WEBVTT

00:01:29.120 --> 00:01:30.080 align:center
เสี่ยวหวง

00:01:31.040 --> 00:01:34.200 align:center
ช่วยจ่ายเงินเดือนให้ทีมก่อสร้างด้วยนะ

00:01:38.960 --> 00:01:39.880 align:center
เถ้าแก่เซี่ย

00:01:40.640 --> 00:01:42.240 align:center
ถึงผมจะอาย แต่ก็ต้องรบกวนให้คุณเป็นธุระ

00:01:42.760 --> 00:01:47.840 align:center
ส่งต่อโฮมสเตย์ให้ด้วยนะ

00:01:48.920 --> 00:01:49.760 align:center
ได้ครับ

00:01:50.280 --> 00:01:52.160 align:center
เรื่องนี้ผมจะจัดการให้ ไม่ต้องห่วง

00:01:53.640 --> 00:01:54.720 align:center
ผม

00:01:56.480 --> 00:01:58.200 align:center
ไม่รู้จริงๆ ว่าจะขอบคุณพวกคุณยังไง

00:01:59.520 --> 00:02:02.400 align:center
ตอนที่ผมเลือกที่นี่ พวกคุณก็ช่วยเหลือมาตลอด

00:02:03.040 --> 00:02:04.320 align:center
ช่วยเหลือมากมาย

00:02:04.400 --> 00:02:07.560 align:center
แล้วผมก็ทิ้งเรื่องวุ่นวายพวกนี้ให้จัดการ

00:02:08.320 --> 00:02:09.759 align:center
อย่าพูดอย่างนี้สิคะ

00:02:09.840 --> 00:02:11.160 align:center
เราทำสิ่งที่เราสามารถทำได้

00:02:11.680 --> 00:02:13.560 align:center
เรื่องอื่นก็ช่วยอะไรไม่ค่อยได้

00:02:15.680 --> 00:02:17.120 align:center
สู้ๆ ให้อยู่รอดต่อไปครับ

00:02:18.400 --> 00:02:19.400 align:center
มันจะดีขึ้นแน่

00:02:22.600 --> 00:02:23.440 align:center
ขอบคุณนะ

00:02:34.840 --> 00:02:35.960 align:center
เอาละๆ

00:02:36.560 --> 00:02:38.680 align:center
อย่าใช้อารมณ์มาก

00:02:38.760 --> 00:02:39.720 align:center
ฮึบไว้หน่อย

00:02:40.600 --> 00:02:41.800 align:center
แต่ฉันเศร้า

00:02:42.840 --> 00:02:44.320 align:center
ฉันรู้ว่าเธอเศร้า

00:02:44.840 --> 00:02:47.080 align:center
แต่ร้องไห้กลับหมู่บ้านไม่ดีแน่

00:02:48.200 --> 00:02:49.360 align:center
คุณไม่เศร้าเหรอ

00:02:50.760 --> 00:02:52.880 align:center
แน่นอนฉันเศร้า

00:02:53.480 --> 00:02:57.800 align:center
ฉันเพิ่งแอบบ่นพวกเขา
สามีภรรยาไปเมื่อสองสามวันก่อน

00:02:58.600 --> 00:02:59.560 align:center
ฉันด้วย

00:03:00.560 --> 00:03:01.520 align:center
ฉันยังด่าเขาด้วย

00:03:02.240 --> 00:03:03.880 align:center
คุณใจร้ายมากนะเถ้าแก่เซี่ย

00:03:04.920 --> 00:03:06.640 align:center
งั้นฉันต้องร้องไห้ด้วยไหม

00:03:07.760 --> 00:03:08.960 align:center
ไม่ได้หรอก

00:03:09.040 --> 00:03:10.280 align:center
คุณต้องขับรถดีๆ

00:03:20.080 --> 00:03:22.080 align:center
พวกเขาแย่มาก

00:03:23.400 --> 00:03:25.000 align:center
เสี่ยวหวงเป็นเจ้าหน้าที่ที่นี่

00:03:25.080 --> 00:03:26.840 align:center
ดังนั้นเธอควรจะช่วยพวกเขา

00:03:26.920 --> 00:03:28.400 align:center
แต่ไม่ใช่เรื่องของคุณ

00:03:28.480 --> 00:03:30.360 align:center
คุณได้ช่วยเหลือพวกเขา

00:03:30.440 --> 00:03:31.760 align:center
แต่พวกเขาตำหนิคุณ

00:03:33.160 --> 00:03:34.600 align:center
ไม่ใช่นะ อาจารย์หู

00:03:35.440 --> 00:03:36.560 align:center
หยุดเลยๆ

00:03:36.640 --> 00:03:38.160 align:center
ผมจะบอกคุณให้ว่าเขาจะทำยังไงต่อไป

00:03:38.240 --> 00:03:41.160 align:center
เขาจะขอให้คุณย้ายโฮมสเตย์

00:03:41.240 --> 00:03:42.240 align:center
หลังจากนั้น

00:03:42.320 --> 00:03:44.720 align:center
พวกเขาจะออกค่าใช้จ่ายในการตกแต่ง
ให้กับทีมก่อสร้าง

00:03:45.240 --> 00:03:47.200 align:center
คุณเป็นผู้รับผิดชอบ

00:03:47.280 --> 00:03:49.720 align:center
พวกเขาแน่ใจว่า คุณปล่อยไว้อย่างนั้นได้ไม่ได้

00:03:50.320 --> 00:03:52.040 align:center
อาจารย์หูอย่าเพิ่งไปโทษพวกเขาสิ

00:03:52.120 --> 00:03:53.440 align:center
- คุณให้ผมพูดให้จบ…
- บ้าเหรอ

00:03:53.520 --> 00:03:54.920 align:center
เป็นแบบนี้แล้วยังไม่ให้ด่า

00:03:55.720 --> 00:03:57.000 align:center
บ้าไปแล้ว

00:03:58.080 --> 00:03:59.160 align:center
ภรรยาของเขาเป็นมะเร็ง

00:04:07.040 --> 00:04:11.440 align:center
พวกเขาลาออกจากงานในเซินเจิ้น
และตัดสินใจเปิดโรงแรมแบบโฮมสเตย์ที่นี่

00:04:11.520 --> 00:04:13.240 align:center
พวกเขาคิดว่าจะอาศัยอยู่ที่นี่

00:04:14.320 --> 00:04:15.880 align:center
เมื่อต้นปีที่ผ่านมา

00:04:15.960 --> 00:04:17.160 align:center
ภรรยาของเขารู้สึกเจ็บขา

00:04:17.680 --> 00:04:18.760 align:center
ตอนแรกคิดว่าเพราะขาดแคลเซียม

00:04:18.839 --> 00:04:21.839 align:center
พอพวกเขาไปโรงพยาบาล
หมอบอกว่าเป็นมะเร็งกระดูก

00:04:22.440 --> 00:04:23.640 align:center
และเป็นระยะกลางแล้ว

00:04:24.640 --> 00:04:25.600 align:center
หลังจากปรึกษากันแล้ว

00:04:26.280 --> 00:04:28.920 align:center
พวกเขาคิดว่าที่นี่ต้องการเงินลงทุนสูง

00:04:29.000 --> 00:04:30.360 align:center
และพวกเขาไม่ต้องการรบกวนเรา

00:04:30.440 --> 00:04:33.320 align:center
ก็เลยตัดสินใจที่จะสร้างโฮมสเตย์ต่อไป

00:04:33.400 --> 00:04:35.720 align:center
และรับการรักษาที่เซินเจิ้น

00:04:37.400 --> 00:04:38.440 align:center
สุดท้ายคือ

00:04:39.000 --> 00:04:40.960 align:center
ครอบครัวของพวกเขารู้เรื่องนี้

00:04:41.680 --> 00:04:42.520 align:center
พวกเขากังวล

00:04:42.600 --> 00:04:45.040 align:center
พ่อของเขามีภาวะสมองตาย
และตอนนี้กำลังอยู่ในห้องไอซียู

00:04:45.800 --> 00:04:48.360 align:center
เงินก็ถูกใช้ไปหมดอย่างรวดเร็วทุกวัน

00:04:49.640 --> 00:04:51.240 align:center
พวกเขามีกับปัญหาจริงๆ

00:04:52.520 --> 00:04:55.200 align:center
จริงๆ เลย
ความโชคร้ายไม่เคยมาแค่เรื่องเดียว

00:04:57.680 --> 00:04:59.320 align:center
แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก

00:05:00.440 --> 00:05:03.680 align:center
เถ้าแก่เซี่ยยังไม่ทันจะพูดอะไร
คุณเริ่มตำหนิพวกเขาแล้ว

00:05:04.400 --> 00:05:06.240 align:center
เถ้าแก่เซี่ยอยากจะขัดจังหวะนาย แต่นายไม่ฟัง

00:05:07.160 --> 00:05:08.200 align:center
ทำได้ดีๆ

00:05:11.160 --> 00:05:12.000 align:center
ไปกันเถอะๆ

00:05:15.640 --> 00:05:19.880 align:center
คุณคิดว่าเราต้องบริจาคเงินไหม

00:05:23.160 --> 00:05:24.280 align:center
ฉีดอีกหน่อย

00:05:32.480 --> 00:05:33.680 align:center
ต้าม่าย คุณกำลังทำอะไรน่ะ

00:05:36.320 --> 00:05:39.800 align:center
เท้าฉันโดนรองเท้ากัดจนเป็นตุ่มน้ำพอง
ข้างละสองตุ่ม แถมยังขึ้นตรงกันเป๊ะทั้งสองข้าง

