WEBVTT

01:35.960 --> 01:37.640
เราต้องช่วยไหมครับ

01:37.720 --> 01:39.560
ไม่ต้องหรอก ให้มันออกมาเอง

01:40.640 --> 01:42.480
ถ้าอยู่ผิดตำแหน่ง เราค่อยไปช่วย

02:28.880 --> 02:29.840
ขอบคุณมากนะครับ ลำบากน่าดูเลย

02:30.440 --> 02:32.000
ผมฉีดวัคซีนป้องกันบาดทะยักให้แล้วนะครับ

02:32.080 --> 02:33.600
ดื่มนมแม่แล้ว

02:33.680 --> 02:35.560
สถานการณ์ตอนนี้ก็ถือว่าปลอดภัยแล้ว

02:35.640 --> 02:36.480
ครับ ขอบคุณมากครับ

02:36.560 --> 02:38.080
ถ้ามีอะไร โทรหาได้เลยนะครับ

02:38.160 --> 02:39.160
ครับ

03:00.640 --> 03:02.480
เซี่ยจือเหยา รีบมาดูเร็ว

03:02.560 --> 03:03.600
ลูกม้าลุกขึ้นยืนแล้ว

03:09.600 --> 03:10.960
มหัศจรรย์มากเลยใช่ไหม

03:11.040 --> 03:13.720
ลูกม้าเพิ่งเกิด ลุกขึ้นยืนได้เลย
แบบนี้ก็สามารถกินนมแม่ได้

03:14.320 --> 03:17.120
อีกหนึ่งชั่วโมงก็ไปวิ่งเล่นกับแม่ได้แล้วละ

03:30.320 --> 03:31.480
หลิงตัง

03:32.080 --> 03:33.000
เห็นหรือเปล่า

03:33.080 --> 03:35.440
ลูกม้าต้องลุกขึ้นยืนได้ก่อน ถึงจะได้กินนม

03:36.800 --> 03:38.160
มันแข็งแรงมากเลย

03:46.040 --> 03:48.000
ทำไมฉันต้องมาทำพวกนี้ด้วย

03:48.080 --> 03:49.880
น้ากุ้ยเรียกลุงเจ๋อชิงกลับไปกินข้าว

03:49.960 --> 03:51.360
เดี๋ยวตอนค่ำเขาต้องมาเฝ้าอีก

03:52.840 --> 03:55.640
ฉันพูดว่าทำไมฉันต้องมาทำพวกนี้ต่างหาก

03:55.720 --> 03:57.200
คุณต้องขอบคุณผมนะ

03:57.280 --> 03:59.160
ที่พาคุณมาเป็นพยานการเกิดของสัตว์

04:02.640 --> 04:03.520
ได้เวลากินข้าวแล้ว

04:07.600 --> 04:08.720
เมื่อตอนบ่ายผมเห็นคุณร้องไห้ด้วย

04:10.120 --> 04:11.320
ซึ้งใจนิดหน่อย

04:12.040 --> 04:13.840
เด็กที่โตในเมืองอย่างคุณ

04:13.920 --> 04:15.320
ไม่เคยเห็นแบบนี้ละสิ

04:15.400 --> 04:18.440
พวกเราน่ะเลี้ยงเป็ด ไก่ วัว แพะ มาตั้งแต่เด็ก

04:19.120 --> 04:22.400
ปกติก็จะขึ้นไปตัดฟืน เก็บเห็ด

04:22.480 --> 04:24.240
ลงนาอะไรพวกนี้ เป็นเรื่องปกติที่เราทำกัน

04:24.920 --> 04:27.160
ฉันไม่ใช่คนในเมืองนะ ฉันอยู่ในเมืองเล็ก

04:27.720 --> 04:28.960
ยายฉันอยู่ที่บ้านนอก

04:29.040 --> 04:31.480
ตอนเด็กๆ พอโรงเรียนปิดเทอม
ก็จะไปเล่นที่บ้านนอก

04:32.080 --> 04:33.960
คุณรู้ไหมว่าฉันเคยจับปลาในแม่น้ำด้วยนะ

04:34.600 --> 04:36.080
ฉันยังฟักไข่ไก่ในมือเองด้วย

04:37.520 --> 04:38.920
จะฟักเองได้ยังไง

04:39.560 --> 04:41.440
ก็ใส่ไว้ในกระเป๋าไว้ข้างตัวไง

04:41.520 --> 04:43.600
นอกจากกินข้าว ตอนอื่นก็เอามือกุมไว้ตลอด

04:45.480 --> 04:48.640
ยายฉันบอกว่าคนฟักไข่ไม่ได้ แต่พี่ฉันบอกว่าได้

04:48.720 --> 04:53.480
เธอพูดว่าที่คนฟักไข่ไม่ได้
เป็นเพราะไม่มีความเด็ดเดี่ยว

04:53.560 --> 04:54.840
แล้วคุณเชื่อใคร

04:56.400 --> 04:57.920
ฉันอยากพิสูจน์ว่าฉันมีความเด็ดเดี่ยว

04:59.360 --> 05:01.720
- หลังจากนั้นล่ะ
- หลังจากนั้นก็ฟักออกมาไง

05:03.400 --> 05:05.440
- พูดจริงเหรอ
- จริงๆ

05:06.120 --> 05:07.280
ผมเรียนมาน้อย คุณอย่ามาหลอกผมนะ

05:08.920 --> 05:09.760
จริงๆ

05:15.880 --> 05:16.720
พี่

05:17.520 --> 05:19.360
พี่ช่วยฉันถือมันไว้สักสิบนาทีได้ไหม

05:19.440 --> 05:20.560
ฉันไปอาบน้ำแป๊บเดียว

05:20.640 --> 05:22.280
เธอให้พี่ช่วยถือตลอดเลยนะ

05:22.360 --> 05:24.760
พอลูกเจี๊ยบฟักออกมา
ตอนมันโตเธอต้องให้ฉันกินนะ

05:24.840 --> 05:25.880
กินไม่ได้

05:26.840 --> 05:29.640
ก็ได้ รีบไปอาบน้ำไป ฉันช่วยถือแค่สิบนาทีนะ

05:29.720 --> 05:30.760
รีบไป

05:59.040 --> 06:01.360
หนูเอาไข่ของน้องไปเปลี่ยนเป็นไข่สุก

06:06.360 --> 06:07.720
แล้วเอาไข่ดิบไปไว้ที่ไหน

06:08.680 --> 06:11.680
หนูเอาไปวางไว้ในเล้าแม่ไก่แล้ว กลัวน้องทำแตก

06:18.200 --> 06:19.040
กินๆ

06:21.280 --> 06:24.400
แม่ไก่จะยอมเลี้ยง
แค่ลูกเจี๊ยบที่ตัวเองฟักมาเท่านั้น

06:24.480 --> 06:26.280
ดังนั้นก่อนเปลือกไข่จะแตก

06:26.360 --> 06:28.320
เราต้องเอาไข่ไปไว้ข้างใน

06:32.520 --> 06:34.280
ห้ามดู หันไป

06:39.240 --> 06:40.920
ห้ามแอบดูสิ

06:41.440 --> 06:43.120
หงหมี่ จับตาดูโต้วโต้วไว้

06:43.200 --> 06:44.480
อย่าให้แอบดู

06:44.560 --> 06:45.680
ไปเลยๆ

06:56.080 --> 06:56.960
เรียบร้อย

06:57.040 --> 06:59.400
ที่เหลือก็รอแค่ลูกเจี๊ยบออกมา

07:02.640 --> 07:04.320
พี่ ดูสิ

07:05.600 --> 07:08.080
เก่งมาก ฉันแต่งตั้ง
ให้เธอเป็นแม่ทัพยอดฟักไข่เลย

07:10.280 --> 07:12.200
คุณรู้ความจริงเมื่อไร

07:12.280 --> 07:13.920
ตอนฉันอยู่ม.ต้น

07:14.000 --> 07:15.720
พี่ฉันจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย

