WEBVTT

00:01:34.640 --> 00:01:35.840 align:center
อาเหยา

00:01:35.920 --> 00:01:37.240 align:center
นอนได้แล้ว

00:01:38.880 --> 00:01:39.720 align:center
ย่า

00:01:39.800 --> 00:01:41.520 align:center
ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ย่ารีบนอนเถอะ

00:03:18.720 --> 00:03:19.800 align:center
ช่วยด้วย

00:03:20.320 --> 00:03:21.600 align:center
แมงมุม อย่าเข้ามา

00:03:21.680 --> 00:03:22.520 align:center
อย่าเข้ามาให้ฉัน

00:03:23.880 --> 00:03:25.640 align:center
ไปตรงนู้น อย่าเข้ามา

00:03:28.800 --> 00:03:29.920 align:center
อย่าเข้ามา

00:03:30.000 --> 00:03:31.000 align:center
อย่าๆ

00:03:31.080 --> 00:03:32.680 align:center
ขอร้องละ

00:03:35.840 --> 00:03:36.840 align:center
อย่าเข้ามา

00:03:37.360 --> 00:03:38.480 align:center
อย่าเข้ามา

00:03:40.240 --> 00:03:41.280 align:center
อย่าเข้ามา

00:03:43.480 --> 00:03:44.440 align:center
ออกไป

00:03:47.560 --> 00:03:49.040 align:center
อาจารย์หู เป็นอะไร

00:03:49.120 --> 00:03:51.280 align:center
ตั๊กแตนยักษ์ อย่าเข้ามานะ

00:03:51.360 --> 00:03:52.400 align:center
- นาย
- ถอยไป

00:03:54.560 --> 00:03:56.400 align:center
- นาย นายดื่มเยอะไปเหรอ
- อย่าเข้า

00:03:57.960 --> 00:03:59.000 align:center
อาจารย์หู

00:04:02.760 --> 00:04:03.600 align:center
ต้าม่าย

00:04:04.480 --> 00:04:06.280 align:center
- อย่าเข้ามา
- เป็นอะไร ต้าม่าย

00:04:07.200 --> 00:04:08.880 align:center
งูกับตั๊กแตนรวมร่างกันแล้ว

00:04:08.960 --> 00:04:11.000 align:center
หงโต้ว หงโต้ว

00:04:11.600 --> 00:04:14.040 align:center
หงโต้วรีบหาคนมาช่วยเร็ว

00:04:26.520 --> 00:04:28.000 align:center
ฮัลโหล น่าน่า มีอะไรเหรอ

00:04:31.360 --> 00:04:33.000 align:center
คุณหยุดร้องไห้ก่อน ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้

00:04:51.560 --> 00:04:52.800 align:center
อ๊บ

00:04:55.960 --> 00:04:57.000 align:center
อ๊บ

00:05:08.360 --> 00:05:11.160 align:center
ทุกปีจะมีครอบครัวแล้วครอบครัวเล่า
หามกันเข้ามา

00:05:11.240 --> 00:05:14.320 align:center
ถ้าโชคดี
ก็แค่เลือดออกในกระเพาะ ไม่ก็ทางเดินอาหาร

00:05:14.400 --> 00:05:15.840 align:center
ดีขึ้นก็กลับเองได้

00:05:15.920 --> 00:05:17.080 align:center
ถ้าโชคไม่ดี

00:05:17.160 --> 00:05:18.880 align:center
หามเข้ามายังไง ก็หามออกไปแบบนั้น

00:05:19.600 --> 00:05:21.000 align:center
เห็ดป่าบนภูเขา

00:05:21.080 --> 00:05:22.200 align:center
ไม่คุ้นก็อย่ากินเลยดีกว่าครับ

00:05:22.800 --> 00:05:24.480 align:center
คนเรามีแค่ชีวิตเดียว

00:05:24.560 --> 00:05:25.880 align:center
ครับๆ

00:05:25.960 --> 00:05:27.360 align:center
ครั้งหน้าจะระวังมากกว่านี้ครับ

00:05:28.000 --> 00:05:28.920 align:center
ได้บทเรียนครั้งนี้

00:05:29.000 --> 00:05:30.800 align:center
พวกเขาคงไม่กล้ากินอีกแล้วละครับ

00:05:31.320 --> 00:05:33.240 align:center
ต้องรบกวนหมอดึกดื่นขนาดนี้ ขอบคุณมากนะครับ

00:05:42.640 --> 00:05:43.680 align:center
อ๊บ

00:05:46.560 --> 00:05:47.440 align:center
อ๊บ

00:05:48.520 --> 00:05:49.400 align:center
อ๊บ

00:05:51.160 --> 00:05:52.360 align:center
อ๊บ

00:05:53.560 --> 00:05:55.040 align:center
- อาจารย์หู
- อ๊บ

00:05:55.560 --> 00:05:56.640 align:center
นายหาอะไรอีกแล้ว

00:05:58.240 --> 00:06:00.120 align:center
บนเตียงของพวกเธอมีกบ

00:06:15.080 --> 00:06:16.320 align:center
นายรีบนอนลงได้แล้ว

00:06:16.400 --> 00:06:18.000 align:center
อย่ามาจับผม สกปรก

00:06:31.080 --> 00:06:33.480 align:center
น่าน่า คุณกลับไปพักเถอะ

00:06:33.560 --> 00:06:35.160 align:center
เดี๋ยวผมอยู่ที่นี่เฝ้าเอง

00:06:35.240 --> 00:06:37.320 align:center
เดี๋ยวฟ้าก็สว่าง เสี่ยวชุนก็มาแล้ว

00:06:38.080 --> 00:06:39.280 align:center
ไม่เป็นไร

00:06:39.800 --> 00:06:42.680 align:center
ฉันเป็นห่วงพวกเขา

00:06:43.760 --> 00:06:45.800 align:center
อาการของพวกเขาถือว่าเบามาก

00:06:45.880 --> 00:06:48.080 align:center
มีแบบนี้ทุกปี ปกติมาก

00:06:49.240 --> 00:06:50.960 align:center
ต่อจากนี้ฉันไม่กล้ากินเห็ดอีกแล้ว

00:06:51.600 --> 00:06:53.640 align:center
ไม่หรอก ไม่กี่วันเธอก็ลืมแล้ว

00:07:02.200 --> 00:07:05.760 align:center
(สถานีอนามัยตำบลลั่วเสีย เมืองต้าหลี่)

00:07:40.480 --> 00:07:41.760 align:center
หงโต้วเป็นยังไงบ้าง

00:07:43.760 --> 00:07:44.920 align:center
เธอเหงื่อออกเยอะมาก

00:07:45.000 --> 00:07:46.760 align:center
ต้องไม่สบายแน่ๆ

00:08:28.960 --> 00:08:30.200 align:center
เด็กๆ

00:08:31.000 --> 00:08:32.640 align:center
พ่อกลับมาแล้ว

00:08:42.320 --> 00:08:43.559 align:center
เหล่าหู

00:08:45.720 --> 00:08:46.760 align:center
ต้าม่าย

00:08:49.240 --> 00:08:50.200 align:center
หงโต้ว

00:08:54.880 --> 00:08:56.120 align:center
เสี่ยวเฮย

00:08:56.760 --> 00:08:57.680 align:center
เสี่ยวเฮย

00:08:59.600 --> 00:09:01.920 align:center
พ่อถามแกหน่อย คนหายไปไหนกันหมด

00:09:05.160 --> 00:09:06.640 align:center
รู้จักแต่กิน

00:09:08.880 --> 00:09:11.440 align:center
เห็ดป่า เมื่อคืนฉันก็เอามาผัดกินนะ

00:09:11.520 --> 00:09:14.080 align:center
ฉันรู้จักทุกชนิด ไม่เห็นมีพิษนะ

00:09:14.160 --> 00:09:15.920 align:center
คงเป็นเห็ดราปรุงไม่สุก

00:09:16.000 --> 00:09:18.400 align:center
มิน่าล่ะ โชคดีที่อาการไม่หนัก

00:09:20.360 --> 00:09:21.320 align:center
เป็นยังไงบ้าง

00:09:21.400 --> 00:09:23.600 align:center
ไม่เป็นไรแล้วค่ะ กลับเรือนพักกันหมดแล้ว

00:09:24.480 --> 00:09:25.760 align:center
ดีนะที่ไม่เป็นไร

00:09:25.840 --> 00:09:28.320 align:center
ไม่อย่างนั้น จะบอกพ่อแม่ของเขายังไง จริงไหม

00:09:28.400 --> 00:09:29.520 align:center
ใช่ค่ะ

00:09:30.560 --> 00:09:32.880 align:center
วันนี้ที่ร้านกาแฟคนไม่พอใช่ไหม

00:09:32.960 --> 00:09:33.840 align:center
ใช่ค่ะ

00:09:33.920 --> 00:09:35.760 align:center
ฉู่ฉู่กับคุณยายซิ่วอิง

00:09:35.840 --> 00:09:37.000 align:center
ไปฉลองวันเกิดให้ทวด

00:09:37.080 --> 00:09:38.560 align:center
ให้หนูเข้างานแทน

00:09:38.640 --> 00:09:40.640 align:center
ที่ร้านน่ะ มีหงโต้วกับน่าน่าอยู่

00:09:40.720 --> 00:09:41.760 align:center
คิดว่าคนที่ร้านคงพอ

00:09:41.840 --> 00:09:42.840 align:center
แต่ดันเกิดเรื่องซะก่อน

00:09:44.360 --> 00:09:45.480 align:center
กรรมชัดๆ

00:09:46.320 --> 00:09:48.920 align:center
อีกเดี๋ยวหงโต้วก็ต้องกลับไม่ใช่เหรอ

00:09:49.520 --> 00:09:50.560 align:center
ร้านกาแฟ

00:09:50.640 --> 00:09:52.320 align:center
ต้องรับคนเพิ่มแล้วล่ะ ไม่งั้นไม่ไหวหรอก

00:09:53.680 --> 00:09:54.880 align:center
ใช่ค่ะ ต้องรับเพิ่ม

00:09:54.960 --> 00:09:56.680 align:center
เราต้องรักษาระดับคุณภาพของบริการไว้

00:09:57.200 --> 00:09:58.880 align:center
พอฝนหยุดตก

00:09:58.960 --> 00:10:00.080 align:center
เจ๋อชิงของเรา

00:10:00.160 --> 00:10:01.640 align:center
ก็จะขึ้นเขาไปเก็บเห็ด

00:10:02.240 --> 00:10:04.320 align:center
เลอะโคลนไปทั้งตัว

00:10:05.560 --> 00:10:06.600 align:center
เห็ดพวกนั้นน่ะ

00:10:06.680 --> 00:10:08.680 align:center
ร้านอาหารข้างนอกรับซื้อทั้งนั้น

00:10:08.760 --> 00:10:09.920 align:center
ถ้าฉันขายให้นะ

00:10:10.000 --> 00:10:11.280 align:center
ฉันก็ได้เงินแล้ว

00:10:14.720 --> 00:10:15.720 align:center
พวกเขาน่ะ

00:10:15.800 --> 00:10:17.520 align:center
ปรุงเห็ดยังไม่สุกดี

00:10:17.600 --> 00:10:18.520 align:center
อาหารก็เลยเป็นพิษ

00:10:18.600 --> 00:10:20.640 align:center
เพราะงั้นจะโทษฉันไม่ได้หรอก

00:10:22.840 --> 00:10:25.480 align:center
น้ากุ้ย อย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยครับ

00:10:25.560 --> 00:10:26.960 align:center
มันเป็นอุบัติเหตุ

00:10:27.040 --> 00:10:28.760 align:center
ฉันรู้ๆ

00:10:29.600 --> 00:10:31.520 align:center
ฉันไม่เก็บเอามาใส่ใจหรอก

00:10:32.040 --> 00:10:33.680 align:center
ฉันไม่ได้วางยาพิษเสียหน่อย

00:10:34.200 --> 00:10:35.080 align:center
ครับ

00:10:36.400 --> 00:10:39.600 align:center
แต่ว่านะ พวกเขาเพิ่งเป็นอาหารเป็นพิษ

00:10:39.680 --> 00:10:41.280 align:center
ท้องไส้ต้องอ่อนแอมากแน่ๆ

00:10:42.000 --> 00:10:44.480 align:center
แกงจืดเต้าหู้ปลา กินกับโจ๊กข้าวฟ่าง

00:10:44.560 --> 00:10:46.560 align:center
แก้พิษได้ดีที่สุด

00:10:49.240 --> 00:10:50.720 align:center
ไม่ได้ วางลงๆ

00:10:50.800 --> 00:10:51.880 align:center
ใช้ไม่ได้ๆ

00:10:52.400 --> 00:10:56.360 align:center
เขียงอันนี้ใช้หั่นเห็ด
ยังไม่ได้ล้างให้สะอาด มันอาจมีพิษอยู่

00:10:57.840 --> 00:10:59.240 align:center
ไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอก

00:10:59.320 --> 00:11:00.360 align:center
น้ากุ้ย

00:11:00.440 --> 00:11:03.480 align:center
จริงๆ นะ ไม่มีใครว่าน้าหรอก

00:11:03.560 --> 00:11:06.280 align:center
ฉันรู้ๆ ฉันรู้น่า

00:11:06.360 --> 00:11:07.440 align:center
ต้องล้างให้สะอาด

00:11:09.680 --> 00:11:11.080 align:center
ฉันถึงวางใจได้

00:11:13.800 --> 00:11:14.880 align:center
ท่านหม่า

00:11:16.280 --> 00:11:17.400 align:center
เธอกลับบ้านไปครั้งนี้

00:11:17.480 --> 00:11:19.160 align:center
พ่อแม่เธอเป็นยังไงบ้าง

00:11:19.240 --> 00:11:20.960 align:center
ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ พวกท่านสบายดี

00:11:22.000 --> 00:11:24.600 align:center
เรื่องธุรกิจของเธอ ได้คุยกับพวกเขาหรือยัง

00:11:40.240 --> 00:11:41.080 align:center
อะไรนะ

00:11:41.160 --> 00:11:43.120 align:center
แก แกพูดอีกรอบสิ

00:11:45.000 --> 00:11:46.720 align:center
ผมอยากทำธุรกิจ

00:11:48.120 --> 00:11:49.800 align:center
แต่ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้วนะ

00:11:49.880 --> 00:11:51.520 align:center
ผมจะทำธุรกิจจริงๆ

00:11:53.280 --> 00:11:54.720 align:center
ก็พูดตั้งแต่แรกสิ

00:11:56.080 --> 00:11:57.640 align:center
พระคุ้มครองๆ

00:11:57.720 --> 00:11:59.240 align:center
เดี๋ยวสิ พ่อแม่

00:11:59.760 --> 00:12:01.880 align:center
ท่าทีของพ่อกับแม่

00:12:01.960 --> 00:12:03.480 align:center
ทำผมไม่ค่อยเข้าใจนะครับ

00:12:04.840 --> 00:12:05.800 align:center
ตาแก่เลอะเลือน

00:12:06.440 --> 00:12:07.600 align:center
ฉันบอกแล้วไง

00:12:07.680 --> 00:12:09.560 align:center
ฉันคลอดลูกชายเองกับมือ
ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไง

00:12:10.480 --> 00:12:12.400 align:center
ที่แท้ไปเตรียมการใหญ่

00:12:12.480 --> 00:12:14.080 align:center
ที่บ้านเซี่ยจือเหยานั่นเอง

00:12:14.160 --> 00:12:15.680 align:center
แล้วที่คุณนอนไม่หลับ

00:12:15.760 --> 00:12:17.440 align:center
พลิกตัวไปมา ถอนหายใจทั้งคืนนั่นล่ะ

00:12:17.520 --> 00:12:18.800 align:center
ก็คุณทำให้ฉันตกใจ

00:12:19.400 --> 00:12:20.560 align:center
ผมไม่ได้ทำนะ

00:12:20.640 --> 00:12:22.120 align:center
เสี่ยวหม่าทำต่างหากล่ะ

00:12:23.240 --> 00:12:24.320 align:center
พ่อครับ

00:12:24.400 --> 00:12:25.920 align:center
ทำไมพ่อพูดแบบนี้ล่ะ

00:12:26.000 --> 00:12:28.000 align:center
แล้วทำไมต้องตื่นตระหนกด้วย

00:12:28.080 --> 00:12:29.760 align:center
ก่อนแกกลับบ้านสองวัน

00:12:30.280 --> 00:12:31.560 align:center
พอเข้าประตูบ้าน

00:12:31.640 --> 00:12:32.880 align:center
หน้าแกเขียนอยู่สองคำ

00:12:33.400 --> 00:12:34.240 align:center
มีเรื่อง

00:12:34.840 --> 00:12:36.120 align:center
พอแกวางของ

00:12:36.200 --> 00:12:38.400 align:center
ก็ไปซักผ้า ทำกับข้าว ถูพื้น

00:12:38.480 --> 00:12:40.040 align:center
แถมเช็ดกระจกไปหนึ่งรอบ

00:12:40.120 --> 00:12:41.440 align:center
ทำความสะอาด

00:12:41.520 --> 00:12:42.520 align:center
รอบบ้าน

00:12:44.440 --> 00:12:45.600 align:center
ไม่ต้องพูดถึงหรอก

00:12:45.680 --> 00:12:47.680 align:center
ลูกแค่แสดงความกตัญญู

00:12:48.520 --> 00:12:50.640 align:center
ความกตัญญูของแกทำเราตกใจกันหมด

00:12:50.720 --> 00:12:53.360 align:center
สองวันมานี้ พ่อกับแม่หายใจไม่ทั่วท้อง

00:12:54.440 --> 00:12:56.680 align:center
พ่อแกบอกว่า นี่ก็ชัดแล้วไม่ใช่เหรอ

00:12:56.760 --> 00:12:58.160 align:center
แกคิดจะออกบวช

00:12:58.240 --> 00:13:00.440 align:center
และตอนนี้กลับมาบอกพวกเรา

00:13:01.520 --> 00:13:03.080 align:center
ว่าแกจะทำธุรกิจ ก็พูดออกมาตรงๆ สิ

00:13:03.760 --> 00:13:04.840 align:center
ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้

00:13:05.880 --> 00:13:07.000 align:center
แม่กับพ่อ

00:13:07.080 --> 00:13:08.640 align:center
ไม่ได้กลัวแกจะล้มเหลว

00:13:08.720 --> 00:13:10.600 align:center
แต่กลัวว่าแกจะล้มแล้ว

00:13:10.680 --> 00:13:11.680 align:center
ไม่ลุกอีก

00:13:12.720 --> 00:13:14.360 align:center
วันๆ เอาแต่นั่งขัดสมาธิ

00:13:14.440 --> 00:13:15.960 align:center
ใต้แสงพระอาทิตย์

00:13:16.480 --> 00:13:18.680 align:center
แบบนี้ต่างหากที่ทำให้เรากังวล

00:13:19.480 --> 00:13:20.480 align:center
เอาขาลง

00:13:21.000 --> 00:13:22.440 align:center
เอาขาแกลง

00:13:23.560 --> 00:13:25.280 align:center
เอาขาลง เรากำลังกินข้าวกันอยู่

00:13:25.360 --> 00:13:27.000 align:center
จะให้ดมเท้าแกหรือไง

00:13:27.520 --> 00:13:28.840 align:center
ช่วงนี้กินแต่มังสวิรัติ

00:13:28.920 --> 00:13:29.920 align:center
ไม่มีกลิ่นแล้ว

00:13:30.000 --> 00:13:31.800 align:center
รีบกินเข้า ข้าวเย็นหมดแล้ว

00:13:32.320 --> 00:13:34.680 align:center
พูดมาให้ละเอียด โปรเจกต์ธุรกิจของแกน่ะ

00:13:34.760 --> 00:13:36.000 align:center
ได้ครับ

00:13:36.080 --> 00:13:37.200 align:center
ผมจะเล่าให้ละเอียดเลยครับ

00:13:38.320 --> 00:13:40.400 align:center
เห็นไหม ฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ

00:13:41.320 --> 00:13:44.320 align:center
ความรักของพ่อแม่บนโลกนี้ ก็เหมือนกันทั้งโลก

00:13:44.400 --> 00:13:46.440 align:center
ไม่ได้กลัวลูกจะลำบาก

00:13:46.520 --> 00:13:49.920 align:center
แต่กลัวจะเหมือนแอ่งโคลน ที่สิ้นหวัง

00:13:50.000 --> 00:13:51.120 align:center
น้ากุ้ย

00:13:51.200 --> 00:13:53.040 align:center
น้าช่างฉลาดจริงๆ

00:13:53.120 --> 00:13:54.960 align:center
ไม่ต้องมาชมฉันหรอก

00:13:55.040 --> 00:13:57.160 align:center
- ปอกกระเทียมไป
- ครับๆ

00:14:01.400 --> 00:14:03.000 align:center
ค่อยๆ ระวังธรณีประตู

00:14:03.760 --> 00:14:04.920 align:center
ไม่ได้หมดแรงขนาดนั้น

00:14:05.000 --> 00:14:06.040 align:center
ก็ยังไม่มีแรงอยู่ดี

00:14:06.120 --> 00:14:07.400 align:center
เกือบนอนที่พื้นอยู่แล้ว

00:14:07.480 --> 00:14:08.640 align:center
มา ค่อยๆ

00:14:10.680 --> 00:14:11.560 align:center
ค่อยๆ

00:14:14.160 --> 00:14:16.280 align:center
ช่วงนี้ อาหารต้องระวังเป็นพิเศษ

00:14:16.360 --> 00:14:18.080 align:center
ท้องไม่ดีอยู่ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ

00:14:18.880 --> 00:14:20.240 align:center
ห่มผ้าซะ

00:14:22.040 --> 00:14:23.440 align:center
ฉันไม่ได้อาการหนักขนาดนั้นจริงๆ

00:14:23.520 --> 00:14:25.080 align:center
ห่มซะ เชื่อฟังหน่อย

00:14:28.720 --> 00:14:30.280 align:center
ต่อไปจะกินมั่วซั่วไม่ได้แล้วนะ

00:14:30.360 --> 00:14:31.720 align:center
ดูสิ เอ้านี่

00:14:31.800 --> 00:14:33.760 align:center
น้ากุ้ยต้มมาให้ ช่วยให้ย่อยง่าย

00:14:34.640 --> 00:14:36.040 align:center
พักสักสองสามวันเถอะ

00:14:36.880 --> 00:14:38.080 align:center
คุณกลับมาแล้ว

00:14:38.160 --> 00:14:39.200 align:center
ได้เงินมาแล้วเหรอ

00:14:39.280 --> 00:14:40.640 align:center
แน่นอน

00:14:42.680 --> 00:14:44.000 align:center
พ่อกับแม่ผม

00:14:44.080 --> 00:14:45.480 align:center
เอาเงินเก็บสินสอดมาให้

00:14:47.120 --> 00:14:48.600 align:center
คุณโน้มน้าวพวกเขายังไง

00:14:49.120 --> 00:14:50.800 align:center
เมื่อก่อนผมพลาด

00:14:51.320 --> 00:14:52.480 align:center
เข้าใจผิดไปหน่อย

00:14:52.560 --> 00:14:54.600 align:center
พวกเขาคิดมาตลอดเลยว่า

00:14:54.680 --> 00:14:55.840 align:center
ผมจะไปเป็นพระ

00:14:56.520 --> 00:14:59.080 align:center
พอบอกว่า จะทำธุรกิจอีกรอบ

00:14:59.160 --> 00:15:00.400 align:center
พากันดีใจมากเลย

00:15:00.920 --> 00:15:02.880 align:center
เป็นแบบนี้นี่เอง

00:15:04.280 --> 00:15:06.960 align:center
พ่อกับแม่คุณ เก็บค่าสินสอดไว้เท่าไรเหรอ

