เราต้องช่วยไหมครับ
ไม่ต้องหรอก ให้มันออกมาเอง
ถ้าอยู่ผิดตำแหน่ง เราค่อยไปช่วย
ขอบคุณมากนะครับ ลำบากน่าดูเลย
ผมฉีดวัคซีนป้องกันบาดทะยักให้แล้วนะครับ
ดื่มนมแม่แล้ว
สถานการณ์ตอนนี้ก็ถือว่าปลอดภัยแล้ว
ครับ ขอบคุณมากครับ
ถ้ามีอะไร โทรหาได้เลยนะครับ
ครับ
เซี่ยจือเหยา รีบมาดูเร็ว
ลูกม้าลุกขึ้นยืนแล้ว
มหัศจรรย์มากเลยใช่ไหม
ลูกม้าเพิ่งเกิด ลุกขึ้นยืนได้เลย แบบนี้ก็สามารถกินนมแม่ได้
อีกหนึ่งชั่วโมงก็ไปวิ่งเล่นกับแม่ได้แล้วละ
หลิงตัง
เห็นหรือเปล่า
ลูกม้าต้องลุกขึ้นยืนได้ก่อน ถึงจะได้กินนม
มันแข็งแรงมากเลย
ทำไมฉันต้องมาทำพวกนี้ด้วย
น้ากุ้ยเรียกลุงเจ๋อชิงกลับไปกินข้าว
เดี๋ยวตอนค่ำเขาต้องมาเฝ้าอีก
ฉันพูดว่าทำไมฉันต้องมาทำพวกนี้ต่างหาก
คุณต้องขอบคุณผมนะ
ที่พาคุณมาเป็นพยานการเกิดของสัตว์
ได้เวลากินข้าวแล้ว
เมื่อตอนบ่ายผมเห็นคุณร้องไห้ด้วย
ซึ้งใจนิดหน่อย
เด็กที่โตในเมืองอย่างคุณ
ไม่เคยเห็นแบบนี้ละสิ
พวกเราน่ะเลี้ยงเป็ด ไก่ วัว แพะ มาตั้งแต่เด็ก
ปกติก็จะขึ้นไปตัดฟืน เก็บเห็ด
ลงนาอะไรพวกนี้ เป็นเรื่องปกติที่เราทำกัน
ฉันไม่ใช่คนในเมืองนะ ฉันอยู่ในเมืองเล็ก
ยายฉันอยู่ที่บ้านนอก
ตอนเด็กๆ พอโรงเรียนปิดเทอม ก็จะไปเล่นที่บ้านนอก
คุณรู้ไหมว่าฉันเคยจับปลาในแม่น้ำด้วยนะ
ฉันยังฟักไข่ไก่ในมือเองด้วย
จะฟักเองได้ยังไง
ก็ใส่ไว้ในกระเป๋าไว้ข้างตัวไง
นอกจากกินข้าว ตอนอื่นก็เอามือกุมไว้ตลอด
ยายฉันบอกว่าคนฟักไข่ไม่ได้ แต่พี่ฉันบอกว่าได้
เธอพูดว่าที่คนฟักไข่ไม่ได้ เป็นเพราะไม่มีความเด็ดเดี่ยว
แล้วคุณเชื่อใคร
ฉันอยากพิสูจน์ว่าฉันมีความเด็ดเดี่ยว
- หลังจากนั้นล่ะ - หลังจากนั้นก็ฟักออกมาไง
- พูดจริงเหรอ - จริงๆ
ผมเรียนมาน้อย คุณอย่ามาหลอกผมนะ
จริงๆ
พี่
พี่ช่วยฉันถือมันไว้สักสิบนาทีได้ไหม
ฉันไปอาบน้ำแป๊บเดียว
เธอให้พี่ช่วยถือตลอดเลยนะ
พอลูกเจี๊ยบฟักออกมา ตอนมันโตเธอต้องให้ฉันกินนะ
กินไม่ได้
ก็ได้ รีบไปอาบน้ำไป ฉันช่วยถือแค่สิบนาทีนะ
รีบไป
หนูเอาไข่ของน้องไปเปลี่ยนเป็นไข่สุก
แล้วเอาไข่ดิบไปไว้ที่ไหน
หนูเอาไปวางไว้ในเล้าแม่ไก่แล้ว กลัวน้องทำแตก
กินๆ
แม่ไก่จะยอมเลี้ยง แค่ลูกเจี๊ยบที่ตัวเองฟักมาเท่านั้น
ดังนั้นก่อนเปลือกไข่จะแตก
เราต้องเอาไข่ไปไว้ข้างใน
ห้ามดู หันไป
ห้ามแอบดูสิ
หงหมี่ จับตาดูโต้วโต้วไว้
อย่าให้แอบดู
ไปเลยๆ
เรียบร้อย
ที่เหลือก็รอแค่ลูกเจี๊ยบออกมา
พี่ ดูสิ
เก่งมาก ฉันแต่งตั้ง ให้เธอเป็นแม่ทัพยอดฟักไข่เลย
คุณรู้ความจริงเมื่อไร
ตอนฉันอยู่ม.ต้น
