น้ากุ้ย ยังไม่เสร็จอีกเหรอ
มาแล้วๆ เร่งอยู่นั่นแหละ
เอาแต่เร่งอยู่นั่น
ทำไมทำรกอีกแล้วล่ะเนี่ย
- เดี๋ยวเก็บให้สะอาดด้วยนะ - โอเค
นี่อะไร
อย่าจับซี้ซั้วครับ ของแพง
มา น้ากุ้ย
เชิญนั่ง
น้ากุ้ย
นมม้าครับ
นมม้าเหรอ
รีดมาจากฟาร์มม้าของอาเหยาเหรอ
ใช่แล้ว
ผมอยากทำเป็นรุ่นลิมิเต็ด
วันนี้ตั้งใจทำให้น้าแก้วหนึ่ง
น้าลองชิมดู
ส่วนนี่ ชาจินซือหง
ใช้เป็นเบสชา ผสมกับนมม้า
เท่าที่ผมรู้จักน้า
ผมจะ…
ทำชานมให้น้า
ด้วยสูตรที่ผมคิดว่าสุดยอดที่สุด
เป็นเกียรติจริงๆ
- น้าชิมดู - ได้ๆ
ท่านหม่า เสร็จแล้วนะ
โดยส่วนตัวแล้ว ฉันชอบชาชิงเหมยที่สุด
เพราะถ้าเทียบกับ ความเปรี้ยวของมะนาว มันจะนุ่มกว่า
ฉันเลยให้เก้าคะแนน
แต่ว่า
ฉันแค่ให้ตามความรู้สึกของตัวเองนะ
ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องชาน่ะค่ะ
ตามความรู้สึกน่ะถูกแล้ว
สำคัญที่สุดคือถูกปากตัวเอง
คิดดูนะ ลูกค้ามาร้านเราทำไม
มารับบริการไงล่ะ
แน่นอน คุณอาจมาครั้งสองครั้งตามกระแส
แต่สิ่งที่ดึงลูกค้าไว้ได้คืออะไร
นั้นคือตัวสินค้าเอง
หงโต้ว
ไม่ชอบ…
ดื่มชานมจริงๆ เหรอ
เฉยๆ ค่ะ
เทียบกับอย่างอื่น ฉันชอบชาบริสุทธิ์มากกว่า
พวกชานมแพงเกินไป ใช่ไหม
ยังไม่ใส่อะไร ก็แก้วละ 20-30 หยวนแล้ว
ตายจริง
แก้วละเท่าไรนะ
ประมาณ 30 หยวนค่ะ
สามสิบหยวน
แก้วเล็กๆ เนี่ยนะ
ไม่ๆ
ที่น้าดื่มเป็นแบบลิมิเต็ด
ถ้าจะขาย ไม่ใช่แค่ 30 หยวนแน่นอน
ทำไมแพงขนาดนั้นล่ะ
ใส่ทองด้วยหรือไง
น้ากุ้ย
ความเห็นนี้ไม่เลว
ผมพิจารณาใส่แผ่นทองลงไปได้นะ
แต่ต้องปรับราคาอีกหน่อย
ท่านหม่า คุณน่ะ
ไม่ต้องขายชานมแล้ว
คุณไปปล้นบนถนน
ได้เงินเร็วกว่าอีก
ฉันลำบากลำบน
ตั้งแต่เช้าจรดเย็น
ก็ได้แค่ 50 หยวนเอง
ชานมแก้วเดียวของคุณ ตั้ง 30 หยวนแน่ะ
ตีให้ตายฉันก็ไม่กินหรอก
น้ากุ้ย คืออย่างนี้นะ
ตัวชานมเอง
มันไม่แพงหรอก
แต่หน้าร้านของผม
ต้นทุนค่าพนักงาน ค่าน้ำค่าไฟ
ผมต้องเพิ่มเข้าไปในราคาด้วย
งั้นฉันถามหน่อย
คุณจะไปหาคนโง่แบบนั้นมาจากไหนเยอะแยะ
ให้อุดหนุนคุณ
ไม่ใช่
น้ากุ้ยคะ จะบอกว่าเป็นคนโง่ไม่ได้นะคะ
คนทั่วไปต้องมีความต้องการ ในการบริโภคแบบนี้อยู่แล้ว
- ใช่ - น้าดู ชานมแก้วหนึ่ง
ราคา 20-30 หยวน สำหรับผู้บริโภคทั่วไป
ดื่มเป็นครั้งคราวได้
แต่ถ้าจะดื่มทุกวัน ก็ถือเป็นค่าใช้จ่ายที่สูงพอสมควร
มันก็ใช่
แต่ร้านของเราทำบัตรสมาชิกได้
แต่ว่า ผู้บริโภค
ที่ไม่ตามกระแส “ชานมแก้วแรก เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาเยือน” อย่างฉัน
นับเป็นส่วนน้อย
ท่านหม่ามองข้ามได้
แน่นอน
ถ้าสภาพแวดล้อมในร้านดี
บริการดี มีเอกลักษณ์
ถ้าฉันต้องนัดคนคุยธุระ
ก็จะเลือกร้านแบบคุณเป็นอันดับแรก
เพราะตอนนี้หลายคนต่างต้องการ สนับสนุนแบรนด์ในประเทศอยู่แล้วนี่คะ
หงโต้ว
คุณช่วยผมได้มากจริงๆ
โดยเฉพาะด้านการประชาสัมพันธ์สินค้า
จะทำให้ลูกค้าสนใจมากขึ้นได้ยังไง
การสำรวจผู้บริโภคของเรายังทำได้ไม่ดีพอ
ช่วยคนได้ก็ดีค่ะ
ถือว่าฉันไม่ได้ดื่มชาของคุณฟรีๆ
