WEBVTT

01:34.640 --> 01:35.840
อาเหยา

01:35.920 --> 01:37.240
นอนได้แล้ว

01:38.880 --> 01:39.720
ย่า

01:39.800 --> 01:41.520
ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ย่ารีบนอนเถอะ

03:18.720 --> 03:19.800
ช่วยด้วย

03:20.320 --> 03:21.600
แมงมุม อย่าเข้ามา

03:21.680 --> 03:22.520
อย่าเข้ามาให้ฉัน

03:23.880 --> 03:25.640
ไปตรงนู้น อย่าเข้ามา

03:28.800 --> 03:29.920
อย่าเข้ามา

03:30.000 --> 03:31.000
อย่าๆ

03:31.080 --> 03:32.680
ขอร้องละ

03:35.840 --> 03:36.840
อย่าเข้ามา

03:37.360 --> 03:38.480
อย่าเข้ามา

03:40.240 --> 03:41.280
อย่าเข้ามา

03:43.480 --> 03:44.440
ออกไป

03:47.560 --> 03:49.040
อาจารย์หู เป็นอะไร

03:49.120 --> 03:51.280
ตั๊กแตนยักษ์ อย่าเข้ามานะ

03:51.360 --> 03:52.400
- นาย
- ถอยไป

03:54.560 --> 03:56.400
- นาย นายดื่มเยอะไปเหรอ
- อย่าเข้า

03:57.960 --> 03:59.000
อาจารย์หู

04:02.760 --> 04:03.600
ต้าม่าย

04:04.480 --> 04:06.280
- อย่าเข้ามา
- เป็นอะไร ต้าม่าย

04:07.200 --> 04:08.880
งูกับตั๊กแตนรวมร่างกันแล้ว

04:08.960 --> 04:11.000
หงโต้ว หงโต้ว

04:11.600 --> 04:14.040
หงโต้วรีบหาคนมาช่วยเร็ว

04:26.520 --> 04:28.000
ฮัลโหล น่าน่า มีอะไรเหรอ

04:31.360 --> 04:33.000
คุณหยุดร้องไห้ก่อน ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้

04:51.560 --> 04:52.800
อ๊บ

04:55.960 --> 04:57.000
อ๊บ

05:08.360 --> 05:11.160
ทุกปีจะมีครอบครัวแล้วครอบครัวเล่า
หามกันเข้ามา

05:11.240 --> 05:14.320
ถ้าโชคดี
ก็แค่เลือดออกในกระเพาะ ไม่ก็ทางเดินอาหาร

05:14.400 --> 05:15.840
ดีขึ้นก็กลับเองได้

05:15.920 --> 05:17.080
ถ้าโชคไม่ดี

05:17.160 --> 05:18.880
หามเข้ามายังไง ก็หามออกไปแบบนั้น

05:19.600 --> 05:21.000
เห็ดป่าบนภูเขา

05:21.080 --> 05:22.200
ไม่คุ้นก็อย่ากินเลยดีกว่าครับ

05:22.800 --> 05:24.480
คนเรามีแค่ชีวิตเดียว

05:24.560 --> 05:25.880
ครับๆ

05:25.960 --> 05:27.360
ครั้งหน้าจะระวังมากกว่านี้ครับ

05:28.000 --> 05:28.920
ได้บทเรียนครั้งนี้

05:29.000 --> 05:30.800
พวกเขาคงไม่กล้ากินอีกแล้วละครับ

05:31.320 --> 05:33.240
ต้องรบกวนหมอดึกดื่นขนาดนี้ ขอบคุณมากนะครับ

05:42.640 --> 05:43.680
อ๊บ

05:46.560 --> 05:47.440
อ๊บ

05:48.520 --> 05:49.400
อ๊บ

05:51.160 --> 05:52.360
อ๊บ

05:53.560 --> 05:55.040
- อาจารย์หู
- อ๊บ

05:55.560 --> 05:56.640
นายหาอะไรอีกแล้ว

05:58.240 --> 06:00.120
บนเตียงของพวกเธอมีกบ

06:15.080 --> 06:16.320
นายรีบนอนลงได้แล้ว

06:16.400 --> 06:18.000
อย่ามาจับผม สกปรก

06:31.080 --> 06:33.480
น่าน่า คุณกลับไปพักเถอะ

06:33.560 --> 06:35.160
เดี๋ยวผมอยู่ที่นี่เฝ้าเอง

06:35.240 --> 06:37.320
เดี๋ยวฟ้าก็สว่าง เสี่ยวชุนก็มาแล้ว

06:38.080 --> 06:39.280
ไม่เป็นไร

06:39.800 --> 06:42.680
ฉันเป็นห่วงพวกเขา

06:43.760 --> 06:45.800
อาการของพวกเขาถือว่าเบามาก

06:45.880 --> 06:48.080
มีแบบนี้ทุกปี ปกติมาก

06:49.240 --> 06:50.960
ต่อจากนี้ฉันไม่กล้ากินเห็ดอีกแล้ว

06:51.600 --> 06:53.640
ไม่หรอก ไม่กี่วันเธอก็ลืมแล้ว

07:02.200 --> 07:05.760
(สถานีอนามัยตำบลลั่วเสีย เมืองต้าหลี่)

07:40.480 --> 07:41.760
หงโต้วเป็นยังไงบ้าง

07:43.760 --> 07:44.920
เธอเหงื่อออกเยอะมาก

07:45.000 --> 07:46.760
ต้องไม่สบายแน่ๆ

08:28.960 --> 08:30.200
เด็กๆ

08:31.000 --> 08:32.640
พ่อกลับมาแล้ว

08:42.320 --> 08:43.559
เหล่าหู

08:45.720 --> 08:46.760
ต้าม่าย

08:49.240 --> 08:50.200
หงโต้ว

08:54.880 --> 08:56.120
เสี่ยวเฮย

08:56.760 --> 08:57.680
เสี่ยวเฮย

08:59.600 --> 09:01.920
พ่อถามแกหน่อย คนหายไปไหนกันหมด

09:05.160 --> 09:06.640
รู้จักแต่กิน

09:08.880 --> 09:11.440
เห็ดป่า เมื่อคืนฉันก็เอามาผัดกินนะ

09:11.520 --> 09:14.080
ฉันรู้จักทุกชนิด ไม่เห็นมีพิษนะ

09:14.160 --> 09:15.920
คงเป็นเห็ดราปรุงไม่สุก

09:16.000 --> 09:18.400
มิน่าล่ะ โชคดีที่อาการไม่หนัก

09:20.360 --> 09:21.320
เป็นยังไงบ้าง

09:21.400 --> 09:23.600
ไม่เป็นไรแล้วค่ะ กลับเรือนพักกันหมดแล้ว

09:24.480 --> 09:25.760
ดีนะที่ไม่เป็นไร

09:25.840 --> 09:28.320
ไม่อย่างนั้น จะบอกพ่อแม่ของเขายังไง จริงไหม

09:28.400 --> 09:29.520
ใช่ค่ะ

09:30.560 --> 09:32.880
วันนี้ที่ร้านกาแฟคนไม่พอใช่ไหม

09:32.960 --> 09:33.840
ใช่ค่ะ

09:33.920 --> 09:35.760
ฉู่ฉู่กับคุณยายซิ่วอิง

09:35.840 --> 09:37.000
ไปฉลองวันเกิดให้ทวด

09:37.080 --> 09:38.560
ให้หนูเข้างานแทน

09:38.640 --> 09:40.640
ที่ร้านน่ะ มีหงโต้วกับน่าน่าอยู่

09:40.720 --> 09:41.760
คิดว่าคนที่ร้านคงพอ

09:41.840 --> 09:42.840
แต่ดันเกิดเรื่องซะก่อน

09:44.360 --> 09:45.480
กรรมชัดๆ

09:46.320 --> 09:48.920
อีกเดี๋ยวหงโต้วก็ต้องกลับไม่ใช่เหรอ

09:49.520 --> 09:50.560
ร้านกาแฟ

09:50.640 --> 09:52.320
ต้องรับคนเพิ่มแล้วล่ะ ไม่งั้นไม่ไหวหรอก

09:53.680 --> 09:54.880
ใช่ค่ะ ต้องรับเพิ่ม

09:54.960 --> 09:56.680
เราต้องรักษาระดับคุณภาพของบริการไว้

09:57.200 --> 09:58.880
พอฝนหยุดตก

09:58.960 --> 10:00.080
เจ๋อชิงของเรา

10:00.160 --> 10:01.640
ก็จะขึ้นเขาไปเก็บเห็ด

10:02.240 --> 10:04.320
เลอะโคลนไปทั้งตัว

10:05.560 --> 10:06.600
เห็ดพวกนั้นน่ะ

10:06.680 --> 10:08.680
ร้านอาหารข้างนอกรับซื้อทั้งนั้น

10:08.760 --> 10:09.920
ถ้าฉันขายให้นะ

10:10.000 --> 10:11.280
ฉันก็ได้เงินแล้ว

10:14.720 --> 10:15.720
พวกเขาน่ะ

10:15.800 --> 10:17.520
ปรุงเห็ดยังไม่สุกดี

10:17.600 --> 10:18.520
อาหารก็เลยเป็นพิษ

10:18.600 --> 10:20.640
เพราะงั้นจะโทษฉันไม่ได้หรอก

10:22.840 --> 10:25.480
น้ากุ้ย อย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยครับ

