WEBVTT

00:01:33.000 --> 00:01:34.240 align:center
ที่จริงหนู

00:01:34.320 --> 00:01:35.960 align:center
ทำอาหารที่ซับซ้อนไม่เป็น

00:01:36.040 --> 00:01:38.480 align:center
ทำเป็นแค่เมนูตายตัวง่ายๆ ไม่กี่อย่าง

00:01:39.960 --> 00:01:42.440 align:center
ย่าคะ เราออกไปกินข้างนอกกันดีไหม

00:01:43.120 --> 00:01:45.800 align:center
หนูพาย่าไปร้านอาหารดอกเก๋อซัง ทานไก่อบขิง

00:01:47.000 --> 00:01:50.080 align:center
นี่ก็ทำเสร็จแล้ว จะออกไปกินทำไม

00:01:59.120 --> 00:02:01.720 align:center
หอมจัง ได้กลิ่นตั้งแต่อยู่ข้างนอกแน่ะ

00:02:03.200 --> 00:02:05.720 align:center
คุณไปเฝ้าไข้ไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาแล้วล่ะ

00:02:07.320 --> 00:02:09.400 align:center
น้าเฟิ่งไม่ให้ผมอยู่ที่นั่น ให้ผมกลับมา

00:02:09.479 --> 00:02:11.080 align:center
ทำอะไรอร่อยๆ ให้ย่ากินเหรอ

00:02:11.160 --> 00:02:12.000 align:center
คุณดูสิ

00:02:17.040 --> 00:02:19.680 align:center
ที่คุณบอกกินข้าวกับย่า ก็คือวางยาพิษย่างั้นเหรอ

00:02:21.080 --> 00:02:22.560 align:center
ไม่กินก็ไสหัวไป

00:02:22.640 --> 00:02:24.280 align:center
พูดมาก

00:02:27.960 --> 00:02:30.640 align:center
จะบอกให้นะ นี่เป็นสูตรที่บ้านของฉัน

00:02:30.720 --> 00:02:32.800 align:center
หน้าตาอาจดูธรรมดา

00:02:32.880 --> 00:02:34.720 align:center
แต่รสชาติใช้ได้เลย ชิมดูสิ

00:02:34.800 --> 00:02:36.600 align:center
ปลาน้ำแดงนี่ ฉันค่อนข้างมั่นใจ

00:02:46.560 --> 00:02:47.480 align:center
เป็นไง อร่อยใช่ไหม

00:02:50.560 --> 00:02:51.400 align:center
คุณใส่น้ำส้มเหรอ

00:02:52.040 --> 00:02:52.960 align:center
ดับคาวไง

00:02:53.520 --> 00:02:54.680 align:center
ใส่ไปเท่าไหร่

00:02:55.720 --> 00:02:56.960 align:center
พอๆ กับซีอิ๊วดำ

00:02:58.760 --> 00:03:00.480 align:center
คุณยูนนานชอบกินเปรี้ยวไม่ใช่เหรอ

00:03:00.560 --> 00:03:03.280 align:center
เห็นมีพวกตีนไก่เปรี้ยว ปลาต้มมะละกอเปรี้ยว

00:03:03.360 --> 00:03:05.640 align:center
ใช่ ย่าชอบกินเปรี้ยว

00:03:05.720 --> 00:03:06.600 align:center
ย่าชิมหน่อย

00:03:11.920 --> 00:03:13.560 align:center
ไม่เลวเลย อร่อย

00:03:13.640 --> 00:03:15.120 align:center
- ใช้ได้นะคะ
- มา

00:03:16.160 --> 00:03:17.440 align:center
ย่าตักใหั

00:03:19.560 --> 00:03:21.040 align:center
ย่า ย่าครับ ไม่ต้องเยอะขนาดนั้น

00:03:21.120 --> 00:03:22.480 align:center
มาๆๆ กินเยอะๆ

00:03:26.280 --> 00:03:27.720 align:center
- กินสิ
- กินครับ

00:03:27.800 --> 00:03:28.760 align:center
กิน

00:03:35.240 --> 00:03:36.240 align:center
อร่อย

00:03:38.520 --> 00:03:41.600 align:center
ถ้ารู้แต่แรก ตอนเที่ยงให้ร้านส่งไก่อบขิงมาก็ดี

00:03:42.600 --> 00:03:43.520 align:center
ก็พอใช้ได้

00:03:43.600 --> 00:03:45.520 align:center
ถึงจะหั่นเนื้อหนาเกินไปหน่อย

00:03:45.600 --> 00:03:47.320 align:center
พอใช้แป้งมันนวดก็ไม่แข็งแล้ว

00:03:47.400 --> 00:03:49.240 align:center
ต่อไปพวกผักไม่ต้องใส่ซีอิ๊วดำ

00:03:49.320 --> 00:03:51.000 align:center
ใส่ซีอิ๊วขาว น้ำมันหอยก็พอ

00:03:55.880 --> 00:03:57.640 align:center
เปรี้ยวเหรอ ให้ผมชิมหน่อย

00:04:06.040 --> 00:04:08.000 align:center
เปรี้ยวชะมัด ไม่ต้องกินแล้ว

00:04:08.080 --> 00:04:09.720 align:center
เปรี้ยวจริงๆ เนอะ คุณลองชิมอีกสิ

00:04:15.720 --> 00:04:17.279 align:center
พวกเราหยุดก่อนที่ฟันจะสึกเถอะ

00:04:18.160 --> 00:04:21.240 align:center
องุ่นพวงเดียวกันมันคงไม่หวานขึ้น
เพราะเห็นใจที่พวกเรากินเยอะหรอก

00:04:23.400 --> 00:04:25.560 align:center
คนขายองุ่นบอกฉันว่าไม่เปรี้ยวนะ

00:04:25.640 --> 00:04:27.400 align:center
ฉันชิมไปสองลูกก็ไม่เปรี้ยว

00:04:29.200 --> 00:04:30.040 align:center
พวงเดียวกันไหม

00:04:31.040 --> 00:04:32.520 align:center
- ไม่ใช่
- งั้นก็ถูกแล้ว

00:04:32.600 --> 00:04:34.920 align:center
ไม่ใช่พวงเดียวกัน
อาจไม่ใช่องุ่นต้นเดียวกันด้วยซ้ำ

00:04:36.200 --> 00:04:37.360 align:center
งั้นก็เสียของทิ้งแล้วสิ

00:04:38.720 --> 00:04:41.320 align:center
ทำแยมหรือไวน์ก็ได้ วิธีมีเยอะกว่าปัญหาเสมอ

00:04:46.040 --> 00:04:47.360 align:center
คุณชอบกินลูกเหมยไหม

00:04:48.200 --> 00:04:49.040 align:center
ชอบสิ

00:04:50.360 --> 00:04:52.920 align:center
งั้นเราชวนคนในเรือนพักทำกิจกรรมกันดีไหม

00:04:54.040 --> 00:04:54.880 align:center
ทำกิจกรรมเหรอ

00:04:55.480 --> 00:04:57.920 align:center
ไปเก็บผลไม้ที่สวน กินไปเก็บไป

00:04:58.520 --> 00:05:00.080 align:center
ค่าใช้จ่ายล่ะ คนละเท่าไหร่

00:05:00.840 --> 00:05:03.400 align:center
เรื่องเงินไม่ต้อง ผมเลี้ยงเอง รวมอาหารด้วย

00:05:04.440 --> 00:05:07.080 align:center
งั้นก็ไม่มีปัญหา เถ้าแก่เลี้ยงทั้งที ไปตอนไหนล่ะ

00:05:08.640 --> 00:05:11.400 align:center
ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ งั้นก็พรุ่งนี้แล้วกัน

00:05:11.480 --> 00:05:12.640 align:center
พรุ่งนี้เหรอ

00:05:12.720 --> 00:05:14.120 align:center
- คุณมีธุระเหรอ
- เปล่าหรอก

00:05:14.200 --> 00:05:15.360 align:center
งั้นก็ตามนี้

00:05:15.440 --> 00:05:17.240 align:center
พรุ่งนี้น่าน่าต้องไปที่ร้านนี่

00:05:18.160 --> 00:05:19.560 align:center
งั้นก็ปิดร้าน

00:05:21.280 --> 00:05:22.520 align:center
เยี่ยมไปเลยค่ะ เถ้าแก่

00:05:23.520 --> 00:05:24.880 align:center
- ใช้ได้ๆ
- มา

00:05:30.080 --> 00:05:31.080 align:center
ร้อนชะมัด

00:05:33.560 --> 00:05:34.480 align:center
ขอโทษๆ

00:05:35.160 --> 00:05:36.120 align:center
แม่เจ้า

00:05:39.320 --> 00:05:40.320 align:center
พร้อมกันหรือยัง

00:05:40.400 --> 00:05:43.360 align:center
- พร้อมแล้วครับ
- พร้อมแล้วค่ะ

00:05:43.440 --> 00:05:44.520 align:center
ถามอีกรอบนะ

00:05:44.600 --> 00:05:46.040 align:center
พร้อมหรือยัง

00:05:46.120 --> 00:05:48.640 align:center
- พร้อมแล้วครับ
- พร้อมแล้วค่ะ

00:05:48.720 --> 00:05:50.240 align:center
ไปกัน

00:05:53.640 --> 00:05:54.480 align:center
ร้อง

00:05:54.560 --> 00:05:56.480 align:center
ดวงตะวัน ดวงตะวัน

00:05:56.560 --> 00:06:02.360 align:center
นำพาแสงเจ็ดสีมาให้พวกเรา

00:06:03.240 --> 00:06:07.480 align:center
สาดส่องดอกไม้ในใจของพวกเรา

00:06:07.560 --> 00:06:11.880 align:center
ที่น่ารักงดงาม

00:06:11.960 --> 00:06:14.080 align:center
วันนี้พวกเรา

00:06:14.160 --> 00:06:16.240 align:center
เติบโตท่ามกลางแสงตะวัน

00:06:16.320 --> 00:06:20.320 align:center
พรุ่งนี้พวกเราจะไปสร้างโลกที่มีสีสัน

00:06:20.400 --> 00:06:22.760 align:center
มา มา มา

00:06:22.840 --> 00:06:25.040 align:center
มา มา มา

00:06:25.120 --> 00:06:27.200 align:center
มา มา มา

00:06:27.280 --> 00:06:29.360 align:center
มา มา มา

00:06:29.440 --> 00:06:31.160 align:center
แสงเจ็ดสี แสงเจ็ดสี

00:06:31.240 --> 00:06:33.720 align:center
แสงหลากสีจากดวงตะวัน

00:06:33.800 --> 00:06:35.760 align:center
เรานำพาฝันเจ็ดสี

00:06:35.840 --> 00:06:39.720 align:center
มุ่งหน้าสู่อนาคต

00:06:39.800 --> 00:06:42.360 align:center
อีกรอบหนึ่ง ไป

00:06:42.440 --> 00:06:45.200 align:center
(เพื่อทุกอย่างของเด็กๆ)

