- ท่านหม่า - ท่านหม่า
- อาเหยาอยู่ไหม - อยู่ข้างใน ไม่ได้ไปไหนนะ
งั้นคุณไปต่อเถอะ
นี่คือนักพรตที่ทำธุรกิจล้มเหลว ที่พักอยู่ที่บ้านพักคนนั้นเหรอ
ท่านหม่าเขาไม่ได้ออกบวชสักหน่อย
เขาน่าจะอายุ 50 แล้วนะ
เขาอายุ 40 โตกว่าผม 10 ปี
- จริงเหรอ - เขาเป็นประเภทท่านประธานผู้ร่ำรวย
ที่เมื่อก่อนทำงานหนักเกินไปเลยทำให้ดูแก่
ไปเถอะๆ
ส้มนี่ยังต้องย่างอีกหน่อย
ดื่มชาก่อนเถอะ
อาเหยา
เงินลงทุนงวดแรก
น้อยไปนะ
ผมคิดว่าไม่มีปัญหานะ
คุณกำลังทำธุรกิจ
เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะขอให้คุณมีส่วนร่วม
เพื่อที่คุณจะได้แบ่งปันความเสี่ยงด้วย
ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป
ผมต้องขายบ้านของผมแล้ว
คุณยังมีบ้านด้วยเหรอ
บ้านกับอะพาร์ตเมนต์ที่ปักกิ่งคุณขาย เอาไปโปะหนี้หมดแล้วนี่
บ้านที่บ้านเกิดของผม
ในช่วงสองสามปีแรกที่ผมหาเงินได้
ผมซื้ออะพาร์ตเมนต์สองห้องให้พ่อแม่ บนชั้นเดียวกันตรงข้ามห้องในบ้านเกิดผม
เพื่อที่ผมจะได้อาศัยอยู่ใกล้กับพวกเขาเมื่อกลับไป
และมันสะดวกกว่าสำหรับผมที่จะดูแลพวกเขา
ตอนนั้นมันถูกมาก
ตอนนี้ราคาขึ้นสูงแล้ว
งั้นคุณต้องคิดให้ดีๆ นะ
ไม่จำเป็นต้องเตือนคุณ เกี่ยวกับความเสี่ยงของการลงทุนในธุรกิจแล้วนะ
คุณรู้ดีกว่าใคร
ใช่
ผมควรคุยกับพ่อแม่เรื่องนี้ยังไง
โดยไม่รบกวนพวกเขาอีก
ฉันต้องคิดดีๆ
ตอนนี้ยังต้องคิดดีๆ ก่อนเหรอ
เมื่อก่อนใจกล้าบ้าบิ่นขนาดไหน
พ่อแม่ของคุณช่วยกันเก็บเงินมาครึ่งชีวิต
เพื่อซื้ออะพาร์ตเมนต์เล็กๆ ให้คุณในปักกิ่ง
สุดท้ายล่ะ
คุณเองเงินนั้นไปทำธุรกิจ
กับเพื่อนของคุณโดยไม่กะพริบตาเลยด้วยซ้ำ
ก็นะ
ฮีโร่จะไม่พูดถึงความรุ่งโรจน์ในอดีตของตัวเอง
ตอนนั้นผม
เหมือนลูกวัวเพิ่งเกิดใหม่ที่ไม่กลัวเสือ
ไม่รู้ว่าสูงแผ่นดินต่ำ
ตอนนั้นผมโชคดี
ไม่ว่าจะทำธุรกิจอะไรก็ทำเงินได้
ได้เงินแล้ว
ถึงได้กล้าเล่าให้พ่อแม่ฟัง
แต่ว่าตอนนั้นพ่อกับแม่
ภูมิใจในตัวผมมากนะ
พวกญาติๆ กับเพื่อนบ้านรู้กันทั้งนั้น
ว่าลูกชายบ้านเหลาหม่าเป็นเถ้าแก่อยู่ที่ปักกิ่ง
ถึงกับให้พ่อแม่ผมมาคุยกับผม ให้ช่วยหางานให้เด็กพวกนั้น
ตอนนั้น…
ต่อมา
ผมล้มเหลว
กลุ่มคนพวกนี้ก็เรื่องพูดจาเหลวไหล
นินทากันไป
จนรู้ไปถึงหูของพ่อแม่ผม
จริงๆ เลย
ท่านหม่า
ตอนนี้คุณไม่เหมือนเดิมแล้ว
ตอนนี้เริ่มคิดไตร่ตรองความรู้สึกของพ่อแม่แล้ว
แล้วก็เริ่ม
คิดก่อนทำแล้ว
ทิวทัศน์ไกลสุดสายตามองเห็นได้ บนยอดเขาที่เต็มไปด้วยอันตรายเท่านั้น
แต่ผู้สูงส่งนั้นมีหนทางยาวที่สุดที่จะล้มลง
ผมก็เคยเป็นคนที่ล้มลงมาจากยอดนั้น
เจ็บจริงๆ
มันทำให้ผมกลัว
คุณน่ะ
เริ่มแก่แล้ว
เมื่อก่อนคุณเคยเป็นคนหนุ่มที่ประมาท
ตอนที่ผมไม่ลงทุนกับคุณ คุณก็มาชี้จมูกด่าผม
