WEBVTT

01:29.480 --> 01:31.360
- ท่านหม่า
- ท่านหม่า

01:31.440 --> 01:33.400
- อาเหยาอยู่ไหม
- อยู่ข้างใน ไม่ได้ไปไหนนะ

01:33.480 --> 01:34.480
งั้นคุณไปต่อเถอะ

01:39.920 --> 01:42.880
นี่คือนักพรตที่ทำธุรกิจล้มเหลว
ที่พักอยู่ที่บ้านพักคนนั้นเหรอ

01:42.960 --> 01:44.600
ท่านหม่าเขาไม่ได้ออกบวชสักหน่อย

01:45.560 --> 01:46.720
เขาน่าจะอายุ 50 แล้วนะ

01:46.800 --> 01:48.320
เขาอายุ 40 โตกว่าผม 10 ปี

01:48.400 --> 01:49.960
- จริงเหรอ
- เขาเป็นประเภทท่านประธานผู้ร่ำรวย

01:50.040 --> 01:51.760
ที่เมื่อก่อนทำงานหนักเกินไปเลยทำให้ดูแก่

01:51.840 --> 01:53.000
ไปเถอะๆ

02:02.400 --> 02:04.520
ส้มนี่ยังต้องย่างอีกหน่อย

02:04.600 --> 02:05.960
ดื่มชาก่อนเถอะ

02:26.640 --> 02:27.880
อาเหยา

02:32.200 --> 02:34.040
เงินลงทุนงวดแรก

02:35.000 --> 02:36.120
น้อยไปนะ

02:38.840 --> 02:40.760
ผมคิดว่าไม่มีปัญหานะ

02:41.360 --> 02:43.000
คุณกำลังทำธุรกิจ

02:43.080 --> 02:45.000
เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะขอให้คุณมีส่วนร่วม

02:45.080 --> 02:46.760
เพื่อที่คุณจะได้แบ่งปันความเสี่ยงด้วย

02:49.240 --> 02:51.280
ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป

02:51.920 --> 02:53.800
ผมต้องขายบ้านของผมแล้ว

02:55.960 --> 02:57.880
คุณยังมีบ้านด้วยเหรอ

02:58.480 --> 03:00.760
บ้านกับอะพาร์ตเมนต์ที่ปักกิ่งคุณขาย
เอาไปโปะหนี้หมดแล้วนี่

03:02.440 --> 03:03.400
บ้านที่บ้านเกิดของผม

03:04.680 --> 03:06.520
ในช่วงสองสามปีแรกที่ผมหาเงินได้

03:06.600 --> 03:09.880
ผมซื้ออะพาร์ตเมนต์สองห้องให้พ่อแม่
บนชั้นเดียวกันตรงข้ามห้องในบ้านเกิดผม

03:10.960 --> 03:13.080
เพื่อที่ผมจะได้อาศัยอยู่ใกล้กับพวกเขาเมื่อกลับไป

03:14.000 --> 03:16.000
และมันสะดวกกว่าสำหรับผมที่จะดูแลพวกเขา

03:16.080 --> 03:17.560
ตอนนั้นมันถูกมาก

03:17.640 --> 03:19.360
ตอนนี้ราคาขึ้นสูงแล้ว

03:20.720 --> 03:22.640
งั้นคุณต้องคิดให้ดีๆ นะ

03:23.240 --> 03:25.360
ไม่จำเป็นต้องเตือนคุณ
เกี่ยวกับความเสี่ยงของการลงทุนในธุรกิจแล้วนะ

03:25.440 --> 03:26.800
คุณรู้ดีกว่าใคร

03:30.520 --> 03:31.480
ใช่

03:32.720 --> 03:34.960
ผมควรคุยกับพ่อแม่เรื่องนี้ยังไง

03:35.480 --> 03:36.800
โดยไม่รบกวนพวกเขาอีก

03:39.360 --> 03:40.440
ฉันต้องคิดดีๆ

03:42.600 --> 03:45.440
ตอนนี้ยังต้องคิดดีๆ ก่อนเหรอ

03:46.040 --> 03:47.480
เมื่อก่อนใจกล้าบ้าบิ่นขนาดไหน

03:48.280 --> 03:50.600
พ่อแม่ของคุณช่วยกันเก็บเงินมาครึ่งชีวิต

03:50.680 --> 03:52.440
เพื่อซื้ออะพาร์ตเมนต์เล็กๆ ให้คุณในปักกิ่ง

03:52.520 --> 03:53.400
สุดท้ายล่ะ

03:53.480 --> 03:55.040
คุณเองเงินนั้นไปทำธุรกิจ

03:55.120 --> 03:56.960
กับเพื่อนของคุณโดยไม่กะพริบตาเลยด้วยซ้ำ

03:57.040 --> 03:58.160
ก็นะ

03:58.840 --> 04:00.400
ฮีโร่จะไม่พูดถึงความรุ่งโรจน์ในอดีตของตัวเอง

04:01.520 --> 04:02.480
ตอนนั้นผม

04:02.560 --> 04:04.040
เหมือนลูกวัวเพิ่งเกิดใหม่ที่ไม่กลัวเสือ

04:04.120 --> 04:05.840
ไม่รู้ว่าสูงแผ่นดินต่ำ

04:07.400 --> 04:09.360
ตอนนั้นผมโชคดี

04:09.960 --> 04:11.120
ไม่ว่าจะทำธุรกิจอะไรก็ทำเงินได้

04:11.200 --> 04:12.480
ได้เงินแล้ว

04:12.560 --> 04:14.400
ถึงได้กล้าเล่าให้พ่อแม่ฟัง

04:15.280 --> 04:16.959
แต่ว่าตอนนั้นพ่อกับแม่

04:17.040 --> 04:18.560
ภูมิใจในตัวผมมากนะ

04:19.079 --> 04:21.760
พวกญาติๆ กับเพื่อนบ้านรู้กันทั้งนั้น

04:21.839 --> 04:25.440
ว่าลูกชายบ้านเหลาหม่าเป็นเถ้าแก่อยู่ที่ปักกิ่ง

04:26.320 --> 04:30.920
ถึงกับให้พ่อแม่ผมมาคุยกับผม
ให้ช่วยหางานให้เด็กพวกนั้น

04:31.880 --> 04:33.160
ตอนนั้น…

04:36.680 --> 04:37.720
ต่อมา

04:38.680 --> 04:39.720
ผมล้มเหลว

04:41.120 --> 04:43.200
กลุ่มคนพวกนี้ก็เรื่องพูดจาเหลวไหล

04:43.280 --> 04:44.800
นินทากันไป

04:47.160 --> 04:49.600
จนรู้ไปถึงหูของพ่อแม่ผม

04:50.640 --> 04:52.160
จริงๆ เลย

04:56.520 --> 04:58.000
ท่านหม่า

04:59.200 --> 05:00.720
ตอนนี้คุณไม่เหมือนเดิมแล้ว

05:01.520 --> 05:03.720
ตอนนี้เริ่มคิดไตร่ตรองความรู้สึกของพ่อแม่แล้ว

05:04.720 --> 05:05.960
แล้วก็เริ่ม

05:06.600 --> 05:07.960
คิดก่อนทำแล้ว

05:09.480 --> 05:12.000
ทิวทัศน์ไกลสุดสายตามองเห็นได้
บนยอดเขาที่เต็มไปด้วยอันตรายเท่านั้น

05:13.960 --> 05:15.520
แต่ผู้สูงส่งนั้นมีหนทางยาวที่สุดที่จะล้มลง

05:16.720 --> 05:19.080
ผมก็เคยเป็นคนที่ล้มลงมาจากยอดนั้น

05:19.680 --> 05:20.640
เจ็บจริงๆ

05:21.720 --> 05:22.800
มันทำให้ผมกลัว

05:24.480 --> 05:25.560
คุณน่ะ

05:26.080 --> 05:27.240
เริ่มแก่แล้ว

05:27.320 --> 05:29.600
เมื่อก่อนคุณเคยเป็นคนหนุ่มที่ประมาท

05:29.680 --> 05:32.280
ตอนที่ผมไม่ลงทุนกับคุณ คุณก็มาชี้จมูกด่าผม

05:33.000 --> 05:35.000
“คุณกล้าลงทุน
โดยขาดวิสัยทัศน์และความเด็ดขาด

05:35.080 --> 05:36.280
แบบนี้ได้ยังไง”

