WEBVTT

00:01:29.480 --> 00:01:31.360 align:center
- ท่านหม่า
- ท่านหม่า

00:01:31.440 --> 00:01:33.400 align:center
- อาเหยาอยู่ไหม
- อยู่ข้างใน ไม่ได้ไปไหนนะ

00:01:33.480 --> 00:01:34.480 align:center
งั้นคุณไปต่อเถอะ

00:01:39.920 --> 00:01:42.880 align:center
นี่คือนักพรตที่ทำธุรกิจล้มเหลว
ที่พักอยู่ที่บ้านพักคนนั้นเหรอ

00:01:42.960 --> 00:01:44.600 align:center
ท่านหม่าเขาไม่ได้ออกบวชสักหน่อย

00:01:45.560 --> 00:01:46.720 align:center
เขาน่าจะอายุ 50 แล้วนะ

00:01:46.800 --> 00:01:48.320 align:center
เขาอายุ 40 โตกว่าผม 10 ปี

00:01:48.400 --> 00:01:49.960 align:center
- จริงเหรอ
- เขาเป็นประเภทท่านประธานผู้ร่ำรวย

00:01:50.040 --> 00:01:51.760 align:center
ที่เมื่อก่อนทำงานหนักเกินไปเลยทำให้ดูแก่

00:01:51.840 --> 00:01:53.000 align:center
ไปเถอะๆ

00:02:02.400 --> 00:02:04.520 align:center
ส้มนี่ยังต้องย่างอีกหน่อย

00:02:04.600 --> 00:02:05.960 align:center
ดื่มชาก่อนเถอะ

00:02:26.640 --> 00:02:27.880 align:center
อาเหยา

00:02:32.200 --> 00:02:34.040 align:center
เงินลงทุนงวดแรก

00:02:35.000 --> 00:02:36.120 align:center
น้อยไปนะ

00:02:38.840 --> 00:02:40.760 align:center
ผมคิดว่าไม่มีปัญหานะ

00:02:41.360 --> 00:02:43.000 align:center
คุณกำลังทำธุรกิจ

00:02:43.080 --> 00:02:45.000 align:center
เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะขอให้คุณมีส่วนร่วม

00:02:45.080 --> 00:02:46.760 align:center
เพื่อที่คุณจะได้แบ่งปันความเสี่ยงด้วย

00:02:49.240 --> 00:02:51.280 align:center
ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป

00:02:51.920 --> 00:02:53.800 align:center
ผมต้องขายบ้านของผมแล้ว

00:02:55.960 --> 00:02:57.880 align:center
คุณยังมีบ้านด้วยเหรอ

00:02:58.480 --> 00:03:00.760 align:center
บ้านกับอะพาร์ตเมนต์ที่ปักกิ่งคุณขาย
เอาไปโปะหนี้หมดแล้วนี่

00:03:02.440 --> 00:03:03.400 align:center
บ้านที่บ้านเกิดของผม

00:03:04.680 --> 00:03:06.520 align:center
ในช่วงสองสามปีแรกที่ผมหาเงินได้

00:03:06.600 --> 00:03:09.880 align:center
ผมซื้ออะพาร์ตเมนต์สองห้องให้พ่อแม่
บนชั้นเดียวกันตรงข้ามห้องในบ้านเกิดผม

00:03:10.960 --> 00:03:13.080 align:center
เพื่อที่ผมจะได้อาศัยอยู่ใกล้กับพวกเขาเมื่อกลับไป

00:03:14.000 --> 00:03:16.000 align:center
และมันสะดวกกว่าสำหรับผมที่จะดูแลพวกเขา

00:03:16.080 --> 00:03:17.560 align:center
ตอนนั้นมันถูกมาก

00:03:17.640 --> 00:03:19.360 align:center
ตอนนี้ราคาขึ้นสูงแล้ว

00:03:20.720 --> 00:03:22.640 align:center
งั้นคุณต้องคิดให้ดีๆ นะ

00:03:23.240 --> 00:03:25.360 align:center
ไม่จำเป็นต้องเตือนคุณ
เกี่ยวกับความเสี่ยงของการลงทุนในธุรกิจแล้วนะ

00:03:25.440 --> 00:03:26.800 align:center
คุณรู้ดีกว่าใคร

00:03:30.520 --> 00:03:31.480 align:center
ใช่

00:03:32.720 --> 00:03:34.960 align:center
ผมควรคุยกับพ่อแม่เรื่องนี้ยังไง

00:03:35.480 --> 00:03:36.800 align:center
โดยไม่รบกวนพวกเขาอีก

00:03:39.360 --> 00:03:40.440 align:center
ฉันต้องคิดดีๆ

00:03:42.600 --> 00:03:45.440 align:center
ตอนนี้ยังต้องคิดดีๆ ก่อนเหรอ

00:03:46.040 --> 00:03:47.480 align:center
เมื่อก่อนใจกล้าบ้าบิ่นขนาดไหน

00:03:48.280 --> 00:03:50.600 align:center
พ่อแม่ของคุณช่วยกันเก็บเงินมาครึ่งชีวิต

00:03:50.680 --> 00:03:52.440 align:center
เพื่อซื้ออะพาร์ตเมนต์เล็กๆ ให้คุณในปักกิ่ง

00:03:52.520 --> 00:03:53.400 align:center
สุดท้ายล่ะ

00:03:53.480 --> 00:03:55.040 align:center
คุณเองเงินนั้นไปทำธุรกิจ

00:03:55.120 --> 00:03:56.960 align:center
กับเพื่อนของคุณโดยไม่กะพริบตาเลยด้วยซ้ำ

00:03:57.040 --> 00:03:58.160 align:center
ก็นะ

00:03:58.840 --> 00:04:00.400 align:center
ฮีโร่จะไม่พูดถึงความรุ่งโรจน์ในอดีตของตัวเอง

00:04:01.520 --> 00:04:02.480 align:center
ตอนนั้นผม

00:04:02.560 --> 00:04:04.040 align:center
เหมือนลูกวัวเพิ่งเกิดใหม่ที่ไม่กลัวเสือ

00:04:04.120 --> 00:04:05.840 align:center
ไม่รู้ว่าสูงแผ่นดินต่ำ

00:04:07.400 --> 00:04:09.360 align:center
ตอนนั้นผมโชคดี

00:04:09.960 --> 00:04:11.120 align:center
ไม่ว่าจะทำธุรกิจอะไรก็ทำเงินได้

00:04:11.200 --> 00:04:12.480 align:center
ได้เงินแล้ว

00:04:12.560 --> 00:04:14.400 align:center
ถึงได้กล้าเล่าให้พ่อแม่ฟัง

00:04:15.280 --> 00:04:16.959 align:center
แต่ว่าตอนนั้นพ่อกับแม่

00:04:17.040 --> 00:04:18.560 align:center
ภูมิใจในตัวผมมากนะ

00:04:19.079 --> 00:04:21.760 align:center
พวกญาติๆ กับเพื่อนบ้านรู้กันทั้งนั้น

00:04:21.839 --> 00:04:25.440 align:center
ว่าลูกชายบ้านเหลาหม่าเป็นเถ้าแก่อยู่ที่ปักกิ่ง

00:04:26.320 --> 00:04:30.920 align:center
ถึงกับให้พ่อแม่ผมมาคุยกับผม
ให้ช่วยหางานให้เด็กพวกนั้น

00:04:31.880 --> 00:04:33.160 align:center
ตอนนั้น…

00:04:36.680 --> 00:04:37.720 align:center
ต่อมา

00:04:38.680 --> 00:04:39.720 align:center
ผมล้มเหลว

00:04:41.120 --> 00:04:43.200 align:center
กลุ่มคนพวกนี้ก็เรื่องพูดจาเหลวไหล

00:04:43.280 --> 00:04:44.800 align:center
นินทากันไป

00:04:47.160 --> 00:04:49.600 align:center
จนรู้ไปถึงหูของพ่อแม่ผม

00:04:50.640 --> 00:04:52.160 align:center
จริงๆ เลย

00:04:56.520 --> 00:04:58.000 align:center
ท่านหม่า

00:04:59.200 --> 00:05:00.720 align:center
ตอนนี้คุณไม่เหมือนเดิมแล้ว

00:05:01.520 --> 00:05:03.720 align:center
ตอนนี้เริ่มคิดไตร่ตรองความรู้สึกของพ่อแม่แล้ว

00:05:04.720 --> 00:05:05.960 align:center
แล้วก็เริ่ม

00:05:06.600 --> 00:05:07.960 align:center
คิดก่อนทำแล้ว

00:05:09.480 --> 00:05:12.000 align:center
ทิวทัศน์ไกลสุดสายตามองเห็นได้
บนยอดเขาที่เต็มไปด้วยอันตรายเท่านั้น

00:05:13.960 --> 00:05:15.520 align:center
แต่ผู้สูงส่งนั้นมีหนทางยาวที่สุดที่จะล้มลง

00:05:16.720 --> 00:05:19.080 align:center
ผมก็เคยเป็นคนที่ล้มลงมาจากยอดนั้น

00:05:19.680 --> 00:05:20.640 align:center
เจ็บจริงๆ

00:05:21.720 --> 00:05:22.800 align:center
มันทำให้ผมกลัว

00:05:24.480 --> 00:05:25.560 align:center
คุณน่ะ

00:05:26.080 --> 00:05:27.240 align:center
เริ่มแก่แล้ว

00:05:27.320 --> 00:05:29.600 align:center
เมื่อก่อนคุณเคยเป็นคนหนุ่มที่ประมาท

00:05:29.680 --> 00:05:32.280 align:center
ตอนที่ผมไม่ลงทุนกับคุณ คุณก็มาชี้จมูกด่าผม

00:05:33.000 --> 00:05:35.000 align:center
“คุณกล้าลงทุน
โดยขาดวิสัยทัศน์และความเด็ดขาด

00:05:35.080 --> 00:05:36.280 align:center
แบบนี้ได้ยังไง”