“คุณกล้าลงทุน โดยขาดวิสัยทัศน์และความเด็ดขาด
แบบนี้ได้ยังไง”
ก็…
อย่ามาตบหน้ากันสิ
ทิ้งศักดิ์ศรีไว้ให้ผมบ้าง
ตอนนั้นน่ะ
ใครบ้างไม่เป็นคนหนุ่มที่ประมาท
นั่นเป็นราคาของความเยาว์
รอเดี๋ยว คุณย่า
ธงนี้ต้องเอาวางไว้ตรงนี้ ยังไม่ถึงจุดจบเลย
ฉันทอยได้เลขห้านะ
ไม่ได้เดินเกินนี่
คุณย่า
คุณได้สี่
ไม่ ได้ห้า
ย่าทอยได้เลขสี่
ได้ห้า ไม่สนแล้ว
เครื่องบินของฉันไปถึงจุดหมายแล้ว
เอาถั่วมาๆ
เราต้องจับตาดูดีๆ หน่อยนะ
ตอนนี้คุณย่าไปเรียนเรื่องไม่ดีมาแล้ว
ก็เรียนมาจากคุณแหละ
ตาที่แล้วผมมองผิดจริงๆ
เร็วหน่อยๆ
แค่เล่นเกม
ไม่ต้องโมโหนะ
อีกรอบๆ
จริงๆ แล้ว
หนึ่ง สอง สาม สี่ ชน
คุณย่า เครื่องบินของคุณย่าโดนชนกลับไปอีกแล้ว
เครื่องบินสองลำโดนชนกลับไปหมดเลย
คุณย่า คงไม่ได้โกรธหรอกใช่ไหม
เมื่อกี้ใครพูดนะ
ว่า “แค่เล่นเกม จะมาโกรธไม่ได้หรอกนะ”
คุณย่า เจ็บ เจ็บๆๆ
ตาคุณแล้ว
ท่านหม่า
ผมเพิ่งแต่งเพลง
ตามความชอบของพ่อของเถ้าแก่เซี่ยออกมา
เพิ่งเขียนทำนองเสร็จ
แต่ยังไม่มีเวลาเขียนเนื้อร้อง
คุณเป็นคนแรกที่ผมแชร์ให้ฟังเลยนะ
คุณช่วยฟังหน่อย
อะไรวะเนี่ย ผมมาทำอะไรที่นี่
ผมตกต่ำแล้ว
ไม่ได้
ผมต้องใจเย็นลง
ไม่ได้
ผมต้องขยันอีก
ขุนเขาสู่ขุนเขา ผาสู่ผา
ผึ้งเลือกดอกไม้จากส่วนลึกของภูเขา
เสี่ยวเฮย เจียฮุ่ย
สวัสดี
เพิ่งไปทำงานมาสองวัน
ทำไมกลับมานั่งอีกแล้วล่ะ
แล้วยังทำให้คนอื่นกลัวเพราะตาโตๆ นี่อีก
มองฉันแล้วหัวเราะ หัวเราะอะไร
ผมกำลังรอคุณอยู่
รอฉันเหรอ
รอฉันทำไม
มีบางเรื่องที่อยากขอคำแนะนำจากคุณ
อีกแล้ว
ฉันบอกแล้ว
ว่าฉันเป็นแม่แก่ๆ
ที่เรียนจบแค่ชั้นประถม เธอเรียนมาสูงกว่า
ฉันจะช่วยอะไรได้
ไม่จริงหรอก
คุณมีความรู้ที่ยิ่งใหญ่
น้ากุ้ย มานี่
นั่งก่อน
ได้ๆๆ
ในเมื่อเธอเชิญฉันมาอย่างสุภาพ
ฉันก็จะนั่งฟัง
ลองดูสิว่าจะให้คำแนะนำเธอได้ไหม
ไม่รีบ เชิญดื่มชาก่อน
ขอบใจนะ
คืออย่างนี้
คุณก็รู้
ผมน่ะ กำลังสร้างธุรกิจ
แน่นอนสิ
นี่ไม่ใช่การสร้างธุรกิจครั้งแรกของผม
การทำธุรกิจครั้งก่อนๆ ของผม
สามารถพูดได้ว่ามันไหลลื่นมาก
แล้วก็ประสบความสำเร็จด้วย
ผมเกือบจะคว้าจุดสูงสุดในสายอาชีพมาได้
แต่ว่า
ในช่วงกลางของธุรกิจสุดท้ายของผม
ผมล้มเหลวในการคาดการณ์
ความเปลี่ยนแปลงของตลาด
แล้วก็ล้มละลาย
แล้วต่อมาผมก็สรุปความสำเร็จของผมครั้งก่อนๆ
ของผมมาอย่างละเอียด
และผมพบว่าผมรับหน้าที่สำคัญมากเกินไป
คุณก็รู้
การทำธุรกิจ
เก้าในสิบ
มักจะไม่สามารถประสบความสำเร็จ
การล้มเหลวนี้ มีมากกว่าความสำเร็จเยอะแยะมากมาย
คนสุดท้ายที่สามารถเดินขึ้นไปยังจุดสูงสุดได้ ก็คือคนที่เป็นเลิศจริงๆ
คือ…
แน่นอนว่าก่อนหน้านี้ที่คุณสั่งสอนผม ผมคิดว่ามันถูกมากๆ
ผมจะต้องคิดไปถึงพ่อกับแม่ด้วย
ตอนนี้พ่อแม่ผม
ก็แก่มากแล้ว