07:16.360 --> 07:19.160
พ่อฉันบอกว่าพี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยฟู่ต้านก็ได้

07:19.760 --> 07:21.760
จากนั้นพี่ฉันก็เริ่มหัวเราะหนัก

07:21.840 --> 07:24.520
เธอบอกว่าฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยฟักไข่ได้เลย

07:25.520 --> 07:27.360
พี่สาวคุณนี่ เก็บความลับเก่งเหมือนกันนะ

07:30.400 --> 07:33.800
ทุกย่างก้าวที่ฉันเติบโตขึ้น
ล้วนเป็นหลุมที่พี่ฉันขุดไว้ทั้งนั้น

08:16.400 --> 08:18.000
- เจ็บไหม
- ไม่เจ็บค่ะ

08:18.880 --> 08:21.080
พี่ครับ ล้างจานเสร็จแล้ว ผมไปทำงานก่อนนะ

08:21.160 --> 08:23.440
น้ารอหนูก่อน พาหนูไปด้วย

08:23.520 --> 08:26.400
วันเสาร์น้ายุ่ง ไปไม่ได้หรอก
หนูไปเล่นกับพวกกั๋วเป่าเถอะ

08:26.480 --> 08:29.320
ถัวถัวจะเลี้ยงเค้กหนู กั่วเปา และหู่จื่อ

08:29.400 --> 08:31.200
ที่ร้านกาแฟ

08:31.280 --> 08:33.159
นายรอหลานแป๊บเดียวน่า
ฉันถักเปียใกล้จะเสร็จแล้ว

08:33.919 --> 08:34.760
ยุ่งยากจริงๆ

08:38.120 --> 08:39.240
ใกล้เสร็จแล้ว

08:42.280 --> 08:43.720
พี่ หลัวขาโก่ง

08:43.799 --> 08:47.120
ห้ามน้าเรียกพ่อหนูแบบนั้นนะ ขอโทษเดี๋ยวนี้

08:47.200 --> 08:48.400
ขอโทษๆ

08:48.480 --> 08:50.520
หนูรับให้หน่อย น้าไปห้องน้ำก่อน

08:54.120 --> 08:54.960
พ่อคะ

08:55.480 --> 08:56.720
คิดถึงพ่อหรือเปล่า

08:56.800 --> 08:59.080
คิดถึงค่ะ พ่อจะมาหาหนูไหมคะ

08:59.160 --> 09:00.480
แม่อยู่ไหนเหรอ

09:00.560 --> 09:02.080
แม่อยู่ข้างๆ หนูนี่เเหละ

09:02.160 --> 09:04.040
เปียผมสวยๆ ให้หนูอยู่

09:04.120 --> 09:05.320
วันนี้หนูมีนัดเดท

09:06.480 --> 09:08.720
เป็นเด็กเป็นเล็กหัดนัดเดท

09:10.080 --> 09:11.640
เอาละ เปียเสร็จแล้ว

09:11.720 --> 09:13.480
เอาโทรศัพท์มาให้แม่มา ไปดูน้าสิว่าเสร็จหรือยัง

09:14.000 --> 09:15.240
พ่อ หนูไปแล้วนะคะ

09:16.240 --> 09:17.080
ไปเถอะ

09:19.360 --> 09:20.200
ฮัลโหล มีเรื่องอะไร

09:21.040 --> 09:24.280
ผมโทรบอกแม่ว่า เดือนหน้าจะไปหาเสี่ยวหูลู่

09:24.920 --> 09:26.520
แม่ให้ผมมาบอกคุณ

09:26.600 --> 09:27.680
ก็มาสิ

09:28.760 --> 09:29.600
งั้นผมไปหานะ

09:30.600 --> 09:33.040
ต่อไปคุณมีเรื่องอะไร โทรหาฉันตรงๆ ก็ได้

09:33.120 --> 09:35.360
อย่าเอะอะอะไรก็โทรหาแม่ โทรหาเซี่ยเซี่ย

09:35.960 --> 09:38.600
ผม… ผมก็แค่…

09:38.680 --> 09:39.920
คุณมีแฟนแล้วเหรอ

09:40.000 --> 09:41.240
ไม่ใช่

09:41.320 --> 09:43.240
ผมจะมีแฟนได้ยังไงล่ะ

09:43.320 --> 09:46.240
ฉันก็คิดว่าคุณมีแฟนแล้ว กลัวแฟนคุณคิดมาก

09:47.480 --> 09:49.160
ผมกลัวคุณจะรำคาญน่ะ

09:49.240 --> 09:50.240
คุณสบายใจเถอะ

09:50.320 --> 09:52.680
เพื่อเสี่ยวหูลู่ ฉันไม่รำคาญคุณแน่นอน

09:53.320 --> 09:54.200
อีกอย่างนะ หลัวเฉวียน

09:54.880 --> 09:56.120
เราสองคนหย่ากันเกือบสามปีแล้ว

09:56.200 --> 09:57.360
คุณจะมีแฟน

09:57.440 --> 09:59.080
หรือแต่งงานก็ย่อมได้

09:59.160 --> 10:01.560
เรื่องของเสี่ยวหูลู่ ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว

10:01.640 --> 10:03.000
คุณสบายใจได้

10:03.920 --> 10:05.680
คุณมีแฟนหรือยัง

10:05.760 --> 10:07.200
คุณสนใจเรื่องตัวเองเถอะ

10:07.280 --> 10:09.360
เอาละ ฉันต้องไปทำงานแล้ว

10:09.440 --> 10:11.200
ฝากทักทายพ่อแม่คุณด้วยนะ

10:11.280 --> 10:13.280
งั้นคุณรักษาสุขภาพด้วยนะ อย่าหักโหมมาก

10:13.800 --> 10:15.600
คุณก็เหมือนกัน แค่นี้นะ

10:28.320 --> 10:31.400
น้ำส้มนี่พี่เอามาให้พวกเรากินนะ

10:31.480 --> 10:35.200
ถ้ามีขนมกินไม่พอ เดี๋ยวพี่หั่นผลไม้มาให้

10:35.280 --> 10:37.920
เด็กน้อยกินของหวานเยอะไม่ได้ รู้ใช่ไหม

10:45.200 --> 10:47.640
เป็นอะไรไป ทำไมทำหน้าหงอยกันหมดเลย

10:47.720 --> 10:49.360
ถัวถัวจะไปแล้ว

10:49.960 --> 10:52.720
- ไปไหน
- ไปที่ที่ไกลมากๆ

10:52.800 --> 10:54.600
พ่อผมจะไปขับรถรับจ้าง

10:54.680 --> 10:56.040
แม่ผมจะไปขายดอกไม้

10:59.760 --> 11:00.640
ไม่เห็นเป็นไรเลย

11:00.720 --> 11:02.960
พวกหนูโทรหากันบ่อยๆ ก็ได้

11:03.040 --> 11:05.520
พอถัวถัวปิดเทอม เดี๋ยวเขาก็กลับมาแล้ว

11:05.600 --> 11:06.800
พวกหนูก็ยังเล่นด้วยกันได้อีกนะ

11:06.880 --> 11:09.760
ปกติพวกเราเล่นด้วยกันทุกวัน

11:09.840 --> 11:12.040
ทำไมนายถึงอยู่ที่บ้านไม่ได้อะ

11:12.120 --> 11:14.000
ปู่กับย่านายก็ไม่ได้ไปสักหน่อย

11:14.080 --> 11:16.320
จริงด้วย ทำไมต้องไปด้วย

11:29.720 --> 11:32.160
ที่จริงก็ไม่ได้ไกลมากสักหน่อย

11:32.240 --> 11:33.840
พ่อของฉัน ปู่ ย่า

11:33.920 --> 11:35.920
พ่อกับน้าของลุงอาเหยา

11:36.000 --> 11:38.520
แล้วก็ลุงอาหย่วน พวกเขาอยู่ที่นั่นกันหมด

11:38.600 --> 11:40.400
พี่น่าน่าพูดถูก

11:40.480 --> 11:41.960
พวกเราสามารถโทรหากันได้

11:42.040 --> 11:43.960
แล้วพวกเรายังเป็นเพื่อนสนิทกันอยู่ไหม

11:44.040 --> 11:45.360
เป็นสิ

11:45.440 --> 11:47.480
งั้นนายห้ามมีเพื่อนสนิทคนอื่นนะ

11:47.560 --> 11:49.280
ไม่แน่นอน เพื่อนสนิทของฉัน

11:49.360 --> 11:51.440
มีแค่พวกนายสามคนตลอดชีวิต

11:51.520 --> 11:52.640
จริงนะ

11:53.160 --> 11:55.840
แล้วพวกนายยังจะเป็นเพื่อนสนิทกับฉันอยู่ไหม

12:21.000 --> 12:24.280
เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องร้อง กินขนมกันเถอะ

