ที่จริงหนู
ทำอาหารที่ซับซ้อนไม่เป็น
ทำเป็นแค่เมนูตายตัวง่ายๆ ไม่กี่อย่าง
ย่าคะ เราออกไปกินข้างนอกกันดีไหม
หนูพาย่าไปร้านอาหารดอกเก๋อซัง ทานไก่อบขิง
นี่ก็ทำเสร็จแล้ว จะออกไปกินทำไม
หอมจัง ได้กลิ่นตั้งแต่อยู่ข้างนอกแน่ะ
คุณไปเฝ้าไข้ไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาแล้วล่ะ
น้าเฟิ่งไม่ให้ผมอยู่ที่นั่น ให้ผมกลับมา
ทำอะไรอร่อยๆ ให้ย่ากินเหรอ
คุณดูสิ
ที่คุณบอกกินข้าวกับย่า ก็คือวางยาพิษย่างั้นเหรอ
ไม่กินก็ไสหัวไป
พูดมาก
จะบอกให้นะ นี่เป็นสูตรที่บ้านของฉัน
หน้าตาอาจดูธรรมดา
แต่รสชาติใช้ได้เลย ชิมดูสิ
ปลาน้ำแดงนี่ ฉันค่อนข้างมั่นใจ
เป็นไง อร่อยใช่ไหม
คุณใส่น้ำส้มเหรอ
ดับคาวไง
ใส่ไปเท่าไหร่
พอๆ กับซีอิ๊วดำ
คุณยูนนานชอบกินเปรี้ยวไม่ใช่เหรอ
เห็นมีพวกตีนไก่เปรี้ยว ปลาต้มมะละกอเปรี้ยว
ใช่ ย่าชอบกินเปรี้ยว
ย่าชิมหน่อย
ไม่เลวเลย อร่อย
- ใช้ได้นะคะ - มา
ย่าตักใหั
ย่า ย่าครับ ไม่ต้องเยอะขนาดนั้น
มาๆๆ กินเยอะๆ
- กินสิ - กินครับ
กิน
อร่อย
ถ้ารู้แต่แรก ตอนเที่ยงให้ร้านส่งไก่อบขิงมาก็ดี
ก็พอใช้ได้
ถึงจะหั่นเนื้อหนาเกินไปหน่อย
พอใช้แป้งมันนวดก็ไม่แข็งแล้ว
ต่อไปพวกผักไม่ต้องใส่ซีอิ๊วดำ
ใส่ซีอิ๊วขาว น้ำมันหอยก็พอ
เปรี้ยวเหรอ ให้ผมชิมหน่อย
เปรี้ยวชะมัด ไม่ต้องกินแล้ว
เปรี้ยวจริงๆ เนอะ คุณลองชิมอีกสิ
พวกเราหยุดก่อนที่ฟันจะสึกเถอะ
องุ่นพวงเดียวกันมันคงไม่หวานขึ้น เพราะเห็นใจที่พวกเรากินเยอะหรอก
คนขายองุ่นบอกฉันว่าไม่เปรี้ยวนะ
ฉันชิมไปสองลูกก็ไม่เปรี้ยว
พวงเดียวกันไหม
- ไม่ใช่ - งั้นก็ถูกแล้ว
ไม่ใช่พวงเดียวกัน อาจไม่ใช่องุ่นต้นเดียวกันด้วยซ้ำ
งั้นก็เสียของทิ้งแล้วสิ
ทำแยมหรือไวน์ก็ได้ วิธีมีเยอะกว่าปัญหาเสมอ
คุณชอบกินลูกเหมยไหม
ชอบสิ
งั้นเราชวนคนในเรือนพักทำกิจกรรมกันดีไหม
ทำกิจกรรมเหรอ
ไปเก็บผลไม้ที่สวน กินไปเก็บไป
ค่าใช้จ่ายล่ะ คนละเท่าไหร่
เรื่องเงินไม่ต้อง ผมเลี้ยงเอง รวมอาหารด้วย
งั้นก็ไม่มีปัญหา เถ้าแก่เลี้ยงทั้งที ไปตอนไหนล่ะ
ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ งั้นก็พรุ่งนี้แล้วกัน
พรุ่งนี้เหรอ
- คุณมีธุระเหรอ - เปล่าหรอก
งั้นก็ตามนี้
พรุ่งนี้น่าน่าต้องไปที่ร้านนี่
งั้นก็ปิดร้าน
เยี่ยมไปเลยค่ะ เถ้าแก่
- ใช้ได้ๆ - มา
ร้อนชะมัด
ขอโทษๆ
แม่เจ้า
พร้อมกันหรือยัง
- พร้อมแล้วครับ - พร้อมแล้วค่ะ
ถามอีกรอบนะ
พร้อมหรือยัง
- พร้อมแล้วครับ - พร้อมแล้วค่ะ
ไปกัน
ร้อง
ดวงตะวัน ดวงตะวัน
นำพาแสงเจ็ดสีมาให้พวกเรา
สาดส่องดอกไม้ในใจของพวกเรา
ที่น่ารักงดงาม
วันนี้พวกเรา
เติบโตท่ามกลางแสงตะวัน
พรุ่งนี้พวกเราจะไปสร้างโลกที่มีสีสัน
มา มา มา
แสงเจ็ดสี แสงเจ็ดสี
แสงหลากสีจากดวงตะวัน
เรานำพาฝันเจ็ดสี
มุ่งหน้าสู่อนาคต
อีกรอบหนึ่ง ไป
(เพื่อทุกอย่างของเด็กๆ)
ลืมแก้วเก็บความร้อน
นำพาฝันเจ็ดสี มุ่งหน้าสู่อนาคต
พระจันทร์เต็มดวงบนฟ้า
มีเงาบนพื้นดินอยู่เคียงข้าง
ร่วมเรียงเคียงคู่คอยติดตาม
ลมโบกโบย เมฆเบาบาง
เส้นสายบนท้องฟ้า