05:37.240 --> 05:38.560
ก็…

05:38.640 --> 05:40.160
อย่ามาตบหน้ากันสิ

05:40.240 --> 05:41.680
ทิ้งศักดิ์ศรีไว้ให้ผมบ้าง

05:42.280 --> 05:43.800
ตอนนั้นน่ะ

05:44.560 --> 05:47.520
ใครบ้างไม่เป็นคนหนุ่มที่ประมาท

05:47.600 --> 05:48.440
นั่นเป็นราคาของความเยาว์

06:05.880 --> 06:07.720
รอเดี๋ยว คุณย่า

06:07.800 --> 06:10.040
ธงนี้ต้องเอาวางไว้ตรงนี้ ยังไม่ถึงจุดจบเลย

06:12.320 --> 06:13.880
ฉันทอยได้เลขห้านะ

06:13.960 --> 06:15.640
ไม่ได้เดินเกินนี่

06:15.720 --> 06:16.720
คุณย่า

06:16.800 --> 06:17.640
คุณได้สี่

06:17.720 --> 06:19.720
ไม่ ได้ห้า

06:19.800 --> 06:21.280
ย่าทอยได้เลขสี่

06:22.200 --> 06:23.720
ได้ห้า ไม่สนแล้ว

06:23.800 --> 06:26.680
เครื่องบินของฉันไปถึงจุดหมายแล้ว

06:27.400 --> 06:30.000
เอาถั่วมาๆ

06:30.080 --> 06:31.280
เราต้องจับตาดูดีๆ หน่อยนะ

06:31.360 --> 06:32.480
ตอนนี้คุณย่าไปเรียนเรื่องไม่ดีมาแล้ว

06:32.560 --> 06:34.040
ก็เรียนมาจากคุณแหละ

06:34.120 --> 06:36.160
ตาที่แล้วผมมองผิดจริงๆ

06:36.240 --> 06:37.680
เร็วหน่อยๆ

06:37.760 --> 06:39.720
แค่เล่นเกม

06:39.800 --> 06:42.240
ไม่ต้องโมโหนะ

06:42.320 --> 06:43.400
อีกรอบๆ

06:43.480 --> 06:45.160
จริงๆ แล้ว

06:55.200 --> 06:58.960
หนึ่ง สอง สาม สี่ ชน

07:00.480 --> 07:02.480
คุณย่า เครื่องบินของคุณย่าโดนชนกลับไปอีกแล้ว

07:02.560 --> 07:05.360
เครื่องบินสองลำโดนชนกลับไปหมดเลย

07:06.040 --> 07:08.760
คุณย่า คงไม่ได้โกรธหรอกใช่ไหม

07:08.840 --> 07:09.800
เมื่อกี้ใครพูดนะ

07:09.880 --> 07:12.960
ว่า “แค่เล่นเกม จะมาโกรธไม่ได้หรอกนะ”

07:15.640 --> 07:18.960
คุณย่า เจ็บ เจ็บๆๆ

07:19.760 --> 07:20.800
ตาคุณแล้ว

08:46.160 --> 08:47.040
ท่านหม่า

08:49.440 --> 08:51.520
ผมเพิ่งแต่งเพลง

08:51.600 --> 08:53.040
ตามความชอบของพ่อของเถ้าแก่เซี่ยออกมา

08:53.120 --> 08:54.360
เพิ่งเขียนทำนองเสร็จ

08:54.440 --> 08:56.080
แต่ยังไม่มีเวลาเขียนเนื้อร้อง

08:56.160 --> 08:58.560
คุณเป็นคนแรกที่ผมแชร์ให้ฟังเลยนะ

08:58.640 --> 08:59.800
คุณช่วยฟังหน่อย

09:18.040 --> 09:20.360
อะไรวะเนี่ย ผมมาทำอะไรที่นี่

09:22.840 --> 09:24.120
ผมตกต่ำแล้ว

09:26.560 --> 09:27.400
ไม่ได้

09:29.160 --> 09:30.280
ผมต้องใจเย็นลง

10:11.280 --> 10:12.320
ไม่ได้

10:12.840 --> 10:13.880
ผมต้องขยันอีก

10:39.400 --> 10:42.760
ขุนเขาสู่ขุนเขา ผาสู่ผา

10:42.840 --> 10:45.880
ผึ้งเลือกดอกไม้จากส่วนลึกของภูเขา

10:45.960 --> 10:48.120
เสี่ยวเฮย เจียฮุ่ย

10:48.200 --> 10:49.800
สวัสดี

10:53.600 --> 10:54.920
เพิ่งไปทำงานมาสองวัน

10:55.000 --> 10:57.200
ทำไมกลับมานั่งอีกแล้วล่ะ

10:58.120 --> 11:00.320
แล้วยังทำให้คนอื่นกลัวเพราะตาโตๆ นี่อีก

11:01.560 --> 11:03.240
มองฉันแล้วหัวเราะ หัวเราะอะไร

11:03.960 --> 11:05.720
ผมกำลังรอคุณอยู่

11:05.800 --> 11:06.960
รอฉันเหรอ

11:07.480 --> 11:08.440
รอฉันทำไม

11:09.040 --> 11:11.560
มีบางเรื่องที่อยากขอคำแนะนำจากคุณ

11:12.600 --> 11:13.920
อีกแล้ว

11:14.600 --> 11:16.080
ฉันบอกแล้ว

11:16.160 --> 11:17.440
ว่าฉันเป็นแม่แก่ๆ

11:17.520 --> 11:19.480
ที่เรียนจบแค่ชั้นประถม เธอเรียนมาสูงกว่า

11:19.560 --> 11:20.880
ฉันจะช่วยอะไรได้

11:20.960 --> 11:22.160
ไม่จริงหรอก

11:22.240 --> 11:24.200
คุณมีความรู้ที่ยิ่งใหญ่

11:24.720 --> 11:25.680
น้ากุ้ย มานี่

11:26.200 --> 11:27.040
นั่งก่อน

11:30.320 --> 11:31.840
ได้ๆๆ

11:34.720 --> 11:36.760
ในเมื่อเธอเชิญฉันมาอย่างสุภาพ

11:37.400 --> 11:39.080
ฉันก็จะนั่งฟัง

11:39.600 --> 11:42.840
ลองดูสิว่าจะให้คำแนะนำเธอได้ไหม

11:43.560 --> 11:45.560
ไม่รีบ เชิญดื่มชาก่อน

11:46.360 --> 11:47.640
ขอบใจนะ

11:48.160 --> 11:49.080
คืออย่างนี้

11:50.920 --> 11:52.240
คุณก็รู้

11:52.320 --> 11:54.400
ผมน่ะ กำลังสร้างธุรกิจ

11:55.480 --> 11:56.400
แน่นอนสิ

11:56.920 --> 11:58.760
นี่ไม่ใช่การสร้างธุรกิจครั้งแรกของผม

12:00.840 --> 12:03.120
การทำธุรกิจครั้งก่อนๆ ของผม

12:03.200 --> 12:05.520
สามารถพูดได้ว่ามันไหลลื่นมาก

12:05.600 --> 12:06.800
แล้วก็ประสบความสำเร็จด้วย

12:07.440 --> 12:09.760
ผมเกือบจะคว้าจุดสูงสุดในสายอาชีพมาได้

12:11.520 --> 12:12.480
แต่ว่า

12:12.560 --> 12:15.160
ในช่วงกลางของธุรกิจสุดท้ายของผม

12:15.880 --> 12:18.080
ผมล้มเหลวในการคาดการณ์

12:18.160 --> 12:19.760
ความเปลี่ยนแปลงของตลาด

12:20.280 --> 12:21.120
แล้วก็ล้มละลาย

12:22.960 --> 12:25.600
แล้วต่อมาผมก็สรุปความสำเร็จของผมครั้งก่อนๆ

12:25.680 --> 12:28.000
ของผมมาอย่างละเอียด

12:29.160 --> 12:31.000
และผมพบว่าผมรับหน้าที่สำคัญมากเกินไป

12:32.680 --> 12:33.880
คุณก็รู้

12:33.960 --> 12:35.480
การทำธุรกิจ

12:35.560 --> 12:37.200
เก้าในสิบ

12:38.280 --> 12:39.560
มักจะไม่สามารถประสบความสำเร็จ

12:40.280 --> 12:43.600
การล้มเหลวนี้
มีมากกว่าความสำเร็จเยอะแยะมากมาย

12:44.600 --> 12:48.480
คนสุดท้ายที่สามารถเดินขึ้นไปยังจุดสูงสุดได้
ก็คือคนที่เป็นเลิศจริงๆ