10:25.560 --> 10:26.960
มันเป็นอุบัติเหตุ

10:27.040 --> 10:28.760
ฉันรู้ๆ

10:29.600 --> 10:31.520
ฉันไม่เก็บเอามาใส่ใจหรอก

10:32.040 --> 10:33.680
ฉันไม่ได้วางยาพิษเสียหน่อย

10:34.200 --> 10:35.080
ครับ

10:36.400 --> 10:39.600
แต่ว่านะ พวกเขาเพิ่งเป็นอาหารเป็นพิษ

10:39.680 --> 10:41.280
ท้องไส้ต้องอ่อนแอมากแน่ๆ

10:42.000 --> 10:44.480
แกงจืดเต้าหู้ปลา กินกับโจ๊กข้าวฟ่าง

10:44.560 --> 10:46.560
แก้พิษได้ดีที่สุด

10:49.240 --> 10:50.720
ไม่ได้ วางลงๆ

10:50.800 --> 10:51.880
ใช้ไม่ได้ๆ

10:52.400 --> 10:56.360
เขียงอันนี้ใช้หั่นเห็ด
ยังไม่ได้ล้างให้สะอาด มันอาจมีพิษอยู่

10:57.840 --> 10:59.240
ไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอก

10:59.320 --> 11:00.360
น้ากุ้ย

11:00.440 --> 11:03.480
จริงๆ นะ ไม่มีใครว่าน้าหรอก

11:03.560 --> 11:06.280
ฉันรู้ๆ ฉันรู้น่า

11:06.360 --> 11:07.440
ต้องล้างให้สะอาด

11:09.680 --> 11:11.080
ฉันถึงวางใจได้

11:13.800 --> 11:14.880
ท่านหม่า

11:16.280 --> 11:17.400
เธอกลับบ้านไปครั้งนี้

11:17.480 --> 11:19.160
พ่อแม่เธอเป็นยังไงบ้าง

11:19.240 --> 11:20.960
ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ พวกท่านสบายดี

11:22.000 --> 11:24.600
เรื่องธุรกิจของเธอ ได้คุยกับพวกเขาหรือยัง

11:40.240 --> 11:41.080
อะไรนะ

11:41.160 --> 11:43.120
แก แกพูดอีกรอบสิ

11:45.000 --> 11:46.720
ผมอยากทำธุรกิจ

11:48.120 --> 11:49.800
แต่ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้วนะ

11:49.880 --> 11:51.520
ผมจะทำธุรกิจจริงๆ

11:53.280 --> 11:54.720
ก็พูดตั้งแต่แรกสิ

11:56.080 --> 11:57.640
พระคุ้มครองๆ

11:57.720 --> 11:59.240
เดี๋ยวสิ พ่อแม่

11:59.760 --> 12:01.880
ท่าทีของพ่อกับแม่

12:01.960 --> 12:03.480
ทำผมไม่ค่อยเข้าใจนะครับ

12:04.840 --> 12:05.800
ตาแก่เลอะเลือน

12:06.440 --> 12:07.600
ฉันบอกแล้วไง

12:07.680 --> 12:09.560
ฉันคลอดลูกชายเองกับมือ
ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไง

12:10.480 --> 12:12.400
ที่แท้ไปเตรียมการใหญ่

12:12.480 --> 12:14.080
ที่บ้านเซี่ยจือเหยานั่นเอง

12:14.160 --> 12:15.680
แล้วที่คุณนอนไม่หลับ

12:15.760 --> 12:17.440
พลิกตัวไปมา ถอนหายใจทั้งคืนนั่นล่ะ

12:17.520 --> 12:18.800
ก็คุณทำให้ฉันตกใจ

12:19.400 --> 12:20.560
ผมไม่ได้ทำนะ

12:20.640 --> 12:22.120
เสี่ยวหม่าทำต่างหากล่ะ

12:23.240 --> 12:24.320
พ่อครับ

12:24.400 --> 12:25.920
ทำไมพ่อพูดแบบนี้ล่ะ

12:26.000 --> 12:28.000
แล้วทำไมต้องตื่นตระหนกด้วย

12:28.080 --> 12:29.760
ก่อนแกกลับบ้านสองวัน

12:30.280 --> 12:31.560
พอเข้าประตูบ้าน

12:31.640 --> 12:32.880
หน้าแกเขียนอยู่สองคำ

12:33.400 --> 12:34.240
มีเรื่อง

12:34.840 --> 12:36.120
พอแกวางของ

12:36.200 --> 12:38.400
ก็ไปซักผ้า ทำกับข้าว ถูพื้น

12:38.480 --> 12:40.040
แถมเช็ดกระจกไปหนึ่งรอบ

12:40.120 --> 12:41.440
ทำความสะอาด

12:41.520 --> 12:42.520
รอบบ้าน

12:44.440 --> 12:45.600
ไม่ต้องพูดถึงหรอก

12:45.680 --> 12:47.680
ลูกแค่แสดงความกตัญญู

12:48.520 --> 12:50.640
ความกตัญญูของแกทำเราตกใจกันหมด

12:50.720 --> 12:53.360
สองวันมานี้ พ่อกับแม่หายใจไม่ทั่วท้อง

12:54.440 --> 12:56.680
พ่อแกบอกว่า นี่ก็ชัดแล้วไม่ใช่เหรอ

12:56.760 --> 12:58.160
แกคิดจะออกบวช

12:58.240 --> 13:00.440
และตอนนี้กลับมาบอกพวกเรา

13:01.520 --> 13:03.080
ว่าแกจะทำธุรกิจ ก็พูดออกมาตรงๆ สิ

13:03.760 --> 13:04.840
ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้

13:05.880 --> 13:07.000
แม่กับพ่อ

13:07.080 --> 13:08.640
ไม่ได้กลัวแกจะล้มเหลว

13:08.720 --> 13:10.600
แต่กลัวว่าแกจะล้มแล้ว

13:10.680 --> 13:11.680
ไม่ลุกอีก

13:12.720 --> 13:14.360
วันๆ เอาแต่นั่งขัดสมาธิ

13:14.440 --> 13:15.960
ใต้แสงพระอาทิตย์

13:16.480 --> 13:18.680
แบบนี้ต่างหากที่ทำให้เรากังวล

13:19.480 --> 13:20.480
เอาขาลง

13:21.000 --> 13:22.440
เอาขาแกลง

13:23.560 --> 13:25.280
เอาขาลง เรากำลังกินข้าวกันอยู่

13:25.360 --> 13:27.000
จะให้ดมเท้าแกหรือไง

13:27.520 --> 13:28.840
ช่วงนี้กินแต่มังสวิรัติ

13:28.920 --> 13:29.920
ไม่มีกลิ่นแล้ว

13:30.000 --> 13:31.800
รีบกินเข้า ข้าวเย็นหมดแล้ว

13:32.320 --> 13:34.680
พูดมาให้ละเอียด โปรเจกต์ธุรกิจของแกน่ะ

13:34.760 --> 13:36.000
ได้ครับ

13:36.080 --> 13:37.200
ผมจะเล่าให้ละเอียดเลยครับ

13:38.320 --> 13:40.400
เห็นไหม ฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ

13:41.320 --> 13:44.320
ความรักของพ่อแม่บนโลกนี้ ก็เหมือนกันทั้งโลก

13:44.400 --> 13:46.440
ไม่ได้กลัวลูกจะลำบาก

13:46.520 --> 13:49.920
แต่กลัวจะเหมือนแอ่งโคลน ที่สิ้นหวัง

13:50.000 --> 13:51.120
น้ากุ้ย

13:51.200 --> 13:53.040
น้าช่างฉลาดจริงๆ

13:53.120 --> 13:54.960
ไม่ต้องมาชมฉันหรอก

13:55.040 --> 13:57.160
- ปอกกระเทียมไป
- ครับๆ

14:01.400 --> 14:03.000
ค่อยๆ ระวังธรณีประตู

14:03.760 --> 14:04.920
ไม่ได้หมดแรงขนาดนั้น

14:05.000 --> 14:06.040
ก็ยังไม่มีแรงอยู่ดี

14:06.120 --> 14:07.400
เกือบนอนที่พื้นอยู่แล้ว

14:07.480 --> 14:08.640
มา ค่อยๆ

14:10.680 --> 14:11.560
ค่อยๆ

14:14.160 --> 14:16.280
ช่วงนี้ อาหารต้องระวังเป็นพิเศษ

14:16.360 --> 14:18.080
ท้องไม่ดีอยู่ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ

14:18.880 --> 14:20.240
ห่มผ้าซะ

14:22.040 --> 14:23.440
ฉันไม่ได้อาการหนักขนาดนั้นจริงๆ

14:23.520 --> 14:25.080
ห่มซะ เชื่อฟังหน่อย

14:28.720 --> 14:30.280
ต่อไปจะกินมั่วซั่วไม่ได้แล้วนะ

14:30.360 --> 14:31.720
ดูสิ เอ้านี่

14:31.800 --> 14:33.760
น้ากุ้ยต้มมาให้ ช่วยให้ย่อยง่าย

14:34.640 --> 14:36.040
พักสักสองสามวันเถอะ

14:36.880 --> 14:38.080
คุณกลับมาแล้ว

14:38.160 --> 14:39.200
ได้เงินมาแล้วเหรอ

14:39.280 --> 14:40.640
แน่นอน

14:42.680 --> 14:44.000
พ่อกับแม่ผม

14:44.080 --> 14:45.480
เอาเงินเก็บสินสอดมาให้

14:47.120 --> 14:48.600
คุณโน้มน้าวพวกเขายังไง

14:49.120 --> 14:50.800
เมื่อก่อนผมพลาด

14:51.320 --> 14:52.480
เข้าใจผิดไปหน่อย

14:52.560 --> 14:54.600
พวกเขาคิดมาตลอดเลยว่า

14:54.680 --> 14:55.840
ผมจะไปเป็นพระ

14:56.520 --> 14:59.080
พอบอกว่า จะทำธุรกิจอีกรอบ

14:59.160 --> 15:00.400
พากันดีใจมากเลย

15:00.920 --> 15:02.880
เป็นแบบนี้นี่เอง

15:04.280 --> 15:06.960
พ่อกับแม่คุณ เก็บค่าสินสอดไว้เท่าไรเหรอ

15:07.040 --> 15:10.480
คุณนี่สนใจแต่เรื่องเงินนะ สภาพก็เป็นแบบนี้

15:11.240 --> 15:12.720
ก็อยากรู้นี่

15:13.680 --> 15:15.080
เงินก้อนนี้น่ะ

15:15.160 --> 15:18.160
สำหรับทำธุรกิจ ไม่ได้มากมายอะไรหรอก

15:18.240 --> 15:19.840
แค่ตั้งใจก็พอ

15:19.920 --> 15:23.920
ใช่ไหมล่ะ ทางฝั่งหน้าโจมตีฆ่าศึก
ทางฝั่งหลังมั่นคงก็พอแล้ว