12:43.920 --> 12:45.360
พวกเธอ ใครทำกั่วเปาร้องไห้

12:47.840 --> 12:49.440
เอาละๆ ไม่ร้องแล้วนะ

12:49.520 --> 12:51.640
ไม่ร้อง เด็กดีๆ

12:52.520 --> 12:53.360
มาแล้ว

12:54.880 --> 12:56.360
อเมริกาโน่เย็นเพิ่มช็อตใช่ไหม

12:56.440 --> 12:57.280
เดี๋ยวทำให้

13:01.080 --> 13:02.400
ใครร้องล่ะเนี่ย

13:04.240 --> 13:06.760
เจ้าจุกนี่ ทำไมเจ้าจุกร้องไห้หนักขนาดนี้ล่ะ

13:07.480 --> 13:09.480
อากาศเดือนหกไง แปรปรวนกะทันหัน

13:11.760 --> 13:12.600
จริงสิ

13:12.680 --> 13:14.280
ตอนฉันมาจากที่พัก

13:14.360 --> 13:16.920
เห็นสวี่หงโต้วกำลังเขียนคู่มือพนักงานอยู่

13:17.000 --> 13:18.960
ฉันว่าพวกเธอนี่ใช้ได้เลยนะ

13:19.040 --> 13:20.920
เขาอุตสาห์ดั้นด้นมาพักผ่อน

13:21.000 --> 13:22.480
สุดท้าย ถูกพวกเธอลากมาใช้งาน

13:22.560 --> 13:23.880
แถมฟรีซะด้วย

13:23.960 --> 13:25.400
เรื่องนี้ฉันไม่เกี่ยว

13:25.480 --> 13:27.040
เถ้าแก่เซี่ยนู่นเป็นคนดึงมา

13:30.800 --> 13:31.880
อย่างที่คิดไว้

13:31.960 --> 13:34.400
คารมของผู้ชาย หลอกเก่งยิ่งกว่าผี

13:35.000 --> 13:36.480
ว่าตัวเองดีกว่ามั้ง

13:36.560 --> 13:39.520
หงโต้วไม่เล่นกับนาย
แต่เล่นกับเถ้าแก่เซี่ย อิจฉาละสิ

13:40.760 --> 13:41.880
ก็ใช่น่ะสิ

13:41.960 --> 13:44.560
พวกเธอมีแต่คนไม่ชอบเล่นกับฉัน ฉันโมโหแล้ว

14:19.960 --> 14:20.800
เจียฮุ่ย

14:21.520 --> 14:22.920
กินข้าวอยู่เหรอ เด็กดี

14:23.600 --> 14:24.640
อย่าวิ่งสิ

14:40.120 --> 14:41.240
เหลือเชื่อ

14:42.040 --> 14:44.280
ฝึกนั่งสมาธินั่งลืมตาได้ด้วยเหรอ

14:44.880 --> 14:47.680
ท่านหม่า ใกล้จะตรัสรู้แล้วนะ

14:52.240 --> 14:53.240
เจียฮุ่ย

14:54.080 --> 14:55.240
กินน้ำหน่อยไหม

14:57.320 --> 14:58.240
น้ากุ้ย

14:59.480 --> 15:00.320
ชาไหม

15:01.720 --> 15:03.160
ได้ เธอไปชงนะ

15:07.600 --> 15:08.440
หงโต้ว

15:09.480 --> 15:11.640
พักสักหน่อยเถอะ ท่านหม่าจะชงชา

15:11.720 --> 15:13.600
- มาดื่มชากัน
- ได้ค่ะ

15:24.320 --> 15:25.280
หงโต้ว

15:25.360 --> 15:26.640
ฉันได้ยินคนในชุมชนพูดกัน

15:26.720 --> 15:28.440
เธอช่วยอาเหยาดูร้าน

15:28.520 --> 15:30.040
เธอจะอยู่ที่นี่ต่อเหรอ

15:30.120 --> 15:31.120
ไม่ค่ะๆ

15:31.200 --> 15:33.680
หนู… หนูแค่ไปช่วยเฉยๆ ไม่เอาเงิน

15:33.760 --> 15:35.200
แค่ช่วยเฉยๆ

15:35.280 --> 15:36.360
ช่วยเหรอ

15:37.600 --> 15:38.800
แต่ก็ดีแล้ว

15:38.880 --> 15:41.160
คนเราน่ะต้องหาอะไรทำบ้าง

15:42.400 --> 15:43.840
ความขี้เกียจคือโรคร้าย

15:48.080 --> 15:48.920
แซะผมน่ะ

15:50.120 --> 15:51.640
- ลองชิมดู
- ขอบคุณค่ะ

15:59.320 --> 16:00.200
หอมมากเลยค่ะ

16:01.280 --> 16:02.120
รสชาติใช้ได้

16:02.640 --> 16:03.720
แต่ว่านะ

16:04.320 --> 16:05.520
ก็แค่รสชาติชาไม่ใช่เหรอ

16:10.840 --> 16:13.440
คำพูดของน้ากุ้ยน่าคิด

16:14.520 --> 16:15.360
ชา

16:16.160 --> 16:17.680
ก็เป็นแค่รสชาติชา

16:19.480 --> 16:21.960
น้ากุ้ยเรียนจบมาน้อย ใช้คำพูดไม่เป็นหรอก

16:22.040 --> 16:23.440
เธออย่าเอาไปใส่ใจเลยนะ

16:24.040 --> 16:25.840
คำพูดของน้าเปี่ยมไปด้วยฟ้าดิน

16:27.880 --> 16:30.440
ฟังคำพูดเขาสิ ใช้คำเปลืองจริง

16:31.040 --> 16:33.640
ใช่ คนอย่างผมมันเป็นพวกสิ้นเปลืองนิดหน่อย

16:33.720 --> 16:35.520
น้าเลยไม่ชอบผม ปกติ

16:36.640 --> 16:37.480
หงโต้ว

16:38.080 --> 16:40.120
เธอว่าเขาตลกไหมล่ะ

16:41.600 --> 16:43.400
คนเราต้องกินธัญพืชเป็นอาหารหลัก

16:43.480 --> 16:45.320
ต้องสะอึก ต้องผายลม ต้องกัดฟัน

16:46.280 --> 16:48.840
หนึ่งวันที่มีชีวิตอยู่คือหนึ่งวันในการทำงาน

16:48.920 --> 16:50.920
อยู่ว่างๆ ทั้งชีวิตไม่ได้หรอก

16:51.520 --> 16:53.520
ข้างบนก็ต้องดูแลพ่อแม่

16:53.600 --> 16:55.080
ข้างล่างก็ต้องเลี้ยงลูก

16:55.160 --> 16:57.120
ลำบากมาก

16:57.960 --> 17:00.440
นอกเสียจากจะตายถูกฝังกลบดินไปแล้ว

17:00.520 --> 17:02.720
แบบนั้นสิถึงจะได้พักผ่อนจริงๆ ถูกไหม

17:06.560 --> 17:08.880
ในชุมชนของเรา ที่อายุเท่าเธอ

17:08.960 --> 17:10.800
มีลูกขึ้นม.ต้นไปหมดแล้ว

17:11.359 --> 17:13.880
ใครจะนั่งตรงนั้นได้ทั้งวัน

17:13.960 --> 17:16.119
นั่งเฉยๆ จะเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้เหรอ

