ฉันเขียนไม่ออกแล้ว
วันนี้ไม่มีแรงบันดาลใจสินะ
แรงบันดาลใจเพียงอย่างเดียวไม่สามารถ ทำให้คุณเป็นนักเขียนแบบเต็มเวลาได้
เกี่ยวกับเรื่องนี้
ฉันไม่มีแรงบันดาลใจมานานแล้ว
ไม่มีแรงบันดาลใจจะเขียนยังไงล่ะ
งั้นก็ยังต้องเขียน
งั้นจะเขียนยังไงล่ะ
ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของฉัน
การยืนหยัด
ความหลงใหลที่เผาผลาญพลังชีวิต
ฟังแล้วเลือดเดือดพล่านเลย
แล้วก็เจ็บปวดด้วย
แต่มีหนังเรื่องหนึ่งบอกว่า
ความเจ็บปวด
เป็นผืนดินแห่งการสร้างสรรค์
เห็นด้วย
แล้วการปลูกไม้น้ำล่ะ
ขอโทษนะ
ฉันหยอกเล่นน่ะ ฉันเห็นคุณอารมณ์ไม่ค่อยดี
ก็ตลกอยู่นิดหน่อยนะ
ใช่ไหม
งั้นคุณก็ต้องพูดกับเราบ่อยๆ สิ
ถึงเราจะช่วยอะไร เรื่องงานเขียนไม่ได้
แต่ถ้าคุณพูดออกมา ก็จะช่วยระบายอารมณ์ได้นะ
ฉัน
กำลังคิดจะไปเป็นครู
อยากเปลี่ยนสายงานเหรอ
ฉันเริ่มเป็นนักเขียนตั้งแต่ตอนเรียนปีสี่
หลังเรียนจบก็กลายเป็นนักเขียนเต็มตัว
ตอนนั้นยังอายุน้อย
ตอนแรกเริ่ม ฉันเก่งมาก
ก็เลยไม่คิดจะดูแลตัวเอง
ฉันเขียนเกือบ 20,000 ตัวอักษรในแต่ละวัน
รายได้ก็ไม่เลวเลย
แต่พอเขียนมาหลายปี
ฉันเลยค่อยๆ ลองไปจนเริ่มจับจุดได้ สำนวนก็ดีขึ้นแล้ว
เทคนิคการเล่าเรื่องก็พัฒนาขึ้นตั้งเยอะ
แต่ฉันก็เขียนเร็วแบบนั้นไม่ได้แล้ว
ธีมโปรดของฉัน ค่อนข้างแปลก
ดังนั้นมันจึงไม่ดัง
ไม่ว่าฉันจะเขียนพล็อตยังไง ก็มีแต่โดนด่า
ฉันรู้สึกกดดันและผิดหวัง
แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ดังนั้นฉันเลยคิดว่า
รอให้นิยายเรื่องนี้เขียนจบแล้ว
ฉันเชื่อฟังพ่อ ไปหางานอื่นดีกว่า
แต่คุณชอบการเขียนนิยายมากๆ นี่
แต่พ่อแม่ของฉันก็เป็นห่วงฉันมากนะ
เป็นแค่นักเขียนนอกกระแส
ที่เขียนงานนอกกระแส
ขนาดตัวเองยังไม่มั่นใจว่าจะทำออกมาได้ดีไหม
อนาคตข้างหน้า ก็ไม่รู้เลยว่าจะดีขึ้นมาได้หรือเปล่า
จะมีวันฟ้าเปิด หรือทางที่โรยด้วยกลีบดอกไม้บ้างไหม
ที่จริงฉัน ฉันเป็นคนที่รสนิยมไม่ดี
แล้วฉันก็อยากหาเงิน
ให้ได้เยอะๆ ฉันอยากให้มีคนชื่นชอบ
แล้วก็อยากประสบความสำเร็จ
ใครจะไม่อยากล่ะ ทุกคนก็เป็นแบบนี้
ใช่แล้ว
คุณเป็นนักเขียนคนแรกที่ฉันรู้จัก
ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่า พวกคุณไม่ต้องไปทำงาน
ก็สามารถร่ำรวยและมีเวลาว่างได้
แล้วก็มีนักอ่านมากมายชื่นชอบ
ต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแน่
ที่คุณพูดถึงคือนักเขียนที่ประสบความสำเร็จ น้อยคนนักที่จะทำได้ หาได้ยากมาก
หลายๆ คนในโลกออนไลน์ถามว่า
นักเขียนอย่างเราทำเงินได้ปีละเท่าไร
ลิขสิทธิ์ขายได้มากแค่ไหน
แต่พวกนั้นก็เป็นแค่ตัวเศษตัวบน
ที่เป็นเพียงหนึ่งในล้านของสมการเท่านั้นแหละ
ส่วนพวกเราก็คือตัวส่วนด้านล่าง ที่ประคองชีวิตให้แค่พอมีกินมีใช้ไปวันๆ
แล้วถ้าเขียนออกมาไม่ได้จริงๆ ล่ะ
ก็แจ้งกับพวกนักอ่านหน่อยก็ได้ ว่าขอเลื่อนออกไปหน่อย
คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอกนะ
ไม่ได้
นักเขียนแบบพวกเราน่ะ
อยู่ได้ด้วยยอดเข้าอ่านเรื่องราวต่อเนื่อง
