อาเหยา
นอนได้แล้ว
ย่า
ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ย่ารีบนอนเถอะ
ช่วยด้วย
แมงมุม อย่าเข้ามา
อย่าเข้ามาให้ฉัน
ไปตรงนู้น อย่าเข้ามา
อย่าเข้ามา
อย่าๆ
ขอร้องละ
อย่าเข้ามา
ออกไป
อาจารย์หู เป็นอะไร
ตั๊กแตนยักษ์ อย่าเข้ามานะ
- นาย - ถอยไป
- นาย นายดื่มเยอะไปเหรอ - อย่าเข้า
อาจารย์หู
ต้าม่าย
- อย่าเข้ามา - เป็นอะไร ต้าม่าย
งูกับตั๊กแตนรวมร่างกันแล้ว
หงโต้ว หงโต้ว
หงโต้วรีบหาคนมาช่วยเร็ว
ฮัลโหล น่าน่า มีอะไรเหรอ
คุณหยุดร้องไห้ก่อน ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้
อ๊บ
ทุกปีจะมีครอบครัวแล้วครอบครัวเล่า หามกันเข้ามา
ถ้าโชคดี ก็แค่เลือดออกในกระเพาะ ไม่ก็ทางเดินอาหาร
ดีขึ้นก็กลับเองได้
ถ้าโชคไม่ดี
หามเข้ามายังไง ก็หามออกไปแบบนั้น
เห็ดป่าบนภูเขา
ไม่คุ้นก็อย่ากินเลยดีกว่าครับ
คนเรามีแค่ชีวิตเดียว
ครับๆ
ครั้งหน้าจะระวังมากกว่านี้ครับ
ได้บทเรียนครั้งนี้
พวกเขาคงไม่กล้ากินอีกแล้วละครับ
ต้องรบกวนหมอดึกดื่นขนาดนี้ ขอบคุณมากนะครับ
อ๊บ
- อาจารย์หู - อ๊บ
นายหาอะไรอีกแล้ว
บนเตียงของพวกเธอมีกบ
นายรีบนอนลงได้แล้ว
อย่ามาจับผม สกปรก
น่าน่า คุณกลับไปพักเถอะ
เดี๋ยวผมอยู่ที่นี่เฝ้าเอง
เดี๋ยวฟ้าก็สว่าง เสี่ยวชุนก็มาแล้ว
ไม่เป็นไร
ฉันเป็นห่วงพวกเขา
อาการของพวกเขาถือว่าเบามาก
มีแบบนี้ทุกปี ปกติมาก
ต่อจากนี้ฉันไม่กล้ากินเห็ดอีกแล้ว
ไม่หรอก ไม่กี่วันเธอก็ลืมแล้ว
(สถานีอนามัยตำบลลั่วเสีย เมืองต้าหลี่)
หงโต้วเป็นยังไงบ้าง
เธอเหงื่อออกเยอะมาก
ต้องไม่สบายแน่ๆ
เด็กๆ
พ่อกลับมาแล้ว
เหล่าหู
ต้าม่าย
หงโต้ว
เสี่ยวเฮย
พ่อถามแกหน่อย คนหายไปไหนกันหมด
รู้จักแต่กิน
เห็ดป่า เมื่อคืนฉันก็เอามาผัดกินนะ
ฉันรู้จักทุกชนิด ไม่เห็นมีพิษนะ
คงเป็นเห็ดราปรุงไม่สุก
มิน่าล่ะ โชคดีที่อาการไม่หนัก
เป็นยังไงบ้าง
ไม่เป็นไรแล้วค่ะ กลับเรือนพักกันหมดแล้ว
ดีนะที่ไม่เป็นไร
ไม่อย่างนั้น จะบอกพ่อแม่ของเขายังไง จริงไหม
ใช่ค่ะ
วันนี้ที่ร้านกาแฟคนไม่พอใช่ไหม
ใช่ค่ะ
ฉู่ฉู่กับคุณยายซิ่วอิง
ไปฉลองวันเกิดให้ทวด
ให้หนูเข้างานแทน
ที่ร้านน่ะ มีหงโต้วกับน่าน่าอยู่
คิดว่าคนที่ร้านคงพอ
แต่ดันเกิดเรื่องซะก่อน
กรรมชัดๆ
อีกเดี๋ยวหงโต้วก็ต้องกลับไม่ใช่เหรอ
ร้านกาแฟ
ต้องรับคนเพิ่มแล้วล่ะ ไม่งั้นไม่ไหวหรอก
ใช่ค่ะ ต้องรับเพิ่ม
เราต้องรักษาระดับคุณภาพของบริการไว้
พอฝนหยุดตก
เจ๋อชิงของเรา
ก็จะขึ้นเขาไปเก็บเห็ด
เลอะโคลนไปทั้งตัว
เห็ดพวกนั้นน่ะ
ร้านอาหารข้างนอกรับซื้อทั้งนั้น
ถ้าฉันขายให้นะ
ฉันก็ได้เงินแล้ว
พวกเขาน่ะ
ปรุงเห็ดยังไม่สุกดี
อาหารก็เลยเป็นพิษ
เพราะงั้นจะโทษฉันไม่ได้หรอก
น้ากุ้ย อย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยครับ
มันเป็นอุบัติเหตุ
ฉันรู้ๆ
ฉันไม่เก็บเอามาใส่ใจหรอก
ฉันไม่ได้วางยาพิษเสียหน่อย
ครับ
แต่ว่านะ พวกเขาเพิ่งเป็นอาหารเป็นพิษ
ท้องไส้ต้องอ่อนแอมากแน่ๆ
แกงจืดเต้าหู้ปลา กินกับโจ๊กข้าวฟ่าง
แก้พิษได้ดีที่สุด
ไม่ได้ วางลงๆ
ใช้ไม่ได้ๆ
เขียงอันนี้ใช้หั่นเห็ด ยังไม่ได้ล้างให้สะอาด มันอาจมีพิษอยู่
ไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอก
น้ากุ้ย
จริงๆ นะ ไม่มีใครว่าน้าหรอก
ฉันรู้ๆ ฉันรู้น่า
ต้องล้างให้สะอาด
ฉันถึงวางใจได้
ท่านหม่า
เธอกลับบ้านไปครั้งนี้
พ่อแม่เธอเป็นยังไงบ้าง
ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ พวกท่านสบายดี
เรื่องธุรกิจของเธอ ได้คุยกับพวกเขาหรือยัง
อะไรนะ
แก แกพูดอีกรอบสิ
ผมอยากทำธุรกิจ
แต่ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้วนะ
ผมจะทำธุรกิจจริงๆ
ก็พูดตั้งแต่แรกสิ
พระคุ้มครองๆ
เดี๋ยวสิ พ่อแม่
ท่าทีของพ่อกับแม่
ทำผมไม่ค่อยเข้าใจนะครับ
ตาแก่เลอะเลือน
ฉันบอกแล้วไง
ฉันคลอดลูกชายเองกับมือ ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไง
ที่แท้ไปเตรียมการใหญ่
ที่บ้านเซี่ยจือเหยานั่นเอง
แล้วที่คุณนอนไม่หลับ
พลิกตัวไปมา ถอนหายใจทั้งคืนนั่นล่ะ
ก็คุณทำให้ฉันตกใจ
ผมไม่ได้ทำนะ
เสี่ยวหม่าทำต่างหากล่ะ
พ่อครับ
ทำไมพ่อพูดแบบนี้ล่ะ
แล้วทำไมต้องตื่นตระหนกด้วย
ก่อนแกกลับบ้านสองวัน
พอเข้าประตูบ้าน
หน้าแกเขียนอยู่สองคำ
มีเรื่อง
พอแกวางของ
ก็ไปซักผ้า ทำกับข้าว ถูพื้น
แถมเช็ดกระจกไปหนึ่งรอบ
ทำความสะอาด
รอบบ้าน
ไม่ต้องพูดถึงหรอก
ลูกแค่แสดงความกตัญญู
ความกตัญญูของแกทำเราตกใจกันหมด
สองวันมานี้ พ่อกับแม่หายใจไม่ทั่วท้อง
พ่อแกบอกว่า นี่ก็ชัดแล้วไม่ใช่เหรอ
แกคิดจะออกบวช
และตอนนี้กลับมาบอกพวกเรา
ว่าแกจะทำธุรกิจ ก็พูดออกมาตรงๆ สิ
ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้
แม่กับพ่อ
ไม่ได้กลัวแกจะล้มเหลว
แต่กลัวว่าแกจะล้มแล้ว
ไม่ลุกอีก
วันๆ เอาแต่นั่งขัดสมาธิ
ใต้แสงพระอาทิตย์
แบบนี้ต่างหากที่ทำให้เรากังวล
เอาขาลง
เอาขาแกลง
เอาขาลง เรากำลังกินข้าวกันอยู่
จะให้ดมเท้าแกหรือไง
ช่วงนี้กินแต่มังสวิรัติ
ไม่มีกลิ่นแล้ว
รีบกินเข้า ข้าวเย็นหมดแล้ว
พูดมาให้ละเอียด โปรเจกต์ธุรกิจของแกน่ะ
ได้ครับ
ผมจะเล่าให้ละเอียดเลยครับ
เห็นไหม ฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ
ความรักของพ่อแม่บนโลกนี้ ก็เหมือนกันทั้งโลก
ไม่ได้กลัวลูกจะลำบาก
แต่กลัวจะเหมือนแอ่งโคลน ที่สิ้นหวัง
น้ากุ้ย
น้าช่างฉลาดจริงๆ
ไม่ต้องมาชมฉันหรอก
- ปอกกระเทียมไป - ครับๆ
ค่อยๆ ระวังธรณีประตู
ไม่ได้หมดแรงขนาดนั้น
ก็ยังไม่มีแรงอยู่ดี
เกือบนอนที่พื้นอยู่แล้ว
มา ค่อยๆ
ค่อยๆ
ช่วงนี้ อาหารต้องระวังเป็นพิเศษ
ท้องไม่ดีอยู่ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ
ห่มผ้าซะ
ฉันไม่ได้อาการหนักขนาดนั้นจริงๆ
ห่มซะ เชื่อฟังหน่อย
ต่อไปจะกินมั่วซั่วไม่ได้แล้วนะ
ดูสิ เอ้านี่
น้ากุ้ยต้มมาให้ ช่วยให้ย่อยง่าย
พักสักสองสามวันเถอะ
คุณกลับมาแล้ว
ได้เงินมาแล้วเหรอ
แน่นอน
พ่อกับแม่ผม
เอาเงินเก็บสินสอดมาให้
คุณโน้มน้าวพวกเขายังไง
เมื่อก่อนผมพลาด
เข้าใจผิดไปหน่อย
พวกเขาคิดมาตลอดเลยว่า
ผมจะไปเป็นพระ
พอบอกว่า จะทำธุรกิจอีกรอบ
พากันดีใจมากเลย
เป็นแบบนี้นี่เอง
พ่อกับแม่คุณ เก็บค่าสินสอดไว้เท่าไรเหรอ
คุณนี่สนใจแต่เรื่องเงินนะ สภาพก็เป็นแบบนี้
ก็อยากรู้นี่
เงินก้อนนี้น่ะ
สำหรับทำธุรกิจ ไม่ได้มากมายอะไรหรอก