00:05:39.880 --> 00:05:40.840 align:center
ดูสิ

00:05:43.240 --> 00:05:44.840 align:center
พรุ่งนี้เราต้องไปไหม

00:05:47.120 --> 00:05:48.240 align:center
ไม่ไปแล้ว

00:05:48.320 --> 00:05:50.400 align:center
เซี่ยจือเหยาบอกว่าหยางกว้านจวินจะไปที่นั่น

00:05:50.480 --> 00:05:51.880 align:center
เราต้องไป

00:05:53.560 --> 00:05:55.640 align:center
อาจารย์หูกับฉันบอกน้าเฟิ่ง

00:05:55.720 --> 00:05:57.080 align:center
ว่าเราจะไปที่นั่นช้า

00:05:58.200 --> 00:06:01.240 align:center
เพราะมื้อเที่ยงพรุ่งนี้คือหมูสามชั้นย่าง

00:06:01.920 --> 00:06:03.160 align:center
คุณไม่อัปเดตนิยายเหรอ

00:06:03.240 --> 00:06:05.520 align:center
ติดพลาสเตอร์เสร็จแล้วค่อยเขียนนิยาย

00:06:05.600 --> 00:06:08.640 align:center
ถ้าวันนี้คุณยังไม่มีไอเดีย พรุ่งนี้ก็ไม่มีให้อัปนะ

00:06:08.720 --> 00:06:10.520 align:center
ไม่ต้องกังวล ฉันเขียนเพิ่มเติมแล้ว

00:06:10.600 --> 00:06:14.520 align:center
มีพออัปสองวันเลย

00:06:15.480 --> 00:06:17.800 align:center
สองวัน นั่นก็เพียงพอแล้ว

00:06:17.880 --> 00:06:19.200 align:center
สองวัน

00:06:19.280 --> 00:06:22.560 align:center
แค่พล็อตตอนที่พระเอกนางเอก
ไปสืบเรื่องแหล่งน้ำก็ยังเขียนไม่เสร็จเลย

00:06:27.440 --> 00:06:29.440 align:center
พวกคุณไม่ต้องแอบมองหน้ากัน ฉันรู้ตั้งนานแล้ว

00:06:31.640 --> 00:06:32.960 align:center
จริงเหรอ

00:06:33.040 --> 00:06:36.520 align:center
น่าน่ามีสามบัญชี

00:06:36.600 --> 00:06:37.680 align:center
ส่วนหงโต้วมีสอง

00:06:39.120 --> 00:06:41.320 align:center
คุณรู้ได้ยังไงน่ะ

00:06:41.400 --> 00:06:42.400 align:center
ง่ายจะตาย

00:06:42.480 --> 00:06:46.080 align:center
เพราะบัญชีพวกนี้ถูกลงทะเบียนในเวลาไล่เลี่ยกัน

00:06:46.160 --> 00:06:48.680 align:center
แล้วก็มาแสดงความคิดเห็นแค่นิยายของฉันด้วย

00:06:50.360 --> 00:06:52.680 align:center
แล้วคุณแยกออกได้ไงว่าอันไหนของใคร

00:06:52.760 --> 00:06:55.240 align:center
วลีและรูปแบบการพิมพ์ไง

00:06:56.040 --> 00:06:57.200 align:center
ตอนที่น่าน่าส่งข้อความ

00:06:57.280 --> 00:07:00.600 align:center
จะชอบใช้เครื่องหมายคลื่นแล้วก็ยิ้ม

00:07:01.120 --> 00:07:05.400 align:center
และสามบัญชีของคุณ
ส่วนใหญ่ใช้เพื่อด่าคอมเม้นต์เกลียดชังพวกนั้น

00:07:05.480 --> 00:07:07.600 align:center
และที่ด่าๆ มาก็ประมาณว่า

00:07:07.680 --> 00:07:09.800 align:center
“พ่อแม่ของเลี้ยงดูคุณมา

00:07:09.880 --> 00:07:11.920 align:center
เพื่อให้มาเป็นนักเลงคีย์บอร์ดหรือไง”

00:07:13.160 --> 00:07:14.520 align:center
“ใจร้ายจัง

00:07:14.600 --> 00:07:16.400 align:center
คุณเป็นขยะบนอินเทอร์เน็ต”

00:07:16.920 --> 00:07:17.800 align:center
และอะไรพวกนั้น

00:07:17.880 --> 00:07:21.280 align:center
แม้ว่าเธอจะแสดงความคิดเห็นมากมาย
สิ่งที่เธอพูดไม่ก้าวร้าวเลย

00:07:22.040 --> 00:07:24.760 align:center
ความเห็นที่หงโต้วเขียนเป็นเหมือนบทกวี

00:07:25.280 --> 00:07:27.560 align:center
มันรู้สึกไม่มีตัวตน

00:07:28.640 --> 00:07:30.240 align:center
และทำให้ผู้คนคิดว่าเธอมีความสามารถ

00:07:30.320 --> 00:07:33.640 align:center
แต่คุณไม่แน่ใจว่า จุดที่เธอยกย่องคือจุดไหน

00:07:34.240 --> 00:07:35.240 align:center
อย่างเช่น

00:07:37.040 --> 00:07:38.760 align:center
ในนวนิยายของนักเขียน

00:07:38.840 --> 00:07:41.680 align:center
เวลาก็เหมือนทะเลทราย ทำให้คนหมดแรง

00:07:43.760 --> 00:07:44.800 align:center
ประเด็นสำคัญของการยกย่องคนคืออะไร

00:07:45.400 --> 00:07:47.760 align:center
คือต้องตรงไปตรงมาหนักแน่น

00:07:47.840 --> 00:07:49.680 align:center
และอวยให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

00:07:49.760 --> 00:07:51.520 align:center
คุณควรให้นักเขียนรู้สึกถึงพลัง

00:07:51.600 --> 00:07:52.960 align:center
และปล่อยให้เธอรู้สึกผิดต่อคุณ

00:07:53.040 --> 00:07:54.920 align:center
ถ้าเธอไม่ได้เขียน 20,000 คำ

00:08:00.240 --> 00:08:01.960 align:center
ฉันแค่ล้อเล่น

00:08:03.120 --> 00:08:03.960 align:center
ฉันไม่ได้อวยแบบนั้น

00:08:04.560 --> 00:08:06.560 align:center
เพิ่งเคยเห็นคนยกย่องแบบนี้

00:08:06.640 --> 00:08:08.200 align:center
ฉันแค่ด่าคอมเม้นต์เกลียดชังพวกนั้น

00:08:08.280 --> 00:08:09.480 align:center
อันอื่นฉันไม่ได้เขียน

00:08:11.160 --> 00:08:12.040 align:center
เป็นคุณนั่นแหละ

00:08:16.840 --> 00:08:17.760 align:center
ทำไมเหรอ

00:08:17.840 --> 00:08:20.240 align:center
ทั้งหมดที่เราทำไปก็เปล่าประโยชน์

00:08:20.320 --> 00:08:22.080 align:center
คุณรู้หมดแล้วว่าเราเป็นคนทำ

00:08:25.800 --> 00:08:26.960 align:center
จริงๆ แล้ว

00:08:28.240 --> 00:08:30.200 align:center
ทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นพวกคุณ

00:08:31.400 --> 00:08:35.280 align:center
เมื่อฉันเห็นความคิดเห็นที่ให้กำลังใจเหล่านั้น

00:08:35.799 --> 00:08:38.080 align:center
และรู้สึกถึงความห่วงใยและความรักของพวกคุณ

00:08:38.760 --> 00:08:41.880 align:center
ใจของฉันก็เต็มไปด้วยความกล้าหาญและพลัง

00:08:43.280 --> 00:08:45.600 align:center
และฉันได้ตัดสินใจแล้ว

00:08:45.680 --> 00:08:47.520 align:center
ฉันจะไม่หางานทำ ฉันจะเขียนนิยายต่อไป

00:08:47.600 --> 00:08:49.320 align:center
จริงเหรอ

00:08:49.400 --> 00:08:51.720 align:center
ใช่ ฉันเริ่มเขียนโครงร่าง
ของนิยายเรื่องต่อไปแล้ว

00:08:54.240 --> 00:08:56.480 align:center
ดังนั้น ท่านเทพต้าม่ายฉา

00:08:56.560 --> 00:08:57.800 align:center
คุณตัดสินใจจะไม่ปิดนามปากกาแล้วใช่ไหม

00:08:59.040 --> 00:09:00.680 align:center
ไม่ปิดแล้ว ไม่ปิดแล้ว

00:09:02.400 --> 00:09:05.520 align:center
เราถูกขังอยู่ในความคิดเห็นของคนอื่น

00:09:05.600 --> 00:09:07.800 align:center
แต่เราต้องเข้าใจเรื่องหนึ่ง

00:09:08.320 --> 00:09:10.680 align:center
เมื่อน้ำท่วมมาถึงตัวคุณ

00:09:12.240 --> 00:09:13.400 align:center
คุณจมน้ำ

00:09:13.920 --> 00:09:15.120 align:center
แต่มันไม่ใช่ความผิดของคุณ

00:09:23.000 --> 00:09:24.080 align:center
พูดได้ถูกต้อง

00:09:29.400 --> 00:09:31.320 align:center
- โทรศัพท์ของฉันอยู่ที่ไหน
- คุณไม่ได้เอามาที่นี่

00:09:31.400 --> 00:09:32.400 align:center
ฉันไม่ได้เอามาเหรอ

00:09:33.040 --> 00:09:36.160 align:center
สิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้เป็นคำพังเพย
ประโยคทองนะรู้ไหม