00:05:37.240 --> 00:05:38.560 align:center
ก็…

00:05:38.640 --> 00:05:40.160 align:center
อย่ามาตบหน้ากันสิ

00:05:40.240 --> 00:05:41.680 align:center
ทิ้งศักดิ์ศรีไว้ให้ผมบ้าง

00:05:42.280 --> 00:05:43.800 align:center
ตอนนั้นน่ะ

00:05:44.560 --> 00:05:47.520 align:center
ใครบ้างไม่เป็นคนหนุ่มที่ประมาท

00:05:47.600 --> 00:05:48.440 align:center
นั่นเป็นราคาของความเยาว์

00:06:05.880 --> 00:06:07.720 align:center
รอเดี๋ยว คุณย่า

00:06:07.800 --> 00:06:10.040 align:center
ธงนี้ต้องเอาวางไว้ตรงนี้ ยังไม่ถึงจุดจบเลย

00:06:12.320 --> 00:06:13.880 align:center
ฉันทอยได้เลขห้านะ

00:06:13.960 --> 00:06:15.640 align:center
ไม่ได้เดินเกินนี่

00:06:15.720 --> 00:06:16.720 align:center
คุณย่า

00:06:16.800 --> 00:06:17.640 align:center
คุณได้สี่

00:06:17.720 --> 00:06:19.720 align:center
ไม่ ได้ห้า

00:06:19.800 --> 00:06:21.280 align:center
ย่าทอยได้เลขสี่

00:06:22.200 --> 00:06:23.720 align:center
ได้ห้า ไม่สนแล้ว

00:06:23.800 --> 00:06:26.680 align:center
เครื่องบินของฉันไปถึงจุดหมายแล้ว

00:06:27.400 --> 00:06:30.000 align:center
เอาถั่วมาๆ

00:06:30.080 --> 00:06:31.280 align:center
เราต้องจับตาดูดีๆ หน่อยนะ

00:06:31.360 --> 00:06:32.480 align:center
ตอนนี้คุณย่าไปเรียนเรื่องไม่ดีมาแล้ว

00:06:32.560 --> 00:06:34.040 align:center
ก็เรียนมาจากคุณแหละ

00:06:34.120 --> 00:06:36.160 align:center
ตาที่แล้วผมมองผิดจริงๆ

00:06:36.240 --> 00:06:37.680 align:center
เร็วหน่อยๆ

00:06:37.760 --> 00:06:39.720 align:center
แค่เล่นเกม

00:06:39.800 --> 00:06:42.240 align:center
ไม่ต้องโมโหนะ

00:06:42.320 --> 00:06:43.400 align:center
อีกรอบๆ

00:06:43.480 --> 00:06:45.160 align:center
จริงๆ แล้ว

00:06:55.200 --> 00:06:58.960 align:center
หนึ่ง สอง สาม สี่ ชน

00:07:00.480 --> 00:07:02.480 align:center
คุณย่า เครื่องบินของคุณย่าโดนชนกลับไปอีกแล้ว

00:07:02.560 --> 00:07:05.360 align:center
เครื่องบินสองลำโดนชนกลับไปหมดเลย

00:07:06.040 --> 00:07:08.760 align:center
คุณย่า คงไม่ได้โกรธหรอกใช่ไหม

00:07:08.840 --> 00:07:09.800 align:center
เมื่อกี้ใครพูดนะ

00:07:09.880 --> 00:07:12.960 align:center
ว่า “แค่เล่นเกม จะมาโกรธไม่ได้หรอกนะ”

00:07:15.640 --> 00:07:18.960 align:center
คุณย่า เจ็บ เจ็บๆๆ

00:07:19.760 --> 00:07:20.800 align:center
ตาคุณแล้ว

00:08:46.160 --> 00:08:47.040 align:center
ท่านหม่า

00:08:49.440 --> 00:08:51.520 align:center
ผมเพิ่งแต่งเพลง

00:08:51.600 --> 00:08:53.040 align:center
ตามความชอบของพ่อของเถ้าแก่เซี่ยออกมา

00:08:53.120 --> 00:08:54.360 align:center
เพิ่งเขียนทำนองเสร็จ

00:08:54.440 --> 00:08:56.080 align:center
แต่ยังไม่มีเวลาเขียนเนื้อร้อง

00:08:56.160 --> 00:08:58.560 align:center
คุณเป็นคนแรกที่ผมแชร์ให้ฟังเลยนะ

00:08:58.640 --> 00:08:59.800 align:center
คุณช่วยฟังหน่อย

00:09:18.040 --> 00:09:20.360 align:center
อะไรวะเนี่ย ผมมาทำอะไรที่นี่

00:09:22.840 --> 00:09:24.120 align:center
ผมตกต่ำแล้ว

00:09:26.560 --> 00:09:27.400 align:center
ไม่ได้

00:09:29.160 --> 00:09:30.280 align:center
ผมต้องใจเย็นลง

00:10:11.280 --> 00:10:12.320 align:center
ไม่ได้

00:10:12.840 --> 00:10:13.880 align:center
ผมต้องขยันอีก

00:10:39.400 --> 00:10:42.760 align:center
ขุนเขาสู่ขุนเขา ผาสู่ผา

00:10:42.840 --> 00:10:45.880 align:center
ผึ้งเลือกดอกไม้จากส่วนลึกของภูเขา

00:10:45.960 --> 00:10:48.120 align:center
เสี่ยวเฮย เจียฮุ่ย

00:10:48.200 --> 00:10:49.800 align:center
สวัสดี

00:10:53.600 --> 00:10:54.920 align:center
เพิ่งไปทำงานมาสองวัน

00:10:55.000 --> 00:10:57.200 align:center
ทำไมกลับมานั่งอีกแล้วล่ะ

00:10:58.120 --> 00:11:00.320 align:center
แล้วยังทำให้คนอื่นกลัวเพราะตาโตๆ นี่อีก

00:11:01.560 --> 00:11:03.240 align:center
มองฉันแล้วหัวเราะ หัวเราะอะไร

00:11:03.960 --> 00:11:05.720 align:center
ผมกำลังรอคุณอยู่

00:11:05.800 --> 00:11:06.960 align:center
รอฉันเหรอ

00:11:07.480 --> 00:11:08.440 align:center
รอฉันทำไม

00:11:09.040 --> 00:11:11.560 align:center
มีบางเรื่องที่อยากขอคำแนะนำจากคุณ

00:11:12.600 --> 00:11:13.920 align:center
อีกแล้ว

00:11:14.600 --> 00:11:16.080 align:center
ฉันบอกแล้ว

00:11:16.160 --> 00:11:17.440 align:center
ว่าฉันเป็นแม่แก่ๆ

00:11:17.520 --> 00:11:19.480 align:center
ที่เรียนจบแค่ชั้นประถม เธอเรียนมาสูงกว่า

00:11:19.560 --> 00:11:20.880 align:center
ฉันจะช่วยอะไรได้

00:11:20.960 --> 00:11:22.160 align:center
ไม่จริงหรอก

00:11:22.240 --> 00:11:24.200 align:center
คุณมีความรู้ที่ยิ่งใหญ่

00:11:24.720 --> 00:11:25.680 align:center
น้ากุ้ย มานี่

00:11:26.200 --> 00:11:27.040 align:center
นั่งก่อน

00:11:30.320 --> 00:11:31.840 align:center
ได้ๆๆ

00:11:34.720 --> 00:11:36.760 align:center
ในเมื่อเธอเชิญฉันมาอย่างสุภาพ

00:11:37.400 --> 00:11:39.080 align:center
ฉันก็จะนั่งฟัง

00:11:39.600 --> 00:11:42.840 align:center
ลองดูสิว่าจะให้คำแนะนำเธอได้ไหม

00:11:43.560 --> 00:11:45.560 align:center
ไม่รีบ เชิญดื่มชาก่อน

00:11:46.360 --> 00:11:47.640 align:center
ขอบใจนะ

00:11:48.160 --> 00:11:49.080 align:center
คืออย่างนี้

00:11:50.920 --> 00:11:52.240 align:center
คุณก็รู้

00:11:52.320 --> 00:11:54.400 align:center
ผมน่ะ กำลังสร้างธุรกิจ

00:11:55.480 --> 00:11:56.400 align:center
แน่นอนสิ

00:11:56.920 --> 00:11:58.760 align:center
นี่ไม่ใช่การสร้างธุรกิจครั้งแรกของผม

00:12:00.840 --> 00:12:03.120 align:center
การทำธุรกิจครั้งก่อนๆ ของผม

00:12:03.200 --> 00:12:05.520 align:center
สามารถพูดได้ว่ามันไหลลื่นมาก

00:12:05.600 --> 00:12:06.800 align:center
แล้วก็ประสบความสำเร็จด้วย

00:12:07.440 --> 00:12:09.760 align:center
ผมเกือบจะคว้าจุดสูงสุดในสายอาชีพมาได้

00:12:11.520 --> 00:12:12.480 align:center
แต่ว่า

00:12:12.560 --> 00:12:15.160 align:center
ในช่วงกลางของธุรกิจสุดท้ายของผม

00:12:15.880 --> 00:12:18.080 align:center
ผมล้มเหลวในการคาดการณ์

00:12:18.160 --> 00:12:19.760 align:center
ความเปลี่ยนแปลงของตลาด

00:12:20.280 --> 00:12:21.120 align:center
แล้วก็ล้มละลาย

00:12:22.960 --> 00:12:25.600 align:center
แล้วต่อมาผมก็สรุปความสำเร็จของผมครั้งก่อนๆ

00:12:25.680 --> 00:12:28.000 align:center
ของผมมาอย่างละเอียด

00:12:29.160 --> 00:12:31.000 align:center
และผมพบว่าผมรับหน้าที่สำคัญมากเกินไป

00:12:32.680 --> 00:12:33.880 align:center
คุณก็รู้

00:12:33.960 --> 00:12:35.480 align:center
การทำธุรกิจ

00:12:35.560 --> 00:12:37.200 align:center
เก้าในสิบ

00:12:38.280 --> 00:12:39.560 align:center
มักจะไม่สามารถประสบความสำเร็จ

00:12:40.280 --> 00:12:43.600 align:center
การล้มเหลวนี้
มีมากกว่าความสำเร็จเยอะแยะมากมาย