คือสิ่งที่เครื่องบินทิ้งเอาไว้
ดอกไม้บานในเมฆสีรุ้ง
ใครกันทิ้งมันเอาไว้…
- ทานให้อร่อยค่ะ - ขอบคุณครับ
ขอบคุณค่ะ
น่าน่า
แจ้งไว้หน่อยนะ
พรุ่งนี้ปิดร้าน ไปทำกิจกรรม
กิจกรรมอะไรคะ
ก็ที่เรือนพักของเรา ไปเก็บผลไม้ที่สวนด้วยกัน
กินเต็มที่ เก็บตามสบาย พี่อาเหยาเลี้ยง
จริงเหรอ
เยี่ยมไปเลย
ประธานเซี่ย สมกับที่เป็นไอดอลของฉันจริงๆ
คือว่า
พรุ่งนี้น่ะ ถ้าจะให้ดีใส่ชุดเก่าๆ หน่อย
ใส่ขายาวแขนยาว
เพราะในสวนผลไม้ ไม่ใช่โคลนก็เป็นพวกกิ่งไม้
แล้วก็อย่าลืมทากันแดด
เธอบอกทุกคนหน่อยนะ
ได้ ฉันจะสร้างห้องแชทบอกทุกคนนะ
โอเค
เสี่ยวชุน
อาจารย์หู
น่าน่า
อเมริกาโน่เข้มๆ สามช็อต
- ได้ - ขอบคุณ
ใช่สิ พรุ่งนี้พวกเราไปเก็บผลไม้ที่สวนกัน
เธอจะไปเก็บผลไม่ที่สวนเหรอ
ทุกคนไปด้วยกัน
ทุกคนเหรอ ฉัน… ฉันก็ต้องไปด้วยเหรอ
ฉันไม่ไปดีกว่า
พวกเธอไปเถอะ ฉันไม่ไป
ทำไมไม่ไปล่ะ พรุ่งนี้มีสอนเหรอ
พูดถึงเรื่องสอน นึกอะไรขึ้นมาได้พอดี
วันนี้ฉันพบเรื่องอัศจรรย์บางอย่าง
เรื่องอัศจรรย์อะไร
เธอบอกฉันไม่ใช่เหรอว่าครูสอนหีบเพลง
ของโรงเรียนอนุบาลออกไปแล้ว
เธอเดาซิว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น
ฉันเพิ่งสอนเสร็จ จู่ๆ ก็มีครูคนหนึ่งเล่นหีบเพลงเป็นแล้ว
เธอว่าอัศจรรย์ไหมล่ะ
เดี๋ยวสิ
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน
เป็นไอเดียของพี่เหยา นายไปหาเขาสิ
ไม่ใช่เธอจริงๆ ด้วย
ทำอะไรของเขาเนี่ย
มีอะไรทำไมไม่พูดกับฉันเอง อ้อมโลกซะขนาดนั้น
ทำไม
สงสารฉัน
ช่วยทำให้ฉันมีตัวตนหรือไง
ไม่เข้าท่าเลย
ไม่ใช่สิ
นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง
อะไรคือสงสารนาย
นายขังตัวอยู่แต่ในห้องทั้งวัน
บรรยากาศอึมครึมแบบนั้น เพลงก็แต่งไม่ได้
สภาพจิตใจย่ำแย่ลงทุกวัน
ทุกคนเป็นห่วงนายมาก
พี่เหยาเลยคิดวิธีนี้ให้นายเดินออกมา
ปรับเปลี่ยนอารมณ์บ้าง
ถึงยังไงฉันก็เป็นศิลปิน
ให้ฉันไปสอนเด็กร้องเพลง
ฉัน… ยังได้ปรับเปลี่ยนอารมณ์
ฉันเดินออกมา แล้วให้เดินไปไหนล่ะ
เด็กแล้วยังไง
เด็กๆ น่ะเรียบง่ายที่สุดแล้ว
พวกเขาไม่สนใจอายุ
รายได้ ฐานะทางสังคมของนาย
พวกเขารู้แค่ว่าอาจารย์หู
อาจารย์เก่งจริงๆ
ดังนั้นนายช่วยวางความเย่อหยิ่ง และชื่อเสียงลงมาหน่อยได้ไหม
ผู้ใหญ่อย่างเรา สามารถเรียนรู้จากเด็กได้ตั้งเยอะ
นายเลิกพูดได้แล้ว หลบไป
(ข้อความ)
(น่าน่า: ฉันตั้งกลุ่มแชทแล้ว เลิกทำเป็นไม่เห็นเถอะ)
(กลุ่มแชทบ้านโหย่วเฟิง)
(พรุ่งนี้แปดโมงเช้ารวมตัว อย่าลืมสวมเสื้อผ้าเก่าๆ และครีมกันแดด)
(กลุ่มแชทบ้านโหย่วเฟิง)
(ไม่มีปัญหา รับทราบ)
(เดี๋ยวฉันจะเอาข้าวเช้ามาเผื่อทุกคนนะ)
(รับทราบ)
พี่เหยา
น่าน่า
- เอาอะไรมาด้วยเหรอ - เต็นท์น่ะ
พอทุกคนเหนื่อย ก็เล่นไพ่ในนั้นได้
อาจารย์หู
ทำไมยังเอากีตาร์มาด้วยล่ะ
เผื่อมีอารมณ์สุนทรีย์
จะได้ร้องเพลงไปด้วย
พี่คะ พี่ไม่ห้ามหน่อยเหรอ
เอาไปเถอะ เหนื่อยแล้วจะได้ผ่อนคลาย
โกหกกันได้ไง พี่เนี่ย
ต่อไปเรื่องแบบนี้อย่ามาหาฉันอีกนะ ฉันไม่อยากช่วยทำบาป
ฉันไปรอที่สวนนะ
เธอพูดอะไร
