เสี่ยวหวง
ช่วยจ่ายเงินเดือนให้ทีมก่อสร้างด้วยนะ
เถ้าแก่เซี่ย
ถึงผมจะอาย แต่ก็ต้องรบกวนให้คุณเป็นธุระ
ส่งต่อโฮมสเตย์ให้ด้วยนะ
ได้ครับ
เรื่องนี้ผมจะจัดการให้ ไม่ต้องห่วง
ผม
ไม่รู้จริงๆ ว่าจะขอบคุณพวกคุณยังไง
ตอนที่ผมเลือกที่นี่ พวกคุณก็ช่วยเหลือมาตลอด
ช่วยเหลือมากมาย
แล้วผมก็ทิ้งเรื่องวุ่นวายพวกนี้ให้จัดการ
อย่าพูดอย่างนี้สิคะ
เราทำสิ่งที่เราสามารถทำได้
เรื่องอื่นก็ช่วยอะไรไม่ค่อยได้
สู้ๆ ให้อยู่รอดต่อไปครับ
มันจะดีขึ้นแน่
ขอบคุณนะ
เอาละๆ
อย่าใช้อารมณ์มาก
ฮึบไว้หน่อย
แต่ฉันเศร้า
ฉันรู้ว่าเธอเศร้า
แต่ร้องไห้กลับหมู่บ้านไม่ดีแน่
คุณไม่เศร้าเหรอ
แน่นอนฉันเศร้า
ฉันเพิ่งแอบบ่นพวกเขา สามีภรรยาไปเมื่อสองสามวันก่อน
ฉันด้วย
ฉันยังด่าเขาด้วย
คุณใจร้ายมากนะเถ้าแก่เซี่ย
งั้นฉันต้องร้องไห้ด้วยไหม
ไม่ได้หรอก
คุณต้องขับรถดีๆ
พวกเขาแย่มาก
เสี่ยวหวงเป็นเจ้าหน้าที่ที่นี่
ดังนั้นเธอควรจะช่วยพวกเขา
แต่ไม่ใช่เรื่องของคุณ
คุณได้ช่วยเหลือพวกเขา
แต่พวกเขาตำหนิคุณ
ไม่ใช่นะ อาจารย์หู
หยุดเลยๆ
ผมจะบอกคุณให้ว่าเขาจะทำยังไงต่อไป
เขาจะขอให้คุณย้ายโฮมสเตย์
หลังจากนั้น
พวกเขาจะออกค่าใช้จ่ายในการตกแต่ง ให้กับทีมก่อสร้าง
คุณเป็นผู้รับผิดชอบ
พวกเขาแน่ใจว่า คุณปล่อยไว้อย่างนั้นได้ไม่ได้
อาจารย์หูอย่าเพิ่งไปโทษพวกเขาสิ
- คุณให้ผมพูดให้จบ… - บ้าเหรอ
เป็นแบบนี้แล้วยังไม่ให้ด่า
บ้าไปแล้ว
ภรรยาของเขาเป็นมะเร็ง
พวกเขาลาออกจากงานในเซินเจิ้น และตัดสินใจเปิดโรงแรมแบบโฮมสเตย์ที่นี่
พวกเขาคิดว่าจะอาศัยอยู่ที่นี่
เมื่อต้นปีที่ผ่านมา
ภรรยาของเขารู้สึกเจ็บขา
ตอนแรกคิดว่าเพราะขาดแคลเซียม
พอพวกเขาไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าเป็นมะเร็งกระดูก
และเป็นระยะกลางแล้ว
หลังจากปรึกษากันแล้ว
พวกเขาคิดว่าที่นี่ต้องการเงินลงทุนสูง
และพวกเขาไม่ต้องการรบกวนเรา
ก็เลยตัดสินใจที่จะสร้างโฮมสเตย์ต่อไป
และรับการรักษาที่เซินเจิ้น
สุดท้ายคือ
ครอบครัวของพวกเขารู้เรื่องนี้
พวกเขากังวล
พ่อของเขามีภาวะสมองตาย และตอนนี้กำลังอยู่ในห้องไอซียู
เงินก็ถูกใช้ไปหมดอย่างรวดเร็วทุกวัน
พวกเขามีกับปัญหาจริงๆ
จริงๆ เลย ความโชคร้ายไม่เคยมาแค่เรื่องเดียว
แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก
เถ้าแก่เซี่ยยังไม่ทันจะพูดอะไร คุณเริ่มตำหนิพวกเขาแล้ว
เถ้าแก่เซี่ยอยากจะขัดจังหวะนาย แต่นายไม่ฟัง
ทำได้ดีๆ
ไปกันเถอะๆ
คุณคิดว่าเราต้องบริจาคเงินไหม
ฉีดอีกหน่อย
ต้าม่าย คุณกำลังทำอะไรน่ะ
เท้าฉันโดนรองเท้ากัดจนเป็นตุ่มน้ำพอง ข้างละสองตุ่ม แถมยังขึ้นตรงกันเป๊ะทั้งสองข้าง
ดูสิ