00:12:44.600 --> 00:12:48.480 align:center
คนสุดท้ายที่สามารถเดินขึ้นไปยังจุดสูงสุดได้
ก็คือคนที่เป็นเลิศจริงๆ

00:12:50.800 --> 00:12:51.880 align:center
คือ…

00:12:52.400 --> 00:12:57.200 align:center
แน่นอนว่าก่อนหน้านี้ที่คุณสั่งสอนผม
ผมคิดว่ามันถูกมากๆ

00:12:57.720 --> 00:12:59.760 align:center
ผมจะต้องคิดไปถึงพ่อกับแม่ด้วย

00:13:01.120 --> 00:13:02.880 align:center
ตอนนี้พ่อแม่ผม

00:13:02.960 --> 00:13:04.040 align:center
ก็แก่มากแล้ว

00:13:04.560 --> 00:13:07.840 align:center
ถ้าหากว่าทำธุรกิจครั้งนี้แล้วล้มเหลวอีกละก็

00:13:07.920 --> 00:13:10.840 align:center
พวกเขาก็จะผิดหวังอย่างหนักอีกรอบ

00:13:12.760 --> 00:13:15.720 align:center
นี่คือสิ่งที่ผมกังวล

00:13:16.240 --> 00:13:18.880 align:center
ดังนั้นผมถึงอยากฟังความคิดเห็นของคุณ

00:13:18.960 --> 00:13:21.000 align:center
ว่าผมยังจะต้อง

00:13:22.040 --> 00:13:23.040 align:center
เริ่มทำธุรกิจอีกไหม

00:13:25.480 --> 00:13:26.440 align:center
ท่านหม่า

00:13:27.360 --> 00:13:29.720 align:center
นี่ที่เธอพูดมา

00:13:30.240 --> 00:13:31.120 align:center
มันคือเรื่องไร้สาระ

00:13:32.880 --> 00:13:35.880 align:center
เมื่อกี้เธอก็พูดแล้วไม่ใช่เหรอ
ว่าเธอกำลังทำธุรกิจแล้ว

00:13:36.640 --> 00:13:38.240 align:center
ในเมื่อเธอเริ่มทำธุรกิจแล้ว

00:13:38.320 --> 00:13:40.760 align:center
มาถามฉันทำไมล่ะว่าจะทำธุรกิจดีไหม

00:13:40.840 --> 00:13:42.120 align:center
มันไร้สาระไหม

00:13:44.160 --> 00:13:47.480 align:center
ใช่ เมื่อกี้ผมคงพูดไม่ชัดเจน

00:13:47.560 --> 00:13:48.680 align:center
งั้นผมถามใหม่

00:13:50.280 --> 00:13:53.440 align:center
ผมควรจะทำธุรกิจต่อไปไหม

00:13:54.040 --> 00:13:57.200 align:center
เธอกำลังจะถามฉันว่า
เธอจะล้มเหลวกลางทางไหม

00:13:57.280 --> 00:13:58.320 align:center
ใช่ไหม

00:14:02.920 --> 00:14:03.760 align:center
ได้

00:14:04.920 --> 00:14:07.000 align:center
ถึงแม้ว่าเธอจะล้มเหลวกลางคัน

00:14:07.720 --> 00:14:09.120 align:center
เธอจะไปทำอะไรอีก

00:14:09.680 --> 00:14:12.480 align:center
หรือว่าจะนั่งอยู่ที่นี่ แล้วก็นั่งสมาธิทั้งวัน

00:14:13.920 --> 00:14:15.160 align:center
พ่อแม่ของเธอ

00:14:15.680 --> 00:14:17.960 align:center
ก็จะไม่ได้รับความกระทบกระเทือนอีกงั้นเหรอ

00:14:19.920 --> 00:14:21.800 align:center
การทำสมาธิไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

00:14:21.880 --> 00:14:23.880 align:center
ในพระสูตรบอกไว้ดี

00:14:24.400 --> 00:14:26.240 align:center
“ถ้าใครรักษาจิตใจให้แจ่มใสและบริสุทธิ์ได้เสมอ

00:14:26.320 --> 00:14:28.080 align:center
แม้แต่สวรรค์และโลก
ก็จะอยู่ในธรรมชาติของคุณ”

00:14:28.160 --> 00:14:30.800 align:center
ไม่ต้องมาท่องคัมภีร์ให้ฉันฟัง

00:14:30.880 --> 00:14:32.160 align:center
ฉันถามหน่อย

00:14:32.240 --> 00:14:34.600 align:center
เคลียร์ใจตัวเองแล้ว

00:14:34.680 --> 00:14:36.160 align:center
แต่ยังคิดถึงพ่อแม่บ้างหรือเปล่า

00:14:36.240 --> 00:14:37.720 align:center
ถึงแม้พวกเขาจะไม่โทษเธอ

00:14:37.800 --> 00:14:39.080 align:center
แต่ในใจจะคิดยังไง

00:14:39.160 --> 00:14:40.480 align:center
พวกเขาจะไม่เสียใจเหรอ

00:14:40.560 --> 00:14:42.440 align:center
พวกเขาจะไม่กระทบกระเทือนเหรอ

00:14:43.160 --> 00:14:44.600 align:center
ฉันจะบอกให้นะ

00:14:44.680 --> 00:14:47.040 align:center
ความหมายของฉันก็คือเธอไม่สู้ไปคิดถึง

00:14:47.120 --> 00:14:48.720 align:center
เรื่องธุรกิจของเธอ

00:14:48.800 --> 00:14:50.560 align:center
เรื่องที่จะใช้ชีวิตแบบคนปกติ

00:14:50.640 --> 00:14:51.600 align:center
แบบนี้น่ะ

00:14:51.680 --> 00:14:54.160 align:center
ก็จะไม่กังวลว่าเธอจะออกบวชด้วยซ้ำ

00:15:00.560 --> 00:15:02.240 align:center
อยากจะคิดแทนพ่อแม่

00:15:02.320 --> 00:15:05.600 align:center
ก็ต้องคิดจากมุมมองของพ่อแม่

00:15:05.680 --> 00:15:06.800 align:center
เข้าใจไหม

00:15:09.840 --> 00:15:15.080 align:center
ผมจะไปมองจากมุมของพวกเขายังไง

00:15:24.160 --> 00:15:27.000 align:center
บ้านฉันมีลูกอยู่สองคน

00:15:27.080 --> 00:15:28.200 align:center
เธอก็รู้

00:15:31.600 --> 00:15:33.000 align:center
เสี่ยวซีของพวกเรา

00:15:33.920 --> 00:15:37.400 align:center
สนิทกับฉันมาตั้งแต่เด็กๆ

00:15:37.920 --> 00:15:40.240 align:center
เขาเอาแต่วิ่งตามฉัน

00:15:40.320 --> 00:15:43.520 align:center
ราวกับหมาน้อยคอยเรียกแม่จ๋าๆ

00:15:44.520 --> 00:15:46.440 align:center
ตอนที่เขาไปโรงเรียน

00:15:47.040 --> 00:15:49.440 align:center
จะชอบมาเล่าให้ฟัง
ว่าที่โรงเรียนเกิดอะไรขึ้นบ้าง

00:15:49.520 --> 00:15:51.920 align:center
คุณครูสอนวิชาอะไร

00:15:52.000 --> 00:15:54.440 align:center
เพื่อนคนไหนเล่นอะไร

00:15:54.520 --> 00:15:55.880 align:center
อะไรก็ช่าง

00:15:55.960 --> 00:15:58.400 align:center
จะเอากลับมาเล่าให้ฟังโดยละเอียดทุกวัน

00:16:00.400 --> 00:16:02.720 align:center
ส่วนต้าหยางเป็นเด็กชาย

00:16:02.800 --> 00:16:03.680 align:center
เขาไม่พูดเยอะ

00:16:04.200 --> 00:16:06.120 align:center
แต่พอถ้าถามเขา

00:16:06.200 --> 00:16:07.840 align:center
เขาก็จะเล่าให้ฟังทั้งหมด

00:16:09.560 --> 00:16:11.760 align:center
ตอนที่เด็กสองคนยังเด็ก

00:16:11.840 --> 00:16:15.120 align:center
ฉันกับพ่อของเขาจะวางใจมาก

00:16:16.120 --> 00:16:18.600 align:center
เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

00:16:18.680 --> 00:16:20.120 align:center
เขาก็จะไม่ปิดบังเรา

00:16:20.200 --> 00:16:21.280 align:center
ไม่ปิดบังแน่นอน

00:16:25.280 --> 00:16:26.760 align:center
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

00:16:28.600 --> 00:16:30.080 align:center
โตกันหมดแล้ว

00:16:30.800 --> 00:16:34.680 align:center
มีครอบครัวละมีลูกของตัวเอง

00:16:36.720 --> 00:16:40.160 align:center
แล้วก็อยู่ไกลจากเรา

00:16:41.040 --> 00:16:44.520 align:center
ดังนั้นปกติก็จะโทรคุยกันเสียมากกว่า

00:16:46.040 --> 00:16:48.640 align:center
ทุกครั้งที่ฉันโทรไป ฉันก็ได้แค่ถาม

00:16:48.720 --> 00:16:50.400 align:center
ว่า “กินข้าวรึยัง”

00:16:50.480 --> 00:16:52.120 align:center
“ดื่มน้ำรึยัง”

00:16:52.200 --> 00:16:53.440 align:center
“งานเป็นยังไงบ้าง”

00:16:53.520 --> 00:16:55.680 align:center
“สุขภาพเป็นยังไงบ้าง”

00:16:56.200 --> 00:16:57.320 align:center
“อากาศเป็นยังไง”

00:16:57.400 --> 00:16:58.800 align:center
“มีไต้ฝุ่นรึเปล่า”

00:17:01.000 --> 00:17:02.680 align:center
แล้วพวกเขาก็มักจะตอบว่า

00:17:03.200 --> 00:17:04.560 align:center
“กินแล้ว”

