WEBVTT

01:33.000 --> 01:34.240
ที่จริงหนู

01:34.320 --> 01:35.960
ทำอาหารที่ซับซ้อนไม่เป็น

01:36.040 --> 01:38.480
ทำเป็นแค่เมนูตายตัวง่ายๆ ไม่กี่อย่าง

01:39.960 --> 01:42.440
ย่าคะ เราออกไปกินข้างนอกกันดีไหม

01:43.120 --> 01:45.800
หนูพาย่าไปร้านอาหารดอกเก๋อซัง ทานไก่อบขิง

01:47.000 --> 01:50.080
นี่ก็ทำเสร็จแล้ว จะออกไปกินทำไม

01:59.120 --> 02:01.720
หอมจัง ได้กลิ่นตั้งแต่อยู่ข้างนอกแน่ะ

02:03.200 --> 02:05.720
คุณไปเฝ้าไข้ไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาแล้วล่ะ

02:07.320 --> 02:09.400
น้าเฟิ่งไม่ให้ผมอยู่ที่นั่น ให้ผมกลับมา

02:09.479 --> 02:11.080
ทำอะไรอร่อยๆ ให้ย่ากินเหรอ

02:11.160 --> 02:12.000
คุณดูสิ

02:17.040 --> 02:19.680
ที่คุณบอกกินข้าวกับย่า ก็คือวางยาพิษย่างั้นเหรอ

02:21.080 --> 02:22.560
ไม่กินก็ไสหัวไป

02:22.640 --> 02:24.280
พูดมาก

02:27.960 --> 02:30.640
จะบอกให้นะ นี่เป็นสูตรที่บ้านของฉัน

02:30.720 --> 02:32.800
หน้าตาอาจดูธรรมดา

02:32.880 --> 02:34.720
แต่รสชาติใช้ได้เลย ชิมดูสิ

02:34.800 --> 02:36.600
ปลาน้ำแดงนี่ ฉันค่อนข้างมั่นใจ

02:46.560 --> 02:47.480
เป็นไง อร่อยใช่ไหม

02:50.560 --> 02:51.400
คุณใส่น้ำส้มเหรอ

02:52.040 --> 02:52.960
ดับคาวไง

02:53.520 --> 02:54.680
ใส่ไปเท่าไหร่

02:55.720 --> 02:56.960
พอๆ กับซีอิ๊วดำ

02:58.760 --> 03:00.480
คุณยูนนานชอบกินเปรี้ยวไม่ใช่เหรอ

03:00.560 --> 03:03.280
เห็นมีพวกตีนไก่เปรี้ยว ปลาต้มมะละกอเปรี้ยว

03:03.360 --> 03:05.640
ใช่ ย่าชอบกินเปรี้ยว

03:05.720 --> 03:06.600
ย่าชิมหน่อย

03:11.920 --> 03:13.560
ไม่เลวเลย อร่อย

03:13.640 --> 03:15.120
- ใช้ได้นะคะ
- มา

03:16.160 --> 03:17.440
ย่าตักใหั

03:19.560 --> 03:21.040
ย่า ย่าครับ ไม่ต้องเยอะขนาดนั้น

03:21.120 --> 03:22.480
มาๆๆ กินเยอะๆ

03:26.280 --> 03:27.720
- กินสิ
- กินครับ

03:27.800 --> 03:28.760
กิน

03:35.240 --> 03:36.240
อร่อย

03:38.520 --> 03:41.600
ถ้ารู้แต่แรก ตอนเที่ยงให้ร้านส่งไก่อบขิงมาก็ดี

03:42.600 --> 03:43.520
ก็พอใช้ได้

03:43.600 --> 03:45.520
ถึงจะหั่นเนื้อหนาเกินไปหน่อย

03:45.600 --> 03:47.320
พอใช้แป้งมันนวดก็ไม่แข็งแล้ว

03:47.400 --> 03:49.240
ต่อไปพวกผักไม่ต้องใส่ซีอิ๊วดำ

03:49.320 --> 03:51.000
ใส่ซีอิ๊วขาว น้ำมันหอยก็พอ

03:55.880 --> 03:57.640
เปรี้ยวเหรอ ให้ผมชิมหน่อย

04:06.040 --> 04:08.000
เปรี้ยวชะมัด ไม่ต้องกินแล้ว

04:08.080 --> 04:09.720
เปรี้ยวจริงๆ เนอะ คุณลองชิมอีกสิ

04:15.720 --> 04:17.279
พวกเราหยุดก่อนที่ฟันจะสึกเถอะ

04:18.160 --> 04:21.240
องุ่นพวงเดียวกันมันคงไม่หวานขึ้น
เพราะเห็นใจที่พวกเรากินเยอะหรอก

04:23.400 --> 04:25.560
คนขายองุ่นบอกฉันว่าไม่เปรี้ยวนะ

04:25.640 --> 04:27.400
ฉันชิมไปสองลูกก็ไม่เปรี้ยว

04:29.200 --> 04:30.040
พวงเดียวกันไหม

04:31.040 --> 04:32.520
- ไม่ใช่
- งั้นก็ถูกแล้ว

04:32.600 --> 04:34.920
ไม่ใช่พวงเดียวกัน
อาจไม่ใช่องุ่นต้นเดียวกันด้วยซ้ำ

04:36.200 --> 04:37.360
งั้นก็เสียของทิ้งแล้วสิ

04:38.720 --> 04:41.320
ทำแยมหรือไวน์ก็ได้ วิธีมีเยอะกว่าปัญหาเสมอ

04:46.040 --> 04:47.360
คุณชอบกินลูกเหมยไหม

04:48.200 --> 04:49.040
ชอบสิ

04:50.360 --> 04:52.920
งั้นเราชวนคนในเรือนพักทำกิจกรรมกันดีไหม

04:54.040 --> 04:54.880
ทำกิจกรรมเหรอ

04:55.480 --> 04:57.920
ไปเก็บผลไม้ที่สวน กินไปเก็บไป

04:58.520 --> 05:00.080
ค่าใช้จ่ายล่ะ คนละเท่าไหร่

05:00.840 --> 05:03.400
เรื่องเงินไม่ต้อง ผมเลี้ยงเอง รวมอาหารด้วย

05:04.440 --> 05:07.080
งั้นก็ไม่มีปัญหา เถ้าแก่เลี้ยงทั้งที ไปตอนไหนล่ะ

05:08.640 --> 05:11.400
ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ งั้นก็พรุ่งนี้แล้วกัน

05:11.480 --> 05:12.640
พรุ่งนี้เหรอ

05:12.720 --> 05:14.120
- คุณมีธุระเหรอ
- เปล่าหรอก

05:14.200 --> 05:15.360
งั้นก็ตามนี้

05:15.440 --> 05:17.240
พรุ่งนี้น่าน่าต้องไปที่ร้านนี่

05:18.160 --> 05:19.560
งั้นก็ปิดร้าน

05:21.280 --> 05:22.520
เยี่ยมไปเลยค่ะ เถ้าแก่

05:23.520 --> 05:24.880
- ใช้ได้ๆ
- มา

05:30.080 --> 05:31.080
ร้อนชะมัด

05:33.560 --> 05:34.480
ขอโทษๆ

05:35.160 --> 05:36.120
แม่เจ้า

05:39.320 --> 05:40.320
พร้อมกันหรือยัง

05:40.400 --> 05:43.360
- พร้อมแล้วครับ
- พร้อมแล้วค่ะ

05:43.440 --> 05:44.520
ถามอีกรอบนะ

05:44.600 --> 05:46.040
พร้อมหรือยัง

05:46.120 --> 05:48.640
- พร้อมแล้วครับ
- พร้อมแล้วค่ะ

05:48.720 --> 05:50.240
ไปกัน

05:53.640 --> 05:54.480
ร้อง

05:54.560 --> 05:56.480
ดวงตะวัน ดวงตะวัน

05:56.560 --> 06:02.360
นำพาแสงเจ็ดสีมาให้พวกเรา

06:03.240 --> 06:07.480
สาดส่องดอกไม้ในใจของพวกเรา

06:07.560 --> 06:11.880
ที่น่ารักงดงาม

06:11.960 --> 06:14.080
วันนี้พวกเรา

06:14.160 --> 06:16.240
เติบโตท่ามกลางแสงตะวัน

06:16.320 --> 06:20.320
พรุ่งนี้พวกเราจะไปสร้างโลกที่มีสีสัน

06:20.400 --> 06:22.760
มา มา มา

06:22.840 --> 06:25.040
มา มา มา

06:25.120 --> 06:27.200
มา มา มา

06:27.280 --> 06:29.360
มา มา มา

06:29.440 --> 06:31.160
แสงเจ็ดสี แสงเจ็ดสี

06:31.240 --> 06:33.720
แสงหลากสีจากดวงตะวัน

06:33.800 --> 06:35.760
เรานำพาฝันเจ็ดสี

06:35.840 --> 06:39.720
มุ่งหน้าสู่อนาคต

06:39.800 --> 06:42.360
อีกรอบหนึ่ง ไป

06:42.440 --> 06:45.200
(เพื่อทุกอย่างของเด็กๆ)