พี่ฉันจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย
พ่อฉันบอกว่าพี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยฟู่ต้านก็ได้
จากนั้นพี่ฉันก็เริ่มหัวเราะหนัก
เธอบอกว่าฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยฟักไข่ได้เลย
พี่สาวคุณนี่ เก็บความลับเก่งเหมือนกันนะ
ทุกย่างก้าวที่ฉันเติบโตขึ้น ล้วนเป็นหลุมที่พี่ฉันขุดไว้ทั้งนั้น
- เจ็บไหม - ไม่เจ็บค่ะ
พี่ครับ ล้างจานเสร็จแล้ว ผมไปทำงานก่อนนะ
น้ารอหนูก่อน พาหนูไปด้วย
วันเสาร์น้ายุ่ง ไปไม่ได้หรอก หนูไปเล่นกับพวกกั๋วเป่าเถอะ
ถัวถัวจะเลี้ยงเค้กหนู กั่วเปา และหู่จื่อ
ที่ร้านกาแฟ
นายรอหลานแป๊บเดียวน่า ฉันถักเปียใกล้จะเสร็จแล้ว
ยุ่งยากจริงๆ
ใกล้เสร็จแล้ว
พี่ หลัวขาโก่ง
ห้ามน้าเรียกพ่อหนูแบบนั้นนะ ขอโทษเดี๋ยวนี้
ขอโทษๆ
หนูรับให้หน่อย น้าไปห้องน้ำก่อน
พ่อคะ
คิดถึงพ่อหรือเปล่า
คิดถึงค่ะ พ่อจะมาหาหนูไหมคะ
แม่อยู่ไหนเหรอ
แม่อยู่ข้างๆ หนูนี่เเหละ
เปียผมสวยๆ ให้หนูอยู่
วันนี้หนูมีนัดเดท
เป็นเด็กเป็นเล็กหัดนัดเดท
เอาละ เปียเสร็จแล้ว
เอาโทรศัพท์มาให้แม่มา ไปดูน้าสิว่าเสร็จหรือยัง
พ่อ หนูไปแล้วนะคะ
ไปเถอะ
ฮัลโหล มีเรื่องอะไร
ผมโทรบอกแม่ว่า เดือนหน้าจะไปหาเสี่ยวหูลู่
แม่ให้ผมมาบอกคุณ
ก็มาสิ
งั้นผมไปหานะ
ต่อไปคุณมีเรื่องอะไร โทรหาฉันตรงๆ ก็ได้
อย่าเอะอะอะไรก็โทรหาแม่ โทรหาเซี่ยเซี่ย
ผม… ผมก็แค่…
คุณมีแฟนแล้วเหรอ
ไม่ใช่
ผมจะมีแฟนได้ยังไงล่ะ
ฉันก็คิดว่าคุณมีแฟนแล้ว กลัวแฟนคุณคิดมาก
ผมกลัวคุณจะรำคาญน่ะ
คุณสบายใจเถอะ
เพื่อเสี่ยวหูลู่ ฉันไม่รำคาญคุณแน่นอน
อีกอย่างนะ หลัวเฉวียน
เราสองคนหย่ากันเกือบสามปีแล้ว
คุณจะมีแฟน
หรือแต่งงานก็ย่อมได้
เรื่องของเสี่ยวหูลู่ ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว
คุณสบายใจได้
คุณมีแฟนหรือยัง
คุณสนใจเรื่องตัวเองเถอะ
เอาละ ฉันต้องไปทำงานแล้ว
ฝากทักทายพ่อแม่คุณด้วยนะ
งั้นคุณรักษาสุขภาพด้วยนะ อย่าหักโหมมาก
คุณก็เหมือนกัน แค่นี้นะ
น้ำส้มนี่พี่เอามาให้พวกเรากินนะ
ถ้ามีขนมกินไม่พอ เดี๋ยวพี่หั่นผลไม้มาให้
เด็กน้อยกินของหวานเยอะไม่ได้ รู้ใช่ไหม
เป็นอะไรไป ทำไมทำหน้าหงอยกันหมดเลย
ถัวถัวจะไปแล้ว
- ไปไหน - ไปที่ที่ไกลมากๆ
พ่อผมจะไปขับรถรับจ้าง
แม่ผมจะไปขายดอกไม้
ไม่เห็นเป็นไรเลย
พวกหนูโทรหากันบ่อยๆ ก็ได้
พอถัวถัวปิดเทอม เดี๋ยวเขาก็กลับมาแล้ว
พวกหนูก็ยังเล่นด้วยกันได้อีกนะ
ปกติพวกเราเล่นด้วยกันทุกวัน
ทำไมนายถึงอยู่ที่บ้านไม่ได้อะ
ปู่กับย่านายก็ไม่ได้ไปสักหน่อย
จริงด้วย ทำไมต้องไปด้วย