คุณดื่มฟรีได้ตลอดชีวิตเลย
ถ้าเป็นฉันนะ
ฉันจะไปซื้อนมที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
เอามาต้มกับชาดำที่บ้าน
ก็เป็นชานมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
ฉันไม่มีทางหลงกลหรอก
เขาน่ะ ทำเพื่อหลอกคนมีเงินโดยเฉพาะ
ไม่ค่ะๆ แบบนี้ไม่ใช่โดนหลอกหรอกค่ะ
เขาทำธุรกิจนี่คะ
ต้องมีกลุ่มเป้าหมายของตัวเองทั้งนั้น
ใช่ๆ
หงโต้วพูดถูก
คนอย่างฉันน่ารำคาญมากใช่ไหม
ดูสิ
ท่านหม่าน่ะ
ให้ฉันดื่มชานมแก้วละ 30 หยวนฟรีๆ
ฉันยังพูดจาไม่น่าฟังอีก
ฉันไม่ดีเอง ท่านหม่า
เรื่องเล็กน้อย
ต่อไปฉันต้องเลียนแบบนกขุนทองหน่อยแล้ว
เจอหน้าก็ “ขอให้เฮงๆ รวยๆ
อร่อยถูกปาก”
อย่า น้ากุ้ย
น้าต้องรักษาความเป็นตัวเองเอาไว้
น้ารู้ไหมว่าทำไมผมถึงชอบน้า
ก็เพราะว่า
น้าน่ะ
มีความจริงใจ
พูดจาตรงไปตรงมา
ปากตรงกับใจ
รักน้ามากเลย
ปากหวานปานน้ำผึ้ง
เอาแต่ชมฉัน
ฟังแล้วดูเหมือนไม่ใช่คนดี
เอาละๆ
ฉันยังทำงานไม่เสร็จเลย ไม่อยู่คุยสัพเพเหระด้วยแล้ว
อร่อยจริงด้วยแฮะ
- ไปละๆ - ครับๆ
ทำงานเสร็จแล้วมาดื่มต่อนะ
ต้าม่ายยังเขียนไม่เสร็จอีกเหรอ
ใกล้แล้ว
(มีหนึ่งข้อความใหม่)
(การผสมผสาน)
(ระหว่างชาผูเอ่อร์กับน้ำเต้าหู้)
(ให้ความรู้สึกประหลาดใจ…)
นี่เขียนวิทยานิพนธ์จบเหรอ
- คุณดูสิ - ขอดูหน่อยค่ะ
ต้าม่าย คุณเขียนนิยายให้ใบชาเหรอ
อะไรคือ “ความรักของนมถั่วเหลืองกับชาผูเอ่อร์
เดิมไม่เป็นที่ยอมรับบนโลก”
ต้าม่าย
อันนี้เยี่ยมเลย
ทำไมเหรอคะ
ช่วยเขียนเป็นเรื่องให้หน่อยได้ไหม
ไม่ได้
เดี๋ยวสิ เป็นแค่เรื่องง่ายๆ
แค่เปรียบนมถั่วเหลืองเป็นคน แล้วทำเป็นตัวการ์ตูน
ฉันหมายความว่า ต้องจ่ายเงิน
ทุกคนต่างเป็นคนในสังคม
ไม่มีการทำงานฟรีหรอก
แต่ฉันให้คุณราคามิตรภาพได้นะคะ
นึกว่าเรื่องใหญ่อะไรซะอีก
แค่เงินไม่ใช่เหรอ เสนอราคามา
- ตกลง - ยินดีที่ได้ร่วมงาน
เขียนตอนนี้เลย
ฮัลโหล พัสดุเหรอคะ
เอาไว้ที่จุดรับของได้เลยค่ะ
โอเค ขอบคุณค่ะ
ฉันไปเอาพัสดุก่อนนะคะ
ไปเถอะๆ
ครูตี ผมอีกสิ
ไปกันครับ
(เขากำลังทดสอบขีดจำกัดของการถูกตี)
ครู
- ครูครับ - อะไร
แกะสลักอะไรอยู่
เธอดูเองไม่เป็นเหรอ
นี่คือดอกบัวแกะสลักนูน
ที่ทางโรงแรมสั่งมา
ดูฝีมือครูผมสิครับ
รายละเอียดเป็นศิลปะ
ไม่ตั้งใจทำงาน วิ่งมาประจบฉันแทนใช่ไหม
(เขาเขิน)
อย่าถ่าย อย่าถ่ายฉัน
ถ่ายตัวเองไป
จริงๆ เลย
ครูครับ
แฟนคลับอยากดูครูนี่นา
บอกครูเก่งมาก
(เซี่ยเซี่ยโดนตี)
บอกว่าฉันเก่งเหรอ
ไปๆ อย่าถ่ายๆ อย่ามาถ่ายฉัน
(ครูดูจริงจังมาก)
(เขาจริงจัง)
ครู ผมมีของขวัญจะให้
ไม่เอา
ครูยื่นมือมาสิครับ
(เซี่ยเซี่ยต้องโดนตีแน่ สุดยอดเลย ตลกเป็นบ้า ฮ่าๆ)
อะไรเหรอ
(เซี่ยเซี่ยตลกชะมัด)
ไอ้เด็กเวร
- หยุดนะ - วิ่งเร็ว
หยุดนะ
เธอน่ะ
หยุดเดี๋ยวนี้
หยุดเลย
ฉันชอบซีรีส์ “ครูตีผมอีกสิครับ” นี่มากจริงๆ
แล้วก็อันก่อน “ศิษย์พี่ศิษย์น้องโปรดชี้แนะ” ก็โอเคเหมือนกัน
แต่ได้ดูตอนครูตีเธอนี่ตลกมากจริงๆ นะ
ครูตีผมแบบเอาจริงเอาจัง เจ็บมาก
ดื่มน้อยๆ หน่อย นี่บ่ายกี่โมงแล้ว