00:15:07.040 --> 00:15:10.480 align:center
คุณนี่สนใจแต่เรื่องเงินนะ สภาพก็เป็นแบบนี้

00:15:11.240 --> 00:15:12.720 align:center
ก็อยากรู้นี่

00:15:13.680 --> 00:15:15.080 align:center
เงินก้อนนี้น่ะ

00:15:15.160 --> 00:15:18.160 align:center
สำหรับทำธุรกิจ ไม่ได้มากมายอะไรหรอก

00:15:18.240 --> 00:15:19.840 align:center
แค่ตั้งใจก็พอ

00:15:19.920 --> 00:15:23.920 align:center
ใช่ไหมล่ะ ทางฝั่งหน้าโจมตีฆ่าศึก
ทางฝั่งหลังมั่นคงก็พอแล้ว

00:15:24.000 --> 00:15:24.880 align:center
ครับ

00:15:25.760 --> 00:15:28.120 align:center
ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว คุณดูแลเธอให้ดีล่ะ

00:15:28.200 --> 00:15:29.360 align:center
ผมต้องไปดูเหล่าหูหน่อย

00:15:30.480 --> 00:15:32.320 align:center
ไม่ไหวเลย จับนู่นจับนี่ไปหมด

00:15:32.400 --> 00:15:33.320 align:center
อาการหนัก

00:15:34.160 --> 00:15:36.640 align:center
- ขอบคุณนะคะ
- ไม่ต้องเกรงใจหรอก

00:15:39.240 --> 00:15:40.320 align:center
คุณสังเกตไหม

00:15:41.160 --> 00:15:42.720 align:center
ท่านหม่าไม่เหมือนเดิมแล้ว

00:15:43.480 --> 00:15:45.400 align:center
เขามีความมั่นใจไง

00:15:45.920 --> 00:15:47.720 align:center
บางทีนี่อาจจะเป็นนิสัยเดิม

00:15:48.600 --> 00:15:49.680 align:center
บ้าบิ่น

00:15:49.760 --> 00:15:52.280 align:center
อวดดี ไม่สนใจใคร

00:15:52.360 --> 00:15:53.280 align:center
น่ารำคาญ

00:15:56.280 --> 00:15:57.640 align:center
คุณรีบกินพวกนี้เถอะ

00:15:57.720 --> 00:16:00.800 align:center
น้ากุ้ยอุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้ แกคงเสียใจมาก

00:16:00.880 --> 00:16:02.480 align:center
ไม่ใช่ความผิดของน้าแกสักหน่อย

00:16:06.240 --> 00:16:07.920 align:center
รูปที่ต้าม่ายถ่าย คุณปริ้นออกมาหมดเลยเหรอ

00:16:11.280 --> 00:16:13.640 align:center
ถ้าคุณมีเวลา ปริ้นให้ผมสักชุดสิ

00:16:14.880 --> 00:16:16.560 align:center
คุณจะเอาไปทำอะไร

00:16:16.640 --> 00:16:18.320 align:center
แล้วคุณเอามาทำอะไร

00:16:18.400 --> 00:16:19.240 align:center
ฉันต้องใช้

00:16:22.760 --> 00:16:25.440 align:center
ชายคาบ้านคุณ มีรังนกกี่รังกันเนี่ย

00:16:25.520 --> 00:16:27.240 align:center
เมื่อวานเหมือนจะฟักออกมาอีก

00:16:31.240 --> 00:16:32.640 align:center
คุณทำกระดาน ติดรูปภาพตั้งแต่เมื่อไร

00:16:34.840 --> 00:16:36.480 align:center
คำสัญญาของเราเหรอ

00:16:39.440 --> 00:16:40.480 align:center
นี่

00:16:41.000 --> 00:16:42.800 align:center
แค่รูป ไม่มีอะไรน่าดูหรอก

00:16:42.880 --> 00:16:45.040 align:center
เดี๋ยวสิ ทำไมมีรูปของผมด้วย

00:16:45.720 --> 00:16:46.840 align:center
พวกนี้บันทึกอะไร

00:16:46.920 --> 00:16:48.320 align:center
นี่เรื่องส่วนตัวของฉัน

00:16:48.400 --> 00:16:49.640 align:center
กรุณาให้เกียรติด้วยค่ะ

00:16:51.840 --> 00:16:53.520 align:center
ไป ไป คุณดูพวกฉันมาทั้งคืนแล้ว

00:16:54.040 --> 00:16:55.640 align:center
คุณยังไม่ได้พักเลย

00:16:55.720 --> 00:16:57.440 align:center
- รีบไปพักผ่อนเถอะ
- ค่อยๆ

00:16:58.240 --> 00:16:59.440 align:center
ถ้าคุณกินเสร็จแล้ว

00:16:59.520 --> 00:17:02.000 align:center
ก็ส่งข้อความไปหาท่านหม่านะ
ให้เขามาช่วยคุณเก็บ

00:17:03.040 --> 00:17:04.160 align:center
เข้าใจแล้ว

00:17:04.240 --> 00:17:05.440 align:center
- บาย
- บาย

00:17:16.119 --> 00:17:17.160 align:center
พี่ชาง

00:17:17.680 --> 00:17:18.760 align:center
ไปเก็บข้าวเบอร์รี่มาเหรอ

00:17:19.280 --> 00:17:20.240 align:center
ใช่

00:17:22.040 --> 00:17:23.319 align:center
เธอจะไป

00:17:23.400 --> 00:17:24.599 align:center
หาต้าหยางตอนไหนเหรอ

00:17:24.680 --> 00:17:26.119 align:center
อีกไม่กี่วันนี้นี่ล่ะ

00:17:26.200 --> 00:17:28.359 align:center
เดี๋ยวฉันกลับมา จะเอาอาหารทะเลมาฝากนะ

00:17:28.440 --> 00:17:29.360 align:center
ไม่ต้องๆ

00:17:29.440 --> 00:17:30.720 align:center
พวกเรากินไม่เป็นหรอก

00:17:31.680 --> 00:17:34.080 align:center
ได้ ไปละๆ ไปส่งข้าวให้เจ๋อชิงก่อน

00:17:34.160 --> 00:17:35.200 align:center
ได้ๆ

00:17:41.240 --> 00:17:42.240 align:center
อาห้าว

00:17:42.760 --> 00:17:43.600 align:center
น้ากุ้ยมาแล้วเหรอครับ

00:17:43.680 --> 00:17:45.960 align:center
- ได้เวลากินข้าวแล้ว
- แบ่งดินเสร็จเดี๋ยวไปกินครับ

00:17:49.160 --> 00:17:50.360 align:center
เจ๋อชิง

00:17:51.040 --> 00:17:52.440 align:center
- ข้าวมาแล้ว
- จ้ะๆ

00:17:54.960 --> 00:17:56.800 align:center
- เร็วเข้า
- เสร็จแล้วๆ

00:17:56.880 --> 00:17:58.240 align:center
- ไปทางนี้นะ
- ได้

00:18:13.760 --> 00:18:15.200 align:center
เรื่องเมื่อตอนเช้าน่ะ

00:18:15.280 --> 00:18:16.640 align:center
ฉันตกใจหมดเลย

00:18:16.720 --> 00:18:19.320 align:center
ฉันเดินใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ มาตลอดทาง

00:18:20.360 --> 00:18:22.160 align:center
กว่าพ่อแม่จะเลี้ยงโตมาไม่ง่าย

00:18:22.240 --> 00:18:23.880 align:center
ถ้ามาเกิดเรื่องที่นี่ละก็

00:18:23.960 --> 00:18:25.400 align:center
ไม่รู้จะอธิบายยังไง

00:18:26.080 --> 00:18:27.440 align:center
ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว

00:18:28.440 --> 00:18:29.600 align:center
อย่าคิดมากเลยนะ

00:18:29.680 --> 00:18:30.960 align:center
ฉันจะคอยจับตาดูคุณไว้

00:18:31.480 --> 00:18:32.800 align:center
ไปถึงชิงเต่า ก็อย่าพูดมาก

00:18:32.880 --> 00:18:35.280 align:center
อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกต้าหยางกับเสี่ยวซีล่ะ

00:18:35.800 --> 00:18:38.000 align:center
ถ้าพวกเขารู้ขึ้นมา คงบอกว่าฉันทำเกินเรื่องอีก

00:18:39.080 --> 00:18:40.880 align:center
ผมจะพูดเรื่องพวกนี้ทำไม

00:18:46.400 --> 00:18:47.280 align:center
ต้าหยาง

00:18:50.440 --> 00:18:51.480 align:center
ต้าหยาง

00:18:52.520 --> 00:18:53.760 align:center
กินข้าวหรือยัง

00:18:55.440 --> 00:18:57.120 align:center
แม่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน

00:18:57.200 --> 00:18:59.440 align:center
อยู่ที่ฟาร์มม้า มาส่งข้าวให้พ่อแก

00:19:01.320 --> 00:19:03.160 align:center
เราสบายดีๆ

00:19:04.880 --> 00:19:06.600 align:center
ต้าหยาง แม่จะบอกอะไรให้นะ

00:19:07.200 --> 00:19:09.480 align:center
สองวันก่อนฝนตก เห็ดขึ้นดีมาก

00:19:09.560 --> 00:19:11.320 align:center
ขึ้นเป็นกระจุกเต็มไปหมดเลย

00:19:11.400 --> 00:19:13.640 align:center
พอฝนหยุดตก พ่อแกก็รีบขึ้นไปเก็บเลย

00:19:13.720 --> 00:19:15.760 align:center
เก็บเห็ดป่า เห็ดแห้งเยอะแยะไปหมด

00:19:15.840 --> 00:19:17.440 align:center
แม่ทอดไว้ให้พวกแกแล้ว

00:19:17.520 --> 00:19:20.600 align:center
พอถึงเวลา จะได้ให้แกกับเสี่ยวซีเลย

00:19:20.680 --> 00:19:22.800 align:center
ฟังแม่พูดก่อนๆ

00:19:22.880 --> 00:19:24.920 align:center
แม่น่ะ จะทำเพิ่มอีกชุด

00:19:25.000 --> 00:19:27.040 align:center
เอาไปให้เจ้านายพวกแก ชิมด้วย

00:19:27.120 --> 00:19:28.200 align:center
ดีไหม

00:19:30.240 --> 00:19:31.560 align:center
แกว่ามาๆ

00:19:37.800 --> 00:19:38.800 align:center
ทำไมล่ะ

00:19:41.680 --> 00:19:42.800 align:center
เดี๋ยวสิ

00:19:47.800 --> 00:19:49.040 align:center
หมายความว่า

00:19:49.120 --> 00:19:50.600 align:center
แม่กับพ่อแกไปไม่ได้แล้ว

00:19:50.680 --> 00:19:51.520 align:center
ใช่ไหม

00:19:52.520 --> 00:19:55.440 align:center
แกจองตั๋วเครื่องบินแล้วไม่ใช่เหรอ

00:19:57.720 --> 00:19:59.080 align:center
คืนตั๋วได้เหรอ

00:20:04.640 --> 00:20:06.440 align:center
เปล่าๆ

00:20:06.520 --> 00:20:08.520 align:center
ไม่ได้ไม่พอใจหรอก ไม่เลย

00:20:08.600 --> 00:20:09.880 align:center
งานแกสำคัญกว่า

00:20:10.480 --> 00:20:11.560 align:center
พ่อกับแม่น่ะ

00:20:11.640 --> 00:20:13.960 align:center
จะไปตอนไหนก็ได้

00:20:14.480 --> 00:20:16.720 align:center
งานแกด่วนมาก ใช่ไหมล่ะ

00:20:17.520 --> 00:20:18.760 align:center
เอาละๆ

00:20:18.840 --> 00:20:20.800 align:center
งั้นไม่ไปแล้ว ครั้งหน้าค่อยว่ากัน

00:20:21.320 --> 00:20:22.960 align:center
แกตั้งใจทำงานเถอะ

00:20:23.040 --> 00:20:23.960 align:center
จ้ะๆ

00:20:24.040 --> 00:20:24.880 align:center
ไม่พูดแล้วๆ

00:20:24.960 --> 00:20:26.480 align:center
ทำงานเถอะๆ วางแล้วๆ

00:20:27.000 --> 00:20:28.600 align:center
เห็ดทอดพวกนั้นน่ะ

00:20:28.680 --> 00:20:30.520 align:center
เดี๋ยวแม่ส่งไปให้พวกแกแล้วกันนะ

00:20:31.720 --> 00:20:33.320 align:center
จ้ะๆ

00:20:33.840 --> 00:20:34.840 align:center
จ้ะ ไว้ค่อยคุยกันๆ

00:20:34.920 --> 00:20:36.480 align:center
แกทำงานเถอะๆ วางแล้วนะ วางแล้ว

00:20:40.360 --> 00:20:41.440 align:center
ประหลาด

00:20:43.960 --> 00:20:45.000 align:center
ไม่ให้ไปอีกแล้วเหรอ

00:20:45.520 --> 00:20:48.240 align:center
หัวหน้าสั่งให้เขาไปทำงานต่างเมือง

00:20:50.160 --> 00:20:51.760 align:center
เป็นแบบนี้ทุกที

00:20:52.920 --> 00:20:54.960 align:center
จองตั๋วเครื่องบินไว้แล้วแท้ๆ

00:20:56.160 --> 00:20:57.720 align:center
ก็เขายุ่งนี่นะ

00:21:01.000 --> 00:21:02.320 align:center
ยุ่งก็ดีแล้ว

00:21:03.080 --> 00:21:03.960 align:center
ช่างเถอะๆ

00:21:04.040 --> 00:21:05.400 align:center
ยุ่งก็ดีแล้ว

00:21:05.480 --> 00:21:06.800 align:center
บ้านหลังใหญ่ขนาดนั้น

00:21:06.880 --> 00:21:08.040 align:center
ค่าผ่อนบ้านจะทำยังไง

00:21:08.120 --> 00:21:09.640 align:center
ก็ต้องทำงานอยู่แล้ว

00:21:11.960 --> 00:21:13.360 align:center
ก็จริง ก็จริง

00:21:13.440 --> 00:21:14.320 align:center
งั้น

00:21:14.400 --> 00:21:16.000 align:center
เราไปครั้งหน้าแล้วกัน

00:21:16.520 --> 00:21:17.560 align:center
อย่าเสียใจไปเลยนะ

00:21:18.320 --> 00:21:20.360 align:center
ฉันมีอะไรให้เสียใจล่ะ

00:21:20.960 --> 00:21:22.560 align:center
ก็งานมันสำคัญนี่นา

00:21:24.160 --> 00:21:25.480 align:center
หัวหน้าแบบไหนกัน

00:21:26.000 --> 00:21:27.640 align:center
ตั๋วเครื่องบินก็ซื้อแล้วแท้ๆ

00:21:28.560 --> 00:21:29.800 align:center
ประเมินให้คะแนนน้อยไปเลย

00:21:29.880 --> 00:21:30.960 align:center
เอาน่ะๆ

00:21:33.920 --> 00:21:35.080 align:center
ประหลาดจริงๆ

00:21:39.440 --> 00:21:40.840 align:center
พูดตามตรงนะ

00:21:40.920 --> 00:21:43.200 align:center
จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากไปหรอก

00:21:44.360 --> 00:21:46.720 align:center
ถึงจะบอกว่างานที่ไร่เสร็จเรียบร้อยแล้ว

00:21:46.800 --> 00:21:49.400 align:center
แต่ฉันกับเจ๋อชิง ก็ยังมีงานที่ต้องสะสาง

00:21:49.480 --> 00:21:50.360 align:center
ใช่ไหมล่ะ

00:21:50.880 --> 00:21:53.760 align:center
ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะว่าลูกทั้งสองคน
เอาแต่โทรมา

00:21:53.840 --> 00:21:55.840 align:center
บอกว่าจองตั๋วไว้ให้แล้ว

00:21:55.920 --> 00:21:57.840 align:center
ฉันไม่มีทางไปแน่

00:21:57.920 --> 00:21:59.040 align:center
ใช่ค่ะ

00:21:59.120 --> 00:22:00.040 align:center
พูดอีกก็ถูกอีก

00:22:00.120 --> 00:22:02.120 align:center
แต่เรื่องงานก็เป็นแบบนี้ล่ะค่ะ

00:22:02.200 --> 00:22:04.160 align:center
พอเจอปัญหา เจ้านายก็ถามหา

00:22:04.240 --> 00:22:05.520 align:center
ต้องไปทำงานต่างเมืองทันที

00:22:06.400 --> 00:22:07.640 align:center
ใช่แล้ว

00:22:07.720 --> 00:22:08.560 align:center
เป็นแบบนี้ล่ะ

00:22:12.520 --> 00:22:13.520 align:center
อาเฟิ่ง

00:22:15.880 --> 00:22:18.520 align:center
ที่เรือนพักน่ะ ครั้งนี้เธอไม่ต้องไปแล้วนะ

00:22:18.600 --> 00:22:21.120 align:center
รอให้ครั้งหน้าฉันไปชิงเต่า
แล้วจะบอกเธออีกทีนะ

00:22:21.760 --> 00:22:23.520 align:center
เอาเถอะ เธอไม่ต้องบอกฉันหรอก

00:22:24.040 --> 00:22:25.320 align:center
พอถึงตอนนั้น เธอไปหาคนอื่นแล้วกัน

00:22:27.280 --> 00:22:28.120 align:center
เธอโมโหเหรอ

00:22:31.480 --> 00:22:32.800 align:center
เขาโมโหแล้ว

00:22:34.280 --> 00:22:36.440 align:center
ฉันบอกแล้วว่าก่อนเธอจะไป

00:22:36.960 --> 00:22:38.640 align:center
ให้พาฉันไปที่เรือนพักด้วย

00:22:38.720 --> 00:22:40.680 align:center
แค่สอนฉันว่าต้องปัดกวาดยังไง

00:22:40.760 --> 00:22:41.960 align:center
เธอก็เอาแต่บอกว่าไม่ได้

00:22:42.640 --> 00:22:44.600 align:center
วุ่นวายให้ฉันวิ่งไปวิ่งมาตั้งสองรอบ

00:22:44.680 --> 00:22:47.200 align:center
แค่วันละ 50 หยวนเอง

00:22:47.880 --> 00:22:51.280 align:center
ฉันสานกระบุงกับสามี หาเงินที่บ้านก็ได้

00:22:52.520 --> 00:22:53.720 align:center
อาเฟิ่ง

00:22:54.240 --> 00:22:55.400 align:center
ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจ

00:22:55.480 --> 00:22:58.040 align:center
มันเป็นเหตุการณ์ฉุกละหุกน่ะ

00:22:59.560 --> 00:23:01.000 align:center
เหตุการณ์ฉุกละหุก

00:23:06.760 --> 00:23:07.720 align:center
อาเฟิ่ง

00:23:13.680 --> 00:23:14.840 align:center
เธอบอกฉันไม่ใช่เหรอ

00:23:14.920 --> 00:23:17.240 align:center
ว่าเธอไม่สนใจ เงิน 50 หยวนนั่นน่ะ

00:23:19.200 --> 00:23:20.720 align:center
ฉันเห็นว่าบ้านเธอลำบาก

00:23:20.800 --> 00:23:22.720 align:center
มีเรื่องอะไรดีๆ ฉันก็คิดถึงเธอตลอด

00:23:23.440 --> 00:23:24.920 align:center
คิดถึงฉัน

00:23:25.000 --> 00:23:26.280 align:center
หรือจะสร้างความลำบากให้ฉันกันแน่

00:23:26.880 --> 00:23:28.720 align:center
จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง

00:23:29.320 --> 00:23:31.640 align:center
เธอชอบโอ้อวด เธอก็ไปโอ้อวดเถอะ

00:23:32.320 --> 00:23:33.520 align:center
ชีวิตฉันรันทดก็จริง

00:23:34.120 --> 00:23:37.240 align:center
แต่ครอบครัวฉัน
ไม่ได้น่าสงสารแบบที่เธอคิดหรอก

00:23:37.920 --> 00:23:40.560 align:center
เธอไม่ต้องมาป่าวประกาศแทนฉันทุกวี่ทุกวัน

00:23:40.640 --> 00:23:43.400 align:center
เจอคน ก็เอาแต่พูดพร่ำเพรื่อไปเรื่อย
ไม่ต้องหรอก

00:23:43.480 --> 00:23:45.200 align:center
เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง

00:23:45.280 --> 00:23:46.200 align:center
ไม่มีอะไรทั้งนั้น

00:23:46.280 --> 00:23:47.600 align:center
เธอพูดจบแล้ว ก็รีบไปซะ

00:23:47.680 --> 00:23:48.520 align:center
ฉันจะทำงาน

00:23:48.600 --> 00:23:49.640 align:center
ไม่ว่าง

00:23:49.720 --> 00:23:50.880 align:center
ฉันไม่ไป

00:23:50.960 --> 00:23:52.600 align:center
ไม่มีอะไร หมายความว่ายังไง

00:23:52.680 --> 00:23:54.080 align:center
- ช่วยพูดให้ชัดเจนด้วย
- เดี๋ยวค่ะ

00:23:54.160 --> 00:23:55.520 align:center
พอแล้วๆ พอแล้วค่ะ อะไรกันคะ

00:23:55.600 --> 00:23:56.880 align:center
ทำไมทะเลาะกันแล้วล่ะ

00:23:56.960 --> 00:23:58.400 align:center
ไม่ได้ทะเลาะ เสี่ยวชุน

00:23:58.480 --> 00:23:59.880 align:center
เธอได้ยินที่เขาพูดไหม หมายความว่ายังไง