แค่ตั้งใจก็พอ
ใช่ไหมล่ะ ทางฝั่งหน้าโจมตีฆ่าศึก ทางฝั่งหลังมั่นคงก็พอแล้ว
ครับ
ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว คุณดูแลเธอให้ดีล่ะ
ผมต้องไปดูเหล่าหูหน่อย
ไม่ไหวเลย จับนู่นจับนี่ไปหมด
อาการหนัก
- ขอบคุณนะคะ - ไม่ต้องเกรงใจหรอก
คุณสังเกตไหม
ท่านหม่าไม่เหมือนเดิมแล้ว
เขามีความมั่นใจไง
บางทีนี่อาจจะเป็นนิสัยเดิม
บ้าบิ่น
อวดดี ไม่สนใจใคร
น่ารำคาญ
คุณรีบกินพวกนี้เถอะ
น้ากุ้ยอุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้ แกคงเสียใจมาก
ไม่ใช่ความผิดของน้าแกสักหน่อย
รูปที่ต้าม่ายถ่าย คุณปริ้นออกมาหมดเลยเหรอ
ถ้าคุณมีเวลา ปริ้นให้ผมสักชุดสิ
คุณจะเอาไปทำอะไร
แล้วคุณเอามาทำอะไร
ฉันต้องใช้
ชายคาบ้านคุณ มีรังนกกี่รังกันเนี่ย
เมื่อวานเหมือนจะฟักออกมาอีก
คุณทำกระดาน ติดรูปภาพตั้งแต่เมื่อไร
คำสัญญาของเราเหรอ
นี่
แค่รูป ไม่มีอะไรน่าดูหรอก
เดี๋ยวสิ ทำไมมีรูปของผมด้วย
พวกนี้บันทึกอะไร
นี่เรื่องส่วนตัวของฉัน
กรุณาให้เกียรติด้วยค่ะ
ไป ไป คุณดูพวกฉันมาทั้งคืนแล้ว
คุณยังไม่ได้พักเลย
- รีบไปพักผ่อนเถอะ - ค่อยๆ
ถ้าคุณกินเสร็จแล้ว
ก็ส่งข้อความไปหาท่านหม่านะ ให้เขามาช่วยคุณเก็บ
เข้าใจแล้ว
- บาย - บาย
พี่ชาง
ไปเก็บข้าวเบอร์รี่มาเหรอ
ใช่
เธอจะไป
หาต้าหยางตอนไหนเหรอ
อีกไม่กี่วันนี้นี่ล่ะ
เดี๋ยวฉันกลับมา จะเอาอาหารทะเลมาฝากนะ
ไม่ต้องๆ
พวกเรากินไม่เป็นหรอก
ได้ ไปละๆ ไปส่งข้าวให้เจ๋อชิงก่อน
ได้ๆ
อาห้าว
น้ากุ้ยมาแล้วเหรอครับ
- ได้เวลากินข้าวแล้ว - แบ่งดินเสร็จเดี๋ยวไปกินครับ
เจ๋อชิง
- ข้าวมาแล้ว - จ้ะๆ
- เร็วเข้า - เสร็จแล้วๆ
- ไปทางนี้นะ - ได้
เรื่องเมื่อตอนเช้าน่ะ
ฉันตกใจหมดเลย
ฉันเดินใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ มาตลอดทาง
กว่าพ่อแม่จะเลี้ยงโตมาไม่ง่าย
ถ้ามาเกิดเรื่องที่นี่ละก็
ไม่รู้จะอธิบายยังไง
ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว
อย่าคิดมากเลยนะ
ฉันจะคอยจับตาดูคุณไว้
ไปถึงชิงเต่า ก็อย่าพูดมาก
อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกต้าหยางกับเสี่ยวซีล่ะ
ถ้าพวกเขารู้ขึ้นมา คงบอกว่าฉันทำเกินเรื่องอีก
ผมจะพูดเรื่องพวกนี้ทำไม
ต้าหยาง
กินข้าวหรือยัง
แม่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน
อยู่ที่ฟาร์มม้า มาส่งข้าวให้พ่อแก
เราสบายดีๆ
ต้าหยาง แม่จะบอกอะไรให้นะ
สองวันก่อนฝนตก เห็ดขึ้นดีมาก
ขึ้นเป็นกระจุกเต็มไปหมดเลย
พอฝนหยุดตก พ่อแกก็รีบขึ้นไปเก็บเลย
เก็บเห็ดป่า เห็ดแห้งเยอะแยะไปหมด
แม่ทอดไว้ให้พวกแกแล้ว
พอถึงเวลา จะได้ให้แกกับเสี่ยวซีเลย
ฟังแม่พูดก่อนๆ
แม่น่ะ จะทำเพิ่มอีกชุด
เอาไปให้เจ้านายพวกแก ชิมด้วย
ดีไหม
แกว่ามาๆ
ทำไมล่ะ
เดี๋ยวสิ
หมายความว่า
แม่กับพ่อแกไปไม่ได้แล้ว
ใช่ไหม
แกจองตั๋วเครื่องบินแล้วไม่ใช่เหรอ
คืนตั๋วได้เหรอ
เปล่าๆ
ไม่ได้ไม่พอใจหรอก ไม่เลย
งานแกสำคัญกว่า
พ่อกับแม่น่ะ
จะไปตอนไหนก็ได้
งานแกด่วนมาก ใช่ไหมล่ะ
เอาละๆ
งั้นไม่ไปแล้ว ครั้งหน้าค่อยว่ากัน
แกตั้งใจทำงานเถอะ
จ้ะๆ
ไม่พูดแล้วๆ