ที่จริงก็ไม่ได้ไกลมากสักหน่อย
พ่อของฉัน ปู่ ย่า
พ่อกับน้าของลุงอาเหยา
แล้วก็ลุงอาหย่วน พวกเขาอยู่ที่นั่นกันหมด
พี่น่าน่าพูดถูก
พวกเราสามารถโทรหากันได้
แล้วพวกเรายังเป็นเพื่อนสนิทกันอยู่ไหม
เป็นสิ
งั้นนายห้ามมีเพื่อนสนิทคนอื่นนะ
ไม่แน่นอน เพื่อนสนิทของฉัน
มีแค่พวกนายสามคนตลอดชีวิต
จริงนะ
แล้วพวกนายยังจะเป็นเพื่อนสนิทกับฉันอยู่ไหม
เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องร้อง กินขนมกันเถอะ
พวกเธอ ใครทำกั่วเปาร้องไห้
เอาละๆ ไม่ร้องแล้วนะ
ไม่ร้อง เด็กดีๆ
มาแล้ว
อเมริกาโน่เย็นเพิ่มช็อตใช่ไหม
เดี๋ยวทำให้
ใครร้องล่ะเนี่ย
เจ้าจุกนี่ ทำไมเจ้าจุกร้องไห้หนักขนาดนี้ล่ะ
อากาศเดือนหกไง แปรปรวนกะทันหัน
จริงสิ
ตอนฉันมาจากที่พัก
เห็นสวี่หงโต้วกำลังเขียนคู่มือพนักงานอยู่
ฉันว่าพวกเธอนี่ใช้ได้เลยนะ
เขาอุตสาห์ดั้นด้นมาพักผ่อน
สุดท้าย ถูกพวกเธอลากมาใช้งาน
แถมฟรีซะด้วย
เรื่องนี้ฉันไม่เกี่ยว
เถ้าแก่เซี่ยนู่นเป็นคนดึงมา
อย่างที่คิดไว้
คารมของผู้ชาย หลอกเก่งยิ่งกว่าผี
ว่าตัวเองดีกว่ามั้ง
หงโต้วไม่เล่นกับนาย แต่เล่นกับเถ้าแก่เซี่ย อิจฉาละสิ
ก็ใช่น่ะสิ
พวกเธอมีแต่คนไม่ชอบเล่นกับฉัน ฉันโมโหแล้ว
เจียฮุ่ย
กินข้าวอยู่เหรอ เด็กดี
อย่าวิ่งสิ
เหลือเชื่อ
ฝึกนั่งสมาธินั่งลืมตาได้ด้วยเหรอ
ท่านหม่า ใกล้จะตรัสรู้แล้วนะ
เจียฮุ่ย
กินน้ำหน่อยไหม
น้ากุ้ย
ชาไหม
ได้ เธอไปชงนะ
หงโต้ว
พักสักหน่อยเถอะ ท่านหม่าจะชงชา
- มาดื่มชากัน - ได้ค่ะ
หงโต้ว
ฉันได้ยินคนในชุมชนพูดกัน
เธอช่วยอาเหยาดูร้าน
เธอจะอยู่ที่นี่ต่อเหรอ
ไม่ค่ะๆ
หนู… หนูแค่ไปช่วยเฉยๆ ไม่เอาเงิน
แค่ช่วยเฉยๆ
ช่วยเหรอ
แต่ก็ดีแล้ว
คนเราน่ะต้องหาอะไรทำบ้าง
ความขี้เกียจคือโรคร้าย
แซะผมน่ะ
- ลองชิมดู - ขอบคุณค่ะ
หอมมากเลยค่ะ
รสชาติใช้ได้
แต่ว่านะ
ก็แค่รสชาติชาไม่ใช่เหรอ
คำพูดของน้ากุ้ยน่าคิด
ชา
ก็เป็นแค่รสชาติชา
น้ากุ้ยเรียนจบมาน้อย ใช้คำพูดไม่เป็นหรอก
เธออย่าเอาไปใส่ใจเลยนะ
คำพูดของน้าเปี่ยมไปด้วยฟ้าดิน
ฟังคำพูดเขาสิ ใช้คำเปลืองจริง
ใช่ คนอย่างผมมันเป็นพวกสิ้นเปลืองนิดหน่อย
น้าเลยไม่ชอบผม ปกติ
หงโต้ว
เธอว่าเขาตลกไหมล่ะ
คนเราต้องกินธัญพืชเป็นอาหารหลัก
ต้องสะอึก ต้องผายลม ต้องกัดฟัน
หนึ่งวันที่มีชีวิตอยู่คือหนึ่งวันในการทำงาน
อยู่ว่างๆ ทั้งชีวิตไม่ได้หรอก
ข้างบนก็ต้องดูแลพ่อแม่
ข้างล่างก็ต้องเลี้ยงลูก
ลำบากมาก
นอกเสียจากจะตายถูกฝังกลบดินไปแล้ว
แบบนั้นสิถึงจะได้พักผ่อนจริงๆ ถูกไหม
ในชุมชนของเรา ที่อายุเท่าเธอ