00:23:59.960 --> 00:24:01.080 align:center
โอ้อวดอะไร

00:24:01.160 --> 00:24:02.600 align:center
ป่าวประกาศอะไร

00:24:02.680 --> 00:24:03.920 align:center
น้าป่าวประกาศอะไรเหรอ

00:24:04.000 --> 00:24:05.160 align:center
ก็มันเรื่องจริง ทำไม

00:24:05.240 --> 00:24:06.680 align:center
ฉันทำอะไรไม่ดีกับเธอตรงไหน

00:24:06.760 --> 00:24:08.960 align:center
คำพูดเมื่อกี้ พูดมาให้ชัดนะ

00:24:09.040 --> 00:24:10.640 align:center
อย่ามาทำหน้าหงิกหน้างอ

00:24:10.720 --> 00:24:11.720 align:center
คนอื่นไม่รู้

00:24:11.800 --> 00:24:13.200 align:center
แต่เรารู้กันดี

00:24:13.920 --> 00:24:16.160 align:center
ตอนต้าหยาง
ได้คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ถึงเกณฑ์

00:24:16.880 --> 00:24:20.400 align:center
ให้ตายยังไง เธอก็ไม่ให้เขาเรียนต่อด้วยซ้ำ

00:24:20.480 --> 00:24:22.000 align:center
เอาแต่พูดว่า ต่อให้เรียนต่อสี่ปี

00:24:22.080 --> 00:24:23.800 align:center
จบมาก็หางานธรรมดาทำอยู่ดี

00:24:24.800 --> 00:24:26.960 align:center
บอกว่าให้เขาเรียนจบแค่ม.ปลาย
แล้วให้เขาไปขับรถรับจ้าง

00:24:27.040 --> 00:24:29.080 align:center
เป็นฉันที่เกลี้ยกล่อมเธอแทบตาย

00:24:29.160 --> 00:24:31.880 align:center
ไม่อย่างนั้นต้าหยางของเธอ
ตอนนี้ไปขับรถรับจ้างแล้ว

00:24:32.640 --> 00:24:33.960 align:center
ส่วนเสี่ยวซี

00:24:34.040 --> 00:24:37.600 align:center
ตอนนั้นเธอก็บังคับ
ให้เสี่ยวซีไปเรียนบัญชีอะไรนั้น

00:24:37.680 --> 00:24:39.960 align:center
จนเด็กคนนั้นไม่สนใจเธอ ตั้งกี่ปี

00:24:40.040 --> 00:24:42.240 align:center
มีเรื่องอะไรก็เอาแต่โทรหาฉัน ถามฉันทุกเรื่อง

00:24:42.320 --> 00:24:43.160 align:center
เธอลืมไปหมดแล้วล่ะสิ

00:24:43.240 --> 00:24:45.080 align:center
เรื่องมันตั้งแต่ปีมะโว้

00:24:45.160 --> 00:24:46.640 align:center
มันเกี่ยวอะไรกับตอนนี้

00:24:46.720 --> 00:24:48.520 align:center
เธอนี่บ้าจริงๆ

00:24:48.600 --> 00:24:50.360 align:center
- พอแล้วค่ะ
- เธอน่ะ มันขี้อิจฉา

00:24:50.440 --> 00:24:52.320 align:center
เห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองไม่ได้

00:24:52.400 --> 00:24:54.080 align:center
พอแล้วค่ะ น้ากุ้ย

00:24:54.160 --> 00:24:56.680 align:center
ตอนนี้เรากำลังทำงานกันอยู่นะคะ
บ้านน้าไม่ต้องกลับไปทำอาหารหรือไง

00:24:56.760 --> 00:24:57.800 align:center
รีบกลับบ้านเถอะ

00:24:58.360 --> 00:24:59.440 align:center
เสี่ยวชุน

00:24:59.960 --> 00:25:01.720 align:center
เธอดูเขาสิ เขาเปลี่ยนไปแล้ว

00:25:01.800 --> 00:25:04.840 align:center
พูดตามตรงนะ
เขาไม่ทำดีกับน้าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

00:25:05.440 --> 00:25:07.360 align:center
ต้าหยางเขาเป็นห่วงน้า

00:25:07.440 --> 00:25:09.960 align:center
กลัวว่าน้าจะเหนื่อย เลยไม่ให้น้าช่วยเลี้ยงหลาน
แต่ทำไมเขาพูด

00:25:10.040 --> 00:25:12.560 align:center
เหมือนต้าหยางรังเกียจน้า

00:25:12.640 --> 00:25:14.600 align:center
- ที่น้าเลี้ยงเด็กไม่เป็นล่ะ
- ไม่ใช่อย่างนั้นหรือไงล่ะ

00:25:14.680 --> 00:25:16.320 align:center
ฉันก็แค่มีชีวิตดีกว่าเธอ

00:25:16.400 --> 00:25:20.040 align:center
เธอน่ะ ที่บ้านก็เหลือแค่เซี่ยเฉียงลูกชายคนเดียว
แถมยังอยู่ในคุกอีก

00:25:20.120 --> 00:25:22.320 align:center
เธอเลิกมาพูดโอ้อวดได้แล้ว

00:25:22.400 --> 00:25:23.600 align:center
อย่าพูดถึงเซี่ยเฉียง

00:25:23.680 --> 00:25:25.480 align:center
เธอก็รู้ว่าฉันไม่กินเห็ด

00:25:25.560 --> 00:25:27.320 align:center
- เธอยังเอาเห็ดมาให้บ้านฉันอีก
- น้ากุ้ย

00:25:27.400 --> 00:25:29.320 align:center
- เธอบ้าไปแล้วหรือไง
- เอาละๆ

00:25:29.400 --> 00:25:30.960 align:center
- ไป ๆ
- เธอเป็นบ้าแล้วหรือไง

00:25:31.040 --> 00:25:32.720 align:center
ไม่กินเห็ดโคน แล้วทำไมล่ะ

00:26:08.720 --> 00:26:10.240 align:center
พี่ดูน้ากุ้ยสิ

00:26:10.320 --> 00:26:12.120 align:center
ปากไม่มีหูรูดจริงๆ

00:26:12.200 --> 00:26:14.320 align:center
ตัวเองพูดอะไร กลับจำไม่ได้เลยสักอย่าง

00:26:14.400 --> 00:26:16.520 align:center
น้าเป่าผิงก็ไม่ใช่ย่อยๆ นะ

00:26:16.600 --> 00:26:17.640 align:center
เอะอะก็พูดว่า

00:26:17.720 --> 00:26:19.120 align:center
อย่าทำอย่างเซี่ยเฉียง

00:26:19.200 --> 00:26:20.040 align:center
ไปขโมยของจนติดคุก

00:26:20.720 --> 00:26:23.640 align:center
ใช่ แม่พูดทีไร ฉันก็ว่าทุกครั้ง

00:26:23.720 --> 00:26:25.960 align:center
ในใจน้าเฟิ่งจะทุกข์ใจแค่ไหน ว่าไหม

00:26:26.960 --> 00:26:28.920 align:center
ตัวอย่างที่ไม่ดีในสายตาของพวกเขา

00:26:29.000 --> 00:26:30.200 align:center
ก็มีแต่เซี่ยเฉียงไม่ใช่เหรอ

00:26:32.520 --> 00:26:34.200 align:center
แต่ว่า

00:26:34.280 --> 00:26:37.080 align:center
ฉันคิดว่า น้าเฟิ่งก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะ

00:26:37.160 --> 00:26:38.760 align:center
น้ากุ้ยส่งเห็ดมาให้

00:26:38.840 --> 00:26:39.760 align:center
เธอไม่กินก็ยังพาลโมโหใส่เขาอีก

00:26:40.800 --> 00:26:42.640 align:center
ไม่กินก็เรื่องของคุณ ใช่ไหมล่ะ

00:26:42.720 --> 00:26:45.200 align:center
คนอื่นเอามาให้ ก็ถือเป็นน้ำใจ

00:26:45.880 --> 00:26:47.160 align:center
น้ากุ้ยนี่จริงๆ เลย

00:26:47.240 --> 00:26:48.840 align:center
ชอบทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ

00:26:50.120 --> 00:26:51.240 align:center
หมายความว่ายังไงคะ

00:26:52.280 --> 00:26:54.680 align:center
เธอรู้ใช่ไหมว่า เมื่อก่อนน้าเฟิ่งเคยมีลูกสาว

00:26:54.760 --> 00:26:57.160 align:center
ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ

00:26:57.240 --> 00:26:58.720 align:center
ได้ยินว่าหลายปีก่อน

00:26:58.800 --> 00:27:01.760 align:center
เธอกับเพื่อนนอกชุมชน
ขึ้นไปเก็บเชอร์รี่ป่าบนภูเขา

00:27:01.840 --> 00:27:03.280 align:center
ไม่ทันระวังตกคูน้ำใช่ไหม

00:27:03.360 --> 00:27:05.480 align:center
ใช่ พวกเขาขึ้นไปเก็บเชอร์รี่ป่า

00:27:05.560 --> 00:27:07.600 align:center
แต่ที่อาอวิ๋นตกลงไปน่ะ

00:27:07.680 --> 00:27:10.400 align:center
เป็นเพราะเธอเห็นเห็ดในนั้น
เลยอยากลงไปเก็บ

00:27:10.480 --> 00:27:12.520 align:center
แต่วันนั้นฝนตก ดินคลายตัว

00:27:12.600 --> 00:27:13.560 align:center
เธอเลยตกลงไป

00:27:14.280 --> 00:27:16.720 align:center
แต่คนในหมู่บ้านน่ะ รู้แค่ว่า เธอไปเก็บเชอร์รี่ป่า

00:27:16.800 --> 00:27:18.280 align:center
ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเพราะลงไปเก็บเห็ด

00:27:18.360 --> 00:27:21.080 align:center
เพื่อนที่ไปกับอาอวิ๋น
เป็นคนบอกกับที่บ้านของน้าเฟิ่ง

00:27:21.160 --> 00:27:22.880 align:center
ว่าเธออยากเก็บเห็ดไปขาย

00:27:22.960 --> 00:27:24.160 align:center
เพราะอยากแบ่งเบาภาระที่บ้าน

00:27:28.640 --> 00:27:29.680 align:center
แต่ว่า

00:27:30.200 --> 00:27:32.440 align:center
น้ากุ้ยสนิทกับน้าเฟิ่งขนาดนั้น

00:27:32.520 --> 00:27:34.000 align:center
เธอไม่รู้เรื่องนี้เหรอ

00:27:34.600 --> 00:27:35.840 align:center
น้าเฟิ่งเป็นคนหัวแข็ง

00:27:35.920 --> 00:27:37.800 align:center
เธอไม่พูด คนอื่นก็ไม่มีมีทางรู้หรอก

00:27:37.880 --> 00:27:39.280 align:center
แล้วพี่รู้ได้ยังไง

00:27:39.800 --> 00:27:42.160 align:center
- เซี่ยเฉียงบอกฉันน่ะสิ
- จริงด้วย

00:27:42.240 --> 00:27:43.520 align:center
พี่กับเซี่ยเฉียงโตมาด้วยกัน

00:27:44.560 --> 00:27:45.880 align:center
เธอไปยกซาลาเปาออกมาหน่อย

00:27:45.960 --> 00:27:46.800 align:center
ฉันจะทำโจ๊ก

00:27:46.880 --> 00:27:48.040 align:center
สุกแล้วเหรอ

00:27:54.080 --> 00:27:55.920 align:center
ตอนเย็นข้างนอกอากาศเย็น

00:27:56.000 --> 00:27:57.680 align:center
พวกคุณพักผ่อนอยู่ในห้องเถอะ

00:27:58.880 --> 00:28:00.200 align:center
สองวันนี้พักผ่อนเยอะๆ

00:28:00.280 --> 00:28:01.440 align:center
พักท้องสักหน่อย

00:28:04.960 --> 00:28:06.760 align:center
ต้าม่าย ยังปวดท้องอยู่ไหม

00:28:08.000 --> 00:28:09.320 align:center
ดีขึ้นมากแล้วค่ะ

00:28:09.960 --> 00:28:12.000 align:center
ขอบคุณมากนะคะ ต้องทำให้พวกคุณเดือดร้อนเลย

