกว่าตอนอยู่ที่นี่อีก
เรียกร้องความสนใจในกลุ่มทั้งวัน
เอาเถอะ นายรีบไปเถอะ
ก็ได้
ฉันไปแล้วนะ
เดี๋ยวตอนกลับจะซื้อขนมร้านเต้าเซียงชุนมาฝาก
อย่าลืมพาตัวเองมาก็พอแล้ว
บ๊ายบาย
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
หลิงตัง
หนูกินข้าวดีๆ นะ วันนี้น้ามีภารกิจ
มาแล้วๆ
- คุณคือเสี่ยวหวงใช่ไหมครับ - ใช่ค่ะๆ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ สวัสดีค่ะผู้ช่วยจาง
ลูกรัก
ระวังนะ
ผมขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือประธานหลิว
- และนี่คือภรรยาของประธานหลิว พี่จิ้ง - สวัสดีครับ เสี่ยวหวง
- สวัสดีค่ะประธานหลิว พี่จิ้ง - สวัสดีค่ะ
นี่คือผู้ที่กลับมาทำธุรกิจในชุมชนเรา เซี่ยจือเหยา หรือเถ้าแก่เซี่ยค่ะ
- สวัสดีครับ ประธานหลิว - ไม่ต้องเรียกประธานหลิวหรอก
ผมแก่กว่าพวกคุณ เรียกพี่หลิวเถอะ
ครับ พี่หลิว
นี่คือสวี่หงโต้ว เธอเป็นอาสาสมัคร มาช่วยงานพวกเราค่ะ
พี่หลิว พี่จิ้ง เรียนฉันว่าเสี่ยวสวี่ก็ได้ค่ะ
นี่เป็นชาสกัดเย็นจากร้านของเถ้าแก่เซี่ยค่ะ
พวกคุณลองชิมดูนะคะ เดินทางมาเหนื่อยน่าดู
- ให้คุณแล้วกันนะคะ - ขอบคุณครับ
- ขอบคุณๆ - รบกวนแล้ว
เสี่ยวสวี่ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก
ครั้งนี้น่ะ พวกเรามาเที่ยวแบบส่วนตัว
ดังนั้นพวกเราจะไม่คุยเรื่องงานกันนะ
พวกเราอยู่แค่วันเดียว
พรุ่งนี้เช้า พวกเราจะไปลี่เจียงกันเลย
แน่นอนครับ
พวกพี่มาเที่ยวบ้านเราถึงที่
พวกเราก็ขอเป็นเจ้าบ้านที่ดี
ให้พวกพี่เที่ยว กินให้สนุก
รบกวนพวกคุณด้วยนะคะ
ไม่รบกวนค่ะๆ
พวกคุณมา พวกเราก็ดีใจมากแล้ว
มีรถเข็นเด็กอยู่ที่กระโปรงหลังใช่ไหมคะ
- ใช่ครับ ทางนี้ - ค่ะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
- ไม่ต้องเกรงใจค่ะ - ถ้างั้นผมพาพวกพี่ไปที่พักก่อน
แล้วค่อยไปเดินที่ชุมชนโบราณ
- ได้ครับ - ครับ
ชุมชนนี้ ถ้าเดินเท้า ห่างจากชุมชนเราเพียงหนึ่งกิโลเมตร
นักท่องเที่ยวที่มาสามารถเดินเล่นไปเรื่อยๆ ก็ถึงชุมชนเราแล้ว
ใกล้มาก
ใช่ครับ
ปีที่แล้วน่ะ ถนนด้านนอกตรงหน้า เพิ่งปรับปรุงใหม่ ขยายกว้างแล้ว
แต่ก่อนเป็นแค่ถนนเส้นเดียว
พอถึงฤดูทำนา
ตอนรถเกี่ยวนวดข้าวสองคันมาเจอกัน
ต้องถอยเข้านาก่อนถึงจะขับผ่านได้
บ้านที่นี่ดูมีเอกลักษณ์มากเลยค่ะ
มีร่องรอยของกาลเวลา
ใช่ครับๆ ที่นี่เป็นบ้านเก่าแก่ทั้งหมด
หลังจากพวกเราปรับปรุงให้คงเดิม
ก็ยังรักษารูปแบบเก่าของมันไว้