06:53.720 --> 06:54.600
ลืมแก้วเก็บความร้อน

06:58.560 --> 07:02.680
นำพาฝันเจ็ดสี มุ่งหน้าสู่อนาคต

07:03.560 --> 07:07.280
พระจันทร์เต็มดวงบนฟ้า

07:07.360 --> 07:10.880
มีเงาบนพื้นดินอยู่เคียงข้าง

07:10.960 --> 07:15.920
ร่วมเรียงเคียงคู่คอยติดตาม

07:18.120 --> 07:22.000
ลมโบกโบย เมฆเบาบาง

07:22.080 --> 07:25.720
เส้นสายบนท้องฟ้า

07:25.800 --> 07:31.200
คือสิ่งที่เครื่องบินทิ้งเอาไว้

07:34.800 --> 07:39.880
ดอกไม้บานในเมฆสีรุ้ง

07:40.480 --> 07:42.120
ใครกันทิ้งมันเอาไว้…

07:43.360 --> 07:44.440
- ทานให้อร่อยค่ะ
- ขอบคุณครับ

07:44.520 --> 07:45.360
ขอบคุณค่ะ

08:11.120 --> 08:11.960
น่าน่า

08:13.120 --> 08:14.920
แจ้งไว้หน่อยนะ

08:15.000 --> 08:17.200
พรุ่งนี้ปิดร้าน ไปทำกิจกรรม

08:18.800 --> 08:19.640
กิจกรรมอะไรคะ

08:19.720 --> 08:22.120
ก็ที่เรือนพักของเรา ไปเก็บผลไม้ที่สวนด้วยกัน

08:22.200 --> 08:23.880
กินเต็มที่ เก็บตามสบาย พี่อาเหยาเลี้ยง

08:23.960 --> 08:25.440
จริงเหรอ

08:25.520 --> 08:26.720
เยี่ยมไปเลย

08:27.760 --> 08:29.600
ประธานเซี่ย สมกับที่เป็นไอดอลของฉันจริงๆ

08:30.560 --> 08:31.400
คือว่า

08:32.080 --> 08:34.799
พรุ่งนี้น่ะ ถ้าจะให้ดีใส่ชุดเก่าๆ หน่อย

08:34.880 --> 08:36.840
ใส่ขายาวแขนยาว

08:36.919 --> 08:39.280
เพราะในสวนผลไม้ ไม่ใช่โคลนก็เป็นพวกกิ่งไม้

08:39.919 --> 08:41.159
แล้วก็อย่าลืมทากันแดด

08:41.240 --> 08:42.120
เธอบอกทุกคนหน่อยนะ

08:42.200 --> 08:44.120
ได้ ฉันจะสร้างห้องแชทบอกทุกคนนะ

08:44.200 --> 08:45.040
โอเค

08:53.280 --> 08:54.120
เสี่ยวชุน

08:54.960 --> 08:55.800
อาจารย์หู

08:56.960 --> 08:58.040
น่าน่า

08:58.640 --> 09:00.320
อเมริกาโน่เข้มๆ สามช็อต

09:00.400 --> 09:01.720
- ได้
- ขอบคุณ

09:04.240 --> 09:06.800
ใช่สิ พรุ่งนี้พวกเราไปเก็บผลไม้ที่สวนกัน

09:06.880 --> 09:08.600
เธอจะไปเก็บผลไม่ที่สวนเหรอ

09:08.680 --> 09:10.160
ทุกคนไปด้วยกัน

09:10.760 --> 09:13.160
ทุกคนเหรอ ฉัน… ฉันก็ต้องไปด้วยเหรอ

09:13.240 --> 09:14.360
ฉันไม่ไปดีกว่า

09:14.440 --> 09:16.200
พวกเธอไปเถอะ ฉันไม่ไป

09:17.120 --> 09:18.520
ทำไมไม่ไปล่ะ พรุ่งนี้มีสอนเหรอ

09:20.120 --> 09:22.080
พูดถึงเรื่องสอน นึกอะไรขึ้นมาได้พอดี

09:22.160 --> 09:23.920
วันนี้ฉันพบเรื่องอัศจรรย์บางอย่าง

09:25.280 --> 09:26.520
เรื่องอัศจรรย์อะไร

09:26.600 --> 09:28.880
เธอบอกฉันไม่ใช่เหรอว่าครูสอนหีบเพลง

09:28.960 --> 09:30.600
ของโรงเรียนอนุบาลออกไปแล้ว

09:30.680 --> 09:32.200
เธอเดาซิว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น

09:32.280 --> 09:35.440
ฉันเพิ่งสอนเสร็จ
จู่ๆ ก็มีครูคนหนึ่งเล่นหีบเพลงเป็นแล้ว

09:35.520 --> 09:37.040
เธอว่าอัศจรรย์ไหมล่ะ

09:37.960 --> 09:39.200
เดี๋ยวสิ

09:39.280 --> 09:40.520
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน

09:40.600 --> 09:42.360
เป็นไอเดียของพี่เหยา นายไปหาเขาสิ

09:45.960 --> 09:47.240
ไม่ใช่เธอจริงๆ ด้วย

09:51.800 --> 09:53.160
ทำอะไรของเขาเนี่ย

09:54.120 --> 09:56.440
มีอะไรทำไมไม่พูดกับฉันเอง อ้อมโลกซะขนาดนั้น

09:57.000 --> 09:57.840
ทำไม

09:58.600 --> 09:59.720
สงสารฉัน

10:00.560 --> 10:02.240
ช่วยทำให้ฉันมีตัวตนหรือไง

10:04.680 --> 10:05.760
ไม่เข้าท่าเลย

10:07.920 --> 10:08.760
ไม่ใช่สิ

10:10.440 --> 10:11.920
นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง

10:13.080 --> 10:14.680
อะไรคือสงสารนาย

10:14.760 --> 10:16.440
นายขังตัวอยู่แต่ในห้องทั้งวัน

10:16.520 --> 10:18.720
บรรยากาศอึมครึมแบบนั้น เพลงก็แต่งไม่ได้

10:18.800 --> 10:20.000
สภาพจิตใจย่ำแย่ลงทุกวัน

10:20.080 --> 10:21.640
ทุกคนเป็นห่วงนายมาก

10:21.720 --> 10:24.160
พี่เหยาเลยคิดวิธีนี้ให้นายเดินออกมา

10:24.240 --> 10:25.560
ปรับเปลี่ยนอารมณ์บ้าง

10:26.800 --> 10:29.480
ถึงยังไงฉันก็เป็นศิลปิน

10:29.560 --> 10:31.640
ให้ฉันไปสอนเด็กร้องเพลง

10:31.720 --> 10:33.440
ฉัน… ยังได้ปรับเปลี่ยนอารมณ์

10:33.520 --> 10:34.960
ฉันเดินออกมา แล้วให้เดินไปไหนล่ะ

10:35.040 --> 10:36.680
เด็กแล้วยังไง

10:36.760 --> 10:38.760
เด็กๆ น่ะเรียบง่ายที่สุดแล้ว

10:38.840 --> 10:40.200
พวกเขาไม่สนใจอายุ

10:40.280 --> 10:41.480
รายได้ ฐานะทางสังคมของนาย

10:41.560 --> 10:43.240
พวกเขารู้แค่ว่าอาจารย์หู

10:43.320 --> 10:44.160
อาจารย์เก่งจริงๆ

10:44.240 --> 10:47.040
ดังนั้นนายช่วยวางความเย่อหยิ่ง
และชื่อเสียงลงมาหน่อยได้ไหม

10:47.120 --> 10:50.000
ผู้ใหญ่อย่างเรา
สามารถเรียนรู้จากเด็กได้ตั้งเยอะ

10:50.080 --> 10:52.280
นายเลิกพูดได้แล้ว หลบไป

11:59.720 --> 12:02.480
(ข้อความ)

12:02.560 --> 12:04.600
(น่าน่า: ฉันตั้งกลุ่มแชทแล้ว
เลิกทำเป็นไม่เห็นเถอะ)

12:07.000 --> 12:09.760
(กลุ่มแชทบ้านโหย่วเฟิง)

12:09.840 --> 12:13.760
(พรุ่งนี้แปดโมงเช้ารวมตัว
อย่าลืมสวมเสื้อผ้าเก่าๆ และครีมกันแดด)

12:21.800 --> 12:23.680
(กลุ่มแชทบ้านโหย่วเฟิง)

12:23.760 --> 12:27.080
(ไม่มีปัญหา รับทราบ)

12:27.160 --> 12:28.960
(เดี๋ยวฉันจะเอาข้าวเช้ามาเผื่อทุกคนนะ)

12:35.080 --> 12:38.960
(รับทราบ)