00:06:53.720 --> 00:06:54.600 align:center
ลืมแก้วเก็บความร้อน

00:06:58.560 --> 00:07:02.680 align:center
นำพาฝันเจ็ดสี มุ่งหน้าสู่อนาคต

00:07:03.560 --> 00:07:07.280 align:center
พระจันทร์เต็มดวงบนฟ้า

00:07:07.360 --> 00:07:10.880 align:center
มีเงาบนพื้นดินอยู่เคียงข้าง

00:07:10.960 --> 00:07:15.920 align:center
ร่วมเรียงเคียงคู่คอยติดตาม

00:07:18.120 --> 00:07:22.000 align:center
ลมโบกโบย เมฆเบาบาง

00:07:22.080 --> 00:07:25.720 align:center
เส้นสายบนท้องฟ้า

00:07:25.800 --> 00:07:31.200 align:center
คือสิ่งที่เครื่องบินทิ้งเอาไว้

00:07:34.800 --> 00:07:39.880 align:center
ดอกไม้บานในเมฆสีรุ้ง

00:07:40.480 --> 00:07:42.120 align:center
ใครกันทิ้งมันเอาไว้…

00:07:43.360 --> 00:07:44.440 align:center
- ทานให้อร่อยค่ะ
- ขอบคุณครับ

00:07:44.520 --> 00:07:45.360 align:center
ขอบคุณค่ะ

00:08:11.120 --> 00:08:11.960 align:center
น่าน่า

00:08:13.120 --> 00:08:14.920 align:center
แจ้งไว้หน่อยนะ

00:08:15.000 --> 00:08:17.200 align:center
พรุ่งนี้ปิดร้าน ไปทำกิจกรรม

00:08:18.800 --> 00:08:19.640 align:center
กิจกรรมอะไรคะ

00:08:19.720 --> 00:08:22.120 align:center
ก็ที่เรือนพักของเรา ไปเก็บผลไม้ที่สวนด้วยกัน

00:08:22.200 --> 00:08:23.880 align:center
กินเต็มที่ เก็บตามสบาย พี่อาเหยาเลี้ยง

00:08:23.960 --> 00:08:25.440 align:center
จริงเหรอ

00:08:25.520 --> 00:08:26.720 align:center
เยี่ยมไปเลย

00:08:27.760 --> 00:08:29.600 align:center
ประธานเซี่ย สมกับที่เป็นไอดอลของฉันจริงๆ

00:08:30.560 --> 00:08:31.400 align:center
คือว่า

00:08:32.080 --> 00:08:34.799 align:center
พรุ่งนี้น่ะ ถ้าจะให้ดีใส่ชุดเก่าๆ หน่อย

00:08:34.880 --> 00:08:36.840 align:center
ใส่ขายาวแขนยาว

00:08:36.919 --> 00:08:39.280 align:center
เพราะในสวนผลไม้ ไม่ใช่โคลนก็เป็นพวกกิ่งไม้

00:08:39.919 --> 00:08:41.159 align:center
แล้วก็อย่าลืมทากันแดด

00:08:41.240 --> 00:08:42.120 align:center
เธอบอกทุกคนหน่อยนะ

00:08:42.200 --> 00:08:44.120 align:center
ได้ ฉันจะสร้างห้องแชทบอกทุกคนนะ

00:08:44.200 --> 00:08:45.040 align:center
โอเค

00:08:53.280 --> 00:08:54.120 align:center
เสี่ยวชุน

00:08:54.960 --> 00:08:55.800 align:center
อาจารย์หู

00:08:56.960 --> 00:08:58.040 align:center
น่าน่า

00:08:58.640 --> 00:09:00.320 align:center
อเมริกาโน่เข้มๆ สามช็อต

00:09:00.400 --> 00:09:01.720 align:center
- ได้
- ขอบคุณ

00:09:04.240 --> 00:09:06.800 align:center
ใช่สิ พรุ่งนี้พวกเราไปเก็บผลไม้ที่สวนกัน

00:09:06.880 --> 00:09:08.600 align:center
เธอจะไปเก็บผลไม่ที่สวนเหรอ

00:09:08.680 --> 00:09:10.160 align:center
ทุกคนไปด้วยกัน

00:09:10.760 --> 00:09:13.160 align:center
ทุกคนเหรอ ฉัน… ฉันก็ต้องไปด้วยเหรอ

00:09:13.240 --> 00:09:14.360 align:center
ฉันไม่ไปดีกว่า

00:09:14.440 --> 00:09:16.200 align:center
พวกเธอไปเถอะ ฉันไม่ไป

00:09:17.120 --> 00:09:18.520 align:center
ทำไมไม่ไปล่ะ พรุ่งนี้มีสอนเหรอ

00:09:20.120 --> 00:09:22.080 align:center
พูดถึงเรื่องสอน นึกอะไรขึ้นมาได้พอดี

00:09:22.160 --> 00:09:23.920 align:center
วันนี้ฉันพบเรื่องอัศจรรย์บางอย่าง

00:09:25.280 --> 00:09:26.520 align:center
เรื่องอัศจรรย์อะไร

00:09:26.600 --> 00:09:28.880 align:center
เธอบอกฉันไม่ใช่เหรอว่าครูสอนหีบเพลง

00:09:28.960 --> 00:09:30.600 align:center
ของโรงเรียนอนุบาลออกไปแล้ว

00:09:30.680 --> 00:09:32.200 align:center
เธอเดาซิว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น

00:09:32.280 --> 00:09:35.440 align:center
ฉันเพิ่งสอนเสร็จ
จู่ๆ ก็มีครูคนหนึ่งเล่นหีบเพลงเป็นแล้ว

00:09:35.520 --> 00:09:37.040 align:center
เธอว่าอัศจรรย์ไหมล่ะ

00:09:37.960 --> 00:09:39.200 align:center
เดี๋ยวสิ

00:09:39.280 --> 00:09:40.520 align:center
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน

00:09:40.600 --> 00:09:42.360 align:center
เป็นไอเดียของพี่เหยา นายไปหาเขาสิ

00:09:45.960 --> 00:09:47.240 align:center
ไม่ใช่เธอจริงๆ ด้วย

00:09:51.800 --> 00:09:53.160 align:center
ทำอะไรของเขาเนี่ย

00:09:54.120 --> 00:09:56.440 align:center
มีอะไรทำไมไม่พูดกับฉันเอง อ้อมโลกซะขนาดนั้น

00:09:57.000 --> 00:09:57.840 align:center
ทำไม

00:09:58.600 --> 00:09:59.720 align:center
สงสารฉัน

00:10:00.560 --> 00:10:02.240 align:center
ช่วยทำให้ฉันมีตัวตนหรือไง

00:10:04.680 --> 00:10:05.760 align:center
ไม่เข้าท่าเลย

00:10:07.920 --> 00:10:08.760 align:center
ไม่ใช่สิ

00:10:10.440 --> 00:10:11.920 align:center
นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง

00:10:13.080 --> 00:10:14.680 align:center
อะไรคือสงสารนาย

00:10:14.760 --> 00:10:16.440 align:center
นายขังตัวอยู่แต่ในห้องทั้งวัน

00:10:16.520 --> 00:10:18.720 align:center
บรรยากาศอึมครึมแบบนั้น เพลงก็แต่งไม่ได้

00:10:18.800 --> 00:10:20.000 align:center
สภาพจิตใจย่ำแย่ลงทุกวัน

00:10:20.080 --> 00:10:21.640 align:center
ทุกคนเป็นห่วงนายมาก

00:10:21.720 --> 00:10:24.160 align:center
พี่เหยาเลยคิดวิธีนี้ให้นายเดินออกมา

00:10:24.240 --> 00:10:25.560 align:center
ปรับเปลี่ยนอารมณ์บ้าง

00:10:26.800 --> 00:10:29.480 align:center
ถึงยังไงฉันก็เป็นศิลปิน

00:10:29.560 --> 00:10:31.640 align:center
ให้ฉันไปสอนเด็กร้องเพลง

00:10:31.720 --> 00:10:33.440 align:center
ฉัน… ยังได้ปรับเปลี่ยนอารมณ์

00:10:33.520 --> 00:10:34.960 align:center
ฉันเดินออกมา แล้วให้เดินไปไหนล่ะ

00:10:35.040 --> 00:10:36.680 align:center
เด็กแล้วยังไง

00:10:36.760 --> 00:10:38.760 align:center
เด็กๆ น่ะเรียบง่ายที่สุดแล้ว

00:10:38.840 --> 00:10:40.200 align:center
พวกเขาไม่สนใจอายุ

00:10:40.280 --> 00:10:41.480 align:center
รายได้ ฐานะทางสังคมของนาย

00:10:41.560 --> 00:10:43.240 align:center
พวกเขารู้แค่ว่าอาจารย์หู

00:10:43.320 --> 00:10:44.160 align:center
อาจารย์เก่งจริงๆ

00:10:44.240 --> 00:10:47.040 align:center
ดังนั้นนายช่วยวางความเย่อหยิ่ง
และชื่อเสียงลงมาหน่อยได้ไหม

00:10:47.120 --> 00:10:50.000 align:center
ผู้ใหญ่อย่างเรา
สามารถเรียนรู้จากเด็กได้ตั้งเยอะ

00:10:50.080 --> 00:10:52.280 align:center
นายเลิกพูดได้แล้ว หลบไป

00:11:59.720 --> 00:12:02.480 align:center
(ข้อความ)

00:12:02.560 --> 00:12:04.600 align:center
(น่าน่า: ฉันตั้งกลุ่มแชทแล้ว
เลิกทำเป็นไม่เห็นเถอะ)

00:12:07.000 --> 00:12:09.760 align:center
(กลุ่มแชทบ้านโหย่วเฟิง)

00:12:09.840 --> 00:12:13.760 align:center
(พรุ่งนี้แปดโมงเช้ารวมตัว
อย่าลืมสวมเสื้อผ้าเก่าๆ และครีมกันแดด)

00:12:21.800 --> 00:12:23.680 align:center
(กลุ่มแชทบ้านโหย่วเฟิง)

00:12:23.760 --> 00:12:27.080 align:center
(ไม่มีปัญหา รับทราบ)

00:12:27.160 --> 00:12:28.960 align:center
(เดี๋ยวฉันจะเอาข้าวเช้ามาเผื่อทุกคนนะ)

00:12:35.080 --> 00:12:38.960 align:center
(รับทราบ)