ช่วยทำบาปเหรอ
หมายความว่าไง หมายความว่าไง
- หมายความว่าไง - หมายความว่าไง
สวนผลไม้อยู่ข้างหน้าแล้ว
วันนี้ทุกคนสนุกกับการเก็บลูกเหมย
สัมผัสวิถีชีวิตในชนบท
เขาป่วยหรือเปล่า
เหมือนสมองจะผิดปกตินะ
ฉันได้ยินนะ
หูดีใช้ได้
มาสิ
อาจารย์หู ออกมาทำงานยังเอากีตาร์มาด้วย
ฉันเป็นบ้า
น่าน่ายังเอาเต็นท์มาด้วยเลย
อีกเดี๋ยวหาที่โล่งๆ กางเต็นท์ออก
พวกคุณเอาของเข้าไปเก็บ
พอเหนื่อยก็มานั่งพักได้
ผมไม่ได้โกหกนะ
เก็บผลไม่ที่สวน
กินเต็มที่ เก็บตามสบาย
มีมื้อเที่ยงให้ด้วย
จริงๆ แฮะ
เล่นคำสินะ
ถือว่ามาเล่น พอเหนื่อยก็พัก
นี่เตรียมให้พวกเราเหรอ
- ใช่ - ใช่ๆ
- ผมเลือกก่อน - ใช่ๆ
หัวผมใหญ่
ขอบคุณพวกคุณจริงๆ นะ
แดดร้อนขนาดนี้
พวกคุณได้ยินอาเหยา
เล่าเรื่องครอบครัวของเราให้ฟัง ก็เลยมาช่วยสินะ
พวกคุณไม่เคยทำไร่ทำนามาก่อน
ก็อย่าหักโหมเกินไป
เก็บได้แค่ไหนก็แค่นั้น
- ทำได้ค่ะ - ฉันกับต้าม่ายก็อยากลองดู
ขอบคุณนะจ๊ะ
โอเคๆ น้าเฟิ่ง
ฉันไปเก็บกับน้า คนที่พี่เขาพามาให้เขาจัดการเอง
ขอตะกร้าหน่อย
- ตะกร้า - น้าเฟิ่งไปเถอครับ
- คนที่ผมพามาผมจัดการเอง - ได้ รบกวนหน่อยนะ
- ไม่รบกวนครับ - ลำบากแล้วนะ
ไปแล้วๆ
ผมน่ะ
ยังตั้งใจเตรียมปลอกแขนมาให้ทุกคนด้วย
สวี่หงโต้ว สีชมพูให้คุณ
สีชมพูคุณเก็บไว้เองเถอะ
ที่แท้ในกระเป๋าคุณไม่ใช่ขนม
ที่นี่เก็บกินได้ตามสบาย ยังจะเอาขนมทำไมอีก
นอกจากปลอกแขน
ยังเตรียมเสื้อกันแดดมาให้สาวสวยทุกคนด้วยละ
กลัวพวกคุณจะโดนแดดเผา
เลือกสักตัว
ใจดีมากเลยค่ะ
มา เหลือตัวหนึ่ง สวยที่สุดให้นาย
หงโต้ว เราเก็บด้วยกันนะ
เกรงใจอะไรขนาดนั้น
วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ
ก็ทำอยู่นี่ไง ช่วยชาวบ้านแก้ไขปัญหา
คือว่า เดี๋ยวผมจะไปกางเต็นท์ก่อนนะ
อาจารย์หู กีตาร์ของนายเอาไว้ที่เต้นก่อนไหม
เหล่าหู ไปกัน
เหล่าหู มา
ชิมดู หวานมากเลยล่ะ
ผมสงสัยจริงๆ
ไอ้ลูกนี่ เปรี้ยวขนาดนี้
เก็บมาจะเอาไปทำอะไรได้
ไม่รู้ละสิ
ลูกเหมยชนิดนี้ไม่ได้เอาไว้กินสดๆ
ส่วนใหญ่เอาไปดองเหล้า
ทำผลไม้เชื่อมหรืออบแห้ง
กินสดๆ ไม่ได้ คุณให้ผมกินเพื่อ
เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งกินไป
ไม่อยากเปรี้ยวคนเดียวนี่นา
เหล่าหม่า อาจารย์หู
รีบเก็บเข้าสิ พวกคุณช้ากันอยู่สองคน
คุยกันอยู่นั่น
อะไรกัน ใครเก็บช้า
เคยได้ยินเรื่องกระต่ายกับเต่าในชีวิตจริงไหม
ผู้ชายอย่างเรา
ดูความอดทนต้องดูกันที่ตอนจบ
ดูก็ดูสิ
นายคิดจริงๆ เหรอว่า สาวๆ ที่มีไลฟ์สไตล์รักสุขภาพอย่างพวกเรา
สู้ชายวัยกลางคนขี้เมา ไม่ออกกำลังกายอย่างพวกนายไม่ได้
อะไรที่เรียกว่าชายวัยกลางคน
ฉันยังหนุ่มยังแน่นอยู่ โอเคไหม
ความบึกบึนฉันไม่เห็น
ลมแรงพัดมาที คุณก็ปลิวแล้ว
เสี่ยวหวง
คุณต้องทำให้ประชาชนสามัคคีกันสิ
ก่อนอื่น ผู้หญิงอย่างเราต้องสามัคคีกัน
ตอบโต้ข้อกล่าวหา ที่ไร้ตรรกะและไร้เหตุผลด้วยข้อเท็จจริง
การกล่าวหาที่ไร้เหตุผล กล่าวหาอะไร
เหล่าหม่า ช่วยตัดสินที
กล่าวหาแบบไร้เหตุผลอะไร ผมกล่าวหาอะไรเหรอ
เสี่ยวหวงพูดถูก