พรุ่งนี้เราต้องไปไหม
ไม่ไปแล้ว
เซี่ยจือเหยาบอกว่าหยางกว้านจวินจะไปที่นั่น
เราต้องไป
อาจารย์หูกับฉันบอกน้าเฟิ่ง
ว่าเราจะไปที่นั่นช้า
เพราะมื้อเที่ยงพรุ่งนี้คือหมูสามชั้นย่าง
คุณไม่อัปเดตนิยายเหรอ
ติดพลาสเตอร์เสร็จแล้วค่อยเขียนนิยาย
ถ้าวันนี้คุณยังไม่มีไอเดีย พรุ่งนี้ก็ไม่มีให้อัปนะ
ไม่ต้องกังวล ฉันเขียนเพิ่มเติมแล้ว
มีพออัปสองวันเลย
สองวัน นั่นก็เพียงพอแล้ว
สองวัน
แค่พล็อตตอนที่พระเอกนางเอก ไปสืบเรื่องแหล่งน้ำก็ยังเขียนไม่เสร็จเลย
พวกคุณไม่ต้องแอบมองหน้ากัน ฉันรู้ตั้งนานแล้ว
จริงเหรอ
น่าน่ามีสามบัญชี
ส่วนหงโต้วมีสอง
คุณรู้ได้ยังไงน่ะ
ง่ายจะตาย
เพราะบัญชีพวกนี้ถูกลงทะเบียนในเวลาไล่เลี่ยกัน
แล้วก็มาแสดงความคิดเห็นแค่นิยายของฉันด้วย
แล้วคุณแยกออกได้ไงว่าอันไหนของใคร
วลีและรูปแบบการพิมพ์ไง
ตอนที่น่าน่าส่งข้อความ
จะชอบใช้เครื่องหมายคลื่นแล้วก็ยิ้ม
และสามบัญชีของคุณ ส่วนใหญ่ใช้เพื่อด่าคอมเม้นต์เกลียดชังพวกนั้น
และที่ด่าๆ มาก็ประมาณว่า
“พ่อแม่ของเลี้ยงดูคุณมา
เพื่อให้มาเป็นนักเลงคีย์บอร์ดหรือไง”
“ใจร้ายจัง
คุณเป็นขยะบนอินเทอร์เน็ต”
และอะไรพวกนั้น
แม้ว่าเธอจะแสดงความคิดเห็นมากมาย สิ่งที่เธอพูดไม่ก้าวร้าวเลย
ความเห็นที่หงโต้วเขียนเป็นเหมือนบทกวี
มันรู้สึกไม่มีตัวตน
และทำให้ผู้คนคิดว่าเธอมีความสามารถ
แต่คุณไม่แน่ใจว่า จุดที่เธอยกย่องคือจุดไหน
อย่างเช่น
ในนวนิยายของนักเขียน
เวลาก็เหมือนทะเลทราย ทำให้คนหมดแรง
ประเด็นสำคัญของการยกย่องคนคืออะไร
คือต้องตรงไปตรงมาหนักแน่น
และอวยให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
คุณควรให้นักเขียนรู้สึกถึงพลัง
และปล่อยให้เธอรู้สึกผิดต่อคุณ
ถ้าเธอไม่ได้เขียน 20,000 คำ
ฉันแค่ล้อเล่น
ฉันไม่ได้อวยแบบนั้น
เพิ่งเคยเห็นคนยกย่องแบบนี้
ฉันแค่ด่าคอมเม้นต์เกลียดชังพวกนั้น
อันอื่นฉันไม่ได้เขียน
เป็นคุณนั่นแหละ
ทำไมเหรอ
ทั้งหมดที่เราทำไปก็เปล่าประโยชน์
คุณรู้หมดแล้วว่าเราเป็นคนทำ
จริงๆ แล้ว
ทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นพวกคุณ
เมื่อฉันเห็นความคิดเห็นที่ให้กำลังใจเหล่านั้น
และรู้สึกถึงความห่วงใยและความรักของพวกคุณ
ใจของฉันก็เต็มไปด้วยความกล้าหาญและพลัง
และฉันได้ตัดสินใจแล้ว
ฉันจะไม่หางานทำ ฉันจะเขียนนิยายต่อไป
จริงเหรอ
ใช่ ฉันเริ่มเขียนโครงร่าง ของนิยายเรื่องต่อไปแล้ว
ดังนั้น ท่านเทพต้าม่ายฉา
คุณตัดสินใจจะไม่ปิดนามปากกาแล้วใช่ไหม
ไม่ปิดแล้ว ไม่ปิดแล้ว
เราถูกขังอยู่ในความคิดเห็นของคนอื่น
แต่เราต้องเข้าใจเรื่องหนึ่ง
เมื่อน้ำท่วมมาถึงตัวคุณ
คุณจมน้ำ
แต่มันไม่ใช่ความผิดของคุณ
