WEBVTT

00:01:35.960 --> 00:01:37.640 align:center
เราต้องช่วยไหมครับ

00:01:37.720 --> 00:01:39.560 align:center
ไม่ต้องหรอก ให้มันออกมาเอง

00:01:40.640 --> 00:01:42.480 align:center
ถ้าอยู่ผิดตำแหน่ง เราค่อยไปช่วย

00:02:28.880 --> 00:02:29.840 align:center
ขอบคุณมากนะครับ ลำบากน่าดูเลย

00:02:30.440 --> 00:02:32.000 align:center
ผมฉีดวัคซีนป้องกันบาดทะยักให้แล้วนะครับ

00:02:32.080 --> 00:02:33.600 align:center
ดื่มนมแม่แล้ว

00:02:33.680 --> 00:02:35.560 align:center
สถานการณ์ตอนนี้ก็ถือว่าปลอดภัยแล้ว

00:02:35.640 --> 00:02:36.480 align:center
ครับ ขอบคุณมากครับ

00:02:36.560 --> 00:02:38.080 align:center
ถ้ามีอะไร โทรหาได้เลยนะครับ

00:02:38.160 --> 00:02:39.160 align:center
ครับ

00:03:00.640 --> 00:03:02.480 align:center
เซี่ยจือเหยา รีบมาดูเร็ว

00:03:02.560 --> 00:03:03.600 align:center
ลูกม้าลุกขึ้นยืนแล้ว

00:03:09.600 --> 00:03:10.960 align:center
มหัศจรรย์มากเลยใช่ไหม

00:03:11.040 --> 00:03:13.720 align:center
ลูกม้าเพิ่งเกิด ลุกขึ้นยืนได้เลย
แบบนี้ก็สามารถกินนมแม่ได้

00:03:14.320 --> 00:03:17.120 align:center
อีกหนึ่งชั่วโมงก็ไปวิ่งเล่นกับแม่ได้แล้วละ

00:03:30.320 --> 00:03:31.480 align:center
หลิงตัง

00:03:32.080 --> 00:03:33.000 align:center
เห็นหรือเปล่า

00:03:33.080 --> 00:03:35.440 align:center
ลูกม้าต้องลุกขึ้นยืนได้ก่อน ถึงจะได้กินนม

00:03:36.800 --> 00:03:38.160 align:center
มันแข็งแรงมากเลย

00:03:46.040 --> 00:03:48.000 align:center
ทำไมฉันต้องมาทำพวกนี้ด้วย

00:03:48.080 --> 00:03:49.880 align:center
น้ากุ้ยเรียกลุงเจ๋อชิงกลับไปกินข้าว

00:03:49.960 --> 00:03:51.360 align:center
เดี๋ยวตอนค่ำเขาต้องมาเฝ้าอีก

00:03:52.840 --> 00:03:55.640 align:center
ฉันพูดว่าทำไมฉันต้องมาทำพวกนี้ต่างหาก

00:03:55.720 --> 00:03:57.200 align:center
คุณต้องขอบคุณผมนะ

00:03:57.280 --> 00:03:59.160 align:center
ที่พาคุณมาเป็นพยานการเกิดของสัตว์

00:04:02.640 --> 00:04:03.520 align:center
ได้เวลากินข้าวแล้ว

00:04:07.600 --> 00:04:08.720 align:center
เมื่อตอนบ่ายผมเห็นคุณร้องไห้ด้วย

00:04:10.120 --> 00:04:11.320 align:center
ซึ้งใจนิดหน่อย

00:04:12.040 --> 00:04:13.840 align:center
เด็กที่โตในเมืองอย่างคุณ

00:04:13.920 --> 00:04:15.320 align:center
ไม่เคยเห็นแบบนี้ละสิ

00:04:15.400 --> 00:04:18.440 align:center
พวกเราน่ะเลี้ยงเป็ด ไก่ วัว แพะ มาตั้งแต่เด็ก

00:04:19.120 --> 00:04:22.400 align:center
ปกติก็จะขึ้นไปตัดฟืน เก็บเห็ด

00:04:22.480 --> 00:04:24.240 align:center
ลงนาอะไรพวกนี้ เป็นเรื่องปกติที่เราทำกัน

00:04:24.920 --> 00:04:27.160 align:center
ฉันไม่ใช่คนในเมืองนะ ฉันอยู่ในเมืองเล็ก

00:04:27.720 --> 00:04:28.960 align:center
ยายฉันอยู่ที่บ้านนอก

00:04:29.040 --> 00:04:31.480 align:center
ตอนเด็กๆ พอโรงเรียนปิดเทอม
ก็จะไปเล่นที่บ้านนอก

00:04:32.080 --> 00:04:33.960 align:center
คุณรู้ไหมว่าฉันเคยจับปลาในแม่น้ำด้วยนะ

00:04:34.600 --> 00:04:36.080 align:center
ฉันยังฟักไข่ไก่ในมือเองด้วย

00:04:37.520 --> 00:04:38.920 align:center
จะฟักเองได้ยังไง

00:04:39.560 --> 00:04:41.440 align:center
ก็ใส่ไว้ในกระเป๋าไว้ข้างตัวไง

00:04:41.520 --> 00:04:43.600 align:center
นอกจากกินข้าว ตอนอื่นก็เอามือกุมไว้ตลอด