อย่าพูดถึงว่าหยุดอัพแค่ช่วงหนึ่งเลย
ถึงแม้จะแค่สามวัน
จะทำให้จำนวนความคิดเห็นลดลง
ตกจากอันดับ รายได้ลดลงครึ่งหนึ่ง
นักอ่านก็จะหนีไปเร็วมาก
เพราะว่าเราไม่อัพ
แต่คนอื่นอัพเป็นสองเท่า
นิยายเรื่องนี้ก็กลายเป็นขยะไป
แต่ว่าถ้าเนื้อเรื่องดี นักอ่านก็จะรอ
ขอเพียงเขียนเรื่องออกมาดี
นักอ่านก็จะยังรอ
มันฟังเหมือนกับว่า
เหมือนว่าคุณมีเงินสามสิบล้านฝากอยู่ในธนาคาร
หนึ่งปีก็จะมีรายได้หนึ่งล้าน เป็นกำไร
ขอแค่เขียนได้ดี
เงื่อนไขข้อนี้มีช่องว่างขนาดใหญ่
เป็นกำแพงสูงชันที่นักเขียน ร้อยละ 99 อย่างพวกเรา ไม่มีวันก้าวข้ามไปได้
ดังนั้นทุกครั้งเวลาที่มีคนถามฉัน
เกี่ยวกับเรื่องงาน ว่าคุณกำลังเขียนอะไรน่ะ
ฉันก็
ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร
ไม่รู้เลยว่าที่แท้แล้วเป็นแบบนี้
ฉันมีความคิดของฉันเอง
ไม่รู้ว่าพูดออกมาแล้ว จะช่วยคุณได้รึเปล่า
ที่จริงฉันอิจฉาคนแบบคุณนะ
มีงานที่ตัวเองชอบมากๆ อยู่หนึ่งงาน
แล้วยังเป็นคนที่ทุ่มเทเพื่อมันด้วย
ถึงแม้คุณจะบอกว่าชอบเงิน แล้วก็อยากประสบความสำเร็จ
แต่ว่าฉันเชื่อว่า
ถ้าหาก
ถ้าคุณเขียนงานออกมางานหนึ่งที่คุณพอใจ
ที่คุณมีความรู้สึกของความสำเร็จ ความตื่นเต้น
คุณจะต้องเขียนมันออกมาได้แม้ไม่ได้เงินสักบาท
ใช่ไหม
เพราะว่าชอบถึงมีความสำคัญ
ในใจของคุณมันต้องไม่ใช่สิ่งที่ไม่สำคัญหรอก
แต่จะว่าไปแล้ว
ผู้คนชอบความแข็งแกร่ง
มักจะชอบพวกที่ ไม่ว่าจะเกิดอุปสรรค
หรือโชคร้ายอะไร
ก็ยังสามารถยืนหยัดเป็นตัวเองได้
และไม่ท้อถอย
มีคนมากมายที่ฝันจะเป็นฮีโร่
แต่คนที่สามารถเป็นฮีโร่ได้จะมีสักกี่คน
พวกเราล้วนเป็นคนธรรมดา
ตอนที่เรากำลังเผชิญหน้ากับทางเลือกในชีวิต
จะต้องวัดจากหลักความเป็นจริง
พวกนี้เป็นเรื่องที่หนักหนา
ต้าม่าย
อย่าโทษตัวเองเกินไป
ไม่ว่าคุณจะเลือกแบบไหน
ฉันก็จะเชียร์คุณเสมอ
ฉันก็ด้วย
จะร้องอีกแล้ว
รีบกินเร็ว เย็นแล้ว
อันนี้อร่อยมาก
อร่อยนะ
น่าน่า
ไม่ต้องเก็บแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันเก็บเอง
น่าน่า เธอเป็นอะไร
ไม่เป็นไร
ต้าม่ายดีขึ้นแล้ว คุณก็ร้องอีก
ฉัน
ฉันก็แค่คิดว่า
รู้สึกผิดกับต้าม่าย
น่าน่า
สวัสดี คือ
คุณช่วยซักผ้าปูที่นอนให้ฉันเหรอ
ฉันเห็นคุณเอาใส่ไว้ในตะกร้า ก็เลยซักไปด้วยกันเลย
ขอบคุณนะ
เมื่อกี้ฉันอยากจะเอาผ้าไปซัก
แต่เห็นว่ามีคนกำลังใช้อยู่
ฉันก็เลยคิดว่าเดี๋ยวค่อยกลับมาซัก ดังนั้นก็เลยใส่ผ้าปูที่นอนไว้ในนั้น
ขอโทษนะที่เพิ่มงานให้คุณ
ไม่เป็นไรๆ ยังไงซะก็ใช้เครื่องซัก
ไม่ยุ่งยากหรอก
งั้นฉันช่วยตากผ้าปูที่นอนเอง
ขอบคุณ
- คุณจับด้านนั้น - ได้
มา
จริงสิต้าม่าย
คุณทำงานอะไรน่ะ
ฉันเป็นฟรีแลนซ์
ฟรีแลนซ์เหรอ
นักออกแบบเหรอ
ฉันเห็นคุณชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง
แล้วก็ยังเป็นสตรีมเมอร์ด้วย
ไม่ใช่หรอก
ฉันเขียนนิยายน่ะ
เป็นนักเขียนบนอินเทอร์เน็ตเหรอ
ฉันบอกคุณแค่คนเดียวนะ
อย่าถ่อมตัวสิ นี่มันร้ายกาจมากเลยนะ
ตั้งแต่เล็กจนโต