พูดได้ถูกต้อง
- โทรศัพท์ของฉันอยู่ที่ไหน - คุณไม่ได้เอามาที่นี่
ฉันไม่ได้เอามาเหรอ
สิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้เป็นคำพังเพย ประโยคทองนะรู้ไหม
นั่นคือธีมของหน่วยสืบสวนแหล่งน้ำ
ฉันรู้แล้วว่าจะเขียนอะไร เพื่อนรัก
ฉันจะกลับไปเขียน
ระวังด้วย
ยอดเยี่ยม
ฉันโหยหา
การทำความฝันให้เป็นจริง
ยิ่งอยากได้
ยิ่งซุ่มซ่าม
ความสับสนของคุณ
ความตื่นตระหนกของฉัน
มันกำลังเฝ้าดูเราอยู่
แต่มันไม่พูดอะไรเลย
โต้วของพวกเราบอกว่า
เธอเก็บลูกพลัมด้วยตัวเอง
จากนั้นเธอก็เอาใส่กล่อง จากในสวนแล้วส่งมาให้ฉัน
ถูกกว่าท้องตลาดมาก
ถูกต้อง แล้วยังช่วยคนงานสวนผลไม้
กุ้ยเซิง เธอขับรถมานะ
เดี๋ยวฉันฝากไปให้เข่อซินสองกล่อง
มีอยู่ตั้งเยอะแน่ะ
ส่งไปให้พวกคุณยี่สิบกว่ากล่อง
ไม่เยอะเท่าไรหรอกค่ะ แค่ 50 กิโล
คุณเอาไปทำเป็นแยมได้
มันไม่แพงหรอกค่ะ ผลไม้ที่นี่ราคาถูก
ได้ๆ
จะทำอาหารอร่อยๆ ให้ฉันใช่ไหม
แต่เก็บลูกพลัมไว้ก่อนนะคะ
โอเค บ๊ายบาย
(คุณแม่หนานหนาน)
(พี่)
ฮัลโหล
ได้รับแล้วเหรอ
เธอส่งลูกพลัมมาให้เยอะ จะให้ฉันไปวางขาย หน้าทางเข้ารถไฟใต้ดินใช่ไหม
ก็ไม่ได้มากนะ
เอาไปแบ่งให้เพื่อนๆ พี่บ้างก็ได้
ให้กับญาติบางคน
และครูของหลิงตังบ้างก็ได้
วันหยุดของเธอเป็นยังไงบ้าง
ดีนะ อยู่ที่นี่ก็สบายดี
สบายดีขนาดนั้นเลยเหรอ
เธอกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่หรือเปล่า
อะไร
แต่ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่าง
งั้นพี่ก็ลองคิดดูแล้วกันนะ
โอเค บ๊ายบาย
เป็นยังไง ยังบวกออกมาไม่ได้เหรอ
พี่หงโต้ว หนูเลิกเรียนเลขได้ไหม
ไม่ได้แน่นอน
แต่หนูไม่ชอบวิชาเลข
ทำไมล่ะ
แปดบวกเก้า
ตั้ง 20 นาทีแล้ว ยังบวกไม่ได้อีกเหรอ
แม่อย่าพูดดังสิ
หนูได้ยินเสียงแม่แล้ว
ได้ยินใช่ไหม
ถ้าได้ยินงั้นเอาใหม่ มา อีกรอบ
นับ
หนึ่ง สอง สาม
สี่ ห้า
หก เจ็ด
แปด เก้า สิบ
สิบเอ็ด
สิบสอง
- สิบสาม - เอาละ หยุด
นี่ไง นิ้วก็มีนี่ไง
หรือว่านิ้วของแม่สั้นจนเธอมองไม่เห็น
แม่ หนูเห็นแล้ว
อย่าโมโหสิ
แม่ไม่ได้โมโห
แค่ปัญหาง่ายๆ แค่นี้ลูกยังแก้ไม่ได้
แล้วต่อไปจะทำยังไง
ไม่ต้องมามองแม่แบบนี้
นับต่อไป เราจะหยุดก็ต่อเมื่อลูกแก้ได้แล้ว
นับ
เอาชนะความยากลำบาก
ช่วยหนูครั้งนี้สักครั้งนะคะ
ขอร้องนะคะ
แค่ครั้งเดียวนะ
เขียนใหม่ เข้าใจไหม
ทำไมมีเรื่องน่ารำคาญมากมาย
ไม่มีเรื่องไหนผ่านไปได้ด้วยดีเลย
นายจะโอนย้ายโฮมสเตย์ยังไงล่ะ
ราคาก็ไม่ถูก
ใครจะซื้อ
หากมีร้านหนังสือเสาฮวาในหมู่บ้าน
ฉันโอนโฮมสเตย์ให้ใครก็ได้
ถ้าพวกเขาไม่ลงทุนให้ที่นี่ล่ะ
งั้นฉันจะบริหารโฮมสเตย์เอง
นายมีเงินเหรอ
ไม่มี