00:12:44.840 --> 00:12:45.680 align:center
พี่เหยา

00:12:48.320 --> 00:12:49.160 align:center
น่าน่า

00:12:50.200 --> 00:12:52.240 align:center
- เอาอะไรมาด้วยเหรอ
- เต็นท์น่ะ

00:12:52.320 --> 00:12:54.240 align:center
พอทุกคนเหนื่อย ก็เล่นไพ่ในนั้นได้

00:12:56.000 --> 00:12:57.120 align:center
อาจารย์หู

00:12:57.200 --> 00:12:58.560 align:center
ทำไมยังเอากีตาร์มาด้วยล่ะ

00:12:58.640 --> 00:13:00.640 align:center
เผื่อมีอารมณ์สุนทรีย์

00:13:00.720 --> 00:13:02.480 align:center
จะได้ร้องเพลงไปด้วย

00:13:04.200 --> 00:13:06.600 align:center
พี่คะ พี่ไม่ห้ามหน่อยเหรอ

00:13:07.240 --> 00:13:10.040 align:center
เอาไปเถอะ เหนื่อยแล้วจะได้ผ่อนคลาย

00:13:10.120 --> 00:13:12.200 align:center
โกหกกันได้ไง พี่เนี่ย

00:13:12.280 --> 00:13:14.600 align:center
ต่อไปเรื่องแบบนี้อย่ามาหาฉันอีกนะ
ฉันไม่อยากช่วยทำบาป

00:13:16.800 --> 00:13:18.520 align:center
ฉันไปรอที่สวนนะ

00:13:21.160 --> 00:13:22.480 align:center
เธอพูดอะไร

00:13:22.560 --> 00:13:23.720 align:center
ช่วยทำบาปเหรอ

00:13:24.320 --> 00:13:25.640 align:center
หมายความว่าไง หมายความว่าไง

00:13:25.720 --> 00:13:27.280 align:center
- หมายความว่าไง
- หมายความว่าไง

00:13:29.840 --> 00:13:31.480 align:center
สวนผลไม้อยู่ข้างหน้าแล้ว

00:13:31.560 --> 00:13:33.400 align:center
วันนี้ทุกคนสนุกกับการเก็บลูกเหมย

00:13:33.480 --> 00:13:35.680 align:center
สัมผัสวิถีชีวิตในชนบท

00:13:40.760 --> 00:13:41.600 align:center
เขาป่วยหรือเปล่า

00:13:42.480 --> 00:13:43.560 align:center
เหมือนสมองจะผิดปกตินะ

00:13:44.760 --> 00:13:45.840 align:center
ฉันได้ยินนะ

00:13:50.880 --> 00:13:52.240 align:center
หูดีใช้ได้

00:14:04.080 --> 00:14:05.320 align:center
มาสิ

00:14:06.120 --> 00:14:08.280 align:center
อาจารย์หู ออกมาทำงานยังเอากีตาร์มาด้วย

00:14:08.360 --> 00:14:09.240 align:center
ฉันเป็นบ้า

00:14:11.320 --> 00:14:12.800 align:center
น่าน่ายังเอาเต็นท์มาด้วยเลย

00:14:14.080 --> 00:14:16.480 align:center
อีกเดี๋ยวหาที่โล่งๆ กางเต็นท์ออก

00:14:16.560 --> 00:14:17.600 align:center
พวกคุณเอาของเข้าไปเก็บ

00:14:17.680 --> 00:14:19.160 align:center
พอเหนื่อยก็มานั่งพักได้

00:14:30.520 --> 00:14:31.960 align:center
ผมไม่ได้โกหกนะ

00:14:32.680 --> 00:14:33.520 align:center
เก็บผลไม่ที่สวน

00:14:33.600 --> 00:14:35.040 align:center
กินเต็มที่ เก็บตามสบาย

00:14:35.120 --> 00:14:36.120 align:center
มีมื้อเที่ยงให้ด้วย

00:14:37.600 --> 00:14:38.440 align:center
จริงๆ แฮะ

00:14:39.200 --> 00:14:40.360 align:center
เล่นคำสินะ

00:14:41.480 --> 00:14:43.240 align:center
ถือว่ามาเล่น พอเหนื่อยก็พัก

00:14:45.680 --> 00:14:46.680 align:center
นี่เตรียมให้พวกเราเหรอ

00:14:46.760 --> 00:14:47.880 align:center
- ใช่
- ใช่ๆ

00:14:47.960 --> 00:14:49.440 align:center
- ผมเลือกก่อน
- ใช่ๆ

00:14:49.520 --> 00:14:50.400 align:center
หัวผมใหญ่

00:14:51.040 --> 00:14:52.400 align:center
ขอบคุณพวกคุณจริงๆ นะ

00:14:52.480 --> 00:14:54.000 align:center
แดดร้อนขนาดนี้

00:14:54.080 --> 00:14:54.960 align:center
พวกคุณได้ยินอาเหยา

00:14:55.040 --> 00:14:57.640 align:center
เล่าเรื่องครอบครัวของเราให้ฟัง
ก็เลยมาช่วยสินะ

00:14:57.720 --> 00:14:59.640 align:center
พวกคุณไม่เคยทำไร่ทำนามาก่อน

00:14:59.720 --> 00:15:01.000 align:center
ก็อย่าหักโหมเกินไป

00:15:01.080 --> 00:15:03.000 align:center
เก็บได้แค่ไหนก็แค่นั้น

00:15:03.080 --> 00:15:05.560 align:center
- ทำได้ค่ะ
- ฉันกับต้าม่ายก็อยากลองดู

00:15:06.160 --> 00:15:07.000 align:center
ขอบคุณนะจ๊ะ

00:15:07.080 --> 00:15:08.080 align:center
โอเคๆ น้าเฟิ่ง

00:15:08.680 --> 00:15:10.640 align:center
ฉันไปเก็บกับน้า
คนที่พี่เขาพามาให้เขาจัดการเอง

00:15:10.720 --> 00:15:11.920 align:center
ขอตะกร้าหน่อย

00:15:12.000 --> 00:15:13.120 align:center
- ตะกร้า
- น้าเฟิ่งไปเถอครับ

00:15:13.200 --> 00:15:15.000 align:center
- คนที่ผมพามาผมจัดการเอง
- ได้ รบกวนหน่อยนะ

00:15:15.080 --> 00:15:16.280 align:center
- ไม่รบกวนครับ
- ลำบากแล้วนะ

00:15:16.360 --> 00:15:17.320 align:center
ไปแล้วๆ

00:15:20.800 --> 00:15:21.680 align:center
ผมน่ะ

00:15:21.760 --> 00:15:24.240 align:center
ยังตั้งใจเตรียมปลอกแขนมาให้ทุกคนด้วย

00:15:24.320 --> 00:15:26.280 align:center
สวี่หงโต้ว สีชมพูให้คุณ

00:15:26.360 --> 00:15:27.480 align:center
สีชมพูคุณเก็บไว้เองเถอะ

00:15:28.360 --> 00:15:30.080 align:center
ที่แท้ในกระเป๋าคุณไม่ใช่ขนม

00:15:30.880 --> 00:15:33.320 align:center
ที่นี่เก็บกินได้ตามสบาย ยังจะเอาขนมทำไมอีก

00:15:34.600 --> 00:15:35.800 align:center
นอกจากปลอกแขน

00:15:36.880 --> 00:15:41.280 align:center
ยังเตรียมเสื้อกันแดดมาให้สาวสวยทุกคนด้วยละ

00:15:41.360 --> 00:15:42.680 align:center
กลัวพวกคุณจะโดนแดดเผา

00:15:43.560 --> 00:15:44.440 align:center
เลือกสักตัว

00:15:45.680 --> 00:15:46.760 align:center
ใจดีมากเลยค่ะ

00:15:47.920 --> 00:15:50.400 align:center
มา เหลือตัวหนึ่ง สวยที่สุดให้นาย

00:15:50.480 --> 00:15:51.720 align:center
หงโต้ว เราเก็บด้วยกันนะ

00:15:51.800 --> 00:15:52.880 align:center
เกรงใจอะไรขนาดนั้น

00:15:52.960 --> 00:15:54.080 align:center
วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ

00:15:54.160 --> 00:15:56.600 align:center
ก็ทำอยู่นี่ไง ช่วยชาวบ้านแก้ไขปัญหา

00:15:58.720 --> 00:16:01.240 align:center
คือว่า เดี๋ยวผมจะไปกางเต็นท์ก่อนนะ

00:16:01.320 --> 00:16:04.320 align:center
อาจารย์หู กีตาร์ของนายเอาไว้ที่เต้นก่อนไหม

00:16:12.480 --> 00:16:13.840 align:center
เหล่าหู ไปกัน

00:16:15.240 --> 00:16:16.480 align:center
เหล่าหู มา

00:16:16.560 --> 00:16:17.840 align:center
ชิมดู หวานมากเลยล่ะ

00:16:26.480 --> 00:16:27.600 align:center
ผมสงสัยจริงๆ

00:16:28.680 --> 00:16:30.800 align:center
ไอ้ลูกนี่ เปรี้ยวขนาดนี้

00:16:30.880 --> 00:16:32.400 align:center
เก็บมาจะเอาไปทำอะไรได้

00:16:33.160 --> 00:16:34.480 align:center
ไม่รู้ละสิ

00:16:34.560 --> 00:16:37.160 align:center
ลูกเหมยชนิดนี้ไม่ได้เอาไว้กินสดๆ

00:16:37.240 --> 00:16:38.720 align:center
ส่วนใหญ่เอาไปดองเหล้า

00:16:38.800 --> 00:16:40.400 align:center
ทำผลไม้เชื่อมหรืออบแห้ง

00:16:40.480 --> 00:16:42.640 align:center
กินสดๆ ไม่ได้ คุณให้ผมกินเพื่อ

00:16:43.800 --> 00:16:45.080 align:center
เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งกินไป

00:16:45.160 --> 00:16:46.760 align:center
ไม่อยากเปรี้ยวคนเดียวนี่นา

00:16:48.600 --> 00:16:50.480 align:center
เหล่าหม่า อาจารย์หู

00:16:51.360 --> 00:16:53.400 align:center
รีบเก็บเข้าสิ พวกคุณช้ากันอยู่สองคน

00:16:53.480 --> 00:16:55.080 align:center
คุยกันอยู่นั่น

00:16:55.160 --> 00:16:56.880 align:center
อะไรกัน ใครเก็บช้า

00:16:56.960 --> 00:16:59.240 align:center
เคยได้ยินเรื่องกระต่ายกับเต่าในชีวิตจริงไหม

00:17:00.320 --> 00:17:01.360 align:center
ผู้ชายอย่างเรา

00:17:01.960 --> 00:17:04.400 align:center
ดูความอดทนต้องดูกันที่ตอนจบ

00:17:06.240 --> 00:17:07.520 align:center
ดูก็ดูสิ

00:17:07.599 --> 00:17:11.560 align:center
นายคิดจริงๆ เหรอว่า
สาวๆ ที่มีไลฟ์สไตล์รักสุขภาพอย่างพวกเรา

00:17:11.640 --> 00:17:14.720 align:center
สู้ชายวัยกลางคนขี้เมา
ไม่ออกกำลังกายอย่างพวกนายไม่ได้