มีลูกขึ้นม.ต้นไปหมดแล้ว
ใครจะนั่งตรงนั้นได้ทั้งวัน
นั่งเฉยๆ จะเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้เหรอ
มันก็จริงค่ะ
แต่ว่านะคะ
ตราบใดที่เราไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น
ไม่ทำร้ายคนอื่น
คนเราก็ยังมีอิสระ ในการเลือกชีวิตที่ตัวเองต้องการได้นะคะ
ถูกไหม
เกี่ยวกับเรื่องอิสระน่ะ
ถ้าเธอเป็นเด็กกำพร้า
เธอสามารถเลือกที่อยากจะทำได้แน่นอน
แต่ถ้าเธอมีคนในครอบครัว
เธอก็ต้องคิดถึงคนในครอบครัวด้วย
ถ้าเธอพัก พวกเขาก็จะพักไม่ได้
ถ้าเธอนั่งอยู่ตรงนั้น
พวกเขาก็ต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
คนต่างถิ่นอย่างพวกเธอน่ะ ชอบพูดว่า
ขอแค่ไม่ผิดกฎหมาย มีอิสระดีที่สุด
อยากทำอะไรก็ทำ
แต่ฉันขอถามหน่อย
ถ้าในชีวิตข้างนอก เราหิวขึ้นมา
ใครจะดูแลเรา
พ่อแม่ของเธอ
พออายุมากก็เจ็บป่วย
ตัวพวกเธอเองก็มีปัญหาไม่น้อย
ทุกอย่างจำเป็นต้องใช้เงิน
แต่ไม่มีเงินไง
ทำไงดีล่ะ
ไปขอทานตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว
น้ากุ้ย
อ่านหนังมาสิบปี
ก็ไม่สู้ฟังน้าพูดแค่ครั้งเดียว
ฉันแค่พูดไปเรื่อย
เธอก็ฟังๆ ไว้ก็พอ
ในเมื่อน้าพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว
ผมก็จะปล่อยให้มันเสียเปล่า เหมือนวัวเคี้ยวดอกโบตั๋นไม่ได้
ทำไมวัวต้องเคี้ยวดอกโบตั๋น
ทำไมวัวถึงเคี้ยวเหรอ เพราะอะไรไม่สำคัญหรอก
วัวกินอะไรไม่สำคัญหรอก
ความหมายที่ผมจะพูดก็คือ
ที่ผมนั่งตรงนี้
ก็เพื่อต่อต้านความขยันในตัว
นิ่งสยบความเคลื่อนไหว
เธอฟังเข้าใจไหม
เข้าใจทุกคำค่ะ แต่พอเอามารวมกัน
ไม่ค่อยเข้าใจค่ะ
สรุปเลยแล้วกัน
ทุกอย่างบนโลกมีกฏล็อคทุกอย่าง
มีหลายเรื่องก็คือ
ต่อให้คุณตรากตรำทุ่มเทสุดกำลังแค่ไหน สุดท้าย
ที่ลงทุนไปก็สูญเปล่า
ในเมื่อทุกอย่างล้วนสูญเปล่า แล้วจะหลับหูหลับตาทรมานตัวเองทำไม
ถ้างั้น
ไม่สู้นิ่งสยบความเคลื่อนไหว
เตรียมพร้อมรับความเปลี่ยนแปลงไม่ดีกว่าเหรอ
นี่แหละถึงเรียกว่าคนมีสติปัญญา
ฉันเข้าใจแล้ว
แต่ว่านะ
เธอมาหาผิดคนแล้วล่ะ
ฉันแนะนำให้เธอไม่ได้หรอก
ชีวิตคนเราน่ะ
เกิดมาก็มีแต่เสียงร้องไห้
จากไปก็มีแต่เสียงร้องไห้
สุดจะลำเค็ญ
เธอจะคิดแค่ว่ายังไงก็ต้องตายอยู่ดี เลยไม่ใช้ชีวิตดีกว่าไม่ได้
นอกจากหายใจที่ไม่ต้องใช้เงินแล้ว
กิน ดื่ม ขับถ่าย นอน ต้องใช้เงินหมด
แบบนี้เธอยังนั่งติดอยู่อีกไหม
ในเมื่อเธอนั่งไม่ติด
งั้นเธอก็ออกไปหางานทำสิ
ทำไมต้องเป็นเถ้าแก่อย่างเดียวด้วย
เราพูดวกกลับมานะ
ต่อให้เธอเป็นเถ้าแก่
เป็นเศรษฐีระดับร้อยล้าน