ตอนนี้เป็นยังไง เมื่อก่อนก็เป็นแบบนั้น
ทำไมคุณถึงคิด มาช่วยที่นี่เหรอครับ
ฉันเหรอ
ฉันมาพักผ่อนค่ะ
อยู่ที่นี่สองสามเดือนแล้วล่ะ
ยังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว
ก็เลยมาช่วยงาน ออกเรี่ยวออกแรงนิดหน่อย
ชอบที่นี่เหรอครับ
อากาศที่นี่ดี
ตอนกลางวันก็มีเมฆ
ตอนกลางคืนก็มีดาว
สังคมที่นี่ก็ยังเรียบง่าย
ใช่
ผมเองก็รู้สึกแบบนั้น
เพราะงั้นคุณเลยมาลงทุนที่นี่สินะ
ผมเป็นแค่ผู้ช่วยเท่านั้น ตัดสินใจไม่ได้หรอกครับ
- ระวังทางลาดชันด้วยนะคะ - ครับ
ตรงนั้นสวนมากเลยค่ะ
ใช่ครับ
(สืบทอดศิลปะการแกะสลักไม้)
มาครับ เหล่าเพื่อนจากดินแดนไกล
- ขอใช้ชาแทนเหล้า ดื่มให้กับพวกพี่ - มา
- ขอบคุณพวกคุณมาก
- ชนแก้ว - ขอบคุณ
เสี่ยวหวง
วิดีโอที่คุณโพสต์ครั้งก่อน ถ่ายออกมาได้น่าดึงดูดมากเลยครับ
มีกลิ่นอายวัฒนธรรม ทิวทัศน์เองก็สวย
ใช่ไหมคะ
นักแสดงทั้งหมดก็มาจากคนในชุมชนนี้ละค่ะ
ถ้าไม่ได้มาเจอพวกคุณ
ผมยังนึกว่าพวกคุณจ้างนักแสดงมืออาชีพมาเลยนะ
แต่ครั้งแรกที่ได้พบสวี่หงโต้วกับเถ้าแก่เซี่ย
ยังนึกว่าพวกคุณเป็นคู่รักจริงๆ เสียอีก
ไม่ใช่ค่ะ
พวกเราแค่เล่นไปตามบท
ใช่ครับ
สวี่หงโต้วน่ะ มาที่นี่เพื่อท่องเที่ยว
แล้วมาที่นี่นานแค่ไหนแล้วครับ
สองเดือนกว่าแล้วครับ
แล้วชอบที่นี่มากเลยเหรอ
เธอชอบที่นี่มากเลยครับ
นี่มีคนพูดแทนด้วยเหรอเนี่ย
นายให้ตัวเองพูดเองได้หรือเปล่า
จริงๆ แล้วที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะคนไม่ค่อยมาก
ที่อื่นน่ะคนเยอะ วุ่นวายไปหมด
ฉันค้นหาในเน็ต
ทุกที่เหมือนทุกคนไปหมดแล้ว
ใช่ไหมคะ รูปที่ถ่ายมาก็ไม่ค่อยต่างกัน
ไม่มีความรู้สึกแปลกใหม่สักนิด
ใช่
ที่ที่คนไม่ค่อยมา มีอะไรให้น่าค้นพบมากกว่า
ที่จริงแล้วตอนแรก ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากหรอก
ยังไงก็เป็นสถานที่ที่ไม่ค่อยมีคนมา
สถานที่ที่ไม่ค่อยมีคนมา มันต้องมีเหตุผลของมันอยู่แล้ว
แต่พอมา ถึงได้พบว่า
ในด้านการพัฒนาและการวางแผน
เมื่อเทียบกับสถานที่ที่ได้รับความนิยมแล้ว
ก็ช้ามากกว่านิดหน่อยจริงๆ
ความจริงที่อื่นๆ ต่างก็มีกระแสแล้ว
ก็เหมือนร้านอาหารร้านนึง
ยิ่งมีคนต่อแถวหน้าร้านเยอะ
ก็ยิ่งมีคนยอมต่อแถวเพิ่มจริงไหม
ส่วนร้านอาหารที่เปิดใหม่
จำเป็นต้องมีการโฆษณา
แล้วก็เอาอาหารขึ้นชื่อมาตั้งโชว์หน้าร้าน
ใช่
อาหารขึ้นชื่อ
ร้านอาหารกับอาหารของร้านต้องสอดคล้องกัน
อย่างเช่น หัวปลานึ่งราดพริก ก็ต้องเหมาะกับร้านอาหารหูหนาน