00:17:14.800 --> 00:17:17.240 align:center
อะไรที่เรียกว่าชายวัยกลางคน

00:17:17.319 --> 00:17:19.119 align:center
ฉันยังหนุ่มยังแน่นอยู่ โอเคไหม

00:17:19.960 --> 00:17:21.760 align:center
ความบึกบึนฉันไม่เห็น

00:17:21.839 --> 00:17:24.119 align:center
ลมแรงพัดมาที คุณก็ปลิวแล้ว

00:17:25.000 --> 00:17:26.240 align:center
เสี่ยวหวง

00:17:26.319 --> 00:17:27.839 align:center
คุณต้องทำให้ประชาชนสามัคคีกันสิ

00:17:28.800 --> 00:17:31.640 align:center
ก่อนอื่น ผู้หญิงอย่างเราต้องสามัคคีกัน

00:17:31.720 --> 00:17:35.880 align:center
ตอบโต้ข้อกล่าวหา
ที่ไร้ตรรกะและไร้เหตุผลด้วยข้อเท็จจริง

00:17:35.960 --> 00:17:38.000 align:center
การกล่าวหาที่ไร้เหตุผล กล่าวหาอะไร

00:17:38.680 --> 00:17:39.560 align:center
เหล่าหม่า ช่วยตัดสินที

00:17:39.640 --> 00:17:41.880 align:center
กล่าวหาแบบไร้เหตุผลอะไร
ผมกล่าวหาอะไรเหรอ

00:17:43.040 --> 00:17:43.880 align:center
เสี่ยวหวงพูดถูก

00:17:44.400 --> 00:17:45.720 align:center
หูโหย่วอวี๋

00:17:45.800 --> 00:17:47.600 align:center
นายน่ะเป็นแกะดำ

00:17:49.960 --> 00:17:52.080 align:center
ผมเป็น “อวี๋” ที่มาจาก “ชำนาญ”

00:17:52.160 --> 00:17:53.600 align:center
คุณนั่นแหละเป็น “หม่า” ที่มาจาก “แกะดำ”

00:17:54.400 --> 00:17:57.040 align:center
เล่นมุกคำพ้องเสียงซะด้วย ฉันรู้

00:17:57.120 --> 00:17:58.320 align:center
มา ดื่มน้ำก่อน

00:17:59.160 --> 00:18:01.720 align:center
- เติมน้ำในร่างกาย
- ขอบคุณค่ะ

00:18:04.480 --> 00:18:06.400 align:center
ดื่มช้าๆ ไม่ต้องรีบ เหนื่อยก็พัก

00:18:07.800 --> 00:18:10.520 align:center
ต้นเหมยพวกนี้ ลุงชางปลูกคนเดียวเหรอ

00:18:10.600 --> 00:18:13.560 align:center
ใช่ น้าเฟิ่งเป็นความดันสูง หัวใจก็ไม่ค่อยดี

00:18:13.640 --> 00:18:14.520 align:center
ทำงานใช้แรงไม่ได้

00:18:14.600 --> 00:18:17.840 align:center
รดน้ำ ใส่ปุ๋ย ฉีดยา

00:18:17.920 --> 00:18:18.760 align:center
ลุงชางทำคนเดียว

00:18:19.880 --> 00:18:22.160 align:center
ลุงชางยังปลูกต้นหอมกับมันฝรั่งด้วย

00:18:22.240 --> 00:18:24.200 align:center
รวมแล้วประมาณเจ็ดไร่

00:18:24.280 --> 00:18:25.680 align:center
ปกติพอทำงานในสวนเสร็จ

00:18:25.760 --> 00:18:29.120 align:center
เขาก็จะไปตัดต้นอ้อมาทำไม้กวาด
เก็บเปลือกข้าวโพดมาทำกระบุง

00:18:29.200 --> 00:18:30.720 align:center
ไม่เคยอยู่ว่างเลย

00:18:30.800 --> 00:18:32.280 align:center
มิน่าลุงชางถึงเหนื่อยจนป่วย

00:18:33.080 --> 00:18:34.240 align:center
ไม่หาคนมาช่วยเหรอ

00:18:35.000 --> 00:18:36.360 align:center
หาคนก็ต้องจ่ายค่าจ้าง

00:18:36.440 --> 00:18:37.600 align:center
อย่างเช่นเก็บลูกไหม

00:18:37.680 --> 00:18:39.000 align:center
ค่าจ้างแพง

00:18:39.080 --> 00:18:41.160 align:center
คนหนึ่งอย่างน้อยก็ 80 หยวน

00:18:41.240 --> 00:18:42.440 align:center
บ้างเก็บช้า บ้างเก็บเร็ว

00:18:42.520 --> 00:18:43.680 align:center
แถมยังต้องเลี้ยงข้าว

00:18:43.760 --> 00:18:45.760 align:center
ดังนั้นพอคนในหมู่บ้านได้ฟังเรื่องของเขา

00:18:45.840 --> 00:18:47.640 align:center
ใครว่างวันไหนก็จะมาช่วย

00:18:47.720 --> 00:18:48.560 align:center
ที่จริงก็สนุกดีนะ

00:18:48.640 --> 00:18:51.120 align:center
ถือซะว่าได้สัมผัสความสุขจากการเก็บเกี่ยว

00:18:53.080 --> 00:18:54.400 align:center
ไม่ง่ายเลยจริงๆ

00:18:55.280 --> 00:18:56.400 align:center
เอาเป็นว่า

00:18:56.480 --> 00:18:58.360 align:center
พวกเราทุกคนสู้ๆ

00:18:58.440 --> 00:18:59.960 align:center
- สู้ๆ สู้ๆ
- ขอบคุณค่ะ

00:19:00.040 --> 00:19:00.960 align:center
สู้ๆ นะ

00:19:46.200 --> 00:19:48.360 align:center
อาเฟิ่ง ข้าวมาแล้ว

00:19:51.000 --> 00:19:52.840 align:center
- พวกเด็กๆ หิวพอดีเลย
- มากันแล้ว

00:19:52.920 --> 00:19:53.760 align:center
จอดดีหรือยัง

00:19:54.920 --> 00:19:56.160 align:center
- หิวแล้วละสิ
- ช้าๆ

00:19:57.960 --> 00:19:58.920 align:center
เธอมาได้ไง

00:20:00.640 --> 00:20:03.040 align:center
เป่าผิงขับสามล้อไฟฟ้าไม่เป็น

00:20:03.120 --> 00:20:04.080 align:center
ฉันไม่มาใครจะมา

00:20:04.160 --> 00:20:06.200 align:center
กับข้าวพวกนี้อากุ้ยเป็นคนทำ

00:20:06.800 --> 00:20:09.480 align:center
ฉันแค่คอยช่วย ฉันทำอาหารไม่อร่อย

00:20:10.960 --> 00:20:13.000 align:center
ฉันก็ทำเป็นแค่อาหารง่ายๆ ปกติ…

00:20:13.080 --> 00:20:14.400 align:center
เธอทำอร่อยจริงๆ นั่นแหละ

00:20:16.320 --> 00:20:18.320 align:center
พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว

00:20:18.400 --> 00:20:20.360 align:center
ฉันเหมือนได้ยินคนกำลังชมฉัน

00:20:21.120 --> 00:20:23.360 align:center
เธอชมตัวเองหมดแล้ว

00:20:23.440 --> 00:20:24.920 align:center
จะให้คนอื่นชมยังไง

00:20:25.600 --> 00:20:27.560 align:center
เธอสองคนนี่จริงๆ เลย

00:20:27.640 --> 00:20:29.680 align:center
เป็นแบบนี้มาแต่เด็ก นี่ก็ผ่านมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว

00:20:30.440 --> 00:20:33.120 align:center
แต่ว่านะ ปากของอากุ้ยขี้โม้ได้ทั้งวันจริงๆ

00:20:33.200 --> 00:20:35.960 align:center
มีแต่ตอนที่เจออาเฟิ่งแหละ ถึงจะเงียบได้

00:20:36.040 --> 00:20:37.720 align:center
เธอเป็นโรคหัวใจ ฉันเลยยอมให้

00:20:49.200 --> 00:20:51.120 align:center
ทำไมฉันรู้สึกว่าข้าวอร่อยจังเลย

00:20:51.720 --> 00:20:52.920 align:center
อร่อยมากจริงๆ

00:20:54.200 --> 00:20:56.600 align:center
มีใครเอาข้าวอีกไหม ต้าม่าย มา

00:20:58.800 --> 00:20:59.960 align:center
มาๆๆ

00:21:00.920 --> 00:21:02.160 align:center
เพิ่มซี่โครงหน่อย

00:21:02.240 --> 00:21:03.240 align:center
- น้าเฟิ่ง พอแล้วค่ะ
- พอแล้ว

00:21:03.320 --> 00:21:04.240 align:center
- น้านั่งเถอะนะคะ
- ไม่ต้องแล้ว

00:21:04.320 --> 00:21:05.400 align:center
ไม่พอพวกเราเติมเอง

00:21:05.480 --> 00:21:06.960 align:center
- น้ารีบไปกินเถอะ
- เอาไปกินเถอะครับ

00:21:07.040 --> 00:21:08.040 align:center
น้าเฟิ่ง

00:21:08.120 --> 00:21:09.120 align:center
แม่หนูกับน้ากุ้ยล่ะคะ

00:21:09.200 --> 00:21:10.720 align:center
พวกเขาเก็บลูกเหมยอยู่ทางนั้น

00:21:11.880 --> 00:21:12.840 align:center
ค่อยๆ กินกันไปนะ

00:21:13.880 --> 00:21:15.040 align:center
- ขอบคุณครับ
- ขอบคุณค่ะ

00:21:15.120 --> 00:21:16.240 align:center
ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงใจ

00:21:19.880 --> 00:21:21.080 align:center
ทำงานมาทั้งเช้า

00:21:22.240 --> 00:21:23.360 align:center
ไม่อยากขยับตัวเลย

00:21:24.720 --> 00:21:26.040 align:center
ลุงกับป้าสองผัวเมีย

00:21:26.120 --> 00:21:27.760 align:center
อายุขนาดนี้แล้ว

00:21:28.560 --> 00:21:30.120 align:center
ไปเอาแรงมาจากไหนกัน

00:21:31.600 --> 00:21:34.080 align:center
มีเป้าหมาย ถึงจะมีแรงจูงใจ

00:21:35.080 --> 00:21:36.240 align:center
พอมีแรงจูงใจ

00:21:36.320 --> 00:21:38.520 align:center
ถึงจะมีกำลังที่ใช้ไม่หมด

00:21:38.600 --> 00:21:40.000 align:center
ไม่ว่าชีวิตจะลำบากแค่ไหน

00:21:40.720 --> 00:21:41.960 align:center
ก็เต็มใจต่อสู้

00:21:42.880 --> 00:21:44.080 align:center
พูดง่ายๆ ก็คือ

00:21:44.160 --> 00:21:47.040 align:center
เพื่อให้เซี่ยเฉียงลูกชายของเขาไม่ต้องลำบาก

00:21:47.120 --> 00:21:50.240 align:center
ไม่งั้นลุงกับป้าจะดิ้นรนขนาดนี้ไปทำไม ว่าไหม