ถ้าหากว่าทำธุรกิจครั้งนี้แล้วล้มเหลวอีกละก็
พวกเขาก็จะผิดหวังอย่างหนักอีกรอบ
นี่คือสิ่งที่ผมกังวล
ดังนั้นผมถึงอยากฟังความคิดเห็นของคุณ
ว่าผมยังจะต้อง
เริ่มทำธุรกิจอีกไหม
ท่านหม่า
นี่ที่เธอพูดมา
มันคือเรื่องไร้สาระ
เมื่อกี้เธอก็พูดแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเธอกำลังทำธุรกิจแล้ว
ในเมื่อเธอเริ่มทำธุรกิจแล้ว
มาถามฉันทำไมล่ะว่าจะทำธุรกิจดีไหม
มันไร้สาระไหม
ใช่ เมื่อกี้ผมคงพูดไม่ชัดเจน
งั้นผมถามใหม่
ผมควรจะทำธุรกิจต่อไปไหม
เธอกำลังจะถามฉันว่า เธอจะล้มเหลวกลางทางไหม
ใช่ไหม
ได้
ถึงแม้ว่าเธอจะล้มเหลวกลางคัน
เธอจะไปทำอะไรอีก
หรือว่าจะนั่งอยู่ที่นี่ แล้วก็นั่งสมาธิทั้งวัน
พ่อแม่ของเธอ
ก็จะไม่ได้รับความกระทบกระเทือนอีกงั้นเหรอ
การทำสมาธิไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
ในพระสูตรบอกไว้ดี
“ถ้าใครรักษาจิตใจให้แจ่มใสและบริสุทธิ์ได้เสมอ
แม้แต่สวรรค์และโลก ก็จะอยู่ในธรรมชาติของคุณ”
ไม่ต้องมาท่องคัมภีร์ให้ฉันฟัง
ฉันถามหน่อย
เคลียร์ใจตัวเองแล้ว
แต่ยังคิดถึงพ่อแม่บ้างหรือเปล่า
ถึงแม้พวกเขาจะไม่โทษเธอ
แต่ในใจจะคิดยังไง
พวกเขาจะไม่เสียใจเหรอ
พวกเขาจะไม่กระทบกระเทือนเหรอ
ฉันจะบอกให้นะ
ความหมายของฉันก็คือเธอไม่สู้ไปคิดถึง
เรื่องธุรกิจของเธอ
เรื่องที่จะใช้ชีวิตแบบคนปกติ
แบบนี้น่ะ
ก็จะไม่กังวลว่าเธอจะออกบวชด้วยซ้ำ
อยากจะคิดแทนพ่อแม่
ก็ต้องคิดจากมุมมองของพ่อแม่
เข้าใจไหม
ผมจะไปมองจากมุมของพวกเขายังไง
บ้านฉันมีลูกอยู่สองคน
เธอก็รู้
เสี่ยวซีของพวกเรา
สนิทกับฉันมาตั้งแต่เด็กๆ
เขาเอาแต่วิ่งตามฉัน
ราวกับหมาน้อยคอยเรียกแม่จ๋าๆ
ตอนที่เขาไปโรงเรียน
จะชอบมาเล่าให้ฟัง ว่าที่โรงเรียนเกิดอะไรขึ้นบ้าง
คุณครูสอนวิชาอะไร
เพื่อนคนไหนเล่นอะไร
อะไรก็ช่าง
จะเอากลับมาเล่าให้ฟังโดยละเอียดทุกวัน
ส่วนต้าหยางเป็นเด็กชาย
เขาไม่พูดเยอะ
แต่พอถ้าถามเขา
เขาก็จะเล่าให้ฟังทั้งหมด
ตอนที่เด็กสองคนยังเด็ก
ฉันกับพ่อของเขาจะวางใจมาก
เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เขาก็จะไม่ปิดบังเรา
ไม่ปิดบังแน่นอน
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
โตกันหมดแล้ว
มีครอบครัวละมีลูกของตัวเอง
แล้วก็อยู่ไกลจากเรา
ดังนั้นปกติก็จะโทรคุยกันเสียมากกว่า
ทุกครั้งที่ฉันโทรไป ฉันก็ได้แค่ถาม
ว่า “กินข้าวรึยัง”
“ดื่มน้ำรึยัง”
“งานเป็นยังไงบ้าง”
“สุขภาพเป็นยังไงบ้าง”
“อากาศเป็นยังไง”
“มีไต้ฝุ่นรึเปล่า”
แล้วพวกเขาก็มักจะตอบว่า
“กินแล้ว”
“งานก็ดี” “พวกเราสบายดี”
ยังไงซะเราก็มักจะเล่าแต่เรื่องดีๆ ให้อีกฝ่ายฟัง ไม่มีเรื่องแย่ๆ แค่ทักทายปกติ
ใช่
จริงๆ เลย
พ่อแม่ผมก็ถามแบบนี้
ไม่ถามแบบนี้ แล้วจะถามแบบไหนล่ะ