00:17:04.640 --> 00:17:06.680 align:center
“งานก็ดี” “พวกเราสบายดี”

00:17:07.200 --> 00:17:11.640 align:center
ยังไงซะเราก็มักจะเล่าแต่เรื่องดีๆ
ให้อีกฝ่ายฟัง ไม่มีเรื่องแย่ๆ แค่ทักทายปกติ

00:17:12.160 --> 00:17:13.119 align:center
ใช่

00:17:14.240 --> 00:17:15.119 align:center
จริงๆ เลย

00:17:18.079 --> 00:17:20.720 align:center
พ่อแม่ผมก็ถามแบบนี้

00:17:22.480 --> 00:17:25.240 align:center
ไม่ถามแบบนี้ แล้วจะถามแบบไหนล่ะ

00:17:28.560 --> 00:17:29.880 align:center
พูดตามตรง

00:17:29.960 --> 00:17:33.120 align:center
ถึงลูกของฉันจะเล่าเรื่องงานให้ฟัง

00:17:33.200 --> 00:17:34.560 align:center
พวกเราก็ไม่เข้าใจหรอก

00:17:36.200 --> 00:17:39.320 align:center
ถ้าพวกเขาสามีภรรยาทะเลาะกัน

00:17:39.400 --> 00:17:41.640 align:center
ลูกป่วยแล้ว

00:17:41.720 --> 00:17:44.360 align:center
หรือมีเรื่องไม่สบายใจ

00:17:45.080 --> 00:17:46.760 align:center
พวกเขาจะกลัวว่าฉันจะกังวล

00:17:47.280 --> 00:17:48.840 align:center
ก็จะไม่เคยเล่าให้ฟังเลย

00:17:49.600 --> 00:17:51.120 align:center
แล้วพวกเราล่ะ

00:17:51.200 --> 00:17:54.840 align:center
พวกเขามีเรื่องกดดันมากมาย
หาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย

00:17:54.920 --> 00:17:56.920 align:center
เราไม่อยากเพิ่มภาระให้เขา

00:17:57.000 --> 00:17:59.480 align:center
ดังนั้นเราจึงบอกพวกเขาว่า

00:17:59.560 --> 00:18:00.960 align:center
พวกเราสบายดี

00:18:03.080 --> 00:18:04.880 align:center
เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ช่างมันเถอะ

00:18:06.040 --> 00:18:07.400 align:center
มีอยู่ครั้งหนึ่ง

00:18:08.520 --> 00:18:12.920 align:center
ต้าหยางป่วยหนักมาก ถึงขั้นต้องเข้าไอซียู

00:18:14.040 --> 00:18:15.360 align:center
แต่พวกเราไม่รู้เลยสักนิด

00:18:15.440 --> 00:18:18.040 align:center
พอตรุษจีนมาถึง
พวกเขาก็กลับมาเยี่ยมบ้านใช่ไหม

00:18:18.120 --> 00:18:20.120 align:center
เสี่ยวซีเผลอพูดหลุดปากออกมา

00:18:22.000 --> 00:18:23.480 align:center
ตอนนั้นฉันโมโหมาก

00:18:23.560 --> 00:18:25.760 align:center
ตรุษจีนปีนั้นฉลองไม่ได้เลย

00:18:28.760 --> 00:18:29.880 align:center
ลองคิดดูสิ

00:18:31.360 --> 00:18:33.600 align:center
โรคนี้สามารถฆ่าคนได้

00:18:34.400 --> 00:18:36.000 align:center
ทำให้เข้าไปซียูอีก

00:18:36.080 --> 00:18:39.120 align:center
คุณว่าถ้ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ

00:18:39.200 --> 00:18:41.680 align:center
คุณจะต้องทิ้งความเสียใจไว้มากแค่ไหน

00:18:46.040 --> 00:18:47.080 align:center
ท่านหม่า

00:18:48.200 --> 00:18:50.240 align:center
ดูเธอสิ

00:18:50.320 --> 00:18:51.880 align:center
เวลาเธอพูดคุยกับผู้อื่น เธอมีเหตุผล

00:18:51.960 --> 00:18:55.400 align:center
เธอเป็นคนจิตใจแจ่มใส มีสติสัมปชัญญะ

00:18:55.480 --> 00:18:57.440 align:center
แต่พอเป็นเรื่องของตัวเอง

00:18:57.520 --> 00:18:58.960 align:center
ทำไมถึงเลอะเลือนล่ะ

00:19:03.760 --> 00:19:06.880 align:center
มีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องแบกไว้คนเดียว

00:19:07.400 --> 00:19:08.760 align:center
เธอต้องสื่อสารกับครอบครัว

00:19:08.840 --> 00:19:11.720 align:center
โดยเฉพาะกับพ่อแม่

00:19:11.800 --> 00:19:13.360 align:center
ต้องไปคุยกับพวกเขา

00:19:13.440 --> 00:19:16.360 align:center
ต้องมีการปรึกษากันถึงจะถูก

00:19:17.400 --> 00:19:20.400 align:center
เธอไม่ใช่น้ำเต้าที่ปิดปากสนิทสักหน่อย

00:19:24.040 --> 00:19:26.400 align:center
ต้าหยางกับเสี่ยวซีของบ้านเรา

00:19:26.480 --> 00:19:30.960 align:center
มีข้อดีอย่างหนึ่ง

00:19:33.040 --> 00:19:35.440 align:center
เมื่อสองวันก่อน

00:19:35.520 --> 00:19:37.120 align:center
ต้าหยางโทรมาขอให้ฉันกับพ่อของเขา

00:19:37.200 --> 00:19:38.960 align:center
ไปเที่ยวที่ชิงต่าวตั้งครึ่งเดือน

00:19:40.000 --> 00:19:42.720 align:center
อะพาร์ตเมนต์ที่ต้าหยางซื้อไว้ที่ชิงต่าวน่ะใหญ่มาก

00:19:43.480 --> 00:19:46.160 align:center
ตกแต่งมาปีหนึ่งแล้ว เรายังไม่เคยไปเลย

00:19:47.440 --> 00:19:48.480 align:center
เสี่ยวซีบอกว่า

00:20:27.960 --> 00:20:29.320 align:center
ขอถามหน่อย

00:20:29.400 --> 00:20:32.400 align:center
รู้ไหมว่าเขาใช้วัสดุอะไร
ในการทำสีย้อมในถังย้อมทั้งสามถังนี้

00:20:33.240 --> 00:20:34.680 align:center
ฉันได้ยินว่าใช้ป่านหลานเกินในการทำนะ

00:20:34.760 --> 00:20:35.880 align:center
ตอบถูกแล้ว

00:20:35.960 --> 00:20:39.440 align:center
มันทำมาจากป่านหลานเกินและมะนาวหมัก
เพื่อให้สีไม่หลุดง่าย

00:20:39.520 --> 00:20:40.720 align:center
ดูอาจารย์คนนี้สิ

00:20:40.800 --> 00:20:42.120 align:center
เขากำลังขัดผ้า

00:20:42.200 --> 00:20:43.200 align:center
แต่ที่จริงกำลังทำอะไร

00:20:43.280 --> 00:20:45.000 align:center
เขากำลังจะย้อมผ้าสีเดียวกับผ้าที่เห็นด้านหลัง

00:20:45.080 --> 00:20:47.160 align:center
แล้วก็อาจารย์ทางด้านนี้
กำลังย้อมผ้าให้เป็นสีที่ค่อยๆ อ่อนลง

00:20:47.240 --> 00:20:48.200 align:center
ดูสิตอนนี้

00:20:48.280 --> 00:20:52.400 align:center
มันแยกออกมาเป็นสามชั้นแล้ว
แล้วสีมันก็ค่อยๆ จางลงอ่อนลง จางลงเรื่อยๆ

00:21:18.880 --> 00:21:22.560 align:center
(เซี่ยเซี่ยคนขยัน)

00:21:28.440 --> 00:21:30.560 align:center
เธอซ่อนอยู่หลังครัวแล้วพูดว่า

00:21:30.640 --> 00:21:32.080 align:center
“เกลียดจริง คุณน่ะสิที่เป็นเกี๊ยวน้ำ”

00:21:32.600 --> 00:21:33.600 align:center
สุดยอดจริงๆ

00:21:33.680 --> 00:21:34.640 align:center
ตลกเกินไปแล้ว

00:21:34.720 --> 00:21:35.960 align:center
ดูนี่

00:21:36.040 --> 00:21:38.920 align:center
“หยางกว้านจวินกำลังเต้นรูดเสาอยู่บนต้นไม้”

00:21:48.040 --> 00:21:50.600 align:center
เมื่อก่อนคุณเคยเขียนบทมาก่อนไหม

00:21:50.680 --> 00:21:52.400 align:center
ไม่เลย นี่ครั้งแรก

00:21:53.000 --> 00:21:53.840 align:center
ยากใช่ไหม

00:21:53.920 --> 00:21:55.160 align:center
ไม่นะ

00:21:55.240 --> 00:21:56.800 align:center
พอคิดว่าคนที่เรารู้จักกำลังจะแสดงพวกนี้

00:21:56.880 --> 00:21:58.320 align:center
ผมก็มีแรงบันดาลใจเลย

00:21:58.400 --> 00:21:59.760 align:center
ต้องบอกเลยว่า

00:21:59.840 --> 00:22:02.360 align:center
ผมคิดว่ามันตลกมาก ใช่ไหม

00:22:02.440 --> 00:22:04.560 align:center
ปกติตอนที่ดูทีวี ผมก็คิดว่าพวกนั้นเขียนบทยังไงกัน

00:22:04.640 --> 00:22:06.200 align:center
ผมเองก็เป็นนักเขียนบทได้

00:22:06.280 --> 00:22:10.800 align:center
งั้นคุณคิดว่ามีอะไรในนี้ที่คุณยังรู้สึก

00:22:10.880 --> 00:22:11.720 align:center
ไม่ค่อยพอใจไหม

00:22:12.960 --> 00:22:14.520 align:center
ตอนนี้ผมพอใจมากนะ ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย

00:22:15.480 --> 00:22:16.800 align:center
ผมจะพูดแบบนี้แล้วกัน

00:22:16.880 --> 00:22:18.640 align:center
ผมคิดว่าการเขียนของผม
มีความสอดคล้องกันตั้งแต่ต้นจนจบ

00:22:18.720 --> 00:22:21.000 align:center
- คุณคิดว่าไงล่ะ
- ฉันคิดว่า

00:22:21.680 --> 00:22:23.000 align:center
นี่ไม่เรียกว่าบทด้วยซ้ำ

00:22:25.240 --> 00:22:26.240 align:center
ใช่แล้ว

00:22:26.920 --> 00:22:29.560 align:center
ผมใช้วิธีการเขียนนิยายมาเขียนบทนี้

00:22:30.600 --> 00:22:32.680 align:center
คุณเรียกมันว่านิยายเหรอ

00:22:33.960 --> 00:22:36.920 align:center
ผมรู้นะ ว่านิยายก็ต้องการ
ความสมบูรณ์แบบของเนื้อเรื่อง

00:22:37.000 --> 00:22:39.200 align:center
แต่ยังไงซะ นี่ก็แค่วิดีโอโปรโมตแค่นั้นเอง

00:22:39.280 --> 00:22:42.600 align:center
ดังนั้น ผมเลยตั้งใจเพิ่มบทขายขำไปตั้งเยอะ

00:22:43.480 --> 00:22:46.000 align:center
ตอนขายขำ เช่นอะไรบ้างล่ะ

00:22:47.520 --> 00:22:48.800 align:center
อย่างเช่น…

00:22:51.160 --> 00:22:53.320 align:center
เช่นเมื่อกี้คุณหัวเราะขนาดนั้น
บอกเขาไปสิว่าหัวเราะอะไร

00:22:54.840 --> 00:22:55.680 align:center
เรื่องนี้

00:22:56.600 --> 00:22:59.520 align:center
“หวงซินซินถูกหมาทำให้ตกใจที่ริมทะเล

00:22:59.600 --> 00:23:03.280 align:center
เสี่ยวหูลู่ ถัวถัว หูจึแล้วก็กั๋วเป่าไปช่วยเธอ

00:23:03.960 --> 00:23:06.280 align:center
เด็กสี่คนสู้ไม่ชนะหมา

00:23:06.360 --> 00:23:07.600 align:center
ทั้งห้าคน

00:23:07.680 --> 00:23:09.880 align:center
ก็ถูกหมาไล่ไปด้วย ร้องไห้ไปด้วย”

00:23:11.440 --> 00:23:13.920 align:center
ไม่ใช่สิ มันเป็นเรื่องของ

00:23:14.000 --> 00:23:15.680 align:center
การใช้การวิ่งเพื่อแสดงให้ผู้ชมเห็น

00:23:15.760 --> 00:23:18.240 align:center
ทิวทัศน์ชายฝั่งของหมู่บ้านของเรา

00:23:19.960 --> 00:23:20.880 align:center
แล้วก็ตรงนี้

00:23:25.520 --> 00:23:28.320 align:center
“สวี่หงโต้วอยู่ในบ้านโหย่วเฟิง

00:23:28.400 --> 00:23:30.520 align:center
หัวเราะไปด้วยขี่จักรยานไปด้วย

00:23:30.600 --> 00:23:33.240 align:center
ในขณะที่น่าน่าใช้สายยางรดน้ำต้นไม้ฉีดน้ำใส่เธอ

00:23:34.080 --> 00:23:37.120 align:center
ภายใต้ดวงอาทิตย์ สวี่หงโต้วกำลังยิ้ม

00:23:37.200 --> 00:23:40.040 align:center
สวยงามราวกับสายรุ้ง”

00:23:40.120 --> 00:23:42.440 align:center
สวี่หงโต้ว นี่ไม่ใช่เรื่องขายขำนะ

00:23:42.520 --> 00:23:44.040 align:center
นี่เป็นการแสดงออก

00:23:44.120 --> 00:23:46.000 align:center
ถึงความโรแมนติกขั้นสุด

00:23:46.080 --> 00:23:49.080 align:center
และกลิ่นอายของมิตรภาพท่ามกลางผู้คน

00:23:49.160 --> 00:23:51.920 align:center
ตอนจบขายขำที่สุดเลย

00:23:52.000 --> 00:23:56.040 align:center
“เซี่ยจือเหยาคว้าธงจากชาวบ้าน

00:23:56.120 --> 00:23:58.680 align:center
เขาขี่ม้าของเขาข้ามทะเลและภูเขา

00:23:58.760 --> 00:24:00.960 align:center
และปักธง

00:24:01.040 --> 00:24:04.360 align:center
ให้โบยบินอยู่ในสายลม
ซึ่งอ่านว่า ‘ยินดีต้อนรับสู่หยุนเหมียว’

00:24:04.960 --> 00:24:07.720 align:center
ที่จุดสูงสุดที่มองเห็นหมู่บ้านหยุนเหมียว”

00:24:08.960 --> 00:24:12.040 align:center
จริงๆ แล้วหน้าที่ของพล็อตนี้คือ
ผู้ชมไม่ทราบว่าสิ่งที่เขาคว้าไว้จริงๆ คืออะไร

00:24:12.640 --> 00:24:14.520 align:center
เพื่อที่จะทริกเกอร์

00:24:15.320 --> 00:24:17.800 align:center
- ให้ผู้ชมใจจดใจจ่อ
- ใจจดใจจ่อ

00:24:20.360 --> 00:24:21.680 align:center
ตลกมากจริงๆ ใช่ไหม

00:24:22.880 --> 00:24:24.360 align:center
มันตลกมาก

00:24:24.440 --> 00:24:26.000 align:center
ฉันขำจนน้ำมูกไหลแล้ว

00:24:26.080 --> 00:24:27.600 align:center
หยุดขำไม่ได้เลย

00:24:45.560 --> 00:24:47.280 align:center
- ให้คุณ
- ให้ฉันเหรอ

00:24:48.120 --> 00:24:49.560 align:center
น่ารักจังเลย

00:24:50.240 --> 00:24:52.000 align:center
- ขอบใจนะ
- ยังมีอีก

00:24:57.440 --> 00:24:58.560 align:center
ต้าม่าย

00:25:00.520 --> 00:25:01.560 align:center
มานี่สิ

00:25:02.520 --> 00:25:03.440 align:center
ไปเถอะ

00:25:44.200 --> 00:25:45.640 align:center
บทนี่ใครเขียนเหรอ

00:25:47.480 --> 00:25:49.520 align:center
คนที่คุณไม่ค่อยรู้จักเขียนน่ะ

00:25:50.760 --> 00:25:52.120 align:center
กล้าหาญดีนะ

00:25:53.200 --> 00:25:54.240 align:center
พี่สาว

00:25:54.320 --> 00:25:56.840 align:center
คุณคิดว่ามีตรงไหนที่หยิบยกมาได้ไหม

00:25:56.920 --> 00:25:57.800 align:center
มีนิดหน่อย

00:25:58.440 --> 00:25:59.440 align:center
บอกหน่อยว่าตรงไหน

00:25:59.520 --> 00:26:01.480 align:center
ฉันพูดไปแล้วเมื่อกี้ว่ากล้าหาญมาก

00:26:07.000 --> 00:26:08.320 align:center
งั้นคุณเขียนได้ไหม

00:26:08.400 --> 00:26:09.240 align:center
เขียนไม่ได้

00:26:09.320 --> 00:26:11.080 align:center
คุณแต่งนิยายไม่ใช่เหรอ

00:26:11.600 --> 00:26:13.160 align:center
นิยายคือนิยาย บทละครคือบทละคร

00:26:13.240 --> 00:26:14.720 align:center
มันอยู่คนละสายงาน

00:26:14.800 --> 00:26:16.800 align:center
งั้นคุณสะดวกที่จะลองข้ามสายงานมาสักพักไหม

00:26:16.880 --> 00:26:18.960 align:center
แล้วช่วยเราเขียนบทหน่อย
สำหรับวิดีโอโปรโมตของเรา

00:26:20.320 --> 00:26:21.200 align:center
ได้เงินนะ

00:26:21.280 --> 00:26:23.160 align:center
ได้เงินก็ไม่ทำหรอก

00:26:23.680 --> 00:26:26.240 align:center
ฉันทนความทุกข์ทรมาน
ของการเป็นคนเขียนบทไม่ได้หรอก

00:26:26.320 --> 00:26:27.600 align:center
ทุกข์ทรมานเหรอ

00:26:27.680 --> 00:26:28.560 align:center
ทรมานอะไร

00:26:30.680 --> 00:26:32.640 align:center
ความทรมานของสคริปต์ของคุณ

00:26:32.720 --> 00:26:35.440 align:center
ที่ใช้เวลาเขียนหลายวันหลายคืน

00:26:35.520 --> 00:26:38.440 align:center
โดนวิจารณ์เละเทะโดยคนที่ไม่เกี่ยวข้อง

00:26:42.960 --> 00:26:44.400 align:center
งั้นคุณเขียนนิยายก็ไม่ทรมานเหรอ

00:26:48.120 --> 00:26:50.080 align:center
นักอ่านบางคนจะวิจารณ์งานของฉัน

00:26:50.600 --> 00:26:52.520 align:center
แต่ไม่มีพ่อค้าคนกลางที่จะเก็บส่วนต่างไว้

00:26:55.080 --> 00:26:56.320 align:center
พูดได้ดี ต้าม่าย

00:26:56.400 --> 00:26:58.440 align:center
ทำความรู้จักกันหน่อย ฉันชื่อสุ่นจื่อ

00:27:04.800 --> 00:27:08.160 align:center
(ร้านกาแฟโหย่วเฟิง)