12:44.840 --> 12:45.680
พี่เหยา

12:48.320 --> 12:49.160
น่าน่า

12:50.200 --> 12:52.240
- เอาอะไรมาด้วยเหรอ
- เต็นท์น่ะ

12:52.320 --> 12:54.240
พอทุกคนเหนื่อย ก็เล่นไพ่ในนั้นได้

12:56.000 --> 12:57.120
อาจารย์หู

12:57.200 --> 12:58.560
ทำไมยังเอากีตาร์มาด้วยล่ะ

12:58.640 --> 13:00.640
เผื่อมีอารมณ์สุนทรีย์

13:00.720 --> 13:02.480
จะได้ร้องเพลงไปด้วย

13:04.200 --> 13:06.600
พี่คะ พี่ไม่ห้ามหน่อยเหรอ

13:07.240 --> 13:10.040
เอาไปเถอะ เหนื่อยแล้วจะได้ผ่อนคลาย

13:10.120 --> 13:12.200
โกหกกันได้ไง พี่เนี่ย

13:12.280 --> 13:14.600
ต่อไปเรื่องแบบนี้อย่ามาหาฉันอีกนะ
ฉันไม่อยากช่วยทำบาป

13:16.800 --> 13:18.520
ฉันไปรอที่สวนนะ

13:21.160 --> 13:22.480
เธอพูดอะไร

13:22.560 --> 13:23.720
ช่วยทำบาปเหรอ

13:24.320 --> 13:25.640
หมายความว่าไง หมายความว่าไง

13:25.720 --> 13:27.280
- หมายความว่าไง
- หมายความว่าไง

13:29.840 --> 13:31.480
สวนผลไม้อยู่ข้างหน้าแล้ว

13:31.560 --> 13:33.400
วันนี้ทุกคนสนุกกับการเก็บลูกเหมย

13:33.480 --> 13:35.680
สัมผัสวิถีชีวิตในชนบท

13:40.760 --> 13:41.600
เขาป่วยหรือเปล่า

13:42.480 --> 13:43.560
เหมือนสมองจะผิดปกตินะ

13:44.760 --> 13:45.840
ฉันได้ยินนะ

13:50.880 --> 13:52.240
หูดีใช้ได้

14:04.080 --> 14:05.320
มาสิ

14:06.120 --> 14:08.280
อาจารย์หู ออกมาทำงานยังเอากีตาร์มาด้วย

14:08.360 --> 14:09.240
ฉันเป็นบ้า

14:11.320 --> 14:12.800
น่าน่ายังเอาเต็นท์มาด้วยเลย

14:14.080 --> 14:16.480
อีกเดี๋ยวหาที่โล่งๆ กางเต็นท์ออก

14:16.560 --> 14:17.600
พวกคุณเอาของเข้าไปเก็บ

14:17.680 --> 14:19.160
พอเหนื่อยก็มานั่งพักได้

14:30.520 --> 14:31.960
ผมไม่ได้โกหกนะ

14:32.680 --> 14:33.520
เก็บผลไม่ที่สวน

14:33.600 --> 14:35.040
กินเต็มที่ เก็บตามสบาย

14:35.120 --> 14:36.120
มีมื้อเที่ยงให้ด้วย

14:37.600 --> 14:38.440
จริงๆ แฮะ

14:39.200 --> 14:40.360
เล่นคำสินะ

14:41.480 --> 14:43.240
ถือว่ามาเล่น พอเหนื่อยก็พัก

14:45.680 --> 14:46.680
นี่เตรียมให้พวกเราเหรอ

14:46.760 --> 14:47.880
- ใช่
- ใช่ๆ

14:47.960 --> 14:49.440
- ผมเลือกก่อน
- ใช่ๆ

14:49.520 --> 14:50.400
หัวผมใหญ่

14:51.040 --> 14:52.400
ขอบคุณพวกคุณจริงๆ นะ

14:52.480 --> 14:54.000
แดดร้อนขนาดนี้

14:54.080 --> 14:54.960
พวกคุณได้ยินอาเหยา

14:55.040 --> 14:57.640
เล่าเรื่องครอบครัวของเราให้ฟัง
ก็เลยมาช่วยสินะ

14:57.720 --> 14:59.640
พวกคุณไม่เคยทำไร่ทำนามาก่อน

14:59.720 --> 15:01.000
ก็อย่าหักโหมเกินไป

15:01.080 --> 15:03.000
เก็บได้แค่ไหนก็แค่นั้น

15:03.080 --> 15:05.560
- ทำได้ค่ะ
- ฉันกับต้าม่ายก็อยากลองดู

15:06.160 --> 15:07.000
ขอบคุณนะจ๊ะ

15:07.080 --> 15:08.080
โอเคๆ น้าเฟิ่ง

15:08.680 --> 15:10.640
ฉันไปเก็บกับน้า
คนที่พี่เขาพามาให้เขาจัดการเอง

15:10.720 --> 15:11.920
ขอตะกร้าหน่อย

15:12.000 --> 15:13.120
- ตะกร้า
- น้าเฟิ่งไปเถอครับ

15:13.200 --> 15:15.000
- คนที่ผมพามาผมจัดการเอง
- ได้ รบกวนหน่อยนะ

15:15.080 --> 15:16.280
- ไม่รบกวนครับ
- ลำบากแล้วนะ

15:16.360 --> 15:17.320
ไปแล้วๆ

15:20.800 --> 15:21.680
ผมน่ะ

15:21.760 --> 15:24.240
ยังตั้งใจเตรียมปลอกแขนมาให้ทุกคนด้วย

15:24.320 --> 15:26.280
สวี่หงโต้ว สีชมพูให้คุณ

15:26.360 --> 15:27.480
สีชมพูคุณเก็บไว้เองเถอะ

15:28.360 --> 15:30.080
ที่แท้ในกระเป๋าคุณไม่ใช่ขนม

15:30.880 --> 15:33.320
ที่นี่เก็บกินได้ตามสบาย ยังจะเอาขนมทำไมอีก

15:34.600 --> 15:35.800
นอกจากปลอกแขน

15:36.880 --> 15:41.280
ยังเตรียมเสื้อกันแดดมาให้สาวสวยทุกคนด้วยละ

15:41.360 --> 15:42.680
กลัวพวกคุณจะโดนแดดเผา

15:43.560 --> 15:44.440
เลือกสักตัว

15:45.680 --> 15:46.760
ใจดีมากเลยค่ะ

15:47.920 --> 15:50.400
มา เหลือตัวหนึ่ง สวยที่สุดให้นาย

15:50.480 --> 15:51.720
หงโต้ว เราเก็บด้วยกันนะ

15:51.800 --> 15:52.880
เกรงใจอะไรขนาดนั้น

15:52.960 --> 15:54.080
วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ

15:54.160 --> 15:56.600
ก็ทำอยู่นี่ไง ช่วยชาวบ้านแก้ไขปัญหา

15:58.720 --> 16:01.240
คือว่า เดี๋ยวผมจะไปกางเต็นท์ก่อนนะ

16:01.320 --> 16:04.320
อาจารย์หู กีตาร์ของนายเอาไว้ที่เต้นก่อนไหม

16:12.480 --> 16:13.840
เหล่าหู ไปกัน

16:15.240 --> 16:16.480
เหล่าหู มา

16:16.560 --> 16:17.840
ชิมดู หวานมากเลยล่ะ

16:26.480 --> 16:27.600
ผมสงสัยจริงๆ

16:28.680 --> 16:30.800
ไอ้ลูกนี่ เปรี้ยวขนาดนี้

16:30.880 --> 16:32.400
เก็บมาจะเอาไปทำอะไรได้

16:33.160 --> 16:34.480
ไม่รู้ละสิ

16:34.560 --> 16:37.160
ลูกเหมยชนิดนี้ไม่ได้เอาไว้กินสดๆ

16:37.240 --> 16:38.720
ส่วนใหญ่เอาไปดองเหล้า

16:38.800 --> 16:40.400
ทำผลไม้เชื่อมหรืออบแห้ง

16:40.480 --> 16:42.640
กินสดๆ ไม่ได้ คุณให้ผมกินเพื่อ

16:43.800 --> 16:45.080
เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งกินไป

16:45.160 --> 16:46.760
ไม่อยากเปรี้ยวคนเดียวนี่นา

16:48.600 --> 16:50.480
เหล่าหม่า อาจารย์หู

16:51.360 --> 16:53.400
รีบเก็บเข้าสิ พวกคุณช้ากันอยู่สองคน

16:53.480 --> 16:55.080
คุยกันอยู่นั่น

16:55.160 --> 16:56.880
อะไรกัน ใครเก็บช้า

16:56.960 --> 16:59.240
เคยได้ยินเรื่องกระต่ายกับเต่าในชีวิตจริงไหม

17:00.320 --> 17:01.360
ผู้ชายอย่างเรา

17:01.960 --> 17:04.400
ดูความอดทนต้องดูกันที่ตอนจบ

17:06.240 --> 17:07.520
ดูก็ดูสิ

17:07.599 --> 17:11.560
นายคิดจริงๆ เหรอว่า
สาวๆ ที่มีไลฟ์สไตล์รักสุขภาพอย่างพวกเรา