15:24.000 --> 15:24.880
ครับ

15:25.760 --> 15:28.120
ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว คุณดูแลเธอให้ดีล่ะ

15:28.200 --> 15:29.360
ผมต้องไปดูเหล่าหูหน่อย

15:30.480 --> 15:32.320
ไม่ไหวเลย จับนู่นจับนี่ไปหมด

15:32.400 --> 15:33.320
อาการหนัก

15:34.160 --> 15:36.640
- ขอบคุณนะคะ
- ไม่ต้องเกรงใจหรอก

15:39.240 --> 15:40.320
คุณสังเกตไหม

15:41.160 --> 15:42.720
ท่านหม่าไม่เหมือนเดิมแล้ว

15:43.480 --> 15:45.400
เขามีความมั่นใจไง

15:45.920 --> 15:47.720
บางทีนี่อาจจะเป็นนิสัยเดิม

15:48.600 --> 15:49.680
บ้าบิ่น

15:49.760 --> 15:52.280
อวดดี ไม่สนใจใคร

15:52.360 --> 15:53.280
น่ารำคาญ

15:56.280 --> 15:57.640
คุณรีบกินพวกนี้เถอะ

15:57.720 --> 16:00.800
น้ากุ้ยอุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้ แกคงเสียใจมาก

16:00.880 --> 16:02.480
ไม่ใช่ความผิดของน้าแกสักหน่อย

16:06.240 --> 16:07.920
รูปที่ต้าม่ายถ่าย คุณปริ้นออกมาหมดเลยเหรอ

16:11.280 --> 16:13.640
ถ้าคุณมีเวลา ปริ้นให้ผมสักชุดสิ

16:14.880 --> 16:16.560
คุณจะเอาไปทำอะไร

16:16.640 --> 16:18.320
แล้วคุณเอามาทำอะไร

16:18.400 --> 16:19.240
ฉันต้องใช้

16:22.760 --> 16:25.440
ชายคาบ้านคุณ มีรังนกกี่รังกันเนี่ย

16:25.520 --> 16:27.240
เมื่อวานเหมือนจะฟักออกมาอีก

16:31.240 --> 16:32.640
คุณทำกระดาน ติดรูปภาพตั้งแต่เมื่อไร

16:34.840 --> 16:36.480
คำสัญญาของเราเหรอ

16:39.440 --> 16:40.480
นี่

16:41.000 --> 16:42.800
แค่รูป ไม่มีอะไรน่าดูหรอก

16:42.880 --> 16:45.040
เดี๋ยวสิ ทำไมมีรูปของผมด้วย

16:45.720 --> 16:46.840
พวกนี้บันทึกอะไร

16:46.920 --> 16:48.320
นี่เรื่องส่วนตัวของฉัน

16:48.400 --> 16:49.640
กรุณาให้เกียรติด้วยค่ะ

16:51.840 --> 16:53.520
ไป ไป คุณดูพวกฉันมาทั้งคืนแล้ว

16:54.040 --> 16:55.640
คุณยังไม่ได้พักเลย

16:55.720 --> 16:57.440
- รีบไปพักผ่อนเถอะ
- ค่อยๆ

16:58.240 --> 16:59.440
ถ้าคุณกินเสร็จแล้ว

16:59.520 --> 17:02.000
ก็ส่งข้อความไปหาท่านหม่านะ
ให้เขามาช่วยคุณเก็บ

17:03.040 --> 17:04.160
เข้าใจแล้ว

17:04.240 --> 17:05.440
- บาย
- บาย

17:16.119 --> 17:17.160
พี่ชาง

17:17.680 --> 17:18.760
ไปเก็บข้าวเบอร์รี่มาเหรอ

17:19.280 --> 17:20.240
ใช่

17:22.040 --> 17:23.319
เธอจะไป

17:23.400 --> 17:24.599
หาต้าหยางตอนไหนเหรอ

17:24.680 --> 17:26.119
อีกไม่กี่วันนี้นี่ล่ะ

17:26.200 --> 17:28.359
เดี๋ยวฉันกลับมา จะเอาอาหารทะเลมาฝากนะ

17:28.440 --> 17:29.360
ไม่ต้องๆ

17:29.440 --> 17:30.720
พวกเรากินไม่เป็นหรอก

17:31.680 --> 17:34.080
ได้ ไปละๆ ไปส่งข้าวให้เจ๋อชิงก่อน

17:34.160 --> 17:35.200
ได้ๆ

17:41.240 --> 17:42.240
อาห้าว

17:42.760 --> 17:43.600
น้ากุ้ยมาแล้วเหรอครับ

17:43.680 --> 17:45.960
- ได้เวลากินข้าวแล้ว
- แบ่งดินเสร็จเดี๋ยวไปกินครับ

17:49.160 --> 17:50.360
เจ๋อชิง

17:51.040 --> 17:52.440
- ข้าวมาแล้ว
- จ้ะๆ

17:54.960 --> 17:56.800
- เร็วเข้า
- เสร็จแล้วๆ

17:56.880 --> 17:58.240
- ไปทางนี้นะ
- ได้

18:13.760 --> 18:15.200
เรื่องเมื่อตอนเช้าน่ะ

18:15.280 --> 18:16.640
ฉันตกใจหมดเลย

18:16.720 --> 18:19.320
ฉันเดินใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ มาตลอดทาง

18:20.360 --> 18:22.160
กว่าพ่อแม่จะเลี้ยงโตมาไม่ง่าย

18:22.240 --> 18:23.880
ถ้ามาเกิดเรื่องที่นี่ละก็

18:23.960 --> 18:25.400
ไม่รู้จะอธิบายยังไง

18:26.080 --> 18:27.440
ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว

18:28.440 --> 18:29.600
อย่าคิดมากเลยนะ

18:29.680 --> 18:30.960
ฉันจะคอยจับตาดูคุณไว้

18:31.480 --> 18:32.800
ไปถึงชิงเต่า ก็อย่าพูดมาก

18:32.880 --> 18:35.280
อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกต้าหยางกับเสี่ยวซีล่ะ

18:35.800 --> 18:38.000
ถ้าพวกเขารู้ขึ้นมา คงบอกว่าฉันทำเกินเรื่องอีก

18:39.080 --> 18:40.880
ผมจะพูดเรื่องพวกนี้ทำไม

18:46.400 --> 18:47.280
ต้าหยาง

18:50.440 --> 18:51.480
ต้าหยาง

18:52.520 --> 18:53.760
กินข้าวหรือยัง

18:55.440 --> 18:57.120
แม่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน

18:57.200 --> 18:59.440
อยู่ที่ฟาร์มม้า มาส่งข้าวให้พ่อแก

19:01.320 --> 19:03.160
เราสบายดีๆ

19:04.880 --> 19:06.600
ต้าหยาง แม่จะบอกอะไรให้นะ

19:07.200 --> 19:09.480
สองวันก่อนฝนตก เห็ดขึ้นดีมาก

19:09.560 --> 19:11.320
ขึ้นเป็นกระจุกเต็มไปหมดเลย

19:11.400 --> 19:13.640
พอฝนหยุดตก พ่อแกก็รีบขึ้นไปเก็บเลย

19:13.720 --> 19:15.760
เก็บเห็ดป่า เห็ดแห้งเยอะแยะไปหมด

19:15.840 --> 19:17.440
แม่ทอดไว้ให้พวกแกแล้ว

19:17.520 --> 19:20.600
พอถึงเวลา จะได้ให้แกกับเสี่ยวซีเลย

19:20.680 --> 19:22.800
ฟังแม่พูดก่อนๆ

19:22.880 --> 19:24.920
แม่น่ะ จะทำเพิ่มอีกชุด

19:25.000 --> 19:27.040
เอาไปให้เจ้านายพวกแก ชิมด้วย

19:27.120 --> 19:28.200
ดีไหม

19:30.240 --> 19:31.560
แกว่ามาๆ

19:37.800 --> 19:38.800
ทำไมล่ะ

19:41.680 --> 19:42.800
เดี๋ยวสิ

19:47.800 --> 19:49.040
หมายความว่า

19:49.120 --> 19:50.600
แม่กับพ่อแกไปไม่ได้แล้ว

19:50.680 --> 19:51.520
ใช่ไหม

19:52.520 --> 19:55.440
แกจองตั๋วเครื่องบินแล้วไม่ใช่เหรอ

19:57.720 --> 19:59.080
คืนตั๋วได้เหรอ

20:04.640 --> 20:06.440
เปล่าๆ

20:06.520 --> 20:08.520
ไม่ได้ไม่พอใจหรอก ไม่เลย

20:08.600 --> 20:09.880
งานแกสำคัญกว่า

20:10.480 --> 20:11.560
พ่อกับแม่น่ะ

20:11.640 --> 20:13.960
จะไปตอนไหนก็ได้

20:14.480 --> 20:16.720
งานแกด่วนมาก ใช่ไหมล่ะ

20:17.520 --> 20:18.760
เอาละๆ

20:18.840 --> 20:20.800
งั้นไม่ไปแล้ว ครั้งหน้าค่อยว่ากัน

20:21.320 --> 20:22.960
แกตั้งใจทำงานเถอะ

20:23.040 --> 20:23.960
จ้ะๆ

20:24.040 --> 20:24.880
ไม่พูดแล้วๆ

20:24.960 --> 20:26.480
ทำงานเถอะๆ วางแล้วๆ

20:27.000 --> 20:28.600
เห็ดทอดพวกนั้นน่ะ

20:28.680 --> 20:30.520
เดี๋ยวแม่ส่งไปให้พวกแกแล้วกันนะ

20:31.720 --> 20:33.320
จ้ะๆ

20:33.840 --> 20:34.840
จ้ะ ไว้ค่อยคุยกันๆ

20:34.920 --> 20:36.480
แกทำงานเถอะๆ วางแล้วนะ วางแล้ว

20:40.360 --> 20:41.440
ประหลาด

20:43.960 --> 20:45.000
ไม่ให้ไปอีกแล้วเหรอ

20:45.520 --> 20:48.240
หัวหน้าสั่งให้เขาไปทำงานต่างเมือง

20:50.160 --> 20:51.760
เป็นแบบนี้ทุกที

20:52.920 --> 20:54.960
จองตั๋วเครื่องบินไว้แล้วแท้ๆ

20:56.160 --> 20:57.720
ก็เขายุ่งนี่นะ

21:01.000 --> 21:02.320
ยุ่งก็ดีแล้ว

21:03.080 --> 21:03.960
ช่างเถอะๆ

21:04.040 --> 21:05.400
ยุ่งก็ดีแล้ว

21:05.480 --> 21:06.800
บ้านหลังใหญ่ขนาดนั้น

21:06.880 --> 21:08.040
ค่าผ่อนบ้านจะทำยังไง

21:08.120 --> 21:09.640
ก็ต้องทำงานอยู่แล้ว

21:11.960 --> 21:13.360
ก็จริง ก็จริง

21:13.440 --> 21:14.320
งั้น

21:14.400 --> 21:16.000
เราไปครั้งหน้าแล้วกัน

21:16.520 --> 21:17.560
อย่าเสียใจไปเลยนะ

21:18.320 --> 21:20.360
ฉันมีอะไรให้เสียใจล่ะ

21:20.960 --> 21:22.560
ก็งานมันสำคัญนี่นา

21:24.160 --> 21:25.480
หัวหน้าแบบไหนกัน

21:26.000 --> 21:27.640
ตั๋วเครื่องบินก็ซื้อแล้วแท้ๆ

21:28.560 --> 21:29.800
ประเมินให้คะแนนน้อยไปเลย

21:29.880 --> 21:30.960
เอาน่ะๆ

21:33.920 --> 21:35.080
ประหลาดจริงๆ

21:39.440 --> 21:40.840
พูดตามตรงนะ

21:40.920 --> 21:43.200
จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากไปหรอก

21:44.360 --> 21:46.720
ถึงจะบอกว่างานที่ไร่เสร็จเรียบร้อยแล้ว

21:46.800 --> 21:49.400
แต่ฉันกับเจ๋อชิง ก็ยังมีงานที่ต้องสะสาง

21:49.480 --> 21:50.360
ใช่ไหมล่ะ

21:50.880 --> 21:53.760
ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะว่าลูกทั้งสองคน
เอาแต่โทรมา

21:53.840 --> 21:55.840
บอกว่าจองตั๋วไว้ให้แล้ว

21:55.920 --> 21:57.840
ฉันไม่มีทางไปแน่

21:57.920 --> 21:59.040
ใช่ค่ะ

21:59.120 --> 22:00.040
พูดอีกก็ถูกอีก

22:00.120 --> 22:02.120
แต่เรื่องงานก็เป็นแบบนี้ล่ะค่ะ

22:02.200 --> 22:04.160
พอเจอปัญหา เจ้านายก็ถามหา

22:04.240 --> 22:05.520
ต้องไปทำงานต่างเมืองทันที

22:06.400 --> 22:07.640
ใช่แล้ว

22:07.720 --> 22:08.560
เป็นแบบนี้ล่ะ

22:12.520 --> 22:13.520
อาเฟิ่ง

22:15.880 --> 22:18.520
ที่เรือนพักน่ะ ครั้งนี้เธอไม่ต้องไปแล้วนะ

22:18.600 --> 22:21.120
รอให้ครั้งหน้าฉันไปชิงเต่า
แล้วจะบอกเธออีกทีนะ

22:21.760 --> 22:23.520
เอาเถอะ เธอไม่ต้องบอกฉันหรอก

22:24.040 --> 22:25.320
พอถึงตอนนั้น เธอไปหาคนอื่นแล้วกัน

22:27.280 --> 22:28.120
เธอโมโหเหรอ

22:31.480 --> 22:32.800
เขาโมโหแล้ว

22:34.280 --> 22:36.440
ฉันบอกแล้วว่าก่อนเธอจะไป

22:36.960 --> 22:38.640
ให้พาฉันไปที่เรือนพักด้วย

22:38.720 --> 22:40.680
แค่สอนฉันว่าต้องปัดกวาดยังไง

22:40.760 --> 22:41.960
เธอก็เอาแต่บอกว่าไม่ได้

22:42.640 --> 22:44.600
วุ่นวายให้ฉันวิ่งไปวิ่งมาตั้งสองรอบ

22:44.680 --> 22:47.200
แค่วันละ 50 หยวนเอง

22:47.880 --> 22:51.280
ฉันสานกระบุงกับสามี หาเงินที่บ้านก็ได้

22:52.520 --> 22:53.720
อาเฟิ่ง

22:54.240 --> 22:55.400
ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจ

22:55.480 --> 22:58.040
มันเป็นเหตุการณ์ฉุกละหุกน่ะ

22:59.560 --> 23:01.000
เหตุการณ์ฉุกละหุก

23:06.760 --> 23:07.720
อาเฟิ่ง

23:13.680 --> 23:14.840
เธอบอกฉันไม่ใช่เหรอ

23:14.920 --> 23:17.240
ว่าเธอไม่สนใจ เงิน 50 หยวนนั่นน่ะ

23:19.200 --> 23:20.720
ฉันเห็นว่าบ้านเธอลำบาก

23:20.800 --> 23:22.720
มีเรื่องอะไรดีๆ ฉันก็คิดถึงเธอตลอด

23:23.440 --> 23:24.920
คิดถึงฉัน

23:25.000 --> 23:26.280
หรือจะสร้างความลำบากให้ฉันกันแน่

23:26.880 --> 23:28.720
จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง

23:29.320 --> 23:31.640
เธอชอบโอ้อวด เธอก็ไปโอ้อวดเถอะ

23:32.320 --> 23:33.520
ชีวิตฉันรันทดก็จริง

23:34.120 --> 23:37.240
แต่ครอบครัวฉัน
ไม่ได้น่าสงสารแบบที่เธอคิดหรอก

23:37.920 --> 23:40.560
เธอไม่ต้องมาป่าวประกาศแทนฉันทุกวี่ทุกวัน

23:40.640 --> 23:43.400
เจอคน ก็เอาแต่พูดพร่ำเพรื่อไปเรื่อย
ไม่ต้องหรอก

23:43.480 --> 23:45.200
เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง

23:45.280 --> 23:46.200
ไม่มีอะไรทั้งนั้น

23:46.280 --> 23:47.600
เธอพูดจบแล้ว ก็รีบไปซะ

23:47.680 --> 23:48.520
ฉันจะทำงาน

23:48.600 --> 23:49.640
ไม่ว่าง

23:49.720 --> 23:50.880
ฉันไม่ไป

23:50.960 --> 23:52.600
ไม่มีอะไร หมายความว่ายังไง

23:52.680 --> 23:54.080
- ช่วยพูดให้ชัดเจนด้วย
- เดี๋ยวค่ะ

23:54.160 --> 23:55.520
พอแล้วๆ พอแล้วค่ะ อะไรกันคะ

23:55.600 --> 23:56.880
ทำไมทะเลาะกันแล้วล่ะ

23:56.960 --> 23:58.400
ไม่ได้ทะเลาะ เสี่ยวชุน

23:58.480 --> 23:59.880
เธอได้ยินที่เขาพูดไหม หมายความว่ายังไง

23:59.960 --> 24:01.080
โอ้อวดอะไร

24:01.160 --> 24:02.600
ป่าวประกาศอะไร

24:02.680 --> 24:03.920
น้าป่าวประกาศอะไรเหรอ

24:04.000 --> 24:05.160
ก็มันเรื่องจริง ทำไม

24:05.240 --> 24:06.680
ฉันทำอะไรไม่ดีกับเธอตรงไหน

24:06.760 --> 24:08.960
คำพูดเมื่อกี้ พูดมาให้ชัดนะ

24:09.040 --> 24:10.640
อย่ามาทำหน้าหงิกหน้างอ

24:10.720 --> 24:11.720
คนอื่นไม่รู้

24:11.800 --> 24:13.200
แต่เรารู้กันดี

24:13.920 --> 24:16.160
ตอนต้าหยาง
ได้คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ถึงเกณฑ์