เรื่องที่ทำให้ฉันปวดหัวมากที่สุด ก็คือการเขียนเรียงความ
ทุกครั้งที่ต้องใช้เครื่องหมายต่างๆ
มาช่วยให้เขียนครบ 800 ตัวอักษรเลยนะ
ฉันตรงข้ามกับของคุณพอดี
ฉันต้องควบคุมตนเอง ไม่ให้เขียนเกิน 800 ตัวอักษร
คุณเขียนไว้ที่ไหนเหรอ ฉันอยากจะไปอ่านบ้าง
คุณชอบประเภทไหนเหรอ ฉันสามารถแนะนำให้ได้นะ
ไม่ได้จำเป็นต้องอ่านที่ฉันเขียนหรอก
เพื่อนนักเขียนของฉันส่วนใหญ่ เขียนแต่นิยายรัก
ฉันไม่เป็นไรหรอก
แต่ชอบพวกกังฟู กับระทึกขวัญมากกว่า
แต่ที่สำคัญคืออยากอ่านที่คุณเขียนมากกว่า
เพราะว่าได้อยู่กับนักเขียนทั้งที
คุณจะคิดว่าฉันไม่ได้เรื่องไหมเนี่ย
ไม่หรอก
ได้แน่นอน
งั้นนิยายของคุณอยู่ในเว็บไหนเหรอ
ฉันไม่มีบัญชี ฉันต้องรีบไปลงทะเบียนก่อน
คุณไม่ต้องลงทะเบียนหรอก
เดี๋ยวฉันส่งไฟล์ให้ ใช้มือถืออ่านก็ได้
จะได้ยังไง
ฉันต้องจ่ายเงินอ่านสิ
ไม่เป็นไรหรอก
ฉันแค่ส่งให้คุณอ่าน คุณไม่ส่งต่อก็พอ
แต่ฉันจะอ่านฟรีๆ ไม่ได้หรอก
คุณไม่ได้อ่านฟรีหรอก
คุณซักผ้าปูที่นอนให้ฉัน
นี่คือเครื่องซักผ้าซักต่างหาก จะนับได้ยังไง
นี่ต้องนับอยู่แล้ว
ไปเถอะ
งั้นตอนเที่ยงอยากกินอะไร พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ
อะไรก็ได้ วันนี้คุณหยุดเหรอ
ฉันทำงานหกวันหยุดหนึ่งวัน
งั้นคุณอยากกินอะไร
อะไรก็ได้ตามใจคุณ
ฉัน ไม่งั้นฉันทำอาหารให้ดีกว่า
คุณทำอาหารเป็นเหรอ
เจ้าที่ๆ ไม้พลองกายสิทธิ์ของข้าอยู่ไหนเนี่ย ท่านซุนหงอคง
ไม้พลองของเจ้าก็อยู่ที่ ทรงผมที่แสนจะเข้ากันของเจ้าไง
น้องสาว มาผิงไฟหน่อยมา
เรียกต้าม่าย
- เรียกต้าม่าย - ต้าม่าย
น้องม่ายม่าย มาผิงไฟเร็ว
ต้าม่าย หิวรึยัง
เรามีมันหวานเผา แล้วก็ข้าวโพดเผา
นั่งสิๆ ฉันแนะนำเพื่อนบ้านให้เธอรู้จักหน่อยนะ
มา
คนนี้คือหม่าชิวซาน ท่านหม่า
สวัสดีค่ะ
คนที่กำลังแทะข้าวโพดอยู่
คือหูโหย่วอวี๋ อาจารย์หู เขาเป็นนักร้อง
นักดนตรีๆ
ได้ๆ นักดนตรี
น้องม่ายม่าย
คุณทำงานอะไรเหรอ
คุณเป็นนักร้อง ส่วนเธอเขียนนิยายออนไลน์
เป็นนักเขียน
เป็นนักเขียนออนไลน์
งั้นก็ได้เงินเยอะน่ะสิ
ผมดูในอินเทอร์เน็ต
บอกว่านักเขียนออนไลน์ ปีหนึ่งทำเงินได้หนึ่งร้อยล้านนะ
นึกแล้ว
น้องสาวที่มาใหม่ทำไมไม่ยอมออกจากห้อง ขังตัวเองไว้ข้างใน
ดึกดื่นแล้วไฟยังเปิดอยู่เลย
ก็คือกำลังทำงานสร้างสรรค์อยู่
ผมเข้าใจ สาวติดบ้าน นกฮูกราตรี
เข้าพวกแล้ว
คุณเขียนหนังสือ
ผมเขียนเพลง
ตามหลักแล้ว
เรานับเป็นคนวงการเดียวกัน
ใช้ภาษาเดียวกัน ไม่มีเรื่องอะไรเราก็คุยกันให้มากขึ้นนะ
ทำไมไม่พูดอะไรล่ะ
ทำไมคุณเงียบจัง
เพราะคุณพูดมากเกินไปไง
เข้าใจ
ตอนนี้โด่งดังไง เป็นโรคกลัวสังคม
ที่จริงน่ะ เพราะกดดันมากไป
น้องต้าม่าย
นามปากกาของคุณชื่ออะไรเหรอ
พี่ชายจะตั้งใจเข้าไป เรียนรู้สักหน่อย
ขอโทษนะคะ ฉันอยากบอกหุ่นเชิดของตัวเอง
พวกคุณสนุกต่อเถอะ
คุณอยากกิน อะไรอย่างอื่นรึเปล่า
เปล่า ข้าวโพดพอแล้ว
ฉันอยากต้มบะหมี่กินเองสักหน่อย
นี่
เป็นอะไรไป
บอกหุ่นเชิดคืออะไร
ทำไมต้องเก็บเป็นความลับล่ะ
เรื่องส่วนตัว
คุณเป็นคนแปลกหน้า อย่าไปถาม