17:11.640 --> 17:14.720
สู้ชายวัยกลางคนขี้เมา
ไม่ออกกำลังกายอย่างพวกนายไม่ได้

17:14.800 --> 17:17.240
อะไรที่เรียกว่าชายวัยกลางคน

17:17.319 --> 17:19.119
ฉันยังหนุ่มยังแน่นอยู่ โอเคไหม

17:19.960 --> 17:21.760
ความบึกบึนฉันไม่เห็น

17:21.839 --> 17:24.119
ลมแรงพัดมาที คุณก็ปลิวแล้ว

17:25.000 --> 17:26.240
เสี่ยวหวง

17:26.319 --> 17:27.839
คุณต้องทำให้ประชาชนสามัคคีกันสิ

17:28.800 --> 17:31.640
ก่อนอื่น ผู้หญิงอย่างเราต้องสามัคคีกัน

17:31.720 --> 17:35.880
ตอบโต้ข้อกล่าวหา
ที่ไร้ตรรกะและไร้เหตุผลด้วยข้อเท็จจริง

17:35.960 --> 17:38.000
การกล่าวหาที่ไร้เหตุผล กล่าวหาอะไร

17:38.680 --> 17:39.560
เหล่าหม่า ช่วยตัดสินที

17:39.640 --> 17:41.880
กล่าวหาแบบไร้เหตุผลอะไร
ผมกล่าวหาอะไรเหรอ

17:43.040 --> 17:43.880
เสี่ยวหวงพูดถูก

17:44.400 --> 17:45.720
หูโหย่วอวี๋

17:45.800 --> 17:47.600
นายน่ะเป็นแกะดำ

17:49.960 --> 17:52.080
ผมเป็น “อวี๋” ที่มาจาก “ชำนาญ”

17:52.160 --> 17:53.600
คุณนั่นแหละเป็น “หม่า” ที่มาจาก “แกะดำ”

17:54.400 --> 17:57.040
เล่นมุกคำพ้องเสียงซะด้วย ฉันรู้

17:57.120 --> 17:58.320
มา ดื่มน้ำก่อน

17:59.160 --> 18:01.720
- เติมน้ำในร่างกาย
- ขอบคุณค่ะ

18:04.480 --> 18:06.400
ดื่มช้าๆ ไม่ต้องรีบ เหนื่อยก็พัก

18:07.800 --> 18:10.520
ต้นเหมยพวกนี้ ลุงชางปลูกคนเดียวเหรอ

18:10.600 --> 18:13.560
ใช่ น้าเฟิ่งเป็นความดันสูง หัวใจก็ไม่ค่อยดี

18:13.640 --> 18:14.520
ทำงานใช้แรงไม่ได้

18:14.600 --> 18:17.840
รดน้ำ ใส่ปุ๋ย ฉีดยา

18:17.920 --> 18:18.760
ลุงชางทำคนเดียว

18:19.880 --> 18:22.160
ลุงชางยังปลูกต้นหอมกับมันฝรั่งด้วย

18:22.240 --> 18:24.200
รวมแล้วประมาณเจ็ดไร่

18:24.280 --> 18:25.680
ปกติพอทำงานในสวนเสร็จ

18:25.760 --> 18:29.120
เขาก็จะไปตัดต้นอ้อมาทำไม้กวาด
เก็บเปลือกข้าวโพดมาทำกระบุง

18:29.200 --> 18:30.720
ไม่เคยอยู่ว่างเลย

18:30.800 --> 18:32.280
มิน่าลุงชางถึงเหนื่อยจนป่วย

18:33.080 --> 18:34.240
ไม่หาคนมาช่วยเหรอ

18:35.000 --> 18:36.360
หาคนก็ต้องจ่ายค่าจ้าง

18:36.440 --> 18:37.600
อย่างเช่นเก็บลูกไหม

18:37.680 --> 18:39.000
ค่าจ้างแพง

18:39.080 --> 18:41.160
คนหนึ่งอย่างน้อยก็ 80 หยวน

18:41.240 --> 18:42.440
บ้างเก็บช้า บ้างเก็บเร็ว

18:42.520 --> 18:43.680
แถมยังต้องเลี้ยงข้าว

18:43.760 --> 18:45.760
ดังนั้นพอคนในหมู่บ้านได้ฟังเรื่องของเขา

18:45.840 --> 18:47.640
ใครว่างวันไหนก็จะมาช่วย

18:47.720 --> 18:48.560
ที่จริงก็สนุกดีนะ

18:48.640 --> 18:51.120
ถือซะว่าได้สัมผัสความสุขจากการเก็บเกี่ยว

18:53.080 --> 18:54.400
ไม่ง่ายเลยจริงๆ

18:55.280 --> 18:56.400
เอาเป็นว่า

18:56.480 --> 18:58.360
พวกเราทุกคนสู้ๆ

18:58.440 --> 18:59.960
- สู้ๆ สู้ๆ
- ขอบคุณค่ะ

19:00.040 --> 19:00.960
สู้ๆ นะ

19:46.200 --> 19:48.360
อาเฟิ่ง ข้าวมาแล้ว

19:51.000 --> 19:52.840
- พวกเด็กๆ หิวพอดีเลย
- มากันแล้ว

19:52.920 --> 19:53.760
จอดดีหรือยัง

19:54.920 --> 19:56.160
- หิวแล้วละสิ
- ช้าๆ

19:57.960 --> 19:58.920
เธอมาได้ไง

20:00.640 --> 20:03.040
เป่าผิงขับสามล้อไฟฟ้าไม่เป็น

20:03.120 --> 20:04.080
ฉันไม่มาใครจะมา

20:04.160 --> 20:06.200
กับข้าวพวกนี้อากุ้ยเป็นคนทำ

20:06.800 --> 20:09.480
ฉันแค่คอยช่วย ฉันทำอาหารไม่อร่อย

20:10.960 --> 20:13.000
ฉันก็ทำเป็นแค่อาหารง่ายๆ ปกติ…

20:13.080 --> 20:14.400
เธอทำอร่อยจริงๆ นั่นแหละ

20:16.320 --> 20:18.320
พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว

20:18.400 --> 20:20.360
ฉันเหมือนได้ยินคนกำลังชมฉัน

20:21.120 --> 20:23.360
เธอชมตัวเองหมดแล้ว

20:23.440 --> 20:24.920
จะให้คนอื่นชมยังไง

20:25.600 --> 20:27.560
เธอสองคนนี่จริงๆ เลย

20:27.640 --> 20:29.680
เป็นแบบนี้มาแต่เด็ก นี่ก็ผ่านมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว

20:30.440 --> 20:33.120
แต่ว่านะ ปากของอากุ้ยขี้โม้ได้ทั้งวันจริงๆ

20:33.200 --> 20:35.960
มีแต่ตอนที่เจออาเฟิ่งแหละ ถึงจะเงียบได้

20:36.040 --> 20:37.720
เธอเป็นโรคหัวใจ ฉันเลยยอมให้

20:49.200 --> 20:51.120
ทำไมฉันรู้สึกว่าข้าวอร่อยจังเลย

20:51.720 --> 20:52.920
อร่อยมากจริงๆ

20:54.200 --> 20:56.600
มีใครเอาข้าวอีกไหม ต้าม่าย มา

20:58.800 --> 20:59.960
มาๆๆ

21:00.920 --> 21:02.160
เพิ่มซี่โครงหน่อย

21:02.240 --> 21:03.240
- น้าเฟิ่ง พอแล้วค่ะ
- พอแล้ว

21:03.320 --> 21:04.240
- น้านั่งเถอะนะคะ
- ไม่ต้องแล้ว

21:04.320 --> 21:05.400
ไม่พอพวกเราเติมเอง

21:05.480 --> 21:06.960
- น้ารีบไปกินเถอะ
- เอาไปกินเถอะครับ

21:07.040 --> 21:08.040
น้าเฟิ่ง

21:08.120 --> 21:09.120
แม่หนูกับน้ากุ้ยล่ะคะ

21:09.200 --> 21:10.720
พวกเขาเก็บลูกเหมยอยู่ทางนั้น

21:11.880 --> 21:12.840
ค่อยๆ กินกันไปนะ

21:13.880 --> 21:15.040
- ขอบคุณครับ
- ขอบคุณค่ะ

21:15.120 --> 21:16.240
ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงใจ

21:19.880 --> 21:21.080
ทำงานมาทั้งเช้า

21:22.240 --> 21:23.360
ไม่อยากขยับตัวเลย

21:24.720 --> 21:26.040
ลุงกับป้าสองผัวเมีย

21:26.120 --> 21:27.760
อายุขนาดนี้แล้ว

21:28.560 --> 21:30.120
ไปเอาแรงมาจากไหนกัน

21:31.600 --> 21:34.080
มีเป้าหมาย ถึงจะมีแรงจูงใจ

21:35.080 --> 21:36.240
พอมีแรงจูงใจ

21:36.320 --> 21:38.520
ถึงจะมีกำลังที่ใช้ไม่หมด

21:38.600 --> 21:40.000
ไม่ว่าชีวิตจะลำบากแค่ไหน

21:40.720 --> 21:41.960
ก็เต็มใจต่อสู้

21:42.880 --> 21:44.080
พูดง่ายๆ ก็คือ

21:44.160 --> 21:47.040
เพื่อให้เซี่ยเฉียงลูกชายของเขาไม่ต้องลำบาก

21:47.120 --> 21:50.240
ไม่งั้นลุงกับป้าจะดิ้นรนขนาดนี้ไปทำไม ว่าไหม

21:50.320 --> 21:51.720
พวกเขาควรปล่อยวางบ้าง

21:51.800 --> 21:53.200
ลูกหลานต่างมีเส้นทางของตัวเอง

21:53.280 --> 21:55.080
ถ้าคิดได้ก็ดี

21:55.160 --> 21:56.920
คนรุ่นนั้นก็เป็นแบบนี้กันหมด

21:57.000 --> 21:58.400
นั่นสิ

21:58.480 --> 22:00.520
เพราะงั้นงานรากหญ้าจึงมีความหมายมาก

22:00.600 --> 22:02.720
ช่วยแบ่งเบาภาระของพวกเขาได้จริงๆ

22:02.800 --> 22:03.880
แบ่งเบาได้บ้างก็ยังดี

22:05.080 --> 22:06.200
มา ซินซิน

22:07.000 --> 22:08.240
ฉันพอแล้ว

22:09.760 --> 22:11.240
ซี่โครงนี่อร่อยมากจริงๆ

22:11.320 --> 22:12.680
อร่อยใช่ไหม เอาไปอีก

22:12.760 --> 22:14.800
ฉันยังเหลืออีกชิ้น ทานชิ้นนี้หมดก่อน

22:27.280 --> 22:28.520
ทำไมหนีมาอยู่ที่นี่ล่ะ

22:31.120 --> 22:32.560
ตรงนี้มีลม มาตากลมน่ะค่ะ

22:34.080 --> 22:35.320
เหนื่อยแย่ละสิ

22:35.400 --> 22:36.240
พอได้อยู่

22:37.480 --> 22:38.400
แล้ว…

22:39.280 --> 22:40.360
คิดอะไรอยู่เหรอ

22:41.920 --> 22:43.960
ฉันกำลังคิดเรื่องน้าเฟิ่ง

22:44.040 --> 22:44.880
น้าเฟิ่งเหรอ

22:46.440 --> 22:47.720
น้าแกลำบากจริงๆ

22:47.800 --> 22:49.200
ยังมีลำบากปลอมๆ ด้วยเหรอ

22:50.360 --> 22:53.240
ตอนนี้ความกดดันในสังคมมากขนาดนี้
ทุกคนต่างก็ลำบาก

22:53.920 --> 22:55.320
มันไม่เหมือนกัน

22:55.400 --> 22:57.480
คนเราถ้ายังมีทางเลือก

22:57.560 --> 22:58.720
จะบอกว่าลำบากไม่ได้

22:59.680 --> 23:01.040
อย่างมากเรียกไม่ง่าย

23:02.720 --> 23:04.000
ไม่ง่ายก็คือลำบากไม่ใช่เหรอ

23:04.680 --> 23:05.840
เหมือนกันซะที่ไหน

23:05.920 --> 23:08.680
คนธรรมดาทั่วไปอย่างเรา

23:08.760 --> 23:09.960
แบบนี้เรียกไม่ง่าย

23:10.720 --> 23:13.440
ทุกคนต่างก็คลำก้อนหินข้ามแม่น้ำใช่ไหมล่ะ

23:13.520 --> 23:15.080
บางคนกินหม้อไฟ

23:15.840 --> 23:18.720
ร้องเพลงไป เรือก็ข้ามแม่น้ำไปได้แล้ว

23:18.800 --> 23:20.040
เลยรู้สึกว่ามันง่าย

23:20.840 --> 23:22.640
คุณดูน้าเฟิ่งกับลุงชางสิ

23:23.360 --> 23:26.360
พวกท่านเป็นประเภท… ข้ามแม่น้ำ ข้ามไปๆ

23:27.080 --> 23:29.200
จู่ๆ น้ำก็ขึ้นใช่ไหม

23:29.280 --> 23:31.280
ถูกกระแสน้ำแห่งโชคชะตา

23:31.360 --> 23:35.160
ซัดพาจมๆ ลอยๆ สำลักน้ำมาตลอดทาง

23:35.920 --> 23:37.560
ไม่รู้ว่าถูกซัดไปทางไหน

23:40.680 --> 23:42.000
ฟังคุณพูดแบบนี้แล้ว

23:43.040 --> 23:44.320
ยิ่งรู้สึกลำบากขึ้นไปอีก

23:45.360 --> 23:46.480
เดิมก็ลำบากอยู่แล้วนี่

23:47.200 --> 23:48.120
คุณไม่คิดว่าลำบากเหรอ

23:49.320 --> 23:50.720
ผมคิดว่า…

23:51.600 --> 23:52.560
พวกท่านไม่ลำบากขนาดนั้น

23:54.880 --> 23:56.360
ขนาดนี้ยังไม่ลำบากอีกเหรอ

23:57.920 --> 24:00.760
ถ้าว่าตามที่คุณพูด เมื่อก่อนก็ลำบากจริงๆ

24:00.840 --> 24:01.720
แต่ตอนนี้

24:02.520 --> 24:03.640
ก็แค่ไม่ง่ายจริงๆ

24:05.840 --> 24:08.320
มาตรฐานของเราสองคนไม่เหมือนกันหรือเปล่า

24:09.560 --> 24:11.760
แล้วมาตรฐานของคุณใช้อะไรเป็นตัวกำหนด

24:12.960 --> 24:16.280
คือการวางทุกคนอยู่ในเส้นเดียวกัน
แล้วสุ่มออกมาเปรียบเทียบ

24:16.360 --> 24:18.240
ใครลำบาก ใครค่อนข้างลำบาก

24:22.240 --> 24:25.600
ง่าย ไม่ง่าย และลำบาก

24:26.360 --> 24:29.000
มีมาตรฐานที่ทุกคนยอมรับร่วมกันอยู่จริงๆ

24:30.440 --> 24:32.200
แต่จุดเริ่มต้นของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

24:32.840 --> 24:35.240
บางคนเกิดมา จุดเริ่มต้นของเขา

24:35.320 --> 24:36.840
ก็อยู่ในเส้นชัยของคนอื่นแล้ว

24:37.880 --> 24:40.800
ถ้าในหม้อไฟของพวกเขาขาดของหายาก

24:40.880 --> 24:42.200
พวกเขาก็รู้สึกทุกข์ใจแล้ว

24:43.240 --> 24:44.240
แถมยังทุกข์ใจจริงๆ ด้วย

24:45.680 --> 24:49.440
เพราะความรู้สึกและการมองปัญหา
ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