24:16.880 --> 24:20.400
ให้ตายยังไง เธอก็ไม่ให้เขาเรียนต่อด้วยซ้ำ

24:20.480 --> 24:22.000
เอาแต่พูดว่า ต่อให้เรียนต่อสี่ปี

24:22.080 --> 24:23.800
จบมาก็หางานธรรมดาทำอยู่ดี

24:24.800 --> 24:26.960
บอกว่าให้เขาเรียนจบแค่ม.ปลาย
แล้วให้เขาไปขับรถรับจ้าง

24:27.040 --> 24:29.080
เป็นฉันที่เกลี้ยกล่อมเธอแทบตาย

24:29.160 --> 24:31.880
ไม่อย่างนั้นต้าหยางของเธอ
ตอนนี้ไปขับรถรับจ้างแล้ว

24:32.640 --> 24:33.960
ส่วนเสี่ยวซี

24:34.040 --> 24:37.600
ตอนนั้นเธอก็บังคับ
ให้เสี่ยวซีไปเรียนบัญชีอะไรนั้น

24:37.680 --> 24:39.960
จนเด็กคนนั้นไม่สนใจเธอ ตั้งกี่ปี

24:40.040 --> 24:42.240
มีเรื่องอะไรก็เอาแต่โทรหาฉัน ถามฉันทุกเรื่อง

24:42.320 --> 24:43.160
เธอลืมไปหมดแล้วล่ะสิ

24:43.240 --> 24:45.080
เรื่องมันตั้งแต่ปีมะโว้

24:45.160 --> 24:46.640
มันเกี่ยวอะไรกับตอนนี้

24:46.720 --> 24:48.520
เธอนี่บ้าจริงๆ

24:48.600 --> 24:50.360
- พอแล้วค่ะ
- เธอน่ะ มันขี้อิจฉา

24:50.440 --> 24:52.320
เห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองไม่ได้

24:52.400 --> 24:54.080
พอแล้วค่ะ น้ากุ้ย

24:54.160 --> 24:56.680
ตอนนี้เรากำลังทำงานกันอยู่นะคะ
บ้านน้าไม่ต้องกลับไปทำอาหารหรือไง

24:56.760 --> 24:57.800
รีบกลับบ้านเถอะ

24:58.360 --> 24:59.440
เสี่ยวชุน

24:59.960 --> 25:01.720
เธอดูเขาสิ เขาเปลี่ยนไปแล้ว

25:01.800 --> 25:04.840
พูดตามตรงนะ
เขาไม่ทำดีกับน้าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

25:05.440 --> 25:07.360
ต้าหยางเขาเป็นห่วงน้า

25:07.440 --> 25:09.960
กลัวว่าน้าจะเหนื่อย เลยไม่ให้น้าช่วยเลี้ยงหลาน
แต่ทำไมเขาพูด

25:10.040 --> 25:12.560
เหมือนต้าหยางรังเกียจน้า

25:12.640 --> 25:14.600
- ที่น้าเลี้ยงเด็กไม่เป็นล่ะ
- ไม่ใช่อย่างนั้นหรือไงล่ะ

25:14.680 --> 25:16.320
ฉันก็แค่มีชีวิตดีกว่าเธอ

25:16.400 --> 25:20.040
เธอน่ะ ที่บ้านก็เหลือแค่เซี่ยเฉียงลูกชายคนเดียว
แถมยังอยู่ในคุกอีก

25:20.120 --> 25:22.320
เธอเลิกมาพูดโอ้อวดได้แล้ว

25:22.400 --> 25:23.600
อย่าพูดถึงเซี่ยเฉียง

25:23.680 --> 25:25.480
เธอก็รู้ว่าฉันไม่กินเห็ด

25:25.560 --> 25:27.320
- เธอยังเอาเห็ดมาให้บ้านฉันอีก
- น้ากุ้ย

25:27.400 --> 25:29.320
- เธอบ้าไปแล้วหรือไง
- เอาละๆ

25:29.400 --> 25:30.960
- ไป ๆ
- เธอเป็นบ้าแล้วหรือไง

25:31.040 --> 25:32.720
ไม่กินเห็ดโคน แล้วทำไมล่ะ

26:08.720 --> 26:10.240
พี่ดูน้ากุ้ยสิ

26:10.320 --> 26:12.120
ปากไม่มีหูรูดจริงๆ

26:12.200 --> 26:14.320
ตัวเองพูดอะไร กลับจำไม่ได้เลยสักอย่าง

26:14.400 --> 26:16.520
น้าเป่าผิงก็ไม่ใช่ย่อยๆ นะ

26:16.600 --> 26:17.640
เอะอะก็พูดว่า

26:17.720 --> 26:19.120
อย่าทำอย่างเซี่ยเฉียง

26:19.200 --> 26:20.040
ไปขโมยของจนติดคุก

26:20.720 --> 26:23.640
ใช่ แม่พูดทีไร ฉันก็ว่าทุกครั้ง

26:23.720 --> 26:25.960
ในใจน้าเฟิ่งจะทุกข์ใจแค่ไหน ว่าไหม

26:26.960 --> 26:28.920
ตัวอย่างที่ไม่ดีในสายตาของพวกเขา

26:29.000 --> 26:30.200
ก็มีแต่เซี่ยเฉียงไม่ใช่เหรอ

26:32.520 --> 26:34.200
แต่ว่า

26:34.280 --> 26:37.080
ฉันคิดว่า น้าเฟิ่งก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะ

26:37.160 --> 26:38.760
น้ากุ้ยส่งเห็ดมาให้

26:38.840 --> 26:39.760
เธอไม่กินก็ยังพาลโมโหใส่เขาอีก

26:40.800 --> 26:42.640
ไม่กินก็เรื่องของคุณ ใช่ไหมล่ะ

26:42.720 --> 26:45.200
คนอื่นเอามาให้ ก็ถือเป็นน้ำใจ

26:45.880 --> 26:47.160
น้ากุ้ยนี่จริงๆ เลย

26:47.240 --> 26:48.840
ชอบทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ

26:50.120 --> 26:51.240
หมายความว่ายังไงคะ

26:52.280 --> 26:54.680
เธอรู้ใช่ไหมว่า เมื่อก่อนน้าเฟิ่งเคยมีลูกสาว

26:54.760 --> 26:57.160
ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ

26:57.240 --> 26:58.720
ได้ยินว่าหลายปีก่อน

26:58.800 --> 27:01.760
เธอกับเพื่อนนอกชุมชน
ขึ้นไปเก็บเชอร์รี่ป่าบนภูเขา

27:01.840 --> 27:03.280
ไม่ทันระวังตกคูน้ำใช่ไหม

27:03.360 --> 27:05.480
ใช่ พวกเขาขึ้นไปเก็บเชอร์รี่ป่า

27:05.560 --> 27:07.600
แต่ที่อาอวิ๋นตกลงไปน่ะ

27:07.680 --> 27:10.400
เป็นเพราะเธอเห็นเห็ดในนั้น
เลยอยากลงไปเก็บ

27:10.480 --> 27:12.520
แต่วันนั้นฝนตก ดินคลายตัว

27:12.600 --> 27:13.560
เธอเลยตกลงไป

27:14.280 --> 27:16.720
แต่คนในหมู่บ้านน่ะ รู้แค่ว่า เธอไปเก็บเชอร์รี่ป่า

27:16.800 --> 27:18.280
ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเพราะลงไปเก็บเห็ด