00:09:36.240 --> 00:09:39.600 align:center
นั่นคือธีมของหน่วยสืบสวนแหล่งน้ำ

00:09:39.680 --> 00:09:41.760 align:center
ฉันรู้แล้วว่าจะเขียนอะไร เพื่อนรัก

00:09:41.840 --> 00:09:43.360 align:center
ฉันจะกลับไปเขียน

00:09:45.320 --> 00:09:46.360 align:center
ระวังด้วย

00:09:47.760 --> 00:09:48.840 align:center
ยอดเยี่ยม

00:09:52.680 --> 00:09:54.880 align:center
ฉันโหยหา

00:09:54.960 --> 00:09:56.680 align:center
การทำความฝันให้เป็นจริง

00:09:57.960 --> 00:09:59.760 align:center
ยิ่งอยากได้

00:10:00.280 --> 00:10:02.440 align:center
ยิ่งซุ่มซ่าม

00:10:03.360 --> 00:10:05.120 align:center
ความสับสนของคุณ

00:10:05.640 --> 00:10:07.160 align:center
ความตื่นตระหนกของฉัน

00:10:08.720 --> 00:10:11.680 align:center
มันกำลังเฝ้าดูเราอยู่

00:10:14.640 --> 00:10:16.560 align:center
แต่มันไม่พูดอะไรเลย

00:10:24.040 --> 00:10:25.720 align:center
โต้วของพวกเราบอกว่า

00:10:26.240 --> 00:10:28.640 align:center
เธอเก็บลูกพลัมด้วยตัวเอง

00:10:28.720 --> 00:10:30.840 align:center
จากนั้นเธอก็เอาใส่กล่อง
จากในสวนแล้วส่งมาให้ฉัน

00:10:31.480 --> 00:10:33.280 align:center
ถูกกว่าท้องตลาดมาก

00:10:34.480 --> 00:10:37.120 align:center
ถูกต้อง แล้วยังช่วยคนงานสวนผลไม้

00:10:39.040 --> 00:10:40.640 align:center
กุ้ยเซิง เธอขับรถมานะ

00:10:40.720 --> 00:10:42.000 align:center
เดี๋ยวฉันฝากไปให้เข่อซินสองกล่อง

00:10:43.240 --> 00:10:44.720 align:center
มีอยู่ตั้งเยอะแน่ะ

00:10:52.160 --> 00:10:54.000 align:center
ส่งไปให้พวกคุณยี่สิบกว่ากล่อง

00:10:54.520 --> 00:10:56.240 align:center
ไม่เยอะเท่าไรหรอกค่ะ แค่ 50 กิโล

00:10:57.240 --> 00:10:59.240 align:center
คุณเอาไปทำเป็นแยมได้

00:10:59.760 --> 00:11:02.120 align:center
มันไม่แพงหรอกค่ะ ผลไม้ที่นี่ราคาถูก

00:11:05.920 --> 00:11:06.920 align:center
ได้ๆ

00:11:07.440 --> 00:11:08.840 align:center
จะทำอาหารอร่อยๆ ให้ฉันใช่ไหม

00:11:10.440 --> 00:11:12.160 align:center
แต่เก็บลูกพลัมไว้ก่อนนะคะ

00:11:12.680 --> 00:11:13.760 align:center
โอเค บ๊ายบาย

00:11:14.280 --> 00:11:15.520 align:center
(คุณแม่หนานหนาน)

00:11:15.600 --> 00:11:18.520 align:center
(พี่)

00:11:21.720 --> 00:11:22.760 align:center
ฮัลโหล

00:11:24.200 --> 00:11:25.120 align:center
ได้รับแล้วเหรอ

00:11:25.200 --> 00:11:30.000 align:center
เธอส่งลูกพลัมมาให้เยอะ จะให้ฉันไปวางขาย
หน้าทางเข้ารถไฟใต้ดินใช่ไหม

00:11:30.560 --> 00:11:31.800 align:center
ก็ไม่ได้มากนะ

00:11:31.880 --> 00:11:33.360 align:center
เอาไปแบ่งให้เพื่อนๆ พี่บ้างก็ได้

00:11:33.880 --> 00:11:35.480 align:center
ให้กับญาติบางคน

00:11:35.560 --> 00:11:37.080 align:center
และครูของหลิงตังบ้างก็ได้

00:11:37.600 --> 00:11:39.440 align:center
วันหยุดของเธอเป็นยังไงบ้าง

00:11:39.960 --> 00:11:43.360 align:center
ดีนะ อยู่ที่นี่ก็สบายดี

00:11:44.720 --> 00:11:46.320 align:center
สบายดีขนาดนั้นเลยเหรอ

00:11:50.520 --> 00:11:52.680 align:center
เธอกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่หรือเปล่า

00:11:54.360 --> 00:11:55.280 align:center
อะไร

00:11:55.920 --> 00:11:58.120 align:center
แต่ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่าง

00:11:59.320 --> 00:12:01.000 align:center
งั้นพี่ก็ลองคิดดูแล้วกันนะ

00:12:02.360 --> 00:12:03.280 align:center
โอเค บ๊ายบาย

00:12:05.440 --> 00:12:08.000 align:center
เป็นยังไง ยังบวกออกมาไม่ได้เหรอ

00:12:10.240 --> 00:12:13.120 align:center
พี่หงโต้ว หนูเลิกเรียนเลขได้ไหม

00:12:14.720 --> 00:12:15.680 align:center
ไม่ได้แน่นอน

00:12:16.200 --> 00:12:18.200 align:center
แต่หนูไม่ชอบวิชาเลข

00:12:19.760 --> 00:12:20.840 align:center
ทำไมล่ะ

00:12:24.360 --> 00:12:25.200 align:center
แปดบวกเก้า

00:12:25.800 --> 00:12:27.240 align:center
แปดบวกเก้า

00:12:27.320 --> 00:12:29.640 align:center
ตั้ง 20 นาทีแล้ว ยังบวกไม่ได้อีกเหรอ

00:12:30.240 --> 00:12:31.800 align:center
แม่อย่าพูดดังสิ

00:12:31.880 --> 00:12:33.080 align:center
หนูได้ยินเสียงแม่แล้ว

00:12:33.160 --> 00:12:34.240 align:center
ได้ยินใช่ไหม

00:12:34.320 --> 00:12:36.240 align:center
ถ้าได้ยินงั้นเอาใหม่ มา อีกรอบ

00:12:36.320 --> 00:12:37.160 align:center
นับ

00:12:38.480 --> 00:12:41.360 align:center
หนึ่ง สอง สาม

00:12:42.480 --> 00:12:44.560 align:center
สี่ ห้า

00:12:46.800 --> 00:12:49.520 align:center
หก เจ็ด

00:12:50.160 --> 00:12:53.920 align:center
แปด เก้า สิบ

00:12:54.440 --> 00:12:55.760 align:center
สิบเอ็ด

00:12:56.880 --> 00:12:58.240 align:center
สิบสอง

00:12:58.320 --> 00:12:59.920 align:center
- สิบสาม
- เอาละ หยุด

00:13:00.640 --> 00:13:02.600 align:center
นี่ไง นิ้วก็มีนี่ไง

00:13:02.680 --> 00:13:05.480 align:center
หรือว่านิ้วของแม่สั้นจนเธอมองไม่เห็น

00:13:06.600 --> 00:13:08.120 align:center
แม่ หนูเห็นแล้ว

00:13:08.200 --> 00:13:09.560 align:center
อย่าโมโหสิ

00:13:09.640 --> 00:13:10.840 align:center
แม่ไม่ได้โมโห

00:13:10.920 --> 00:13:12.640 align:center
แค่ปัญหาง่ายๆ แค่นี้ลูกยังแก้ไม่ได้

00:13:12.720 --> 00:13:14.360 align:center
แล้วต่อไปจะทำยังไง

00:13:16.320 --> 00:13:18.240 align:center
ไม่ต้องมามองแม่แบบนี้

00:13:22.200 --> 00:13:24.720 align:center
นับต่อไป เราจะหยุดก็ต่อเมื่อลูกแก้ได้แล้ว

00:13:24.800 --> 00:13:25.640 align:center
นับ

00:13:35.760 --> 00:13:36.880 align:center
เอาชนะความยากลำบาก

00:13:41.000 --> 00:13:43.280 align:center
ช่วยหนูครั้งนี้สักครั้งนะคะ

00:13:43.800 --> 00:13:45.320 align:center
ขอร้องนะคะ

00:14:00.520 --> 00:14:01.360 align:center
แค่ครั้งเดียวนะ

00:14:15.960 --> 00:14:17.800 align:center
เขียนใหม่ เข้าใจไหม

00:15:34.880 --> 00:15:36.680 align:center
ทำไมมีเรื่องน่ารำคาญมากมาย

00:15:37.440 --> 00:15:39.040 align:center
ไม่มีเรื่องไหนผ่านไปได้ด้วยดีเลย

00:15:42.120 --> 00:15:43.600 align:center
นายจะโอนย้ายโฮมสเตย์ยังไงล่ะ

00:15:44.120 --> 00:15:45.160 align:center
ราคาก็ไม่ถูก

00:15:45.680 --> 00:15:46.920 align:center
ใครจะซื้อ

00:15:49.320 --> 00:15:52.480 align:center
หากมีร้านหนังสือเสาฮวาในหมู่บ้าน

00:15:53.000 --> 00:15:55.280 align:center
ฉันโอนโฮมสเตย์ให้ใครก็ได้

00:15:58.320 --> 00:16:00.400 align:center
ถ้าพวกเขาไม่ลงทุนให้ที่นี่ล่ะ

00:16:02.920 --> 00:16:04.440 align:center
งั้นฉันจะบริหารโฮมสเตย์เอง

00:16:05.120 --> 00:16:06.320 align:center
นายมีเงินเหรอ

00:16:10.600 --> 00:16:11.440 align:center
ไม่มี

00:16:11.520 --> 00:16:13.080 align:center
แล้วจะบริหารได้ยังไง

00:16:14.400 --> 00:16:16.320 align:center
ฉันจะออกไปหาเงิน

00:16:17.960 --> 00:16:19.720 align:center
ฟังที่นายพูดเข้าสิ

00:16:20.240 --> 00:16:22.200 align:center
พูดเหมือนเงินจะงอกออกมาเองได้เหมือนเห็ด