ระวังกลางคืนนอนไม่หลับล่ะ
กลางคืนผมต้องทำงาน
ขยันแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ครูให้ผมทำงานเยอะๆ
จะได้ฝึกฝีมือ
เป็นแบบอย่างให้ศิษย์น้อง
เซี่ยเซี่ยของเรารู้ความ โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
อย่า อย่าทำผมสิ
ทำไมเธอดูดีใจแบบนี้ล่ะ
เพราะฉันก็เป็นหนูน้อยที่มีคนมารับเหมือนกันนี่นา
พูดจริงนะ
คุณไม่ชอบออกจากบ้าน แต่ยังมารับฉันตอนเลิกงาน
ไม่ฝืนใจจริงๆ เหรอ
ฉันรู้ว่านั่งนานมันไม่ดีต่อสุขภาพ
เรื่องนี้ฉันมีประสบการณ์
ตอนที่ชีวิตเราตกอยู่ในช่วงที่ทุกข์ทรมาน
ก็จะคิดอะไรแย่
และฟุ้งซ่าน
ไม่ได้ช่วยแก้ไขปัญหาอะไรเลย
แต่ในช่วงเวลาแบบนี้
แค่เราออกไปเดินดูโลกกว้าง
พูดคุยกับผู้คน
สูดอากาศที่บริสุทธิ์
รับแสงแดด
แล้วก็ทานของอร่อยๆ
ก็จะค่อยๆ มีพลังขึ้นมา
ฉัน… จะฟังคุณ
ออกมาเดินเล่นรับแสงแดดบ่อยๆ
- ทานของอร่อยๆ - โอเค
งั้นคืนนี้กินอะไรดี
คุณอยากกินอะไร ฉันทำให้กิน
ฉันคิดก่อนนะ
- คุณอา - อาเหยา
ยังไม่ตื่นเหรอ
สวี่หงโต้ว
นกทำให้ตื่นเหรอ
พ่อครับ ไปตักน้ำเหรอ
นั่นคือผู้เช่าคนหนึ่งของเรือนพักน่ะ
ฉันดูออก
เสี่ยวเฮย
เจียฮุ่ย
กินอะไรน่ะ
คุณลุง
- กลับมาแล้วเหรอครับ - เสี่ยวหู
สวัสดีครับลุง
ลุงกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
ครบรอบวันตายคุณปู่อาเหยา เลยกลับมากวาดสุสาน
- ที่บ้านสบายดีกันนะครับ - สบายดี
- ช่วงนี้อาหย่วนเชื่อฟังไหมครับ - เชื่อฟัง
รู้จักเรียนแล้ว
งั้นก็ดีสิครับ
ก่อนหน้านี้นะ ทำเถ้าแก่เซี่ยกลุ้มแทบแย่
เด็กผู้ชายอายุ 16-17 เขา…
เพลงใหม่เธอแต่งถึงไหนแล้ว
ลุงครับ ช่วงนี้ผมไม่ได้แต่งเพลง
รอผมแต่งแล้ว จะส่งให้ลุงคนแรกนะครับ
ตอนลุงส่งของ จะได้ฟังไปด้วย
- ช่วยเรียกสติ - ไม่ต้อง
ตอนพวกเราส่งของ ไม่เคยฟังอะไรแบบนั้นหรอก
เธอแต่งแบบ เพลงของวงตำนานนกฟินิกส์ไม่ได้เหรอ
แบบนั้นฟังแล้วคึกมาก
มันคนละแนวครับลุง
ลองเปลี่ยนแนวดูสิ
เขียนเพลงที่ชาวบ้านเขาชอบฟังกัน
เหมือน…
ฉันเหมือนปลาที่กำลังว่ายอยู่ในสระ
แบบนี้น่ะ
มัน…
มันสะใจ
แม่อาหย่วนน่ะ
แต่ละวันอยู่ข้างนอกวันละสองชั่วโมง
เธอมีความสุขมากเลยล่ะ
เพลงแนวนั้นดี
ได้ครับลุง ผมจะพยายาม
โอเค พยายามเข้านะ
เอาละ ฉันไม่กวนแล้ว
สวัสดีครับ
- ทำงานเถอะ - เดินระวังครับ
ถึงโรงงานแล้วโทรมาด้วยนะ
ทำตัวดีๆ ละ
มาเถอะ
น้าฮวา
พ่อแม่หู่จื่อ จะกลับกวางโจวแล้วเหรอ
กลับแล้วค่ะ ที่โรงงานยุ่งน่ะ
เถ้าแก่โทรมาเร่งให้พวกเรากลับไป
งานยุ่งน่ะดีแล้ว
พวกเขาจ่ายเป็นรายชิ้น
ยิ่งทำเยอะ ก็จะได้เยอะ
พวกเธอสองคนจะไปไหนเหรอ
พวกเราจะไปรับคนครับ
(ร้านขายของชำมู่หยู)
พี่คะ หนูเอาสับปะรดสีเหลือง
ผมเอาลูกพีช
ผมก็เอาสับปะรดครับ
ผมเอาลูกพีช
จ้ะ
นี่จ้ะ
- ขอบคุณครับพี่ - ขอบคุณค่ะพี่
- ไม่เป็นไรจ้ะ
ถัวถัว ขอบใจที่เลี้ยงไอติมพวกเรานะ
ไม่ต้องห่วง ฉันมีเงิน
พ่อกับแม่ฉัน อีกไม่กี่วันก็ไปแล้ว
ตอนนี้เลยให้เงินค่าขนมฉันทุกวัน
ดีมากใช่ไหม ต่อไปแค่พ่อกับแม่นายกลับมา