27:18.360 --> 27:21.080
เพื่อนที่ไปกับอาอวิ๋น
เป็นคนบอกกับที่บ้านของน้าเฟิ่ง

27:21.160 --> 27:22.880
ว่าเธออยากเก็บเห็ดไปขาย

27:22.960 --> 27:24.160
เพราะอยากแบ่งเบาภาระที่บ้าน

27:28.640 --> 27:29.680
แต่ว่า

27:30.200 --> 27:32.440
น้ากุ้ยสนิทกับน้าเฟิ่งขนาดนั้น

27:32.520 --> 27:34.000
เธอไม่รู้เรื่องนี้เหรอ

27:34.600 --> 27:35.840
น้าเฟิ่งเป็นคนหัวแข็ง

27:35.920 --> 27:37.800
เธอไม่พูด คนอื่นก็ไม่มีมีทางรู้หรอก

27:37.880 --> 27:39.280
แล้วพี่รู้ได้ยังไง

27:39.800 --> 27:42.160
- เซี่ยเฉียงบอกฉันน่ะสิ
- จริงด้วย

27:42.240 --> 27:43.520
พี่กับเซี่ยเฉียงโตมาด้วยกัน

27:44.560 --> 27:45.880
เธอไปยกซาลาเปาออกมาหน่อย

27:45.960 --> 27:46.800
ฉันจะทำโจ๊ก

27:46.880 --> 27:48.040
สุกแล้วเหรอ

27:54.080 --> 27:55.920
ตอนเย็นข้างนอกอากาศเย็น

27:56.000 --> 27:57.680
พวกคุณพักผ่อนอยู่ในห้องเถอะ

27:58.880 --> 28:00.200
สองวันนี้พักผ่อนเยอะๆ

28:00.280 --> 28:01.440
พักท้องสักหน่อย

28:04.960 --> 28:06.760
ต้าม่าย ยังปวดท้องอยู่ไหม

28:08.000 --> 28:09.320
ดีขึ้นมากแล้วค่ะ

28:09.960 --> 28:12.000
ขอบคุณมากนะคะ ต้องทำให้พวกคุณเดือดร้อนเลย

28:12.640 --> 28:14.120
อย่าพูดแบบนี้เลย

28:14.200 --> 28:15.800
พึ่งพากัน

28:15.880 --> 28:17.200
ถึงจะเรียกว่าเพื่อน

28:17.280 --> 28:18.880
ถ้าไม่พึ่งพากันเลย ก็เป็นคนแปลกหน้า

28:18.960 --> 28:19.880
ใช่ไหม

28:21.440 --> 28:22.680
ฉันกลับมาแล้ว

28:22.760 --> 28:23.960
มีข้าวของฉันไหม

28:24.040 --> 28:25.240
- มีๆ
- เดี๋ยวฉันไปเอาถ้วยมาให้

28:25.320 --> 28:26.600
มาๆ นั่งๆ

28:29.040 --> 28:30.960
ฉันหิวจนกระเพาะจะทะลุอยู่แล้ว

28:31.480 --> 28:33.480
ตอนเที่ยงกินคุกกี้ไปนิดเดียว

28:33.560 --> 28:35.800
สุดเหวี่ยงไปเลยวันนี้

28:35.880 --> 28:37.480
เวลาที่ร้านคนไม่พอทีไร

28:37.560 --> 28:38.920
ลูกค้าเยอะทุกที

28:39.520 --> 28:40.840
วันนี้ที่ร้านมีลูกค้าเยอะเหรอ

28:41.800 --> 28:43.480
มีนักเรียนคณะศิลปกรรมกลุ่มนึงมาสเก็ตช์ภาพ

28:43.560 --> 28:45.400
บอกว่าชุดของยายซิ่วอิง

28:45.480 --> 28:47.160
สวยมาก จะลากแกไปเป็นแบบให้ได้

28:47.240 --> 28:49.040
วาดตลอดทั้งบ่ายเลย

28:49.120 --> 28:50.680
เสี่ยวชุนไม่ได้เข้าร้านเหรอ

28:51.320 --> 28:53.600
ฉันไปทำงานแทนฉู่ฉู่ที่โกดัง

28:53.680 --> 28:55.800
คุณยายไฉ่อวิ๋นพาฉู่ฉู่ไปเซี่ยกวน

28:55.880 --> 28:57.600
ไปฉลองวันเกิดให้ทวดน่ะ

28:58.240 --> 29:00.560
คุณยายไฉ่อวิ๋นอายุก็มากแล้ว

29:00.640 --> 29:02.120
แม่แกยังมีชีวิตอยู่เหรอ

29:03.320 --> 29:04.680
อายุ 96 ปีแล้ว

29:04.760 --> 29:07.000
แค่เล่นไพ่ ชนะได้เงินไม่กี่หยวน

29:07.080 --> 29:08.200
ก็ดีใจแทบแย่แล้ว

29:08.280 --> 29:10.280
แถมยังซื้อขนมให้คุณยายไฉ่อวิ๋นอีก

29:11.000 --> 29:12.200
ฉันจะเล่าอะไรให้ฟัง

29:12.280 --> 29:14.480
แม้ว่าคุณยายไฉ่อวิ๋น อายุ 70 ปีแล้ว

29:14.560 --> 29:15.480
แต่แกน่ะ

29:15.560 --> 29:16.640
มีพี่ชายถึงสามคนเลยนะ

29:16.720 --> 29:20.000
แกเป็นลูกสาวคนเล็ก คนโปรดของบ้าน

29:20.680 --> 29:23.760
เมื่อไรก็ตามที่พี่ชายแกมีของอร่อย

29:23.840 --> 29:26.040
พวกเขาก็จะให้ลูกส่งมาให้คุณยายไฉ่อวิ๋น

29:26.120 --> 29:28.640
มีความสุขน่าดูเลย

29:28.720 --> 29:30.960
อายุ 70 แล้ว ยังมีแม่ พี่ชายคอยเอาใจ

29:31.040 --> 29:32.320
ใช่

29:32.400 --> 29:34.000
น้าเฟิ่งถึงพูดบ่อยๆ ว่า

29:34.080 --> 29:35.760
คุณยายไฉ่อวิ๋นเป็นคนที่โชคดีที่สุด

29:35.840 --> 29:37.360
เท่าที่แกเคยพบมา

29:37.440 --> 29:39.880
ถ้าเธอมีชีวิตที่โชคดีได้สักครึ่งของคุณยายไฉ่อวิ๋น

29:39.960 --> 29:41.880
เธอจะจุดธูป โขกหัว สวดอมิตาพุทธทุกวันเลย

29:41.960 --> 29:43.480
ชีวิตของน้าเฟิ่งไม่ราบรื่นเหรอ

29:45.240 --> 29:46.680
ชีวิตของเธอโชคไม่ค่อยดีน่ะ

29:48.800 --> 29:50.800
พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกหรอก

29:50.880 --> 29:52.680
คนเราน่ะ ถ้าไม่อยู่จนถึงวันสุดท้าย

29:52.760 --> 29:54.400
ก็ไม่รู้หรอกว่าบทสรุปจะเป็นยังไง

29:55.200 --> 29:57.320
น้าเฟิ่งกับลุงชางน่ะ อายุยังไม่มาก

29:57.400 --> 29:58.280
เดี๋ยวเซี่ยเฉียงก็ออกมาแล้ว

30:00.000 --> 30:01.200
วันดีๆ ยังรออยู่

30:01.720 --> 30:02.800
ออกมาเหรอ

30:03.400 --> 30:04.560
ลูกชายเธอติดคุกเหรอ

30:08.720 --> 30:11.120
คืออย่างนี้นะ เซี่ยเฉียงลูกชายแกน่ะ

30:11.200 --> 30:14.440
เป็นเพื่อนสนิทกับพี่ และพี่กว้านจวิน

30:14.520 --> 30:16.040
หลังเรียนจบม.ปลาย

30:16.120 --> 30:18.720
เขาก็ไม่ได้เรียนต่อ น้าเฟิ่งให้เขาเรียนต่อ

30:19.240 --> 30:20.120
แต่เขาไม่ฟัง

30:20.200 --> 30:22.920
ต่อมาก็ไปทำงานชั่วคราวที่บริษัทที่หนึ่ง

30:23.000 --> 30:24.640
ช่วยเจ้าของดูแลโกดัง

30:24.720 --> 30:27.960
ตอนนั้นน่ะ เขาไปคบกับพวกคนงานขี้เกียจ

30:28.040 --> 30:31.280
ดื่มเหล้า ก่อเรื่องทุกวัน สาบานเป็นพี่น้องกัน

30:31.360 --> 30:34.360
คนพวกนี้รู้ว่าเซี่ยเฉียงทำงานในโกดัง

30:34.440 --> 30:38.640
ก็ยุให้เขาขโมยเหล็กเส้นกับสายเคเบิลในโกดัง

30:38.720 --> 30:40.520
จากนั้นก็เอาไปชั่งกิโลขายต่อ

30:41.280 --> 30:42.880
ฉันจำได้ว่าตอนนั้น

30:43.640 --> 30:44.720
น่าจะขาย

30:45.400 --> 30:46.360
ได้หลายหมื่นหยวนทีเดียว

30:46.440 --> 30:47.800
แต่ความจริงแล้ว

30:47.880 --> 30:49.400
ของพวกนั้นขายได้หลายแสนหยวน

30:50.320 --> 30:51.760
ขโมยอยู่หนึ่งปีกว่า

30:51.840 --> 30:52.800
จนถูกจับได้

30:54.360 --> 30:56.120
โง่เกินไปแล้ว

30:58.320 --> 31:01.400
ก็แค่หลงผิดน่ะ

31:01.480 --> 31:03.600
ตอนนั้นพวกเขาพูดว่า

31:03.680 --> 31:06.120
ถ้าคืนเงินจะลดโทษให้

31:06.200 --> 31:08.200
น้าเฟิ่งกับลุงชางก็เลย

31:08.280 --> 31:10.680
ยืมเงินคนในชุมชนไปทั่ว

31:10.760 --> 31:12.480
จนเป็นเป็นหนี้บุญคุณคนมากมาย

31:13.360 --> 31:16.160
ตอนนี้พวกเขาใช้เงินประหยัดมาก

31:16.240 --> 31:18.360
แทบจะทำงานตลอด 24 ชั่วโมง

31:19.200 --> 31:20.440
ไม่ใช่แค่ทำนา

31:20.520 --> 31:21.880
แต่ยังทำไร่ทำสวนด้วย

31:21.960 --> 31:24.720
พอหมดฤดูทำนา ก็สานกระบุง ทำไม้กวาด

31:24.800 --> 31:25.840
ลำบากมากจริงๆ

31:28.360 --> 31:29.560
เลิกพูดเรื่องพวกนี้เถอะ

31:29.640 --> 31:30.640
กินข้าวดีกว่า

31:30.720 --> 31:31.800
เดี๋ยวอาหารไม่ย่อย

31:31.880 --> 31:33.840
ซาลาเปาอร่อยมาก

31:35.000 --> 31:36.320
ผมทำไส้ ย่าเป็นคนห่อน่ะ

31:37.480 --> 31:38.640
ฉันต้องกินเยอะหน่อย

31:38.720 --> 31:40.560
พรุ่งนี้พวกเขาจะมาสเก็ตซ์ภาพที่ร้านอีก

31:41.080 --> 31:42.840
ฉันหายดีแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปร้าน