พูดตามตรง
ถึงลูกของฉันจะเล่าเรื่องงานให้ฟัง
พวกเราก็ไม่เข้าใจหรอก
ถ้าพวกเขาสามีภรรยาทะเลาะกัน
ลูกป่วยแล้ว
หรือมีเรื่องไม่สบายใจ
พวกเขาจะกลัวว่าฉันจะกังวล
ก็จะไม่เคยเล่าให้ฟังเลย
แล้วพวกเราล่ะ
พวกเขามีเรื่องกดดันมากมาย หาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย
เราไม่อยากเพิ่มภาระให้เขา
ดังนั้นเราจึงบอกพวกเขาว่า
พวกเราสบายดี
เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ช่างมันเถอะ
มีอยู่ครั้งหนึ่ง
ต้าหยางป่วยหนักมาก ถึงขั้นต้องเข้าไอซียู
แต่พวกเราไม่รู้เลยสักนิด
พอตรุษจีนมาถึง พวกเขาก็กลับมาเยี่ยมบ้านใช่ไหม
เสี่ยวซีเผลอพูดหลุดปากออกมา
ตอนนั้นฉันโมโหมาก
ตรุษจีนปีนั้นฉลองไม่ได้เลย
ลองคิดดูสิ
โรคนี้สามารถฆ่าคนได้
ทำให้เข้าไปซียูอีก
คุณว่าถ้ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ
คุณจะต้องทิ้งความเสียใจไว้มากแค่ไหน
ท่านหม่า
ดูเธอสิ
เวลาเธอพูดคุยกับผู้อื่น เธอมีเหตุผล
เธอเป็นคนจิตใจแจ่มใส มีสติสัมปชัญญะ
แต่พอเป็นเรื่องของตัวเอง
ทำไมถึงเลอะเลือนล่ะ
มีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องแบกไว้คนเดียว
เธอต้องสื่อสารกับครอบครัว
โดยเฉพาะกับพ่อแม่
ต้องไปคุยกับพวกเขา
ต้องมีการปรึกษากันถึงจะถูก
เธอไม่ใช่น้ำเต้าที่ปิดปากสนิทสักหน่อย
ต้าหยางกับเสี่ยวซีของบ้านเรา
มีข้อดีอย่างหนึ่ง
เมื่อสองวันก่อน
ต้าหยางโทรมาขอให้ฉันกับพ่อของเขา
ไปเที่ยวที่ชิงต่าวตั้งครึ่งเดือน
อะพาร์ตเมนต์ที่ต้าหยางซื้อไว้ที่ชิงต่าวน่ะใหญ่มาก
ตกแต่งมาปีหนึ่งแล้ว เรายังไม่เคยไปเลย
เสี่ยวซีบอกว่า
ขอถามหน่อย
รู้ไหมว่าเขาใช้วัสดุอะไร ในการทำสีย้อมในถังย้อมทั้งสามถังนี้
ฉันได้ยินว่าใช้ป่านหลานเกินในการทำนะ
ตอบถูกแล้ว
มันทำมาจากป่านหลานเกินและมะนาวหมัก เพื่อให้สีไม่หลุดง่าย
ดูอาจารย์คนนี้สิ
เขากำลังขัดผ้า
แต่ที่จริงกำลังทำอะไร
เขากำลังจะย้อมผ้าสีเดียวกับผ้าที่เห็นด้านหลัง
แล้วก็อาจารย์ทางด้านนี้ กำลังย้อมผ้าให้เป็นสีที่ค่อยๆ อ่อนลง
ดูสิตอนนี้
มันแยกออกมาเป็นสามชั้นแล้ว แล้วสีมันก็ค่อยๆ จางลงอ่อนลง จางลงเรื่อยๆ
(เซี่ยเซี่ยคนขยัน)
เธอซ่อนอยู่หลังครัวแล้วพูดว่า
“เกลียดจริง คุณน่ะสิที่เป็นเกี๊ยวน้ำ”
สุดยอดจริงๆ
ตลกเกินไปแล้ว
ดูนี่
“หยางกว้านจวินกำลังเต้นรูดเสาอยู่บนต้นไม้”
เมื่อก่อนคุณเคยเขียนบทมาก่อนไหม
ไม่เลย นี่ครั้งแรก
ยากใช่ไหม
ไม่นะ
พอคิดว่าคนที่เรารู้จักกำลังจะแสดงพวกนี้
ผมก็มีแรงบันดาลใจเลย
ต้องบอกเลยว่า
ผมคิดว่ามันตลกมาก ใช่ไหม
ปกติตอนที่ดูทีวี ผมก็คิดว่าพวกนั้นเขียนบทยังไงกัน
ผมเองก็เป็นนักเขียนบทได้
งั้นคุณคิดว่ามีอะไรในนี้ที่คุณยังรู้สึก
ไม่ค่อยพอใจไหม