หูโหย่วอวี๋
นายน่ะเป็นแกะดำ
ผมเป็น “อวี๋” ที่มาจาก “ชำนาญ”
คุณนั่นแหละเป็น “หม่า” ที่มาจาก “แกะดำ”
เล่นมุกคำพ้องเสียงซะด้วย ฉันรู้
มา ดื่มน้ำก่อน
- เติมน้ำในร่างกาย - ขอบคุณค่ะ
ดื่มช้าๆ ไม่ต้องรีบ เหนื่อยก็พัก
ต้นเหมยพวกนี้ ลุงชางปลูกคนเดียวเหรอ
ใช่ น้าเฟิ่งเป็นความดันสูง หัวใจก็ไม่ค่อยดี
ทำงานใช้แรงไม่ได้
รดน้ำ ใส่ปุ๋ย ฉีดยา
ลุงชางทำคนเดียว
ลุงชางยังปลูกต้นหอมกับมันฝรั่งด้วย
รวมแล้วประมาณเจ็ดไร่
ปกติพอทำงานในสวนเสร็จ
เขาก็จะไปตัดต้นอ้อมาทำไม้กวาด เก็บเปลือกข้าวโพดมาทำกระบุง
ไม่เคยอยู่ว่างเลย
มิน่าลุงชางถึงเหนื่อยจนป่วย
ไม่หาคนมาช่วยเหรอ
หาคนก็ต้องจ่ายค่าจ้าง
อย่างเช่นเก็บลูกไหม
ค่าจ้างแพง
คนหนึ่งอย่างน้อยก็ 80 หยวน
บ้างเก็บช้า บ้างเก็บเร็ว
แถมยังต้องเลี้ยงข้าว
ดังนั้นพอคนในหมู่บ้านได้ฟังเรื่องของเขา
ใครว่างวันไหนก็จะมาช่วย
ที่จริงก็สนุกดีนะ
ถือซะว่าได้สัมผัสความสุขจากการเก็บเกี่ยว
ไม่ง่ายเลยจริงๆ
เอาเป็นว่า
พวกเราทุกคนสู้ๆ
- สู้ๆ สู้ๆ - ขอบคุณค่ะ
สู้ๆ นะ
อาเฟิ่ง ข้าวมาแล้ว
- พวกเด็กๆ หิวพอดีเลย - มากันแล้ว
จอดดีหรือยัง
- หิวแล้วละสิ - ช้าๆ
เธอมาได้ไง
เป่าผิงขับสามล้อไฟฟ้าไม่เป็น
ฉันไม่มาใครจะมา
กับข้าวพวกนี้อากุ้ยเป็นคนทำ
ฉันแค่คอยช่วย ฉันทำอาหารไม่อร่อย
ฉันก็ทำเป็นแค่อาหารง่ายๆ ปกติ…
เธอทำอร่อยจริงๆ นั่นแหละ
พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว
ฉันเหมือนได้ยินคนกำลังชมฉัน
เธอชมตัวเองหมดแล้ว
จะให้คนอื่นชมยังไง
เธอสองคนนี่จริงๆ เลย
เป็นแบบนี้มาแต่เด็ก นี่ก็ผ่านมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว
แต่ว่านะ ปากของอากุ้ยขี้โม้ได้ทั้งวันจริงๆ
มีแต่ตอนที่เจออาเฟิ่งแหละ ถึงจะเงียบได้
เธอเป็นโรคหัวใจ ฉันเลยยอมให้
ทำไมฉันรู้สึกว่าข้าวอร่อยจังเลย
อร่อยมากจริงๆ
มีใครเอาข้าวอีกไหม ต้าม่าย มา
มาๆๆ
เพิ่มซี่โครงหน่อย
- น้าเฟิ่ง พอแล้วค่ะ - พอแล้ว
- น้านั่งเถอะนะคะ - ไม่ต้องแล้ว
ไม่พอพวกเราเติมเอง
- น้ารีบไปกินเถอะ - เอาไปกินเถอะครับ
น้าเฟิ่ง
แม่หนูกับน้ากุ้ยล่ะคะ
พวกเขาเก็บลูกเหมยอยู่ทางนั้น
ค่อยๆ กินกันไปนะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงใจ
ทำงานมาทั้งเช้า
ไม่อยากขยับตัวเลย
ลุงกับป้าสองผัวเมีย
อายุขนาดนี้แล้ว
ไปเอาแรงมาจากไหนกัน
มีเป้าหมาย ถึงจะมีแรงจูงใจ
พอมีแรงจูงใจ
ถึงจะมีกำลังที่ใช้ไม่หมด
ไม่ว่าชีวิตจะลำบากแค่ไหน
ก็เต็มใจต่อสู้
พูดง่ายๆ ก็คือ
เพื่อให้เซี่ยเฉียงลูกชายของเขาไม่ต้องลำบาก
ไม่งั้นลุงกับป้าจะดิ้นรนขนาดนี้ไปทำไม ว่าไหม
พวกเขาควรปล่อยวางบ้าง
ลูกหลานต่างมีเส้นทางของตัวเอง
ถ้าคิดได้ก็ดี
คนรุ่นนั้นก็เป็นแบบนี้กันหมด
นั่นสิ
เพราะงั้นงานรากหญ้าจึงมีความหมายมาก
ช่วยแบ่งเบาภาระของพวกเขาได้จริงๆ
แบ่งเบาได้บ้างก็ยังดี
มา ซินซิน
ฉันพอแล้ว
ซี่โครงนี่อร่อยมากจริงๆ
อร่อยใช่ไหม เอาไปอีก
ฉันยังเหลืออีกชิ้น ทานชิ้นนี้หมดก่อน
ทำไมหนีมาอยู่ที่นี่ล่ะ
ตรงนี้มีลม มาตากลมน่ะค่ะ