หาเงินได้เยอะ เยอะมากๆ
เยอะจนเงินนั่น
ล้นเรือนพักนี้
ใช้ยังไงก็ใช้ไม่หมด
แต่ฉันขอถามเธออีกรอบนะ
ถ้าวันนึงเธอไม่อยู่แล้ว
ของพวกนี้ เธอเอาไปได้ไหม
สำหรับคนที่ตายไปแล้ว โปรยของ
ที่เป็นกระดาษให้เยอะแยะมากมาย
รถเอย บ้านเอย คฤหาสน์เอย ลูกชายลูกสาว
เงินกระดาษเป็นแสนเป็นล้าน
เธอบอกมาอยากได้เท่าไร
ลูกหลานเธอใช้เงินไปไม่เท่าไรหรอก
ก็รวมทุกอย่างมาเผาให้เธอได้
จริงไหม
ฉันไม่ชอบพูดเรื่องนี้ที่สุดแล้ว
ฉันก็พูดไปงั้นแหละ
พวกเธอไม่ต้องจริงจังมากหรอก
ไม่คุยเล่นกับพวกเธอแล้ว
งานฉันยังทำไม่เสร็จเลย
อย่า…
อย่าเพิ่งไปสิ
เสี่ยวเฮย อย่าเหยียบดอกไม้ฉันนะ
อธิปัญญา
ลึกซึ้ง
รู้แจ้ง
ดื่มชาๆ
(กำลังทำงาน)
(ตอนที่ 126)
ต้าม่าย ทำผมตกใจหมด
ท่านหม่า
ข้าวไหม
คุณทำอะไรคะ
ก๋วยเตี๋ยว ก๋วยเตี๋ยวม้าพลั้ง
ก๋วยเตี๋ยวศพเหรอคะ
ศพวัว
ไม่ใช่
“คนยังรู้พลาด อาชายังรู้พลั้ง”
ก๋วยเตี๋ยวของคนสกุลหม่า
ก็ต้องเป็นก๋วยเตี๋ยวม้าพลั้ง
เตี๋ยวไหม
เอาค่ะ ขอบคุณนะคะ
ไม่มีแรงบันดาลใจในการเขียนเหรอ
ความกดดันมาจากไหนล่ะ
ความคิดเห็นของคนอ่าน รายได้
แล้วก็เขียนไม่ออกค่ะ
ทำไมถึงเขียนไม่ออกล่ะ
รายได้และความเห็น
เป็นปัญหาโลกแตกค่ะ
ที่บ้านสนับสนุนไหม
แม่สนับสุน แต่พ่อฉันไม่
เขาคิดว่าไม่มั่นคงเหรอ
ไม่ใช่แค่ไม่มั่นคง แต่น่าอายด้วย
การเขียนน่าอายเหรอ
น่าอายยังไง
แรกเริ่มที่ฉันเขียนนิยายลงเน็ต
เขียนพวกแฟนฟิคเนื้อหาที่ร้อนแรง
ต่อมาหลังจากที่ฉันเป็นนักเขียนในเน็ตเต็มตัว
ลูกพี่ลูกน้องของฉันที่เรียนอยู่ม.สาม
คงจะเสิร์ชเจอผลงานฉันในเน็ต
หลังจากนั้นก็ส่งให้เพื่อนเธออ่าน
ส่งต่อไปเรื่อยๆ
เที่ยวพูดไปทั่วว่า “พี่สาวของฉันเป็นคนแต่ง”
จนครูประจำชั้นเธอรู้เรื่องนี้เข้า
พอครูประจำชั้นเธอตรวจสอบดู ก็ไปหาอาจารย์โจวที่อยู่ห้องข้างๆ
ซึ่งก็คือห้องพ่อฉัน
จากนั้นพ่อก็ดังไปทั่วโรงเรียน
แต่ตอนหลัง หลังจากที่ฉันเป็นนักเขียน
ในเว็บเต็มตัวแล้ว
ฉันก็ไม่เขียนแบบนั้นแล้ว
เปลี่ยนเป็นรักลึกลับแทน
แต่พ่อฉันก็ยังไม่สนับสนุนอยู่ดี
พอฉันจบสาขาการสอน พ่อก็หวังจะให้ฉันเป็นครู
คิดว่าแบบนี้คงหาแฟนได้ง่าย ตอนปิดเทอมจะได้อยู่กับลูก
ความรักของพ่อแม่
มักจะหวังให้ลูกมีอนาคตไกล
ต้าม่าย
คุณฟังผมนะ
คนเราน่ะ ถ้าเอาแต่ก้มหน้าก้มตา
เดินตามรอยเท้าพ่อแม่ เดินหน้าอย่างที่เขาพูด
ก็จะไม่มีวันได้ก้าวออกไป เดินเส้นทางใหม่ๆ หรอก
คุณต้องเลือกเส้นทางที่เป็นของตัวเอง
แต่ว่านะ บนเส้นทางนี้น่ะ
อาจจะเต็มไปด้วยขวากหนาม อุปสรรคมากมาย
ไหนยังจะมีจิ้งจอก เสือร้ายที่จ้องจะเขมือบคุณอีก