ตอนนี้ผมพอใจมากนะ ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
ผมจะพูดแบบนี้แล้วกัน
ผมคิดว่าการเขียนของผม มีความสอดคล้องกันตั้งแต่ต้นจนจบ
- คุณคิดว่าไงล่ะ - ฉันคิดว่า
นี่ไม่เรียกว่าบทด้วยซ้ำ
ใช่แล้ว
ผมใช้วิธีการเขียนนิยายมาเขียนบทนี้
คุณเรียกมันว่านิยายเหรอ
ผมรู้นะ ว่านิยายก็ต้องการ ความสมบูรณ์แบบของเนื้อเรื่อง
แต่ยังไงซะ นี่ก็แค่วิดีโอโปรโมตแค่นั้นเอง
ดังนั้น ผมเลยตั้งใจเพิ่มบทขายขำไปตั้งเยอะ
ตอนขายขำ เช่นอะไรบ้างล่ะ
อย่างเช่น…
เช่นเมื่อกี้คุณหัวเราะขนาดนั้น บอกเขาไปสิว่าหัวเราะอะไร
เรื่องนี้
“หวงซินซินถูกหมาทำให้ตกใจที่ริมทะเล
เสี่ยวหูลู่ ถัวถัว หูจึแล้วก็กั๋วเป่าไปช่วยเธอ
เด็กสี่คนสู้ไม่ชนะหมา
ทั้งห้าคน
ก็ถูกหมาไล่ไปด้วย ร้องไห้ไปด้วย”
ไม่ใช่สิ มันเป็นเรื่องของ
การใช้การวิ่งเพื่อแสดงให้ผู้ชมเห็น
ทิวทัศน์ชายฝั่งของหมู่บ้านของเรา
แล้วก็ตรงนี้
“สวี่หงโต้วอยู่ในบ้านโหย่วเฟิง
หัวเราะไปด้วยขี่จักรยานไปด้วย
ในขณะที่น่าน่าใช้สายยางรดน้ำต้นไม้ฉีดน้ำใส่เธอ
ภายใต้ดวงอาทิตย์ สวี่หงโต้วกำลังยิ้ม
สวยงามราวกับสายรุ้ง”
สวี่หงโต้ว นี่ไม่ใช่เรื่องขายขำนะ
นี่เป็นการแสดงออก
ถึงความโรแมนติกขั้นสุด
และกลิ่นอายของมิตรภาพท่ามกลางผู้คน
ตอนจบขายขำที่สุดเลย
“เซี่ยจือเหยาคว้าธงจากชาวบ้าน
เขาขี่ม้าของเขาข้ามทะเลและภูเขา
และปักธง
ให้โบยบินอยู่ในสายลม ซึ่งอ่านว่า ‘ยินดีต้อนรับสู่หยุนเหมียว’
ที่จุดสูงสุดที่มองเห็นหมู่บ้านหยุนเหมียว”
จริงๆ แล้วหน้าที่ของพล็อตนี้คือ ผู้ชมไม่ทราบว่าสิ่งที่เขาคว้าไว้จริงๆ คืออะไร
เพื่อที่จะทริกเกอร์
- ให้ผู้ชมใจจดใจจ่อ - ใจจดใจจ่อ
ตลกมากจริงๆ ใช่ไหม
มันตลกมาก
ฉันขำจนน้ำมูกไหลแล้ว
หยุดขำไม่ได้เลย
- ให้คุณ - ให้ฉันเหรอ
น่ารักจังเลย
- ขอบใจนะ - ยังมีอีก
ต้าม่าย
มานี่สิ
ไปเถอะ
บทนี่ใครเขียนเหรอ
คนที่คุณไม่ค่อยรู้จักเขียนน่ะ
กล้าหาญดีนะ
พี่สาว
คุณคิดว่ามีตรงไหนที่หยิบยกมาได้ไหม
มีนิดหน่อย
บอกหน่อยว่าตรงไหน
ฉันพูดไปแล้วเมื่อกี้ว่ากล้าหาญมาก
งั้นคุณเขียนได้ไหม
เขียนไม่ได้
คุณแต่งนิยายไม่ใช่เหรอ
นิยายคือนิยาย บทละครคือบทละคร
มันอยู่คนละสายงาน
งั้นคุณสะดวกที่จะลองข้ามสายงานมาสักพักไหม
แล้วช่วยเราเขียนบทหน่อย สำหรับวิดีโอโปรโมตของเรา
ได้เงินนะ
ได้เงินก็ไม่ทำหรอก
ฉันทนความทุกข์ทรมาน ของการเป็นคนเขียนบทไม่ได้หรอก
ทุกข์ทรมานเหรอ
ทรมานอะไร
ความทรมานของสคริปต์ของคุณ
ที่ใช้เวลาเขียนหลายวันหลายคืน
โดนวิจารณ์เละเทะโดยคนที่ไม่เกี่ยวข้อง
งั้นคุณเขียนนิยายก็ไม่ทรมานเหรอ
นักอ่านบางคนจะวิจารณ์งานของฉัน
แต่ไม่มีพ่อค้าคนกลางที่จะเก็บส่วนต่างไว้
พูดได้ดี ต้าม่าย
ทำความรู้จักกันหน่อย ฉันชื่อสุ่นจื่อ
(ร้านกาแฟโหย่วเฟิง)