00:28:12.640 --> 00:28:14.120 align:center
อย่าพูดแบบนี้เลย

00:28:14.200 --> 00:28:15.800 align:center
พึ่งพากัน

00:28:15.880 --> 00:28:17.200 align:center
ถึงจะเรียกว่าเพื่อน

00:28:17.280 --> 00:28:18.880 align:center
ถ้าไม่พึ่งพากันเลย ก็เป็นคนแปลกหน้า

00:28:18.960 --> 00:28:19.880 align:center
ใช่ไหม

00:28:21.440 --> 00:28:22.680 align:center
ฉันกลับมาแล้ว

00:28:22.760 --> 00:28:23.960 align:center
มีข้าวของฉันไหม

00:28:24.040 --> 00:28:25.240 align:center
- มีๆ
- เดี๋ยวฉันไปเอาถ้วยมาให้

00:28:25.320 --> 00:28:26.600 align:center
มาๆ นั่งๆ

00:28:29.040 --> 00:28:30.960 align:center
ฉันหิวจนกระเพาะจะทะลุอยู่แล้ว

00:28:31.480 --> 00:28:33.480 align:center
ตอนเที่ยงกินคุกกี้ไปนิดเดียว

00:28:33.560 --> 00:28:35.800 align:center
สุดเหวี่ยงไปเลยวันนี้

00:28:35.880 --> 00:28:37.480 align:center
เวลาที่ร้านคนไม่พอทีไร

00:28:37.560 --> 00:28:38.920 align:center
ลูกค้าเยอะทุกที

00:28:39.520 --> 00:28:40.840 align:center
วันนี้ที่ร้านมีลูกค้าเยอะเหรอ

00:28:41.800 --> 00:28:43.480 align:center
มีนักเรียนคณะศิลปกรรมกลุ่มนึงมาสเก็ตช์ภาพ

00:28:43.560 --> 00:28:45.400 align:center
บอกว่าชุดของยายซิ่วอิง

00:28:45.480 --> 00:28:47.160 align:center
สวยมาก จะลากแกไปเป็นแบบให้ได้

00:28:47.240 --> 00:28:49.040 align:center
วาดตลอดทั้งบ่ายเลย

00:28:49.120 --> 00:28:50.680 align:center
เสี่ยวชุนไม่ได้เข้าร้านเหรอ

00:28:51.320 --> 00:28:53.600 align:center
ฉันไปทำงานแทนฉู่ฉู่ที่โกดัง

00:28:53.680 --> 00:28:55.800 align:center
คุณยายไฉ่อวิ๋นพาฉู่ฉู่ไปเซี่ยกวน

00:28:55.880 --> 00:28:57.600 align:center
ไปฉลองวันเกิดให้ทวดน่ะ

00:28:58.240 --> 00:29:00.560 align:center
คุณยายไฉ่อวิ๋นอายุก็มากแล้ว

00:29:00.640 --> 00:29:02.120 align:center
แม่แกยังมีชีวิตอยู่เหรอ

00:29:03.320 --> 00:29:04.680 align:center
อายุ 96 ปีแล้ว

00:29:04.760 --> 00:29:07.000 align:center
แค่เล่นไพ่ ชนะได้เงินไม่กี่หยวน

00:29:07.080 --> 00:29:08.200 align:center
ก็ดีใจแทบแย่แล้ว

00:29:08.280 --> 00:29:10.280 align:center
แถมยังซื้อขนมให้คุณยายไฉ่อวิ๋นอีก

00:29:11.000 --> 00:29:12.200 align:center
ฉันจะเล่าอะไรให้ฟัง

00:29:12.280 --> 00:29:14.480 align:center
แม้ว่าคุณยายไฉ่อวิ๋น อายุ 70 ปีแล้ว

00:29:14.560 --> 00:29:15.480 align:center
แต่แกน่ะ

00:29:15.560 --> 00:29:16.640 align:center
มีพี่ชายถึงสามคนเลยนะ

00:29:16.720 --> 00:29:20.000 align:center
แกเป็นลูกสาวคนเล็ก คนโปรดของบ้าน

00:29:20.680 --> 00:29:23.760 align:center
เมื่อไรก็ตามที่พี่ชายแกมีของอร่อย

00:29:23.840 --> 00:29:26.040 align:center
พวกเขาก็จะให้ลูกส่งมาให้คุณยายไฉ่อวิ๋น

00:29:26.120 --> 00:29:28.640 align:center
มีความสุขน่าดูเลย

00:29:28.720 --> 00:29:30.960 align:center
อายุ 70 แล้ว ยังมีแม่ พี่ชายคอยเอาใจ

00:29:31.040 --> 00:29:32.320 align:center
ใช่

00:29:32.400 --> 00:29:34.000 align:center
น้าเฟิ่งถึงพูดบ่อยๆ ว่า

00:29:34.080 --> 00:29:35.760 align:center
คุณยายไฉ่อวิ๋นเป็นคนที่โชคดีที่สุด

00:29:35.840 --> 00:29:37.360 align:center
เท่าที่แกเคยพบมา

00:29:37.440 --> 00:29:39.880 align:center
ถ้าเธอมีชีวิตที่โชคดีได้สักครึ่งของคุณยายไฉ่อวิ๋น

00:29:39.960 --> 00:29:41.880 align:center
เธอจะจุดธูป โขกหัว สวดอมิตาพุทธทุกวันเลย

00:29:41.960 --> 00:29:43.480 align:center
ชีวิตของน้าเฟิ่งไม่ราบรื่นเหรอ

00:29:45.240 --> 00:29:46.680 align:center
ชีวิตของเธอโชคไม่ค่อยดีน่ะ

00:29:48.800 --> 00:29:50.800 align:center
พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกหรอก

00:29:50.880 --> 00:29:52.680 align:center
คนเราน่ะ ถ้าไม่อยู่จนถึงวันสุดท้าย

00:29:52.760 --> 00:29:54.400 align:center
ก็ไม่รู้หรอกว่าบทสรุปจะเป็นยังไง

00:29:55.200 --> 00:29:57.320 align:center
น้าเฟิ่งกับลุงชางน่ะ อายุยังไม่มาก

00:29:57.400 --> 00:29:58.280 align:center
เดี๋ยวเซี่ยเฉียงก็ออกมาแล้ว

00:30:00.000 --> 00:30:01.200 align:center
วันดีๆ ยังรออยู่

00:30:01.720 --> 00:30:02.800 align:center
ออกมาเหรอ

00:30:03.400 --> 00:30:04.560 align:center
ลูกชายเธอติดคุกเหรอ

00:30:08.720 --> 00:30:11.120 align:center
คืออย่างนี้นะ เซี่ยเฉียงลูกชายแกน่ะ

00:30:11.200 --> 00:30:14.440 align:center
เป็นเพื่อนสนิทกับพี่ และพี่กว้านจวิน

00:30:14.520 --> 00:30:16.040 align:center
หลังเรียนจบม.ปลาย

00:30:16.120 --> 00:30:18.720 align:center
เขาก็ไม่ได้เรียนต่อ น้าเฟิ่งให้เขาเรียนต่อ

00:30:19.240 --> 00:30:20.120 align:center
แต่เขาไม่ฟัง

00:30:20.200 --> 00:30:22.920 align:center
ต่อมาก็ไปทำงานชั่วคราวที่บริษัทที่หนึ่ง

00:30:23.000 --> 00:30:24.640 align:center
ช่วยเจ้าของดูแลโกดัง

00:30:24.720 --> 00:30:27.960 align:center
ตอนนั้นน่ะ เขาไปคบกับพวกคนงานขี้เกียจ

00:30:28.040 --> 00:30:31.280 align:center
ดื่มเหล้า ก่อเรื่องทุกวัน สาบานเป็นพี่น้องกัน

00:30:31.360 --> 00:30:34.360 align:center
คนพวกนี้รู้ว่าเซี่ยเฉียงทำงานในโกดัง

00:30:34.440 --> 00:30:38.640 align:center
ก็ยุให้เขาขโมยเหล็กเส้นกับสายเคเบิลในโกดัง

00:30:38.720 --> 00:30:40.520 align:center
จากนั้นก็เอาไปชั่งกิโลขายต่อ

00:30:41.280 --> 00:30:42.880 align:center
ฉันจำได้ว่าตอนนั้น

00:30:43.640 --> 00:30:44.720 align:center
น่าจะขาย

00:30:45.400 --> 00:30:46.360 align:center
ได้หลายหมื่นหยวนทีเดียว

00:30:46.440 --> 00:30:47.800 align:center
แต่ความจริงแล้ว

00:30:47.880 --> 00:30:49.400 align:center
ของพวกนั้นขายได้หลายแสนหยวน

00:30:50.320 --> 00:30:51.760 align:center
ขโมยอยู่หนึ่งปีกว่า

00:30:51.840 --> 00:30:52.800 align:center
จนถูกจับได้

00:30:54.360 --> 00:30:56.120 align:center
โง่เกินไปแล้ว

00:30:58.320 --> 00:31:01.400 align:center
ก็แค่หลงผิดน่ะ

00:31:01.480 --> 00:31:03.600 align:center
ตอนนั้นพวกเขาพูดว่า

00:31:03.680 --> 00:31:06.120 align:center
ถ้าคืนเงินจะลดโทษให้

00:31:06.200 --> 00:31:08.200 align:center
น้าเฟิ่งกับลุงชางก็เลย

00:31:08.280 --> 00:31:10.680 align:center
ยืมเงินคนในชุมชนไปทั่ว

00:31:10.760 --> 00:31:12.480 align:center
จนเป็นเป็นหนี้บุญคุณคนมากมาย

00:31:13.360 --> 00:31:16.160 align:center
ตอนนี้พวกเขาใช้เงินประหยัดมาก

00:31:16.240 --> 00:31:18.360 align:center
แทบจะทำงานตลอด 24 ชั่วโมง

00:31:19.200 --> 00:31:20.440 align:center
ไม่ใช่แค่ทำนา

00:31:20.520 --> 00:31:21.880 align:center
แต่ยังทำไร่ทำสวนด้วย

00:31:21.960 --> 00:31:24.720 align:center
พอหมดฤดูทำนา ก็สานกระบุง ทำไม้กวาด

00:31:24.800 --> 00:31:25.840 align:center
ลำบากมากจริงๆ

00:31:28.360 --> 00:31:29.560 align:center
เลิกพูดเรื่องพวกนี้เถอะ

00:31:29.640 --> 00:31:30.640 align:center
กินข้าวดีกว่า

00:31:30.720 --> 00:31:31.800 align:center
เดี๋ยวอาหารไม่ย่อย

00:31:31.880 --> 00:31:33.840 align:center
ซาลาเปาอร่อยมาก

00:31:35.000 --> 00:31:36.320 align:center
ผมทำไส้ ย่าเป็นคนห่อน่ะ

00:31:37.480 --> 00:31:38.640 align:center
ฉันต้องกินเยอะหน่อย

00:31:38.720 --> 00:31:40.560 align:center
พรุ่งนี้พวกเขาจะมาสเก็ตซ์ภาพที่ร้านอีก