แต่ไม่เป็นไรหรอก
ก็ไม่ใช่แบบนั้นเสมอไป
คุณอาจจะมีตอนที่โชคดี
ได้เห็นมวลบุปผาลานตา คลาคล่ำด้วยวัวแกะ
ได้ควบม้า ร้องเพลงสำราญใจ
ท่านหม่าคะ ยืนหยัดที่จะเดิน จะมีเส้นทางที่โรยด้วยกลีบดอกไม้จริงเหรอคะ
ดอกไม้ต้นไม้ต่างก็มีความสุขในตัวเอง คนเราก็เช่นกัน
เส้นทางจะโรยด้วยกลีบดอกไม้ไหมคะ
เอาละ
ล้างมือ เตรียมชาม
รสเลิศค่ะ
รอแค่คำนี้แหละ
ท่านหม่า ยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะคะ เส้นทางจะโรยด้วยกลีบดอกไม้ไหม
ไม่พูดตอนกิน
ตอนนี้พูดเรื่องเส้นทางดอกไม้ได้แล้ว
คะ
เส้นทางดอกไม้
มีหลายเรื่อง
ที่ต้องกินอิ่มก่อนถึงค่อยพูดได้
โดยเฉพาะตอนดึก
ที่เงียบสงัด
พลังชีวิตจะอ่อนแอที่สุด
เมื่อแนวป้องกันของจิตใจอ่อนแอ
คุณเติมพลังบางส่วนเข้าไป
งดงาม
จะบอกความจริงกับคุณแล้วกัน
เส้นทางที่โรยด้วยกลีบดอกไม้น่ะ
อาจจะไม่มีก็ได้
เหมือนกับ…
เพื่อนผมคนนึง
เมื่อก่อนฮึกเหิมมาก
บนโลกนี้ ไม่มีอะไรที่เขาจัดการไม่ได้
ตอนยุคอินเทอร์เน็ตกำลังรุ่ง อะไรก็ทำได้หมด
ดวงดีไม่ใช่ย่อย ชอบไล่ตามกระแส
แถมยังไหวตัวทัน
ก่อนที่จะตกเทรนด์ได้ทุกครั้ง
ตอนหลังทำก็ยิ่งใหญ่โต
แถมยังทะนงตน ที่ปักกิ่ง
ก็ยังเช่าออฟฟิตที่หรูที่สุด ในแถบอุทยานวิทยาศาสตร์
พื้นที่หมื่นกว่าตารางเมตร
พนักงานร้อยกว่าคน
เขาพูดว่าจะทำการใหญ่
จะต้องทำให้ใหญ่ที่สุด
แต่สุดท้ายก็เจ๊ง
เงินที่หามาได้ก่อนหน้านั้นก็ต้องเอาไปจ่ายหมด
ขายคฤหาสน์ รถหรู ขายทุกสิ่งทุกอย่าง
โชคดีที่เขามีมโนธรรม
จ่ายเงินเดือนให้พนักงานทุกคน
ยอดหนี้ที่ติดค้างก็จ่ายจนเกือบครบ
สรุปรวมๆ แล้ว
หลายปีที่ทำมาสูญเปล่าหมด
ไม่ได้ทั้งกำไรและขาดทุน
แล้วตอนนี้เขากำลังทำอะไรคะ
ตอนนี้ไม่ได้ทำอะไรแล้ว
เมื่อก่อน เขาเป็นคนมองโลก
ตอนนี้เขามองหัวใจตัวเอง
ปลีกวิเวกผู้คน
ใช้พลังอันน้อยนิดที่เขาสะสมไว้
ระงับความปรารถนาที่คิดจะทำธุรกิจใหม่อีกครั้ง
- เขายังอยากคิดจะทำธุรกิจอีกเหรอคะ - คิดว่าไงล่ะ
คุณคิดว่าถ้าเป็นคนอื่น
คงไม่ทำแล้วใช่ไหมล่ะ
แต่เจ้าคนนี้น่ะ
ยังมีไฟในใจ
ยังอยากลุกไหม้ต่อไป
แต่ยังทำใจเป็นลูกจ้างคนอื่นไม่ได้
ก็ทำได้แค่… นั่งไปวันๆ
ฉันคิดว่าเขาคงไม่สนใจเรื่องอื่นแล้วละ
ฉันก็เหมือนกัน
นอกจากแต่งนิยายก็ไม่สนใจเรื่องอื่นเลย
แต่บางทีคนเราก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริง
เผชิญหน้ากับความจริงเหรอ
เผชิญกับความจริงอะไร
นักเขียนโนเนมอายุ 28
ยอดอ่านที่น่าเวทนา
ข้อความสงวนลิขสิทธิ์กองโต
ความเห็นแย่ๆ ของนักอ่าน
คนในครอบครัวไม่เห็นด้วย
และเส้นทางที่แสนมืดมน