ทำงานเถอะๆ วางแล้วๆ
เห็ดทอดพวกนั้นน่ะ
เดี๋ยวแม่ส่งไปให้พวกแกแล้วกันนะ
จ้ะๆ
จ้ะ ไว้ค่อยคุยกันๆ
แกทำงานเถอะๆ วางแล้วนะ วางแล้ว
ประหลาด
ไม่ให้ไปอีกแล้วเหรอ
หัวหน้าสั่งให้เขาไปทำงานต่างเมือง
เป็นแบบนี้ทุกที
จองตั๋วเครื่องบินไว้แล้วแท้ๆ
ก็เขายุ่งนี่นะ
ยุ่งก็ดีแล้ว
ช่างเถอะๆ
ยุ่งก็ดีแล้ว
บ้านหลังใหญ่ขนาดนั้น
ค่าผ่อนบ้านจะทำยังไง
ก็ต้องทำงานอยู่แล้ว
ก็จริง ก็จริง
งั้น
เราไปครั้งหน้าแล้วกัน
อย่าเสียใจไปเลยนะ
ฉันมีอะไรให้เสียใจล่ะ
ก็งานมันสำคัญนี่นา
หัวหน้าแบบไหนกัน
ตั๋วเครื่องบินก็ซื้อแล้วแท้ๆ
ประเมินให้คะแนนน้อยไปเลย
เอาน่ะๆ
ประหลาดจริงๆ
พูดตามตรงนะ
จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากไปหรอก
ถึงจะบอกว่างานที่ไร่เสร็จเรียบร้อยแล้ว
แต่ฉันกับเจ๋อชิง ก็ยังมีงานที่ต้องสะสาง
ใช่ไหมล่ะ
ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะว่าลูกทั้งสองคน เอาแต่โทรมา
บอกว่าจองตั๋วไว้ให้แล้ว
ฉันไม่มีทางไปแน่
ใช่ค่ะ
พูดอีกก็ถูกอีก
แต่เรื่องงานก็เป็นแบบนี้ล่ะค่ะ
พอเจอปัญหา เจ้านายก็ถามหา
ต้องไปทำงานต่างเมืองทันที
ใช่แล้ว
เป็นแบบนี้ล่ะ
อาเฟิ่ง
ที่เรือนพักน่ะ ครั้งนี้เธอไม่ต้องไปแล้วนะ
รอให้ครั้งหน้าฉันไปชิงเต่า แล้วจะบอกเธออีกทีนะ
เอาเถอะ เธอไม่ต้องบอกฉันหรอก
พอถึงตอนนั้น เธอไปหาคนอื่นแล้วกัน
เธอโมโหเหรอ
เขาโมโหแล้ว
ฉันบอกแล้วว่าก่อนเธอจะไป
ให้พาฉันไปที่เรือนพักด้วย
แค่สอนฉันว่าต้องปัดกวาดยังไง
เธอก็เอาแต่บอกว่าไม่ได้
วุ่นวายให้ฉันวิ่งไปวิ่งมาตั้งสองรอบ
แค่วันละ 50 หยวนเอง
ฉันสานกระบุงกับสามี หาเงินที่บ้านก็ได้
อาเฟิ่ง
ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจ
มันเป็นเหตุการณ์ฉุกละหุกน่ะ
เหตุการณ์ฉุกละหุก
อาเฟิ่ง
เธอบอกฉันไม่ใช่เหรอ
ว่าเธอไม่สนใจ เงิน 50 หยวนนั่นน่ะ
ฉันเห็นว่าบ้านเธอลำบาก
มีเรื่องอะไรดีๆ ฉันก็คิดถึงเธอตลอด
คิดถึงฉัน
หรือจะสร้างความลำบากให้ฉันกันแน่
จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง
เธอชอบโอ้อวด เธอก็ไปโอ้อวดเถอะ
ชีวิตฉันรันทดก็จริง
แต่ครอบครัวฉัน ไม่ได้น่าสงสารแบบที่เธอคิดหรอก
เธอไม่ต้องมาป่าวประกาศแทนฉันทุกวี่ทุกวัน
เจอคน ก็เอาแต่พูดพร่ำเพรื่อไปเรื่อย ไม่ต้องหรอก
เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง
ไม่มีอะไรทั้งนั้น
เธอพูดจบแล้ว ก็รีบไปซะ
ฉันจะทำงาน
ไม่ว่าง
ฉันไม่ไป
ไม่มีอะไร หมายความว่ายังไง
- ช่วยพูดให้ชัดเจนด้วย - เดี๋ยวค่ะ
พอแล้วๆ พอแล้วค่ะ อะไรกันคะ
ทำไมทะเลาะกันแล้วล่ะ
ไม่ได้ทะเลาะ เสี่ยวชุน
เธอได้ยินที่เขาพูดไหม หมายความว่ายังไง
โอ้อวดอะไร
ป่าวประกาศอะไร
น้าป่าวประกาศอะไรเหรอ
ก็มันเรื่องจริง ทำไม
ฉันทำอะไรไม่ดีกับเธอตรงไหน
คำพูดเมื่อกี้ พูดมาให้ชัดนะ
อย่ามาทำหน้าหงิกหน้างอ
คนอื่นไม่รู้
แต่เรารู้กันดี
ตอนต้าหยาง ได้คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ถึงเกณฑ์
ให้ตายยังไง เธอก็ไม่ให้เขาเรียนต่อด้วยซ้ำ
เอาแต่พูดว่า ต่อให้เรียนต่อสี่ปี
จบมาก็หางานธรรมดาทำอยู่ดี
บอกว่าให้เขาเรียนจบแค่ม.ปลาย แล้วให้เขาไปขับรถรับจ้าง