ขอบคุณ
- ยินดีค่ะ - ขอบคุณค่ะ
ดื่มให้อร่อยนะ
อรุณสวัสดิ์ น่าน่า
อรุณสวัสดิ์ สุ่นจื่อ
วันนี้จะกินอะไร
ชาขาวหนึ่งกาแล้วกัน แล้วก็มันฝรั่งรสเผ็ดกับเนื้อ
ได้
ทำไมวันนี้อยู่คนเดียวล่ะ
วันนี้คนในร้านกาแฟไม่เยอะ เลยมีแค่ฉัน
จริงสิ
บทของคุณเป็นยังไงบ้างล่ะ
ยังแก้อยู่เลย
ฉันไปนั่งข้างในนะ
ได้ เดี๋ยวฉันยกอาหารไปให้
คุณยาย อรุณสวัสดิ์
จวิ้นจื่อมาแล้วเหรอ
คุณยาย ฉันชื่อสุ่นจื่อ
- สุ่นจื่อ - ใช่แล้วค่ะ
- สุ่นจื่อ - ฉันเข้าไปก่อนนะคะ
เข้าไปสิ
สุ่นจื่อ
จวิ้นจื่อ
ต้าม่าย
อรุณสวัสดิ์
ริมทะเล
ต้าม่าย
คุณคิดยังไงกับฉากเด็กวิ่งไล่
และจับแมลงด้วยตาข่ายบนชายหาด
ฉันได้ยินเถ้าแก่เซี่ยบอกว่า
พวกเขาไปที่ชายหาดบ่อยๆ เพื่อจับแมลงปอเมื่อยังเด็ก
แล้วก็ยังมีต้นไม้อยู่กลางน้ำด้วย ถ้าถ่ายรูปออกมาต้องสวยแน่
ก็ดีมากนะ
ขอบคุณที่มั่นใจนะ
แต่ว่า
อาจจะมีอันตรายด้านความปลอดภัยที่อาจเกิดขึ้น
พ่อแม่ไม่ยอมให้ลูกๆ
เล่นที่แม่น้ำ
ริมทะเลยิ่งอันตรายกว่า
แค่ความคิดเห็นของฉันนะ
นักอ่านส่วนใหญ่จะใส่ใจปัญหานี้มากๆ
คิดว่าคุณกำลังโปรโมตอะไรที่มันอันตราย
ดังนั้นตอนที่เรากำลังสร้างสรรค์ ก็ต้องระวังให้มากๆ
ถ้าต้องเพิ่มประโยคนี้
ฉันแนะนำว่าควรระบุไว้ในข้อความของผู้เขียน
ว่า “อันตรายสำหรับเด็กที่จะเล่นที่ชายหาด กรุณาอย่าเลียนแบบโดยเจตนา”
อะไรแบบนี้
เข้มงวดขนาดนี้เลยเหรอ
ขอบคุณที่เตือนนะ
ต้าม่าย ขอโทษที่กวนคุณอีกรอบ
เมื่อสองวันก่อนฉันเห็น มีคนเล่นฉินสามสายหัวมังกร
ตอนฉันเดินเล่นในจัตุรัส
ฉันสนุกกับบรรยากาศจริงๆ
ฉันคิดว่าเราสามารถ เพิ่มความดราม่าได้ที่นี่นิดหน่อย
- ความรักเหรอ - ใช่
คนที่นี่ร้องเพลงต่อในวันที่ 3 มีนาคมไม่ใช่เหรอ
ฉันจะเล่าความคิดของฉันให้ฟังนะ ดูสิ
ในบทของเราก่อนหน้านี้ เราเขียนเอาไว้เยอะเลย
แต่ลองดูตรงนี้
เรายังเพิ่มเข้าไปได้อีก เช่นว่า…
สวัสดี
ชาวหมู่บ้านหยุนเหมียว
โปรดฟังทางนี้
ช่วงนี้เรากำลังจะถ่ายวิดีโอโปรโมตในหมู่บ้าน
ดังนั้นเราต้องการนักแสดง
ถ้าคุณสามารถเต้นและร้องเพลงได้ดี กรุณารีบมาลงชื่อ
นี่เป็นโอกาสที่ดี ที่จะแสดงความสามารถพิเศษของคุณ
ทุกคนรีบมานะ สมัครได้ที่สำนักงานคณะกรรมการหมู่บ้าน
(หวงซินซิน)
คุณหมุนให้ฉันดูสักรอบ
(เซี่ยจือเหยา)
ดีมาก
คุณมีโอกาสสูงมาก ไหนบอกความฝันเรามาหน่อยสิ
เสี่ยวหวง
อย่าเป็นแบบนี้สิ
ผมกลัวนะ
(เซี่ยจือเหยา, จางซินรุ่ย, หวงซินซิน คณะกรรมการ)
รอมาสองชั่วโมงแล้วนะ
ทำไมไม่มีใครมาเลยล่ะ
คนล่ะ
พวกเขายุ่งอยู่น่ะ
ไม่รีบ เราถ่ายทิวทัศน์ก่อนก็ได้
ฉันเห็นว่าวันนี้อากาศดี
อีกเดี๋ยวเราไปถ่าย ฉากพระอาทิตย์ตกตอนช่วงบ่าย
เที่ยงแล้ว
เอาอย่างนี้ พวกเราไปกินข้าวกันก่อน
โอเค
ได้ ร้านเก๋อซางฮัว ฉันเลี้ยงเอง
ไปเถอะ
ซินซิน