17:19.040 --> 17:20.640
มันก็จริงค่ะ

17:21.520 --> 17:22.400
แต่ว่านะคะ

17:22.480 --> 17:25.359
ตราบใดที่เราไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น

17:25.440 --> 17:27.000
ไม่ทำร้ายคนอื่น

17:27.839 --> 17:31.040
คนเราก็ยังมีอิสระ
ในการเลือกชีวิตที่ตัวเองต้องการได้นะคะ

17:31.120 --> 17:32.400
ถูกไหม

17:32.480 --> 17:34.040
เกี่ยวกับเรื่องอิสระน่ะ

17:35.080 --> 17:36.360
ถ้าเธอเป็นเด็กกำพร้า

17:37.240 --> 17:40.240
เธอสามารถเลือกที่อยากจะทำได้แน่นอน

17:41.600 --> 17:43.240
แต่ถ้าเธอมีคนในครอบครัว

17:43.320 --> 17:45.360
เธอก็ต้องคิดถึงคนในครอบครัวด้วย

17:46.280 --> 17:49.000
ถ้าเธอพัก พวกเขาก็จะพักไม่ได้

17:49.600 --> 17:51.160
ถ้าเธอนั่งอยู่ตรงนั้น

17:51.240 --> 17:53.360
พวกเขาก็ต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

17:56.560 --> 17:59.200
คนต่างถิ่นอย่างพวกเธอน่ะ ชอบพูดว่า

17:59.280 --> 18:01.440
ขอแค่ไม่ผิดกฎหมาย มีอิสระดีที่สุด

18:01.520 --> 18:03.200
อยากทำอะไรก็ทำ

18:04.920 --> 18:06.400
แต่ฉันขอถามหน่อย

18:08.640 --> 18:10.400
ถ้าในชีวิตข้างนอก เราหิวขึ้นมา

18:11.480 --> 18:12.880
ใครจะดูแลเรา

18:14.640 --> 18:16.080
พ่อแม่ของเธอ

18:16.160 --> 18:17.800
พออายุมากก็เจ็บป่วย

18:17.880 --> 18:20.160
ตัวพวกเธอเองก็มีปัญหาไม่น้อย

18:20.240 --> 18:21.880
ทุกอย่างจำเป็นต้องใช้เงิน

18:22.640 --> 18:24.440
แต่ไม่มีเงินไง

18:25.040 --> 18:25.880
ทำไงดีล่ะ

18:26.640 --> 18:29.640
ไปขอทานตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว

18:34.920 --> 18:35.760
น้ากุ้ย

18:37.080 --> 18:38.560
อ่านหนังมาสิบปี

18:39.200 --> 18:40.480
ก็ไม่สู้ฟังน้าพูดแค่ครั้งเดียว

18:42.080 --> 18:43.920
ฉันแค่พูดไปเรื่อย

18:44.000 --> 18:46.040
เธอก็ฟังๆ ไว้ก็พอ

18:48.000 --> 18:50.880
ในเมื่อน้าพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว

18:50.960 --> 18:52.920
ผมก็จะปล่อยให้มันเสียเปล่า
เหมือนวัวเคี้ยวดอกโบตั๋นไม่ได้

18:54.960 --> 18:57.240
ทำไมวัวต้องเคี้ยวดอกโบตั๋น

19:00.000 --> 19:02.280
ทำไมวัวถึงเคี้ยวเหรอ เพราะอะไรไม่สำคัญหรอก

19:03.680 --> 19:05.320
วัวกินอะไรไม่สำคัญหรอก

19:06.000 --> 19:07.160
ความหมายที่ผมจะพูดก็คือ

19:07.680 --> 19:09.080
ที่ผมนั่งตรงนี้

19:09.160 --> 19:12.680
ก็เพื่อต่อต้านความขยันในตัว

19:12.760 --> 19:14.400
นิ่งสยบความเคลื่อนไหว

19:19.280 --> 19:20.600
เธอฟังเข้าใจไหม

19:26.560 --> 19:28.880
เข้าใจทุกคำค่ะ แต่พอเอามารวมกัน

19:29.840 --> 19:31.160
ไม่ค่อยเข้าใจค่ะ

19:33.280 --> 19:34.320
สรุปเลยแล้วกัน

19:35.040 --> 19:37.280
ทุกอย่างบนโลกมีกฏล็อคทุกอย่าง

19:38.080 --> 19:39.760
มีหลายเรื่องก็คือ

19:39.840 --> 19:43.080
ต่อให้คุณตรากตรำทุ่มเทสุดกำลังแค่ไหน สุดท้าย

19:43.800 --> 19:45.440
ที่ลงทุนไปก็สูญเปล่า

19:46.040 --> 19:49.320
ในเมื่อทุกอย่างล้วนสูญเปล่า
แล้วจะหลับหูหลับตาทรมานตัวเองทำไม

19:49.400 --> 19:50.520
ถ้างั้น

19:51.120 --> 19:53.280
ไม่สู้นิ่งสยบความเคลื่อนไหว

19:54.240 --> 19:56.400
เตรียมพร้อมรับความเปลี่ยนแปลงไม่ดีกว่าเหรอ

19:57.120 --> 19:59.240
นี่แหละถึงเรียกว่าคนมีสติปัญญา

20:04.080 --> 20:05.800
ฉันเข้าใจแล้ว

20:07.000 --> 20:07.920
แต่ว่านะ

20:08.520 --> 20:09.960
เธอมาหาผิดคนแล้วล่ะ

20:10.040 --> 20:12.320
ฉันแนะนำให้เธอไม่ได้หรอก

20:15.040 --> 20:16.520
ชีวิตคนเราน่ะ

20:17.880 --> 20:19.520
เกิดมาก็มีแต่เสียงร้องไห้

20:19.600 --> 20:21.720
จากไปก็มีแต่เสียงร้องไห้

20:22.560 --> 20:24.000
สุดจะลำเค็ญ

20:25.200 --> 20:29.120
เธอจะคิดแค่ว่ายังไงก็ต้องตายอยู่ดี
เลยไม่ใช้ชีวิตดีกว่าไม่ได้