เป็นฉันที่เกลี้ยกล่อมเธอแทบตาย
ไม่อย่างนั้นต้าหยางของเธอ ตอนนี้ไปขับรถรับจ้างแล้ว
ส่วนเสี่ยวซี
ตอนนั้นเธอก็บังคับ ให้เสี่ยวซีไปเรียนบัญชีอะไรนั้น
จนเด็กคนนั้นไม่สนใจเธอ ตั้งกี่ปี
มีเรื่องอะไรก็เอาแต่โทรหาฉัน ถามฉันทุกเรื่อง
เธอลืมไปหมดแล้วล่ะสิ
เรื่องมันตั้งแต่ปีมะโว้
มันเกี่ยวอะไรกับตอนนี้
เธอนี่บ้าจริงๆ
- พอแล้วค่ะ - เธอน่ะ มันขี้อิจฉา
เห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองไม่ได้
พอแล้วค่ะ น้ากุ้ย
ตอนนี้เรากำลังทำงานกันอยู่นะคะ บ้านน้าไม่ต้องกลับไปทำอาหารหรือไง
รีบกลับบ้านเถอะ
เสี่ยวชุน
เธอดูเขาสิ เขาเปลี่ยนไปแล้ว
พูดตามตรงนะ เขาไม่ทำดีกับน้าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ต้าหยางเขาเป็นห่วงน้า
กลัวว่าน้าจะเหนื่อย เลยไม่ให้น้าช่วยเลี้ยงหลาน แต่ทำไมเขาพูด
เหมือนต้าหยางรังเกียจน้า
- ที่น้าเลี้ยงเด็กไม่เป็นล่ะ - ไม่ใช่อย่างนั้นหรือไงล่ะ
ฉันก็แค่มีชีวิตดีกว่าเธอ
เธอน่ะ ที่บ้านก็เหลือแค่เซี่ยเฉียงลูกชายคนเดียว แถมยังอยู่ในคุกอีก
เธอเลิกมาพูดโอ้อวดได้แล้ว
อย่าพูดถึงเซี่ยเฉียง
เธอก็รู้ว่าฉันไม่กินเห็ด
- เธอยังเอาเห็ดมาให้บ้านฉันอีก - น้ากุ้ย
- เธอบ้าไปแล้วหรือไง - เอาละๆ
- ไป ๆ - เธอเป็นบ้าแล้วหรือไง
ไม่กินเห็ดโคน แล้วทำไมล่ะ
พี่ดูน้ากุ้ยสิ
ปากไม่มีหูรูดจริงๆ
ตัวเองพูดอะไร กลับจำไม่ได้เลยสักอย่าง
น้าเป่าผิงก็ไม่ใช่ย่อยๆ นะ
เอะอะก็พูดว่า
อย่าทำอย่างเซี่ยเฉียง
ไปขโมยของจนติดคุก
ใช่ แม่พูดทีไร ฉันก็ว่าทุกครั้ง
ในใจน้าเฟิ่งจะทุกข์ใจแค่ไหน ว่าไหม
ตัวอย่างที่ไม่ดีในสายตาของพวกเขา
ก็มีแต่เซี่ยเฉียงไม่ใช่เหรอ
แต่ว่า
ฉันคิดว่า น้าเฟิ่งก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะ
น้ากุ้ยส่งเห็ดมาให้
เธอไม่กินก็ยังพาลโมโหใส่เขาอีก
ไม่กินก็เรื่องของคุณ ใช่ไหมล่ะ
คนอื่นเอามาให้ ก็ถือเป็นน้ำใจ
น้ากุ้ยนี่จริงๆ เลย
ชอบทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ
หมายความว่ายังไงคะ
เธอรู้ใช่ไหมว่า เมื่อก่อนน้าเฟิ่งเคยมีลูกสาว
ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ
ได้ยินว่าหลายปีก่อน
เธอกับเพื่อนนอกชุมชน ขึ้นไปเก็บเชอร์รี่ป่าบนภูเขา
ไม่ทันระวังตกคูน้ำใช่ไหม
ใช่ พวกเขาขึ้นไปเก็บเชอร์รี่ป่า
แต่ที่อาอวิ๋นตกลงไปน่ะ
เป็นเพราะเธอเห็นเห็ดในนั้น เลยอยากลงไปเก็บ
แต่วันนั้นฝนตก ดินคลายตัว
เธอเลยตกลงไป
แต่คนในหมู่บ้านน่ะ รู้แค่ว่า เธอไปเก็บเชอร์รี่ป่า
ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเพราะลงไปเก็บเห็ด
เพื่อนที่ไปกับอาอวิ๋น เป็นคนบอกกับที่บ้านของน้าเฟิ่ง
ว่าเธออยากเก็บเห็ดไปขาย
เพราะอยากแบ่งเบาภาระที่บ้าน
แต่ว่า
น้ากุ้ยสนิทกับน้าเฟิ่งขนาดนั้น
เธอไม่รู้เรื่องนี้เหรอ
น้าเฟิ่งเป็นคนหัวแข็ง
เธอไม่พูด คนอื่นก็ไม่มีมีทางรู้หรอก
แล้วพี่รู้ได้ยังไง
- เซี่ยเฉียงบอกฉันน่ะสิ - จริงด้วย
พี่กับเซี่ยเฉียงโตมาด้วยกัน
เธอไปยกซาลาเปาออกมาหน่อย
ฉันจะทำโจ๊ก
สุกแล้วเหรอ
ตอนเย็นข้างนอกอากาศเย็น
พวกคุณพักผ่อนอยู่ในห้องเถอะ