00:31:41.080 --> 00:31:42.840 align:center
ฉันหายดีแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปร้าน

00:31:44.120 --> 00:31:44.960 align:center
คุณไม่ต้องไปหรอก

00:31:45.040 --> 00:31:46.360 align:center
พักผ่อนเยอะๆ เถอะ

00:31:46.440 --> 00:31:47.760 align:center
ฉันหายแล้ว

00:31:48.440 --> 00:31:49.680 align:center
ต้าม่ายหนักกว่าฉันอีก

00:31:52.160 --> 00:31:55.960 align:center
โชคดีที่ฉันเขียนบท
สามพันตัวก่อนที่อาการจะกำเริบ

00:31:57.280 --> 00:31:58.720 align:center
เขียนบทสำคัญกว่าชีวิตอีกเหรอ

00:32:00.200 --> 00:32:01.520 align:center
ตราบใดที่มีชีวิตอยู่

00:32:01.600 --> 00:32:02.720 align:center
ก็ต้องลงตอนใหม่

00:32:04.800 --> 00:32:06.120 align:center
ทำไมฉันเหนื่อยขนาดนี้

00:32:09.240 --> 00:32:10.320 align:center
กินไม่ไหวแล้ว

00:32:14.400 --> 00:32:15.440 align:center
มากินข้าวก่อนเถอะ

00:32:16.200 --> 00:32:17.120 align:center
ได้

00:32:23.960 --> 00:32:25.320 align:center
ชักหิวขึ้นมาแล้วสิ

00:32:39.040 --> 00:32:40.960 align:center
หลังคาห้องครัวน่ะ ไม่ซ่อมก็ไม่ไหวแล้ว

00:32:41.040 --> 00:32:42.520 align:center
ดินตกมาแล้วเนี่ย

00:32:43.240 --> 00:32:46.360 align:center
งั้นต้องรอเก็บบ๊วยก่อน ค่อยว่ากัน

00:32:49.640 --> 00:32:50.560 align:center
ตอนกิน

00:32:50.640 --> 00:32:51.600 align:center
ระวังหน่อยแล้วกัน

00:33:08.960 --> 00:33:10.840 align:center
“สัญญาของเรา”

00:33:12.040 --> 00:33:14.600 align:center
“ของอร่อย เรื่องที่สนุก“

00:33:15.120 --> 00:33:17.280 align:center
“คนที่ชอบ แล้วแต่ดวงเถอะ”

00:33:18.320 --> 00:33:19.520 align:center
หมายความว่ายังไง

00:33:35.680 --> 00:33:37.640 align:center
(เสี่ยวเฮยเท่สุดๆ)

00:33:44.000 --> 00:33:45.560 align:center
(คนที่ชอบ แล้วแต่ดวงแล้วกัน)

00:34:39.480 --> 00:34:43.159 align:center
ไม่อยากให้คุณไปเลย เวลาผ่านไปเร็วมาก

00:34:43.679 --> 00:34:46.199 align:center
ไม่เป็นไรนะ ฉันไปทำงานที่ฉางซาบ่อย

00:34:46.719 --> 00:34:49.080 align:center
ถ้าฉันไปเมื่อไร คุณต้องเลี้ยงข้าวดีๆ ฉันสักมื้อนะ

00:34:49.159 --> 00:34:50.639 align:center
ไม่มีปัญหาเลย

00:34:50.719 --> 00:34:53.239 align:center
ถ้าคุณไป ฉันจะเลี้ยงคุณทุกอย่างเลย

00:34:53.320 --> 00:34:54.719 align:center
ได้เลย

00:34:54.800 --> 00:34:56.120 align:center
แล้วคุณกลับไปเมื่อไร

00:35:05.400 --> 00:35:06.760 align:center
อีกครึ่งเดือนเหรอ

00:35:07.720 --> 00:35:08.800 align:center
เร็วจัง

00:35:09.760 --> 00:35:10.640 align:center
ยังไม่อยากไปล่ะสิ

00:35:14.600 --> 00:35:16.040 align:center
ที่จริงแล้ว

00:35:16.120 --> 00:35:17.920 align:center
ทุกคนดีกับคุณมากจริงๆ นะ

00:35:22.160 --> 00:35:23.360 align:center
ฉันรู้

00:35:25.000 --> 00:35:26.160 align:center
แล้วก็

00:35:26.240 --> 00:35:27.880 align:center
ยังมีเรื่องที่คุณยังไม่รู้ด้วยนะ

00:35:34.160 --> 00:35:35.240 align:center
ให้ช่วยต้าม่ายเหรอ

00:35:37.080 --> 00:35:40.480 align:center
ช่วงนี้ต้าม่าย คิดจะเลิกเขียนนิยาย
ไปหางานทำอื่นบ่อยๆ

00:35:40.560 --> 00:35:42.160 align:center
ที่จริง เรามองออกกันหมด

00:35:42.240 --> 00:35:43.560 align:center
ว่าเธอเจ็บปวด และสับสนมาก

00:35:44.160 --> 00:35:46.080 align:center
เพราะเธอยังชอบเขียนนิยายอยู่

00:35:47.200 --> 00:35:49.760 align:center
ฉันในฐานะเพื่อน ก็ไม่อยากนิ่งดูดาย

00:35:49.840 --> 00:35:51.320 align:center
อยากลองผลักดันเธอดู

00:35:51.400 --> 00:35:54.000 align:center
แล้วจะให้ฉันทำอะไรบ้าง

00:35:55.800 --> 00:35:57.920 align:center
ปกติแล้ว ต้าม่ายชอบอยู่แต่ในห้องมาก

00:35:58.000 --> 00:36:00.320 align:center
นอนไม่เป็นเวลา หักโหมทุกวัน

00:36:00.400 --> 00:36:03.640 align:center
ยิ่งตอนเธอเขียนไม่ออก ก็ยิ่งเก็บตัวในห้อง

00:36:03.720 --> 00:36:04.840 align:center
สภาพจิตใจ ก็ยิ่งแย่

00:36:05.600 --> 00:36:06.760 align:center
ฉันเลยคิดว่า

00:36:06.840 --> 00:36:08.600 align:center
พวกคุณสองคนเป็นนักประพันธ์เหมือนกัน

00:36:08.680 --> 00:36:10.280 align:center
น่าจะคุยกันได้ง่าย

00:36:10.360 --> 00:36:12.320 align:center
คุณลองให้กำลังใจเขาเยอะๆ ก็ได้ค่ะ

00:36:13.240 --> 00:36:15.520 align:center
อย่างน้อยก็ให้เขาออกมารับแดดบ้าง

00:36:15.600 --> 00:36:16.960 align:center
สุขภาพจะได้ดีขึ้น

00:36:17.040 --> 00:36:18.960 align:center
เรื่องนี้ไม่มีปัญหาหรอก

00:36:20.480 --> 00:36:22.440 align:center
พอดีฉันก็มีเรื่องให้ต้าม่ายช่วยเหมือนกัน

00:36:23.000 --> 00:36:25.440 align:center
แต่เขามีความสามารถขนาดนี้ ทำไมจะเลิกเขียน

00:36:25.520 --> 00:36:27.920 align:center
ใช่ไหมคะ คุณก็คิดเหมือนกันสินะ

00:36:28.000 --> 00:36:30.120 align:center
ต้าม่ายของเรา เขียนดีเป็นเรื่องจริง

00:36:30.200 --> 00:36:31.960 align:center
คอมเมนต์พวกนั้น มันโอเวอร์เกินไป

00:36:32.040 --> 00:36:33.680 align:center
อะไรคือไม่หวานสักนิด

00:36:34.520 --> 00:36:37.360 align:center
นิยายสืบสวน จะให้หวานกับผีน่ะสิ

00:36:37.440 --> 00:36:38.680 align:center
ยังมีอีกนะว่า

00:36:39.200 --> 00:36:42.000 align:center
นางเอกคบกับแฟนมาห้าปี น่าขยะแขยงมาก

00:36:42.600 --> 00:36:44.040 align:center
ฉันละโมโหจริงๆ

00:36:44.120 --> 00:36:45.800 align:center
แถมยังว่านักเขียนอีก

00:36:45.880 --> 00:36:48.440 align:center
พวกเขาหาว่า นักเขียนเรื่องนี้
ต้องมีปัญหาทางจิตใจแน่ ๆ

00:36:48.520 --> 00:36:50.240 align:center
นี่มันอะไรกันก็ไม่รู้

00:36:50.760 --> 00:36:52.960 align:center
คอมเม้นต์พวกนี้ อย่าไปใส่ใจมันมาก

00:36:54.760 --> 00:36:57.680 align:center
ยังไงฉันกับหงโต้วก็คิดว่า
เรื่องที่เธอเขียนดีจริงๆ

00:36:58.600 --> 00:36:59.720 align:center
คุณต้องไปอ่านดูนะ

00:36:59.800 --> 00:37:01.400 align:center
ต้องไปอ่านให้ได้จริงๆ

00:37:01.480 --> 00:37:02.600 align:center
ได้

00:37:04.000 --> 00:37:05.080 align:center
จริงสิ

00:37:05.160 --> 00:37:06.000 align:center
ฉัน

00:37:06.080 --> 00:37:10.520 align:center
ฉันต้องไปขออนุญาต
จากต้าม่ายก่อนถึงจะส่งลิงก์ให้คุณได้

00:37:11.040 --> 00:37:12.240 align:center
ฉันขอถามเขาก่อนนะ

00:37:12.320 --> 00:37:14.080 align:center
ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปถามเองก็ได้

00:37:15.160 --> 00:37:17.280 align:center
งั้นคุณอย่าลืมบอกเขานะว่า

00:37:17.360 --> 00:37:20.680 align:center
คุณชอบอ่านนิยายสืบสวนปนโรแมนติกมากๆ

00:37:21.280 --> 00:37:22.120 align:center
ได้

00:37:23.720 --> 00:37:24.560 align:center
ต้าม่าย

00:37:25.080 --> 00:37:27.840 align:center
เวลาเราเจอปัญหา อย่าแบกรับอยู่คนเดียว

00:37:27.920 --> 00:37:30.400 align:center
บางครั้งลองพึ่งพาเพื่อนบ้างก็ได้

00:37:57.840 --> 00:37:58.840 align:center
หงโต้ว

00:37:59.600 --> 00:38:00.480 align:center
หงโต้ว

00:38:01.000 --> 00:38:02.840 align:center
- คุณตื่นหรือยัง
- แป๊บนึงนะ

00:38:02.920 --> 00:38:04.080 align:center
ได้ๆ

00:38:08.120 --> 00:38:08.960 align:center
มีอะไรเหรอ

00:38:09.040 --> 00:38:10.600 align:center
ต้าม่ายตอบคอมเม้นต์ฉันเเล้ว

00:38:10.680 --> 00:38:11.720 align:center
เดี๋ยวฉันอ่านให้ฟังนะ

00:38:12.240 --> 00:38:14.200 align:center
ฉันได้อ่านคอมเม้นต์ทั้งหมดของคุณแล้ว

00:38:14.280 --> 00:38:16.520 align:center
กำลังใจและแรงสนับสนุนของคุณ สำคัญต่อฉันมาก

00:38:16.600 --> 00:38:19.520 align:center
ฉันจะพยายามต่อไป รักคุณนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