20:30.760 --> 20:32.960
นอกจากหายใจที่ไม่ต้องใช้เงินแล้ว

20:33.040 --> 20:35.160
กิน ดื่ม ขับถ่าย นอน ต้องใช้เงินหมด

20:35.920 --> 20:37.320
แบบนี้เธอยังนั่งติดอยู่อีกไหม

20:39.080 --> 20:40.760
ในเมื่อเธอนั่งไม่ติด

20:40.840 --> 20:42.840
งั้นเธอก็ออกไปหางานทำสิ

20:42.920 --> 20:45.480
ทำไมต้องเป็นเถ้าแก่อย่างเดียวด้วย

20:49.600 --> 20:50.960
เราพูดวกกลับมานะ

20:51.480 --> 20:53.520
ต่อให้เธอเป็นเถ้าแก่

20:53.600 --> 20:55.080
เป็นเศรษฐีระดับร้อยล้าน

20:55.160 --> 20:57.560
หาเงินได้เยอะ เยอะมากๆ

20:58.600 --> 20:59.720
เยอะจนเงินนั่น

21:01.160 --> 21:03.240
ล้นเรือนพักนี้

21:03.320 --> 21:05.280
ใช้ยังไงก็ใช้ไม่หมด

21:07.280 --> 21:09.000
แต่ฉันขอถามเธออีกรอบนะ

21:10.200 --> 21:12.480
ถ้าวันนึงเธอไม่อยู่แล้ว

21:14.000 --> 21:16.520
ของพวกนี้ เธอเอาไปได้ไหม

21:19.560 --> 21:21.960
สำหรับคนที่ตายไปแล้ว โปรยของ

21:22.560 --> 21:24.160
ที่เป็นกระดาษให้เยอะแยะมากมาย

21:24.880 --> 21:27.840
รถเอย บ้านเอย คฤหาสน์เอย ลูกชายลูกสาว

21:27.920 --> 21:30.280
เงินกระดาษเป็นแสนเป็นล้าน

21:30.360 --> 21:32.480
เธอบอกมาอยากได้เท่าไร

21:33.040 --> 21:35.600
ลูกหลานเธอใช้เงินไปไม่เท่าไรหรอก

21:35.680 --> 21:38.760
ก็รวมทุกอย่างมาเผาให้เธอได้

21:39.280 --> 21:40.440
จริงไหม

21:53.680 --> 21:55.320
ฉันไม่ชอบพูดเรื่องนี้ที่สุดแล้ว

21:55.400 --> 21:56.360
ฉันก็พูดไปงั้นแหละ

21:56.440 --> 21:58.000
พวกเธอไม่ต้องจริงจังมากหรอก

21:58.080 --> 21:59.840
ไม่คุยเล่นกับพวกเธอแล้ว

21:59.920 --> 22:01.440
งานฉันยังทำไม่เสร็จเลย

22:02.600 --> 22:03.520
อย่า…

22:03.600 --> 22:04.480
อย่าเพิ่งไปสิ

22:05.480 --> 22:07.600
เสี่ยวเฮย อย่าเหยียบดอกไม้ฉันนะ

22:09.360 --> 22:11.080
อธิปัญญา

22:15.600 --> 22:16.520
ลึกซึ้ง

22:17.920 --> 22:18.920
รู้แจ้ง

22:26.840 --> 22:28.360
ดื่มชาๆ

22:52.760 --> 22:54.800
(กำลังทำงาน)

22:56.960 --> 23:00.280
(ตอนที่ 126)

25:25.680 --> 25:27.880
ต้าม่าย ทำผมตกใจหมด

25:29.000 --> 25:29.920
ท่านหม่า

25:30.880 --> 25:31.720
ข้าวไหม

25:33.080 --> 25:34.080
คุณทำอะไรคะ

25:34.160 --> 25:36.920
ก๋วยเตี๋ยว ก๋วยเตี๋ยวม้าพลั้ง

25:38.280 --> 25:39.160
ก๋วยเตี๋ยวศพเหรอคะ

25:44.840 --> 25:46.360
ศพวัว

25:46.880 --> 25:47.960
ไม่ใช่

25:49.200 --> 25:51.720
“คนยังรู้พลาด อาชายังรู้พลั้ง”

25:51.800 --> 25:53.320
ก๋วยเตี๋ยวของคนสกุลหม่า

25:53.400 --> 25:55.480
ก็ต้องเป็นก๋วยเตี๋ยวม้าพลั้ง

25:58.320 --> 25:59.160
เตี๋ยวไหม

25:59.760 --> 26:01.560
เอาค่ะ ขอบคุณนะคะ

26:10.480 --> 26:12.320
ไม่มีแรงบันดาลใจในการเขียนเหรอ

26:15.040 --> 26:17.080
ความกดดันมาจากไหนล่ะ

26:22.640 --> 26:25.080
ความคิดเห็นของคนอ่าน รายได้

26:25.160 --> 26:26.480
แล้วก็เขียนไม่ออกค่ะ

26:27.000 --> 26:28.960
ทำไมถึงเขียนไม่ออกล่ะ

26:29.760 --> 26:32.440
รายได้และความเห็น

26:32.520 --> 26:33.520
เป็นปัญหาโลกแตกค่ะ

26:35.320 --> 26:36.200
ที่บ้านสนับสนุนไหม

26:36.280 --> 26:39.080
แม่สนับสุน แต่พ่อฉันไม่

26:41.880 --> 26:44.000
เขาคิดว่าไม่มั่นคงเหรอ

26:46.240 --> 26:48.120
ไม่ใช่แค่ไม่มั่นคง แต่น่าอายด้วย

26:50.160 --> 26:51.560
การเขียนน่าอายเหรอ

26:52.480 --> 26:53.560
น่าอายยังไง

26:54.640 --> 26:57.240
แรกเริ่มที่ฉันเขียนนิยายลงเน็ต

26:57.320 --> 26:59.800
เขียนพวกแฟนฟิคเนื้อหาที่ร้อนแรง

27:00.680 --> 27:02.520
ต่อมาหลังจากที่ฉันเป็นนักเขียนในเน็ตเต็มตัว

27:02.600 --> 27:04.520
ลูกพี่ลูกน้องของฉันที่เรียนอยู่ม.สาม

27:04.600 --> 27:07.080
คงจะเสิร์ชเจอผลงานฉันในเน็ต

27:07.160 --> 27:09.320
หลังจากนั้นก็ส่งให้เพื่อนเธออ่าน

27:09.400 --> 27:10.720
ส่งต่อไปเรื่อยๆ

27:10.800 --> 27:12.480
เที่ยวพูดไปทั่วว่า “พี่สาวของฉันเป็นคนแต่ง”

27:13.080 --> 27:15.320
จนครูประจำชั้นเธอรู้เรื่องนี้เข้า

27:15.400 --> 27:19.600
พอครูประจำชั้นเธอตรวจสอบดู
ก็ไปหาอาจารย์โจวที่อยู่ห้องข้างๆ

27:19.680 --> 27:21.120
ซึ่งก็คือห้องพ่อฉัน

27:22.760 --> 27:24.280
จากนั้นพ่อก็ดังไปทั่วโรงเรียน

27:26.960 --> 27:28.920
แต่ตอนหลัง หลังจากที่ฉันเป็นนักเขียน

27:29.000 --> 27:30.200
ในเว็บเต็มตัวแล้ว

27:30.280 --> 27:31.960
ฉันก็ไม่เขียนแบบนั้นแล้ว

27:32.040 --> 27:33.640
เปลี่ยนเป็นรักลึกลับแทน

27:33.720 --> 27:35.360
แต่พ่อฉันก็ยังไม่สนับสนุนอยู่ดี

27:36.000 --> 27:39.360
พอฉันจบสาขาการสอน พ่อก็หวังจะให้ฉันเป็นครู

27:39.440 --> 27:42.400
คิดว่าแบบนี้คงหาแฟนได้ง่าย
ตอนปิดเทอมจะได้อยู่กับลูก

27:44.560 --> 27:45.840
ความรักของพ่อแม่

27:47.040 --> 27:49.640
มักจะหวังให้ลูกมีอนาคตไกล

27:53.080 --> 27:53.920
ต้าม่าย

27:54.480 --> 27:55.520
คุณฟังผมนะ

27:56.480 --> 28:00.280
คนเราน่ะ ถ้าเอาแต่ก้มหน้าก้มตา

28:00.360 --> 28:03.080
เดินตามรอยเท้าพ่อแม่ เดินหน้าอย่างที่เขาพูด

28:03.160 --> 28:04.760
ก็จะไม่มีวันได้ก้าวออกไป
เดินเส้นทางใหม่ๆ หรอก

28:06.640 --> 28:08.880
คุณต้องเลือกเส้นทางที่เป็นของตัวเอง

28:12.360 --> 28:15.120
แต่ว่านะ บนเส้นทางนี้น่ะ

28:15.920 --> 28:19.440
อาจจะเต็มไปด้วยขวากหนาม อุปสรรคมากมาย

28:20.680 --> 28:23.520
ไหนยังจะมีจิ้งจอก เสือร้ายที่จ้องจะเขมือบคุณอีก

28:25.040 --> 28:26.120
แต่ไม่เป็นไรหรอก

28:27.880 --> 28:29.200
ก็ไม่ใช่แบบนั้นเสมอไป

28:31.120 --> 28:32.400
คุณอาจจะมีตอนที่โชคดี

28:34.040 --> 28:37.880
ได้เห็นมวลบุปผาลานตา คลาคล่ำด้วยวัวแกะ

28:38.480 --> 28:42.600
ได้ควบม้า ร้องเพลงสำราญใจ

28:44.880 --> 28:47.800
ท่านหม่าคะ ยืนหยัดที่จะเดิน
จะมีเส้นทางที่โรยด้วยกลีบดอกไม้จริงเหรอคะ