เหนื่อยแย่ละสิ
พอได้อยู่
แล้ว…
คิดอะไรอยู่เหรอ
ฉันกำลังคิดเรื่องน้าเฟิ่ง
น้าเฟิ่งเหรอ
น้าแกลำบากจริงๆ
ยังมีลำบากปลอมๆ ด้วยเหรอ
ตอนนี้ความกดดันในสังคมมากขนาดนี้ ทุกคนต่างก็ลำบาก
มันไม่เหมือนกัน
คนเราถ้ายังมีทางเลือก
จะบอกว่าลำบากไม่ได้
อย่างมากเรียกไม่ง่าย
ไม่ง่ายก็คือลำบากไม่ใช่เหรอ
เหมือนกันซะที่ไหน
คนธรรมดาทั่วไปอย่างเรา
แบบนี้เรียกไม่ง่าย
ทุกคนต่างก็คลำก้อนหินข้ามแม่น้ำใช่ไหมล่ะ
บางคนกินหม้อไฟ
ร้องเพลงไป เรือก็ข้ามแม่น้ำไปได้แล้ว
เลยรู้สึกว่ามันง่าย
คุณดูน้าเฟิ่งกับลุงชางสิ
พวกท่านเป็นประเภท… ข้ามแม่น้ำ ข้ามไปๆ
จู่ๆ น้ำก็ขึ้นใช่ไหม
ถูกกระแสน้ำแห่งโชคชะตา
ซัดพาจมๆ ลอยๆ สำลักน้ำมาตลอดทาง
ไม่รู้ว่าถูกซัดไปทางไหน
ฟังคุณพูดแบบนี้แล้ว
ยิ่งรู้สึกลำบากขึ้นไปอีก
เดิมก็ลำบากอยู่แล้วนี่
คุณไม่คิดว่าลำบากเหรอ
ผมคิดว่า…
พวกท่านไม่ลำบากขนาดนั้น
ขนาดนี้ยังไม่ลำบากอีกเหรอ
ถ้าว่าตามที่คุณพูด เมื่อก่อนก็ลำบากจริงๆ
แต่ตอนนี้
ก็แค่ไม่ง่ายจริงๆ
มาตรฐานของเราสองคนไม่เหมือนกันหรือเปล่า
แล้วมาตรฐานของคุณใช้อะไรเป็นตัวกำหนด
คือการวางทุกคนอยู่ในเส้นเดียวกัน แล้วสุ่มออกมาเปรียบเทียบ
ใครลำบาก ใครค่อนข้างลำบาก
ง่าย ไม่ง่าย และลำบาก
มีมาตรฐานที่ทุกคนยอมรับร่วมกันอยู่จริงๆ
แต่จุดเริ่มต้นของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
บางคนเกิดมา จุดเริ่มต้นของเขา
ก็อยู่ในเส้นชัยของคนอื่นแล้ว
ถ้าในหม้อไฟของพวกเขาขาดของหายาก
พวกเขาก็รู้สึกทุกข์ใจแล้ว
แถมยังทุกข์ใจจริงๆ ด้วย
เพราะความรู้สึกและการมองปัญหา ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
ดังนั้นจะเอามาเปรียบเทียบกันได้ยังไง
ไม่ว่าจะอยู่ในจุดไหน
ก็มักมีคนที่ลำบากกว่าคุณเสมอ
ขณะเดียวกันก็มีคนที่ง่ายกว่าคุณ
ดังนั้นคนเรา
เปรียบเทียบได้แค่กับตัวเอง ใช้ตัวเองในตอนนี้เป็นมาตรฐาน
ไปเปรียบเทียบกับตัวเองในอดีต อนาคต
และในอีกหลายๆ ช่วงเวลา
คุณรู้สึกว่าตอนนี้น้าเฟิ่งสุขสบายแล้วเหรอ
ในเมื่อผ่านช่วงที่ลำบากที่สุดมาแล้ว
งั้นช่วงเวลาต่อจากนี้
ก็จะดีขึ้นไปเรื่อยๆ
ผลไม้หลังอาหาร
เธอคิดดู อาเหยาน่ะ
ได้หาคนมาไลฟ์สดช่วยเกษตรกร
แค่คืนเดียวก็ขายได้เป็นสิบตันแน่ะ
เสี่ยวหวงเป็นคนประสานงาน
อาเหยาเป็นคนไปคุย
ที่ร้านของเรา
มีคนจองไปแล้วหนึ่งพันกิโลกรัม
ส่วนที่เหลือก็ให้รถใหญ่มาขนไปแล้ว
ดีจัง
ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ
ไม่ใช่ขายไม่ได้ราคา ก็เน่าเต็มสวนไปหมด
นั่นน่ะสิ
เรื่องที่ผ่านไปแล้วอย่าพูดถึงอีกเลย
บ้านใครก็ลำบากกันทั้งนั้น
บ้านฉันเองก็ไม่ต่างกัน
ต้าหยางกับเสี่ยวซีสอบเข้ามาหาลัยตามๆ กัน
ค่าครองชีพเอย ค่าเทอมเอย
ทำฉันกับเจ๋อชิงยุ่งตัวเป็นเกลียว
แม่ พวกหนูทานเสร็จแล้ว
แม่ไปช่วยเก็บหน่อยสิ
พวกหนูจะไปเก็บผลไม้กันต่อ
งั้นพวกเธอเก็บกันไปก่อนนะ
หนักชะมัดเลย
ฉันเองๆ มาๆ ฉันเอง
มาๆ ช่วยกันยกดีกว่า ช่วยกันยก
ช้าๆ นะ
เธอพักก่อน
อาเฟิ่ง
ทำอะไรของเธอ
ให้พี่อาชาง ให้คนป่วย ไม่ได้ให้เธอสักหน่อย