แคนดี้
ฉันลงชื่อได้ไหม
- ได้สิๆ - งั้นมีหลายคนได้ไหม
ไม่มีปัญหา มาๆ
เข้ามาๆ
สวัสดี
นี่เพื่อนๆ ของฉัน
สวัสดี
สุ่นจื่อไปถ่ายฉากพระอาทิตย์ตก บนภูเขากับผู้ช่วยแล้ว
พวกเขาอาจติดฝนอยู่ข้างนอก
ผมกลัวว่าเครื่องมือจะเสียหายเพราะฝน
มันแพง
เครื่องไม่เป็นไร
พวกเขาเห็นว่าสภาพอากาศแย่ลง ก็เลยกลับมาแล้ว
ตอนนี้อยู่กันที่บ้านของหวงซินซิน
จวินจื่อบอกเธอเหรอ
สุ่นจื่อ
โทษที สุ่นจื่อ
ไปสนิทกับสุ่นจื่อขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร
สุ่นจื่อขอให้ฉันช่วยกันออกไอเดียกับเธอ
พูดง่ายขนาดนี้เลยเหรอ
ฉันถูกเขาล่อเข้าไปในกรงต่างหาก
เข้าไปมีส่วนร่วมโดยไม่รู้ตัว
โดนล่อเข้าไปในกรงหมายความว่าไงอะ
ก็คือโดนจูงจมูกไปไง
แต่ว่าสุ่นจื่อคนนี้ เวลาพูดแล้วทำให้คนรู้สึกสบายใจมาก
ทำให้เธอยอมโดนจูงจมูกเข้าไปโดยสมัครใจ
ลุงเจ๋อชิง
ไม่ต้องกังวล ผมจะไปเดี๋ยวนี้
โอเค แล้วเจอกันครับ
- เป็นอะไรไป - ม้าหายไป
ตัวที่คุณไปดูมันคลอดครั้งที่แล้ว
ผมต้องไปหามัน
- ฉันไปด้วย - คุณไปทำไมล่ะ
ฝนตกอยู่นะ อยู่ที่นี่แหละ
ฉันยืมร่มหน่อยนะ
ใช้ร่มไม่มีประโยชน์หรอก ใส่เสื้อกันฝนของผม
มันตามม้าตัวอื่นเข้าไปในคอก
ตอนนั้นฉันก็ไปตามหาแล้ว
แต่ม้าใหญ่บังสายตาฉัน ก็เลยมองไม่เห็น
เรื่องนี้ต้องโทษฉัน
ที่ไม่มองให้ดีก่อนที่จะโทรหาเธอ
ไม่เป็นไร หาเจอแล้วก็ดี
ใช่ๆ
ดูสิ ทำเธอหนาวซะ
ที่ออฟฟิศฉันจุดไฟไว้
พวกเธอเข้าไปผิงให้อุ่นก่อน แล้วก็ดื่มน้ำอุ่นหน่อย
- อย่าให้เป็นหวัดล่ะ รีบไปๆ - โอเค
ไม่เป็นไร
- ขอโทษที - ไม่เป็นไร
ผมพาคุณขึ้นไปเป่าผมก่อน
ม้าน้อยไม่ได้หายไป
แต่คุณเกือบจะหายไปแล้ว
บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าไปไกล
ยังเอาเสื้อกันฝนให้คนอื่นด้วย
ก็เจอนักท่องเที่ยวนี่ พาเด็กมาด้วย
โดนกักอยู่ตรงนั้น
แล้วทำไมให้ร่มไปด้วยล่ะ
เด็กสองคน
จริงๆ เลย
เข้ามาใกล้ๆ
ผิงให้แห้งแล้วค่อยว่ากัน อย่าเป็นหวัดล่ะ
ทำไมจู่ๆ ฝนก็ตกหนักอย่างนี้
ฝนตกสิดี
หลังจากฝนตกจะมีเห็ดขึ้น
คุณไม่ชอบกินเหรอ
หิวแล้วใช่ไหม
มา กินมันหวานเผาก่อน
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ ลุงเจ๋อชิง
เกรงใจอะไรล่ะ
รีบกินก่อนมันจะเย็น
โอเค
ร้อนๆๆ
ช้าหน่อย
เพิ่งเผาออกมา
กินแค่ครึ่งหนึ่งก่อน
ทำไมไม่กินล่ะ
ขอบคุณนะ
ไม่ต้องเกรงใจ
ปกติฉันจะเป็นฝ่ายดูแลคนอื่น
ซึ้งเหรอ
ไม่ซึ้งหรอก
ตอนที่ฉันดูแลคนอื่นก็ไม่เห็นเขาซาบซึ้งเท่าไร
ปกติก็จะบอกว่าขอบคุณ
เวลาแบบนี้ ไม่ควรตอบว่าซาบซึ้งเหรอ
ในใจของคุณมีคำตอบอยู่แล้วใช่ไหม ก่อนที่จะถามฉัน
งั้นก็ซึ้ง
ไม่กล้าไม่ซาบซึ้ง
คุณนี่ ทำไมเป็นคนแบบนี้
ช่างพูดกะล่อน
เก่งเรื่องมุกตลกจริงๆ ไปเรียนมาจากใคร
จากคุณ
ผมเป็นแบบนี้ตอนไหน
คุณเป็นแบบนี้ตลอด