นี่มีอะไรที่ต้องเป็นความลับล่ะ
นี่ไม่ใช่เรื่องดีเหรอ ช่วยเธอโปรโมตไง
น่าน่า คุณรู้นามปากกาของเขาไหม
ฉันไม่รู้
งั้นคุณรู้ไหมว่าอะไรคือหุ่นเชิด
ไม่รู้
ที่จริงต้าม่ายคงแค่ต้องการบอกฉันคนเดียวจริงๆ
ตอนนั้นเธอต้องเชื่อใจฉันมากแน่ๆ ถึงได้บอกฉัน
ฉันไม่รู้ว่า ในใจเธอลำบากอย่างนี้
ก็เลยคิดเอาเองตามประสาคนอวดฉลาดว่า
ขอแค่ไม่บอกนามปากกาของเธอออกไป ก็โอเคแล้ว
ต้าม่ายไม่ได้โทษคุณหรอก
ฉันถึงรู้สึกผิดไง
คุณไม่สามารถรู้ใจเพื่อนสนิท
ไปได้ทุกอย่างหรอก
ต่อไปก็ทำดีกับเธอให้มากๆ ก็พอ
อรุณสวัสดิ์ต้าม่าย
เป็นอะไรไป
ยังไม่ตื่นเหรอ
เธอวางใจเถอะ
รู้ว่าคุณเป็นนักเขียนก็ไม่เป็นไรหรอก
พวกเขาไม่รู้สักหน่อยว่า นามปากกาของคุณคืออะไร
จริงไหม
ขอบคุณนะ
ขอบคุณ
เรื่องนี้ก็ต้องขอบคุณเหรอ
ฉันจะบอกให้นะ
ฉันร้องไห้ตอนอ่านบทที่ 30 ด้วย
ทำไมร้องไห้ล่ะ
ก็นางเอก
คิดว่าตัวเองจะตายที่นั่นแล้ว
ดังนั้นก็เลยกลืนหลักฐานลงไป
และหวังว่า คนอื่นจะเจอมันตอนพิสูจน์ศพ
ถึงฉันจะรู้ว่าเขาไม่ตาย
แต่ฉันก็ยังร้องไห้เพราะตอนนั้นมันยอดเยี่ยมมาก
นี่จริงตอนนั้นโดนด่าเละเลยนะ
ทำไมล่ะ
กลุ่มหนึ่งคิดว่านางเอกประมาท
และอีกกลุ่มคิดว่าพระเอกไม่มีประโยชน์
ฉันคิดว่าเรื่องนี้น่ะ
มีส่วนของความรักน้อยไปหน่อย
แต่พล็อตการไขคดี น่าสนใจมากเลย
คุณว่าทำไมนางเอกต้องรอให้พระเอกไปช่วยล่ะ
เธอช่วยตัวเองได้เก่งจะตาย จริงไหม
อีกอย่างในฐานะที่ พระเอกเป็นเพื่อนร่วมงานของเธอ
เขาก็ทำทุกอย่างที่สามารถทำได้แล้ว
ฉันคิดว่า ทุกคนมีความชอบของตัวเอง
มีคนชอบ
ก็ต้องมีคนไม่ชอบ
ยังไงซะฉันก็ค่อนข้างชอบนะ
ฉันพูดจากใจจริงนะ ไม่ได้ชมคุณเล่นๆ
ขอบคุณที่ชอบแล้วก็สนับสนุนนะ
ขอบคุณอีกแล้ว
ฉันต่างหากที่ควรต้องขอบคุณ
ยังไงซะก็ไม่เคยเก็บเงินจากฉัน
ต้าม่าย
ฉันเห็นว่า
คุณชอบแมวมาก
ดังนั้น
ฉันมอบแมวไม้ตัวนี้ให้คุณนะ
แบบนี้มันก็จะอยู่กับคุณตอนที่เขียนต้นฉบับได้
น่ารักจังเลย
ชอบไหม
ชอบ ขอบคุณนะ
ไม่ต้องพูดขอบคุณกับฉันแล้ว
ตอนนี้เขียนจบไปกี่บทแล้วล่ะ
แปดสิบกว่าบท
สู้ๆ นะ
ฉันจะบอกให้ ฉันใกล้จะอ่านมันจบแล้ว
เธอรีบกินเถอะ เดี๋ยวจะเย็นซะก่อน
(คนที่ฉันชอบ (แล้วแต่ชะตา) ชีวิตที่ฉันต้องการไหมนะ)
เสี่ยวหลิว
ช่วยถาม เพื่อนๆ ที่แผงขายเสื้อผ้าให้หน่อยว่า
โดยปกติแล้วพวกเขาจะสั่งซื้อ เสื้อผ้าจากโรงงานเล็กๆ ในช่วงเวลาไหน
ใช่ แบบที่ไม่เกินห้าคนน่ะ
ได้ๆ ผมจะรอโทรศัพท์นะ
วางแล้ว
สวี่หงโต้ว
จะขี่ม้าไหม
ไม่ละ
ฉันแค่มาดูพวกมัน
เรียนเถอะ
รอลูกม้าโตแล้ว ให้คุณขี่
ถึงตอนนั้นฉันคงกลับไปแล้วล่ะ
ดังนั้น
ยังคิดที่จะกลับปักกิ่งเหรอ
ก็อาจจะไปที่เซี่ยงไฮ้
ก็จริง
พี่สาวของคุณอยู่ที่เซี่ยงไฮ้
คุณสามารถช่วยเหลือกันได้
คุณรู้สึกไหมว่าเวลาผ่านไปไวมาก
ไวสิ
คุณเก็บพลังงานสำหรับ
ออกเดินทางอีกครั้งเต็มรึยัง
ฉันต้องลองคิดดูหน่อย
ยังขาดอีกนิดหน่อย
ใกล้แล้วล่ะ
แล้วคุณปล่อยวางเรื่อง
ในใจไปรึยัง
เมื่อก่อนอยากปล่อยวาง
แต่ตอนนี้ฉันเสียใจแล้ว
และไม่อาจปล่อยวางได้
สิ่งที่เราทะนุถนอมในใจ ล้วนแต่มีน้ำหนัก