สองวันนี้พักผ่อนเยอะๆ
พักท้องสักหน่อย
ต้าม่าย ยังปวดท้องอยู่ไหม
ดีขึ้นมากแล้วค่ะ
ขอบคุณมากนะคะ ต้องทำให้พวกคุณเดือดร้อนเลย
อย่าพูดแบบนี้เลย
พึ่งพากัน
ถึงจะเรียกว่าเพื่อน
ถ้าไม่พึ่งพากันเลย ก็เป็นคนแปลกหน้า
ใช่ไหม
ฉันกลับมาแล้ว
มีข้าวของฉันไหม
- มีๆ - เดี๋ยวฉันไปเอาถ้วยมาให้
มาๆ นั่งๆ
ฉันหิวจนกระเพาะจะทะลุอยู่แล้ว
ตอนเที่ยงกินคุกกี้ไปนิดเดียว
สุดเหวี่ยงไปเลยวันนี้
เวลาที่ร้านคนไม่พอทีไร
ลูกค้าเยอะทุกที
วันนี้ที่ร้านมีลูกค้าเยอะเหรอ
มีนักเรียนคณะศิลปกรรมกลุ่มนึงมาสเก็ตช์ภาพ
บอกว่าชุดของยายซิ่วอิง
สวยมาก จะลากแกไปเป็นแบบให้ได้
วาดตลอดทั้งบ่ายเลย
เสี่ยวชุนไม่ได้เข้าร้านเหรอ
ฉันไปทำงานแทนฉู่ฉู่ที่โกดัง
คุณยายไฉ่อวิ๋นพาฉู่ฉู่ไปเซี่ยกวน
ไปฉลองวันเกิดให้ทวดน่ะ
คุณยายไฉ่อวิ๋นอายุก็มากแล้ว
แม่แกยังมีชีวิตอยู่เหรอ
อายุ 96 ปีแล้ว
แค่เล่นไพ่ ชนะได้เงินไม่กี่หยวน
ก็ดีใจแทบแย่แล้ว
แถมยังซื้อขนมให้คุณยายไฉ่อวิ๋นอีก
ฉันจะเล่าอะไรให้ฟัง
แม้ว่าคุณยายไฉ่อวิ๋น อายุ 70 ปีแล้ว
แต่แกน่ะ
มีพี่ชายถึงสามคนเลยนะ
แกเป็นลูกสาวคนเล็ก คนโปรดของบ้าน
เมื่อไรก็ตามที่พี่ชายแกมีของอร่อย
พวกเขาก็จะให้ลูกส่งมาให้คุณยายไฉ่อวิ๋น
มีความสุขน่าดูเลย
อายุ 70 แล้ว ยังมีแม่ พี่ชายคอยเอาใจ
ใช่
น้าเฟิ่งถึงพูดบ่อยๆ ว่า
คุณยายไฉ่อวิ๋นเป็นคนที่โชคดีที่สุด
เท่าที่แกเคยพบมา
ถ้าเธอมีชีวิตที่โชคดีได้สักครึ่งของคุณยายไฉ่อวิ๋น
เธอจะจุดธูป โขกหัว สวดอมิตาพุทธทุกวันเลย
ชีวิตของน้าเฟิ่งไม่ราบรื่นเหรอ
ชีวิตของเธอโชคไม่ค่อยดีน่ะ
พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกหรอก
คนเราน่ะ ถ้าไม่อยู่จนถึงวันสุดท้าย
ก็ไม่รู้หรอกว่าบทสรุปจะเป็นยังไง
น้าเฟิ่งกับลุงชางน่ะ อายุยังไม่มาก
เดี๋ยวเซี่ยเฉียงก็ออกมาแล้ว
วันดีๆ ยังรออยู่
ออกมาเหรอ
ลูกชายเธอติดคุกเหรอ
คืออย่างนี้นะ เซี่ยเฉียงลูกชายแกน่ะ
เป็นเพื่อนสนิทกับพี่ และพี่กว้านจวิน
หลังเรียนจบม.ปลาย
เขาก็ไม่ได้เรียนต่อ น้าเฟิ่งให้เขาเรียนต่อ
แต่เขาไม่ฟัง
ต่อมาก็ไปทำงานชั่วคราวที่บริษัทที่หนึ่ง
ช่วยเจ้าของดูแลโกดัง
ตอนนั้นน่ะ เขาไปคบกับพวกคนงานขี้เกียจ
ดื่มเหล้า ก่อเรื่องทุกวัน สาบานเป็นพี่น้องกัน
คนพวกนี้รู้ว่าเซี่ยเฉียงทำงานในโกดัง
ก็ยุให้เขาขโมยเหล็กเส้นกับสายเคเบิลในโกดัง
จากนั้นก็เอาไปชั่งกิโลขายต่อ
ฉันจำได้ว่าตอนนั้น
น่าจะขาย
ได้หลายหมื่นหยวนทีเดียว
แต่ความจริงแล้ว
ของพวกนั้นขายได้หลายแสนหยวน
ขโมยอยู่หนึ่งปีกว่า
จนถูกจับได้
โง่เกินไปแล้ว
ก็แค่หลงผิดน่ะ
ตอนนั้นพวกเขาพูดว่า
ถ้าคืนเงินจะลดโทษให้
น้าเฟิ่งกับลุงชางก็เลย
ยืมเงินคนในชุมชนไปทั่ว
จนเป็นเป็นหนี้บุญคุณคนมากมาย
ตอนนี้พวกเขาใช้เงินประหยัดมาก
แทบจะทำงานตลอด 24 ชั่วโมง
ไม่ใช่แค่ทำนา
แต่ยังทำไร่ทำสวนด้วย
พอหมดฤดูทำนา ก็สานกระบุง ทำไม้กวาด
ลำบากมากจริงๆ
เลิกพูดเรื่องพวกนี้เถอะ
กินข้าวดีกว่า
เดี๋ยวอาหารไม่ย่อย
ซาลาเปาอร่อยมาก
ผมทำไส้ ย่าเป็นคนห่อน่ะ
ฉันต้องกินเยอะหน่อย
พรุ่งนี้พวกเขาจะมาสเก็ตซ์ภาพที่ร้านอีก
ฉันหายดีแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปร้าน