31:44.120 --> 31:44.960
คุณไม่ต้องไปหรอก

31:45.040 --> 31:46.360
พักผ่อนเยอะๆ เถอะ

31:46.440 --> 31:47.760
ฉันหายแล้ว

31:48.440 --> 31:49.680
ต้าม่ายหนักกว่าฉันอีก

31:52.160 --> 31:55.960
โชคดีที่ฉันเขียนบท
สามพันตัวก่อนที่อาการจะกำเริบ

31:57.280 --> 31:58.720
เขียนบทสำคัญกว่าชีวิตอีกเหรอ

32:00.200 --> 32:01.520
ตราบใดที่มีชีวิตอยู่

32:01.600 --> 32:02.720
ก็ต้องลงตอนใหม่

32:04.800 --> 32:06.120
ทำไมฉันเหนื่อยขนาดนี้

32:09.240 --> 32:10.320
กินไม่ไหวแล้ว

32:14.400 --> 32:15.440
มากินข้าวก่อนเถอะ

32:16.200 --> 32:17.120
ได้

32:23.960 --> 32:25.320
ชักหิวขึ้นมาแล้วสิ

32:39.040 --> 32:40.960
หลังคาห้องครัวน่ะ ไม่ซ่อมก็ไม่ไหวแล้ว

32:41.040 --> 32:42.520
ดินตกมาแล้วเนี่ย

32:43.240 --> 32:46.360
งั้นต้องรอเก็บบ๊วยก่อน ค่อยว่ากัน

32:49.640 --> 32:50.560
ตอนกิน

32:50.640 --> 32:51.600
ระวังหน่อยแล้วกัน

33:08.960 --> 33:10.840
“สัญญาของเรา”

33:12.040 --> 33:14.600
“ของอร่อย เรื่องที่สนุก“

33:15.120 --> 33:17.280
“คนที่ชอบ แล้วแต่ดวงเถอะ”

33:18.320 --> 33:19.520
หมายความว่ายังไง

33:35.680 --> 33:37.640
(เสี่ยวเฮยเท่สุดๆ)

33:44.000 --> 33:45.560
(คนที่ชอบ แล้วแต่ดวงแล้วกัน)

34:39.480 --> 34:43.159
ไม่อยากให้คุณไปเลย เวลาผ่านไปเร็วมาก

34:43.679 --> 34:46.199
ไม่เป็นไรนะ ฉันไปทำงานที่ฉางซาบ่อย

34:46.719 --> 34:49.080
ถ้าฉันไปเมื่อไร คุณต้องเลี้ยงข้าวดีๆ ฉันสักมื้อนะ

34:49.159 --> 34:50.639
ไม่มีปัญหาเลย

34:50.719 --> 34:53.239
ถ้าคุณไป ฉันจะเลี้ยงคุณทุกอย่างเลย

34:53.320 --> 34:54.719
ได้เลย

34:54.800 --> 34:56.120
แล้วคุณกลับไปเมื่อไร

35:05.400 --> 35:06.760
อีกครึ่งเดือนเหรอ

35:07.720 --> 35:08.800
เร็วจัง

35:09.760 --> 35:10.640
ยังไม่อยากไปล่ะสิ

35:14.600 --> 35:16.040
ที่จริงแล้ว

35:16.120 --> 35:17.920
ทุกคนดีกับคุณมากจริงๆ นะ

35:22.160 --> 35:23.360
ฉันรู้

35:25.000 --> 35:26.160
แล้วก็

35:26.240 --> 35:27.880
ยังมีเรื่องที่คุณยังไม่รู้ด้วยนะ

35:34.160 --> 35:35.240
ให้ช่วยต้าม่ายเหรอ

35:37.080 --> 35:40.480
ช่วงนี้ต้าม่าย คิดจะเลิกเขียนนิยาย
ไปหางานทำอื่นบ่อยๆ

35:40.560 --> 35:42.160
ที่จริง เรามองออกกันหมด

35:42.240 --> 35:43.560
ว่าเธอเจ็บปวด และสับสนมาก

35:44.160 --> 35:46.080
เพราะเธอยังชอบเขียนนิยายอยู่

35:47.200 --> 35:49.760
ฉันในฐานะเพื่อน ก็ไม่อยากนิ่งดูดาย

35:49.840 --> 35:51.320
อยากลองผลักดันเธอดู

35:51.400 --> 35:54.000
แล้วจะให้ฉันทำอะไรบ้าง

35:55.800 --> 35:57.920
ปกติแล้ว ต้าม่ายชอบอยู่แต่ในห้องมาก

35:58.000 --> 36:00.320
นอนไม่เป็นเวลา หักโหมทุกวัน

36:00.400 --> 36:03.640
ยิ่งตอนเธอเขียนไม่ออก ก็ยิ่งเก็บตัวในห้อง

36:03.720 --> 36:04.840
สภาพจิตใจ ก็ยิ่งแย่

36:05.600 --> 36:06.760
ฉันเลยคิดว่า

36:06.840 --> 36:08.600
พวกคุณสองคนเป็นนักประพันธ์เหมือนกัน

36:08.680 --> 36:10.280
น่าจะคุยกันได้ง่าย

36:10.360 --> 36:12.320
คุณลองให้กำลังใจเขาเยอะๆ ก็ได้ค่ะ

36:13.240 --> 36:15.520
อย่างน้อยก็ให้เขาออกมารับแดดบ้าง

36:15.600 --> 36:16.960
สุขภาพจะได้ดีขึ้น

36:17.040 --> 36:18.960
เรื่องนี้ไม่มีปัญหาหรอก

36:20.480 --> 36:22.440
พอดีฉันก็มีเรื่องให้ต้าม่ายช่วยเหมือนกัน

36:23.000 --> 36:25.440
แต่เขามีความสามารถขนาดนี้ ทำไมจะเลิกเขียน

36:25.520 --> 36:27.920
ใช่ไหมคะ คุณก็คิดเหมือนกันสินะ

36:28.000 --> 36:30.120
ต้าม่ายของเรา เขียนดีเป็นเรื่องจริง

36:30.200 --> 36:31.960
คอมเมนต์พวกนั้น มันโอเวอร์เกินไป

36:32.040 --> 36:33.680
อะไรคือไม่หวานสักนิด

36:34.520 --> 36:37.360
นิยายสืบสวน จะให้หวานกับผีน่ะสิ

36:37.440 --> 36:38.680
ยังมีอีกนะว่า

36:39.200 --> 36:42.000
นางเอกคบกับแฟนมาห้าปี น่าขยะแขยงมาก

36:42.600 --> 36:44.040
ฉันละโมโหจริงๆ

36:44.120 --> 36:45.800
แถมยังว่านักเขียนอีก

36:45.880 --> 36:48.440
พวกเขาหาว่า นักเขียนเรื่องนี้
ต้องมีปัญหาทางจิตใจแน่ ๆ

36:48.520 --> 36:50.240
นี่มันอะไรกันก็ไม่รู้

36:50.760 --> 36:52.960
คอมเม้นต์พวกนี้ อย่าไปใส่ใจมันมาก

36:54.760 --> 36:57.680
ยังไงฉันกับหงโต้วก็คิดว่า
เรื่องที่เธอเขียนดีจริงๆ

36:58.600 --> 36:59.720
คุณต้องไปอ่านดูนะ

36:59.800 --> 37:01.400
ต้องไปอ่านให้ได้จริงๆ

37:01.480 --> 37:02.600
ได้

37:04.000 --> 37:05.080
จริงสิ

37:05.160 --> 37:06.000
ฉัน

37:06.080 --> 37:10.520
ฉันต้องไปขออนุญาต
จากต้าม่ายก่อนถึงจะส่งลิงก์ให้คุณได้

37:11.040 --> 37:12.240
ฉันขอถามเขาก่อนนะ

37:12.320 --> 37:14.080
ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปถามเองก็ได้

37:15.160 --> 37:17.280
งั้นคุณอย่าลืมบอกเขานะว่า

37:17.360 --> 37:20.680
คุณชอบอ่านนิยายสืบสวนปนโรแมนติกมากๆ

37:21.280 --> 37:22.120
ได้

37:23.720 --> 37:24.560
ต้าม่าย

37:25.080 --> 37:27.840
เวลาเราเจอปัญหา อย่าแบกรับอยู่คนเดียว

37:27.920 --> 37:30.400
บางครั้งลองพึ่งพาเพื่อนบ้างก็ได้

37:57.840 --> 37:58.840
หงโต้ว

37:59.600 --> 38:00.480
หงโต้ว

38:01.000 --> 38:02.840
- คุณตื่นหรือยัง
- แป๊บนึงนะ

38:02.920 --> 38:04.080
ได้ๆ

38:08.120 --> 38:08.960
มีอะไรเหรอ

38:09.040 --> 38:10.600
ต้าม่ายตอบคอมเม้นต์ฉันเเล้ว

38:10.680 --> 38:11.720
เดี๋ยวฉันอ่านให้ฟังนะ

38:12.240 --> 38:14.200
ฉันได้อ่านคอมเม้นต์ทั้งหมดของคุณแล้ว

38:14.280 --> 38:16.520
กำลังใจและแรงสนับสนุนของคุณ สำคัญต่อฉันมาก

38:16.600 --> 38:19.520
ฉันจะพยายามต่อไป รักคุณนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