12:50.800 --> 12:51.880
คือ…

12:52.400 --> 12:57.200
แน่นอนว่าก่อนหน้านี้ที่คุณสั่งสอนผม
ผมคิดว่ามันถูกมากๆ

12:57.720 --> 12:59.760
ผมจะต้องคิดไปถึงพ่อกับแม่ด้วย

13:01.120 --> 13:02.880
ตอนนี้พ่อแม่ผม

13:02.960 --> 13:04.040
ก็แก่มากแล้ว

13:04.560 --> 13:07.840
ถ้าหากว่าทำธุรกิจครั้งนี้แล้วล้มเหลวอีกละก็

13:07.920 --> 13:10.840
พวกเขาก็จะผิดหวังอย่างหนักอีกรอบ

13:12.760 --> 13:15.720
นี่คือสิ่งที่ผมกังวล

13:16.240 --> 13:18.880
ดังนั้นผมถึงอยากฟังความคิดเห็นของคุณ

13:18.960 --> 13:21.000
ว่าผมยังจะต้อง

13:22.040 --> 13:23.040
เริ่มทำธุรกิจอีกไหม

13:25.480 --> 13:26.440
ท่านหม่า

13:27.360 --> 13:29.720
นี่ที่เธอพูดมา

13:30.240 --> 13:31.120
มันคือเรื่องไร้สาระ

13:32.880 --> 13:35.880
เมื่อกี้เธอก็พูดแล้วไม่ใช่เหรอ
ว่าเธอกำลังทำธุรกิจแล้ว

13:36.640 --> 13:38.240
ในเมื่อเธอเริ่มทำธุรกิจแล้ว

13:38.320 --> 13:40.760
มาถามฉันทำไมล่ะว่าจะทำธุรกิจดีไหม

13:40.840 --> 13:42.120
มันไร้สาระไหม

13:44.160 --> 13:47.480
ใช่ เมื่อกี้ผมคงพูดไม่ชัดเจน

13:47.560 --> 13:48.680
งั้นผมถามใหม่

13:50.280 --> 13:53.440
ผมควรจะทำธุรกิจต่อไปไหม

13:54.040 --> 13:57.200
เธอกำลังจะถามฉันว่า
เธอจะล้มเหลวกลางทางไหม

13:57.280 --> 13:58.320
ใช่ไหม

14:02.920 --> 14:03.760
ได้

14:04.920 --> 14:07.000
ถึงแม้ว่าเธอจะล้มเหลวกลางคัน

14:07.720 --> 14:09.120
เธอจะไปทำอะไรอีก

14:09.680 --> 14:12.480
หรือว่าจะนั่งอยู่ที่นี่ แล้วก็นั่งสมาธิทั้งวัน

14:13.920 --> 14:15.160
พ่อแม่ของเธอ

14:15.680 --> 14:17.960
ก็จะไม่ได้รับความกระทบกระเทือนอีกงั้นเหรอ

14:19.920 --> 14:21.800
การทำสมาธิไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

14:21.880 --> 14:23.880
ในพระสูตรบอกไว้ดี

14:24.400 --> 14:26.240
“ถ้าใครรักษาจิตใจให้แจ่มใสและบริสุทธิ์ได้เสมอ

14:26.320 --> 14:28.080
แม้แต่สวรรค์และโลก
ก็จะอยู่ในธรรมชาติของคุณ”

14:28.160 --> 14:30.800
ไม่ต้องมาท่องคัมภีร์ให้ฉันฟัง

14:30.880 --> 14:32.160
ฉันถามหน่อย

14:32.240 --> 14:34.600
เคลียร์ใจตัวเองแล้ว

14:34.680 --> 14:36.160
แต่ยังคิดถึงพ่อแม่บ้างหรือเปล่า

14:36.240 --> 14:37.720
ถึงแม้พวกเขาจะไม่โทษเธอ

14:37.800 --> 14:39.080
แต่ในใจจะคิดยังไง

14:39.160 --> 14:40.480
พวกเขาจะไม่เสียใจเหรอ

14:40.560 --> 14:42.440
พวกเขาจะไม่กระทบกระเทือนเหรอ

14:43.160 --> 14:44.600
ฉันจะบอกให้นะ

14:44.680 --> 14:47.040
ความหมายของฉันก็คือเธอไม่สู้ไปคิดถึง

14:47.120 --> 14:48.720
เรื่องธุรกิจของเธอ

14:48.800 --> 14:50.560
เรื่องที่จะใช้ชีวิตแบบคนปกติ

14:50.640 --> 14:51.600
แบบนี้น่ะ

14:51.680 --> 14:54.160
ก็จะไม่กังวลว่าเธอจะออกบวชด้วยซ้ำ

15:00.560 --> 15:02.240
อยากจะคิดแทนพ่อแม่

15:02.320 --> 15:05.600
ก็ต้องคิดจากมุมมองของพ่อแม่

15:05.680 --> 15:06.800
เข้าใจไหม

15:09.840 --> 15:15.080
ผมจะไปมองจากมุมของพวกเขายังไง

15:24.160 --> 15:27.000
บ้านฉันมีลูกอยู่สองคน

15:27.080 --> 15:28.200
เธอก็รู้

15:31.600 --> 15:33.000
เสี่ยวซีของพวกเรา

15:33.920 --> 15:37.400
สนิทกับฉันมาตั้งแต่เด็กๆ

15:37.920 --> 15:40.240
เขาเอาแต่วิ่งตามฉัน

15:40.320 --> 15:43.520
ราวกับหมาน้อยคอยเรียกแม่จ๋าๆ

15:44.520 --> 15:46.440
ตอนที่เขาไปโรงเรียน

15:47.040 --> 15:49.440
จะชอบมาเล่าให้ฟัง
ว่าที่โรงเรียนเกิดอะไรขึ้นบ้าง

15:49.520 --> 15:51.920
คุณครูสอนวิชาอะไร

15:52.000 --> 15:54.440
เพื่อนคนไหนเล่นอะไร

15:54.520 --> 15:55.880
อะไรก็ช่าง

15:55.960 --> 15:58.400
จะเอากลับมาเล่าให้ฟังโดยละเอียดทุกวัน

16:00.400 --> 16:02.720
ส่วนต้าหยางเป็นเด็กชาย

16:02.800 --> 16:03.680
เขาไม่พูดเยอะ

16:04.200 --> 16:06.120
แต่พอถ้าถามเขา

16:06.200 --> 16:07.840
เขาก็จะเล่าให้ฟังทั้งหมด

16:09.560 --> 16:11.760
ตอนที่เด็กสองคนยังเด็ก

16:11.840 --> 16:15.120
ฉันกับพ่อของเขาจะวางใจมาก

16:16.120 --> 16:18.600
เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

16:18.680 --> 16:20.120
เขาก็จะไม่ปิดบังเรา

16:20.200 --> 16:21.280
ไม่ปิดบังแน่นอน

16:25.280 --> 16:26.760
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

16:28.600 --> 16:30.080
โตกันหมดแล้ว

16:30.800 --> 16:34.680
มีครอบครัวละมีลูกของตัวเอง

16:36.720 --> 16:40.160
แล้วก็อยู่ไกลจากเรา

16:41.040 --> 16:44.520
ดังนั้นปกติก็จะโทรคุยกันเสียมากกว่า

16:46.040 --> 16:48.640
ทุกครั้งที่ฉันโทรไป ฉันก็ได้แค่ถาม

16:48.720 --> 16:50.400
ว่า “กินข้าวรึยัง”

16:50.480 --> 16:52.120
“ดื่มน้ำรึยัง”

16:52.200 --> 16:53.440
“งานเป็นยังไงบ้าง”

16:53.520 --> 16:55.680
“สุขภาพเป็นยังไงบ้าง”

16:56.200 --> 16:57.320
“อากาศเป็นยังไง”

16:57.400 --> 16:58.800
“มีไต้ฝุ่นรึเปล่า”

17:01.000 --> 17:02.680
แล้วพวกเขาก็มักจะตอบว่า

17:03.200 --> 17:04.560
“กินแล้ว”

17:04.640 --> 17:06.680
“งานก็ดี” “พวกเราสบายดี”