คุณไม่ต้องไปหรอก
พักผ่อนเยอะๆ เถอะ
ฉันหายแล้ว
ต้าม่ายหนักกว่าฉันอีก
โชคดีที่ฉันเขียนบท สามพันตัวก่อนที่อาการจะกำเริบ
เขียนบทสำคัญกว่าชีวิตอีกเหรอ
ตราบใดที่มีชีวิตอยู่
ก็ต้องลงตอนใหม่
ทำไมฉันเหนื่อยขนาดนี้
กินไม่ไหวแล้ว
มากินข้าวก่อนเถอะ
ได้
ชักหิวขึ้นมาแล้วสิ
หลังคาห้องครัวน่ะ ไม่ซ่อมก็ไม่ไหวแล้ว
ดินตกมาแล้วเนี่ย
งั้นต้องรอเก็บบ๊วยก่อน ค่อยว่ากัน
ตอนกิน
ระวังหน่อยแล้วกัน
“สัญญาของเรา”
“ของอร่อย เรื่องที่สนุก“
“คนที่ชอบ แล้วแต่ดวงเถอะ”
หมายความว่ายังไง
(เสี่ยวเฮยเท่สุดๆ)
(คนที่ชอบ แล้วแต่ดวงแล้วกัน)
ไม่อยากให้คุณไปเลย เวลาผ่านไปเร็วมาก
ไม่เป็นไรนะ ฉันไปทำงานที่ฉางซาบ่อย
ถ้าฉันไปเมื่อไร คุณต้องเลี้ยงข้าวดีๆ ฉันสักมื้อนะ
ไม่มีปัญหาเลย
ถ้าคุณไป ฉันจะเลี้ยงคุณทุกอย่างเลย
ได้เลย
แล้วคุณกลับไปเมื่อไร
อีกครึ่งเดือนเหรอ
เร็วจัง
ยังไม่อยากไปล่ะสิ
ที่จริงแล้ว
ทุกคนดีกับคุณมากจริงๆ นะ
ฉันรู้
แล้วก็
ยังมีเรื่องที่คุณยังไม่รู้ด้วยนะ
ให้ช่วยต้าม่ายเหรอ
ช่วงนี้ต้าม่าย คิดจะเลิกเขียนนิยาย ไปหางานทำอื่นบ่อยๆ
ที่จริง เรามองออกกันหมด
ว่าเธอเจ็บปวด และสับสนมาก
เพราะเธอยังชอบเขียนนิยายอยู่
ฉันในฐานะเพื่อน ก็ไม่อยากนิ่งดูดาย
อยากลองผลักดันเธอดู
แล้วจะให้ฉันทำอะไรบ้าง
ปกติแล้ว ต้าม่ายชอบอยู่แต่ในห้องมาก
นอนไม่เป็นเวลา หักโหมทุกวัน
ยิ่งตอนเธอเขียนไม่ออก ก็ยิ่งเก็บตัวในห้อง
สภาพจิตใจ ก็ยิ่งแย่
ฉันเลยคิดว่า
พวกคุณสองคนเป็นนักประพันธ์เหมือนกัน
น่าจะคุยกันได้ง่าย
คุณลองให้กำลังใจเขาเยอะๆ ก็ได้ค่ะ
อย่างน้อยก็ให้เขาออกมารับแดดบ้าง
สุขภาพจะได้ดีขึ้น
เรื่องนี้ไม่มีปัญหาหรอก
พอดีฉันก็มีเรื่องให้ต้าม่ายช่วยเหมือนกัน
แต่เขามีความสามารถขนาดนี้ ทำไมจะเลิกเขียน
ใช่ไหมคะ คุณก็คิดเหมือนกันสินะ
ต้าม่ายของเรา เขียนดีเป็นเรื่องจริง
คอมเมนต์พวกนั้น มันโอเวอร์เกินไป
อะไรคือไม่หวานสักนิด
นิยายสืบสวน จะให้หวานกับผีน่ะสิ
ยังมีอีกนะว่า
นางเอกคบกับแฟนมาห้าปี น่าขยะแขยงมาก
ฉันละโมโหจริงๆ
แถมยังว่านักเขียนอีก
พวกเขาหาว่า นักเขียนเรื่องนี้ ต้องมีปัญหาทางจิตใจแน่ ๆ
นี่มันอะไรกันก็ไม่รู้
คอมเม้นต์พวกนี้ อย่าไปใส่ใจมันมาก
ยังไงฉันกับหงโต้วก็คิดว่า เรื่องที่เธอเขียนดีจริงๆ
คุณต้องไปอ่านดูนะ
ต้องไปอ่านให้ได้จริงๆ
ได้
จริงสิ
ฉัน
ฉันต้องไปขออนุญาต จากต้าม่ายก่อนถึงจะส่งลิงก์ให้คุณได้
ฉันขอถามเขาก่อนนะ
ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปถามเองก็ได้
งั้นคุณอย่าลืมบอกเขานะว่า
คุณชอบอ่านนิยายสืบสวนปนโรแมนติกมากๆ
ได้
ต้าม่าย
เวลาเราเจอปัญหา อย่าแบกรับอยู่คนเดียว
บางครั้งลองพึ่งพาเพื่อนบ้างก็ได้
หงโต้ว
- คุณตื่นหรือยัง - แป๊บนึงนะ
ได้ๆ
มีอะไรเหรอ
ต้าม่ายตอบคอมเม้นต์ฉันเเล้ว
เดี๋ยวฉันอ่านให้ฟังนะ
ฉันได้อ่านคอมเม้นต์ทั้งหมดของคุณแล้ว
กำลังใจและแรงสนับสนุนของคุณ สำคัญต่อฉันมาก
ฉันจะพยายามต่อไป รักคุณนะคะ ขอบคุณมากค่ะ
มาเรียกแต่เช้า ฉันนึกว่ามีเรื่องอะไร
คอมเม้นต์ของคุณก็ตอบนะ
บัญชีอื่นๆ ที่ฉันสมัคร เขาก็ตอบหมดเลย