แล้วจะบริหารได้ยังไง
ฉันจะออกไปหาเงิน
ฟังที่นายพูดเข้าสิ
พูดเหมือนเงินจะงอกออกมาเองได้เหมือนเห็ด
ที่โตขึ้นมาได้หลังฝนตก
ออกไปหาที่ไหนก็เจอ
ทำไมตอนนั้นฉันถึงไม่ตั้งใจเรียน
ถ้าฉันเข้ามหาวิทยาลัยได้
ตอนนี้ก็จะช่วยนายได้
นายอยู่เปิดร้านปิ้งย่างที่นี่ได้ไง
ตอนเย็นถ้าหิวแล้ว ก็ไม่ต้องไปหาของกินของอร่อยที่ไหนไกล
นายดื่มเป็นเพื่อนฉันได้บางครั้ง
และฟังฉันระบาย
นี่ก็ถือเป็นการช่วยฉันแล้ว
ก็จริง
ทุกคนกำลังพึ่งพานาย
แล้วนายล่ะ พึ่งพาใครได้บ้าง
นายมีความกดดันอย่างหนัก
ใครไม่มีความกดดันบ้างล่ะ
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่
เอาละ รีบลงมาเถอะ
ระวังจะตกไป
(แชมเปียนสามบาร์บีคิว)
สวีหงโต้วสั่งเดลิเวอรี่ไว้
อีกเดี๋ยวนายก็เอาไปให้เขา
- เขาสั่งอะไร - ไม่บอกหรอก
เขาชอบกินกุ้งนี่
- นายเอาอันนี้ให้เขาไป - เขาสั่งมาแล้ว
มะเขือๆ
เลือกลูกใหญ่สิ
นายหุบปากได้ไหม
ผักด้วย มาๆ
ตอนย่างระวังไฟด้วยนะ
- น้ำมันน้อยๆ - นายมาย่างไหม
ย่างเถอะๆ
คุณ… ทำไมคุณมายืนอยู่ข้างนอกล่ะ
ฉันได้ยินหยางกว้านจวินบอกว่าคุณดื่มเหล้ามา
ฉันกลัวคุณเมาหลับอยู่ในซอย ก็เลยมารอรับคุณ
ยังไม่กินข้าวเหรอ
กินแล้ว
ฉันสั่งให้ต้าม่ายกับอาจารย์หู
คุณดื่มมาเยอะนะ
ไม่เยอะ
ในบ้านยังมีเหล้าไหม ไม่งั้นคุณเลี้ยงเหล้าผมหน่อย
ได้ ไปเถอะ
เหล้าของคุณ
นมเหรอ
ตอนเย็นๆ คุณดื่มเหล้าไปเยอะขนาดนี้ กลับไปเดี๋ยวคุณย่าเห็นเข้า
เขาจะไม่เป็นห่วงเหรอ
ดื่มนมหน่อยนะ
เติมน้ำตาลด้วยเหรอ
น้ำผึ้ง
คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
ถ้าคุณไม่ถามก็ยังดี
แต่พอถามแล้ว ผมรู้สึกเสียใจนิดหน่อย
ยังไงดีล่ะ
มันยากที่จะพูด
วันนั้น หลังจากพบกับเถ้าแก่หลี่
ที่เป็นเจ้าของโฮมสเตย์ในหมู่บ้านเรา
ในใจผมก็รู้สึกเศร้าใจ
ก็เข้าใจได้
ผมเจอเถ้าแก่เนี้ยบ่อยด้วย
ทุกครั้งที่ไปที่นั่น เธอมักจะเลี้ยงข้าวเรา
บอกว่า
หลังจากสร้างโฮมสเตย์เสร็จแล้ว
เธอจะเชิญพ่อแม่มาใช้ชีวิตที่นี่
แม้ว่าลูกของเธอจะอายุแค่สองขวบ
เขาก็ไปโรงเรียนอนุบาลในเมืองได้
ถึงพวกเขาจะไม่สามารถทำเงินได้มากนัก
แต่ข้าวของที่นี่ราคาถูก
หาเลี้ยงได้ทั้งครอบครัว
แต่คุณว่า
เธอก็อยู่ดีๆ
และยังสาวมาก ลูกของเธอยังเล็กแค่นี้
เธอยังมีหนทางอีกยาวไกล
ทำไมจู่ๆ เธอถึงเป็นมะเร็งได้
แม่บอกฉันว่า
เส้นทางไปสู่ความตายไม่แบ่งเด็กหรือคนแก่
คุณไม่เคยรู้ว่า
คนคนหนึ่งจะจากโลกไป
เมื่อไหร่ และด้วยเหตุไหน
ดังนั้น
เมื่อผมคิดถึงเรื่องนี้
ผมก็รู้สึกว่า
กลัวเล็กน้อย
กลัวเหรอ
พูดอย่างนี้แล้วกัน
หลายคนพึ่งพาผมตอนนี้
ถ้าผมเป็นโรคร้ายแรง
หรือเกิดอุบัติเหตุ แล้วผมก็ตายทันที