00:16:22.280 --> 00:16:23.760 align:center
ที่โตขึ้นมาได้หลังฝนตก

00:16:23.840 --> 00:16:25.520 align:center
ออกไปหาที่ไหนก็เจอ

00:16:32.040 --> 00:16:34.000 align:center
ทำไมตอนนั้นฉันถึงไม่ตั้งใจเรียน

00:16:34.920 --> 00:16:36.200 align:center
ถ้าฉันเข้ามหาวิทยาลัยได้

00:16:36.280 --> 00:16:38.000 align:center
ตอนนี้ก็จะช่วยนายได้

00:16:40.080 --> 00:16:43.840 align:center
นายอยู่เปิดร้านปิ้งย่างที่นี่ได้ไง

00:16:43.920 --> 00:16:46.680 align:center
ตอนเย็นถ้าหิวแล้ว
ก็ไม่ต้องไปหาของกินของอร่อยที่ไหนไกล

00:16:48.120 --> 00:16:50.320 align:center
นายดื่มเป็นเพื่อนฉันได้บางครั้ง

00:16:50.840 --> 00:16:52.400 align:center
และฟังฉันระบาย

00:16:52.480 --> 00:16:54.000 align:center
นี่ก็ถือเป็นการช่วยฉันแล้ว

00:17:01.000 --> 00:17:01.880 align:center
ก็จริง

00:17:02.400 --> 00:17:03.560 align:center
ทุกคนกำลังพึ่งพานาย

00:17:04.680 --> 00:17:05.920 align:center
แล้วนายล่ะ พึ่งพาใครได้บ้าง

00:17:06.839 --> 00:17:07.880 align:center
นายมีความกดดันอย่างหนัก

00:17:10.359 --> 00:17:12.440 align:center
ใครไม่มีความกดดันบ้างล่ะ

00:17:14.839 --> 00:17:16.319 align:center
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่

00:17:19.280 --> 00:17:20.960 align:center
เอาละ รีบลงมาเถอะ

00:17:21.040 --> 00:17:21.880 align:center
ระวังจะตกไป

00:17:21.960 --> 00:17:25.839 align:center
(แชมเปียนสามบาร์บีคิว)

00:17:29.560 --> 00:17:30.840 align:center
สวีหงโต้วสั่งเดลิเวอรี่ไว้

00:17:31.520 --> 00:17:33.080 align:center
อีกเดี๋ยวนายก็เอาไปให้เขา

00:17:35.320 --> 00:17:37.320 align:center
- เขาสั่งอะไร
- ไม่บอกหรอก

00:17:38.200 --> 00:17:39.320 align:center
เขาชอบกินกุ้งนี่

00:17:39.400 --> 00:17:41.560 align:center
- นายเอาอันนี้ให้เขาไป
- เขาสั่งมาแล้ว

00:17:42.600 --> 00:17:43.440 align:center
มะเขือๆ

00:17:43.520 --> 00:17:44.600 align:center
เลือกลูกใหญ่สิ

00:17:44.680 --> 00:17:45.600 align:center
นายหุบปากได้ไหม

00:17:46.680 --> 00:17:47.640 align:center
ผักด้วย มาๆ

00:17:52.800 --> 00:17:54.520 align:center
ตอนย่างระวังไฟด้วยนะ

00:17:54.600 --> 00:17:56.160 align:center
- น้ำมันน้อยๆ
- นายมาย่างไหม

00:17:58.120 --> 00:17:59.240 align:center
ย่างเถอะๆ

00:18:15.600 --> 00:18:17.520 align:center
คุณ… ทำไมคุณมายืนอยู่ข้างนอกล่ะ

00:18:18.040 --> 00:18:20.520 align:center
ฉันได้ยินหยางกว้านจวินบอกว่าคุณดื่มเหล้ามา

00:18:20.600 --> 00:18:22.960 align:center
ฉันกลัวคุณเมาหลับอยู่ในซอย ก็เลยมารอรับคุณ

00:18:24.400 --> 00:18:25.800 align:center
ยังไม่กินข้าวเหรอ

00:18:25.880 --> 00:18:26.800 align:center
กินแล้ว

00:18:26.880 --> 00:18:29.000 align:center
ฉันสั่งให้ต้าม่ายกับอาจารย์หู

00:18:33.360 --> 00:18:34.840 align:center
คุณดื่มมาเยอะนะ

00:18:36.920 --> 00:18:37.880 align:center
ไม่เยอะ

00:18:38.920 --> 00:18:41.840 align:center
ในบ้านยังมีเหล้าไหม
ไม่งั้นคุณเลี้ยงเหล้าผมหน่อย

00:18:44.800 --> 00:18:46.440 align:center
ได้ ไปเถอะ

00:19:04.400 --> 00:19:05.440 align:center
เหล้าของคุณ

00:19:13.080 --> 00:19:13.920 align:center
นมเหรอ

00:19:15.480 --> 00:19:18.680 align:center
ตอนเย็นๆ คุณดื่มเหล้าไปเยอะขนาดนี้
กลับไปเดี๋ยวคุณย่าเห็นเข้า

00:19:18.760 --> 00:19:19.680 align:center
เขาจะไม่เป็นห่วงเหรอ

00:19:19.760 --> 00:19:21.200 align:center
ดื่มนมหน่อยนะ

00:19:26.760 --> 00:19:28.240 align:center
เติมน้ำตาลด้วยเหรอ

00:19:28.320 --> 00:19:29.320 align:center
น้ำผึ้ง

00:19:38.120 --> 00:19:39.200 align:center
คุณไม่เป็นไรใช่ไหม

00:19:42.520 --> 00:19:43.840 align:center
ถ้าคุณไม่ถามก็ยังดี

00:19:45.320 --> 00:19:47.680 align:center
แต่พอถามแล้ว ผมรู้สึกเสียใจนิดหน่อย

00:19:53.560 --> 00:19:55.080 align:center
ยังไงดีล่ะ

00:19:56.160 --> 00:19:59.440 align:center
มันยากที่จะพูด

00:20:08.600 --> 00:20:10.360 align:center
วันนั้น หลังจากพบกับเถ้าแก่หลี่

00:20:11.600 --> 00:20:13.560 align:center
ที่เป็นเจ้าของโฮมสเตย์ในหมู่บ้านเรา

00:20:15.320 --> 00:20:17.640 align:center
ในใจผมก็รู้สึกเศร้าใจ

00:20:20.360 --> 00:20:21.440 align:center
ก็เข้าใจได้

00:20:24.360 --> 00:20:26.920 align:center
ผมเจอเถ้าแก่เนี้ยบ่อยด้วย

00:20:28.080 --> 00:20:30.320 align:center
ทุกครั้งที่ไปที่นั่น เธอมักจะเลี้ยงข้าวเรา

00:20:32.400 --> 00:20:33.680 align:center
บอกว่า

00:20:33.760 --> 00:20:35.960 align:center
หลังจากสร้างโฮมสเตย์เสร็จแล้ว

00:20:36.800 --> 00:20:38.840 align:center
เธอจะเชิญพ่อแม่มาใช้ชีวิตที่นี่

00:20:39.960 --> 00:20:43.080 align:center
แม้ว่าลูกของเธอจะอายุแค่สองขวบ

00:20:43.880 --> 00:20:46.920 align:center
เขาก็ไปโรงเรียนอนุบาลในเมืองได้

00:20:48.120 --> 00:20:49.640 align:center
ถึงพวกเขาจะไม่สามารถทำเงินได้มากนัก

00:20:51.000 --> 00:20:52.760 align:center
แต่ข้าวของที่นี่ราคาถูก

00:20:53.680 --> 00:20:55.760 align:center
หาเลี้ยงได้ทั้งครอบครัว

00:20:58.920 --> 00:20:59.880 align:center
แต่คุณว่า

00:20:59.960 --> 00:21:01.880 align:center
เธอก็อยู่ดีๆ

00:21:02.760 --> 00:21:05.480 align:center
และยังสาวมาก ลูกของเธอยังเล็กแค่นี้

00:21:05.560 --> 00:21:07.120 align:center
เธอยังมีหนทางอีกยาวไกล

00:21:07.960 --> 00:21:10.200 align:center
ทำไมจู่ๆ เธอถึงเป็นมะเร็งได้

00:21:16.480 --> 00:21:18.560 align:center
แม่บอกฉันว่า

00:21:20.200 --> 00:21:22.000 align:center
เส้นทางไปสู่ความตายไม่แบ่งเด็กหรือคนแก่