แค่ต้องเรียนรู้ให้ชิน
ที่จะแบกพวกมันไว้แล้วใช้ชีวิตดีๆ
ในเส้นทางชีวิตของคน
ก็จะได้สัมผัสกับความยากลำบากและความทรมาน
แบบนี้ชีวิตเราถึงจะเติบโต
แต่ว่านะ
โชคดีที่ความเจ็บปวดพวกนี้
มันจะจางหายไปโดยเร็ว
เวลาจะพามันจากไป
และช่วยเยียวยาเรา
สิ่งที่ไร้ความปรานีที่สุดคือกาลเวลา
แต่สิ่งที่อ่อนโยนที่สุด ก็คือกาลเวลาเช่นกัน
จริงด้วย
ใกล้จะปีหนึ่งแล้ว
คนยุคนี้ใช้ชีวิตเร็วมาก
ในหนึ่งปี ที่จริงก็นานอยู่นะ
เหมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อวานนี้เอง
คุณรักเขาขนาดนั้นเหรอ
คุณพูดอะไรน่ะ
ฉัน…
ฉันยังไม่เคยเล่าให้คุณฟัง
ผมตาแหลมคมขนาดนี้
ก็แค่อกหักน่า
บอกหน่อยสิ
คุณสวยขนาดนี้
ยังทำงานเก่งด้วย
แต่ทำไมยึดติดกับเรื่องความรักนักล่ะ
ยังลาออกด้วย
เป็นเพื่อนร่วมงานเหรอ
ทำไมเขาไม่ลาออก
คุณมองผมทำไม
ผมพูดผิดไปเหรอ
คุณพูดถูกทุกอย่าง
เขาเป็นความรักในชีวิตฉัน
ถ้าคุณพูดอย่างนี้ งั้นผมต้องขอเตือนสติหน่อยแล้ว
ไม่ฟังๆ
- กลับแล้วนะ - เดี๋ยวสิ ไปไหนล่ะ
กลับร้านกาแฟสิ
คุณอย่าหลีกเลี่ยงปัญหาสิ
พลังในการเริ่มต้นใหม่ก็มีแล้วไม่ใช่เหรอ
สวี่หงโต้ว
ตอนเย็นมากินข้าวที่บ้านผมนะ
ไก่ตุ๋น
ตุ๋นหงโต้วดีกว่า
ให้คุณหั่นเป็นเส้นๆ ไม่ใช่ชิ้นใหญ่แบบนี้
ก็ฉันชอบกินหัวหอมชิ้นใหญ่ๆ นี่
งั้นคุณก็กินทั้งลูกเลยสิ
ตาผม อย่า
เถ้าแก่เซี่ย
- หงโต้วก็อยู่เหรอ - มาแล้ว
ท่านหม่า มาได้จังหวะเลยนะคะ กินไก่ตุ๋นด้วยกันไหม
ไม่กินแล้ว
อีกเดี๋ยวผมมีประชุมทางไกลอีก
เถ้าแก่เซี่ย
เป็นยังไงบ้าง
ผมหาเงินมาให้คุณนิดหน่อย
จริงเหรอ
ผมโทรหาเพื่อนร่วมงานเก่าของผมที่ชื่อเสิ่นเลี่ยง
คุณก็เคยเจอเขา
ผมเล่าให้เขาฟัง เกี่ยวกับงานของคุณ
เขาเต็มใจจะให้ทุนก้อนแรกกับคุณ
คุณไปเตรียมวางแผนมาให้พร้อม
เดี๋ยวผมจะสร้างกลุ่มให้คุณสองคนคุยกัน แล้วผมก็จะไม่ยุ่ง
ได้ๆ
คุณ เหล่าเซี่ย
ฟังนะ
จากนี้ไป
เราสองคนนับเป็นพี่น้องแท้ๆ
ไม่จำเป็นหรอกครับ
เงินก็ไม่ได้เยอะ เป็นญาติพี่น้องก็พอ
ไม่ ต้องเป็นจริงๆ
คุณนี่ๆ
คุณช่วยผมในเวลาสำคัญตลอดเลย
โอเค ผมไม่กวนแล้ว
ผมจะกลับไปเตรียมตัวประชุมต่อ
เดี๋ยวๆ ขอกอดอีกที
- น้องชายที่แสนดี - โอเค
- กินไก่กันให้อร่อยนะ - ครับ
เป็นอะไรไป
ท่านหม่าจะตั้งกิจการเหรอ
เขาเก่งมากเหรอ
แค่เก่งซะที่ไหน
ยังบ้าอีกด้วย
บ้าเหรอ
ผมกับเขา
รู้จักกันเพราะเรื่องงานมาหลายปีแล้ว
เป็นเพื่อนเก่ากันเลยละ
แค่เดือนนี้เดือนเดียว มีเว็บดีลกลุ่มเปิดตัวตั้ง 20 กว่าเจ้า
การแข่งขันรุนแรงมาก
ทำไมแข่งขันรุนแรงล่ะ
เพราะเป็นตลาดที่มีศักยภาพไง
ผมจะบอกให้นะ ผมไม่กลัวการแข่งขัน
เรากำลังแย่งชิงบัลลังก์
ตอนจบจะเป็นยังไงไม่มีใครรู้
พี่น้อง
ผมจะใช้ไม้เด็ดตบให้คว่ำแบบสู้ไม่ได้เลย
ต่อให้พวกนั้นจะรวมกลุ่มกันมาสักยี่สิบคน
ผมก็ใช้สิบคน
ถ้าพวกนั้นลดเหลือสิบคน ฝั่งผมก็ใช้แค่ห้าคนพอ
ถ้าเขากล้าใช้ห้าคน
ผมจัดคนเดียวก็ได้
งั้นคุณจะไปคุยราคากับผู้ขายยังไงล่ะ
ไม่ต้อง เราไม่ต้องไปคุยราคา
เราจะจ่ายราคาส่วนต่างเอง
ดังนั้นผมจึงต้องการ