17:07.200 --> 17:11.640
ยังไงซะเราก็มักจะเล่าแต่เรื่องดีๆ
ให้อีกฝ่ายฟัง ไม่มีเรื่องแย่ๆ แค่ทักทายปกติ

17:12.160 --> 17:13.119
ใช่

17:14.240 --> 17:15.119
จริงๆ เลย

17:18.079 --> 17:20.720
พ่อแม่ผมก็ถามแบบนี้

17:22.480 --> 17:25.240
ไม่ถามแบบนี้ แล้วจะถามแบบไหนล่ะ

17:28.560 --> 17:29.880
พูดตามตรง

17:29.960 --> 17:33.120
ถึงลูกของฉันจะเล่าเรื่องงานให้ฟัง

17:33.200 --> 17:34.560
พวกเราก็ไม่เข้าใจหรอก

17:36.200 --> 17:39.320
ถ้าพวกเขาสามีภรรยาทะเลาะกัน

17:39.400 --> 17:41.640
ลูกป่วยแล้ว

17:41.720 --> 17:44.360
หรือมีเรื่องไม่สบายใจ

17:45.080 --> 17:46.760
พวกเขาจะกลัวว่าฉันจะกังวล

17:47.280 --> 17:48.840
ก็จะไม่เคยเล่าให้ฟังเลย

17:49.600 --> 17:51.120
แล้วพวกเราล่ะ

17:51.200 --> 17:54.840
พวกเขามีเรื่องกดดันมากมาย
หาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย

17:54.920 --> 17:56.920
เราไม่อยากเพิ่มภาระให้เขา

17:57.000 --> 17:59.480
ดังนั้นเราจึงบอกพวกเขาว่า

17:59.560 --> 18:00.960
พวกเราสบายดี

18:03.080 --> 18:04.880
เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ช่างมันเถอะ

18:06.040 --> 18:07.400
มีอยู่ครั้งหนึ่ง

18:08.520 --> 18:12.920
ต้าหยางป่วยหนักมาก ถึงขั้นต้องเข้าไอซียู

18:14.040 --> 18:15.360
แต่พวกเราไม่รู้เลยสักนิด

18:15.440 --> 18:18.040
พอตรุษจีนมาถึง
พวกเขาก็กลับมาเยี่ยมบ้านใช่ไหม

18:18.120 --> 18:20.120
เสี่ยวซีเผลอพูดหลุดปากออกมา

18:22.000 --> 18:23.480
ตอนนั้นฉันโมโหมาก

18:23.560 --> 18:25.760
ตรุษจีนปีนั้นฉลองไม่ได้เลย

18:28.760 --> 18:29.880
ลองคิดดูสิ

18:31.360 --> 18:33.600
โรคนี้สามารถฆ่าคนได้

18:34.400 --> 18:36.000
ทำให้เข้าไปซียูอีก

18:36.080 --> 18:39.120
คุณว่าถ้ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ

18:39.200 --> 18:41.680
คุณจะต้องทิ้งความเสียใจไว้มากแค่ไหน

18:46.040 --> 18:47.080
ท่านหม่า

18:48.200 --> 18:50.240
ดูเธอสิ

18:50.320 --> 18:51.880
เวลาเธอพูดคุยกับผู้อื่น เธอมีเหตุผล

18:51.960 --> 18:55.400
เธอเป็นคนจิตใจแจ่มใส มีสติสัมปชัญญะ

18:55.480 --> 18:57.440
แต่พอเป็นเรื่องของตัวเอง

18:57.520 --> 18:58.960
ทำไมถึงเลอะเลือนล่ะ

19:03.760 --> 19:06.880
มีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องแบกไว้คนเดียว

19:07.400 --> 19:08.760
เธอต้องสื่อสารกับครอบครัว

19:08.840 --> 19:11.720
โดยเฉพาะกับพ่อแม่

19:11.800 --> 19:13.360
ต้องไปคุยกับพวกเขา

19:13.440 --> 19:16.360
ต้องมีการปรึกษากันถึงจะถูก

19:17.400 --> 19:20.400
เธอไม่ใช่น้ำเต้าที่ปิดปากสนิทสักหน่อย

19:24.040 --> 19:26.400
ต้าหยางกับเสี่ยวซีของบ้านเรา

19:26.480 --> 19:30.960
มีข้อดีอย่างหนึ่ง

19:33.040 --> 19:35.440
เมื่อสองวันก่อน

19:35.520 --> 19:37.120
ต้าหยางโทรมาขอให้ฉันกับพ่อของเขา

19:37.200 --> 19:38.960
ไปเที่ยวที่ชิงต่าวตั้งครึ่งเดือน

19:40.000 --> 19:42.720
อะพาร์ตเมนต์ที่ต้าหยางซื้อไว้ที่ชิงต่าวน่ะใหญ่มาก

19:43.480 --> 19:46.160
ตกแต่งมาปีหนึ่งแล้ว เรายังไม่เคยไปเลย

19:47.440 --> 19:48.480
เสี่ยวซีบอกว่า

20:27.960 --> 20:29.320
ขอถามหน่อย

20:29.400 --> 20:32.400
รู้ไหมว่าเขาใช้วัสดุอะไร
ในการทำสีย้อมในถังย้อมทั้งสามถังนี้

20:33.240 --> 20:34.680
ฉันได้ยินว่าใช้ป่านหลานเกินในการทำนะ

20:34.760 --> 20:35.880
ตอบถูกแล้ว

20:35.960 --> 20:39.440
มันทำมาจากป่านหลานเกินและมะนาวหมัก
เพื่อให้สีไม่หลุดง่าย

20:39.520 --> 20:40.720
ดูอาจารย์คนนี้สิ

20:40.800 --> 20:42.120
เขากำลังขัดผ้า

20:42.200 --> 20:43.200
แต่ที่จริงกำลังทำอะไร

20:43.280 --> 20:45.000
เขากำลังจะย้อมผ้าสีเดียวกับผ้าที่เห็นด้านหลัง

20:45.080 --> 20:47.160
แล้วก็อาจารย์ทางด้านนี้
กำลังย้อมผ้าให้เป็นสีที่ค่อยๆ อ่อนลง

20:47.240 --> 20:48.200
ดูสิตอนนี้

20:48.280 --> 20:52.400
มันแยกออกมาเป็นสามชั้นแล้ว
แล้วสีมันก็ค่อยๆ จางลงอ่อนลง จางลงเรื่อยๆ

21:18.880 --> 21:22.560
(เซี่ยเซี่ยคนขยัน)

21:28.440 --> 21:30.560
เธอซ่อนอยู่หลังครัวแล้วพูดว่า

21:30.640 --> 21:32.080
“เกลียดจริง คุณน่ะสิที่เป็นเกี๊ยวน้ำ”

21:32.600 --> 21:33.600
สุดยอดจริงๆ

21:33.680 --> 21:34.640
ตลกเกินไปแล้ว

21:34.720 --> 21:35.960
ดูนี่

21:36.040 --> 21:38.920
“หยางกว้านจวินกำลังเต้นรูดเสาอยู่บนต้นไม้”

21:48.040 --> 21:50.600
เมื่อก่อนคุณเคยเขียนบทมาก่อนไหม

21:50.680 --> 21:52.400
ไม่เลย นี่ครั้งแรก

21:53.000 --> 21:53.840
ยากใช่ไหม

21:53.920 --> 21:55.160
ไม่นะ

21:55.240 --> 21:56.800
พอคิดว่าคนที่เรารู้จักกำลังจะแสดงพวกนี้

21:56.880 --> 21:58.320
ผมก็มีแรงบันดาลใจเลย

21:58.400 --> 21:59.760
ต้องบอกเลยว่า

21:59.840 --> 22:02.360
ผมคิดว่ามันตลกมาก ใช่ไหม

22:02.440 --> 22:04.560
ปกติตอนที่ดูทีวี ผมก็คิดว่าพวกนั้นเขียนบทยังไงกัน

22:04.640 --> 22:06.200
ผมเองก็เป็นนักเขียนบทได้

22:06.280 --> 22:10.800
งั้นคุณคิดว่ามีอะไรในนี้ที่คุณยังรู้สึก

22:10.880 --> 22:11.720
ไม่ค่อยพอใจไหม

22:12.960 --> 22:14.520
ตอนนี้ผมพอใจมากนะ ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย

22:15.480 --> 22:16.800
ผมจะพูดแบบนี้แล้วกัน

22:16.880 --> 22:18.640
ผมคิดว่าการเขียนของผม
มีความสอดคล้องกันตั้งแต่ต้นจนจบ

22:18.720 --> 22:21.000
- คุณคิดว่าไงล่ะ
- ฉันคิดว่า

22:21.680 --> 22:23.000
นี่ไม่เรียกว่าบทด้วยซ้ำ

22:25.240 --> 22:26.240
ใช่แล้ว

22:26.920 --> 22:29.560
ผมใช้วิธีการเขียนนิยายมาเขียนบทนี้

22:30.600 --> 22:32.680
คุณเรียกมันว่านิยายเหรอ

22:33.960 --> 22:36.920
ผมรู้นะ ว่านิยายก็ต้องการ
ความสมบูรณ์แบบของเนื้อเรื่อง

22:37.000 --> 22:39.200
แต่ยังไงซะ นี่ก็แค่วิดีโอโปรโมตแค่นั้นเอง

22:39.280 --> 22:42.600
ดังนั้น ผมเลยตั้งใจเพิ่มบทขายขำไปตั้งเยอะ

22:43.480 --> 22:46.000
ตอนขายขำ เช่นอะไรบ้างล่ะ

22:47.520 --> 22:48.800
อย่างเช่น…

22:51.160 --> 22:53.320
เช่นเมื่อกี้คุณหัวเราะขนาดนั้น
บอกเขาไปสิว่าหัวเราะอะไร

22:54.840 --> 22:55.680
เรื่องนี้

22:56.600 --> 22:59.520
“หวงซินซินถูกหมาทำให้ตกใจที่ริมทะเล

22:59.600 --> 23:03.280
เสี่ยวหูลู่ ถัวถัว หูจึแล้วก็กั๋วเป่าไปช่วยเธอ

23:03.960 --> 23:06.280
เด็กสี่คนสู้ไม่ชนะหมา

23:06.360 --> 23:07.600
ทั้งห้าคน

23:07.680 --> 23:09.880
ก็ถูกหมาไล่ไปด้วย ร้องไห้ไปด้วย”

23:11.440 --> 23:13.920
ไม่ใช่สิ มันเป็นเรื่องของ

23:14.000 --> 23:15.680
การใช้การวิ่งเพื่อแสดงให้ผู้ชมเห็น

23:15.760 --> 23:18.240
ทิวทัศน์ชายฝั่งของหมู่บ้านของเรา

23:19.960 --> 23:20.880
แล้วก็ตรงนี้

23:25.520 --> 23:28.320
“สวี่หงโต้วอยู่ในบ้านโหย่วเฟิง

23:28.400 --> 23:30.520
หัวเราะไปด้วยขี่จักรยานไปด้วย

23:30.600 --> 23:33.240
ในขณะที่น่าน่าใช้สายยางรดน้ำต้นไม้ฉีดน้ำใส่เธอ

23:34.080 --> 23:37.120
ภายใต้ดวงอาทิตย์ สวี่หงโต้วกำลังยิ้ม

23:37.200 --> 23:40.040
สวยงามราวกับสายรุ้ง”

23:40.120 --> 23:42.440
สวี่หงโต้ว นี่ไม่ใช่เรื่องขายขำนะ

23:42.520 --> 23:44.040
นี่เป็นการแสดงออก

23:44.120 --> 23:46.000
ถึงความโรแมนติกขั้นสุด

23:46.080 --> 23:49.080
และกลิ่นอายของมิตรภาพท่ามกลางผู้คน

23:49.160 --> 23:51.920
ตอนจบขายขำที่สุดเลย

23:52.000 --> 23:56.040
“เซี่ยจือเหยาคว้าธงจากชาวบ้าน

23:56.120 --> 23:58.680
เขาขี่ม้าของเขาข้ามทะเลและภูเขา

23:58.760 --> 24:00.960
และปักธง

24:01.040 --> 24:04.360
ให้โบยบินอยู่ในสายลม
ซึ่งอ่านว่า ‘ยินดีต้อนรับสู่หยุนเหมียว’

24:04.960 --> 24:07.720
ที่จุดสูงสุดที่มองเห็นหมู่บ้านหยุนเหมียว”

24:08.960 --> 24:12.040
จริงๆ แล้วหน้าที่ของพล็อตนี้คือ
ผู้ชมไม่ทราบว่าสิ่งที่เขาคว้าไว้จริงๆ คืออะไร

24:12.640 --> 24:14.520
เพื่อที่จะทริกเกอร์

24:15.320 --> 24:17.800
- ให้ผู้ชมใจจดใจจ่อ
- ใจจดใจจ่อ

24:20.360 --> 24:21.680
ตลกมากจริงๆ ใช่ไหม

24:22.880 --> 24:24.360
มันตลกมาก

24:24.440 --> 24:26.000
ฉันขำจนน้ำมูกไหลแล้ว

24:26.080 --> 24:27.600
หยุดขำไม่ได้เลย

24:45.560 --> 24:47.280
- ให้คุณ
- ให้ฉันเหรอ

24:48.120 --> 24:49.560
น่ารักจังเลย

24:50.240 --> 24:52.000
- ขอบใจนะ
- ยังมีอีก

24:57.440 --> 24:58.560
ต้าม่าย

25:00.520 --> 25:01.560
มานี่สิ

25:02.520 --> 25:03.440
ไปเถอะ

25:44.200 --> 25:45.640
บทนี่ใครเขียนเหรอ

25:47.480 --> 25:49.520
คนที่คุณไม่ค่อยรู้จักเขียนน่ะ

25:50.760 --> 25:52.120
กล้าหาญดีนะ

25:53.200 --> 25:54.240
พี่สาว

25:54.320 --> 25:56.840
คุณคิดว่ามีตรงไหนที่หยิบยกมาได้ไหม

25:56.920 --> 25:57.800
มีนิดหน่อย

25:58.440 --> 25:59.440
บอกหน่อยว่าตรงไหน

25:59.520 --> 26:01.480
ฉันพูดไปแล้วเมื่อกี้ว่ากล้าหาญมาก

26:07.000 --> 26:08.320
งั้นคุณเขียนได้ไหม

26:08.400 --> 26:09.240
เขียนไม่ได้

26:09.320 --> 26:11.080
คุณแต่งนิยายไม่ใช่เหรอ

26:11.600 --> 26:13.160
นิยายคือนิยาย บทละครคือบทละคร

26:13.240 --> 26:14.720
มันอยู่คนละสายงาน

26:14.800 --> 26:16.800
งั้นคุณสะดวกที่จะลองข้ามสายงานมาสักพักไหม

26:16.880 --> 26:18.960
แล้วช่วยเราเขียนบทหน่อย
สำหรับวิดีโอโปรโมตของเรา

26:20.320 --> 26:21.200
ได้เงินนะ

26:21.280 --> 26:23.160
ได้เงินก็ไม่ทำหรอก

26:23.680 --> 26:26.240
ฉันทนความทุกข์ทรมาน
ของการเป็นคนเขียนบทไม่ได้หรอก

26:26.320 --> 26:27.600
ทุกข์ทรมานเหรอ

26:27.680 --> 26:28.560
ทรมานอะไร

26:30.680 --> 26:32.640
ความทรมานของสคริปต์ของคุณ

26:32.720 --> 26:35.440
ที่ใช้เวลาเขียนหลายวันหลายคืน

26:35.520 --> 26:38.440
โดนวิจารณ์เละเทะโดยคนที่ไม่เกี่ยวข้อง

26:42.960 --> 26:44.400
งั้นคุณเขียนนิยายก็ไม่ทรมานเหรอ

26:48.120 --> 26:50.080
นักอ่านบางคนจะวิจารณ์งานของฉัน

26:50.600 --> 26:52.520
แต่ไม่มีพ่อค้าคนกลางที่จะเก็บส่วนต่างไว้

26:55.080 --> 26:56.320
พูดได้ดี ต้าม่าย

26:56.400 --> 26:58.440
ทำความรู้จักกันหน่อย ฉันชื่อสุ่นจื่อ

27:04.800 --> 27:08.160
(ร้านกาแฟโหย่วเฟิง)