ก็จะเอาของอร่อยกับของเล่น มาฝากนายเยอะแยะเลย
ฉันก็อยากให้พ่อไปขายปิ้งย่างที่คุนหมิงเหมือนกัน
งั้นก็ให้ลุงเหยาเกลี้ยกล่อมพ่อนาย ให้เขาออกไปหาเงินเยอะๆ
ลุงไม่เกลี้ยกล่อมเขาหรอกนะ
ลุงอยากให้คนในชุมชนกลับมากันหมด
ลุงเหยาแย่มากเลย
แย่มากเลย
แก๊งสี่สหาย ทำไมมาอยู่ที่นี่กันหมดเลย
หู่จื่อ แม่หนูจะไปแล้ว
ทำไมหนูยังกินไอติมอยู่ที่นี่ล่ะ
แม่ผมอยู่ไหน
รออยู่หน้าทางเข้าตำบล
แม่ แม่
แม่ครับ
- ไป - แม่
- หู่จื่อ
หู่จื่อ
หู่จื่อ หู่จื่อ
หู่จื่อ
น้าฮวา น้าไม่ไปกับพวกหงหงเหรอ
อยากไปอยู่
ถ้าฉันไปแล้วจะไปทำอะไร
- อยู่บ้านดูแลสุขภาพด้วยนะแม่ - ลูกก็เหมือนกัน
- อย่าหักโหมเกินไป - พักผ่อนมากๆ กอดหน่อย
แม่เหมือนกัน ดูแลสุขภาพด้วย อย่าหักโหมนัก
ทุกครั้งที่ฉันกลับปักกิ่ง
แม่ฉันก็พูดแบบนี้
- แม่ - หู่จื่อ
- แย่แล้ว หู่จื่อมาแล้ว - แม่ครับ
หู่จื่อ
เธอสองคนขึ้นรถเร็ว
- เร็วๆ ขึ้นรถ - หู่จื่อ
ไปไม่ได้นะ
- อย่าวิ่ง - อย่าไป ถ้าไปจะกลับไม่ได้นะ
- กลับไปเร็ว มีแม่อยู่ - แม่
รีบขึ้นรถ
รีบขึ้นรถไปเร็ว
หู่จื่อ หู่จื่อ แม่จะรีบกลับมานะ
อย่าวิ่งๆ ยายอยู่นี่ ยายอยู่นี่
- อย่าวิ่งลูก - แม่
แม่!
- แม่ - อย่าร้อง
แม่!
คุณรู้ไหมว่าทำไมผมกับเสี่ยวหวง ถึงพยายามทำเรื่องนี้
นี่ก็คือเหตุผล
- ยายซื้ออุลตร้าแมนให้ ดีไหม - แม่
- ยายอุลตร้าแมนให้ ซื้อขนมให้ด้วย - แม่
ไม่ต้องร้อง
อย่าร้อง ไม่เอาลูก
หู่จื่อ มานี่มา
ลุกขึ้นๆ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรๆ
ไม่เป็นไรๆ
พอแล้ว ไม่เป็นไร
ลุงเหยาพาไปให้อาหารม้า ดีไหม
ซื้อไอติมให้กินด้วย ดีไหม
อย่าร้องๆ
ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรๆ
ไม่เป็นไรๆ น้าฮวา ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรๆ
ลุงเหยาพาไปให้อาหารม้า
ซื้อไอติมให้กิน
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
ใช่สุ่นจื่อกับเสี่ยวฟางไหมคะ
- ใช่ สวัสดีค่ะ ฉันคือสุ่นจื่อ - สวัสดีค่ะ สวี่หงโต้วค่ะ
คือว่าหวงซินซินประชุมอยู่
เลยให้ฉันกับเถ้าแก่เซี่ยมารับแทนค่ะ
เถ้าแก่… นั่นคือเถ้าแก่เซี่ยค่ะ
ลุงซื่อผิงมาแล้วเหรอคะ
ตาแก่มาเหรอ
หนีตอนนี้ยังทันไหม
คุณน้า ยุ่งอยู่เหรอ
เกอจื่อ
ลุง มาแล้วเหรอคะ
เย่เซิน ฉันตามหาเธออยู่พอดี
เมื่อกี้ฉันไปเดินดู…
ที่โกดังของพวกเธอมา
เสี่ยวเยว่บอกว่าวันนี้เธอหยุด
หยุดครับ
มาเที่ยวเหรอ
เกอจื่อเรียกผมมาช่วย
เพื่อนร่วมงานช่วยเหลือกันครับ
ใช่ค่ะ หนูให้เขามาช่วยงาน
งั้นพวกเธอทำงานเถอะ
ลุงคะ ลุงทำธุระก่อนไหมคะ
แค่อยากคุยเล่นๆ น่ะ
ทำงานเถอะ
ร้านแกะสลักไม้ของเหอซุ่นน่ะ
อาเหยากำลังช่วยพวกเขาปรับปรุง
ทำการโปรโมท
เก็บเงินพวกเขาไหม
เธอมองเขาทำไม
เว็บผลงานฝีมือของพวกเธอ ขายไม้แกะสลักจากโรงแกะสลักด้วยเหรอ
อาเหยาแค่ช่วยเฉยๆ หรือแบ่งกำไรกับพวกเขาด้วย
เย่เซิน ลุงถามแน่ะ
อย่าถามผม ผมเจ็บขาอยู่
เปล่าสักหน่อย
พวกเธอคงรู้อยู่แล้วล่ะมั้ง
เย่เซิน เธอเป็นคนออกแบบหน้าเว็บ