เงินลงทุนที่มากขึ้น
ออกเงินเองเหรอ
ใช่
พี่น้อง
ผู้ที่จะทำการใหญ่
วิสัยทัศน์ต้องกว้างไกล
จะมาจับตาแค่
เงินทองอันน้อยนิดที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้
ลวดลาย
พวกเรา
- ลองคิดดูหน่อย - คิด
ได้
ต้องประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่แน่
ซื้อแบบกลุ่มเหรอ
นั่นมันตั้งหลายปีมาแล้ว
ผมโกยเงินออกมาตั้งนานแล้ว
พี่น้อง
คุณรู้ไหมตอนนี้
ธุรกิจที่มีแววที่สุดคืออะไร
ธุรกิจขายความรู้
แล้วเราจะยกระดับการบริโภคได้ยังไง
ด้วยความรู้
การยกระดับความมั่งคั่งที่จับต้องไม่ได้
แน่นอนว่า
ผมไม่เหมือนคนพวกนั้นที่หากินกับความกลัว
โดยพื้นฐานแล้ว ผมต้องการพัฒนา
ความกระหายความรู้ของผู้คน
และความต้องการที่จะเป็นคนที่ดีขึ้น
ผมรู้ว่าคุณจะถามอะไร
ใครจะจ่ายเงิน
ปริมาณคือทุกสิ่ง
ฝั่งโฆษณาเป็นคนจ่าย
และผมจะเติมพลังด้วยความรู้
ฝ่ายโฆษณาจ่ายเงินให้ความรู้
เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน
ผมนับถือตัวเองมากนะ
เอาไปหนึ่งมวน
ผมไม่สูบ
ขอโทษนะคะ
ที่นี่เราไม่สามารถสูบบุหรี่ได้ค่ะ
สาวน้อย
ผมจะให้ความรู้คุณฟรีหนึ่งเรื่อง
นี่เรียกว่าซิการ์
ซิการ์ก็ไม่ได้ค่ะ
ก็ได้
แค่ดมน่าจะได้นะ
ธุรกิจแบบแบ่งปันทรัพยากรน่ะ
ถือเป็นสุดยอดนวัตกรรมที่ยิ่งใหญ่จริงๆ
เหลือเชื่อ
ตลาดน่านน้ำสีแดงที่คุณเห็นน่ะ
มันก็แค่ภาพลวงตา
เราต้องมองให้ลึกถึงรากเหง้าของปัญหา
คุณต้องหาหัวใจของมัน
โลกใบนี้มันมีกลไกของมันอยู่
ทรัพยากร
ดังนั้นไม่มีอะไรที่แบ่งปันไม่ได้
แต่เราต้องแบ่งปันมันให้คุ้มค่า
ลองคิดดู
ทุกแง่มุมของชีวิตประจำวัน
ในแต่ละหมวดหมู่น่ะ ลองจิ้มมาสักสิบกว่าอย่างดูสิ
มีโอกาสสูงมาก
การแบ่งปันผลประโยชน์ทางธุรกิจ
ไม่เพียงแต่เศรษฐกิจเท่านั้น
แต่ยังรวมถึงประเทศชาติ ผู้คน และแม้แต่โลกของเรา
ช่างเป็นความเมตตาที่ยิ่งใหญ่จริงๆ
เพราะเราเป็นเพื่อนกัน
ดังนั้นผมก็เลยจะแบ่งปันกับคุณ
รอบแรกสุด
ทุนประเดิมรอบนี้ คุณจัดมาเลย
เพราะคุณไม่สามารถ รับราคานี้ได้
ในรอบต่อๆ ไป
รอบริษัทเราเข้าตลาด
ถึงแม้ความสัมพันธ์ของเราจะดี
แต่คุณจะสามารถหาซื้อได้จาก ตลาดมือสองเท่านั้น
ได้
งั้นเดี๋ยวผมกลับไปประชุมหารือก่อน
ได้
แต่ว่าต้องรีบหน่อยนะ
โอกาสไม่คอยท่า เวลาไม่รอใคร
ใช่ไหมเจ้าแบ่งปัน
ถึงเวลานั้น
ฉันจะพาแกไปกดกริ่งเอง
ครั้งก่อนๆ เขาโชคดี
และโกยเงินมาได้ก่อนฟองสบู่แตก
ได้เงินมานิดหน่อย จากนั้นเขาก็กลายเป็นผู้กว้างขวาง
ครั้งสุดท้ายคือเศรษฐกิจแบ่งปัน
เขาคิดว่า ในที่สุดเขาก็พบกับอาชีพ
ที่ต้องดิ้นรนตลอดชีวิต
และนำเงินทั้งหมดที่มีไปลงทุน
สุดท้ายก็ล้มละลาย
พอหน้าที่การงานโดนพังทลาย
นิสัยใจคอก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน
จากคนที่ไล่ตามความสำเร็จ
ก็เปลี่ยนไปไล่ตามการบำเพ็ญเซียน
บำเพ็ญเซียนอะไรเล่า
ไม่หรอก แค่สภาพจิตใจของเขาพังทลาย
มีใครอยู่บ้านไหม
พ่อของเสี่ยวฉิน
พี่รอง
อยู่เหรอ อาเหยา
ร้านของชำของฉัน
เปิดมาสิบกว่าปีแล้ว
ตอนนั้นในตำบลก็มีไม่กี่ร้าน