00:38:20.520 --> 00:38:22.440 align:center
มาเรียกแต่เช้า ฉันนึกว่ามีเรื่องอะไร

00:38:22.520 --> 00:38:23.920 align:center
คอมเม้นต์ของคุณก็ตอบนะ

00:38:24.000 --> 00:38:26.440 align:center
บัญชีอื่นๆ ที่ฉันสมัคร เขาก็ตอบหมดเลย

00:38:26.520 --> 00:38:28.640 align:center
เขาไม่ได้อ่านคอมเม้นต์มานาน

00:38:28.720 --> 00:38:30.040 align:center
ตอนนี้กลับมาอ่านแล้ว

00:38:30.120 --> 00:38:32.000 align:center
แถมเมื่อวานเพิ่งลงตอนใหม่ด้วย

00:38:33.600 --> 00:38:34.920 align:center
ความพยายามของเธอได้ผลจริงๆ

00:38:35.760 --> 00:38:38.200 align:center
ต่อไปนี้ เราก็เป็นนักอ่าน
ที่จงรักภักดีที่สุดของต้าม่าย

00:38:38.280 --> 00:38:40.080 align:center
พวกเราจะต้องแอบปกป้องเธอไปด้วยกัน

00:38:48.560 --> 00:38:49.400 align:center
ต้าม่าย

00:38:50.760 --> 00:38:51.920 align:center
ไง อรุณสวัสดิ์

00:38:52.520 --> 00:38:54.080 align:center
- อรุณสวัสดิ์
- อรุณสวัสดิ์

00:38:55.000 --> 00:38:57.360 align:center
ฉันโต้รุ่ง ไม่ได้นอนอีกแล้ว

00:38:58.640 --> 00:39:00.440 align:center
เขียนราบรื่นดีไหม

00:39:01.680 --> 00:39:02.640 align:center
เขียนไม่ออก

00:39:03.280 --> 00:39:04.880 align:center
ทำไมเขียนไม่ออกล่ะ

00:39:07.320 --> 00:39:10.720 align:center
เพราะการเขียนงานต้องประกอบไปด้วย

00:39:10.800 --> 00:39:13.480 align:center
ความสงสัยในตัวเอง น้ำตา
แห่งค่ำคืนที่นั่งโง่ๆ มานับไม่ถ้วน

00:39:13.560 --> 00:39:15.560 align:center
และแสงแห่งแรงบันดาลใจที่แวบเข้ามาครั้งคราว

00:39:17.120 --> 00:39:19.120 align:center
ถูกต้องทุกอย่าง

00:39:20.840 --> 00:39:22.120 align:center
อาจารย์หู

00:39:22.200 --> 00:39:23.600 align:center
นายเขียนออกหรือยัง

00:39:24.440 --> 00:39:26.760 align:center
- เขียนไม่ออกสักนิด
- เขาไหวไหมเนี่ย

00:39:27.360 --> 00:39:29.800 align:center
ฉันก็เหมือนกัน

00:39:54.920 --> 00:39:55.840 align:center
ลุงชาง

00:39:56.560 --> 00:39:57.440 align:center
ลุงชาง

00:40:03.080 --> 00:40:04.360 align:center
โรงพยาบาลอู่หยวนใช่ไหม

00:40:04.880 --> 00:40:07.640 align:center
ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้
จะไปเดี๋ยวนี้แหละ ฉันไปแล้ว

00:40:07.720 --> 00:40:09.240 align:center
น้าเฟิ่ง เกิดอะไรขึ้นคะ

00:40:09.320 --> 00:40:11.040 align:center
ตาเฒ่าเป็นลมไปแล้ว

00:40:11.120 --> 00:40:12.240 align:center
ฉันต้องกลับบ้าน

00:40:12.320 --> 00:40:13.320 align:center
ไปเอาบัตรประชาชนกับเงิน

00:40:13.400 --> 00:40:15.640 align:center
- โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน
- นี่ค่ะๆ

00:40:16.320 --> 00:40:17.880 align:center
น้าเฟิ่ง ใจเย็นๆ นะคะ

00:40:18.400 --> 00:40:20.440 align:center
- คงไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ
- เป็นลมไปได้ยังไง

00:40:22.360 --> 00:40:24.320 align:center
- เขาเป็นลมได้ยังไง
- ฉันมา

00:40:27.560 --> 00:40:29.200 align:center
อวดดีจริงๆ

00:40:29.280 --> 00:40:30.920 align:center
ฉันไม่ได้มาหาเธอสักหน่อย

00:40:31.520 --> 00:40:32.960 align:center
ฉันมาหาเป่าผิง

00:40:34.040 --> 00:40:35.120 align:center
ฉู่ฉู่

00:40:35.720 --> 00:40:37.880 align:center
น้ากุ้ย ลุงชางเป็นลม

00:40:37.960 --> 00:40:39.080 align:center
น้าเฟิ่งตกใจมาก

00:40:39.160 --> 00:40:40.600 align:center
เธอไปคนเดียว จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ

00:40:40.680 --> 00:40:41.720 align:center
เป็นลมเหรอ

00:40:42.320 --> 00:40:43.280 align:center
จะเป็นไปได้ยังไง

00:40:44.120 --> 00:40:45.320 align:center
ไม่เป็นไรๆ

00:40:45.400 --> 00:40:46.560 align:center
ฉันจะไปดู

00:40:46.640 --> 00:40:48.560 align:center
เอานี่ให้เป่าผิงด้วย อีกส่วนให้อาเฟิ่งนะ

00:40:48.640 --> 00:40:49.480 align:center
ค่ะๆ

00:40:49.560 --> 00:40:51.480 align:center
- อาขับระวังๆ นะคะ
- ได้ๆ

00:41:00.440 --> 00:41:03.480 align:center
อาเฟิ่งๆ

00:41:04.760 --> 00:41:06.400 align:center
รีบขึ้นรถ ขึ้นรถๆ

00:41:06.480 --> 00:41:08.720 align:center
- เดี๋ยวฉันไปส่งที่โรงพยาบาล
- ฉันจะไปโรงพยาบาลอู่หยวน

00:41:08.800 --> 00:41:10.960 align:center
- ตาเฒ่าเป็นลม รีบหน่อยนะ
- ฉันรู้แล้ว

00:41:11.040 --> 00:41:12.560 align:center
เธอนั่งดีๆ นะ นั่งดีๆ

00:41:17.120 --> 00:41:18.680 align:center
นี่ร้ายแรงรึเปล่า

00:41:18.760 --> 00:41:20.240 align:center
ฉันตกใจแทบแย่

00:41:20.320 --> 00:41:21.240 align:center
อาเหยา

00:41:22.120 --> 00:41:23.960 align:center
- น้าเฟิ่ง น้ากุ้ย
- ตาเฒ่าเป็นยังไงบ้าง

00:41:24.040 --> 00:41:25.160 align:center
ลุงอาชางปลอดภัยแล้วครับ

00:41:25.240 --> 00:41:27.400 align:center
- ฟื้นแล้ว ให้น้ำเกลืออยู่ข้างใน
- อ้อ

00:41:30.120 --> 00:41:31.320 align:center
คุณเป็นยังไงบ้าง

00:41:31.400 --> 00:41:32.280 align:center
ผมไม่เป็นไร

00:41:32.920 --> 00:41:34.000 align:center
อาเหยา

00:41:34.080 --> 00:41:35.840 align:center
ลุงชางเป็นลม

00:41:35.920 --> 00:41:37.000 align:center
หมอว่าไงบ้าง

00:41:37.080 --> 00:41:38.400 align:center
ขาดสารอาหาร เลือดเลยจาง

00:41:38.480 --> 00:41:40.240 align:center
ค่าฮีโมโกลบินได้มีแค่ 70 กรัม

00:41:40.320 --> 00:41:41.520 align:center
หนักมากไหม

00:41:42.120 --> 00:41:44.480 align:center
- ก็หนักอยู่ครับ
- หนักมากเลยแหละ

00:41:45.080 --> 00:41:47.200 align:center
ถ้าผมไม่ได้ผ่านมาเห็นพอดี

00:41:47.280 --> 00:41:49.560 align:center
คิดดูสิ ถ้าเขาอยู่ตรงนั้น
จะกลายเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหน

00:41:49.640 --> 00:41:51.440 align:center
จริงครับ ต้องขอบคุณพี่เหล่าเอ้อร์

00:41:52.160 --> 00:41:53.640 align:center
ดีแล้วๆ

00:41:53.720 --> 00:41:54.720 align:center
เรื่องเล็ก

00:41:55.320 --> 00:41:56.920 align:center
อาเหยา งั้น

00:41:57.480 --> 00:41:59.080 align:center
- ฉันไปก่อนนะ
- ครับ

00:41:59.160 --> 00:42:00.560 align:center
- ผมไปล่ะ
- กลับดีๆ ครับ

00:42:03.960 --> 00:42:05.080 align:center
ไม่ต้องห่วงหรอก

00:42:05.160 --> 00:42:06.560 align:center
ฉันตกใจแทบแย่

00:42:08.600 --> 00:42:09.520 align:center
อาเหยา

00:42:10.320 --> 00:42:12.240 align:center
เธอคอยอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ ฉันก็จะกลับเหมือนกัน

00:42:12.320 --> 00:42:13.640 align:center
น้าไม่เข้าไปเยี่ยมเหรอครับ

00:42:16.520 --> 00:42:18.040 align:center
ฉันไม่ได้เอาของอะไรติดไม้ติดมือมาเลย

00:42:18.120 --> 00:42:19.080 align:center
ทำตัวไม่ถูกน่ะ

00:42:19.680 --> 00:42:21.040 align:center
เธอดูไปนะ ฉันไปล่ะ

00:42:25.240 --> 00:42:28.080 align:center
- อากุ้ยกับพ่อของเสี่ยวฉินล่ะ
- กลับไปแล้วครับ

00:42:28.680 --> 00:42:29.720 align:center
ไปแล้วเหรอ

00:42:29.800 --> 00:42:32.000 align:center
หมอบอกว่า รอลุงอาชางดีขึ้นก่อน

00:42:32.080 --> 00:42:33.440 align:center
ต้องพาเขาไปตรวจร่างกาย

00:42:33.520 --> 00:42:34.800 align:center
ที่โรงพยาบาลใหญ่ในเมือง

00:42:35.400 --> 00:42:37.080 align:center
แล้วโลหิตจางต้องบำรุงไหม

00:42:37.160 --> 00:42:38.720 align:center
ต้องครับ เดี๋ยวผมบอกน้าอีกที

00:42:40.680 --> 00:42:44.600 align:center
ย่าคะ ย่าถอยไปหน่อย
เดี๋ยวน้ำมันกระเด็นโดนย่า

00:42:55.080 --> 00:42:56.160 align:center
พลิก

00:43:10.000 --> 00:43:11.800 align:center
ผัดผักต้องใส่น้ำมันหอย ที่หนูใส่

00:43:11.880 --> 00:43:13.720 align:center
คือซีอิ๋วดำ

00:43:14.240 --> 00:43:15.280 align:center
ไม่เป็นไรค่ะ

00:43:15.360 --> 00:43:17.080 align:center
ที่บ้านหนูก็ทำแบบนี้แหละ

00:43:17.160 --> 00:43:19.120 align:center
ที่บ้านหนูทำแบบนี้เหรอ

00:43:20.600 --> 00:43:22.360 align:center
งั้นก็ใส่เกลือไปหน่อย

00:43:23.360 --> 00:43:24.480 align:center
ค่ะ

00:43:25.200 --> 00:43:26.240 align:center
ใส่นิดเดียว

00:43:28.760 --> 00:43:29.760 align:center
พอไหมคะ

00:43:29.840 --> 00:43:31.080 align:center
อีกหน่อย