00:27:12.480 --> 00:27:13.320 align:center
ขอบคุณ

00:27:13.400 --> 00:27:15.080 align:center
- ยินดีค่ะ
- ขอบคุณค่ะ

00:27:15.160 --> 00:27:16.040 align:center
ดื่มให้อร่อยนะ

00:27:18.960 --> 00:27:20.120 align:center
อรุณสวัสดิ์ น่าน่า

00:27:20.200 --> 00:27:21.200 align:center
อรุณสวัสดิ์ สุ่นจื่อ

00:27:21.280 --> 00:27:22.320 align:center
วันนี้จะกินอะไร

00:27:23.200 --> 00:27:27.440 align:center
ชาขาวหนึ่งกาแล้วกัน แล้วก็มันฝรั่งรสเผ็ดกับเนื้อ

00:27:27.520 --> 00:27:28.520 align:center
ได้

00:27:29.440 --> 00:27:30.920 align:center
ทำไมวันนี้อยู่คนเดียวล่ะ

00:27:31.440 --> 00:27:33.920 align:center
วันนี้คนในร้านกาแฟไม่เยอะ เลยมีแค่ฉัน

00:27:35.360 --> 00:27:36.600 align:center
จริงสิ

00:27:36.680 --> 00:27:38.040 align:center
บทของคุณเป็นยังไงบ้างล่ะ

00:27:38.120 --> 00:27:39.000 align:center
ยังแก้อยู่เลย

00:27:41.000 --> 00:27:42.160 align:center
ฉันไปนั่งข้างในนะ

00:27:42.240 --> 00:27:43.760 align:center
ได้ เดี๋ยวฉันยกอาหารไปให้

00:27:43.840 --> 00:27:45.400 align:center
คุณยาย อรุณสวัสดิ์

00:27:45.480 --> 00:27:46.320 align:center
จวิ้นจื่อมาแล้วเหรอ

00:27:46.400 --> 00:27:48.600 align:center
คุณยาย ฉันชื่อสุ่นจื่อ

00:27:49.200 --> 00:27:51.000 align:center
- สุ่นจื่อ
- ใช่แล้วค่ะ

00:27:51.760 --> 00:27:53.720 align:center
- สุ่นจื่อ
- ฉันเข้าไปก่อนนะคะ

00:27:53.800 --> 00:27:55.000 align:center
เข้าไปสิ

00:27:56.360 --> 00:27:57.520 align:center
สุ่นจื่อ

00:27:58.040 --> 00:27:59.080 align:center
จวิ้นจื่อ

00:28:01.680 --> 00:28:02.520 align:center
ต้าม่าย

00:28:03.320 --> 00:28:04.320 align:center
อรุณสวัสดิ์

00:28:04.840 --> 00:28:05.800 align:center
อรุณสวัสดิ์

00:28:21.520 --> 00:28:22.800 align:center
ริมทะเล

00:28:30.880 --> 00:28:32.280 align:center
ต้าม่าย

00:28:32.360 --> 00:28:35.360 align:center
คุณคิดยังไงกับฉากเด็กวิ่งไล่

00:28:35.440 --> 00:28:37.120 align:center
และจับแมลงด้วยตาข่ายบนชายหาด

00:28:37.200 --> 00:28:38.360 align:center
ฉันได้ยินเถ้าแก่เซี่ยบอกว่า

00:28:38.440 --> 00:28:40.920 align:center
พวกเขาไปที่ชายหาดบ่อยๆ
เพื่อจับแมลงปอเมื่อยังเด็ก

00:28:41.000 --> 00:28:44.400 align:center
แล้วก็ยังมีต้นไม้อยู่กลางน้ำด้วย
ถ้าถ่ายรูปออกมาต้องสวยแน่

00:28:47.440 --> 00:28:48.320 align:center
ก็ดีมากนะ

00:28:48.920 --> 00:28:49.880 align:center
ขอบคุณที่มั่นใจนะ

00:28:51.720 --> 00:28:52.920 align:center
แต่ว่า

00:28:53.880 --> 00:28:56.120 align:center
อาจจะมีอันตรายด้านความปลอดภัยที่อาจเกิดขึ้น

00:28:56.960 --> 00:28:59.040 align:center
พ่อแม่ไม่ยอมให้ลูกๆ

00:28:59.120 --> 00:29:00.560 align:center
เล่นที่แม่น้ำ

00:29:01.080 --> 00:29:02.560 align:center
ริมทะเลยิ่งอันตรายกว่า

00:29:06.360 --> 00:29:07.320 align:center
แค่ความคิดเห็นของฉันนะ

00:29:08.400 --> 00:29:10.600 align:center
นักอ่านส่วนใหญ่จะใส่ใจปัญหานี้มากๆ

00:29:10.680 --> 00:29:11.840 align:center
คิดว่าคุณกำลังโปรโมตอะไรที่มันอันตราย

00:29:11.920 --> 00:29:14.240 align:center
ดังนั้นตอนที่เรากำลังสร้างสรรค์
ก็ต้องระวังให้มากๆ

00:29:14.320 --> 00:29:15.440 align:center
ถ้าต้องเพิ่มประโยคนี้

00:29:15.520 --> 00:29:18.280 align:center
ฉันแนะนำว่าควรระบุไว้ในข้อความของผู้เขียน

00:29:18.360 --> 00:29:20.600 align:center
ว่า “อันตรายสำหรับเด็กที่จะเล่นที่ชายหาด
กรุณาอย่าเลียนแบบโดยเจตนา”

00:29:20.680 --> 00:29:21.520 align:center
อะไรแบบนี้

00:29:22.160 --> 00:29:23.200 align:center
เข้มงวดขนาดนี้เลยเหรอ

00:29:25.400 --> 00:29:26.520 align:center
ขอบคุณที่เตือนนะ

00:29:35.760 --> 00:29:37.160 align:center
ต้าม่าย ขอโทษที่กวนคุณอีกรอบ

00:29:38.240 --> 00:29:40.400 align:center
เมื่อสองวันก่อนฉันเห็น
มีคนเล่นฉินสามสายหัวมังกร

00:29:40.480 --> 00:29:42.280 align:center
ตอนฉันเดินเล่นในจัตุรัส

00:29:42.360 --> 00:29:43.320 align:center
ฉันสนุกกับบรรยากาศจริงๆ

00:29:43.400 --> 00:29:45.760 align:center
ฉันคิดว่าเราสามารถ
เพิ่มความดราม่าได้ที่นี่นิดหน่อย

00:29:47.360 --> 00:29:49.200 align:center
- ความรักเหรอ
- ใช่

00:29:49.280 --> 00:29:51.320 align:center
คนที่นี่ร้องเพลงต่อในวันที่ 3 มีนาคมไม่ใช่เหรอ

00:29:52.640 --> 00:29:55.400 align:center
ฉันจะเล่าความคิดของฉันให้ฟังนะ ดูสิ

00:29:55.480 --> 00:29:58.080 align:center
ในบทของเราก่อนหน้านี้
เราเขียนเอาไว้เยอะเลย

00:29:58.160 --> 00:29:59.960 align:center
แต่ลองดูตรงนี้

00:30:00.480 --> 00:30:02.400 align:center
เรายังเพิ่มเข้าไปได้อีก เช่นว่า…

00:30:40.280 --> 00:30:41.480 align:center
สวัสดี

00:30:41.560 --> 00:30:42.400 align:center
สวัสดี

00:30:42.920 --> 00:30:44.200 align:center
ชาวหมู่บ้านหยุนเหมียว

00:30:44.280 --> 00:30:45.880 align:center
โปรดฟังทางนี้

00:30:45.960 --> 00:30:48.440 align:center
ช่วงนี้เรากำลังจะถ่ายวิดีโอโปรโมตในหมู่บ้าน

00:30:48.520 --> 00:30:50.040 align:center
ดังนั้นเราต้องการนักแสดง

00:30:50.120 --> 00:30:53.000 align:center
ถ้าคุณสามารถเต้นและร้องเพลงได้ดี
กรุณารีบมาลงชื่อ

00:30:53.080 --> 00:30:56.160 align:center
นี่เป็นโอกาสที่ดี
ที่จะแสดงความสามารถพิเศษของคุณ

00:30:56.240 --> 00:30:59.320 align:center
ทุกคนรีบมานะ
สมัครได้ที่สำนักงานคณะกรรมการหมู่บ้าน

00:30:59.840 --> 00:31:01.600 align:center
(หวงซินซิน)

00:31:01.680 --> 00:31:02.800 align:center
คุณหมุนให้ฉันดูสักรอบ

00:31:02.880 --> 00:31:03.920 align:center
(เซี่ยจือเหยา)

00:31:06.680 --> 00:31:08.000 align:center
ดีมาก

00:31:08.680 --> 00:31:11.800 align:center
คุณมีโอกาสสูงมาก
ไหนบอกความฝันเรามาหน่อยสิ

00:31:14.000 --> 00:31:15.160 align:center
เสี่ยวหวง

00:31:15.680 --> 00:31:16.960 align:center
อย่าเป็นแบบนี้สิ

00:31:17.480 --> 00:31:18.480 align:center
ผมกลัวนะ

00:31:18.560 --> 00:31:22.600 align:center
(เซี่ยจือเหยา, จางซินรุ่ย, หวงซินซิน
คณะกรรมการ)

00:31:22.680 --> 00:31:24.120 align:center
รอมาสองชั่วโมงแล้วนะ

00:31:24.200 --> 00:31:25.400 align:center
ทำไมไม่มีใครมาเลยล่ะ

00:31:25.480 --> 00:31:27.520 align:center
คนล่ะ

00:31:28.040 --> 00:31:29.760 align:center
พวกเขายุ่งอยู่น่ะ

00:31:31.240 --> 00:31:34.160 align:center
ไม่รีบ เราถ่ายทิวทัศน์ก่อนก็ได้

00:31:34.240 --> 00:31:35.760 align:center
ฉันเห็นว่าวันนี้อากาศดี

00:31:35.840 --> 00:31:37.600 align:center
อีกเดี๋ยวเราไปถ่าย
ฉากพระอาทิตย์ตกตอนช่วงบ่าย