แต่ดูตอนนี้สิ
ซูเปอร์มาร์เก็ต
และไอ้ร้านที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง ที่กำลังสร้างอยู่นั่น
ยังมีทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ ที่ไปซื้อของออนไลน์ด้วย
ร้านขายของชำนี้ ยิ่งนับวันยิ่งขายได้น้อยลงทุกที
ครับ
พี่คิดได้ตรงจุด
ฉันเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์นะ
เย็บปักถักร้อยนับเป็นทักษะที่ดี
และมีแนวโน้มดีด้วย
ไม่ผิด
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ต้องการการปกป้องและการสืบทอด
ดังนั้นเขาควรต้องเรียนสิ
แล้วต้องเรียนรู้ให้ดีด้วย
เขาฟังเธอมากกว่า
เธอไปเกลี้ยกล่อมเขาที
พี่รอง
เรื่องนี้จะไปบังคับกันไม่ได้
ผมคิดว่าเสี่ยวฉินไม่สนใจ
ไม่ๆ
เธอไปบอกเขาอย่างนี้
“พอเธอเรียนแล้ว
ฉันจะไปสู่ขอ”
ไปกล่อมให้เขาเรียนก่อน
ถูกไหม อาเหยา
คุณย่า
อาเหยา เอาไก่ตุ๋นมาส่งให้แล้ว
หงหงมาแล้วเหรอ
พี่รองก็อยู่เหรอ
อาเหยา ถ้าที่บ้านมีแขก
งั้นเดี๋ยวฉันค่อยกลับมาคุยด้วย ตอนมาเก็บจานนะ
ไม่ต้อง พวกคุณมาตรงเวลาพอดี
พี่รองเพิ่งคุยกันจบพอดี
ยังมีเพื่อนอีกหลายคน รอฉันไปเล่นไพ่ด้วย
งั้น…
คุณย่า งั้นผมไปก่อนนะ
เดินดีๆ นะ
- พี่รอง กลับดีๆ - งั้นผมไม่ส่งแล้วนะพี่รอง
ไม่ต้องส่งๆ
- บาย - บ๊ายบาย
มา นั่งก่อน นั่งๆ
หงหง
ก่อนหน้านี้พวกคุณบอกว่า อยากตั้งโรงงานเสื้อผ้าเล็กๆ ใช่ไหม
จากข้อมูลที่พวกคุณให้มา
ผมไปหาข้อมูลมาเพิ่ม แล้วเลยคำนวณบัญชีออกมาให้อันหนึ่ง
ต้นทุนที่พวกคุณเคยคาดไว้
ก่อนหน้านี้มันต่ำไปหน่อย
พวกคุณจะคิดแค่ว่า
ทำเสื้อผ้าตัวหนึ่งได้กำไรเท่าไรไม่ได้
แต่ยังต้องคิดถึง
ค่าเช่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ
ค่าซ่อมงานด้วย
มา ลองดูอันนี้
แล้วผมก็ยังไปลองถามมา
คำสั่งซื้อของโรงงานขนาดเล็ก
ไม่ค่อยปกติ
บางครั้งมีคนสั่งซื้อด่วน
และบางครั้งไม่มีใบสั่งของ
คุณต้องมีการเตรียมใจไว้ แล้วก็คิดให้ชัดเจน
อาเหยายุ่งทั้งวันเลยนะคะ
บ้านใครมีปัญหาก็มาหาเขา
คิดว่าเขามีวัฒนธรรม มีความรู้
พวกเราอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน
ช่วยได้ก็ช่วย
(โต้ว: ฉันก็เหมือนกัน เพื่อนบ้านกับญาติๆ ก็ชอบให้ฉันจองโรงแรมตอนที่พวกเขาไปปักกิ่ง)
(ชอบถามด้วยว่าไปเที่ยวที่ไหนดี)
(เหยา: พ่อของเหล่าฉินสนับสนุนให้ผม เป็นคนโกหกทางอารมณ์)
(โต้ว: ยิ่งหล่อยิ่งมีความรับผิดชอบนะ)
(เหยา: พรุ่งนี้กินบะหมี่กันไหม)
(โต้ว: ตื่นตอนไหน)
(เหยา: ห้าโมงครึ่ง)
(โต้ว: ไป)
พวกเขาบอกว่า แฟนเก่าของอาเหยา
คนที่มาหาเขาจากปักกิ่ง
ตอนนี้พักอยู่ที่บ้านพัก
เธอเคยเจอไหม
แฟนเก่าเหรอ
เธอยังไม่รู้เหรอ
พักอยู่ที่บ้านพัก ไม่ยอมไปสักที
จะขอคืนดีกับเขาให้ได้
ฉันยังเห็นพวกเขาอยู่ที่ริมน้ำด้วย
ริมน้ำเหรอ
ทำอะไรกัน
อยู่ใกล้กันขนาดนั้นจะทำอะไรได้
ก็อันนั้นไง
จูบปากกัน
แบบนี้ฉันจะกล้าดูให้ละเอียดได้ยังไง
พี่สาว พี่ก็บอกฉันให้ละเอียดหน่อย
ฉันจะบอกให้ เรื่องนี้น่ะ ทุกคนในหมู่บ้านเรารู้กันหมดแล้ว