28:47.880 --> 28:50.600
ดอกไม้ต้นไม้ต่างก็มีความสุขในตัวเอง
คนเราก็เช่นกัน

28:50.680 --> 28:52.200
เส้นทางจะโรยด้วยกลีบดอกไม้ไหมคะ

28:55.240 --> 28:56.360
เอาละ

28:56.440 --> 28:58.080
ล้างมือ เตรียมชาม

29:34.840 --> 29:35.680
รสเลิศค่ะ

29:38.480 --> 29:39.760
รอแค่คำนี้แหละ

29:41.400 --> 29:44.120
ท่านหม่า ยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะคะ
เส้นทางจะโรยด้วยกลีบดอกไม้ไหม

29:45.680 --> 29:46.800
ไม่พูดตอนกิน

30:35.480 --> 30:37.600
ตอนนี้พูดเรื่องเส้นทางดอกไม้ได้แล้ว

30:38.320 --> 30:39.280
คะ

30:41.560 --> 30:42.520
เส้นทางดอกไม้

30:44.560 --> 30:46.200
มีหลายเรื่อง

30:46.280 --> 30:48.240
ที่ต้องกินอิ่มก่อนถึงค่อยพูดได้

30:49.160 --> 30:50.360
โดยเฉพาะตอนดึก

30:50.960 --> 30:52.600
ที่เงียบสงัด

30:54.240 --> 30:55.920
พลังชีวิตจะอ่อนแอที่สุด

30:56.880 --> 30:59.080
เมื่อแนวป้องกันของจิตใจอ่อนแอ

30:59.960 --> 31:01.560
คุณเติมพลังบางส่วนเข้าไป

31:03.160 --> 31:04.080
งดงาม

31:11.720 --> 31:13.200
จะบอกความจริงกับคุณแล้วกัน

31:15.360 --> 31:16.440
เส้นทางที่โรยด้วยกลีบดอกไม้น่ะ

31:18.680 --> 31:20.360
อาจจะไม่มีก็ได้

31:22.720 --> 31:23.920
เหมือนกับ…

31:27.520 --> 31:28.600
เพื่อนผมคนนึง

31:29.960 --> 31:31.720
เมื่อก่อนฮึกเหิมมาก

31:33.640 --> 31:37.160
บนโลกนี้ ไม่มีอะไรที่เขาจัดการไม่ได้

31:38.200 --> 31:41.760
ตอนยุคอินเทอร์เน็ตกำลังรุ่ง อะไรก็ทำได้หมด

31:44.160 --> 31:46.960
ดวงดีไม่ใช่ย่อย ชอบไล่ตามกระแส

31:47.680 --> 31:49.200
แถมยังไหวตัวทัน

31:49.280 --> 31:51.920
ก่อนที่จะตกเทรนด์ได้ทุกครั้ง

31:53.480 --> 31:55.400
ตอนหลังทำก็ยิ่งใหญ่โต

31:56.480 --> 31:58.520
แถมยังทะนงตน ที่ปักกิ่ง

31:59.200 --> 32:04.080
ก็ยังเช่าออฟฟิตที่หรูที่สุด
ในแถบอุทยานวิทยาศาสตร์

32:04.880 --> 32:05.720
พื้นที่หมื่นกว่าตารางเมตร

32:06.240 --> 32:07.760
พนักงานร้อยกว่าคน

32:08.360 --> 32:09.760
เขาพูดว่าจะทำการใหญ่

32:10.360 --> 32:12.560
จะต้องทำให้ใหญ่ที่สุด

32:16.200 --> 32:17.360
แต่สุดท้ายก็เจ๊ง

32:21.480 --> 32:24.480
เงินที่หามาได้ก่อนหน้านั้นก็ต้องเอาไปจ่ายหมด

32:25.960 --> 32:29.280
ขายคฤหาสน์ รถหรู ขายทุกสิ่งทุกอย่าง

32:31.440 --> 32:33.120
โชคดีที่เขามีมโนธรรม

32:33.720 --> 32:35.920
จ่ายเงินเดือนให้พนักงานทุกคน

32:36.560 --> 32:40.880
ยอดหนี้ที่ติดค้างก็จ่ายจนเกือบครบ

32:44.000 --> 32:45.640
สรุปรวมๆ แล้ว

32:47.440 --> 32:49.520
หลายปีที่ทำมาสูญเปล่าหมด

32:49.600 --> 32:51.280
ไม่ได้ทั้งกำไรและขาดทุน

32:54.600 --> 32:56.040
แล้วตอนนี้เขากำลังทำอะไรคะ

32:57.760 --> 32:59.280
ตอนนี้ไม่ได้ทำอะไรแล้ว

33:01.360 --> 33:04.480
เมื่อก่อน เขาเป็นคนมองโลก

33:06.400 --> 33:08.480
ตอนนี้เขามองหัวใจตัวเอง

33:10.080 --> 33:11.920
ปลีกวิเวกผู้คน

33:14.000 --> 33:17.040
ใช้พลังอันน้อยนิดที่เขาสะสมไว้

33:17.120 --> 33:20.560
ระงับความปรารถนาที่คิดจะทำธุรกิจใหม่อีกครั้ง

33:21.800 --> 33:24.320
- เขายังอยากคิดจะทำธุรกิจอีกเหรอคะ
- คิดว่าไงล่ะ

33:25.400 --> 33:28.120
คุณคิดว่าถ้าเป็นคนอื่น

33:28.200 --> 33:29.280
คงไม่ทำแล้วใช่ไหมล่ะ

33:31.040 --> 33:31.880
แต่เจ้าคนนี้น่ะ

33:33.240 --> 33:38.160
ยังมีไฟในใจ

33:40.080 --> 33:42.160
ยังอยากลุกไหม้ต่อไป

33:42.680 --> 33:45.000
แต่ยังทำใจเป็นลูกจ้างคนอื่นไม่ได้

33:46.560 --> 33:49.800
ก็ทำได้แค่… นั่งไปวันๆ

33:55.160 --> 33:58.640
ฉันคิดว่าเขาคงไม่สนใจเรื่องอื่นแล้วละ

34:03.520 --> 34:05.560
ฉันก็เหมือนกัน

34:05.640 --> 34:08.960
นอกจากแต่งนิยายก็ไม่สนใจเรื่องอื่นเลย

34:11.280 --> 34:14.400
แต่บางทีคนเราก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริง

34:18.000 --> 34:19.199
เผชิญหน้ากับความจริงเหรอ

34:21.199 --> 34:22.800
เผชิญกับความจริงอะไร

34:23.719 --> 34:26.360
นักเขียนโนเนมอายุ 28

34:27.360 --> 34:29.239
ยอดอ่านที่น่าเวทนา

34:30.000 --> 34:31.679
ข้อความสงวนลิขสิทธิ์กองโต

34:31.760 --> 34:33.760
ความเห็นแย่ๆ ของนักอ่าน

34:33.840 --> 34:35.040
คนในครอบครัวไม่เห็นด้วย

34:35.840 --> 34:39.080
และเส้นทางที่แสนมืดมน

34:43.800 --> 34:45.199
น่าอนาถเกินไป

34:47.639 --> 34:52.159
คุณทำให้ผมนึกถึงพ่อแม่ของเพื่อนผม
ที่มีความเห็นต่อธุรกิจ

34:53.320 --> 34:54.239
อะไรเหรอคะ

34:57.360 --> 34:59.840
“แกควรไปขอทานดีกว่ามาทำแบบนี้”

35:05.160 --> 35:06.760
จริงเหรอคะ

35:09.880 --> 35:12.440
ไม่พูดแล้วๆ

35:13.880 --> 35:14.720
ลิ้มรสชาเถอะ

35:50.560 --> 35:54.280
(ช่างฝีมือแกะสลักไม้)

35:54.360 --> 35:56.400
(การค้าเจริญรุ่งเรือง)

35:57.120 --> 35:59.000
(โรงช่างเทียนกง)

36:26.720 --> 36:28.680
สิ่งแรกที่เราจะเปลี่ยนหลักๆ ในโรงแกะสลักไม้

36:28.760 --> 36:30.400
คือเปลี่ยนให้เป็นแบรนด์ส่วนบุคคล

36:30.480 --> 36:32.400
และกระชับความสัมพันธ์
ระหว่างลูกค้ากับแกะสลักไม้

36:32.480 --> 36:34.520
ไม่ใช่แค่สถานที่ที่ซื้อเท่านั้น

36:34.600 --> 36:37.040
พอถึงตอนโปรโมท จะโปรโมทพร้อมคลิปสั้น

36:37.120 --> 36:38.720
จะกลายเป็นช่องทางขายหลักด้วยครับ

36:39.480 --> 36:40.320
ดี

36:42.120 --> 36:43.440
แต่ยังไงฉันก็ยังไม่เข้าใจ

36:43.520 --> 36:46.280
- ยกเป็นหน้าที่เธอแล้วกัน ทำอย่างที่เธอบอก
- ได้ครับ

36:49.120 --> 36:50.160
ถ่ายเสร็จแล้วเหรอ

36:50.720 --> 36:52.120
- พวกเราไปข้างนอกกันเถอะ
- ได้

36:52.200 --> 36:53.040
ไปเถอะครับ

36:58.800 --> 36:59.640
เซี่ยเซี่ย

37:00.440 --> 37:01.360
มานี่หน่อย

37:03.920 --> 37:05.320
- นั่งครับๆ
- ได้

37:05.960 --> 37:07.880
เซี่ยเซี่ย ปกตินายไลฟ์สดไหม

37:07.960 --> 37:09.880
ไลฟ์ แต่ไม่มีใครดู

37:09.960 --> 37:12.040
ไม่เป็นไร เราเคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว

37:12.640 --> 37:13.920
นั่งสิ นั่งๆ

37:15.400 --> 37:16.880
ฉันกับลุงปรึกษากันแล้ว

37:16.960 --> 37:18.920
นายต้องทำไลฟ์สดต่อ

37:19.000 --> 37:22.400
จากนั้น เสี่ยวเยว่จะเปิดแอ็กเคานต์
โรงแกะสลักไม้ในแต่ละแพลตฟอร์ม

37:22.480 --> 37:25.440
แล้วเสี่ยวเยว่จะคอยมาถ่ายคลิปทำวิดีโอสั้นบ่อยๆ

37:25.520 --> 37:29.400
อีกอย่าง เธอคิดหัวข้อคลิปสั้น
ระหว่างครูกับศิษย์ให้แล้ว

37:29.480 --> 37:31.160
ซึ่งก็คือนายถ่ายครูของนาย

37:32.040 --> 37:34.200
- ได้ครับ
- ไม่ๆ ฉันไม่ถ่าย

37:34.280 --> 37:35.160
ถ่ายอะไรล่ะ ใช่ไหม

37:35.240 --> 37:38.200
ครูเซี่ย ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกค่ะ
ครูไม่ต้องแสดงอะไรมากเลย

37:38.280 --> 37:39.720
ก็แค่ถ่ายชีวิตประจำวันค่ะ

37:40.400 --> 37:41.960
- ไม่สิ ฉันพูดไม่เก่งนะ
- เซี่ยเซี่ย

37:42.880 --> 37:44.000
อาเหยา เธอว่า

37:44.080 --> 37:46.240
ฉันหน้าตาแบบนี้

37:46.320 --> 37:48.520
ใครจะดูฉันล่ะจริงไหม ฉันพูดไม่เป็นหรอก

37:49.120 --> 37:50.120
เสี่ยวเยว่ก็พูดแล้วนี่ครับ

37:50.200 --> 37:51.800
ถ่ายแค่ชีวิตประจำวัน ลุงไม่ต้องทำอะไรเลยครับ

37:51.880 --> 37:53.160
พวกเราไปตัดต่อได้

37:53.240 --> 37:54.400
ฉันไม่ถ่าย

37:54.480 --> 37:55.960
จะถ่ายไปทำไม

37:57.240 --> 37:58.840
อย่าถ่าย ปิดเลยนะ

37:58.920 --> 37:59.800
ได้ยินไหม

37:59.880 --> 38:01.840
ปิดเลยนะ เธอนี่

38:02.400 --> 38:03.480
ดูเจ้าเด็กคนนี้สิ

38:03.560 --> 38:05.280
พอให้ถ่ายพวกนี้ก็ตั้งใจขึ้นมาเลย

38:05.360 --> 38:07.480
เธอเอาความตั้งใจนี้ไปใช้กับงาน

38:07.560 --> 38:09.440
แบบนี้ทุกวันดีกว่าไหม

38:10.280 --> 38:11.440
ครู ผมรักครูนะครับ

38:17.480 --> 38:18.480
ไปเลย

38:18.560 --> 38:19.960
ออกไปเลย

38:20.600 --> 38:21.720
ยังจะถ่ายอีก ปิดเลย

38:22.320 --> 38:23.760
- เธอดูเด็กคนนี้สิ
- นั่งๆ

38:23.840 --> 38:24.720
- ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ
- ลุง นั่งก่อน นั่งๆ

38:24.800 --> 38:26.280
ตั้งใจขึ้นมาเชียว

38:28.080 --> 38:29.360
ดีมากเลยค่ะ

38:29.440 --> 38:32.560
จริงๆ นะคะ ฉันเอาไปตัดต่ออีกนิด
เพิ่มเอฟเฟกต์ ตัวหนังสือ

38:32.640 --> 38:34.240
หัวข้อของของพวกคุณก็คือ

38:34.320 --> 38:36.960
“ครู ตีผมอีกสิ”

38:40.560 --> 38:41.520
แกขำอะไร

38:41.600 --> 38:42.600
- เข้าไปเลย
- ก็ได้

38:43.120 --> 38:44.400
ฉันไปด้วย นายจะได้ส่งให้ฉัน

38:45.840 --> 38:47.520
อาเหยา ดื่มน้ำหน่อยสิ

38:47.600 --> 38:48.800
ผมขอรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ

38:50.440 --> 38:51.400
มีอะไรหรือเปล่า

38:52.760 --> 38:53.960
ตอนนี้ฉันไม่ได้ทำอะไร

38:55.720 --> 38:57.240
ได้ๆ เดี๋ยวฉันไป

38:58.240 --> 39:00.000
ผมไปประชุมกับข้างบ้านก่อนนะครับ

39:00.080 --> 39:01.800
- ได้ ไปเถอะๆ
- เดินระวังนะ

39:11.400 --> 39:13.200
นี่คือคู่มือพนักงานค่ะ

39:13.280 --> 39:14.840
ผู้จัดการเสี่ยวชุนกับเถ้าแก่เซี่ยอนุมัติแล้ว

39:15.840 --> 39:17.000
พวกคุณลองดูกันก่อนนะคะ

39:23.880 --> 39:26.200
คุณยายไฉ่อวิ๋น อ่านไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรนะคะ

39:26.280 --> 39:27.600
เดี๋ยวหนูอธิบายให้ฟังให้ละเอียด

39:27.680 --> 39:29.520
ที่จริงง่ายมากๆ เลยค่ะ

39:29.600 --> 39:32.840
ก็แค่คำแนะนำเบื้องต้นของพนักงาน

39:32.920 --> 39:34.880
การประเมิน เงินเดือน

39:34.960 --> 39:36.920
พักร้อน ประกัน

39:37.000 --> 39:39.520
ส่วนการลาออก ทำระเบียบไว้บางส่วน

39:39.600 --> 39:40.680
ทุกคนจำเป็นต้องปฏิบัติตาม

39:41.480 --> 39:43.400
มีรางวัลเข้างานยอดเยี่ยมด้วยเหรอ

39:43.480 --> 39:45.600
รางวัลเข้างานคืออะไรเหรอ

39:45.680 --> 39:47.040
รางวัลเข้างานยอดเยี่ยม

39:47.120 --> 39:48.320
พูดง่ายๆ ก็คือ

39:48.400 --> 39:51.720
ถ้าไม่มาสาย ไม่กลับเร็ว ก็จะได้เงินเพิ่ม

39:52.360 --> 39:55.720
ยายคะ รางวัลเข้างานสองร้อยหยวนเลยนะ

39:55.800 --> 39:57.800
สองร้อยเลยเหรอ

39:58.760 --> 40:01.000
แล้วถ้าบ้านมีเรื่องด่วนล่ะ

40:01.520 --> 40:02.960
ในนี่เขียนไว้แล้วค่ะ

40:03.040 --> 40:05.520
มีวันลาให้ได้สามวันต่อเดือน

40:05.600 --> 40:08.320
ถ้าไม่เกินสามครั้งก็ยังได้รางวัลค่ะ

40:08.400 --> 40:10.880
ถ้าเกินสามครั้งก็ไม่ได้รางวัล

40:10.960 --> 40:13.920
ทั้งยังหักเงินเดือนจากวันที่ลาด้วย

40:14.000 --> 40:16.600
ถ้าคุณยายอยากได้รางวัล

40:16.680 --> 40:18.360
จะลางานแบบเมื่อก่อนไม่ได้

40:20.560 --> 40:21.760
นี่พี่

40:21.840 --> 40:23.800
รางวัลตั้งสองร้อยเลยนะ

40:23.880 --> 40:26.560
แถมยังไปมาเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว

40:27.120 --> 40:29.480
เพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนตั้งสองร้อย

40:29.560 --> 40:30.600
ใช่ไง

40:32.840 --> 40:34.960
ถ้าเกิดที่บ้านตากข้าวโพดไว้

40:35.040 --> 40:36.960
แล้วจู่ๆ ฝนตก

40:37.040 --> 40:38.040
จะทำยังไงล่ะ

40:38.640 --> 40:41.320
ยังไงทุกเดือนก็หยุดได้สามครั้งอยู่แล้ว

40:41.400 --> 40:43.640
พวกเราก็อย่าลาพร้อมกันสิ

40:44.240 --> 40:45.080
จริงด้วย

40:50.760 --> 40:54.360
ตอนนี้ฉันส่งคู่มือนี้ให้เย่เซินให้เขาออกแบบหน่อย

40:54.440 --> 40:57.600
จากนั้นเราค่อยหาร้านทำเป็นฉบับที่สมบูรณ์

40:57.680 --> 40:59.720
หลังจากนั้นก็ให้พนักงานของเราทุกคน

40:59.800 --> 41:01.360
ทำตามคู่มือนี้อย่างเคร่งครัด

41:01.440 --> 41:02.480
- ดีไหม
- ดีค่ะ

41:02.560 --> 41:04.120
ต้องพูดกับพวกเขาให้ชัดเจนนะ

41:04.200 --> 41:06.040
ว่าผู้จัดสวี่ที่มาจากปักกิ่งเป็นคนทำ

41:06.840 --> 41:08.200
ใช่ ให้ฉันเป็นคนไม่ดีเอง

41:08.280 --> 41:10.680
ยังไงฉันก็อยู่ในชุมชนของพวกคุณไม่นาน

41:10.760 --> 41:12.040
อีกเดี๋ยวก็ไปแล้ว

41:14.960 --> 41:15.800
สวี่หงโต้ว

41:17.840 --> 41:19.280
ผมใกล้จะหลงรักคุณแล้ว

41:20.120 --> 41:21.720
บ้าหรือเปล่าคุณ

41:26.760 --> 41:28.120
เด็กดีๆ

41:28.880 --> 41:30.440
ไม่ร้องนะๆ

41:30.520 --> 41:31.640
- เป็นเด็กดีนะ
- ฉันไปดูก่อนนะ

41:32.960 --> 41:34.200
เมื่อกี้อะไรอะ

41:34.280 --> 41:35.120
พี่ทำอะไร

41:35.200 --> 41:36.160
ไม่ร้องๆ ไม่ร้องนะ

41:36.840 --> 41:39.600
โอ๋ๆ ไม่รู้ทำไม

41:39.680 --> 41:40.880
ร้องตลอดเลยค่ะ

41:42.040 --> 41:44.360
ผ้าอ้อมเขาก็ไม่ได้เปียกนะ

41:44.440 --> 41:47.200
- หิวหรือเปล่าคะ
- ไม่น่าจะอย่างนั้นนะคะ ฉันให้นมเขาแล้ว

41:47.880 --> 41:49.600
แม่ฉันไปซื้อของกับยาย

41:49.680 --> 41:50.680
ฉันก็เลี้ยงไม่เก่งด้วย

41:52.200 --> 41:53.360
คุณยายไฉ่อวิ๋นคะ

41:54.960 --> 41:56.080
มาตรงนี้แป๊บนึงได้ไหมคะ

41:58.080 --> 41:58.960
ร้องไห้เหรอ

41:59.040 --> 42:00.480
ขอฉันดูหน่อย

42:00.560 --> 42:01.720
ไม่รู้ว่าเป็นอะไรค่ะ

42:01.800 --> 42:03.280
เป็นอะไรจ๊ะ

42:06.000 --> 42:07.520
ร้องแล้วๆ

42:08.760 --> 42:09.600
นั่งตรงนี้ค่ะ

42:11.880 --> 42:13.160
ไม่ร้องนะ

42:13.680 --> 42:14.720
เพราะง่วงน่ะ

42:15.760 --> 42:17.280
คุณยายเลี้ยงเก่งจริงๆ ค่ะ

42:21.560 --> 42:22.680
พี่

42:23.560 --> 42:25.840
ระยะเวลาเช่าของหงโต้ว

42:25.920 --> 42:27.200
เหลือไม่ถึงสองเดือนแล้วนะ

42:28.280 --> 42:29.240
ทำไมเหรอ

42:30.560 --> 42:32.000
“ทำไมเหรอ”

42:32.640 --> 42:34.320
ฉันแค่อยากจะเตือนพี่

42:35.080 --> 42:38.320
พี่อย่าไปรักเธอจริงๆ นะ เดี๋ยวเธอก็จะไปแล้ว

42:40.440 --> 42:41.720
ทำไรเนี่ย

42:41.800 --> 42:44.120
พี่อย่าทำเป็นเล่นสิ ฉันจริงจังนะ

42:44.960 --> 42:47.800
ฉันก็เห็นเสี่ยวหวงทุกวัน
ไม่เห็นเธอเตือนฉันบ้างเลย