00:21:50.320 --> 00:21:51.720 align:center
พวกเขาควรปล่อยวางบ้าง

00:21:51.800 --> 00:21:53.200 align:center
ลูกหลานต่างมีเส้นทางของตัวเอง

00:21:53.280 --> 00:21:55.080 align:center
ถ้าคิดได้ก็ดี

00:21:55.160 --> 00:21:56.920 align:center
คนรุ่นนั้นก็เป็นแบบนี้กันหมด

00:21:57.000 --> 00:21:58.400 align:center
นั่นสิ

00:21:58.480 --> 00:22:00.520 align:center
เพราะงั้นงานรากหญ้าจึงมีความหมายมาก

00:22:00.600 --> 00:22:02.720 align:center
ช่วยแบ่งเบาภาระของพวกเขาได้จริงๆ

00:22:02.800 --> 00:22:03.880 align:center
แบ่งเบาได้บ้างก็ยังดี

00:22:05.080 --> 00:22:06.200 align:center
มา ซินซิน

00:22:07.000 --> 00:22:08.240 align:center
ฉันพอแล้ว

00:22:09.760 --> 00:22:11.240 align:center
ซี่โครงนี่อร่อยมากจริงๆ

00:22:11.320 --> 00:22:12.680 align:center
อร่อยใช่ไหม เอาไปอีก

00:22:12.760 --> 00:22:14.800 align:center
ฉันยังเหลืออีกชิ้น ทานชิ้นนี้หมดก่อน

00:22:27.280 --> 00:22:28.520 align:center
ทำไมหนีมาอยู่ที่นี่ล่ะ

00:22:31.120 --> 00:22:32.560 align:center
ตรงนี้มีลม มาตากลมน่ะค่ะ

00:22:34.080 --> 00:22:35.320 align:center
เหนื่อยแย่ละสิ

00:22:35.400 --> 00:22:36.240 align:center
พอได้อยู่

00:22:37.480 --> 00:22:38.400 align:center
แล้ว…

00:22:39.280 --> 00:22:40.360 align:center
คิดอะไรอยู่เหรอ

00:22:41.920 --> 00:22:43.960 align:center
ฉันกำลังคิดเรื่องน้าเฟิ่ง

00:22:44.040 --> 00:22:44.880 align:center
น้าเฟิ่งเหรอ

00:22:46.440 --> 00:22:47.720 align:center
น้าแกลำบากจริงๆ

00:22:47.800 --> 00:22:49.200 align:center
ยังมีลำบากปลอมๆ ด้วยเหรอ

00:22:50.360 --> 00:22:53.240 align:center
ตอนนี้ความกดดันในสังคมมากขนาดนี้
ทุกคนต่างก็ลำบาก

00:22:53.920 --> 00:22:55.320 align:center
มันไม่เหมือนกัน

00:22:55.400 --> 00:22:57.480 align:center
คนเราถ้ายังมีทางเลือก

00:22:57.560 --> 00:22:58.720 align:center
จะบอกว่าลำบากไม่ได้

00:22:59.680 --> 00:23:01.040 align:center
อย่างมากเรียกไม่ง่าย

00:23:02.720 --> 00:23:04.000 align:center
ไม่ง่ายก็คือลำบากไม่ใช่เหรอ

00:23:04.680 --> 00:23:05.840 align:center
เหมือนกันซะที่ไหน

00:23:05.920 --> 00:23:08.680 align:center
คนธรรมดาทั่วไปอย่างเรา

00:23:08.760 --> 00:23:09.960 align:center
แบบนี้เรียกไม่ง่าย

00:23:10.720 --> 00:23:13.440 align:center
ทุกคนต่างก็คลำก้อนหินข้ามแม่น้ำใช่ไหมล่ะ

00:23:13.520 --> 00:23:15.080 align:center
บางคนกินหม้อไฟ

00:23:15.840 --> 00:23:18.720 align:center
ร้องเพลงไป เรือก็ข้ามแม่น้ำไปได้แล้ว

00:23:18.800 --> 00:23:20.040 align:center
เลยรู้สึกว่ามันง่าย

00:23:20.840 --> 00:23:22.640 align:center
คุณดูน้าเฟิ่งกับลุงชางสิ

00:23:23.360 --> 00:23:26.360 align:center
พวกท่านเป็นประเภท… ข้ามแม่น้ำ ข้ามไปๆ

00:23:27.080 --> 00:23:29.200 align:center
จู่ๆ น้ำก็ขึ้นใช่ไหม

00:23:29.280 --> 00:23:31.280 align:center
ถูกกระแสน้ำแห่งโชคชะตา

00:23:31.360 --> 00:23:35.160 align:center
ซัดพาจมๆ ลอยๆ สำลักน้ำมาตลอดทาง

00:23:35.920 --> 00:23:37.560 align:center
ไม่รู้ว่าถูกซัดไปทางไหน

00:23:40.680 --> 00:23:42.000 align:center
ฟังคุณพูดแบบนี้แล้ว

00:23:43.040 --> 00:23:44.320 align:center
ยิ่งรู้สึกลำบากขึ้นไปอีก

00:23:45.360 --> 00:23:46.480 align:center
เดิมก็ลำบากอยู่แล้วนี่

00:23:47.200 --> 00:23:48.120 align:center
คุณไม่คิดว่าลำบากเหรอ

00:23:49.320 --> 00:23:50.720 align:center
ผมคิดว่า…

00:23:51.600 --> 00:23:52.560 align:center
พวกท่านไม่ลำบากขนาดนั้น

00:23:54.880 --> 00:23:56.360 align:center
ขนาดนี้ยังไม่ลำบากอีกเหรอ

00:23:57.920 --> 00:24:00.760 align:center
ถ้าว่าตามที่คุณพูด เมื่อก่อนก็ลำบากจริงๆ

00:24:00.840 --> 00:24:01.720 align:center
แต่ตอนนี้

00:24:02.520 --> 00:24:03.640 align:center
ก็แค่ไม่ง่ายจริงๆ

00:24:05.840 --> 00:24:08.320 align:center
มาตรฐานของเราสองคนไม่เหมือนกันหรือเปล่า

00:24:09.560 --> 00:24:11.760 align:center
แล้วมาตรฐานของคุณใช้อะไรเป็นตัวกำหนด

00:24:12.960 --> 00:24:16.280 align:center
คือการวางทุกคนอยู่ในเส้นเดียวกัน
แล้วสุ่มออกมาเปรียบเทียบ

00:24:16.360 --> 00:24:18.240 align:center
ใครลำบาก ใครค่อนข้างลำบาก

00:24:22.240 --> 00:24:25.600 align:center
ง่าย ไม่ง่าย และลำบาก

00:24:26.360 --> 00:24:29.000 align:center
มีมาตรฐานที่ทุกคนยอมรับร่วมกันอยู่จริงๆ

00:24:30.440 --> 00:24:32.200 align:center
แต่จุดเริ่มต้นของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

00:24:32.840 --> 00:24:35.240 align:center
บางคนเกิดมา จุดเริ่มต้นของเขา

00:24:35.320 --> 00:24:36.840 align:center
ก็อยู่ในเส้นชัยของคนอื่นแล้ว

00:24:37.880 --> 00:24:40.800 align:center
ถ้าในหม้อไฟของพวกเขาขาดของหายาก

00:24:40.880 --> 00:24:42.200 align:center
พวกเขาก็รู้สึกทุกข์ใจแล้ว

00:24:43.240 --> 00:24:44.240 align:center
แถมยังทุกข์ใจจริงๆ ด้วย

00:24:45.680 --> 00:24:49.440 align:center
เพราะความรู้สึกและการมองปัญหา
ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

00:24:50.200 --> 00:24:53.280 align:center
ดังนั้นจะเอามาเปรียบเทียบกันได้ยังไง

00:24:58.840 --> 00:24:59.960 align:center
ไม่ว่าจะอยู่ในจุดไหน

00:25:02.040 --> 00:25:03.360 align:center
ก็มักมีคนที่ลำบากกว่าคุณเสมอ

00:25:04.240 --> 00:25:05.760 align:center
ขณะเดียวกันก็มีคนที่ง่ายกว่าคุณ

00:25:07.200 --> 00:25:08.400 align:center
ดังนั้นคนเรา

00:25:09.480 --> 00:25:13.200 align:center
เปรียบเทียบได้แค่กับตัวเอง
ใช้ตัวเองในตอนนี้เป็นมาตรฐาน

00:25:14.200 --> 00:25:16.840 align:center
ไปเปรียบเทียบกับตัวเองในอดีต อนาคต

00:25:16.920 --> 00:25:20.600 align:center
และในอีกหลายๆ ช่วงเวลา

00:25:23.600 --> 00:25:25.960 align:center
คุณรู้สึกว่าตอนนี้น้าเฟิ่งสุขสบายแล้วเหรอ

00:25:31.760 --> 00:25:33.840 align:center
ในเมื่อผ่านช่วงที่ลำบากที่สุดมาแล้ว

00:25:35.400 --> 00:25:36.400 align:center
งั้นช่วงเวลาต่อจากนี้

00:25:38.240 --> 00:25:39.400 align:center
ก็จะดีขึ้นไปเรื่อยๆ

00:26:00.680 --> 00:26:01.680 align:center
ผลไม้หลังอาหาร

00:26:22.680 --> 00:26:24.360 align:center
เธอคิดดู อาเหยาน่ะ

00:26:24.440 --> 00:26:26.320 align:center
ได้หาคนมาไลฟ์สดช่วยเกษตรกร

00:26:26.400 --> 00:26:28.600 align:center
แค่คืนเดียวก็ขายได้เป็นสิบตันแน่ะ

00:26:29.480 --> 00:26:31.000 align:center
เสี่ยวหวงเป็นคนประสานงาน

00:26:31.720 --> 00:26:33.040 align:center
อาเหยาเป็นคนไปคุย

00:26:33.760 --> 00:26:35.080 align:center
ที่ร้านของเรา

00:26:35.160 --> 00:26:36.720 align:center
มีคนจองไปแล้วหนึ่งพันกิโลกรัม

00:26:37.320 --> 00:26:39.400 align:center
ส่วนที่เหลือก็ให้รถใหญ่มาขนไปแล้ว

00:26:39.480 --> 00:26:40.360 align:center
ดีจัง

00:26:40.960 --> 00:26:42.080 align:center
ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ

00:26:42.160 --> 00:26:45.160 align:center
ไม่ใช่ขายไม่ได้ราคา ก็เน่าเต็มสวนไปหมด

00:26:45.240 --> 00:26:46.360 align:center
นั่นน่ะสิ

00:26:46.440 --> 00:26:49.120 align:center
เรื่องที่ผ่านไปแล้วอย่าพูดถึงอีกเลย

00:26:49.200 --> 00:26:50.760 align:center
บ้านใครก็ลำบากกันทั้งนั้น

00:26:51.920 --> 00:26:53.440 align:center
บ้านฉันเองก็ไม่ต่างกัน

00:26:54.080 --> 00:26:56.720 align:center
ต้าหยางกับเสี่ยวซีสอบเข้ามาหาลัยตามๆ กัน