น่าอนาถเกินไป
คุณทำให้ผมนึกถึงพ่อแม่ของเพื่อนผม ที่มีความเห็นต่อธุรกิจ
อะไรเหรอคะ
“แกควรไปขอทานดีกว่ามาทำแบบนี้”
จริงเหรอคะ
ไม่พูดแล้วๆ
ลิ้มรสชาเถอะ
(ช่างฝีมือแกะสลักไม้)
(การค้าเจริญรุ่งเรือง)
(โรงช่างเทียนกง)
สิ่งแรกที่เราจะเปลี่ยนหลักๆ ในโรงแกะสลักไม้
คือเปลี่ยนให้เป็นแบรนด์ส่วนบุคคล
และกระชับความสัมพันธ์ ระหว่างลูกค้ากับแกะสลักไม้
ไม่ใช่แค่สถานที่ที่ซื้อเท่านั้น
พอถึงตอนโปรโมท จะโปรโมทพร้อมคลิปสั้น
จะกลายเป็นช่องทางขายหลักด้วยครับ
ดี
แต่ยังไงฉันก็ยังไม่เข้าใจ
- ยกเป็นหน้าที่เธอแล้วกัน ทำอย่างที่เธอบอก - ได้ครับ
ถ่ายเสร็จแล้วเหรอ
- พวกเราไปข้างนอกกันเถอะ - ได้
ไปเถอะครับ
เซี่ยเซี่ย
มานี่หน่อย
- นั่งครับๆ - ได้
เซี่ยเซี่ย ปกตินายไลฟ์สดไหม
ไลฟ์ แต่ไม่มีใครดู
ไม่เป็นไร เราเคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว
นั่งสิ นั่งๆ
ฉันกับลุงปรึกษากันแล้ว
นายต้องทำไลฟ์สดต่อ
จากนั้น เสี่ยวเยว่จะเปิดแอ็กเคานต์ โรงแกะสลักไม้ในแต่ละแพลตฟอร์ม
แล้วเสี่ยวเยว่จะคอยมาถ่ายคลิปทำวิดีโอสั้นบ่อยๆ
อีกอย่าง เธอคิดหัวข้อคลิปสั้น ระหว่างครูกับศิษย์ให้แล้ว
ซึ่งก็คือนายถ่ายครูของนาย
- ได้ครับ - ไม่ๆ ฉันไม่ถ่าย
ถ่ายอะไรล่ะ ใช่ไหม
ครูเซี่ย ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกค่ะ ครูไม่ต้องแสดงอะไรมากเลย
ก็แค่ถ่ายชีวิตประจำวันค่ะ
- ไม่สิ ฉันพูดไม่เก่งนะ - เซี่ยเซี่ย
อาเหยา เธอว่า
ฉันหน้าตาแบบนี้
ใครจะดูฉันล่ะจริงไหม ฉันพูดไม่เป็นหรอก
เสี่ยวเยว่ก็พูดแล้วนี่ครับ
ถ่ายแค่ชีวิตประจำวัน ลุงไม่ต้องทำอะไรเลยครับ
พวกเราไปตัดต่อได้
ฉันไม่ถ่าย
จะถ่ายไปทำไม
อย่าถ่าย ปิดเลยนะ
ได้ยินไหม
ปิดเลยนะ เธอนี่
ดูเจ้าเด็กคนนี้สิ
พอให้ถ่ายพวกนี้ก็ตั้งใจขึ้นมาเลย
เธอเอาความตั้งใจนี้ไปใช้กับงาน
แบบนี้ทุกวันดีกว่าไหม
ครู ผมรักครูนะครับ
ไปเลย
ออกไปเลย
ยังจะถ่ายอีก ปิดเลย
- เธอดูเด็กคนนี้สิ - นั่งๆ
- ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ - ลุง นั่งก่อน นั่งๆ
ตั้งใจขึ้นมาเชียว
ดีมากเลยค่ะ
จริงๆ นะคะ ฉันเอาไปตัดต่ออีกนิด เพิ่มเอฟเฟกต์ ตัวหนังสือ
หัวข้อของของพวกคุณก็คือ
“ครู ตีผมอีกสิ”
แกขำอะไร
- เข้าไปเลย - ก็ได้
ฉันไปด้วย นายจะได้ส่งให้ฉัน
อาเหยา ดื่มน้ำหน่อยสิ
ผมขอรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ
มีอะไรหรือเปล่า
ตอนนี้ฉันไม่ได้ทำอะไร
ได้ๆ เดี๋ยวฉันไป
ผมไปประชุมกับข้างบ้านก่อนนะครับ
- ได้ ไปเถอะๆ - เดินระวังนะ