เขาไม่ถือว่าเป็นคนป่วยหรอก ไม่ได้ร้ายแรงสักหน่อย
โลหิตจางจนเป็นลมไปแล้ว
ยังไม่ร้ายแรงอีกเหรอ
ให้ตายสิ
ฉันจะว่ายังไงพวกเธอดี
ที่บ้านเลี้ยงไก่เอาไว้ ก็เสียดายไม่กล้ากิน
เอาไปขายจนหมด
ในสวนก็มีผลผลิต
ทำงานก็มีค่าแรง
หนี้สินที่เคยติดค้างก็ใช้หมดไปนานแล้ว
ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ว่าทำไมพวกเธอสองผัวเมีย
ต้องใช้ชีวิตอย่างตระหนี่ถี่เหนียวขนาดนี้ด้วย
พวกเราเก็บเงินไว้ใช้ตอนแก่
ไม่ได้ไม่มีเงินใช้สักหน่อย
เธอเอาแต่พูดว่าเก็บไว้ใช้ตอนแก่
งั้นฉันถามเธอหน่อย
เก็บไว้ใช้ตอนแก่ก็ต้องมีชีวิตให้ถึงแก่เสียก่อน
สองผัวเมียยังไม่ทันแก่ก็หักโหมจนล้มป่วย
ไปหาหมอไม่ต้องใช้เงินเหรอ
หมดเงินไปกับค่ารักษา เธอไม่เสียดายเหรอ
คนฉลาดอย่างเธอ
ทำไมกลับไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้
ทำไมร้องให้แล้วล่ะ ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย
เปล่า ลมพัดเข้าตา
ได้ ลมพัดๆ
ตอนนี้เธอยืนอยู่ในที่ที่มีลมพัด
มาๆๆ
ให้ฉันช่วยเช็ดลมให้เธอเอง
ไหนดูซิ
เช็ดลมหน่อย เช็ดลมหน่อย
เลิกเก็บได้แล้ว ไปนั่งพักกันก่อน
มาสิ
ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเธอเลย
เธอพาฉันไปส่งที่โรงบาล
วันนี้ก็ยังมาช่วยฉันอีก
ก่อนหน้านี้ ฉันทำท่าทางไม่ดีกับเธอ
ขอโทษนะ
เธอยอมรับแล้วละสิ
เธอน่ะทำท่าทางไม่ดีใส่ฉัน
อาเฟิ่ง
เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาสามสิบกว่าปีแล้ว
เธอยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ
พูดอะไรไม่คิด ปากไม่มีหูรูด
คนในหมู่บ้านผิดใจกับฉันไปกว่าครึ่ง
แต่ฉัน อากุ้ย ฉันจะมีเจตนาร้ายอะไร
เธอยังเอาแต่ว่าฉันโอ้อวดแล้วโอ้อวดอีก
ก็ใช่ บางทีน่ะ
ฉันก็โอ้อวดไปหน่อยจริงๆ
แต่ที่ฉันโอ้อวดก็มีเหตุผลนะ
ครอบครัวฉัน
แต่ก่อนยากจนมากเลยใช่ไหม
ถึงจะไม่ใช่ยากจนที่หนึ่ง ก็ไม่พ้นที่สอง
ใช่ไหมล่ะ
บ้านใหม่ก็เพิ่งสร้าง
หลังจากต้าหยางเรียนจบมีงานทำ
ฉันรู้
ถึงฉันจะโอ้อวดยังไง
ฉันก็ไม่มาโอ้อวดกับเธอหรอก
ใช่ไหม
เธอยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ
ข้างในกางเกงสวยๆ ก็มักใส่กางเกงขาดๆ เอาไว้ตลอด
เธอมีคิดอะไรอยู่ในใจ
ก็ควรจะบอกฉัน
เธอไม่พูดออกมา ฉันจะรู้ได้ยังไง
เธอฉลาดมีไหวพริบ
ฉันตรงไปตรงมา
เธอว่าฉันดีกับเธอไหมล่ะ
ถ้าในสวนฟักทองของฉันปลูกฟักทองลูกหนึ่ง
ฉันต้องแบ่งครึ่งหนึ่งให้เธออยู่แล้ว
ในสวนของเธอเก็บหัวหอม
เก็บมันฝรั่ง เก็บแอปเปิล หรือเก็บลูกเหมย
ครั้งไหนบ้างที่ฉันไม่มา
ฉันรู้ว่าเธอดีกับฉัน
ไม่ต้องมาพูดเอาใจฉันเลย ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดจริงหรือเปล่า
เธอเองก็บอกแล้วว่า พวกเราเป็นเพื่อนกันมาสามสิบกว่าปี
เธอยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ
ฉันยอมไม่พูด ดีกว่าพูดโกหก ใช่ไหม
เรื่องนี้ก็จริงอยู่
คราวก่อนเธอยังหาว่าฉันอิจฉาเธออยู่เลย
ตอนนั้นอารมณ์ร้อน เลยพูดจาส่งเดชไป
ฉันอิจฉาเธอจริงๆ นะ
เพราะอะไร