00:21:24.440 --> 00:21:25.680 align:center
คุณไม่เคยรู้ว่า

00:21:25.760 --> 00:21:28.440 align:center
คนคนหนึ่งจะจากโลกไป

00:21:29.480 --> 00:21:33.040 align:center
เมื่อไหร่ และด้วยเหตุไหน

00:21:37.920 --> 00:21:39.040 align:center
ดังนั้น

00:21:41.040 --> 00:21:42.280 align:center
เมื่อผมคิดถึงเรื่องนี้

00:21:43.040 --> 00:21:44.480 align:center
ผมก็รู้สึกว่า

00:21:46.240 --> 00:21:47.320 align:center
กลัวเล็กน้อย

00:21:48.480 --> 00:21:49.400 align:center
กลัวเหรอ

00:21:53.640 --> 00:21:54.640 align:center
พูดอย่างนี้แล้วกัน

00:21:57.160 --> 00:21:59.360 align:center
หลายคนพึ่งพาผมตอนนี้

00:22:01.160 --> 00:22:03.000 align:center
ถ้าผมเป็นโรคร้ายแรง

00:22:03.520 --> 00:22:07.040 align:center
หรือเกิดอุบัติเหตุ แล้วผมก็ตายทันที

00:22:07.120 --> 00:22:09.160 align:center
และทิ้งความยุ่งเหยิงไว้ให้พวกเขา

00:22:09.680 --> 00:22:11.040 align:center
แล้วพวกเขาจะทำยังไงล่ะ

00:22:13.120 --> 00:22:14.840 align:center
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ในใจของผมก็

00:22:15.360 --> 00:22:17.720 align:center
ผมรู้สึกหัวเสียเล็กน้อย

00:22:18.600 --> 00:22:21.080 align:center
ความกลัว วิตกกังวล หวาดกลัว

00:22:21.160 --> 00:22:23.640 align:center
และความรู้สึกไม่มั่นคง มันโอบล้อมเข้ามา

00:22:29.800 --> 00:22:32.480 align:center
คุณว่าผมคิดมากไปหรือเปล่า

00:22:35.520 --> 00:22:36.560 align:center
ฉันเข้าใจ

00:22:39.680 --> 00:22:41.080 align:center
ในฐานะผู้ชาย

00:22:41.600 --> 00:22:43.080 align:center
ทำไมอ่อนไหวขนาดนี้นะ

00:22:44.040 --> 00:22:46.280 align:center
คุณไม่ต้องสนใจผมแล้ว ไม่ต้องสนใจผม

00:22:48.040 --> 00:22:49.240 align:center
ฉันเข้าใจคุณนะ

00:22:54.200 --> 00:22:56.080 align:center
ฉันเข้าใจคุณมากๆ มากๆ

00:22:59.480 --> 00:23:00.480 align:center
เชื่อฉันสิ

00:23:07.880 --> 00:23:11.720 align:center
มันเหมือนก้าวลงไปบนความว่างเปล่า

00:23:13.960 --> 00:23:14.960 align:center
ที่

00:23:15.920 --> 00:23:16.840 align:center
ความวิตกกังวล

00:23:17.360 --> 00:23:18.480 align:center
กลัว

00:23:20.080 --> 00:23:25.080 align:center
ต่อความไม่แน่นอนของชีวิตในอนาคต

00:23:26.200 --> 00:23:27.400 align:center
ไม่มีความรู้สึกปลอดภัย

00:23:28.040 --> 00:23:29.680 align:center
มันเหมือนกับอยู่ใน

00:23:30.200 --> 00:23:31.200 align:center
ทะเลทราย

00:23:31.840 --> 00:23:32.920 align:center
เมื่อคุณมองไปรอบๆ

00:23:33.720 --> 00:23:34.840 align:center
ไม่มีอะไรเลย

00:23:36.280 --> 00:23:37.800 align:center
และคุณไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

00:23:48.680 --> 00:23:52.400 align:center
ฉันคิดว่าคุณคงไม่เข้าใจความรู้สึกแบบนี้

00:24:01.760 --> 00:24:02.920 align:center
ไปที่ห้องของฉันกันเถอะ

00:24:04.080 --> 00:24:05.320 align:center
- ไป
- เดินไหวไหม

00:24:06.520 --> 00:24:08.320 align:center
ผม… ผมเดินไหว

00:24:08.400 --> 00:24:10.320 align:center
แต่ว่าตอนนี้ดึกเกินไปแล้วรึเปล่า

00:24:11.000 --> 00:24:12.720 align:center
ฉันต้องการให้คุณดูอะไรบางอย่าง

00:24:42.840 --> 00:24:45.160 align:center
รีบปิดประตูอย่าให้ยุงเข้า

00:25:00.640 --> 00:25:04.040 align:center
ฉันต้องการแบ่งปัน
เรื่องราวความรักของฉันกับคุณ

00:25:07.240 --> 00:25:09.240 align:center
ก่อนหน้านี้คุณไม่ยอมให้ผมดูนี่นา

00:25:09.320 --> 00:25:10.520 align:center
ทำไมตอนนี้ยอมแล้วล่ะ

00:25:11.160 --> 00:25:12.960 align:center
ฉันไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน

00:25:17.240 --> 00:25:20.400 align:center
(หาเพื่อน)

00:25:20.480 --> 00:25:22.520 align:center
(วันนี้เซี่ยจือเหยา)

00:25:22.600 --> 00:25:24.240 align:center
(เซี่ยจือเหยา เขาใช้ได้ ฉันชอบย่าเขา)

00:25:24.320 --> 00:25:27.320 align:center
“เซี่ยจือเหยา เขาใช้ได้”

00:25:27.400 --> 00:25:29.440 align:center
ผมเป็นแค่คนที่ใช้ได้เองเหรอ

00:25:29.520 --> 00:25:31.240 align:center
ตอนนั้นฉันเพิ่งเริ่มเขียนมัน

00:25:36.760 --> 00:25:38.160 align:center
คุณเขียนพวกนี้ขึ้นมาทำไม

00:25:55.320 --> 00:25:56.320 align:center
เขียนให้เธอน่ะ

00:25:57.520 --> 00:25:58.760 align:center
เธอนี่คือใคร

00:26:01.800 --> 00:26:02.920 align:center
เฉินหนานซิง

00:26:05.120 --> 00:26:06.560 align:center
ผู้หญิงเหรอ

00:26:07.200 --> 00:26:09.360 align:center
เฉินหนานซิงไม่ใช่แฟนเก่าของคุณเหรอ

00:26:10.080 --> 00:26:11.800 align:center
เธอคือความรักในชีวิตของฉัน

00:26:13.640 --> 00:26:14.840 align:center
เพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน

00:26:16.360 --> 00:26:17.680 align:center
และจะเป็นตลอดไป

00:26:20.640 --> 00:26:23.880 align:center
เพราะเธอยุ่งกับการทำงานมาที่นี่ไม่ได้
คุณจึงเขียนพวกนี้ให้เธอเหรอ

00:26:24.400 --> 00:26:25.440 align:center
เธอตายไปแล้ว

00:26:25.960 --> 00:26:26.880 align:center
เพราะมะเร็ง

00:26:38.240 --> 00:26:40.720 align:center
ฉันเข้าใจสิ่งที่คุณพูด

00:26:40.800 --> 00:26:42.920 align:center
และฉันอาจมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งกว่าคุณ

00:26:47.760 --> 00:26:49.400 align:center
คนรอบข้างคุณ

00:26:49.920 --> 00:26:51.440 align:center
คนที่เคยเป็นเพื่อนกับคุณ

00:26:52.160 --> 00:26:55.000 align:center
จู่ๆ ก็ประสบเหตุร้ายครั้งใหญ่

00:26:55.080 --> 00:26:56.960 align:center
เรื่องนั้นก็ทำให้เราใจสั่น

00:27:00.480 --> 00:27:02.120 align:center
เหมือนติดอยู่ในฝันร้าย

00:27:03.760 --> 00:27:06.400 align:center
เหมือนก้าวพลาดบันไดสูงๆ

00:27:08.240 --> 00:27:10.200 align:center
เหมือนเครื่องบินหายไปจากจอเรดาร์

00:27:12.800 --> 00:27:14.920 align:center
เหมือนหลงทางอยู่ในทะเลทราย

00:27:16.040 --> 00:27:19.080 align:center
มันเหมือนหมีขั้วโลกนั่งอยู่บนน้ำแข็งที่กำลังละลาย

00:27:19.160 --> 00:27:20.840 align:center
และหาทิศทางไม่ได้

00:27:27.640 --> 00:27:29.480 align:center
ฉันไม่สามารถบอกใครได้

00:27:29.560 --> 00:27:31.440 align:center
ถึงความกลัว ความวิตกกังวลของฉัน

00:27:31.960 --> 00:27:33.320 align:center
และความสงสัยในชีวิต

00:27:35.680 --> 00:27:37.280 align:center
ฉันนับเป็นอะไร

00:27:40.680 --> 00:27:42.480 align:center
แม้แต่เพื่อนสนิทของฉัน

00:27:44.120 --> 00:27:49.520 align:center
การตายของเธอไม่ได้ทำให้ชีวิตฉันเปลี่ยนไป

00:27:51.560 --> 00:27:53.560 align:center
ฉันจะยังไปทำงานแล้วกลับบ้าน

00:27:54.480 --> 00:27:55.560 align:center
ไปช้อปปิ้งและดูหนัง

00:27:57.640 --> 00:28:00.720 align:center
ฉันจะคิดถึงเธอเมื่อฉันอยู่คนเดียวและเศร้า

00:28:05.160 --> 00:28:07.920 align:center
พ่อแม่ของเธอสูญเสียทุกอย่างเมื่อเธอเสียชีวิต

00:28:09.840 --> 00:28:10.800 align:center
ฉันคิดว่า…

00:28:11.320 --> 00:28:12.520 align:center
ฉันคิดว่าฉัน…

00:28:13.840 --> 00:28:17.400 align:center
ฉันไม่คู่ควรที่จะเสียใจนานเมื่อเสียเธอไป

00:28:23.800 --> 00:28:24.840 align:center
สวีหงโต้ว

00:28:28.400 --> 00:28:31.200 align:center
มาตรฐานทางศีลธรรมที่คุณตั้งไว้
ให้ตัวเองมันเข้มงวดเกินไป