ปลาต้มพริกควรจะอยู่ในร้านอาหารเสฉวน
อะไรประมาณนี้ใช่ไหม
อาหารมาแล้วจ้ะ
- มาแล้วๆ ขอวางหน่อยนะ - มาๆๆ
ปลาต้มมะละกอเปรี้ยว
- ขอบคุณค่ะน้าฮวา - ไม่ต้องเกรงใจ
- ทานให้อร่อย - ยังมีอีกนะคะ
นี่คือปลาต้มมะละกอเปรี้ยว จานนี้ต้องอยู่ในร้านอาหารยูนนานเท่านั้น
- ใช่ไหมล่ะคะ - แน่นอนอยู่แล้ว
มาค่ะ พี่หลิว พี่จิ้ง ลองชิมดูค่ะ
ปลาต้มมะละกอเปรี้ยวจานนี้ไม่เหมือนที่อื่นเลย
ลองดูค่ะว่าชอบไหม
ดีค่ะ
สวยมากเลย
มา
ได้แล้ว
เปลี่ยนท่าหน่อย
สวยค่ะ
ออฟฟิศใหญ่ของพวกเราอยู่ที่เขตซีเฉิง
หลังจากนี้คุณอยากไปโรงแรมไหนเหรอ
เรื่องนี้ฉันไม่รีบค่ะ
ฉันตั้งใจว่าก่อนกลับปักกิ่งจะอยู่กับพ่อแม่สักพัก
จริงสินะ
จริงๆ แล้วผมก็เหมือนกัน
ปกติก็ไม่มีเวลาได้กลับบ้าน
สวี่หงโต้ว
มาทางนี้หน่อย
ฉันขอตัวสักครู่นะคะ
ทำไมเหรอ
คุยอะไรกัน
คุยไม่จบสักที
เขาถามทุกอย่าง
สนใจทุกเรื่อง พูดเยอะแยะไปหมด
คุยเรื่อยเปื่อย
ประเด็นหลักๆ ล่ะ
มาตอนไหน ชอบอะไรที่นี่
วัฒนธรรมเป็นยังไง
ทำงานอะไรมาก่อน
ทำไมถึงมาลงทุนที่นี่ ธุรกิจเป็นไงบ้าง
แล้วก็แถวๆ นี้มีที่ไหนน่าเที่ยวบ้าง
มีนักท่องเที่ยวมาเยอะไหม
ประธานหลิวกับภรรยาล่ะ
พูดอะไรบ้าง
- เที่ยวเล่น ถ่ายรูป - เดี๋ยวช่วย
- ไม่ได้ถามอะไรเลย - เอ้า
มิน่าเขาถึงพุ่งเป้ามาที่คุณ
ฉันก็รู้สึกตงิดใจอยู่
คุณคิดดูนะ ฉันทำงานสายโรงแรม
เจอแขกต่างเมืองมากมาย
ไม่เคยเห็นผู้ช่วยคนไหน
พูดเยอะกว่าเจ้านายตอนกินข้าวมาก่อน
ลองเช็กเขาสิ
แต่ผมไม่รู้จักชื่อจริงเขา
เขาแอดวีแชทฉันแล้ว
เขาแอดวีแชทคุณแล้วเหรอ
“จางหมิงวี่ เจ้าของร้านหนังสือเฉาหัว”
จางหมิงอวี่
มีคนชื่อจางหมิงอวี่ในเน็ตจริงด้วย
ใช่เขาหรือเปล่า
หัวหน้านักออกแบบร้านหนังสือเฉาหัว
แล้วจะทำไงต่อดี
รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง
เขาหลอกถามคุณ งั้นคุณก็หลอกถามเขา
ได้
ลองเสี่ยงดูสักตั้ง
จะพยายามดู
สู้
ฝากด้วยนะ
ได้ๆ ฉันจะพยายาม
กลับไปก็นอนหลับให้เต็มอิ่ม ไม่ต้องคิดอะไรมากล่ะ
พรุ่งนี้เขาไปกันตั้งแต่เช้า
อะไรที่ควรทำ พวกเราก็ทำหมดแล้ว
ไม่คิดแล้ว ไม่มีแรงแล้ว
พรุ่งนี้ค่อยปรึกษาอีกรอบแล้วกัน
ขอบคุณที่มาส่งฉันนะ
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
- เดินระวังนะ
ไปกันเถอะ
วันนี้ต้องขอโทษจริงๆ นะ
คุณควรได้พักผ่อนกับพี่สาวแท้ๆ
ไม่เป็นไร
ถึงฉันอยู่กับเธอ เธอก็เอาแต่คุยโทรศัพท์อยู่ดี
คุณไม่เป็นไรนะ
มีหลุมน่ะ