เกอจื่อเป็นคนลงสินค้า
ใช่ไหม
เอ่อ น่าจะ…
ช่วยงานมั้งคะ
เหมือนจะช่วยงานน่ะครับ
ช่วยงาน
ก็หมายความว่า ทำให้เซี่ยเหอซุ่นฟรีๆ สินะ
ทำงานกันเถอะ
- สวัสดีค่ะลุง - สวัสดีครับ
- ไปก่อนนะครับน้า - บ๊ายบาย
ขอบคุณสวรรค์
รีบทำงาน ทำเสร็จค่อยกินข้าว
เราสองคนก่อเรื่องอีกแล้ว
(เส้นทางสู่อิสรภาพ)
ลองดู
เยี่ยม
แบบนี้ถูกแล้ว
อยู่ว่างๆ
ก็ออกมารับแสงแดดบ้าง
สบายจะตาย
มันมีประโยชน์ต่องานเขียนของคุณ
แล้วก็
ไม่มีอะไรทำ
ก็มาคุยกับผมบ่อยๆ
จะช่วยเรื่องแต่งเพลง
ของผมได้เหมือนกัน
ลมพัดแล้ว
ผมเพิ่งแต่งเสร็จท่อนหนึ่งพอดี
พัดไปเถอะ พัดไป…
ตาแก่นั่นกลับมาทำไมอีก
ใคร
แฟนคลับวงตำนานนกฟินิกส์
พ่อของเถ้าแก่เซี่ย
คุณเองก็ระวังเขานะ
ผมกลับไปหลบที่ห้องก่อน
ไปละ
ระวังด้วยนะ
มาหาใครคะ
เธอคือสวี่หงโต้วสินะ
ใช่ค่ะ
ฉันคือพ่อของเซี่ยจือเหยา
ลุงเซี่ย สวัสดีค่ะ
ไม่ต้องลุก นั่งเถอะๆ
นั่งๆ
นั่ง
บ๊ายบาย
อาหย่วน…กลับไปเรียนแล้ว มีปัญหาอะไรไหมคะ
กลับไปรู้จักตั้งใจเรียนแล้ว
เหรอคะ
ดีมากจริงๆ ค่ะ
ตอนนี้เรือนพัก…
ตกแต่งดีเลยทีเดียว
ใช่ค่ะ
น้ากุ้ยทำงานละเอียดมาก
อยู่ที่นี่ชินหรือยัง
ชินแล้วค่ะ
อยู่เดือนสองเดือนยังพอไหว
พอนานไป
ก็คงคิดถึงปักกิ่งแล้ว
ก็อาจจะใช่
คุณลุงมีเรื่องอะไร อยากคุยกับฉันหรือเปล่าคะ
บังเอิญได้เจอเธอ
ก็เลยคุยเรื่อยเปื่อย
ค่ะ
ฉันได้ยินย่าอาเหยาบอก
เธอพูดอะไร
อาเหยาก็ฟังหมด
ไม่นะคะ
น่าจะมีการเข้าใจผิด
ฉันกับเขา
หลักๆ แล้วคุยกันแต่เรื่องในร้านนะคะ
พอดีเลย
ฉันก็อยากคุยเรื่องร้านพอดี
เธอช่วยฉันออกความคิดเห็น
หน่อยได้ไหม
ได้สิ ลุงพูดมาเถอะค่ะ
คืออย่างนี้
อวิ๋นเหมียวเป็นหมู่บ้านชนบท
คนหนุ่มสาว ที่เรียนเก่งๆ ก็ไปเมืองใหญ่กันหมด
คนที่เรียนไม่เก่ง แต่มีไหวพริบ
อยากขับรถ ทำธุรกิจ
ก็พากันไปที่ซวงหลาง
ซี่โจว เมืองเก่า ไปเมืองที่ค่อนข้างเจริญกันหมด
แต่เมืองเล็กๆ อย่างอวิ๋นเหมียว
เธอตะโกนจนคอแตก
จะมาสักกี่คน
ลุงวิเคราะห์ได้ถูก
แต่ส่วนตัวฉันคิดว่า
พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกทั้งหมด
เพราะก่อนที่จะพัฒนา
สถานที่พวกนั้นต่างเป็นชุมชนประมง กับเมืองโบราณเล็กๆ
- ใช่ไหมคะ - ใช่
ก็เหมือนกับที่พวกเราขายดอกไม้ในตลาด
ตอนเริ่มทำคนยังน้อย
ร้านเล็กทำให้เป็นร้านใหญ่ได้
พอร้านใหญ่ขึ้น ก็จะขายได้เยอะ
ลูกค้าเยอะ
ถ้าสินค้าขายดี
พวกสวนดอกไม้ก็เต็มใจส่งพันธุ์ดอกไม้
ที่หายาก
และดอกไม้ที่ดีที่สุด
ให้เราในราคาที่ดีที่สุด
เพราะร้านคุณใหญ่ ใช่ไหม
ลูกค้าเยอะ ขายได้เยอะ ก็จะได้เงินเยอะ
ร้านของคุณก็จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
เธอว่าร้านเล็กๆ ที่เพิ่งเปิด
จะเอาอะไรไปสู้กับร้านใหญ่ๆ แบบนั้น
ลุงพูดถูก
- ใช่ไหมล่ะ - แต่ส่วนตัวหนูคิดว่า
จะเปรียบเทียบแบบนี้หมดก็ไม่ถูก
ลุงคิดดูนะ ยังไงของที่เข้าร้าน ก็เหมือนกันหมด
แต่ในสถานที่ท่องเที่ยว
แต่ละที่
มีทิวทัศน์ต่างกัน
ใช่ไหมคะ
ได้
ไม่เปรียบแบบนี้
ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เราคุยแค่อาเหยา