00:28:34.000 --> 00:28:36.400 align:center
ถึงจะรู้สึกเจ็บปวดและจะเจ็บปวดอีกนานแค่ไหน

00:28:39.120 --> 00:28:40.400 align:center
ก็ต้องมีคุณสมบัติเหรอ

00:28:45.760 --> 00:28:46.840 align:center
อาจจะใช่

00:28:51.280 --> 00:28:52.880 align:center
ก่อนหน้านี้หนานหนานบอกว่า

00:28:52.960 --> 00:28:55.280 align:center
เธออยากมาเที่ยวที่ยูนนานกับฉัน

00:28:57.480 --> 00:28:58.800 align:center
แต่ในตอนนั้น

00:29:00.080 --> 00:29:02.400 align:center
ฉันไม่อยากให้งานล่าช้า

00:29:03.280 --> 00:29:04.720 align:center
อยากได้เลื่อนตำแหน่ง

00:29:09.320 --> 00:29:10.640 align:center
ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่

00:29:13.040 --> 00:29:15.080 align:center
แต่เห็นไหม เธอไม่ได้อยู่ที่นี่

00:29:54.280 --> 00:29:55.280 align:center
ฉันไม่เป็นไร

00:30:46.520 --> 00:30:50.600 align:center
(ขอบคุณที่รับฟังเรื่องหนานซิง)

00:30:50.680 --> 00:30:54.640 align:center
(ฉันดีใจที่เล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง)

00:30:54.720 --> 00:30:58.760 align:center
(แค่เก็บเป็นความลับระหว่างเรานะ ขอบคุณ)

00:31:01.840 --> 00:31:04.160 align:center
(ผมก็ดีใจเหมือนกัน นอนไวๆ นะ ฝันดี)

00:31:06.240 --> 00:31:08.800 align:center
ทำไมพอถึงช่วงเวลาสำคัญแล้วไม่พูดอะไรเลย

00:31:09.560 --> 00:31:10.960 align:center
แค่จะปลอบเธอ ฉันก็ทำไม่ได้

00:31:12.760 --> 00:31:13.760 align:center
โง่ชะมัดเลย

00:31:27.800 --> 00:31:30.040 align:center
เมนูใหม่ แซนด์วิชเนื้อย่าง

00:31:30.120 --> 00:31:31.080 align:center
ลองชิมดู

00:31:43.000 --> 00:31:43.840 align:center
เป็นยังไงบ้าง

00:31:45.520 --> 00:31:46.520 align:center
ไม่อร่อย

00:31:50.320 --> 00:31:51.520 align:center
เนื้อมันเยิ้มเกินไป

00:31:52.480 --> 00:31:53.960 align:center
และมันหวานเกินไป

00:31:54.040 --> 00:31:55.160 align:center
รสชาติแปลกๆ

00:31:57.000 --> 00:31:58.160 align:center
แล้วข้อดีล่ะ

00:32:02.000 --> 00:32:04.200 align:center
ขนมปังนุ่มอร่อย

00:32:07.960 --> 00:32:11.120 align:center
ฉันควรจะใส่แยมช็อกโกแลตให้น้อยลง

00:32:11.200 --> 00:32:14.240 align:center
และเนื้อควรจะเกรียมกว่านี้

00:32:17.120 --> 00:32:18.320 align:center
พรุ่งนี้เช้านายมาที่นี่อีกนะ

00:32:18.400 --> 00:32:19.480 align:center
มาลองชิมอีก

00:32:20.840 --> 00:32:22.000 align:center
ยังให้ผมลองอีกเหรอ

00:32:22.520 --> 00:32:24.280 align:center
นายก็ถือว่ามากินอาหารเช้าแล้วกัน

00:32:24.360 --> 00:32:25.480 align:center
กินให้หมดนะ อย่าให้เสียเปล่า

00:32:26.360 --> 00:32:28.360 align:center
พรุ่งนี้ผมไม่มาหรอก จะหากินที่บ้าน

00:32:29.040 --> 00:32:30.760 align:center
เมื่อวานนายก็พูดแบบนี้

00:32:33.720 --> 00:32:34.760 align:center
สวัสดี

00:32:35.520 --> 00:32:36.720 align:center
เถ้าแก่เซี่ย

00:32:36.800 --> 00:32:37.800 align:center
- อรุณสวัสดิ์พี่ใหญ่
- อรุณสวัสดิ์

00:32:37.880 --> 00:32:39.360 align:center
- เซี่ยเซี่ยก็อยู่เหรอ
- อรุณสวัสดิ์

00:32:39.440 --> 00:32:40.440 align:center
ผมกำลังโดนวางยาพิษอยู่น่ะ

00:32:40.960 --> 00:32:42.640 align:center
เขากำลังลองชิมเมนูใหม่ให้ฉันอยู่

00:32:47.640 --> 00:32:49.440 align:center
- อรุณสวัสดิ์
- อรุณสวัสดิ์

00:32:50.400 --> 00:32:51.240 align:center
กาแฟไหม

00:32:52.280 --> 00:32:53.480 align:center
เมื่อเช้าดื่มมาแล้ว

00:32:54.400 --> 00:32:55.280 align:center
โอเค

00:32:57.160 --> 00:32:58.120 align:center
มีอะไรให้ดูล่ะ

00:32:58.880 --> 00:32:59.760 align:center
อะไรเหรอ

00:33:00.280 --> 00:33:01.280 align:center
วิดีโอโปรโมต

00:33:01.360 --> 00:33:02.760 align:center
สุ่นจื่อเพิ่งส่งมาให้เมื่อเช้านี้

00:33:03.720 --> 00:33:04.800 align:center
เร็วจังเลย

00:33:09.520 --> 00:33:10.640 align:center
พร้อมรึยัง

00:33:13.480 --> 00:33:17.480 align:center
(มายังสถานที่ที่ลมพัดผ่าน)

00:33:25.600 --> 00:33:27.760 align:center
นี่ที่ไหนน่ะ ถ่ายมาสวยมากเลย

00:33:29.000 --> 00:33:30.320 align:center
มีพี่ซินซินด้วย

00:33:30.400 --> 00:33:31.920 align:center
พี่ซินซินที่ไหนล่ะ

00:33:32.000 --> 00:33:34.160 align:center
เสี่ยวหวงเป็นนางเอกเลยนะ

00:33:59.000 --> 00:33:59.960 align:center
เสี่ยวฉิน

00:34:05.360 --> 00:34:06.960 align:center
ยังมีแม่ของนายแล้วก็น้ากุ้ยด้วยนะ

00:34:37.239 --> 00:34:39.920 align:center
น่าน่า มือของเธอแสดงได้ดีมาก

00:34:58.040 --> 00:35:00.240 align:center
ว้าว สวยมากๆ ต้องแต่งงานกันจริงๆ แล้ว

00:35:00.320 --> 00:35:01.160 align:center
พวกคุณแต่งงานกันเลยเถอะ

00:35:02.720 --> 00:35:05.160 align:center
พี่ เดี๋ยวผมเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ อาซ้อ ไม่สิ

00:35:05.240 --> 00:35:07.000 align:center
พี่หงโต้วๆ

00:35:07.080 --> 00:35:08.680 align:center
พอเลย ยังจะดูไหม

00:35:08.760 --> 00:35:09.600 align:center
ดู

00:35:16.160 --> 00:35:17.000 align:center
มันสวยมาก

00:35:18.000 --> 00:35:19.400 align:center
ที่นี่ที่ไหน

00:35:20.480 --> 00:35:22.560 align:center
ไม่มีเอฟเฟกต์วิดีโอใช่ไหม

00:35:22.640 --> 00:35:23.600 align:center
ทางช้างเผือกของจริงเลย

00:35:24.120 --> 00:35:26.240 align:center
ของจริง พี่เหยาพาผมไปที่นั่นเมื่อปีที่แล้ว

00:35:26.320 --> 00:35:27.480 align:center
เราขับรถจี๊ปไปที่นั่น

00:35:27.560 --> 00:35:29.560 align:center
มีดวงดาวอยู่เพียบเลย มันสว่างมาก

00:35:31.000 --> 00:35:32.080 align:center
ฉันอยากไปที่นั่นจัง

00:35:34.080 --> 00:35:35.720 align:center
ผมรู้ว่าพวกคุณต้องอยากไปที่นั่น

00:35:35.800 --> 00:35:38.440 align:center
ก็เลยกำลังจะจัดกิจกรรมสร้างทีมอีกครั้ง

00:35:39.080 --> 00:35:40.440 align:center
สร้างทีมอีกแล้ว

00:35:40.520 --> 00:35:43.480 align:center
รอบนี้ต้องการแรงงานฟรีที่ไหนอีกล่ะ

00:35:43.560 --> 00:35:45.200 align:center
คราวนี้เป็นการสร้างทีมจริงๆ

00:35:45.280 --> 00:35:46.720 align:center
ครั้งที่แล้วพวกคุณลำบากเก็บลูกพลัม

00:35:46.800 --> 00:35:49.440 align:center
ดังนั้นผมจะจัดค่ายตอนกลางคืนและเล่นทั้งวัน

00:35:50.080 --> 00:35:51.240 align:center
ผมไปกับพี่ได้ไหม

00:35:51.760 --> 00:35:54.040 align:center
- ผมก็ไปเก็บมาสองวันเลยนะ
- พาไปด้วยๆ

00:35:55.360 --> 00:35:56.640 align:center
ไปเที่ยวกับเราไหม

00:35:56.720 --> 00:35:58.880 align:center
ที่นั่นสวยงามมากนะ
สามารถถ่ายรูปสวยๆ ได้ด้วย