27:12.480 --> 27:13.320
ขอบคุณ

27:13.400 --> 27:15.080
- ยินดีค่ะ
- ขอบคุณค่ะ

27:15.160 --> 27:16.040
ดื่มให้อร่อยนะ

27:18.960 --> 27:20.120
อรุณสวัสดิ์ น่าน่า

27:20.200 --> 27:21.200
อรุณสวัสดิ์ สุ่นจื่อ

27:21.280 --> 27:22.320
วันนี้จะกินอะไร

27:23.200 --> 27:27.440
ชาขาวหนึ่งกาแล้วกัน แล้วก็มันฝรั่งรสเผ็ดกับเนื้อ

27:27.520 --> 27:28.520
ได้

27:29.440 --> 27:30.920
ทำไมวันนี้อยู่คนเดียวล่ะ

27:31.440 --> 27:33.920
วันนี้คนในร้านกาแฟไม่เยอะ เลยมีแค่ฉัน

27:35.360 --> 27:36.600
จริงสิ

27:36.680 --> 27:38.040
บทของคุณเป็นยังไงบ้างล่ะ

27:38.120 --> 27:39.000
ยังแก้อยู่เลย

27:41.000 --> 27:42.160
ฉันไปนั่งข้างในนะ

27:42.240 --> 27:43.760
ได้ เดี๋ยวฉันยกอาหารไปให้

27:43.840 --> 27:45.400
คุณยาย อรุณสวัสดิ์

27:45.480 --> 27:46.320
จวิ้นจื่อมาแล้วเหรอ

27:46.400 --> 27:48.600
คุณยาย ฉันชื่อสุ่นจื่อ

27:49.200 --> 27:51.000
- สุ่นจื่อ
- ใช่แล้วค่ะ

27:51.760 --> 27:53.720
- สุ่นจื่อ
- ฉันเข้าไปก่อนนะคะ

27:53.800 --> 27:55.000
เข้าไปสิ

27:56.360 --> 27:57.520
สุ่นจื่อ

27:58.040 --> 27:59.080
จวิ้นจื่อ

28:01.680 --> 28:02.520
ต้าม่าย

28:03.320 --> 28:04.320
อรุณสวัสดิ์

28:04.840 --> 28:05.800
อรุณสวัสดิ์

28:21.520 --> 28:22.800
ริมทะเล

28:30.880 --> 28:32.280
ต้าม่าย

28:32.360 --> 28:35.360
คุณคิดยังไงกับฉากเด็กวิ่งไล่

28:35.440 --> 28:37.120
และจับแมลงด้วยตาข่ายบนชายหาด

28:37.200 --> 28:38.360
ฉันได้ยินเถ้าแก่เซี่ยบอกว่า

28:38.440 --> 28:40.920
พวกเขาไปที่ชายหาดบ่อยๆ
เพื่อจับแมลงปอเมื่อยังเด็ก

28:41.000 --> 28:44.400
แล้วก็ยังมีต้นไม้อยู่กลางน้ำด้วย
ถ้าถ่ายรูปออกมาต้องสวยแน่

28:47.440 --> 28:48.320
ก็ดีมากนะ

28:48.920 --> 28:49.880
ขอบคุณที่มั่นใจนะ

28:51.720 --> 28:52.920
แต่ว่า

28:53.880 --> 28:56.120
อาจจะมีอันตรายด้านความปลอดภัยที่อาจเกิดขึ้น

28:56.960 --> 28:59.040
พ่อแม่ไม่ยอมให้ลูกๆ

28:59.120 --> 29:00.560
เล่นที่แม่น้ำ

29:01.080 --> 29:02.560
ริมทะเลยิ่งอันตรายกว่า

29:06.360 --> 29:07.320
แค่ความคิดเห็นของฉันนะ

29:08.400 --> 29:10.600
นักอ่านส่วนใหญ่จะใส่ใจปัญหานี้มากๆ

29:10.680 --> 29:11.840
คิดว่าคุณกำลังโปรโมตอะไรที่มันอันตราย

29:11.920 --> 29:14.240
ดังนั้นตอนที่เรากำลังสร้างสรรค์
ก็ต้องระวังให้มากๆ

29:14.320 --> 29:15.440
ถ้าต้องเพิ่มประโยคนี้

29:15.520 --> 29:18.280
ฉันแนะนำว่าควรระบุไว้ในข้อความของผู้เขียน

29:18.360 --> 29:20.600
ว่า “อันตรายสำหรับเด็กที่จะเล่นที่ชายหาด
กรุณาอย่าเลียนแบบโดยเจตนา”

29:20.680 --> 29:21.520
อะไรแบบนี้

29:22.160 --> 29:23.200
เข้มงวดขนาดนี้เลยเหรอ

29:25.400 --> 29:26.520
ขอบคุณที่เตือนนะ

29:35.760 --> 29:37.160
ต้าม่าย ขอโทษที่กวนคุณอีกรอบ

29:38.240 --> 29:40.400
เมื่อสองวันก่อนฉันเห็น
มีคนเล่นฉินสามสายหัวมังกร

29:40.480 --> 29:42.280
ตอนฉันเดินเล่นในจัตุรัส

29:42.360 --> 29:43.320
ฉันสนุกกับบรรยากาศจริงๆ

29:43.400 --> 29:45.760
ฉันคิดว่าเราสามารถ
เพิ่มความดราม่าได้ที่นี่นิดหน่อย

29:47.360 --> 29:49.200
- ความรักเหรอ
- ใช่

29:49.280 --> 29:51.320
คนที่นี่ร้องเพลงต่อในวันที่ 3 มีนาคมไม่ใช่เหรอ

29:52.640 --> 29:55.400
ฉันจะเล่าความคิดของฉันให้ฟังนะ ดูสิ

29:55.480 --> 29:58.080
ในบทของเราก่อนหน้านี้
เราเขียนเอาไว้เยอะเลย

29:58.160 --> 29:59.960
แต่ลองดูตรงนี้

30:00.480 --> 30:02.400
เรายังเพิ่มเข้าไปได้อีก เช่นว่า…

30:40.280 --> 30:41.480
สวัสดี

30:41.560 --> 30:42.400
สวัสดี

30:42.920 --> 30:44.200
ชาวหมู่บ้านหยุนเหมียว

30:44.280 --> 30:45.880
โปรดฟังทางนี้

30:45.960 --> 30:48.440
ช่วงนี้เรากำลังจะถ่ายวิดีโอโปรโมตในหมู่บ้าน

30:48.520 --> 30:50.040
ดังนั้นเราต้องการนักแสดง

30:50.120 --> 30:53.000
ถ้าคุณสามารถเต้นและร้องเพลงได้ดี
กรุณารีบมาลงชื่อ

30:53.080 --> 30:56.160
นี่เป็นโอกาสที่ดี
ที่จะแสดงความสามารถพิเศษของคุณ

30:56.240 --> 30:59.320
ทุกคนรีบมานะ
สมัครได้ที่สำนักงานคณะกรรมการหมู่บ้าน

30:59.840 --> 31:01.600
(หวงซินซิน)

31:01.680 --> 31:02.800
คุณหมุนให้ฉันดูสักรอบ

31:02.880 --> 31:03.920
(เซี่ยจือเหยา)

31:06.680 --> 31:08.000
ดีมาก

31:08.680 --> 31:11.800
คุณมีโอกาสสูงมาก
ไหนบอกความฝันเรามาหน่อยสิ

31:14.000 --> 31:15.160
เสี่ยวหวง

31:15.680 --> 31:16.960
อย่าเป็นแบบนี้สิ

31:17.480 --> 31:18.480
ผมกลัวนะ

31:18.560 --> 31:22.600
(เซี่ยจือเหยา, จางซินรุ่ย, หวงซินซิน
คณะกรรมการ)