ตอนนั้น
แม่ของเขาออกไปทำงาน
ก็เพื่อให้เขาได้ร่ำเรียน เดินออกไปจากที่นี่
ออกไปจากที่เล็กๆ แห่งนี้ ไม่จมอยู่ในความทุกข์ยาก
อาเหยามุมานะมาก สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ปักกิ่งได้
มีงานดีๆ ทำที่ปักกิ่ง ได้เงินเดือนเยอะ
แต่ดันกลับมา
เอาเงินที่หามาได้ในหลายปีนี้มาลงทุนหมด แถมยังกู้สินเชื่อ
หลายปีมานี้เหมือนกับ เอาเงินเทลงไปในหลุมที่ถมไม่เต็ม
ในตำบลมีรถบัสสักกี่คันวิ่งผ่าน
เธอว่าที่นี่…
หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ มีนักท่องเที่ยวที่ไหนกัน
ใช่ ลุงพูดถูก
ใช่ไหมล่ะ
คืออย่างนี้ค่ะ คนเป็นพ่อเป็นแม่
ยังไงก็ต้องคิดการณ์ไกลเพื่อลูก
พ่อแม่หนูก็เหมือนกัน
ดูสิ เห็นไหม
มิน่า ย่าอาเหยาถึงชอบเธอ
สาวน้อยอย่างเธอ
เก่งจริงๆ
มีไหวพริบ
พูดจาน่าฟังมาก
คุณลุงคะ
คือว่า…
ที่ลุงพูดเรื่องพวกนี้กับฉัน
เพราะอยากบ่นเฉยๆ
หรืออยากให้ฉันไปโน้มน้าวอาเหยา
ให้กลับปักกิ่งคะ
เรื่องนี้แหละ
เธอคิดดู หลายปีที่อาเหยากลับมา
ไม่ได้ผลดีอะไรเลย
ในหมู่บ้านมีเรื่องอะไรก็มาหาเขาหมด
เรื่องกลุ้มใจตั้งเป็นกอง ดูอย่างโรงแกะสลักไม้ของเซี่ยเหอซุ่นสิ
มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย
นี่… นี่… ทำโฮมสเตย์พวกนี้
เกี่ยวอะไรกับเขา
เสี่ยวหวงเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ
ต้องคอยดูแล
แต่ตอนนี้พอเกิดเรื่อง ก็วิ่งมาหาอาเหยา
นี่มันอะไรกัน
ใช่ค่ะ
แต่อาเหยาลงทุนไปเยอะขนาดนี้
ใช่ไหมคะ ตอนนี้โครงสร้างพื้นฐาน ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว
ถ้าเขาจากไปตอนนี้
ไม่เป็นการล้มกลางคันเหรอคะ
เขาเซ้งขายออกไปได้นี่
งั้นคนที่ยอมเซ้งต่อ
ก็คงเพราะเห็นคุณค่าของสิ่งที่อาเหยาทำ ถูกไหมคะ
พูดแบบนี้ก็ถูก
นี่… นี่ก็…
เหมือนกับยุงตัวหนึ่งบินชนหยากไย่
บินไปไหนไม่ได้หรอก
เธอว่าเขาทำเพื่ออะไร
ลุงเซี่ยคะ
ฉันเล่าเรื่องของฉันให้ฟังดีไหมคะ
ได้สิ
คืออย่างนี้ค่ะ
หลังจากเรียนจบ ฉันก็ทำงานที่ปักกิ่งมาตลอด
ทำงานด้านโรงแรม งานยุ่งมาก
บางครั้ง ตอนที่ลูกค้าขอบคุณ
ในใจฉันก็จะรู้สึกประสบความสำเร็จ มีคุณค่า
แต่เวลาส่วนมาก
ก็ยังทำงานเหมือนเครื่องจักร
ฉันทำงานมาสิบกว่าปี
ก็เหมือนกับคนส่วนใหญ่
อยากหาเงินซื้อบ้าน ซื้อรถ
ใช่ไหมคะ
แบบนี้ ก็จะตั้งรกรากที่ปักกิ่งได้
พอกลับบ้านเกิด
ในสายตาของญาติๆ
ก็ดูประสบความสำเร็จมาก ใช่ไหมคะ
เก่งมาก
เป็นแบบอย่างช่วยกระตุ้น
ให้คนรุ่นหลังตั้งใจเรียน
ดีจะตาย
แต่ฉันไม่เคยคิดว่า
ความสำเร็จของชีวิตในระบบค่านิยมทางโลก
เป็นสิ่งที่ฉันต้องการ
อย่างเช่น
ลุงคิดดูนะ
อย่างเช่น ฉันอยู่ได้อีกแค่สามเดือน
ก็ต้องไปจากโลกนี้
งั้นฉันอยากทำอะไรกันแน่
ความฝันของฉันคืออะไร อยากทำอะไร
พวกนี้ฉันไม่เคยคิดเลย ฉันไม่รู้
ไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้มาก่อน
แต่ว่า
อาเหยากับซินซินไม่เหมือนกัน
พวกเขามีเป้าหมายที่มั่นคงของตัวเอง