00:31:43.240 --> 00:31:44.720 align:center
เที่ยงแล้ว

00:31:45.240 --> 00:31:46.720 align:center
เอาอย่างนี้ พวกเราไปกินข้าวกันก่อน

00:31:47.320 --> 00:31:48.080 align:center
โอเค

00:31:49.120 --> 00:31:51.080 align:center
ได้ ร้านเก๋อซางฮัว ฉันเลี้ยงเอง

00:31:51.960 --> 00:31:52.800 align:center
ไปเถอะ

00:31:55.680 --> 00:31:56.920 align:center
ซินซิน

00:31:57.600 --> 00:31:58.440 align:center
แคนดี้

00:31:59.560 --> 00:32:00.800 align:center
ฉันลงชื่อได้ไหม

00:32:00.880 --> 00:32:02.320 align:center
- ได้สิๆ
- งั้นมีหลายคนได้ไหม

00:32:02.400 --> 00:32:03.840 align:center
ไม่มีปัญหา มาๆ

00:32:03.920 --> 00:32:05.400 align:center
เข้ามาๆ

00:32:07.080 --> 00:32:08.200 align:center
สวัสดี

00:32:08.800 --> 00:32:10.280 align:center
นี่เพื่อนๆ ของฉัน

00:32:11.880 --> 00:32:13.040 align:center
สวัสดี

00:32:27.480 --> 00:32:29.760 align:center
สุ่นจื่อไปถ่ายฉากพระอาทิตย์ตก
บนภูเขากับผู้ช่วยแล้ว

00:32:30.280 --> 00:32:31.760 align:center
พวกเขาอาจติดฝนอยู่ข้างนอก

00:32:32.600 --> 00:32:34.560 align:center
ผมกลัวว่าเครื่องมือจะเสียหายเพราะฝน

00:32:35.080 --> 00:32:36.440 align:center
มันแพง

00:32:39.240 --> 00:32:40.520 align:center
เครื่องไม่เป็นไร

00:32:40.600 --> 00:32:42.240 align:center
พวกเขาเห็นว่าสภาพอากาศแย่ลง
ก็เลยกลับมาแล้ว

00:32:42.320 --> 00:32:44.360 align:center
ตอนนี้อยู่กันที่บ้านของหวงซินซิน

00:32:45.720 --> 00:32:47.280 align:center
จวินจื่อบอกเธอเหรอ

00:32:47.360 --> 00:32:48.360 align:center
สุ่นจื่อ

00:32:48.440 --> 00:32:50.280 align:center
โทษที สุ่นจื่อ

00:32:51.680 --> 00:32:53.640 align:center
ไปสนิทกับสุ่นจื่อขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

00:32:54.400 --> 00:32:57.520 align:center
สุ่นจื่อขอให้ฉันช่วยกันออกไอเดียกับเธอ

00:32:59.320 --> 00:33:00.640 align:center
พูดง่ายขนาดนี้เลยเหรอ

00:33:03.360 --> 00:33:05.760 align:center
ฉันถูกเขาล่อเข้าไปในกรงต่างหาก

00:33:05.840 --> 00:33:08.040 align:center
เข้าไปมีส่วนร่วมโดยไม่รู้ตัว

00:33:08.640 --> 00:33:10.240 align:center
โดนล่อเข้าไปในกรงหมายความว่าไงอะ

00:33:12.280 --> 00:33:15.080 align:center
ก็คือโดนจูงจมูกไปไง

00:33:15.160 --> 00:33:18.960 align:center
แต่ว่าสุ่นจื่อคนนี้
เวลาพูดแล้วทำให้คนรู้สึกสบายใจมาก

00:33:19.600 --> 00:33:21.480 align:center
ทำให้เธอยอมโดนจูงจมูกเข้าไปโดยสมัครใจ

00:33:37.720 --> 00:33:39.080 align:center
ลุงเจ๋อชิง

00:33:43.400 --> 00:33:44.600 align:center
ไม่ต้องกังวล ผมจะไปเดี๋ยวนี้

00:33:44.680 --> 00:33:45.720 align:center
โอเค แล้วเจอกันครับ

00:33:46.800 --> 00:33:48.160 align:center
- เป็นอะไรไป
- ม้าหายไป

00:33:48.240 --> 00:33:49.960 align:center
ตัวที่คุณไปดูมันคลอดครั้งที่แล้ว

00:33:50.040 --> 00:33:51.120 align:center
ผมต้องไปหามัน

00:33:51.200 --> 00:33:52.760 align:center
- ฉันไปด้วย
- คุณไปทำไมล่ะ

00:33:52.840 --> 00:33:53.960 align:center
ฝนตกอยู่นะ อยู่ที่นี่แหละ

00:33:54.040 --> 00:33:55.080 align:center
ฉันยืมร่มหน่อยนะ

00:33:57.200 --> 00:33:59.120 align:center
ใช้ร่มไม่มีประโยชน์หรอก ใส่เสื้อกันฝนของผม

00:34:19.679 --> 00:34:22.639 align:center
มันตามม้าตัวอื่นเข้าไปในคอก

00:34:22.719 --> 00:34:24.199 align:center
ตอนนั้นฉันก็ไปตามหาแล้ว

00:34:24.280 --> 00:34:26.800 align:center
แต่ม้าใหญ่บังสายตาฉัน ก็เลยมองไม่เห็น

00:34:28.440 --> 00:34:29.800 align:center
เรื่องนี้ต้องโทษฉัน

00:34:29.880 --> 00:34:31.639 align:center
ที่ไม่มองให้ดีก่อนที่จะโทรหาเธอ

00:34:31.719 --> 00:34:33.560 align:center
ไม่เป็นไร หาเจอแล้วก็ดี

00:34:33.639 --> 00:34:34.520 align:center
ใช่ๆ

00:34:35.080 --> 00:34:36.199 align:center
ดูสิ ทำเธอหนาวซะ

00:34:37.040 --> 00:34:38.199 align:center
ที่ออฟฟิศฉันจุดไฟไว้

00:34:38.280 --> 00:34:40.400 align:center
พวกเธอเข้าไปผิงให้อุ่นก่อน แล้วก็ดื่มน้ำอุ่นหน่อย

00:34:40.480 --> 00:34:42.480 align:center
- อย่าให้เป็นหวัดล่ะ รีบไปๆ
- โอเค

00:34:42.560 --> 00:34:43.400 align:center
ไม่เป็นไร

00:34:43.480 --> 00:34:44.719 align:center
- ขอโทษที
- ไม่เป็นไร

00:34:44.800 --> 00:34:46.440 align:center
ผมพาคุณขึ้นไปเป่าผมก่อน

00:34:49.480 --> 00:34:51.120 align:center
ม้าน้อยไม่ได้หายไป

00:34:51.199 --> 00:34:52.360 align:center
แต่คุณเกือบจะหายไปแล้ว

00:34:53.400 --> 00:34:55.600 align:center
บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าไปไกล

00:34:55.679 --> 00:34:57.560 align:center
ยังเอาเสื้อกันฝนให้คนอื่นด้วย

00:34:58.080 --> 00:35:00.520 align:center
ก็เจอนักท่องเที่ยวนี่ พาเด็กมาด้วย

00:35:00.600 --> 00:35:01.680 align:center
โดนกักอยู่ตรงนั้น

00:35:01.760 --> 00:35:03.360 align:center
แล้วทำไมให้ร่มไปด้วยล่ะ

00:35:04.480 --> 00:35:05.440 align:center
เด็กสองคน

00:35:07.760 --> 00:35:09.200 align:center
จริงๆ เลย

00:35:09.960 --> 00:35:10.800 align:center
เข้ามาใกล้ๆ

00:35:10.880 --> 00:35:12.440 align:center
ผิงให้แห้งแล้วค่อยว่ากัน อย่าเป็นหวัดล่ะ

00:35:17.680 --> 00:35:20.080 align:center
ทำไมจู่ๆ ฝนก็ตกหนักอย่างนี้

00:35:20.720 --> 00:35:22.120 align:center
ฝนตกสิดี

00:35:22.200 --> 00:35:24.200 align:center
หลังจากฝนตกจะมีเห็ดขึ้น

00:35:24.280 --> 00:35:25.440 align:center
คุณไม่ชอบกินเหรอ

00:35:27.680 --> 00:35:28.760 align:center
หิวแล้วใช่ไหม

00:35:28.840 --> 00:35:30.120 align:center
มา กินมันหวานเผาก่อน

00:35:30.200 --> 00:35:31.840 align:center
- ขอบคุณครับ
- ขอบคุณค่ะ ลุงเจ๋อชิง

00:35:31.920 --> 00:35:32.920 align:center
เกรงใจอะไรล่ะ

00:35:33.000 --> 00:35:34.160 align:center
รีบกินก่อนมันจะเย็น

00:35:34.240 --> 00:35:35.240 align:center
โอเค

00:35:36.320 --> 00:35:37.560 align:center
ร้อนๆๆ

00:35:38.400 --> 00:35:39.600 align:center
ช้าหน่อย

00:35:41.320 --> 00:35:42.320 align:center
เพิ่งเผาออกมา

00:35:46.040 --> 00:35:47.400 align:center
กินแค่ครึ่งหนึ่งก่อน

00:35:55.920 --> 00:35:56.840 align:center
ทำไมไม่กินล่ะ

00:35:58.000 --> 00:35:59.040 align:center
ขอบคุณนะ

00:35:59.800 --> 00:36:00.920 align:center
ไม่ต้องเกรงใจ

00:36:02.560 --> 00:36:04.080 align:center
ปกติฉันจะเป็นฝ่ายดูแลคนอื่น

00:36:05.200 --> 00:36:06.160 align:center
ซึ้งเหรอ

00:36:06.800 --> 00:36:08.400 align:center
ไม่ซึ้งหรอก

00:36:09.160 --> 00:36:12.600 align:center
ตอนที่ฉันดูแลคนอื่นก็ไม่เห็นเขาซาบซึ้งเท่าไร

00:36:13.280 --> 00:36:14.520 align:center
ปกติก็จะบอกว่าขอบคุณ

00:36:15.200 --> 00:36:18.360 align:center
เวลาแบบนี้ ไม่ควรตอบว่าซาบซึ้งเหรอ

00:36:20.000 --> 00:36:23.120 align:center
ในใจของคุณมีคำตอบอยู่แล้วใช่ไหม
ก่อนที่จะถามฉัน