31:22.680 --> 31:24.120
รอมาสองชั่วโมงแล้วนะ

31:24.200 --> 31:25.400
ทำไมไม่มีใครมาเลยล่ะ

31:25.480 --> 31:27.520
คนล่ะ

31:28.040 --> 31:29.760
พวกเขายุ่งอยู่น่ะ

31:31.240 --> 31:34.160
ไม่รีบ เราถ่ายทิวทัศน์ก่อนก็ได้

31:34.240 --> 31:35.760
ฉันเห็นว่าวันนี้อากาศดี

31:35.840 --> 31:37.600
อีกเดี๋ยวเราไปถ่าย
ฉากพระอาทิตย์ตกตอนช่วงบ่าย

31:43.240 --> 31:44.720
เที่ยงแล้ว

31:45.240 --> 31:46.720
เอาอย่างนี้ พวกเราไปกินข้าวกันก่อน

31:47.320 --> 31:48.080
โอเค

31:49.120 --> 31:51.080
ได้ ร้านเก๋อซางฮัว ฉันเลี้ยงเอง

31:51.960 --> 31:52.800
ไปเถอะ

31:55.680 --> 31:56.920
ซินซิน

31:57.600 --> 31:58.440
แคนดี้

31:59.560 --> 32:00.800
ฉันลงชื่อได้ไหม

32:00.880 --> 32:02.320
- ได้สิๆ
- งั้นมีหลายคนได้ไหม

32:02.400 --> 32:03.840
ไม่มีปัญหา มาๆ

32:03.920 --> 32:05.400
เข้ามาๆ

32:07.080 --> 32:08.200
สวัสดี

32:08.800 --> 32:10.280
นี่เพื่อนๆ ของฉัน

32:11.880 --> 32:13.040
สวัสดี

32:27.480 --> 32:29.760
สุ่นจื่อไปถ่ายฉากพระอาทิตย์ตก
บนภูเขากับผู้ช่วยแล้ว

32:30.280 --> 32:31.760
พวกเขาอาจติดฝนอยู่ข้างนอก

32:32.600 --> 32:34.560
ผมกลัวว่าเครื่องมือจะเสียหายเพราะฝน

32:35.080 --> 32:36.440
มันแพง

32:39.240 --> 32:40.520
เครื่องไม่เป็นไร

32:40.600 --> 32:42.240
พวกเขาเห็นว่าสภาพอากาศแย่ลง
ก็เลยกลับมาแล้ว

32:42.320 --> 32:44.360
ตอนนี้อยู่กันที่บ้านของหวงซินซิน

32:45.720 --> 32:47.280
จวินจื่อบอกเธอเหรอ

32:47.360 --> 32:48.360
สุ่นจื่อ

32:48.440 --> 32:50.280
โทษที สุ่นจื่อ

32:51.680 --> 32:53.640
ไปสนิทกับสุ่นจื่อขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

32:54.400 --> 32:57.520
สุ่นจื่อขอให้ฉันช่วยกันออกไอเดียกับเธอ

32:59.320 --> 33:00.640
พูดง่ายขนาดนี้เลยเหรอ

33:03.360 --> 33:05.760
ฉันถูกเขาล่อเข้าไปในกรงต่างหาก

33:05.840 --> 33:08.040
เข้าไปมีส่วนร่วมโดยไม่รู้ตัว

33:08.640 --> 33:10.240
โดนล่อเข้าไปในกรงหมายความว่าไงอะ

33:12.280 --> 33:15.080
ก็คือโดนจูงจมูกไปไง

33:15.160 --> 33:18.960
แต่ว่าสุ่นจื่อคนนี้
เวลาพูดแล้วทำให้คนรู้สึกสบายใจมาก

33:19.600 --> 33:21.480
ทำให้เธอยอมโดนจูงจมูกเข้าไปโดยสมัครใจ

33:37.720 --> 33:39.080
ลุงเจ๋อชิง

33:43.400 --> 33:44.600
ไม่ต้องกังวล ผมจะไปเดี๋ยวนี้

33:44.680 --> 33:45.720
โอเค แล้วเจอกันครับ

33:46.800 --> 33:48.160
- เป็นอะไรไป
- ม้าหายไป

33:48.240 --> 33:49.960
ตัวที่คุณไปดูมันคลอดครั้งที่แล้ว

33:50.040 --> 33:51.120
ผมต้องไปหามัน

33:51.200 --> 33:52.760
- ฉันไปด้วย
- คุณไปทำไมล่ะ

33:52.840 --> 33:53.960
ฝนตกอยู่นะ อยู่ที่นี่แหละ

33:54.040 --> 33:55.080
ฉันยืมร่มหน่อยนะ

33:57.200 --> 33:59.120
ใช้ร่มไม่มีประโยชน์หรอก ใส่เสื้อกันฝนของผม

34:19.679 --> 34:22.639
มันตามม้าตัวอื่นเข้าไปในคอก

34:22.719 --> 34:24.199
ตอนนั้นฉันก็ไปตามหาแล้ว

34:24.280 --> 34:26.800
แต่ม้าใหญ่บังสายตาฉัน ก็เลยมองไม่เห็น

34:28.440 --> 34:29.800
เรื่องนี้ต้องโทษฉัน

34:29.880 --> 34:31.639
ที่ไม่มองให้ดีก่อนที่จะโทรหาเธอ

34:31.719 --> 34:33.560
ไม่เป็นไร หาเจอแล้วก็ดี

34:33.639 --> 34:34.520
ใช่ๆ

34:35.080 --> 34:36.199
ดูสิ ทำเธอหนาวซะ

34:37.040 --> 34:38.199
ที่ออฟฟิศฉันจุดไฟไว้

34:38.280 --> 34:40.400
พวกเธอเข้าไปผิงให้อุ่นก่อน แล้วก็ดื่มน้ำอุ่นหน่อย

34:40.480 --> 34:42.480
- อย่าให้เป็นหวัดล่ะ รีบไปๆ
- โอเค

34:42.560 --> 34:43.400
ไม่เป็นไร

34:43.480 --> 34:44.719
- ขอโทษที
- ไม่เป็นไร

34:44.800 --> 34:46.440
ผมพาคุณขึ้นไปเป่าผมก่อน

34:49.480 --> 34:51.120
ม้าน้อยไม่ได้หายไป

34:51.199 --> 34:52.360
แต่คุณเกือบจะหายไปแล้ว

34:53.400 --> 34:55.600
บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าไปไกล