และยังมีอุดมการณ์ที่จะต่อสู้
ฉันอิจฉาพวกเขา
และชื่นชมพวกเขามาก
พวกเขาไม่ได้คิดถึงแค่ตัวเอง
และไม่ได้มองแค่เส้นทางเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้า
พวกเขายังต้องไปที่ที่ไกลออกไป
และยังต้องพาคนอื่นไปด้วย
ที่ที่ไกลออกไป
คือที่ไหนเหรอ
ไม่ใช่ปักกิ่งหรอกเหรอ
มีที่ไหนที่ไกลกว่าปักกิ่งอีก
มีสิคะ
งั้นชุมชนอวิ๋นเหมียว
ในอนาคตข้างหน้าล่ะคะ
ถึงตอนนั้นทุกคนก็ไม่ต้องดิ้นรนเพื่อหาเงิน
ลำบากรอนแรมไปที่อื่น
ทุกคนที่ออกไปก็จะได้กลับมา
คนที่ออกไปจะกลับมาได้ยังไง
ได้สิคะ
เมื่อชุมชนพัฒนาขึ้นมาก็กลับมาได้แล้ว
มาร่วมสร้างสรรค์ ปกป้องบ้านเกิด ใช่ไหมคะ
ทุกคนสามารถใช้ความสามารถที่มีอยู่
ได้เลี้ยงดูลูกหลาน
คนแก่มีที่พึ่งพิง
คุณลุงคะ
ลุงกับป้าลำบากขนาดนี้
หาเงินส่งเขาเรียน เปลี่ยนชะตาชีวิตของเขา
งั้นตอนนี้เขา
นำเงินทองและความรู้กลับมา
ทั้งยังอยากเปลี่ยนชะตาชีวิตของคนมากมาย
เหตุผลที่ลุงจากไปในตอนนั้น
ก็คือเหตุผลที่เขากลับมา
ลุงว่าลุงควรจะสนับสนุน และให้กำลังใจเขาหรือเปล่าคะ
ต้องกินจนถึงเมื่อไหร่เนี่ย
มีแต่ของที่อาหย่วนกับแม่เขาชอบกินทั้งนั้น
ยังไงตู้เย็นที่บ้านก็ใหญ่ ค่อยๆ กินไปสิ
เรียบร้อย
ขับรถดีๆ ล่ะครับ
ตั้งหลายชั่วโมงน่ะ
มีจุดพักรถก็พักบ้าง
รู้แล้ว
แม่
เชื่อฟังอาเหยาล่ะ
มีอะไรก็โทรมานะ
รู้แล้วครับ
ตั้งใจทำงานล่ะ
แม่ครับ ไปก่อนนะ
ครั้งนี้พ่อของแก
พูดอะไรไม่น่าฟังหรือเปล่า
ไม่ครับ
เขาบอกแล้วไม่ใช่เหรอ
“ตั้งใจทำงาน”
พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว
- เถ้าแก่เซี่ย กาแฟสักแก้วไหมคะ - ไม่ละ แค่นี้ก็พอ
หงโต้วล่ะ
อยู่ข้างใน มาหาเธอเหรอ
เปล่า แค่ถามดูน่ะ
ทำไมมาตอนบ่ายล่ะคะ
ผมไปหาเสี่ยวหวงที่สภาชุมชน เลยผ่านมาทางนี้น่ะ
ไปสภาชุมชน ผ่านมาทางนี้
คุณกลับมาทางไหน
คุณทำกาแฟให้ผมสักแก้วหน่อย
ไหนบอกไม่เอากาแฟไง
ผมอยากจะทดสอบ ฝีมือชงกาแฟของหงโต้ว ว่าพัฒนาขึ้นไหม
เขาจงใจ
งั้นฉันดริฟต์กาแฟให้สักแก้ว
ตอนนี้ดริฟต์กาแฟเป็นแล้วเหรอ
ฉันสอนเอง
นี่ครูฉัน
ขำอะไรของคุณ
ขำท่าทางงกๆ เงิ่นๆ ของคุณ
คุณเป็นทุกอย่างตั้งแต่เกิด ไม่เคยเป็นมือใหม่หรือไง
มาๆ ผมช่วย
วางตรงนี้ หมุน
หมุน
มาๆ
ดีแล้วๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
- สู้ๆ - ทำจนฉันจะทำไม่เป็นแล้ว
หัวเราะอะไรน่ะ
ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาหัวเราะอะไร
ผมทนไม่ไหวเลยหัวเราะน่ะ
พ่อเถ้าแก่เซี่ยมา แล้วยังไง
คุณเข้ามาทีหลัง เลยไม่รู้
สองวันก่อนเขาไปเดินดูที่โกดัง
พอกลับมาก็มานั่งที่โต๊ะฉัน ถามนี่ถามนั่น
อะไร “ช่วงนี้กิจการดีไหม
เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”
ยังถามหาเย่เซินด้วย
ฉันบอกว่าวันนี้เย่เซินหยุด
ผมรู้ว่าเมื่อวาน เขาไปโรงงานมัดย้อมมา ผมถึงได้ไป
สุดท้ายตาแก่เจ้าเล่ห์มาก
พอเห็นหน้าผมก็ถามสารพัด
ตอนสอบผมยังไม่ตื่นเต้นขนาดนี้เลย
- ทำไม - ทำไม
ผมทดสอบคุณนะ คุณว่าจนถึงตอนนี้บริษัทเรา
อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดคืออะไร
อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุด
ไม่มีนักท่องเที่ยวมา ยอดขายออนไลน์ไม่มั่นคง
ไม่ใช่ทั้งนั้น
- งั้นคือ… - พ่อของเถ้าแก่เซี่ย
สัญญานี่ ฉันไม่ให้เซ็น
(เป็นการแสดงห้ามลอกเลียนแบบ ที่อยู่ในขวดคือโค้ก)
ถ้าแกเซ็น
ฉันจะกินยาตาย
พ่อ
คนมุงดูเยอะขนาดนี้
- กลับไปค่อยคุยกัน - อย่าเข้ามา
แกเข้ามาฉันจะดื่ม
ดื่มจริงๆ นะ
- เลิกสร้างเรื่องได้หรือยัง - ผู้นำชุมชนมาแล้ว
- คือ… - ผู้นำชุมชนมาก็ไม่มีประโยชน์
- ซื่อผิง - อย่าเข้ามานะ
ทำอะไรของนายเนี่ย
โรงมัดย้อมนี่ ผมไม่ยอมให้เขาเซ้งมาหรอก
หัวหน้า คุณช่วยตัดสินที
งานที่ปักกิ่งไม่ทำ งานดีๆ ไม่ทำ
รั้นจะกลับมาทำธุรกิจที่นี่
ผมทำธุรกิจมานานหลายปี
ธุรกิจมันทำง่ายหรือไง
พอแล้ว มีอะไรกลับไปคุยที่บ้าน
- ไม่ได้ - ไม่ได้ก็ไปคุยที่สภาชุมชน
- ไม่ไป - พ่อดื่มของพ่อไป ผมเซ็นของผมไป
- ซื่อผิง - ทำอะไรเนี่ย
อย่าฉีกสัญญาสิ
- นายเป็นบ้าอะไร - ไม่ให้แกเซ็น
นายฉีกสัญญาขาดหมดแล้ว
แกห้ามเซ็นนะ
เราไปคุยที่ห้องทำงานสภาชุมชนกัน
- ผมไม่ยอมให้เขาเซ็น - อาเหยา
- หัว… - อาเหยา มาด้วย
แกห้ามเซ็นนะ
ไม่ให้เขาเซ็น
- ไม่ให้เขาเซ็น - ไปคุยกันที่สภาชุมชน
- เกอจื่อ - คะพี่
ไปพิมพ์สัญญามาใหม่
พี่ อันนี้…
ไม่เป็นไร
ตาแก่รักชีวิตจะตาย ในนั้นคือโค้ก
คือว่า…
น้าๆ แยกย้ายกันไปเถอะค่ะ ไม่มีอะไรแล้ว
แยกย้าย ไปทำงานเถอะ
เกิดอะไรขึ้นละเนี่ย
ลุงครับ ลุงทำอะไรเนี่ย
มีฟ้าย่อมมีฝน มีลูกสาวก็ต้องออกเรือน
ลูกชายจะทำธุรกิจ ห้ามไม่ได้หรอก ใช่ไหมครับ
แกจะทำโฮมสเตย์นี่ใช่ไหม
ได้ มา
- เข็นทับฉันไปสิ - ลุง ลุกขึ้นมา
ทับฉันไปเลย ทับฉันให้ตาย
- แล้วอยากทำอะไรก็ทำ - ลุกขึ้นมา ลุง
อยากทำอะไรก็ทำ
หลบหน่อย
เย่เซิน เป็นอะไร
ตี…ตีโดนขาผม
พ่อตีคนอื่นทำไม
ฉันเปล่านะ
มา ไปโรงพยาบาล
อย่าเข้ามานะ
อาเหยา พ่อนายอยู่ตรงนี้ พวกเราจะทำยังไง
เข็นทับไปเลย ไม่กลัวเจ็บก็ให้เขานอนไป
แก…
ฉันไม่เห็นด้วย
ไอ้พวกเวร
(อีกหนึ่งปีใหม่ สูงขึ้นอีกขั้น)
(พรมากมี ลูกหลานเต็มบ้าน)
เยี่ยม
พ่อเยี่ยมจริงๆ
ดันหน่อยๆ
ระวัง ระวังนะ ระวัง
ระวังหัวๆ
เถ้าแก่เซี่ย หลบหน่อยค่ะ
ทำอะไร
มา เข้ามานั่งข้างใน
อาเหยา
เข้าใจหรือยัง
ตอนนี้แค่นึกถึงตาแก่นั่น
ผมก็เจ็บขาขึ้นมา
โชคดีที่พ่อของเขามีกิจการอยู่คุนหมิง
เลยอยู่ที่นี่ทุกวันไม่ได้
สองปีก่อนนะ พอเขาว่างก็จะมาก่อกวน
ตอนนี้ไม่ก่อกวนแล้ว
แต่พอกลับมาก็ถามนั่นถามนี่
ฉันว่าพ่อเขายังไม่ยอมแพ้หรอก เชื่อไหม
แน่นอนสิ
เดี๋ยวสิ ดูพวกนายของกินเต็มโต๊ะเลย
- ไป - ไปเถอะ
กลับมาแล้วเหรอครับ
เถ้าแก่เซี่ย ลุงไปแล้วเหรอ
ไปแล้ว
ไปแล้วก็ดี
ไปแล้วก็ดีๆ
เดี๋ยวสิ
นายกลัวเขาทำไม
ตอนนั้นเขาก่อเรื่องขนาดนั้น ฉันยังไม่กลัวเลย
มีแค่พี่แหละ ที่ไม่กลัวลุงซื่อผิง
พวกเรากลัวเขากันหมด
เขากลับมาครั้งนี้
ได้บอกให้ฉันตั้งใจทำงาน
เอาละ เก็บเสร็จแล้วมาประชุม
โอเค
เสร็จแล้ว เสร็จแล้วมาประชุม