00:36:01.080 --> 00:36:02.040 align:center
คุณจะไปเมื่อไหร่

00:36:03.720 --> 00:36:04.840 align:center
พรุ่งนี้บ่าย

00:36:04.920 --> 00:36:07.600 align:center
เราจะตั้งแคมป์กันหนึ่งคืน แล้วกลับมาในวันถัดไป
มันจะไม่รบกวนการทำงาน

00:36:07.680 --> 00:36:08.520 align:center
ตกลง

00:36:08.600 --> 00:36:10.760 align:center
ฉันจะถามในกลุ่มว่าใครอยากไปกับเราบ้าง

00:36:10.840 --> 00:36:13.240 align:center
- ตกลง
- โอเค งั้นผมจะเตรียมข้าวของอื่นๆ ที่เหลือ

00:36:13.760 --> 00:36:14.920 align:center
แยกย้ายได้

00:36:28.720 --> 00:36:30.320 align:center
เงียบมากแล้วก็สบายมากเลย

00:36:31.400 --> 00:36:33.600 align:center
รู้สึกเหมือนโลกนี้มีแค่เรา

00:36:34.640 --> 00:36:35.640 align:center
พูดถูกเลย

00:36:36.320 --> 00:36:39.240 align:center
ฉันมีแรงบันดาลใจ
สำหรับหนังสือเล่มใหม่ของฉันแล้ว

00:36:40.200 --> 00:36:42.240 align:center
พอได้แล้วต้าม่าย พอก่อน

00:36:42.320 --> 00:36:44.080 align:center
เขียนตอนจบเสร็จแล้วค่อยว่ากัน

00:36:44.880 --> 00:36:45.880 align:center
ก็ได้

00:36:48.840 --> 00:36:51.080 align:center
มาช่วยกันกางเต็นท์ก่อน

00:36:51.160 --> 00:36:52.520 align:center
มาแล้ว

00:36:54.560 --> 00:36:56.000 align:center
ทำงานก่อน

00:36:56.080 --> 00:36:56.920 align:center
ทำยังไง

00:36:57.000 --> 00:36:59.240 align:center
คุณถืออันนี้ไว้ ผมจะเสียบหมุดเข้าไป

00:36:59.760 --> 00:37:00.840 align:center
อาจารย์หู

00:37:00.920 --> 00:37:02.880 align:center
ทำไมถึงแอบขี้เกียจอีกแล้ว

00:37:02.960 --> 00:37:04.120 align:center
มาทำงาน

00:37:04.200 --> 00:37:05.440 align:center
เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเรา

00:37:15.240 --> 00:37:17.760 align:center
อาจารย์หู นายไม่ทำงาน ไม่มาช่วยกันเลยนะ

00:37:17.840 --> 00:37:21.360 align:center
มือของศิลปิน ไม่สามารถทำงานใช้แรงแบบนี้ได้

00:37:22.320 --> 00:37:23.400 align:center
เซี่ยเซี่ย

00:37:23.480 --> 00:37:24.800 align:center
ไม่ต้องตัดแล้ว

00:37:24.880 --> 00:37:26.800 align:center
มานี่สิ ดื่มกาแฟก่อน

00:37:26.880 --> 00:37:29.160 align:center
เราเชื่อใจเสี่ยงหวงได้ตลอด

00:37:29.680 --> 00:37:31.080 align:center
ผมไม่ใช่ศิลปินสักหน่อย

00:37:33.120 --> 00:37:35.880 align:center
ฉันกำลังปรับปรุงตำแหน่งของนาย
และนายก็ไม่ยอมรับน้ำใจ

00:37:40.280 --> 00:37:42.000 align:center
เราก็ไปเก็บฟืนกันเถอะ

00:37:43.360 --> 00:37:45.760 align:center
เก็บมาเยอะหน่อย
หลังพระอาทิตย์ตกดินอากาศก็จะหนาวเย็น

00:37:46.280 --> 00:37:47.320 align:center
ไปกันเถอะ

00:37:51.120 --> 00:37:52.080 align:center
ทางนั้น

00:38:01.320 --> 00:38:02.880 align:center
เลือกท่อนบางๆ

00:38:04.480 --> 00:38:05.560 align:center
ใช่ๆ โอเคๆ

00:38:06.200 --> 00:38:08.640 align:center
อยากมีความรักบ้างจัง

00:38:11.120 --> 00:38:12.320 align:center
อย่าคิดเหลวไหล

00:38:12.400 --> 00:38:14.040 align:center
พวกเขาอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก

00:38:14.120 --> 00:38:15.960 align:center
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ

00:38:16.480 --> 00:38:18.440 align:center
พวกเขายังไม่มีใครแต่งงาน

00:38:18.520 --> 00:38:20.600 align:center
และก็ชอบอีกฝ่าย

00:38:22.360 --> 00:38:24.120 align:center
ค่าเช่าของหงโต้วจะหมดในเดือนหน้าแล้วใช่ไหม

00:38:25.720 --> 00:38:27.680 align:center
เธอไม่เข้าใจหรอก สาวน้อย

00:38:27.760 --> 00:38:30.680 align:center
ด้วยระยะเวลาที่จำกัด

00:38:31.200 --> 00:38:35.920 align:center
เป็นไปได้ที่จะเกิดความรัก
ในเวลาอันสั้นแต่แข็งแกร่ง

00:38:40.800 --> 00:38:41.880 align:center
คุณเห็นด้วยกับเขาเหรอ

00:38:41.960 --> 00:38:43.040 align:center
ฉันเห็นด้วย

00:38:44.600 --> 00:38:46.640 align:center
ฉันมีประสบการณ์นะ

00:38:49.760 --> 00:38:54.120 align:center
พวกผู้หญิงมักจะบอกฉันว่า

00:38:54.640 --> 00:38:56.480 align:center
“เมื่อคุณร้องเพลงให้ฉันฟัง

00:38:56.560 --> 00:38:58.680 align:center
ฉันมีความรู้สึกพิเศษ

00:38:59.640 --> 00:39:00.960 align:center
มันก็คือความรัก”

00:39:01.040 --> 00:39:03.960 align:center
เมื่อฉันเพิ่งเริ่มสัมผัสกลิ่นหอมของความรัก

00:39:04.560 --> 00:39:06.040 align:center
เธอส่งข้อความมาหาฉัน

00:39:06.560 --> 00:39:07.560 align:center
และพูดว่า

00:39:08.240 --> 00:39:09.440 align:center
“มันเป็นเพียงความฝัน

00:39:10.040 --> 00:39:11.080 align:center
ตื่นเถอะ”

00:39:11.600 --> 00:39:13.360 align:center
ฉันถามว่าทำไม

00:39:13.880 --> 00:39:14.960 align:center
เธอเดาสิว่าเป็นยังไง

00:39:15.040 --> 00:39:16.560 align:center
เป็นยังไงล่ะ

00:39:17.160 --> 00:39:18.440 align:center
เธอบล็อกฉัน

00:39:20.880 --> 00:39:23.280 align:center
แสงดีเดี๋ยวถ่ายรูปให้

00:39:23.360 --> 00:39:26.840 align:center
ความรักมาและไปเหมือนพายุทอร์นาโด

00:39:28.240 --> 00:39:29.720 align:center
แม้ว่าฉันจะเห็นด้วยกับเขา

00:39:30.520 --> 00:39:34.160 align:center
แต่ฉันคิดว่า
หงโต้วและเถ้าแก่เซี่ยเป็นคนที่มีเหตุผล

00:39:34.240 --> 00:39:36.120 align:center
หากพวกเขาไม่สามารถ
รับผิดชอบในความสัมพันธ์ได้

00:39:36.200 --> 00:39:37.560 align:center
พวกเขาจะไม่เริ่มต้น

00:39:37.640 --> 00:39:38.840 align:center
เหตุผล

00:39:39.360 --> 00:39:42.440 align:center
สามารถป้องกันตัวคุณเอง
จากการเข้าสู่ความสัมพันธ์

00:39:42.960 --> 00:39:46.800 align:center
แต่ไม่สามารถป้องกันตัวคุณเอง
จากการตกหลุมรัก

00:39:56.640 --> 00:39:57.480 align:center
น่าน่า

00:39:58.320 --> 00:39:59.720 align:center
เธอคิดยังไงกับเรื่องประธานสาว

00:39:59.800 --> 00:40:03.440 align:center
ออกไปท่องเที่ยว
และได้พบกับผู้ชายที่หล่อที่สุดในหมู่บ้าน

00:40:03.520 --> 00:40:05.760 align:center
และช่วยให้เขาเริ่มต้นธุรกิจของเขา

00:40:11.280 --> 00:40:12.640 align:center
ตอนนี้พอจะนึกภาพออกแล้ว

00:40:15.040 --> 00:40:16.720 align:center
เขียนถึงฉันในนิยายของเธอด้วยสิ

00:40:16.800 --> 00:40:17.840 align:center
ไม่ได้

00:40:18.880 --> 00:40:20.400 align:center
พระรองก็ไม่ได้เหรอ

00:40:21.200 --> 00:40:22.120 align:center
ไม่

00:40:27.800 --> 00:40:29.400 align:center
มาเร็วๆ ชนแก้วๆ

00:40:30.600 --> 00:40:31.720 align:center
- มาเร็ว
- ชนแก้ว

00:40:31.800 --> 00:40:33.880 align:center
- ชนแก้ว
- ชนแก้ว

00:40:40.800 --> 00:40:42.040 align:center
มันเทศนี้อร่อยมาก

00:40:42.120 --> 00:40:43.040 align:center
หวานมาก

00:40:43.120 --> 00:40:45.120 align:center
หลายวันมานี้ฉันรู้สึกว่าอาหารอร่อยทุกอย่าง