34:55.679 --> 34:57.560
ยังเอาเสื้อกันฝนให้คนอื่นด้วย

34:58.080 --> 35:00.520
ก็เจอนักท่องเที่ยวนี่ พาเด็กมาด้วย

35:00.600 --> 35:01.680
โดนกักอยู่ตรงนั้น

35:01.760 --> 35:03.360
แล้วทำไมให้ร่มไปด้วยล่ะ

35:04.480 --> 35:05.440
เด็กสองคน

35:07.760 --> 35:09.200
จริงๆ เลย

35:09.960 --> 35:10.800
เข้ามาใกล้ๆ

35:10.880 --> 35:12.440
ผิงให้แห้งแล้วค่อยว่ากัน อย่าเป็นหวัดล่ะ

35:17.680 --> 35:20.080
ทำไมจู่ๆ ฝนก็ตกหนักอย่างนี้

35:20.720 --> 35:22.120
ฝนตกสิดี

35:22.200 --> 35:24.200
หลังจากฝนตกจะมีเห็ดขึ้น

35:24.280 --> 35:25.440
คุณไม่ชอบกินเหรอ

35:27.680 --> 35:28.760
หิวแล้วใช่ไหม

35:28.840 --> 35:30.120
มา กินมันหวานเผาก่อน

35:30.200 --> 35:31.840
- ขอบคุณครับ
- ขอบคุณค่ะ ลุงเจ๋อชิง

35:31.920 --> 35:32.920
เกรงใจอะไรล่ะ

35:33.000 --> 35:34.160
รีบกินก่อนมันจะเย็น

35:34.240 --> 35:35.240
โอเค

35:36.320 --> 35:37.560
ร้อนๆๆ

35:38.400 --> 35:39.600
ช้าหน่อย

35:41.320 --> 35:42.320
เพิ่งเผาออกมา

35:46.040 --> 35:47.400
กินแค่ครึ่งหนึ่งก่อน

35:55.920 --> 35:56.840
ทำไมไม่กินล่ะ

35:58.000 --> 35:59.040
ขอบคุณนะ

35:59.800 --> 36:00.920
ไม่ต้องเกรงใจ

36:02.560 --> 36:04.080
ปกติฉันจะเป็นฝ่ายดูแลคนอื่น

36:05.200 --> 36:06.160
ซึ้งเหรอ

36:06.800 --> 36:08.400
ไม่ซึ้งหรอก

36:09.160 --> 36:12.600
ตอนที่ฉันดูแลคนอื่นก็ไม่เห็นเขาซาบซึ้งเท่าไร

36:13.280 --> 36:14.520
ปกติก็จะบอกว่าขอบคุณ

36:15.200 --> 36:18.360
เวลาแบบนี้ ไม่ควรตอบว่าซาบซึ้งเหรอ

36:20.000 --> 36:23.120
ในใจของคุณมีคำตอบอยู่แล้วใช่ไหม
ก่อนที่จะถามฉัน

36:26.400 --> 36:27.480
งั้นก็ซึ้ง

36:28.000 --> 36:29.080
ไม่กล้าไม่ซาบซึ้ง

36:29.880 --> 36:32.760
คุณนี่ ทำไมเป็นคนแบบนี้

36:32.840 --> 36:33.880
ช่างพูดกะล่อน

36:33.960 --> 36:35.360
เก่งเรื่องมุกตลกจริงๆ ไปเรียนมาจากใคร

36:35.440 --> 36:36.520
จากคุณ

36:38.480 --> 36:39.880
ผมเป็นแบบนี้ตอนไหน

36:40.920 --> 36:42.280
คุณเป็นแบบนี้ตลอด

36:42.360 --> 36:43.600
ไม่ได้ใส่ร้ายนะ

36:43.680 --> 36:45.080
คุณย่าบอกว่า

36:45.160 --> 36:48.160
ตอนที่คุณอยู่ม.ต้น คุณพาสาวกลับมากินข้าวที่บ้าน

36:49.280 --> 36:50.360
คุณย่าพูดเหลวไหล

36:50.440 --> 36:52.560
ผมพาสาวกลับมากินข้าวเมื่อไร

36:52.640 --> 36:54.640
บอกว่ามากินข้าวที่บ้านคุณตั้งเดือนกว่าๆ

36:57.080 --> 36:58.840
คุณพูดแบบนี้

36:58.920 --> 37:00.160
ผมนึกออกแล้ว

37:01.200 --> 37:04.000
ตอนนั้น พ่อแม่เขาเข้าเมืองไปผ่าตัด

37:04.080 --> 37:05.200
ที่บ้านไม่มีคนอยู่ มีเขาคนเดียว

37:05.800 --> 37:07.720
ผมเลยพาเขามาที่บ้าน ให้กินข้าวกับพวกเรา

37:10.040 --> 37:11.120
เป็นคนใจดี

37:11.200 --> 37:13.480
แน่นอนสิ ผมเป็นรองหัวหน้าชั้นนะ

37:14.800 --> 37:15.880
ตำแหน่งใหญ่นะ

37:15.960 --> 37:17.280
แน่นอน

37:17.360 --> 37:18.320
คุณล่ะ

37:20.360 --> 37:24.080
ฉันเหรอ ฉันเป็นตัวแทน
คาบภาษาอังกฤษของชั้นเรียน

37:24.160 --> 37:25.280
ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้

37:25.360 --> 37:28.440
ผมหมายความว่า
คุณได้พาผู้ชายกลับบ้านมากินข้าวไหม

37:28.520 --> 37:30.280
ไม่มีหรอก

37:31.240 --> 37:33.760
ถ้าฉันพาผู้ชายกลับมากินข้าว

37:33.840 --> 37:35.480
แม่ฉันต้องตีฉันขาหักแน่

37:36.080 --> 37:38.000
ผมไม่ได้หมายถึงตอนเรียน

37:38.080 --> 37:40.680
ผมหมายถึงคนที่คุณรัก

37:41.720 --> 37:43.040
ได้พากลับบ้านไปกินข้าวไหม

37:47.600 --> 37:48.440
ไปสิ

37:51.040 --> 37:52.560
ตอนที่คุณยายของฉันเสีย

37:53.080 --> 37:54.960
เขาลางานกลับบ้านกับฉันโดยเฉพาะเลย

37:55.040 --> 37:56.200
ช่วยงานเกี่ยวกับพิธีทุกอย่าง

37:56.920 --> 37:58.280
ครอบครัวฉันเลยชอบเขามาก

37:59.000 --> 38:00.120
เขาเป็นคนที่

38:00.720 --> 38:02.840
ทำให้คนอื่นๆ ชอบได้เก่งมาก

38:04.880 --> 38:06.880
- เขาดีขนาดนี้เลยเหรอ
- ดี

38:07.720 --> 38:09.200
ดีมาก

38:09.280 --> 38:11.000
ชมแค่ประโยคสองประโยคก็ไม่หมด

38:11.080 --> 38:12.760
ต้องเริ่มตั้งแต่

38:12.840 --> 38:14.680
ตอนเข้าเรียนมหาลัย

38:15.640 --> 38:17.960
พวกคุณยังเป็นเพื่อนสมัยมหาลัยด้วยเหรอ

38:18.040 --> 38:19.360
งั้นก็รู้จักกันมามากกว่าสิบปีแล้วสิ

38:22.080 --> 38:25.120
ฉันเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับเฉินหนานซิง

38:25.200 --> 38:27.280
- เฉินอะไรซิงนะ
- เฉินหนานซิง

38:27.360 --> 38:28.400
เฉินที่มาจากตัวอักษรหูกับตะวันออก

38:28.920 --> 38:30.360
ซิงที่มาจากดาวขั้วโลกใต้

38:30.880 --> 38:32.400
ดวงดาวที่แตกต่างหนึ่งดวง

38:32.920 --> 38:35.200
ดวงดาวที่แตกต่างหนึ่งดวง

38:35.920 --> 38:39.080
อะไรที่ผ่านไปแล้วให้มันผ่านไป

38:43.160 --> 38:44.160
ก็ใกล้จะผ่านไปแล้ว

38:44.680 --> 38:45.520
ดูสิ

38:46.480 --> 38:49.880
ตอนนี้ฉันยังกินมันเผาไปด้วย
แล้วก็เล่าเรื่องไปด้วยได้

38:50.880 --> 38:52.280
ก่อนหน้านี้ทำไม่ได้หรอก

38:53.880 --> 38:55.160
มันเหมือนกับ

38:56.160 --> 38:58.680
หนามกระบองเพชรในเนื้อของคุณ

39:00.960 --> 39:02.840
มันไม่มีผลต่อการที่คุณจะทำอะไร

39:04.760 --> 39:06.960
แต่ก็มีสถานะที่แข็งแกร่ง

39:09.640 --> 39:11.360
ที่มันจะเตือนคุณ

39:11.440 --> 39:12.960
ว่ามันอยู่ที่นั่น

39:15.680 --> 39:16.840
ไม่ว่าคุณจะทำอะไร

39:19.800 --> 39:21.160
คุณเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ไหม

39:25.840 --> 39:27.200
ถ้าคุณพูดแบบนี้

39:27.720 --> 39:28.760
ผมก็ค่อนข้างเข้าใจแล้ว

39:30.160 --> 39:32.880
ครั้งหนึ่งผมไปเก็บกระบองเพชร

39:33.400 --> 39:35.480
แล้วก็มีหนามติดอยู่ในฝ่ามือ

39:35.560 --> 39:37.360
สัมผัสเมื่อไหร่ก็เจ็บ แม้ว่ามันจะเจ็บ

39:37.440 --> 39:38.680
แต่เอามันออกไม่ได้ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน

39:39.200 --> 39:40.760
แต่ในท้ายที่สุด

39:40.840 --> 39:42.200
แผลจะหายดีแน่นอน

39:42.720 --> 39:45.080
ไม่งั้นจะเปื่อยเน่าอักเสบ

39:45.160 --> 39:48.400
หรือจะหายไปทันที

39:48.480 --> 39:49.720
ก่อนที่คุณจะรู้ตัว

39:54.920 --> 39:56.400
บางครั้งฉันคิดว่า

39:58.360 --> 40:01.520
ทิ้งมันไว้ตรงนั้นก็ยังดี

40:06.440 --> 40:09.240
ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง ไม่ยอมปล่อยมันไป

40:10.560 --> 40:11.560
แต่ว่า

40:13.040 --> 40:14.520
มีหลายสิ่งหลายอย่าง

40:14.600 --> 40:16.480
ที่เราไม่สามารถแม้แต่จะควบคุมได้

40:17.760 --> 40:19.000
นับประสาอะไรกับคนอื่น

40:29.800 --> 40:32.000
แท้จริงแล้ว ผู้คนรอบตัวเราเข้ามาและจากไป

40:33.520 --> 40:38.520
คนส่วนใหญ่สามารถเดินกับคุณได้
ในช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น

40:39.880 --> 40:43.360
พวกเขาจะออกเดินทางต่อไป

40:46.680 --> 40:48.360
ชีวิตมันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