เพราะอะไร ต้าหยางกับเสี่ยวซีรักดีแบบนั้น
ฉันก็ไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย
ทำไมชีวิตฉันถึงได้อาภัพแบบนี้ล่ะ
ลูกสาวอายุสิบกว่าก็… ก็จากไปแล้ว
เหลือแค่ลูกชายคนเดียว
ฉันก็กลัวเหมือนกัน
ลูกชายอยากได้อะไร ฉันก็ต้องหามาให้เขาอยู่แล้ว ถูกไหม
เธอดูสิ เขาไปหางานทำ
เป็นยามที่โกดังก็ดีอยู่แล้ว
หาเงินไม่พอใช้ ฉันก็ให้เขา
ใครจะคิดล่ะว่าเขาจะไปขโมยของ
สอนลูกชายได้ไม่ดีจริงๆ
ถูกจับเข้าไปแล้ว
ผ่านมานานขนาดนี้
เขาก็น่าจะหลาบจำแล้วแหละ ว่าไหม
กลับตัวกลับใจ
แต่คนคนหนึ่งทำผิดไปแล้ว
ก็เงยหัวไม่ขึ้นไปตลอดชีวิต
ในชุมชนมีเรื่องดีๆ ใครล่ะจะคิดถึงเขา
ถ้าบ้านไหนมีของหาย
ต้องคิดถึงเขาเป็นคนแรกแน่ ใช่ไหม
เรื่องนี้มันก็มีความเป็นเป็นไปได้นะ
ฉันกับตาเฒ่าคิดว่า เราสองคนหาเงินให้ได้เยอะๆ
แล้วดาวน์บ้านในเมื่องให้เขาสักหลัง
จะขับรถก็ดี หรือขายผักก็ได้
ทำค้าขายเล็กๆ ยังไงก็ดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆ ใช่ไหม
อาเฟิ่ง
เธอลำบากเกินไปแล้ว
ทั้งชีวิตเอาแต่คิดเผื่อลูก
ใครบ้างที่ไม่คิดเพื่อลูก เธอไม่คิดเหรอ
พอบอกจะไปชิงเต่า กระเป๋าเล็กกระเป๋าใหญ่
ของที่เธอเตรียมน่ะ เปิดร้านเล็กๆ ได้เลยนะ
นั่นเพราะต้าอย่างกับเสี่ยวซี อยู่ที่ชิงเต่านี่นา ฉันก็เลย…
ฉันไม่ได้บอกเธอ เธอเลยไม่รู้
ต้าหยางน่ะ ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ
ทุกครั้งพูดซะดิบดี
“มาที่ชิงเต่าสิครับ มากินอาหารทะเล”
แต่ทุกครั้งพอใกล้ถึงวันจะไป
ไม่มีเรื่องนี้ก็มีเรื่องนั้น
ครั้งนี้นะ ตั๋วเครื่องบินซื้อเรียบร้อยแล้ว
เขากลับบอกว่าหัวหน้าให้เขาไปทำงานนอกพื้นที่
ไปทำงานนอกพื้นที่แล้วยังไง ก็เป็นเรื่องปกติ ใช่ไหม
เธอจะรู้อะไร
ต้าหยางไปทำงานนอกพื้นที่ แต่เสี่ยวซีไม่ได้ไปนี่นา
เสี่ยวซีก็ไม่เห็นบอกว่าให้พวกเราไปก่อน
เสี่ยวซีก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน
เสี่ยวซีคงคิดว่ารอตอนที่พี่ชายอยู่
ค่อยให้พวกเธอไป
ยังไงฉันก็คิดไว้แล้ว
ครั้งหน้าเรียกฉันไป ให้ตายฉันก็ไม่ไปหรอก
ให้ดีพวกเขาก็ไม่ต้องกลับมาด้วย
วันๆ เทศกาลนี้ให้อั่งเปา
เทศกาลนั้นก็ให้อั่งเปา
ใครจะไปสนใจเงินไม่กี่ร้อยหยวนนั่น
ไม่ใช่เก็บไว้ แล้วคืนให้ตอนพวกเขากลับมาหรือไง
ใช่
เธอเลิกดื่มชานี่ได้แล้ว
เธอดูสิ
เหลือแต่กากใบชา
เททิ้งๆ
ดื่มของฉันนี่
เธอดูนะ
เสี่ยวซีเอามาให้ฉัน
ชาชั้นดี แพงมาก
พอแล้วๆ
ทำไมฉันพูดถึงเสี่ยวซีลูกไม่รักดีอีกแล้วล่ะ
- หอมจัง - อร่อยใช่ไหม
ฉันสภาพแบบนี้ จะถ่ายอะไรอีก
เหนื่อยกันหรือเปล่า
- ไม่เหนื่อย - แล้วพรุ่งนี้จะมาเก็บอีกไหม
นายฆ่าฉันเถอะ
ตีให้ตายฉันก็ไม่มา
อาจารย์หู
อาจารย์หูที่สอนพวกเราร้องเพลง
อาจารย์หู
สวัสดีเด็กๆ
- สวัสดีค่ะอาจารย์หู - สวัสดีครับอาจารย์หู
สวัสดีทุกคน
- ไว้เจอกันครับอาจารย์หู - ไว้เจอกันค่ะอาจารย์หู
ไว้เจอกันนะเด็กๆ
- บ๊ายบาย - ไว้เจอกันค่ะอาจารย์หู
น่ารักจังเลย
เยี่ยมนี่ อาจารย์หู
ตอนนี้เป็นอาจารย์หูจริงๆ แล้ว
อีกสักสองวัน
ฉันจะไปขอบรรจุ