และทิ้งความยุ่งเหยิงไว้ให้พวกเขา
แล้วพวกเขาจะทำยังไงล่ะ
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ในใจของผมก็
ผมรู้สึกหัวเสียเล็กน้อย
ความกลัว วิตกกังวล หวาดกลัว
และความรู้สึกไม่มั่นคง มันโอบล้อมเข้ามา
คุณว่าผมคิดมากไปหรือเปล่า
ฉันเข้าใจ
ในฐานะผู้ชาย
ทำไมอ่อนไหวขนาดนี้นะ
คุณไม่ต้องสนใจผมแล้ว ไม่ต้องสนใจผม
ฉันเข้าใจคุณนะ
ฉันเข้าใจคุณมากๆ มากๆ
เชื่อฉันสิ
มันเหมือนก้าวลงไปบนความว่างเปล่า
ที่
ความวิตกกังวล
กลัว
ต่อความไม่แน่นอนของชีวิตในอนาคต
ไม่มีความรู้สึกปลอดภัย
มันเหมือนกับอยู่ใน
ทะเลทราย
เมื่อคุณมองไปรอบๆ
ไม่มีอะไรเลย
และคุณไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน
ฉันคิดว่าคุณคงไม่เข้าใจความรู้สึกแบบนี้
ไปที่ห้องของฉันกันเถอะ
- ไป - เดินไหวไหม
ผม… ผมเดินไหว
แต่ว่าตอนนี้ดึกเกินไปแล้วรึเปล่า
ฉันต้องการให้คุณดูอะไรบางอย่าง
รีบปิดประตูอย่าให้ยุงเข้า
ฉันต้องการแบ่งปัน เรื่องราวความรักของฉันกับคุณ
ก่อนหน้านี้คุณไม่ยอมให้ผมดูนี่นา
ทำไมตอนนี้ยอมแล้วล่ะ
ฉันไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน
(หาเพื่อน)
(วันนี้เซี่ยจือเหยา)
(เซี่ยจือเหยา เขาใช้ได้ ฉันชอบย่าเขา)
“เซี่ยจือเหยา เขาใช้ได้”
ผมเป็นแค่คนที่ใช้ได้เองเหรอ
ตอนนั้นฉันเพิ่งเริ่มเขียนมัน
คุณเขียนพวกนี้ขึ้นมาทำไม
เขียนให้เธอน่ะ
เธอนี่คือใคร
เฉินหนานซิง
ผู้หญิงเหรอ
เฉินหนานซิงไม่ใช่แฟนเก่าของคุณเหรอ
เธอคือความรักในชีวิตของฉัน
เพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน
และจะเป็นตลอดไป
เพราะเธอยุ่งกับการทำงานมาที่นี่ไม่ได้ คุณจึงเขียนพวกนี้ให้เธอเหรอ
เธอตายไปแล้ว
เพราะมะเร็ง
ฉันเข้าใจสิ่งที่คุณพูด
และฉันอาจมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งกว่าคุณ
คนรอบข้างคุณ
คนที่เคยเป็นเพื่อนกับคุณ
จู่ๆ ก็ประสบเหตุร้ายครั้งใหญ่
เรื่องนั้นก็ทำให้เราใจสั่น
เหมือนติดอยู่ในฝันร้าย
เหมือนก้าวพลาดบันไดสูงๆ
เหมือนเครื่องบินหายไปจากจอเรดาร์
เหมือนหลงทางอยู่ในทะเลทราย
มันเหมือนหมีขั้วโลกนั่งอยู่บนน้ำแข็งที่กำลังละลาย
และหาทิศทางไม่ได้
ฉันไม่สามารถบอกใครได้
ถึงความกลัว ความวิตกกังวลของฉัน
และความสงสัยในชีวิต
ฉันนับเป็นอะไร
แม้แต่เพื่อนสนิทของฉัน
การตายของเธอไม่ได้ทำให้ชีวิตฉันเปลี่ยนไป
ฉันจะยังไปทำงานแล้วกลับบ้าน
ไปช้อปปิ้งและดูหนัง
ฉันจะคิดถึงเธอเมื่อฉันอยู่คนเดียวและเศร้า
พ่อแม่ของเธอสูญเสียทุกอย่างเมื่อเธอเสียชีวิต
ฉันคิดว่า…
ฉันคิดว่าฉัน…
ฉันไม่คู่ควรที่จะเสียใจนานเมื่อเสียเธอไป
สวีหงโต้ว