00:36:26.400 --> 00:36:27.480 align:center
งั้นก็ซึ้ง

00:36:28.000 --> 00:36:29.080 align:center
ไม่กล้าไม่ซาบซึ้ง

00:36:29.880 --> 00:36:32.760 align:center
คุณนี่ ทำไมเป็นคนแบบนี้

00:36:32.840 --> 00:36:33.880 align:center
ช่างพูดกะล่อน

00:36:33.960 --> 00:36:35.360 align:center
เก่งเรื่องมุกตลกจริงๆ ไปเรียนมาจากใคร

00:36:35.440 --> 00:36:36.520 align:center
จากคุณ

00:36:38.480 --> 00:36:39.880 align:center
ผมเป็นแบบนี้ตอนไหน

00:36:40.920 --> 00:36:42.280 align:center
คุณเป็นแบบนี้ตลอด

00:36:42.360 --> 00:36:43.600 align:center
ไม่ได้ใส่ร้ายนะ

00:36:43.680 --> 00:36:45.080 align:center
คุณย่าบอกว่า

00:36:45.160 --> 00:36:48.160 align:center
ตอนที่คุณอยู่ม.ต้น คุณพาสาวกลับมากินข้าวที่บ้าน

00:36:49.280 --> 00:36:50.360 align:center
คุณย่าพูดเหลวไหล

00:36:50.440 --> 00:36:52.560 align:center
ผมพาสาวกลับมากินข้าวเมื่อไร

00:36:52.640 --> 00:36:54.640 align:center
บอกว่ามากินข้าวที่บ้านคุณตั้งเดือนกว่าๆ

00:36:57.080 --> 00:36:58.840 align:center
คุณพูดแบบนี้

00:36:58.920 --> 00:37:00.160 align:center
ผมนึกออกแล้ว

00:37:01.200 --> 00:37:04.000 align:center
ตอนนั้น พ่อแม่เขาเข้าเมืองไปผ่าตัด

00:37:04.080 --> 00:37:05.200 align:center
ที่บ้านไม่มีคนอยู่ มีเขาคนเดียว

00:37:05.800 --> 00:37:07.720 align:center
ผมเลยพาเขามาที่บ้าน ให้กินข้าวกับพวกเรา

00:37:10.040 --> 00:37:11.120 align:center
เป็นคนใจดี

00:37:11.200 --> 00:37:13.480 align:center
แน่นอนสิ ผมเป็นรองหัวหน้าชั้นนะ

00:37:14.800 --> 00:37:15.880 align:center
ตำแหน่งใหญ่นะ

00:37:15.960 --> 00:37:17.280 align:center
แน่นอน

00:37:17.360 --> 00:37:18.320 align:center
คุณล่ะ

00:37:20.360 --> 00:37:24.080 align:center
ฉันเหรอ ฉันเป็นตัวแทน
คาบภาษาอังกฤษของชั้นเรียน

00:37:24.160 --> 00:37:25.280 align:center
ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้

00:37:25.360 --> 00:37:28.440 align:center
ผมหมายความว่า
คุณได้พาผู้ชายกลับบ้านมากินข้าวไหม

00:37:28.520 --> 00:37:30.280 align:center
ไม่มีหรอก

00:37:31.240 --> 00:37:33.760 align:center
ถ้าฉันพาผู้ชายกลับมากินข้าว

00:37:33.840 --> 00:37:35.480 align:center
แม่ฉันต้องตีฉันขาหักแน่

00:37:36.080 --> 00:37:38.000 align:center
ผมไม่ได้หมายถึงตอนเรียน

00:37:38.080 --> 00:37:40.680 align:center
ผมหมายถึงคนที่คุณรัก

00:37:41.720 --> 00:37:43.040 align:center
ได้พากลับบ้านไปกินข้าวไหม

00:37:47.600 --> 00:37:48.440 align:center
ไปสิ

00:37:51.040 --> 00:37:52.560 align:center
ตอนที่คุณยายของฉันเสีย

00:37:53.080 --> 00:37:54.960 align:center
เขาลางานกลับบ้านกับฉันโดยเฉพาะเลย

00:37:55.040 --> 00:37:56.200 align:center
ช่วยงานเกี่ยวกับพิธีทุกอย่าง

00:37:56.920 --> 00:37:58.280 align:center
ครอบครัวฉันเลยชอบเขามาก

00:37:59.000 --> 00:38:00.120 align:center
เขาเป็นคนที่

00:38:00.720 --> 00:38:02.840 align:center
ทำให้คนอื่นๆ ชอบได้เก่งมาก

00:38:04.880 --> 00:38:06.880 align:center
- เขาดีขนาดนี้เลยเหรอ
- ดี

00:38:07.720 --> 00:38:09.200 align:center
ดีมาก

00:38:09.280 --> 00:38:11.000 align:center
ชมแค่ประโยคสองประโยคก็ไม่หมด

00:38:11.080 --> 00:38:12.760 align:center
ต้องเริ่มตั้งแต่

00:38:12.840 --> 00:38:14.680 align:center
ตอนเข้าเรียนมหาลัย

00:38:15.640 --> 00:38:17.960 align:center
พวกคุณยังเป็นเพื่อนสมัยมหาลัยด้วยเหรอ

00:38:18.040 --> 00:38:19.360 align:center
งั้นก็รู้จักกันมามากกว่าสิบปีแล้วสิ

00:38:22.080 --> 00:38:25.120 align:center
ฉันเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับเฉินหนานซิง

00:38:25.200 --> 00:38:27.280 align:center
- เฉินอะไรซิงนะ
- เฉินหนานซิง

00:38:27.360 --> 00:38:28.400 align:center
เฉินที่มาจากตัวอักษรหูกับตะวันออก

00:38:28.920 --> 00:38:30.360 align:center
ซิงที่มาจากดาวขั้วโลกใต้

00:38:30.880 --> 00:38:32.400 align:center
ดวงดาวที่แตกต่างหนึ่งดวง

00:38:32.920 --> 00:38:35.200 align:center
ดวงดาวที่แตกต่างหนึ่งดวง

00:38:35.920 --> 00:38:39.080 align:center
อะไรที่ผ่านไปแล้วให้มันผ่านไป

00:38:43.160 --> 00:38:44.160 align:center
ก็ใกล้จะผ่านไปแล้ว

00:38:44.680 --> 00:38:45.520 align:center
ดูสิ

00:38:46.480 --> 00:38:49.880 align:center
ตอนนี้ฉันยังกินมันเผาไปด้วย
แล้วก็เล่าเรื่องไปด้วยได้

00:38:50.880 --> 00:38:52.280 align:center
ก่อนหน้านี้ทำไม่ได้หรอก

00:38:53.880 --> 00:38:55.160 align:center
มันเหมือนกับ

00:38:56.160 --> 00:38:58.680 align:center
หนามกระบองเพชรในเนื้อของคุณ

00:39:00.960 --> 00:39:02.840 align:center
มันไม่มีผลต่อการที่คุณจะทำอะไร

00:39:04.760 --> 00:39:06.960 align:center
แต่ก็มีสถานะที่แข็งแกร่ง

00:39:09.640 --> 00:39:11.360 align:center
ที่มันจะเตือนคุณ

00:39:11.440 --> 00:39:12.960 align:center
ว่ามันอยู่ที่นั่น

00:39:15.680 --> 00:39:16.840 align:center
ไม่ว่าคุณจะทำอะไร

00:39:19.800 --> 00:39:21.160 align:center
คุณเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ไหม

00:39:25.840 --> 00:39:27.200 align:center
ถ้าคุณพูดแบบนี้

00:39:27.720 --> 00:39:28.760 align:center
ผมก็ค่อนข้างเข้าใจแล้ว

00:39:30.160 --> 00:39:32.880 align:center
ครั้งหนึ่งผมไปเก็บกระบองเพชร

00:39:33.400 --> 00:39:35.480 align:center
แล้วก็มีหนามติดอยู่ในฝ่ามือ

00:39:35.560 --> 00:39:37.360 align:center
สัมผัสเมื่อไหร่ก็เจ็บ แม้ว่ามันจะเจ็บ

00:39:37.440 --> 00:39:38.680 align:center
แต่เอามันออกไม่ได้ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน

00:39:39.200 --> 00:39:40.760 align:center
แต่ในท้ายที่สุด

00:39:40.840 --> 00:39:42.200 align:center
แผลจะหายดีแน่นอน

00:39:42.720 --> 00:39:45.080 align:center
ไม่งั้นจะเปื่อยเน่าอักเสบ

00:39:45.160 --> 00:39:48.400 align:center
หรือจะหายไปทันที

00:39:48.480 --> 00:39:49.720 align:center
ก่อนที่คุณจะรู้ตัว

00:39:54.920 --> 00:39:56.400 align:center
บางครั้งฉันคิดว่า

00:39:58.360 --> 00:40:01.520 align:center
ทิ้งมันไว้ตรงนั้นก็ยังดี

00:40:06.440 --> 00:40:09.240 align:center
ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง ไม่ยอมปล่อยมันไป

00:40:10.560 --> 00:40:11.560 align:center
แต่ว่า

00:40:13.040 --> 00:40:14.520 align:center
มีหลายสิ่งหลายอย่าง

00:40:14.600 --> 00:40:16.480 align:center
ที่เราไม่สามารถแม้แต่จะควบคุมได้

00:40:17.760 --> 00:40:19.000 align:center
นับประสาอะไรกับคนอื่น

00:40:29.800 --> 00:40:32.000 align:center
แท้จริงแล้ว ผู้คนรอบตัวเราเข้ามาและจากไป

00:40:33.520 --> 00:40:38.520 align:center
คนส่วนใหญ่สามารถเดินกับคุณได้
ในช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น

00:40:39.880 --> 00:40:43.360 align:center
พวกเขาจะออกเดินทางต่อไป

00:40:46.680 --> 00:40:48.360 align:center
ชีวิตมันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