อย่างคุณเนี่ยนะ ขี้โม้ไปเถอะ
พรุ่งนี้ผมไม่มาแล้วนะ
ผมต้องไปดูไร่ชาที่ฝูเจี้ยน
คุณหาพาร์ทเนอร์ได้แล้วเหรอ
เพื่อนเรียนมหาลัย เคยนอนเตียงชั้นบนของผม
ไม่รังเกียจที่ผมจน
คุณกวนโอ๊ยขนาดนี้ เขายังไม่รังเกียจคุณอีก
คุณต้องรักษาเขาไว้ดีๆ ล่ะ
ดูคุณพูดเข้าสิ
โบราณว่าไว้
“บุตรไม่รังเกียจมารดาอัปลักษณ์ สุนัขไม่รังเกียจเจ้านายยากจน”
คนโบราณว่าเอาไว้
“คุณช่างปากหมาจริงๆ”
อย่างคุณเนี่ย ชีวิตนี้อย่าหวังว่าจะได้บรรจุ
แต่ผมมีนักเรียนนะ
อรุณสวัสดิ์ ต้าม่าย
ท่านหม่า ทำไมตื่นเช้าจังเลย
วันนี้จะเดือนทางไม่ใช่เหรอคะ
ใช่
ตื่นเช้าหน่อย มานั่งสมาธิสงบจิตสงบใจน่ะ
ผมเห็นไฟในห้องคุณเปิดอยู่ตลอด ไม่นอนเหรอ
เมื่อวานตอนกลางวันทำงานเหนื่อยเกินไป
กลับมาหัวถึงหมอนก็หลับไปเลย
ตื่นขึ้นมาตอนประมาณตีสาม เลยเขียนนิยายมาถึงตอนนี้
ราบรื่นไหม
นิยายรายตอนใกล้จบแล้วค่ะ
งั้นก็จะได้พักแล้วสินะ
พักไม่ได้หรอก
รีบกลับไปหางานทำเหรอ
ไม่ใช่หางานหรอกค่ะ
ฉันจะเขียนเรื่องใหม่
ตัดสินใจแล้วเหรอ
ตัดสินใจแล้ว
ฉันคิดว่าฉันก็ยังชอบการเขียนนิยายอยู่ดี
แม้ว่าบางครั้งจะรู้สึกเจ็บปวด
แต่ความเจ็บปวดเป็นส่วนประกอบ ของงานสร้างสรรค์ไม่ใช่เหรอคะ
คุณอยากทำมันออกมาให้ดี มันยากมากจริงๆ
แถมยังดูเหมือนว่า
ไม่ว่าจะทำอะไรก็ยากทั้งนั้น
อย่างเช่น ถ้าคุณไปหางานทำ
ยังต้องกังวลเรื่องเคพีไอ
งั้นก็ช่างมันเถอะ
ก็ใช่
อย่าได้… เดินทางลัดเด็ดขาด
ต้องเลือกเส้นทางที่ตัวเองอยากจะเดิน
เพราะงั้นเลยต้องเรียนจากท่านหม่าไงคะ
อย่างคุณ
เคยสร้างธุรกิจสำเร็จ และก็เคยล้มเหลว
คุณเคยหาเงินได้มากมาย แต่ทุกอย่างก็กลายเป็นศูนย์
แต่คุณก็ยังไม่ยอมแพ้
คุณยังมีความกล้าที่จะออกเดินทางอีกครั้ง
ฉันน่ะ…
ถูกโลกภายนอกรบกวนได้ง่ายมาก
ใส่ใจเชื่อเสียงผลประโยชน์
วันๆ เอาแต่กังวลกับเรื่องไม่แน่นอนในอนาคต
อย่างพวกคุณน่ะ
ต้องต่อสู้กับคนเป็นร้อยเป็นพัน
ฉันแค่ต่อสู้กับตัวเอง
ก็หน้าม่อยคอตกแล้ว
ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ
ไม่ได้เรื่องตรงไหนกัน
คุณดูในสนามรบสิ
ใครบ้างที่ไม่หน้าม่อยคอตก
ใช่ไหม
นั่นไม่สำคัญเลย
สิ่งสำคัญก็คือ
สุดท้ายแล้วคุณจะลุกขึ้นมาได้อีกครั้งหรือไม่
คุณลุกขึ้นใหม่อีกครั้งได้ ถูกจะเป็นผู้กล้าหาญ
เพราะฉะนั้น
เราต้องเรียนรู้จากกันและกัน
ขอให้ลมแรงโหมกระหน่ำ
พัดเมฆสลาย ให้เห็นตะวัน
ทุกๆ วันต่อจากนี้ล้วนเป็นวันที่ดี
อรุณสวัสดิ์
ใช่อาจารย์หูไหมน่ะ
คุณก็ไปด้วยเหรอ
ยังไงผมก็ไม่มีอะไรทำ
ไปทานมื้อกลางวันฟรี
ไปกันเถอะ
นี่คือซาลาเเปาที่น่าน่าซื้อให้เราเมื่อเช้า
- เป็นอะไร - แขนง่อยแล้ว
เด็กผู้หญิงเนี่ยนะ อ่อนแอจริงๆ
อาจารย์หูต้องมาเล่นตลกแน่ๆ
- ไปกัน - ฉันถามเซี่ยจือเหยาก่อนว่าไปไหม
ไม่ต้องถามหรอก
เขาไปเมืองเก่ากับเสี่ยวหงแล้ว
เถ้าแก่เจ้าของโฮมสเตย์ในหมู่บ้าน ที่สร้างไม่เสร็จกลับมาแล้ว
ไม่กล้ากลับมาที่นี่
งั้นเหรอ
- งั้นโฮมสเตย์นั่นคงเจ๊งแล้วใช่ไหม - เจ๊งแล้ว
- เจ๊งแล้วจะทำยังไง - หาคนมารับช่วงต่อไง
รีบไปกันเถอะ