มาตรฐานทางศีลธรรมที่คุณตั้งไว้ ให้ตัวเองมันเข้มงวดเกินไป
ถึงจะรู้สึกเจ็บปวดและจะเจ็บปวดอีกนานแค่ไหน
ก็ต้องมีคุณสมบัติเหรอ
อาจจะใช่
ก่อนหน้านี้หนานหนานบอกว่า
เธออยากมาเที่ยวที่ยูนนานกับฉัน
แต่ในตอนนั้น
ฉันไม่อยากให้งานล่าช้า
อยากได้เลื่อนตำแหน่ง
ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่
แต่เห็นไหม เธอไม่ได้อยู่ที่นี่
ฉันไม่เป็นไร
(ขอบคุณที่รับฟังเรื่องหนานซิง)
(ฉันดีใจที่เล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง)
(แค่เก็บเป็นความลับระหว่างเรานะ ขอบคุณ)
(ผมก็ดีใจเหมือนกัน นอนไวๆ นะ ฝันดี)
ทำไมพอถึงช่วงเวลาสำคัญแล้วไม่พูดอะไรเลย
แค่จะปลอบเธอ ฉันก็ทำไม่ได้
โง่ชะมัดเลย
เมนูใหม่ แซนด์วิชเนื้อย่าง
ลองชิมดู
เป็นยังไงบ้าง
ไม่อร่อย
เนื้อมันเยิ้มเกินไป
และมันหวานเกินไป
รสชาติแปลกๆ
แล้วข้อดีล่ะ
ขนมปังนุ่มอร่อย
ฉันควรจะใส่แยมช็อกโกแลตให้น้อยลง
และเนื้อควรจะเกรียมกว่านี้
พรุ่งนี้เช้านายมาที่นี่อีกนะ
มาลองชิมอีก
ยังให้ผมลองอีกเหรอ
นายก็ถือว่ามากินอาหารเช้าแล้วกัน
กินให้หมดนะ อย่าให้เสียเปล่า
พรุ่งนี้ผมไม่มาหรอก จะหากินที่บ้าน
เมื่อวานนายก็พูดแบบนี้
สวัสดี
เถ้าแก่เซี่ย
- อรุณสวัสดิ์พี่ใหญ่ - อรุณสวัสดิ์
- เซี่ยเซี่ยก็อยู่เหรอ - อรุณสวัสดิ์
ผมกำลังโดนวางยาพิษอยู่น่ะ
เขากำลังลองชิมเมนูใหม่ให้ฉันอยู่
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์
กาแฟไหม
เมื่อเช้าดื่มมาแล้ว
โอเค
มีอะไรให้ดูล่ะ
อะไรเหรอ
วิดีโอโปรโมต
สุ่นจื่อเพิ่งส่งมาให้เมื่อเช้านี้
เร็วจังเลย
พร้อมรึยัง
(มายังสถานที่ที่ลมพัดผ่าน)
นี่ที่ไหนน่ะ ถ่ายมาสวยมากเลย
มีพี่ซินซินด้วย
พี่ซินซินที่ไหนล่ะ
เสี่ยวหวงเป็นนางเอกเลยนะ
เสี่ยวฉิน
ยังมีแม่ของนายแล้วก็น้ากุ้ยด้วยนะ
น่าน่า มือของเธอแสดงได้ดีมาก
ว้าว สวยมากๆ ต้องแต่งงานกันจริงๆ แล้ว
พวกคุณแต่งงานกันเลยเถอะ
พี่ เดี๋ยวผมเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ อาซ้อ ไม่สิ
พี่หงโต้วๆ
พอเลย ยังจะดูไหม
ดู
มันสวยมาก
ที่นี่ที่ไหน
ไม่มีเอฟเฟกต์วิดีโอใช่ไหม
ทางช้างเผือกของจริงเลย
ของจริง พี่เหยาพาผมไปที่นั่นเมื่อปีที่แล้ว
เราขับรถจี๊ปไปที่นั่น
มีดวงดาวอยู่เพียบเลย มันสว่างมาก
ฉันอยากไปที่นั่นจัง
ผมรู้ว่าพวกคุณต้องอยากไปที่นั่น
ก็เลยกำลังจะจัดกิจกรรมสร้างทีมอีกครั้ง
สร้างทีมอีกแล้ว
รอบนี้ต้องการแรงงานฟรีที่ไหนอีกล่ะ
คราวนี้เป็นการสร้างทีมจริงๆ
ครั้งที่แล้วพวกคุณลำบากเก็บลูกพลัม
ดังนั้นผมจะจัดค่ายตอนกลางคืนและเล่นทั้งวัน
ผมไปกับพี่ได้ไหม
- ผมก็ไปเก็บมาสองวันเลยนะ - พาไปด้วยๆ
ไปเที่ยวกับเราไหม