24:50.200 --> 24:53.280
ดังนั้นจะเอามาเปรียบเทียบกันได้ยังไง

24:58.840 --> 24:59.960
ไม่ว่าจะอยู่ในจุดไหน

25:02.040 --> 25:03.360
ก็มักมีคนที่ลำบากกว่าคุณเสมอ

25:04.240 --> 25:05.760
ขณะเดียวกันก็มีคนที่ง่ายกว่าคุณ

25:07.200 --> 25:08.400
ดังนั้นคนเรา

25:09.480 --> 25:13.200
เปรียบเทียบได้แค่กับตัวเอง
ใช้ตัวเองในตอนนี้เป็นมาตรฐาน

25:14.200 --> 25:16.840
ไปเปรียบเทียบกับตัวเองในอดีต อนาคต

25:16.920 --> 25:20.600
และในอีกหลายๆ ช่วงเวลา

25:23.600 --> 25:25.960
คุณรู้สึกว่าตอนนี้น้าเฟิ่งสุขสบายแล้วเหรอ

25:31.760 --> 25:33.840
ในเมื่อผ่านช่วงที่ลำบากที่สุดมาแล้ว

25:35.400 --> 25:36.400
งั้นช่วงเวลาต่อจากนี้

25:38.240 --> 25:39.400
ก็จะดีขึ้นไปเรื่อยๆ

26:00.680 --> 26:01.680
ผลไม้หลังอาหาร

26:22.680 --> 26:24.360
เธอคิดดู อาเหยาน่ะ

26:24.440 --> 26:26.320
ได้หาคนมาไลฟ์สดช่วยเกษตรกร

26:26.400 --> 26:28.600
แค่คืนเดียวก็ขายได้เป็นสิบตันแน่ะ

26:29.480 --> 26:31.000
เสี่ยวหวงเป็นคนประสานงาน

26:31.720 --> 26:33.040
อาเหยาเป็นคนไปคุย

26:33.760 --> 26:35.080
ที่ร้านของเรา

26:35.160 --> 26:36.720
มีคนจองไปแล้วหนึ่งพันกิโลกรัม

26:37.320 --> 26:39.400
ส่วนที่เหลือก็ให้รถใหญ่มาขนไปแล้ว

26:39.480 --> 26:40.360
ดีจัง

26:40.960 --> 26:42.080
ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ

26:42.160 --> 26:45.160
ไม่ใช่ขายไม่ได้ราคา ก็เน่าเต็มสวนไปหมด

26:45.240 --> 26:46.360
นั่นน่ะสิ

26:46.440 --> 26:49.120
เรื่องที่ผ่านไปแล้วอย่าพูดถึงอีกเลย

26:49.200 --> 26:50.760
บ้านใครก็ลำบากกันทั้งนั้น

26:51.920 --> 26:53.440
บ้านฉันเองก็ไม่ต่างกัน

26:54.080 --> 26:56.720
ต้าหยางกับเสี่ยวซีสอบเข้ามาหาลัยตามๆ กัน

26:57.320 --> 27:00.440
ค่าครองชีพเอย ค่าเทอมเอย

27:00.520 --> 27:02.920
ทำฉันกับเจ๋อชิงยุ่งตัวเป็นเกลียว

27:03.640 --> 27:05.880
แม่ พวกหนูทานเสร็จแล้ว

27:05.960 --> 27:07.640
แม่ไปช่วยเก็บหน่อยสิ

27:07.720 --> 27:08.880
พวกหนูจะไปเก็บผลไม้กันต่อ

27:11.720 --> 27:13.240
งั้นพวกเธอเก็บกันไปก่อนนะ

27:49.360 --> 27:51.000
หนักชะมัดเลย

27:52.520 --> 27:54.280
ฉันเองๆ มาๆ ฉันเอง

27:54.360 --> 27:55.920
มาๆ ช่วยกันยกดีกว่า ช่วยกันยก

27:56.600 --> 27:57.520
ช้าๆ นะ

28:01.880 --> 28:02.880
เธอพักก่อน

28:05.680 --> 28:06.560
อาเฟิ่ง

28:11.960 --> 28:13.520
ทำอะไรของเธอ

28:13.600 --> 28:16.480
ให้พี่อาชาง ให้คนป่วย ไม่ได้ให้เธอสักหน่อย

28:16.560 --> 28:19.440
เขาไม่ถือว่าเป็นคนป่วยหรอก
ไม่ได้ร้ายแรงสักหน่อย

28:22.920 --> 28:24.200
โลหิตจางจนเป็นลมไปแล้ว

28:24.280 --> 28:25.760
ยังไม่ร้ายแรงอีกเหรอ

28:27.280 --> 28:28.360
ให้ตายสิ

28:31.200 --> 28:32.440
ฉันจะว่ายังไงพวกเธอดี

28:33.480 --> 28:36.600
ที่บ้านเลี้ยงไก่เอาไว้ ก็เสียดายไม่กล้ากิน

28:36.680 --> 28:38.320
เอาไปขายจนหมด

28:39.720 --> 28:41.200
ในสวนก็มีผลผลิต

28:41.800 --> 28:43.120
ทำงานก็มีค่าแรง

28:43.960 --> 28:46.640
หนี้สินที่เคยติดค้างก็ใช้หมดไปนานแล้ว

28:47.440 --> 28:48.760
ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ

28:48.840 --> 28:50.080
ว่าทำไมพวกเธอสองผัวเมีย

28:50.160 --> 28:52.960
ต้องใช้ชีวิตอย่างตระหนี่ถี่เหนียวขนาดนี้ด้วย

28:54.000 --> 28:56.240
พวกเราเก็บเงินไว้ใช้ตอนแก่

28:56.320 --> 28:57.520
ไม่ได้ไม่มีเงินใช้สักหน่อย

29:01.920 --> 29:04.640
เธอเอาแต่พูดว่าเก็บไว้ใช้ตอนแก่

29:04.720 --> 29:05.960
งั้นฉันถามเธอหน่อย

29:06.040 --> 29:08.800
เก็บไว้ใช้ตอนแก่ก็ต้องมีชีวิตให้ถึงแก่เสียก่อน

29:09.520 --> 29:12.000
สองผัวเมียยังไม่ทันแก่ก็หักโหมจนล้มป่วย

29:12.080 --> 29:13.840
ไปหาหมอไม่ต้องใช้เงินเหรอ

29:14.480 --> 29:16.200
หมดเงินไปกับค่ารักษา เธอไม่เสียดายเหรอ

29:17.280 --> 29:18.280
คนฉลาดอย่างเธอ

29:18.360 --> 29:20.440
ทำไมกลับไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้

29:32.240 --> 29:35.080
ทำไมร้องให้แล้วล่ะ ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย

29:35.840 --> 29:38.040
เปล่า ลมพัดเข้าตา

29:42.680 --> 29:44.720
ได้ ลมพัดๆ

29:45.480 --> 29:48.120
ตอนนี้เธอยืนอยู่ในที่ที่มีลมพัด

29:48.840 --> 29:49.800
มาๆๆ

29:51.320 --> 29:53.120
ให้ฉันช่วยเช็ดลมให้เธอเอง

29:55.600 --> 29:56.600
ไหนดูซิ

29:56.680 --> 29:58.520
เช็ดลมหน่อย เช็ดลมหน่อย

30:00.200 --> 30:02.160
เลิกเก็บได้แล้ว ไปนั่งพักกันก่อน

30:02.760 --> 30:03.600
มาสิ

30:08.960 --> 30:10.960
ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเธอเลย

30:12.760 --> 30:14.560
เธอพาฉันไปส่งที่โรงบาล

30:14.640 --> 30:15.960
วันนี้ก็ยังมาช่วยฉันอีก

30:17.440 --> 30:19.840
ก่อนหน้านี้ ฉันทำท่าทางไม่ดีกับเธอ

30:19.920 --> 30:20.960
ขอโทษนะ

30:24.080 --> 30:25.320
เธอยอมรับแล้วละสิ

30:26.960 --> 30:28.520
เธอน่ะทำท่าทางไม่ดีใส่ฉัน

30:31.640 --> 30:32.680
อาเฟิ่ง

30:34.240 --> 30:36.840
เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาสามสิบกว่าปีแล้ว

30:37.560 --> 30:39.040
เธอยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ

30:40.120 --> 30:42.360
พูดอะไรไม่คิด ปากไม่มีหูรูด

30:42.440 --> 30:45.680
คนในหมู่บ้านผิดใจกับฉันไปกว่าครึ่ง

30:47.320 --> 30:50.560
แต่ฉัน อากุ้ย ฉันจะมีเจตนาร้ายอะไร

30:51.600 --> 30:54.680
เธอยังเอาแต่ว่าฉันโอ้อวดแล้วโอ้อวดอีก

30:59.400 --> 31:01.840
ก็ใช่ บางทีน่ะ

31:01.920 --> 31:04.280
ฉันก็โอ้อวดไปหน่อยจริงๆ

31:06.040 --> 31:08.360
แต่ที่ฉันโอ้อวดก็มีเหตุผลนะ

31:08.440 --> 31:09.800
ครอบครัวฉัน

31:09.880 --> 31:12.160
แต่ก่อนยากจนมากเลยใช่ไหม

31:12.240 --> 31:14.960
ถึงจะไม่ใช่ยากจนที่หนึ่ง ก็ไม่พ้นที่สอง

31:15.040 --> 31:16.360
ใช่ไหมล่ะ

31:16.440 --> 31:18.560
บ้านใหม่ก็เพิ่งสร้าง

31:18.640 --> 31:20.160
หลังจากต้าหยางเรียนจบมีงานทำ

31:21.280 --> 31:22.200
ฉันรู้

31:22.920 --> 31:24.720
ถึงฉันจะโอ้อวดยังไง

31:24.800 --> 31:26.640
ฉันก็ไม่มาโอ้อวดกับเธอหรอก

31:26.720 --> 31:27.720
ใช่ไหม

31:28.280 --> 31:29.760
เธอยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ

31:30.720 --> 31:33.680
ข้างในกางเกงสวยๆ
ก็มักใส่กางเกงขาดๆ เอาไว้ตลอด

31:36.880 --> 31:38.760
เธอมีคิดอะไรอยู่ในใจ

31:38.840 --> 31:40.040
ก็ควรจะบอกฉัน

31:40.120 --> 31:42.080
เธอไม่พูดออกมา ฉันจะรู้ได้ยังไง

31:42.840 --> 31:44.840
เธอฉลาดมีไหวพริบ

31:44.920 --> 31:46.240
ฉันตรงไปตรงมา

31:49.000 --> 31:51.040
เธอว่าฉันดีกับเธอไหมล่ะ

31:52.320 --> 31:54.680
ถ้าในสวนฟักทองของฉันปลูกฟักทองลูกหนึ่ง

31:54.760 --> 31:56.240
ฉันต้องแบ่งครึ่งหนึ่งให้เธออยู่แล้ว

31:57.440 --> 31:58.800
ในสวนของเธอเก็บหัวหอม

31:58.880 --> 32:01.120
เก็บมันฝรั่ง เก็บแอปเปิล หรือเก็บลูกเหมย

32:01.200 --> 32:02.280
ครั้งไหนบ้างที่ฉันไม่มา

32:04.040 --> 32:05.840
ฉันรู้ว่าเธอดีกับฉัน

32:06.560 --> 32:09.720
ไม่ต้องมาพูดเอาใจฉันเลย
ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดจริงหรือเปล่า

32:10.320 --> 32:13.280
เธอเองก็บอกแล้วว่า
พวกเราเป็นเพื่อนกันมาสามสิบกว่าปี

32:14.000 --> 32:15.760
เธอยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ

32:15.840 --> 32:18.880
ฉันยอมไม่พูด ดีกว่าพูดโกหก ใช่ไหม

32:21.080 --> 32:22.280
เรื่องนี้ก็จริงอยู่

32:22.880 --> 32:24.560
คราวก่อนเธอยังหาว่าฉันอิจฉาเธออยู่เลย

32:25.600 --> 32:27.960
ตอนนั้นอารมณ์ร้อน เลยพูดจาส่งเดชไป

32:28.560 --> 32:29.840
ฉันอิจฉาเธอจริงๆ นะ

32:30.480 --> 32:31.360
เพราะอะไร

32:31.440 --> 32:34.840
เพราะอะไร ต้าหยางกับเสี่ยวซีรักดีแบบนั้น

32:36.920 --> 32:39.120
ฉันก็ไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย

32:39.200 --> 32:41.200
ทำไมชีวิตฉันถึงได้อาภัพแบบนี้ล่ะ

32:43.720 --> 32:46.800
ลูกสาวอายุสิบกว่าก็… ก็จากไปแล้ว

32:46.880 --> 32:48.520
เหลือแค่ลูกชายคนเดียว

32:49.400 --> 32:50.480
ฉันก็กลัวเหมือนกัน

32:50.560 --> 32:54.160
ลูกชายอยากได้อะไร
ฉันก็ต้องหามาให้เขาอยู่แล้ว ถูกไหม

32:58.160 --> 32:59.840
เธอดูสิ เขาไปหางานทำ

32:59.920 --> 33:02.320
เป็นยามที่โกดังก็ดีอยู่แล้ว

33:02.400 --> 33:04.720
หาเงินไม่พอใช้ ฉันก็ให้เขา

33:05.720 --> 33:08.000
ใครจะคิดล่ะว่าเขาจะไปขโมยของ

33:12.080 --> 33:13.840
สอนลูกชายได้ไม่ดีจริงๆ

33:16.440 --> 33:17.560
ถูกจับเข้าไปแล้ว

33:18.360 --> 33:19.720
ผ่านมานานขนาดนี้

33:19.800 --> 33:22.280
เขาก็น่าจะหลาบจำแล้วแหละ ว่าไหม

33:22.360 --> 33:23.440
กลับตัวกลับใจ

33:24.720 --> 33:26.880
แต่คนคนหนึ่งทำผิดไปแล้ว

33:26.960 --> 33:28.920
ก็เงยหัวไม่ขึ้นไปตลอดชีวิต

33:29.800 --> 33:31.880
ในชุมชนมีเรื่องดีๆ ใครล่ะจะคิดถึงเขา

33:31.960 --> 33:34.400
ถ้าบ้านไหนมีของหาย

33:34.480 --> 33:37.000
ต้องคิดถึงเขาเป็นคนแรกแน่ ใช่ไหม

33:39.320 --> 33:42.000
เรื่องนี้มันก็มีความเป็นเป็นไปได้นะ

33:42.720 --> 33:45.600
ฉันกับตาเฒ่าคิดว่า
เราสองคนหาเงินให้ได้เยอะๆ

33:46.200 --> 33:49.360
แล้วดาวน์บ้านในเมื่องให้เขาสักหลัง

33:49.440 --> 33:51.640
จะขับรถก็ดี หรือขายผักก็ได้

33:51.720 --> 33:54.320
ทำค้าขายเล็กๆ ยังไงก็ดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆ ใช่ไหม

33:55.960 --> 33:56.920
อาเฟิ่ง

33:58.120 --> 33:59.560
เธอลำบากเกินไปแล้ว

34:00.160 --> 34:02.840
ทั้งชีวิตเอาแต่คิดเผื่อลูก

34:03.920 --> 34:07.160
ใครบ้างที่ไม่คิดเพื่อลูก เธอไม่คิดเหรอ

34:07.240 --> 34:09.880
พอบอกจะไปชิงเต่า กระเป๋าเล็กกระเป๋าใหญ่

34:10.480 --> 34:12.520
ของที่เธอเตรียมน่ะ เปิดร้านเล็กๆ ได้เลยนะ

34:13.120 --> 34:16.360
นั่นเพราะต้าอย่างกับเสี่ยวซี
อยู่ที่ชิงเต่านี่นา ฉันก็เลย…

34:23.199 --> 34:24.960
ฉันไม่ได้บอกเธอ เธอเลยไม่รู้

34:25.560 --> 34:28.120
ต้าหยางน่ะ ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ

34:28.880 --> 34:30.480
ทุกครั้งพูดซะดิบดี

34:30.560 --> 34:32.600
“มาที่ชิงเต่าสิครับ มากินอาหารทะเล”

34:32.679 --> 34:34.600
แต่ทุกครั้งพอใกล้ถึงวันจะไป

34:34.679 --> 34:36.760
ไม่มีเรื่องนี้ก็มีเรื่องนั้น

34:37.400 --> 34:40.400
ครั้งนี้นะ ตั๋วเครื่องบินซื้อเรียบร้อยแล้ว

34:40.480 --> 34:42.639
เขากลับบอกว่าหัวหน้าให้เขาไปทำงานนอกพื้นที่

34:43.520 --> 34:47.360
ไปทำงานนอกพื้นที่แล้วยังไง
ก็เป็นเรื่องปกติ ใช่ไหม

34:47.440 --> 34:48.880
เธอจะรู้อะไร

34:50.400 --> 34:52.840
ต้าหยางไปทำงานนอกพื้นที่ แต่เสี่ยวซีไม่ได้ไปนี่นา

34:54.080 --> 34:56.679
เสี่ยวซีก็ไม่เห็นบอกว่าให้พวกเราไปก่อน

34:56.760 --> 34:58.280
เสี่ยวซีก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน

34:59.760 --> 35:02.080
เสี่ยวซีคงคิดว่ารอตอนที่พี่ชายอยู่

35:02.160 --> 35:03.520
ค่อยให้พวกเธอไป

35:07.440 --> 35:08.600
ยังไงฉันก็คิดไว้แล้ว

35:09.320 --> 35:12.040
ครั้งหน้าเรียกฉันไป ให้ตายฉันก็ไม่ไปหรอก

35:12.120 --> 35:13.880
ให้ดีพวกเขาก็ไม่ต้องกลับมาด้วย

35:15.680 --> 35:17.960
วันๆ เทศกาลนี้ให้อั่งเปา

35:18.040 --> 35:19.720
เทศกาลนั้นก็ให้อั่งเปา

35:20.400 --> 35:23.080
ใครจะไปสนใจเงินไม่กี่ร้อยหยวนนั่น

35:23.160 --> 35:26.080
ไม่ใช่เก็บไว้
แล้วคืนให้ตอนพวกเขากลับมาหรือไง

35:26.680 --> 35:27.760
ใช่

35:30.400 --> 35:31.760
เธอเลิกดื่มชานี่ได้แล้ว

35:32.400 --> 35:33.360
เธอดูสิ

35:34.080 --> 35:35.280
เหลือแต่กากใบชา

35:35.840 --> 35:37.160
เททิ้งๆ

35:37.240 --> 35:38.320
ดื่มของฉันนี่

35:39.320 --> 35:40.160
เธอดูนะ

35:40.720 --> 35:42.920
เสี่ยวซีเอามาให้ฉัน

35:43.000 --> 35:44.720
ชาชั้นดี แพงมาก

35:44.800 --> 35:46.040
พอแล้วๆ

35:47.920 --> 35:50.760
ทำไมฉันพูดถึงเสี่ยวซีลูกไม่รักดีอีกแล้วล่ะ

35:54.440 --> 35:55.920
- หอมจัง
- อร่อยใช่ไหม

36:10.600 --> 36:13.320
ฉันสภาพแบบนี้ จะถ่ายอะไรอีก

36:19.400 --> 36:21.080
เหนื่อยกันหรือเปล่า

36:21.960 --> 36:25.080
- ไม่เหนื่อย
- แล้วพรุ่งนี้จะมาเก็บอีกไหม

36:27.960 --> 36:29.320
นายฆ่าฉันเถอะ

36:29.840 --> 36:31.400
ตีให้ตายฉันก็ไม่มา

36:31.480 --> 36:32.880
อาจารย์หู

36:32.960 --> 36:34.560
อาจารย์หูที่สอนพวกเราร้องเพลง

36:34.640 --> 36:35.880
อาจารย์หู

36:37.520 --> 36:38.360
สวัสดีเด็กๆ

36:38.440 --> 36:39.840
- สวัสดีค่ะอาจารย์หู
- สวัสดีครับอาจารย์หู

36:39.920 --> 36:41.800
สวัสดีทุกคน

36:41.880 --> 36:44.520
- ไว้เจอกันครับอาจารย์หู
- ไว้เจอกันค่ะอาจารย์หู

36:45.120 --> 36:46.640
ไว้เจอกันนะเด็กๆ

36:46.720 --> 36:48.080
- บ๊ายบาย
- ไว้เจอกันค่ะอาจารย์หู

36:48.160 --> 36:49.440
น่ารักจังเลย

36:53.560 --> 36:55.040
เยี่ยมนี่ อาจารย์หู

36:55.120 --> 36:56.760
ตอนนี้เป็นอาจารย์หูจริงๆ แล้ว

36:57.720 --> 36:59.040
อีกสักสองวัน

36:59.120 --> 37:01.040
ฉันจะไปขอบรรจุ

37:02.160 --> 37:03.840
อย่างคุณเนี่ยนะ ขี้โม้ไปเถอะ

37:05.840 --> 37:07.520
พรุ่งนี้ผมไม่มาแล้วนะ

37:07.600 --> 37:09.920
ผมต้องไปดูไร่ชาที่ฝูเจี้ยน

37:10.000 --> 37:11.800
คุณหาพาร์ทเนอร์ได้แล้วเหรอ

37:11.880 --> 37:14.360
เพื่อนเรียนมหาลัย เคยนอนเตียงชั้นบนของผม

37:15.160 --> 37:16.360
ไม่รังเกียจที่ผมจน

37:16.960 --> 37:19.560
คุณกวนโอ๊ยขนาดนี้ เขายังไม่รังเกียจคุณอีก

37:19.640 --> 37:21.000
คุณต้องรักษาเขาไว้ดีๆ ล่ะ

37:21.080 --> 37:22.520
ดูคุณพูดเข้าสิ

37:23.400 --> 37:24.560
โบราณว่าไว้

37:25.280 --> 37:28.640
“บุตรไม่รังเกียจมารดาอัปลักษณ์
สุนัขไม่รังเกียจเจ้านายยากจน”