00:40:45.200 --> 00:40:46.040 align:center
ฉันด้วย

00:40:46.120 --> 00:40:48.160 align:center
ฉันคิดว่าอาหารที่น้าเฟิ่งทำอร่อยมาก

00:40:48.960 --> 00:40:51.600 align:center
ดังนั้น คนควรทำงานมากขึ้น

00:40:51.680 --> 00:40:52.880 align:center
และออกแรงมากขึ้น

00:40:53.920 --> 00:40:54.760 align:center
มันฝรั่งนี้

00:40:55.600 --> 00:40:56.440 align:center
โรยเกลือปรุงรส

00:40:56.520 --> 00:40:57.960 align:center
ถึงจะอร่อยที่สุด

00:40:58.920 --> 00:41:00.040 align:center
พอแล้วๆ

00:41:06.640 --> 00:41:08.320 align:center
คุณดื่มกาแฟน้อยลงหน่อย

00:41:08.400 --> 00:41:09.760 align:center
ระวังคืนนี้คุณจะนอนไม่หลับ

00:41:09.840 --> 00:41:11.400 align:center
ฉันจะไม่นอนหลับ

00:41:11.480 --> 00:41:12.720 align:center
ฉันจะนอนดูดาวทั้งคืน

00:41:14.000 --> 00:41:15.600 align:center
ถ้าไม่กลัวหนาวก็ดูเถอะ

00:41:18.480 --> 00:41:19.440 align:center
ดีจังเลย

00:41:19.960 --> 00:41:22.320 align:center
เป็นการดีที่เราจะรวมตัวกัน

00:41:23.360 --> 00:41:26.000 align:center
มันน่าเสียดาย ที่ท่านหม่าไม่ได้อยู่ที่นี่

00:41:26.080 --> 00:41:27.680 align:center
ถ้าเขาอยู่ที่นี่

00:41:27.760 --> 00:41:29.560 align:center
เราได้อยู่กันครบก็คงยิ่งดี

00:41:30.200 --> 00:41:33.040 align:center
ต้าม่าย เธอจะไปเมื่อไหร่

00:41:35.880 --> 00:41:37.320 align:center
สัปดาห์หน้าไง

00:41:38.320 --> 00:41:41.080 align:center
ฉันบอกเสี่ยวชุนว่า
ฉันจะเช็คเอาท์ในสัปดาห์หน้าแล้ว

00:41:41.160 --> 00:41:43.200 align:center
อยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันได้ไหม

00:41:43.720 --> 00:41:44.880 align:center
ฉันออกมานานเกินไป

00:41:44.960 --> 00:41:47.800 align:center
พ่อแม่ของฉันมักจะโทรมาตามให้กลับบ้าน

00:41:49.080 --> 00:41:51.360 align:center
คุณบอกพ่อแล้วหรือยังว่าจะไม่หางานทำ

00:41:52.640 --> 00:41:53.960 align:center
ฉันสัญญากับพ่อว่า

00:41:54.040 --> 00:41:55.880 align:center
ฉันจะออกไปข้างนอกอย่างน้อยอาทิตย์ละสี่วัน

00:41:56.400 --> 00:41:57.520 align:center
ก็ควรจะเป็นแบบนี้แหละ

00:41:58.280 --> 00:41:59.520 align:center
ต้าม่าย

00:41:59.600 --> 00:42:01.320 align:center
งั้นเธอจะกลับมาเยี่ยมเราไหม

00:42:01.400 --> 00:42:02.400 align:center
แน่นอน

00:42:02.480 --> 00:42:04.520 align:center
ฉันจะกลับมาและพักอยู่ที่นี่สักระยะหนึ่งในปีหน้า

00:42:04.600 --> 00:42:06.040 align:center
แล้วพวกคุณจะยังอยู่ที่นี่ไหม

00:42:06.920 --> 00:42:08.880 align:center
ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่ไหม แต่ฉันจะอยู่ที่นี่

00:42:08.960 --> 00:42:09.840 align:center
ฉันไม่มีที่ไป

00:42:10.480 --> 00:42:11.760 align:center
ฉันด้วย

00:42:11.840 --> 00:42:12.760 align:center
เธอก็ไม่มีที่ไปเหรอ

00:42:12.840 --> 00:42:14.400 align:center
งั้นก็ดีสิ

00:42:14.480 --> 00:42:16.960 align:center
ถึงตอนนั้นผมจะเก็บห้องไว้ให้คุณ
และให้ส่วนลดแก่คุณ 20 เปอร์เซ็นต์ด้วย

00:42:17.040 --> 00:42:18.920 align:center
ไม่จำเป็นหรอก เธอนอนกับฉันได้
และไม่ต้องชำระเงิน

00:42:20.320 --> 00:42:22.440 align:center
เถ้าแก่เซี่ย เมื่อเราพูดถึงเรื่องนี้

00:42:22.520 --> 00:42:24.760 align:center
คุณทำตัวเหมือนพ่อค้าใจร้าย

00:42:26.200 --> 00:42:27.320 align:center
ขอบคุณสำหรับคำชมของคุณ

00:42:27.400 --> 00:42:28.560 align:center
ผมเป็นพ่อค้าใจร้ายจริงๆ

00:42:28.640 --> 00:42:30.240 align:center
คุณเองก็เหมือนกันแหละ

00:42:30.320 --> 00:42:33.760 align:center
ผมได้ยินมาว่า
คุณเรียกเก็บเงินจากท่านหม่า 200 หยวน

00:42:33.840 --> 00:42:34.960 align:center
สำหรับเรื่องราวความรักในร้านน้ำชา

00:42:36.120 --> 00:42:37.440 align:center
นี่คือหลักการของฉัน

00:42:37.520 --> 00:42:39.760 align:center
ฉันเรียกเก็บเงินเขาในราคามิตรภาพได้
แต่ไม่เก็บเงินไม่ได้จริงๆ

00:42:40.600 --> 00:42:42.040 align:center
ผมชื่นชมสิ่งนั้นจริงๆ

00:42:46.720 --> 00:42:48.720 align:center
ถ้าต้าม่ายไปแล้ว

00:42:48.800 --> 00:42:52.160 align:center
ไม่มีใครทำบะหมี่
และแบ่งกันกินกับฉันตอนเที่ยงคืนแล้ว

00:42:58.640 --> 00:43:00.640 align:center
เพื่อนเอ๋ย ไม่ต้องเสียใจ

00:43:00.720 --> 00:43:02.400 align:center
มันเหมือนกับการเสิร์ฟอาหารค่ำเมื่อแขกมาถึง

00:43:02.480 --> 00:43:05.600 align:center
หลังกินอิ่มเราก็ไป แล้วเราจะมาใหม่ในวันถัดไป

00:43:06.800 --> 00:43:07.840 align:center
ถูกต้อง

00:43:09.960 --> 00:43:11.800 align:center
อาจารย์หู ในตอนนี้

00:43:11.880 --> 00:43:14.000 align:center
ฉันคิดว่าคุณควรร้องเพลง

00:43:14.080 --> 00:43:15.800 align:center
- ถูกต้อง
- ถูกต้อง

00:43:15.880 --> 00:43:17.080 align:center
ตกลง อยากฟังเพลงอะไร

00:43:17.160 --> 00:43:18.280 align:center
ฉันไม่เหมือนกับพวกเธอนะ

00:43:18.360 --> 00:43:20.800 align:center
ฉันจะไม่เรียกเก็บเงิน ฟังต้นทุนความรักเหรอ

00:43:20.880 --> 00:43:23.800 align:center
เมื่อคืนนายร้องเพลงอะไรในห้อง

00:43:23.880 --> 00:43:24.720 align:center
เพราะดี

00:43:25.840 --> 00:43:27.280 align:center
นั่นคือเพลงใหม่ของฉัน

00:43:27.360 --> 00:43:28.440 align:center
งั้นร้องเพลงนั้นสิ

00:43:31.800 --> 00:43:33.440 align:center
เพลงใหม่ของฉัน

00:43:33.520 --> 00:43:35.080 align:center
สายลม ขอมอบให้ทุกคน

00:43:35.160 --> 00:43:36.200 align:center
ปรบมือ!

00:43:38.200 --> 00:43:39.200 align:center
โอเคๆ

00:43:46.640 --> 00:43:49.000 align:center
ฉันโหยหา

00:43:49.080 --> 00:43:51.000 align:center
การทำความฝันให้เป็นจริง

00:43:52.240 --> 00:43:53.640 align:center
ยิ่งอยากได้

00:43:54.560 --> 00:43:56.520 align:center
ยิ่งซุ่มซ่าม

00:43:57.600 --> 00:43:59.840 align:center
ความสับสนของคุณ

00:43:59.920 --> 00:44:01.920 align:center
ความตื่นตระหนกของฉัน

00:44:02.960 --> 00:44:06.160 align:center
มันกำลังเฝ้าดูเราอยู่

00:44:08.000 --> 00:44:09.800 align:center
แต่มันไม่พูดอะไรเลย

00:44:10.320 --> 00:44:14.240 align:center
มีบางคนคนหยุด และบางคนยังคงดำเนินต่อไป

00:44:16.120 --> 00:44:17.560 align:center
พเนจรไป

00:44:18.080 --> 00:44:20.320 align:center
ชีวิตก็คือบ้าน

00:44:20.920 --> 00:44:23.120 align:center
และวันเวลาคือหน้าต่าง

00:44:23.200 --> 00:44:28.360 align:center
เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัวเรา

00:44:28.440 --> 00:44:30.480 align:center
หน้าต่างทุกบาน

00:44:36.320 --> 00:44:37.920 align:center
ผู้คน