38:20.520 --> 38:22.440
มาเรียกแต่เช้า ฉันนึกว่ามีเรื่องอะไร

38:22.520 --> 38:23.920
คอมเม้นต์ของคุณก็ตอบนะ

38:24.000 --> 38:26.440
บัญชีอื่นๆ ที่ฉันสมัคร เขาก็ตอบหมดเลย

38:26.520 --> 38:28.640
เขาไม่ได้อ่านคอมเม้นต์มานาน

38:28.720 --> 38:30.040
ตอนนี้กลับมาอ่านแล้ว

38:30.120 --> 38:32.000
แถมเมื่อวานเพิ่งลงตอนใหม่ด้วย

38:33.600 --> 38:34.920
ความพยายามของเธอได้ผลจริงๆ

38:35.760 --> 38:38.200
ต่อไปนี้ เราก็เป็นนักอ่าน
ที่จงรักภักดีที่สุดของต้าม่าย

38:38.280 --> 38:40.080
พวกเราจะต้องแอบปกป้องเธอไปด้วยกัน

38:48.560 --> 38:49.400
ต้าม่าย

38:50.760 --> 38:51.920
ไง อรุณสวัสดิ์

38:52.520 --> 38:54.080
- อรุณสวัสดิ์
- อรุณสวัสดิ์

38:55.000 --> 38:57.360
ฉันโต้รุ่ง ไม่ได้นอนอีกแล้ว

38:58.640 --> 39:00.440
เขียนราบรื่นดีไหม

39:01.680 --> 39:02.640
เขียนไม่ออก

39:03.280 --> 39:04.880
ทำไมเขียนไม่ออกล่ะ

39:07.320 --> 39:10.720
เพราะการเขียนงานต้องประกอบไปด้วย

39:10.800 --> 39:13.480
ความสงสัยในตัวเอง น้ำตา
แห่งค่ำคืนที่นั่งโง่ๆ มานับไม่ถ้วน

39:13.560 --> 39:15.560
และแสงแห่งแรงบันดาลใจที่แวบเข้ามาครั้งคราว

39:17.120 --> 39:19.120
ถูกต้องทุกอย่าง

39:20.840 --> 39:22.120
อาจารย์หู

39:22.200 --> 39:23.600
นายเขียนออกหรือยัง

39:24.440 --> 39:26.760
- เขียนไม่ออกสักนิด
- เขาไหวไหมเนี่ย

39:27.360 --> 39:29.800
ฉันก็เหมือนกัน

39:54.920 --> 39:55.840
ลุงชาง

39:56.560 --> 39:57.440
ลุงชาง

40:03.080 --> 40:04.360
โรงพยาบาลอู่หยวนใช่ไหม

40:04.880 --> 40:07.640
ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้
จะไปเดี๋ยวนี้แหละ ฉันไปแล้ว

40:07.720 --> 40:09.240
น้าเฟิ่ง เกิดอะไรขึ้นคะ

40:09.320 --> 40:11.040
ตาเฒ่าเป็นลมไปแล้ว

40:11.120 --> 40:12.240
ฉันต้องกลับบ้าน

40:12.320 --> 40:13.320
ไปเอาบัตรประชาชนกับเงิน

40:13.400 --> 40:15.640
- โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน
- นี่ค่ะๆ

40:16.320 --> 40:17.880
น้าเฟิ่ง ใจเย็นๆ นะคะ

40:18.400 --> 40:20.440
- คงไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ
- เป็นลมไปได้ยังไง

40:22.360 --> 40:24.320
- เขาเป็นลมได้ยังไง
- ฉันมา

40:27.560 --> 40:29.200
อวดดีจริงๆ

40:29.280 --> 40:30.920
ฉันไม่ได้มาหาเธอสักหน่อย

40:31.520 --> 40:32.960
ฉันมาหาเป่าผิง

40:34.040 --> 40:35.120
ฉู่ฉู่

40:35.720 --> 40:37.880
น้ากุ้ย ลุงชางเป็นลม

40:37.960 --> 40:39.080
น้าเฟิ่งตกใจมาก

40:39.160 --> 40:40.600
เธอไปคนเดียว จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ

40:40.680 --> 40:41.720
เป็นลมเหรอ

40:42.320 --> 40:43.280
จะเป็นไปได้ยังไง

40:44.120 --> 40:45.320
ไม่เป็นไรๆ

40:45.400 --> 40:46.560
ฉันจะไปดู

40:46.640 --> 40:48.560
เอานี่ให้เป่าผิงด้วย อีกส่วนให้อาเฟิ่งนะ

40:48.640 --> 40:49.480
ค่ะๆ

40:49.560 --> 40:51.480
- อาขับระวังๆ นะคะ
- ได้ๆ

41:00.440 --> 41:03.480
อาเฟิ่งๆ

41:04.760 --> 41:06.400
รีบขึ้นรถ ขึ้นรถๆ

41:06.480 --> 41:08.720
- เดี๋ยวฉันไปส่งที่โรงพยาบาล
- ฉันจะไปโรงพยาบาลอู่หยวน

41:08.800 --> 41:10.960
- ตาเฒ่าเป็นลม รีบหน่อยนะ
- ฉันรู้แล้ว

41:11.040 --> 41:12.560
เธอนั่งดีๆ นะ นั่งดีๆ

41:17.120 --> 41:18.680
นี่ร้ายแรงรึเปล่า

41:18.760 --> 41:20.240
ฉันตกใจแทบแย่

41:20.320 --> 41:21.240
อาเหยา

41:22.120 --> 41:23.960
- น้าเฟิ่ง น้ากุ้ย
- ตาเฒ่าเป็นยังไงบ้าง

41:24.040 --> 41:25.160
ลุงอาชางปลอดภัยแล้วครับ

41:25.240 --> 41:27.400
- ฟื้นแล้ว ให้น้ำเกลืออยู่ข้างใน
- อ้อ

41:30.120 --> 41:31.320
คุณเป็นยังไงบ้าง

41:31.400 --> 41:32.280
ผมไม่เป็นไร

41:32.920 --> 41:34.000
อาเหยา

41:34.080 --> 41:35.840
ลุงชางเป็นลม

41:35.920 --> 41:37.000
หมอว่าไงบ้าง

41:37.080 --> 41:38.400
ขาดสารอาหาร เลือดเลยจาง

41:38.480 --> 41:40.240
ค่าฮีโมโกลบินได้มีแค่ 70 กรัม

41:40.320 --> 41:41.520
หนักมากไหม

41:42.120 --> 41:44.480
- ก็หนักอยู่ครับ
- หนักมากเลยแหละ

41:45.080 --> 41:47.200
ถ้าผมไม่ได้ผ่านมาเห็นพอดี

41:47.280 --> 41:49.560
คิดดูสิ ถ้าเขาอยู่ตรงนั้น
จะกลายเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหน

41:49.640 --> 41:51.440
จริงครับ ต้องขอบคุณพี่เหล่าเอ้อร์

41:52.160 --> 41:53.640
ดีแล้วๆ

41:53.720 --> 41:54.720
เรื่องเล็ก

41:55.320 --> 41:56.920
อาเหยา งั้น

41:57.480 --> 41:59.080
- ฉันไปก่อนนะ
- ครับ

41:59.160 --> 42:00.560
- ผมไปล่ะ
- กลับดีๆ ครับ

42:03.960 --> 42:05.080
ไม่ต้องห่วงหรอก

42:05.160 --> 42:06.560
ฉันตกใจแทบแย่

42:08.600 --> 42:09.520
อาเหยา

42:10.320 --> 42:12.240
เธอคอยอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ ฉันก็จะกลับเหมือนกัน

42:12.320 --> 42:13.640
น้าไม่เข้าไปเยี่ยมเหรอครับ

42:16.520 --> 42:18.040
ฉันไม่ได้เอาของอะไรติดไม้ติดมือมาเลย

42:18.120 --> 42:19.080
ทำตัวไม่ถูกน่ะ

42:19.680 --> 42:21.040
เธอดูไปนะ ฉันไปล่ะ

42:25.240 --> 42:28.080
- อากุ้ยกับพ่อของเสี่ยวฉินล่ะ
- กลับไปแล้วครับ

42:28.680 --> 42:29.720
ไปแล้วเหรอ

42:29.800 --> 42:32.000
หมอบอกว่า รอลุงอาชางดีขึ้นก่อน

42:32.080 --> 42:33.440
ต้องพาเขาไปตรวจร่างกาย

42:33.520 --> 42:34.800
ที่โรงพยาบาลใหญ่ในเมือง

42:35.400 --> 42:37.080
แล้วโลหิตจางต้องบำรุงไหม

42:37.160 --> 42:38.720
ต้องครับ เดี๋ยวผมบอกน้าอีกที

42:40.680 --> 42:44.600
ย่าคะ ย่าถอยไปหน่อย
เดี๋ยวน้ำมันกระเด็นโดนย่า

42:55.080 --> 42:56.160
พลิก

43:10.000 --> 43:11.800
ผัดผักต้องใส่น้ำมันหอย ที่หนูใส่

43:11.880 --> 43:13.720
คือซีอิ๋วดำ

43:14.240 --> 43:15.280
ไม่เป็นไรค่ะ

43:15.360 --> 43:17.080
ที่บ้านหนูก็ทำแบบนี้แหละ

43:17.160 --> 43:19.120
ที่บ้านหนูทำแบบนี้เหรอ

43:20.600 --> 43:22.360
งั้นก็ใส่เกลือไปหน่อย

43:23.360 --> 43:24.480
ค่ะ

43:25.200 --> 43:26.240
ใส่นิดเดียว

43:28.760 --> 43:29.760
พอไหมคะ

43:29.840 --> 43:31.080
อีกหน่อย