ที่นั่นสวยงามมากนะ สามารถถ่ายรูปสวยๆ ได้ด้วย
คุณจะไปเมื่อไหร่
พรุ่งนี้บ่าย
เราจะตั้งแคมป์กันหนึ่งคืน แล้วกลับมาในวันถัดไป มันจะไม่รบกวนการทำงาน
ตกลง
ฉันจะถามในกลุ่มว่าใครอยากไปกับเราบ้าง
- ตกลง - โอเค งั้นผมจะเตรียมข้าวของอื่นๆ ที่เหลือ
แยกย้ายได้
เงียบมากแล้วก็สบายมากเลย
รู้สึกเหมือนโลกนี้มีแค่เรา
พูดถูกเลย
ฉันมีแรงบันดาลใจ สำหรับหนังสือเล่มใหม่ของฉันแล้ว
พอได้แล้วต้าม่าย พอก่อน
เขียนตอนจบเสร็จแล้วค่อยว่ากัน
ก็ได้
มาช่วยกันกางเต็นท์ก่อน
มาแล้ว
ทำงานก่อน
ทำยังไง
คุณถืออันนี้ไว้ ผมจะเสียบหมุดเข้าไป
อาจารย์หู
ทำไมถึงแอบขี้เกียจอีกแล้ว
มาทำงาน
เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเรา
อาจารย์หู นายไม่ทำงาน ไม่มาช่วยกันเลยนะ
มือของศิลปิน ไม่สามารถทำงานใช้แรงแบบนี้ได้
เซี่ยเซี่ย
ไม่ต้องตัดแล้ว
มานี่สิ ดื่มกาแฟก่อน
เราเชื่อใจเสี่ยงหวงได้ตลอด
ผมไม่ใช่ศิลปินสักหน่อย
ฉันกำลังปรับปรุงตำแหน่งของนาย และนายก็ไม่ยอมรับน้ำใจ
เราก็ไปเก็บฟืนกันเถอะ
เก็บมาเยอะหน่อย หลังพระอาทิตย์ตกดินอากาศก็จะหนาวเย็น
ไปกันเถอะ
ทางนั้น
เลือกท่อนบางๆ
ใช่ๆ โอเคๆ
อยากมีความรักบ้างจัง
อย่าคิดเหลวไหล
พวกเขาอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
พวกเขายังไม่มีใครแต่งงาน
และก็ชอบอีกฝ่าย
ค่าเช่าของหงโต้วจะหมดในเดือนหน้าแล้วใช่ไหม
เธอไม่เข้าใจหรอก สาวน้อย
ด้วยระยะเวลาที่จำกัด
เป็นไปได้ที่จะเกิดความรัก ในเวลาอันสั้นแต่แข็งแกร่ง
คุณเห็นด้วยกับเขาเหรอ
ฉันเห็นด้วย
ฉันมีประสบการณ์นะ
พวกผู้หญิงมักจะบอกฉันว่า
“เมื่อคุณร้องเพลงให้ฉันฟัง
ฉันมีความรู้สึกพิเศษ
มันก็คือความรัก”
เมื่อฉันเพิ่งเริ่มสัมผัสกลิ่นหอมของความรัก
เธอส่งข้อความมาหาฉัน
และพูดว่า
“มันเป็นเพียงความฝัน
ตื่นเถอะ”
ฉันถามว่าทำไม
เธอเดาสิว่าเป็นยังไง
เป็นยังไงล่ะ
เธอบล็อกฉัน
แสงดีเดี๋ยวถ่ายรูปให้
ความรักมาและไปเหมือนพายุทอร์นาโด
แม้ว่าฉันจะเห็นด้วยกับเขา
แต่ฉันคิดว่า หงโต้วและเถ้าแก่เซี่ยเป็นคนที่มีเหตุผล
หากพวกเขาไม่สามารถ รับผิดชอบในความสัมพันธ์ได้
พวกเขาจะไม่เริ่มต้น
เหตุผล
สามารถป้องกันตัวคุณเอง จากการเข้าสู่ความสัมพันธ์
แต่ไม่สามารถป้องกันตัวคุณเอง จากการตกหลุมรัก
น่าน่า
เธอคิดยังไงกับเรื่องประธานสาว
ออกไปท่องเที่ยว และได้พบกับผู้ชายที่หล่อที่สุดในหมู่บ้าน
และช่วยให้เขาเริ่มต้นธุรกิจของเขา
ตอนนี้พอจะนึกภาพออกแล้ว
เขียนถึงฉันในนิยายของเธอด้วยสิ
ไม่ได้
พระรองก็ไม่ได้เหรอ
ไม่
มาเร็วๆ ชนแก้วๆ
- มาเร็ว - ชนแก้ว
- ชนแก้ว
มันเทศนี้อร่อยมาก
หวานมาก
หลายวันมานี้ฉันรู้สึกว่าอาหารอร่อยทุกอย่าง
ฉันด้วย