ใช่สิ บอกว่าเห็นพวกเขาที่ริมแม่น้ำ
ไม่ๆ
เรื่องที่ควรปิดประตูทำที่บ้าน ยังมาทำข้างนอก
ไม่สนใจภาพลักษณ์เอาเสียเลย
ฉันนึกออกแล้ว
เย็นวันแรกที่หงโต้วมาที่นี่
ฉันไปส่งเนื้อวัวที่บ้านอาเหยา
ฉันก็เห็นว่าหงโต้วกำลังกินข้าวเย็นที่บ้านเขา
ฉันก็ประหลาดใจนะ
ทำไมแขกของบ้านพักกลับวิ่งไป กินข้าวที่บ้านเขา
ใช่แล้ว
ก็เพราะมาหาเขาไง
ฉันดูออกตั้งนานแล้ว
เมื่อก่อนเขากับอาเหยา
กินปิ้งย่างที่ร้านของกว้านจวิน
ยังแลกเปลี่ยนสายตาด้วยความรัก
เธอยังมองออกตั้งนานแล้ว มองออกตั้งนานแล้วทำไมไม่พูด
ฉันกลับไปถามกว้านจวิน ว่าพวกเขาคบกันใช่ไหม
กว้านจวินบอกว่าไม่ใช่
งั้นฉันก็ไม่กล้าเล่าน่ะสิ
นี่ก็เข้าเค้าแล้ว
พวกเธอคิดดู อาสาสมัครที่มาเมื่อก่อน ก็แค่ทำงานจิปาถะ
แต่หงโต้วไม่เหมือนกัน
เธอทำคู่มือพนักงานให้ดีที่สุด
แล้วยังจัดการร้านของเขา ให้อย่างดีโดยไม่ได้เงินเดือน
นี่มันก็ชัดเจนแล้วน่ะสิ
- ใช่ไหม - ชัดเจนอะไรเหรอ
- เธอนี่ - นี่ก็คือเถ้าแก่เนี้ยไง
เถ้าแก่เนี้ยก็คือภรรยาของเถ้าแก่
ดังนั้นพี่หงโต้ว ก็คือภรรยาของลุงเหยา
พวกเขายังไม่แต่งงาน
ดังนั้นไม่ใช่ภรรยา
ดังนั้นจึงเป็นแค่ภรรยาที่ยังไม่ได้แต่งงาน
ตอนที่พวกเขาแต่งงาน
เราก็จะได้กินสตูว์หมูแล้ว
ได้ยินว่า ตอนที่พวกเขาอยู่ปักกิ่ง
ก็คบกันหลายปีแล้ว
หลังจากนั้นอาเหยากลับมาทำงานที่บ้าน
ก็เลิกกับเธอ
คนในหมู่บ้านแนะนำผู้หญิงให้อาเหยาหลายคน
แต่ก็ไม่เข้าตาสักคน
เพราะเขาลืมเธอไม่ได้
ดังนั้นเธอคนนี้น่ะ
นี่ก็กลับมาหาเขาแล้วไง
งั้นเจ้าหมูขี้เกียจที่บ้านฉัน ก็โตได้ที่พอดี
ไม่รู้ว่าจะจัดงานมงคลได้ไหม
ใกล้แล้ว พวกเขาไป
ตัดชุดแต่งงาน ที่บ้านอาจารย์หวยหลานแล้ว
หมูที่บ้านเธอโตทันเวลาพอดี
- ทันเวลาพอดี - ดีจังเลย
คุณย่าเซี่ย
ยินดีด้วย
ผมรอดื่มเหล้ามงคลของอาเหยานะ
ผมไปก่อนนะ
สรุปคือ ตอนนี้ข่าวลือยิ่งลือยิ่งจริงแล้ว
ตอนนี้คุณกลายเป็นภรรยา ที่ยังไม่ได้เข้าพิธีของเถ้าแก่เซี่ยไปแล้ว
ตอนนี้ถ้าคุณสองคนไม่แต่งงานล่ะก็
เรื่องนี้จะจบไม่สวยแน่
พี่หงโต้ว อันนี้ให้พี่
ให้ฉัน
แกะสลักได้ไม่เลว
ทำไมส่งให้ฉันล่ะ
ผมเองก็ไม่มีเงิน ทำเป็นแต่อันนี้
นี่คือพระอวโลกิเตศวร
ที่อุ้มเด็กอยู่สองคน
วางไว้ที่บ้านสามารถคลอดลูกแฝดได้
นายอย่าเพิ่มเรื่องวุ่นวายได้ไหม
เพิ่มเรื่องวุ่นวายอะไร
ให้ฉันจริงเหรอ
งั้นนายห้ามเสียใจนะ
ผมไม่เสียใจหรอก
ผมแกะได้ไม่ดี พี่ไม่รังเกียจก็พอแล้ว
ไม่รังเกียจ
ฉันชอบ
งั้นผมไปก่อนนะ
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
เธอจะเอาอันนี้ไปทำอะไร
เธอไม่ได้ยินที่เซี่ยเซี่ยบอกเหรอ ว่านี่คือความจริงใจของเขา
อีกอย่าง
ยังคลอดแฝดได้ด้วย
แล้วคุณจะจบเรื่องนี้ยังไง
จบเรื่องยังไง
ไม่ต้องจบเรื่องหรอก
ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย
(บ้านดิน)
- พวกคุณกำลังดูอะไรเหรอ - เรากำลังดูเจ้าสาวอยู่
เจ้าสาว
- ใช่แล้ว - มีเจ้าสาวที่ไหน
นั่นไง นั่คือเจ้าสาวที่ยังไม่เข้าประตู ของอาเหยา
ใช่แล้ว
- ไม่เหมือนใครเลย - ใช่แล้ว
เมื่อกี้ใครถามนะ