00:26:57.320 --> 00:27:00.440 align:center
ค่าครองชีพเอย ค่าเทอมเอย

00:27:00.520 --> 00:27:02.920 align:center
ทำฉันกับเจ๋อชิงยุ่งตัวเป็นเกลียว

00:27:03.640 --> 00:27:05.880 align:center
แม่ พวกหนูทานเสร็จแล้ว

00:27:05.960 --> 00:27:07.640 align:center
แม่ไปช่วยเก็บหน่อยสิ

00:27:07.720 --> 00:27:08.880 align:center
พวกหนูจะไปเก็บผลไม้กันต่อ

00:27:11.720 --> 00:27:13.240 align:center
งั้นพวกเธอเก็บกันไปก่อนนะ

00:27:49.360 --> 00:27:51.000 align:center
หนักชะมัดเลย

00:27:52.520 --> 00:27:54.280 align:center
ฉันเองๆ มาๆ ฉันเอง

00:27:54.360 --> 00:27:55.920 align:center
มาๆ ช่วยกันยกดีกว่า ช่วยกันยก

00:27:56.600 --> 00:27:57.520 align:center
ช้าๆ นะ

00:28:01.880 --> 00:28:02.880 align:center
เธอพักก่อน

00:28:05.680 --> 00:28:06.560 align:center
อาเฟิ่ง

00:28:11.960 --> 00:28:13.520 align:center
ทำอะไรของเธอ

00:28:13.600 --> 00:28:16.480 align:center
ให้พี่อาชาง ให้คนป่วย ไม่ได้ให้เธอสักหน่อย

00:28:16.560 --> 00:28:19.440 align:center
เขาไม่ถือว่าเป็นคนป่วยหรอก
ไม่ได้ร้ายแรงสักหน่อย

00:28:22.920 --> 00:28:24.200 align:center
โลหิตจางจนเป็นลมไปแล้ว

00:28:24.280 --> 00:28:25.760 align:center
ยังไม่ร้ายแรงอีกเหรอ

00:28:27.280 --> 00:28:28.360 align:center
ให้ตายสิ

00:28:31.200 --> 00:28:32.440 align:center
ฉันจะว่ายังไงพวกเธอดี

00:28:33.480 --> 00:28:36.600 align:center
ที่บ้านเลี้ยงไก่เอาไว้ ก็เสียดายไม่กล้ากิน

00:28:36.680 --> 00:28:38.320 align:center
เอาไปขายจนหมด

00:28:39.720 --> 00:28:41.200 align:center
ในสวนก็มีผลผลิต

00:28:41.800 --> 00:28:43.120 align:center
ทำงานก็มีค่าแรง

00:28:43.960 --> 00:28:46.640 align:center
หนี้สินที่เคยติดค้างก็ใช้หมดไปนานแล้ว

00:28:47.440 --> 00:28:48.760 align:center
ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ

00:28:48.840 --> 00:28:50.080 align:center
ว่าทำไมพวกเธอสองผัวเมีย

00:28:50.160 --> 00:28:52.960 align:center
ต้องใช้ชีวิตอย่างตระหนี่ถี่เหนียวขนาดนี้ด้วย

00:28:54.000 --> 00:28:56.240 align:center
พวกเราเก็บเงินไว้ใช้ตอนแก่

00:28:56.320 --> 00:28:57.520 align:center
ไม่ได้ไม่มีเงินใช้สักหน่อย

00:29:01.920 --> 00:29:04.640 align:center
เธอเอาแต่พูดว่าเก็บไว้ใช้ตอนแก่

00:29:04.720 --> 00:29:05.960 align:center
งั้นฉันถามเธอหน่อย

00:29:06.040 --> 00:29:08.800 align:center
เก็บไว้ใช้ตอนแก่ก็ต้องมีชีวิตให้ถึงแก่เสียก่อน

00:29:09.520 --> 00:29:12.000 align:center
สองผัวเมียยังไม่ทันแก่ก็หักโหมจนล้มป่วย

00:29:12.080 --> 00:29:13.840 align:center
ไปหาหมอไม่ต้องใช้เงินเหรอ

00:29:14.480 --> 00:29:16.200 align:center
หมดเงินไปกับค่ารักษา เธอไม่เสียดายเหรอ

00:29:17.280 --> 00:29:18.280 align:center
คนฉลาดอย่างเธอ

00:29:18.360 --> 00:29:20.440 align:center
ทำไมกลับไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้

00:29:32.240 --> 00:29:35.080 align:center
ทำไมร้องให้แล้วล่ะ ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย

00:29:35.840 --> 00:29:38.040 align:center
เปล่า ลมพัดเข้าตา

00:29:42.680 --> 00:29:44.720 align:center
ได้ ลมพัดๆ

00:29:45.480 --> 00:29:48.120 align:center
ตอนนี้เธอยืนอยู่ในที่ที่มีลมพัด

00:29:48.840 --> 00:29:49.800 align:center
มาๆๆ

00:29:51.320 --> 00:29:53.120 align:center
ให้ฉันช่วยเช็ดลมให้เธอเอง

00:29:55.600 --> 00:29:56.600 align:center
ไหนดูซิ

00:29:56.680 --> 00:29:58.520 align:center
เช็ดลมหน่อย เช็ดลมหน่อย

00:30:00.200 --> 00:30:02.160 align:center
เลิกเก็บได้แล้ว ไปนั่งพักกันก่อน

00:30:02.760 --> 00:30:03.600 align:center
มาสิ

00:30:08.960 --> 00:30:10.960 align:center
ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเธอเลย

00:30:12.760 --> 00:30:14.560 align:center
เธอพาฉันไปส่งที่โรงบาล

00:30:14.640 --> 00:30:15.960 align:center
วันนี้ก็ยังมาช่วยฉันอีก

00:30:17.440 --> 00:30:19.840 align:center
ก่อนหน้านี้ ฉันทำท่าทางไม่ดีกับเธอ

00:30:19.920 --> 00:30:20.960 align:center
ขอโทษนะ

00:30:24.080 --> 00:30:25.320 align:center
เธอยอมรับแล้วละสิ

00:30:26.960 --> 00:30:28.520 align:center
เธอน่ะทำท่าทางไม่ดีใส่ฉัน

00:30:31.640 --> 00:30:32.680 align:center
อาเฟิ่ง

00:30:34.240 --> 00:30:36.840 align:center
เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาสามสิบกว่าปีแล้ว

00:30:37.560 --> 00:30:39.040 align:center
เธอยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ

00:30:40.120 --> 00:30:42.360 align:center
พูดอะไรไม่คิด ปากไม่มีหูรูด

00:30:42.440 --> 00:30:45.680 align:center
คนในหมู่บ้านผิดใจกับฉันไปกว่าครึ่ง

00:30:47.320 --> 00:30:50.560 align:center
แต่ฉัน อากุ้ย ฉันจะมีเจตนาร้ายอะไร

00:30:51.600 --> 00:30:54.680 align:center
เธอยังเอาแต่ว่าฉันโอ้อวดแล้วโอ้อวดอีก

00:30:59.400 --> 00:31:01.840 align:center
ก็ใช่ บางทีน่ะ

00:31:01.920 --> 00:31:04.280 align:center
ฉันก็โอ้อวดไปหน่อยจริงๆ

00:31:06.040 --> 00:31:08.360 align:center
แต่ที่ฉันโอ้อวดก็มีเหตุผลนะ

00:31:08.440 --> 00:31:09.800 align:center
ครอบครัวฉัน

00:31:09.880 --> 00:31:12.160 align:center
แต่ก่อนยากจนมากเลยใช่ไหม

00:31:12.240 --> 00:31:14.960 align:center
ถึงจะไม่ใช่ยากจนที่หนึ่ง ก็ไม่พ้นที่สอง

00:31:15.040 --> 00:31:16.360 align:center
ใช่ไหมล่ะ

00:31:16.440 --> 00:31:18.560 align:center
บ้านใหม่ก็เพิ่งสร้าง

00:31:18.640 --> 00:31:20.160 align:center
หลังจากต้าหยางเรียนจบมีงานทำ

00:31:21.280 --> 00:31:22.200 align:center
ฉันรู้

00:31:22.920 --> 00:31:24.720 align:center
ถึงฉันจะโอ้อวดยังไง

00:31:24.800 --> 00:31:26.640 align:center
ฉันก็ไม่มาโอ้อวดกับเธอหรอก

00:31:26.720 --> 00:31:27.720 align:center
ใช่ไหม

00:31:28.280 --> 00:31:29.760 align:center
เธอยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ

00:31:30.720 --> 00:31:33.680 align:center
ข้างในกางเกงสวยๆ
ก็มักใส่กางเกงขาดๆ เอาไว้ตลอด

00:31:36.880 --> 00:31:38.760 align:center
เธอมีคิดอะไรอยู่ในใจ

00:31:38.840 --> 00:31:40.040 align:center
ก็ควรจะบอกฉัน

00:31:40.120 --> 00:31:42.080 align:center
เธอไม่พูดออกมา ฉันจะรู้ได้ยังไง

00:31:42.840 --> 00:31:44.840 align:center
เธอฉลาดมีไหวพริบ

00:31:44.920 --> 00:31:46.240 align:center
ฉันตรงไปตรงมา

00:31:49.000 --> 00:31:51.040 align:center
เธอว่าฉันดีกับเธอไหมล่ะ

00:31:52.320 --> 00:31:54.680 align:center
ถ้าในสวนฟักทองของฉันปลูกฟักทองลูกหนึ่ง

00:31:54.760 --> 00:31:56.240 align:center
ฉันต้องแบ่งครึ่งหนึ่งให้เธออยู่แล้ว

00:31:57.440 --> 00:31:58.800 align:center
ในสวนของเธอเก็บหัวหอม

00:31:58.880 --> 00:32:01.120 align:center
เก็บมันฝรั่ง เก็บแอปเปิล หรือเก็บลูกเหมย

00:32:01.200 --> 00:32:02.280 align:center
ครั้งไหนบ้างที่ฉันไม่มา

00:32:04.040 --> 00:32:05.840 align:center
ฉันรู้ว่าเธอดีกับฉัน

00:32:06.560 --> 00:32:09.720 align:center
ไม่ต้องมาพูดเอาใจฉันเลย
ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดจริงหรือเปล่า

00:32:10.320 --> 00:32:13.280 align:center
เธอเองก็บอกแล้วว่า
พวกเราเป็นเพื่อนกันมาสามสิบกว่าปี

00:32:14.000 --> 00:32:15.760 align:center
เธอยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ

00:32:15.840 --> 00:32:18.880 align:center
ฉันยอมไม่พูด ดีกว่าพูดโกหก ใช่ไหม

00:32:21.080 --> 00:32:22.280 align:center
เรื่องนี้ก็จริงอยู่

00:32:22.880 --> 00:32:24.560 align:center
คราวก่อนเธอยังหาว่าฉันอิจฉาเธออยู่เลย

00:32:25.600 --> 00:32:27.960 align:center
ตอนนั้นอารมณ์ร้อน เลยพูดจาส่งเดชไป

00:32:28.560 --> 00:32:29.840 align:center
ฉันอิจฉาเธอจริงๆ นะ

00:32:30.480 --> 00:32:31.360 align:center
เพราะอะไร

00:32:31.440 --> 00:32:34.840 align:center
เพราะอะไร ต้าหยางกับเสี่ยวซีรักดีแบบนั้น

00:32:36.920 --> 00:32:39.120 align:center
ฉันก็ไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย

00:32:39.200 --> 00:32:41.200 align:center
ทำไมชีวิตฉันถึงได้อาภัพแบบนี้ล่ะ

00:32:43.720 --> 00:32:46.800 align:center
ลูกสาวอายุสิบกว่าก็… ก็จากไปแล้ว

00:32:46.880 --> 00:32:48.520 align:center
เหลือแค่ลูกชายคนเดียว

00:32:49.400 --> 00:32:50.480 align:center
ฉันก็กลัวเหมือนกัน

00:32:50.560 --> 00:32:54.160 align:center
ลูกชายอยากได้อะไร
ฉันก็ต้องหามาให้เขาอยู่แล้ว ถูกไหม

00:32:58.160 --> 00:32:59.840 align:center
เธอดูสิ เขาไปหางานทำ

00:32:59.920 --> 00:33:02.320 align:center
เป็นยามที่โกดังก็ดีอยู่แล้ว

00:33:02.400 --> 00:33:04.720 align:center
หาเงินไม่พอใช้ ฉันก็ให้เขา

00:33:05.720 --> 00:33:08.000 align:center
ใครจะคิดล่ะว่าเขาจะไปขโมยของ

00:33:12.080 --> 00:33:13.840 align:center
สอนลูกชายได้ไม่ดีจริงๆ

00:33:16.440 --> 00:33:17.560 align:center
ถูกจับเข้าไปแล้ว

00:33:18.360 --> 00:33:19.720 align:center
ผ่านมานานขนาดนี้

00:33:19.800 --> 00:33:22.280 align:center
เขาก็น่าจะหลาบจำแล้วแหละ ว่าไหม

00:33:22.360 --> 00:33:23.440 align:center
กลับตัวกลับใจ

00:33:24.720 --> 00:33:26.880 align:center
แต่คนคนหนึ่งทำผิดไปแล้ว

00:33:26.960 --> 00:33:28.920 align:center
ก็เงยหัวไม่ขึ้นไปตลอดชีวิต

00:33:29.800 --> 00:33:31.880 align:center
ในชุมชนมีเรื่องดีๆ ใครล่ะจะคิดถึงเขา

00:33:31.960 --> 00:33:34.400 align:center
ถ้าบ้านไหนมีของหาย

00:33:34.480 --> 00:33:37.000 align:center
ต้องคิดถึงเขาเป็นคนแรกแน่ ใช่ไหม

00:33:39.320 --> 00:33:42.000 align:center
เรื่องนี้มันก็มีความเป็นเป็นไปได้นะ

00:33:42.720 --> 00:33:45.600 align:center
ฉันกับตาเฒ่าคิดว่า
เราสองคนหาเงินให้ได้เยอะๆ

00:33:46.200 --> 00:33:49.360 align:center
แล้วดาวน์บ้านในเมื่องให้เขาสักหลัง

00:33:49.440 --> 00:33:51.640 align:center
จะขับรถก็ดี หรือขายผักก็ได้

00:33:51.720 --> 00:33:54.320 align:center
ทำค้าขายเล็กๆ ยังไงก็ดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆ ใช่ไหม

00:33:55.960 --> 00:33:56.920 align:center
อาเฟิ่ง

00:33:58.120 --> 00:33:59.560 align:center
เธอลำบากเกินไปแล้ว

00:34:00.160 --> 00:34:02.840 align:center
ทั้งชีวิตเอาแต่คิดเผื่อลูก

00:34:03.920 --> 00:34:07.160 align:center
ใครบ้างที่ไม่คิดเพื่อลูก เธอไม่คิดเหรอ

00:34:07.240 --> 00:34:09.880 align:center
พอบอกจะไปชิงเต่า กระเป๋าเล็กกระเป๋าใหญ่

00:34:10.480 --> 00:34:12.520 align:center
ของที่เธอเตรียมน่ะ เปิดร้านเล็กๆ ได้เลยนะ

00:34:13.120 --> 00:34:16.360 align:center
นั่นเพราะต้าอย่างกับเสี่ยวซี
อยู่ที่ชิงเต่านี่นา ฉันก็เลย…

00:34:23.199 --> 00:34:24.960 align:center
ฉันไม่ได้บอกเธอ เธอเลยไม่รู้

00:34:25.560 --> 00:34:28.120 align:center
ต้าหยางน่ะ ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ

00:34:28.880 --> 00:34:30.480 align:center
ทุกครั้งพูดซะดิบดี

00:34:30.560 --> 00:34:32.600 align:center
“มาที่ชิงเต่าสิครับ มากินอาหารทะเล”

00:34:32.679 --> 00:34:34.600 align:center
แต่ทุกครั้งพอใกล้ถึงวันจะไป

00:34:34.679 --> 00:34:36.760 align:center
ไม่มีเรื่องนี้ก็มีเรื่องนั้น

00:34:37.400 --> 00:34:40.400 align:center
ครั้งนี้นะ ตั๋วเครื่องบินซื้อเรียบร้อยแล้ว

00:34:40.480 --> 00:34:42.639 align:center
เขากลับบอกว่าหัวหน้าให้เขาไปทำงานนอกพื้นที่

00:34:43.520 --> 00:34:47.360 align:center
ไปทำงานนอกพื้นที่แล้วยังไง
ก็เป็นเรื่องปกติ ใช่ไหม

00:34:47.440 --> 00:34:48.880 align:center
เธอจะรู้อะไร

00:34:50.400 --> 00:34:52.840 align:center
ต้าหยางไปทำงานนอกพื้นที่ แต่เสี่ยวซีไม่ได้ไปนี่นา

00:34:54.080 --> 00:34:56.679 align:center
เสี่ยวซีก็ไม่เห็นบอกว่าให้พวกเราไปก่อน

00:34:56.760 --> 00:34:58.280 align:center
เสี่ยวซีก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน

00:34:59.760 --> 00:35:02.080 align:center
เสี่ยวซีคงคิดว่ารอตอนที่พี่ชายอยู่

00:35:02.160 --> 00:35:03.520 align:center
ค่อยให้พวกเธอไป

00:35:07.440 --> 00:35:08.600 align:center
ยังไงฉันก็คิดไว้แล้ว

00:35:09.320 --> 00:35:12.040 align:center
ครั้งหน้าเรียกฉันไป ให้ตายฉันก็ไม่ไปหรอก

00:35:12.120 --> 00:35:13.880 align:center
ให้ดีพวกเขาก็ไม่ต้องกลับมาด้วย

00:35:15.680 --> 00:35:17.960 align:center
วันๆ เทศกาลนี้ให้อั่งเปา

00:35:18.040 --> 00:35:19.720 align:center
เทศกาลนั้นก็ให้อั่งเปา

00:35:20.400 --> 00:35:23.080 align:center
ใครจะไปสนใจเงินไม่กี่ร้อยหยวนนั่น

00:35:23.160 --> 00:35:26.080 align:center
ไม่ใช่เก็บไว้
แล้วคืนให้ตอนพวกเขากลับมาหรือไง

00:35:26.680 --> 00:35:27.760 align:center
ใช่

00:35:30.400 --> 00:35:31.760 align:center
เธอเลิกดื่มชานี่ได้แล้ว

00:35:32.400 --> 00:35:33.360 align:center
เธอดูสิ

00:35:34.080 --> 00:35:35.280 align:center
เหลือแต่กากใบชา

00:35:35.840 --> 00:35:37.160 align:center
เททิ้งๆ

00:35:37.240 --> 00:35:38.320 align:center
ดื่มของฉันนี่

00:35:39.320 --> 00:35:40.160 align:center
เธอดูนะ

00:35:40.720 --> 00:35:42.920 align:center
เสี่ยวซีเอามาให้ฉัน

00:35:43.000 --> 00:35:44.720 align:center
ชาชั้นดี แพงมาก

00:35:44.800 --> 00:35:46.040 align:center
พอแล้วๆ

00:35:47.920 --> 00:35:50.760 align:center
ทำไมฉันพูดถึงเสี่ยวซีลูกไม่รักดีอีกแล้วล่ะ

00:35:54.440 --> 00:35:55.920 align:center
- หอมจัง
- อร่อยใช่ไหม

00:36:10.600 --> 00:36:13.320 align:center
ฉันสภาพแบบนี้ จะถ่ายอะไรอีก

00:36:19.400 --> 00:36:21.080 align:center
เหนื่อยกันหรือเปล่า

00:36:21.960 --> 00:36:25.080 align:center
- ไม่เหนื่อย
- แล้วพรุ่งนี้จะมาเก็บอีกไหม

00:36:27.960 --> 00:36:29.320 align:center
นายฆ่าฉันเถอะ

00:36:29.840 --> 00:36:31.400 align:center
ตีให้ตายฉันก็ไม่มา

00:36:31.480 --> 00:36:32.880 align:center
อาจารย์หู

00:36:32.960 --> 00:36:34.560 align:center
อาจารย์หูที่สอนพวกเราร้องเพลง

00:36:34.640 --> 00:36:35.880 align:center
อาจารย์หู

00:36:37.520 --> 00:36:38.360 align:center
สวัสดีเด็กๆ

00:36:38.440 --> 00:36:39.840 align:center
- สวัสดีค่ะอาจารย์หู
- สวัสดีครับอาจารย์หู

00:36:39.920 --> 00:36:41.800 align:center
สวัสดีทุกคน

00:36:41.880 --> 00:36:44.520 align:center
- ไว้เจอกันครับอาจารย์หู
- ไว้เจอกันค่ะอาจารย์หู

00:36:45.120 --> 00:36:46.640 align:center
ไว้เจอกันนะเด็กๆ

00:36:46.720 --> 00:36:48.080 align:center
- บ๊ายบาย
- ไว้เจอกันค่ะอาจารย์หู

00:36:48.160 --> 00:36:49.440 align:center
น่ารักจังเลย

00:36:53.560 --> 00:36:55.040 align:center
เยี่ยมนี่ อาจารย์หู

00:36:55.120 --> 00:36:56.760 align:center
ตอนนี้เป็นอาจารย์หูจริงๆ แล้ว

00:36:57.720 --> 00:36:59.040 align:center
อีกสักสองวัน

00:36:59.120 --> 00:37:01.040 align:center
ฉันจะไปขอบรรจุ

00:37:02.160 --> 00:37:03.840 align:center
อย่างคุณเนี่ยนะ ขี้โม้ไปเถอะ

00:37:05.840 --> 00:37:07.520 align:center
พรุ่งนี้ผมไม่มาแล้วนะ

00:37:07.600 --> 00:37:09.920 align:center
ผมต้องไปดูไร่ชาที่ฝูเจี้ยน

00:37:10.000 --> 00:37:11.800 align:center
คุณหาพาร์ทเนอร์ได้แล้วเหรอ

00:37:11.880 --> 00:37:14.360 align:center
เพื่อนเรียนมหาลัย เคยนอนเตียงชั้นบนของผม