ฉันคิดว่าอาหารที่น้าเฟิ่งทำอร่อยมาก
ดังนั้น คนควรทำงานมากขึ้น
และออกแรงมากขึ้น
มันฝรั่งนี้
โรยเกลือปรุงรส
ถึงจะอร่อยที่สุด
พอแล้วๆ
คุณดื่มกาแฟน้อยลงหน่อย
ระวังคืนนี้คุณจะนอนไม่หลับ
ฉันจะไม่นอนหลับ
ฉันจะนอนดูดาวทั้งคืน
ถ้าไม่กลัวหนาวก็ดูเถอะ
ดีจังเลย
เป็นการดีที่เราจะรวมตัวกัน
มันน่าเสียดาย ที่ท่านหม่าไม่ได้อยู่ที่นี่
ถ้าเขาอยู่ที่นี่
เราได้อยู่กันครบก็คงยิ่งดี
ต้าม่าย เธอจะไปเมื่อไหร่
สัปดาห์หน้าไง
ฉันบอกเสี่ยวชุนว่า ฉันจะเช็คเอาท์ในสัปดาห์หน้าแล้ว
อยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันได้ไหม
ฉันออกมานานเกินไป
พ่อแม่ของฉันมักจะโทรมาตามให้กลับบ้าน
คุณบอกพ่อแล้วหรือยังว่าจะไม่หางานทำ
ฉันสัญญากับพ่อว่า
ฉันจะออกไปข้างนอกอย่างน้อยอาทิตย์ละสี่วัน
ก็ควรจะเป็นแบบนี้แหละ
ต้าม่าย
งั้นเธอจะกลับมาเยี่ยมเราไหม
แน่นอน
ฉันจะกลับมาและพักอยู่ที่นี่สักระยะหนึ่งในปีหน้า
แล้วพวกคุณจะยังอยู่ที่นี่ไหม
ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่ไหม แต่ฉันจะอยู่ที่นี่
ฉันไม่มีที่ไป
ฉันด้วย
เธอก็ไม่มีที่ไปเหรอ
งั้นก็ดีสิ
ถึงตอนนั้นผมจะเก็บห้องไว้ให้คุณ และให้ส่วนลดแก่คุณ 20 เปอร์เซ็นต์ด้วย
ไม่จำเป็นหรอก เธอนอนกับฉันได้ และไม่ต้องชำระเงิน
เถ้าแก่เซี่ย เมื่อเราพูดถึงเรื่องนี้
คุณทำตัวเหมือนพ่อค้าใจร้าย
ขอบคุณสำหรับคำชมของคุณ
ผมเป็นพ่อค้าใจร้ายจริงๆ
คุณเองก็เหมือนกันแหละ
ผมได้ยินมาว่า คุณเรียกเก็บเงินจากท่านหม่า 200 หยวน
สำหรับเรื่องราวความรักในร้านน้ำชา
นี่คือหลักการของฉัน
ฉันเรียกเก็บเงินเขาในราคามิตรภาพได้ แต่ไม่เก็บเงินไม่ได้จริงๆ
ผมชื่นชมสิ่งนั้นจริงๆ
ถ้าต้าม่ายไปแล้ว
ไม่มีใครทำบะหมี่ และแบ่งกันกินกับฉันตอนเที่ยงคืนแล้ว
เพื่อนเอ๋ย ไม่ต้องเสียใจ
มันเหมือนกับการเสิร์ฟอาหารค่ำเมื่อแขกมาถึง
หลังกินอิ่มเราก็ไป แล้วเราจะมาใหม่ในวันถัดไป
ถูกต้อง
อาจารย์หู ในตอนนี้
ฉันคิดว่าคุณควรร้องเพลง
- ถูกต้อง - ถูกต้อง
ตกลง อยากฟังเพลงอะไร
ฉันไม่เหมือนกับพวกเธอนะ
ฉันจะไม่เรียกเก็บเงิน ฟังต้นทุนความรักเหรอ
เมื่อคืนนายร้องเพลงอะไรในห้อง
เพราะดี
นั่นคือเพลงใหม่ของฉัน
งั้นร้องเพลงนั้นสิ
เพลงใหม่ของฉัน
สายลม ขอมอบให้ทุกคน
ปรบมือ!
โอเคๆ
ฉันโหยหา
การทำความฝันให้เป็นจริง
ยิ่งอยากได้
ยิ่งซุ่มซ่าม
ความสับสนของคุณ
ความตื่นตระหนกของฉัน
มันกำลังเฝ้าดูเราอยู่
แต่มันไม่พูดอะไรเลย
มีบางคนคนหยุด และบางคนยังคงดำเนินต่อไป
พเนจรไป
ชีวิตก็คือบ้าน
และวันเวลาคือหน้าต่าง
เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัวเรา
หน้าต่างทุกบาน
ผู้คน