ไม่ได้ใส่ร้ายนะ
คุณย่าบอกว่า
ตอนที่คุณอยู่ม.ต้น คุณพาสาวกลับมากินข้าวที่บ้าน
คุณย่าพูดเหลวไหล
ผมพาสาวกลับมากินข้าวเมื่อไร
บอกว่ามากินข้าวที่บ้านคุณตั้งเดือนกว่าๆ
คุณพูดแบบนี้
ผมนึกออกแล้ว
ตอนนั้น พ่อแม่เขาเข้าเมืองไปผ่าตัด
ที่บ้านไม่มีคนอยู่ มีเขาคนเดียว
ผมเลยพาเขามาที่บ้าน ให้กินข้าวกับพวกเรา
เป็นคนใจดี
แน่นอนสิ ผมเป็นรองหัวหน้าชั้นนะ
ตำแหน่งใหญ่นะ
แน่นอน
คุณล่ะ
ฉันเหรอ ฉันเป็นตัวแทน คาบภาษาอังกฤษของชั้นเรียน
ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้
ผมหมายความว่า คุณได้พาผู้ชายกลับบ้านมากินข้าวไหม
ไม่มีหรอก
ถ้าฉันพาผู้ชายกลับมากินข้าว
แม่ฉันต้องตีฉันขาหักแน่
ผมไม่ได้หมายถึงตอนเรียน
ผมหมายถึงคนที่คุณรัก
ได้พากลับบ้านไปกินข้าวไหม
ไปสิ
ตอนที่คุณยายของฉันเสีย
เขาลางานกลับบ้านกับฉันโดยเฉพาะเลย
ช่วยงานเกี่ยวกับพิธีทุกอย่าง
ครอบครัวฉันเลยชอบเขามาก
เขาเป็นคนที่
ทำให้คนอื่นๆ ชอบได้เก่งมาก
- เขาดีขนาดนี้เลยเหรอ - ดี
ดีมาก
ชมแค่ประโยคสองประโยคก็ไม่หมด
ต้องเริ่มตั้งแต่
ตอนเข้าเรียนมหาลัย
พวกคุณยังเป็นเพื่อนสมัยมหาลัยด้วยเหรอ
งั้นก็รู้จักกันมามากกว่าสิบปีแล้วสิ
ฉันเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับเฉินหนานซิง
- เฉินอะไรซิงนะ - เฉินหนานซิง
เฉินที่มาจากตัวอักษรหูกับตะวันออก
ซิงที่มาจากดาวขั้วโลกใต้
ดวงดาวที่แตกต่างหนึ่งดวง
อะไรที่ผ่านไปแล้วให้มันผ่านไป
ก็ใกล้จะผ่านไปแล้ว
ดูสิ
ตอนนี้ฉันยังกินมันเผาไปด้วย แล้วก็เล่าเรื่องไปด้วยได้
ก่อนหน้านี้ทำไม่ได้หรอก
มันเหมือนกับ
หนามกระบองเพชรในเนื้อของคุณ
มันไม่มีผลต่อการที่คุณจะทำอะไร
แต่ก็มีสถานะที่แข็งแกร่ง
ที่มันจะเตือนคุณ
ว่ามันอยู่ที่นั่น
ไม่ว่าคุณจะทำอะไร
คุณเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ไหม
ถ้าคุณพูดแบบนี้
ผมก็ค่อนข้างเข้าใจแล้ว
ครั้งหนึ่งผมไปเก็บกระบองเพชร
แล้วก็มีหนามติดอยู่ในฝ่ามือ
สัมผัสเมื่อไหร่ก็เจ็บ แม้ว่ามันจะเจ็บ
แต่เอามันออกไม่ได้ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน
แต่ในท้ายที่สุด
แผลจะหายดีแน่นอน
ไม่งั้นจะเปื่อยเน่าอักเสบ
หรือจะหายไปทันที
ก่อนที่คุณจะรู้ตัว
บางครั้งฉันคิดว่า
ทิ้งมันไว้ตรงนั้นก็ยังดี
ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง ไม่ยอมปล่อยมันไป
แต่ว่า
มีหลายสิ่งหลายอย่าง
ที่เราไม่สามารถแม้แต่จะควบคุมได้
นับประสาอะไรกับคนอื่น
แท้จริงแล้ว ผู้คนรอบตัวเราเข้ามาและจากไป
คนส่วนใหญ่สามารถเดินกับคุณได้ ในช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น
พวกเขาจะออกเดินทางต่อไป
ชีวิตมันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