00:37:15.160 --> 00:37:16.360 align:center
ไม่รังเกียจที่ผมจน

00:37:16.960 --> 00:37:19.560 align:center
คุณกวนโอ๊ยขนาดนี้ เขายังไม่รังเกียจคุณอีก

00:37:19.640 --> 00:37:21.000 align:center
คุณต้องรักษาเขาไว้ดีๆ ล่ะ

00:37:21.080 --> 00:37:22.520 align:center
ดูคุณพูดเข้าสิ

00:37:23.400 --> 00:37:24.560 align:center
โบราณว่าไว้

00:37:25.280 --> 00:37:28.640 align:center
“บุตรไม่รังเกียจมารดาอัปลักษณ์
สุนัขไม่รังเกียจเจ้านายยากจน”

00:37:28.720 --> 00:37:30.240 align:center
คนโบราณว่าเอาไว้

00:37:30.320 --> 00:37:32.080 align:center
“คุณช่างปากหมาจริงๆ”

00:37:33.360 --> 00:37:35.360 align:center
อย่างคุณเนี่ย ชีวิตนี้อย่าหวังว่าจะได้บรรจุ

00:37:36.520 --> 00:37:38.400 align:center
แต่ผมมีนักเรียนนะ

00:38:07.920 --> 00:38:09.120 align:center
อรุณสวัสดิ์ ต้าม่าย

00:38:10.880 --> 00:38:13.560 align:center
ท่านหม่า ทำไมตื่นเช้าจังเลย

00:38:14.120 --> 00:38:15.680 align:center
วันนี้จะเดือนทางไม่ใช่เหรอคะ

00:38:16.400 --> 00:38:17.240 align:center
ใช่

00:38:17.320 --> 00:38:20.120 align:center
ตื่นเช้าหน่อย มานั่งสมาธิสงบจิตสงบใจน่ะ

00:38:23.000 --> 00:38:26.760 align:center
ผมเห็นไฟในห้องคุณเปิดอยู่ตลอด ไม่นอนเหรอ

00:38:28.600 --> 00:38:30.960 align:center
เมื่อวานตอนกลางวันทำงานเหนื่อยเกินไป

00:38:31.040 --> 00:38:32.440 align:center
กลับมาหัวถึงหมอนก็หลับไปเลย

00:38:33.320 --> 00:38:36.200 align:center
ตื่นขึ้นมาตอนประมาณตีสาม
เลยเขียนนิยายมาถึงตอนนี้

00:38:37.800 --> 00:38:38.640 align:center
ราบรื่นไหม

00:38:40.160 --> 00:38:42.360 align:center
นิยายรายตอนใกล้จบแล้วค่ะ

00:38:44.640 --> 00:38:46.760 align:center
งั้นก็จะได้พักแล้วสินะ

00:38:48.040 --> 00:38:48.880 align:center
พักไม่ได้หรอก

00:38:49.480 --> 00:38:51.040 align:center
รีบกลับไปหางานทำเหรอ

00:38:51.120 --> 00:38:53.000 align:center
ไม่ใช่หางานหรอกค่ะ

00:38:55.080 --> 00:38:56.600 align:center
ฉันจะเขียนเรื่องใหม่

00:39:00.480 --> 00:39:01.480 align:center
ตัดสินใจแล้วเหรอ

00:39:02.880 --> 00:39:03.760 align:center
ตัดสินใจแล้ว

00:39:06.040 --> 00:39:08.680 align:center
ฉันคิดว่าฉันก็ยังชอบการเขียนนิยายอยู่ดี

00:39:09.360 --> 00:39:12.200 align:center
แม้ว่าบางครั้งจะรู้สึกเจ็บปวด

00:39:12.280 --> 00:39:14.720 align:center
แต่ความเจ็บปวดเป็นส่วนประกอบ
ของงานสร้างสรรค์ไม่ใช่เหรอคะ

00:39:15.760 --> 00:39:18.400 align:center
คุณอยากทำมันออกมาให้ดี มันยากมากจริงๆ

00:39:19.840 --> 00:39:21.040 align:center
แถมยังดูเหมือนว่า

00:39:21.120 --> 00:39:24.160 align:center
ไม่ว่าจะทำอะไรก็ยากทั้งนั้น

00:39:24.240 --> 00:39:26.000 align:center
อย่างเช่น ถ้าคุณไปหางานทำ

00:39:26.080 --> 00:39:27.880 align:center
ยังต้องกังวลเรื่องเคพีไอ

00:39:27.960 --> 00:39:29.080 align:center
งั้นก็ช่างมันเถอะ

00:39:31.320 --> 00:39:32.480 align:center
ก็ใช่

00:39:33.240 --> 00:39:35.760 align:center
อย่าได้… เดินทางลัดเด็ดขาด

00:39:36.920 --> 00:39:39.080 align:center
ต้องเลือกเส้นทางที่ตัวเองอยากจะเดิน

00:39:40.360 --> 00:39:42.800 align:center
เพราะงั้นเลยต้องเรียนจากท่านหม่าไงคะ

00:39:43.920 --> 00:39:44.760 align:center
อย่างคุณ

00:39:45.320 --> 00:39:47.960 align:center
เคยสร้างธุรกิจสำเร็จ และก็เคยล้มเหลว

00:39:48.040 --> 00:39:50.440 align:center
คุณเคยหาเงินได้มากมาย
แต่ทุกอย่างก็กลายเป็นศูนย์

00:39:51.280 --> 00:39:52.800 align:center
แต่คุณก็ยังไม่ยอมแพ้

00:39:52.880 --> 00:39:55.360 align:center
คุณยังมีความกล้าที่จะออกเดินทางอีกครั้ง

00:39:56.400 --> 00:39:57.400 align:center
ฉันน่ะ…

00:39:58.280 --> 00:40:00.120 align:center
ถูกโลกภายนอกรบกวนได้ง่ายมาก

00:40:00.920 --> 00:40:02.480 align:center
ใส่ใจเชื่อเสียงผลประโยชน์

00:40:02.560 --> 00:40:06.080 align:center
วันๆ เอาแต่กังวลกับเรื่องไม่แน่นอนในอนาคต

00:40:07.000 --> 00:40:08.080 align:center
อย่างพวกคุณน่ะ

00:40:08.160 --> 00:40:11.120 align:center
ต้องต่อสู้กับคนเป็นร้อยเป็นพัน

00:40:12.080 --> 00:40:14.000 align:center
ฉันแค่ต่อสู้กับตัวเอง

00:40:14.080 --> 00:40:16.200 align:center
ก็หน้าม่อยคอตกแล้ว

00:40:17.120 --> 00:40:19.320 align:center
ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ

00:40:20.960 --> 00:40:22.520 align:center
ไม่ได้เรื่องตรงไหนกัน

00:40:23.960 --> 00:40:25.440 align:center
คุณดูในสนามรบสิ

00:40:26.720 --> 00:40:28.360 align:center
ใครบ้างที่ไม่หน้าม่อยคอตก

00:40:28.960 --> 00:40:29.840 align:center
ใช่ไหม

00:40:30.440 --> 00:40:31.320 align:center
นั่นไม่สำคัญเลย

00:40:32.640 --> 00:40:33.520 align:center
สิ่งสำคัญก็คือ

00:40:34.680 --> 00:40:36.720 align:center
สุดท้ายแล้วคุณจะลุกขึ้นมาได้อีกครั้งหรือไม่

00:40:37.800 --> 00:40:39.960 align:center
คุณลุกขึ้นใหม่อีกครั้งได้ ถูกจะเป็นผู้กล้าหาญ

00:40:42.600 --> 00:40:43.480 align:center
เพราะฉะนั้น

00:40:46.240 --> 00:40:48.040 align:center
เราต้องเรียนรู้จากกันและกัน

00:40:53.880 --> 00:40:56.400 align:center
ขอให้ลมแรงโหมกระหน่ำ

00:40:58.000 --> 00:40:59.360 align:center
พัดเมฆสลาย ให้เห็นตะวัน

00:41:00.080 --> 00:41:03.280 align:center
ทุกๆ วันต่อจากนี้ล้วนเป็นวันที่ดี

00:41:46.320 --> 00:41:47.320 align:center
อรุณสวัสดิ์

00:41:47.400 --> 00:41:48.320 align:center
อรุณสวัสดิ์

00:41:49.960 --> 00:41:51.080 align:center
ใช่อาจารย์หูไหมน่ะ

00:41:51.160 --> 00:41:52.080 align:center
คุณก็ไปด้วยเหรอ

00:41:52.920 --> 00:41:54.040 align:center
ยังไงผมก็ไม่มีอะไรทำ

00:41:54.120 --> 00:41:55.160 align:center
ไปทานมื้อกลางวันฟรี

00:41:56.160 --> 00:41:57.360 align:center
ไปกันเถอะ

00:41:57.440 --> 00:42:00.120 align:center
นี่คือซาลาเเปาที่น่าน่าซื้อให้เราเมื่อเช้า

00:42:02.400 --> 00:42:03.880 align:center
- เป็นอะไร
- แขนง่อยแล้ว

00:42:04.640 --> 00:42:07.000 align:center
เด็กผู้หญิงเนี่ยนะ อ่อนแอจริงๆ

00:42:10.720 --> 00:42:12.120 align:center
อาจารย์หูต้องมาเล่นตลกแน่ๆ

00:42:13.040 --> 00:42:15.000 align:center
- ไปกัน
- ฉันถามเซี่ยจือเหยาก่อนว่าไปไหม

00:42:15.080 --> 00:42:16.160 align:center
ไม่ต้องถามหรอก

00:42:16.240 --> 00:42:17.800 align:center
เขาไปเมืองเก่ากับเสี่ยวหงแล้ว

00:42:18.480 --> 00:42:21.040 align:center
เถ้าแก่เจ้าของโฮมสเตย์ในหมู่บ้าน
ที่สร้างไม่เสร็จกลับมาแล้ว

00:42:21.120 --> 00:42:22.400 align:center
ไม่กล้ากลับมาที่นี่

00:42:22.480 --> 00:42:23.520 align:center
งั้นเหรอ

00:42:23.600 --> 00:42:25.960 align:center
- งั้นโฮมสเตย์นั่นคงเจ๊งแล้วใช่ไหม
- เจ๊งแล้ว

00:42:26.040 --> 00:42:28.320 align:center
- เจ๊งแล้วจะทำยังไง
- หาคนมารับช่วงต่อไง

00:42:30.320 --> 00:42:31.480 align:center
รีบไปกันเถอะ