37:28.720 --> 37:30.240
คนโบราณว่าเอาไว้

37:30.320 --> 37:32.080
“คุณช่างปากหมาจริงๆ”

37:33.360 --> 37:35.360
อย่างคุณเนี่ย ชีวิตนี้อย่าหวังว่าจะได้บรรจุ

37:36.520 --> 37:38.400
แต่ผมมีนักเรียนนะ

38:07.920 --> 38:09.120
อรุณสวัสดิ์ ต้าม่าย

38:10.880 --> 38:13.560
ท่านหม่า ทำไมตื่นเช้าจังเลย

38:14.120 --> 38:15.680
วันนี้จะเดือนทางไม่ใช่เหรอคะ

38:16.400 --> 38:17.240
ใช่

38:17.320 --> 38:20.120
ตื่นเช้าหน่อย มานั่งสมาธิสงบจิตสงบใจน่ะ

38:23.000 --> 38:26.760
ผมเห็นไฟในห้องคุณเปิดอยู่ตลอด ไม่นอนเหรอ

38:28.600 --> 38:30.960
เมื่อวานตอนกลางวันทำงานเหนื่อยเกินไป

38:31.040 --> 38:32.440
กลับมาหัวถึงหมอนก็หลับไปเลย

38:33.320 --> 38:36.200
ตื่นขึ้นมาตอนประมาณตีสาม
เลยเขียนนิยายมาถึงตอนนี้

38:37.800 --> 38:38.640
ราบรื่นไหม

38:40.160 --> 38:42.360
นิยายรายตอนใกล้จบแล้วค่ะ

38:44.640 --> 38:46.760
งั้นก็จะได้พักแล้วสินะ

38:48.040 --> 38:48.880
พักไม่ได้หรอก

38:49.480 --> 38:51.040
รีบกลับไปหางานทำเหรอ

38:51.120 --> 38:53.000
ไม่ใช่หางานหรอกค่ะ

38:55.080 --> 38:56.600
ฉันจะเขียนเรื่องใหม่

39:00.480 --> 39:01.480
ตัดสินใจแล้วเหรอ

39:02.880 --> 39:03.760
ตัดสินใจแล้ว

39:06.040 --> 39:08.680
ฉันคิดว่าฉันก็ยังชอบการเขียนนิยายอยู่ดี

39:09.360 --> 39:12.200
แม้ว่าบางครั้งจะรู้สึกเจ็บปวด

39:12.280 --> 39:14.720
แต่ความเจ็บปวดเป็นส่วนประกอบ
ของงานสร้างสรรค์ไม่ใช่เหรอคะ

39:15.760 --> 39:18.400
คุณอยากทำมันออกมาให้ดี มันยากมากจริงๆ

39:19.840 --> 39:21.040
แถมยังดูเหมือนว่า

39:21.120 --> 39:24.160
ไม่ว่าจะทำอะไรก็ยากทั้งนั้น

39:24.240 --> 39:26.000
อย่างเช่น ถ้าคุณไปหางานทำ

39:26.080 --> 39:27.880
ยังต้องกังวลเรื่องเคพีไอ

39:27.960 --> 39:29.080
งั้นก็ช่างมันเถอะ

39:31.320 --> 39:32.480
ก็ใช่

39:33.240 --> 39:35.760
อย่าได้… เดินทางลัดเด็ดขาด

39:36.920 --> 39:39.080
ต้องเลือกเส้นทางที่ตัวเองอยากจะเดิน

39:40.360 --> 39:42.800
เพราะงั้นเลยต้องเรียนจากท่านหม่าไงคะ

39:43.920 --> 39:44.760
อย่างคุณ

39:45.320 --> 39:47.960
เคยสร้างธุรกิจสำเร็จ และก็เคยล้มเหลว

39:48.040 --> 39:50.440
คุณเคยหาเงินได้มากมาย
แต่ทุกอย่างก็กลายเป็นศูนย์

39:51.280 --> 39:52.800
แต่คุณก็ยังไม่ยอมแพ้

39:52.880 --> 39:55.360
คุณยังมีความกล้าที่จะออกเดินทางอีกครั้ง

39:56.400 --> 39:57.400
ฉันน่ะ…

39:58.280 --> 40:00.120
ถูกโลกภายนอกรบกวนได้ง่ายมาก

40:00.920 --> 40:02.480
ใส่ใจเชื่อเสียงผลประโยชน์

40:02.560 --> 40:06.080
วันๆ เอาแต่กังวลกับเรื่องไม่แน่นอนในอนาคต

40:07.000 --> 40:08.080
อย่างพวกคุณน่ะ

40:08.160 --> 40:11.120
ต้องต่อสู้กับคนเป็นร้อยเป็นพัน

40:12.080 --> 40:14.000
ฉันแค่ต่อสู้กับตัวเอง

40:14.080 --> 40:16.200
ก็หน้าม่อยคอตกแล้ว

40:17.120 --> 40:19.320
ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ

40:20.960 --> 40:22.520
ไม่ได้เรื่องตรงไหนกัน

40:23.960 --> 40:25.440
คุณดูในสนามรบสิ

40:26.720 --> 40:28.360
ใครบ้างที่ไม่หน้าม่อยคอตก

40:28.960 --> 40:29.840
ใช่ไหม

40:30.440 --> 40:31.320
นั่นไม่สำคัญเลย

40:32.640 --> 40:33.520
สิ่งสำคัญก็คือ

40:34.680 --> 40:36.720
สุดท้ายแล้วคุณจะลุกขึ้นมาได้อีกครั้งหรือไม่

40:37.800 --> 40:39.960
คุณลุกขึ้นใหม่อีกครั้งได้ ถูกจะเป็นผู้กล้าหาญ

40:42.600 --> 40:43.480
เพราะฉะนั้น

40:46.240 --> 40:48.040
เราต้องเรียนรู้จากกันและกัน

40:53.880 --> 40:56.400
ขอให้ลมแรงโหมกระหน่ำ

40:58.000 --> 40:59.360
พัดเมฆสลาย ให้เห็นตะวัน

41:00.080 --> 41:03.280
ทุกๆ วันต่อจากนี้ล้วนเป็นวันที่ดี

41:46.320 --> 41:47.320
อรุณสวัสดิ์

41:47.400 --> 41:48.320
อรุณสวัสดิ์

41:49.960 --> 41:51.080
ใช่อาจารย์หูไหมน่ะ

41:51.160 --> 41:52.080
คุณก็ไปด้วยเหรอ

41:52.920 --> 41:54.040
ยังไงผมก็ไม่มีอะไรทำ

41:54.120 --> 41:55.160
ไปทานมื้อกลางวันฟรี

41:56.160 --> 41:57.360
ไปกันเถอะ

41:57.440 --> 42:00.120
นี่คือซาลาเเปาที่น่าน่าซื้อให้เราเมื่อเช้า

42:02.400 --> 42:03.880
- เป็นอะไร
- แขนง่อยแล้ว

42:04.640 --> 42:07.000
เด็กผู้หญิงเนี่ยนะ อ่อนแอจริงๆ

42:10.720 --> 42:12.120
อาจารย์หูต้องมาเล่นตลกแน่ๆ

42:13.040 --> 42:15.000
- ไปกัน
- ฉันถามเซี่ยจือเหยาก่อนว่าไปไหม

42:15.080 --> 42:16.160
ไม่ต้องถามหรอก

42:16.240 --> 42:17.800
เขาไปเมืองเก่ากับเสี่ยวหงแล้ว

42:18.480 --> 42:21.040
เถ้าแก่เจ้าของโฮมสเตย์ในหมู่บ้าน
ที่สร้างไม่เสร็จกลับมาแล้ว

42:21.120 --> 42:22.400
ไม่กล้ากลับมาที่นี่

42:22.480 --> 42:23.520
งั้นเหรอ

42:23.600 --> 42:25.960
- งั้นโฮมสเตย์นั่นคงเจ๊งแล้วใช่ไหม
- เจ๊งแล้ว

42:26.040 --> 42:28.320
- เจ๊งแล้วจะทำยังไง
- หาคนมารับช่วงต่อไง

42:30.320 --> 42:31.480
รีบไปกันเถอะ