เขาไม่ได้อ่านคอมเม้นต์มานาน
ตอนนี้กลับมาอ่านแล้ว
แถมเมื่อวานเพิ่งลงตอนใหม่ด้วย
ความพยายามของเธอได้ผลจริงๆ
ต่อไปนี้ เราก็เป็นนักอ่าน ที่จงรักภักดีที่สุดของต้าม่าย
พวกเราจะต้องแอบปกป้องเธอไปด้วยกัน
ต้าม่าย
ไง อรุณสวัสดิ์
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์
ฉันโต้รุ่ง ไม่ได้นอนอีกแล้ว
เขียนราบรื่นดีไหม
เขียนไม่ออก
ทำไมเขียนไม่ออกล่ะ
เพราะการเขียนงานต้องประกอบไปด้วย
ความสงสัยในตัวเอง น้ำตา แห่งค่ำคืนที่นั่งโง่ๆ มานับไม่ถ้วน
และแสงแห่งแรงบันดาลใจที่แวบเข้ามาครั้งคราว
ถูกต้องทุกอย่าง
อาจารย์หู
นายเขียนออกหรือยัง
- เขียนไม่ออกสักนิด - เขาไหวไหมเนี่ย
ฉันก็เหมือนกัน
ลุงชาง
โรงพยาบาลอู่หยวนใช่ไหม
ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ ฉันไปแล้ว
น้าเฟิ่ง เกิดอะไรขึ้นคะ
ตาเฒ่าเป็นลมไปแล้ว
ฉันต้องกลับบ้าน
ไปเอาบัตรประชาชนกับเงิน
- โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน - นี่ค่ะๆ
น้าเฟิ่ง ใจเย็นๆ นะคะ
- คงไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ - เป็นลมไปได้ยังไง
- เขาเป็นลมได้ยังไง - ฉันมา
อวดดีจริงๆ
ฉันไม่ได้มาหาเธอสักหน่อย
ฉันมาหาเป่าผิง
ฉู่ฉู่
น้ากุ้ย ลุงชางเป็นลม
น้าเฟิ่งตกใจมาก
เธอไปคนเดียว จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ
เป็นลมเหรอ
จะเป็นไปได้ยังไง
ไม่เป็นไรๆ
ฉันจะไปดู
เอานี่ให้เป่าผิงด้วย อีกส่วนให้อาเฟิ่งนะ
ค่ะๆ
- อาขับระวังๆ นะคะ - ได้ๆ
อาเฟิ่งๆ
รีบขึ้นรถ ขึ้นรถๆ
- เดี๋ยวฉันไปส่งที่โรงพยาบาล - ฉันจะไปโรงพยาบาลอู่หยวน
- ตาเฒ่าเป็นลม รีบหน่อยนะ - ฉันรู้แล้ว
เธอนั่งดีๆ นะ นั่งดีๆ
นี่ร้ายแรงรึเปล่า
ฉันตกใจแทบแย่
อาเหยา
- น้าเฟิ่ง น้ากุ้ย - ตาเฒ่าเป็นยังไงบ้าง
ลุงอาชางปลอดภัยแล้วครับ
- ฟื้นแล้ว ให้น้ำเกลืออยู่ข้างใน - อ้อ
คุณเป็นยังไงบ้าง
ผมไม่เป็นไร
อาเหยา
ลุงชางเป็นลม
หมอว่าไงบ้าง
ขาดสารอาหาร เลือดเลยจาง
ค่าฮีโมโกลบินได้มีแค่ 70 กรัม
หนักมากไหม
- ก็หนักอยู่ครับ - หนักมากเลยแหละ
ถ้าผมไม่ได้ผ่านมาเห็นพอดี
คิดดูสิ ถ้าเขาอยู่ตรงนั้น จะกลายเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหน
จริงครับ ต้องขอบคุณพี่เหล่าเอ้อร์
ดีแล้วๆ
เรื่องเล็ก
อาเหยา งั้น
- ฉันไปก่อนนะ - ครับ
- ผมไปล่ะ - กลับดีๆ ครับ
ไม่ต้องห่วงหรอก
ฉันตกใจแทบแย่
อาเหยา
เธอคอยอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ ฉันก็จะกลับเหมือนกัน
น้าไม่เข้าไปเยี่ยมเหรอครับ
ฉันไม่ได้เอาของอะไรติดไม้ติดมือมาเลย
ทำตัวไม่ถูกน่ะ
เธอดูไปนะ ฉันไปล่ะ
- อากุ้ยกับพ่อของเสี่ยวฉินล่ะ - กลับไปแล้วครับ
ไปแล้วเหรอ
หมอบอกว่า รอลุงอาชางดีขึ้นก่อน
ต้องพาเขาไปตรวจร่างกาย
ที่โรงพยาบาลใหญ่ในเมือง
แล้วโลหิตจางต้องบำรุงไหม
ต้องครับ เดี๋ยวผมบอกน้าอีกที
ย่าคะ ย่าถอยไปหน่อย เดี๋ยวน้ำมันกระเด็นโดนย่า
พลิก
ผัดผักต้องใส่น้ำมันหอย ที่หนูใส่
คือซีอิ๋วดำ
ไม่เป็นไรค่ะ
ที่บ้านหนูก็ทำแบบนี้แหละ
ที่บ้านหนูทำแบบนี้เหรอ
งั้นก็ใส่เกลือไปหน่อย
ค่ะ
ใส่นิดเดียว
พอไหมคะ
อีกหน่อย