นี่คือคู่มือพนักงานค่ะ
ผู้จัดการเสี่ยวชุนกับเถ้าแก่เซี่ยอนุมัติแล้ว
พวกคุณลองดูกันก่อนนะคะ
คุณยายไฉ่อวิ๋น อ่านไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรนะคะ
เดี๋ยวหนูอธิบายให้ฟังให้ละเอียด
ที่จริงง่ายมากๆ เลยค่ะ
ก็แค่คำแนะนำเบื้องต้นของพนักงาน
การประเมิน เงินเดือน
พักร้อน ประกัน
ส่วนการลาออก ทำระเบียบไว้บางส่วน
ทุกคนจำเป็นต้องปฏิบัติตาม
มีรางวัลเข้างานยอดเยี่ยมด้วยเหรอ
รางวัลเข้างานคืออะไรเหรอ
รางวัลเข้างานยอดเยี่ยม
พูดง่ายๆ ก็คือ
ถ้าไม่มาสาย ไม่กลับเร็ว ก็จะได้เงินเพิ่ม
ยายคะ รางวัลเข้างานสองร้อยหยวนเลยนะ
สองร้อยเลยเหรอ
แล้วถ้าบ้านมีเรื่องด่วนล่ะ
ในนี่เขียนไว้แล้วค่ะ
มีวันลาให้ได้สามวันต่อเดือน
ถ้าไม่เกินสามครั้งก็ยังได้รางวัลค่ะ
ถ้าเกินสามครั้งก็ไม่ได้รางวัล
ทั้งยังหักเงินเดือนจากวันที่ลาด้วย
ถ้าคุณยายอยากได้รางวัล
จะลางานแบบเมื่อก่อนไม่ได้
นี่พี่
รางวัลตั้งสองร้อยเลยนะ
แถมยังไปมาเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว
เพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนตั้งสองร้อย
ใช่ไง
ถ้าเกิดที่บ้านตากข้าวโพดไว้
แล้วจู่ๆ ฝนตก
จะทำยังไงล่ะ
ยังไงทุกเดือนก็หยุดได้สามครั้งอยู่แล้ว
พวกเราก็อย่าลาพร้อมกันสิ
จริงด้วย
ตอนนี้ฉันส่งคู่มือนี้ให้เย่เซินให้เขาออกแบบหน่อย
จากนั้นเราค่อยหาร้านทำเป็นฉบับที่สมบูรณ์
หลังจากนั้นก็ให้พนักงานของเราทุกคน
ทำตามคู่มือนี้อย่างเคร่งครัด
- ดีไหม - ดีค่ะ
ต้องพูดกับพวกเขาให้ชัดเจนนะ
ว่าผู้จัดสวี่ที่มาจากปักกิ่งเป็นคนทำ
ใช่ ให้ฉันเป็นคนไม่ดีเอง
ยังไงฉันก็อยู่ในชุมชนของพวกคุณไม่นาน
อีกเดี๋ยวก็ไปแล้ว
สวี่หงโต้ว
ผมใกล้จะหลงรักคุณแล้ว
บ้าหรือเปล่าคุณ
เด็กดีๆ
ไม่ร้องนะๆ
- เป็นเด็กดีนะ - ฉันไปดูก่อนนะ
เมื่อกี้อะไรอะ
พี่ทำอะไร
ไม่ร้องๆ ไม่ร้องนะ
โอ๋ๆ ไม่รู้ทำไม
ร้องตลอดเลยค่ะ
ผ้าอ้อมเขาก็ไม่ได้เปียกนะ
- หิวหรือเปล่าคะ - ไม่น่าจะอย่างนั้นนะคะ ฉันให้นมเขาแล้ว
แม่ฉันไปซื้อของกับยาย
ฉันก็เลี้ยงไม่เก่งด้วย
คุณยายไฉ่อวิ๋นคะ
มาตรงนี้แป๊บนึงได้ไหมคะ
ร้องไห้เหรอ
ขอฉันดูหน่อย
ไม่รู้ว่าเป็นอะไรค่ะ
เป็นอะไรจ๊ะ
ร้องแล้วๆ
นั่งตรงนี้ค่ะ
ไม่ร้องนะ
เพราะง่วงน่ะ
คุณยายเลี้ยงเก่งจริงๆ ค่ะ
พี่
ระยะเวลาเช่าของหงโต้ว
เหลือไม่ถึงสองเดือนแล้วนะ
ทำไมเหรอ
“ทำไมเหรอ”
ฉันแค่อยากจะเตือนพี่
พี่อย่าไปรักเธอจริงๆ นะ เดี๋ยวเธอก็จะไปแล้ว
ทำไรเนี่ย
พี่อย่าทำเป็นเล่นสิ ฉันจริงจังนะ
ฉันก็เห็นเสี่ยวหวงทุกวัน ไม่เห็นเธอเตือนฉันบ้างเลย