00:04:45.480 --> 00:04:48.640 align:center
ยายฉันบอกว่าคนฟักไข่ไม่ได้ แต่พี่ฉันบอกว่าได้

00:04:48.720 --> 00:04:53.480 align:center
เธอพูดว่าที่คนฟักไข่ไม่ได้
เป็นเพราะไม่มีความเด็ดเดี่ยว

00:04:53.560 --> 00:04:54.840 align:center
แล้วคุณเชื่อใคร

00:04:56.400 --> 00:04:57.920 align:center
ฉันอยากพิสูจน์ว่าฉันมีความเด็ดเดี่ยว

00:04:59.360 --> 00:05:01.720 align:center
- หลังจากนั้นล่ะ
- หลังจากนั้นก็ฟักออกมาไง

00:05:03.400 --> 00:05:05.440 align:center
- พูดจริงเหรอ
- จริงๆ

00:05:06.120 --> 00:05:07.280 align:center
ผมเรียนมาน้อย คุณอย่ามาหลอกผมนะ

00:05:08.920 --> 00:05:09.760 align:center
จริงๆ

00:05:15.880 --> 00:05:16.720 align:center
พี่

00:05:17.520 --> 00:05:19.360 align:center
พี่ช่วยฉันถือมันไว้สักสิบนาทีได้ไหม

00:05:19.440 --> 00:05:20.560 align:center
ฉันไปอาบน้ำแป๊บเดียว

00:05:20.640 --> 00:05:22.280 align:center
เธอให้พี่ช่วยถือตลอดเลยนะ

00:05:22.360 --> 00:05:24.760 align:center
พอลูกเจี๊ยบฟักออกมา
ตอนมันโตเธอต้องให้ฉันกินนะ

00:05:24.840 --> 00:05:25.880 align:center
กินไม่ได้

00:05:26.840 --> 00:05:29.640 align:center
ก็ได้ รีบไปอาบน้ำไป ฉันช่วยถือแค่สิบนาทีนะ

00:05:29.720 --> 00:05:30.760 align:center
รีบไป

00:05:59.040 --> 00:06:01.360 align:center
หนูเอาไข่ของน้องไปเปลี่ยนเป็นไข่สุก

00:06:06.360 --> 00:06:07.720 align:center
แล้วเอาไข่ดิบไปไว้ที่ไหน

00:06:08.680 --> 00:06:11.680 align:center
หนูเอาไปวางไว้ในเล้าแม่ไก่แล้ว กลัวน้องทำแตก

00:06:18.200 --> 00:06:19.040 align:center
กินๆ

00:06:21.280 --> 00:06:24.400 align:center
แม่ไก่จะยอมเลี้ยง
แค่ลูกเจี๊ยบที่ตัวเองฟักมาเท่านั้น

00:06:24.480 --> 00:06:26.280 align:center
ดังนั้นก่อนเปลือกไข่จะแตก

00:06:26.360 --> 00:06:28.320 align:center
เราต้องเอาไข่ไปไว้ข้างใน

00:06:32.520 --> 00:06:34.280 align:center
ห้ามดู หันไป

00:06:39.240 --> 00:06:40.920 align:center
ห้ามแอบดูสิ

00:06:41.440 --> 00:06:43.120 align:center
หงหมี่ จับตาดูโต้วโต้วไว้

00:06:43.200 --> 00:06:44.480 align:center
อย่าให้แอบดู

00:06:44.560 --> 00:06:45.680 align:center
ไปเลยๆ

00:06:56.080 --> 00:06:56.960 align:center
เรียบร้อย

00:06:57.040 --> 00:06:59.400 align:center
ที่เหลือก็รอแค่ลูกเจี๊ยบออกมา

00:07:02.640 --> 00:07:04.320 align:center
พี่ ดูสิ

00:07:05.600 --> 00:07:08.080 align:center
เก่งมาก ฉันแต่งตั้ง
ให้เธอเป็นแม่ทัพยอดฟักไข่เลย

00:07:10.280 --> 00:07:12.200 align:center
คุณรู้ความจริงเมื่อไร

00:07:12.280 --> 00:07:13.920 align:center
ตอนฉันอยู่ม.ต้น

00:07:14.000 --> 00:07:15.720 align:center
พี่ฉันจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย

00:07:16.360 --> 00:07:19.160 align:center
พ่อฉันบอกว่าพี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยฟู่ต้านก็ได้

00:07:19.760 --> 00:07:21.760 align:center
จากนั้นพี่ฉันก็เริ่มหัวเราะหนัก

00:07:21.840 --> 00:07:24.520 align:center
เธอบอกว่าฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยฟักไข่ได้เลย

00:07:25.520 --> 00:07:27.360 align:center
พี่สาวคุณนี่ เก็บความลับเก่งเหมือนกันนะ

00:07:30.400 --> 00:07:33.800 align:center
ทุกย่างก้าวที่ฉันเติบโตขึ้น
ล้วนเป็นหลุมที่พี่ฉันขุดไว้ทั้งนั้น

00:08:16.400 --> 00:08:18.000 align:center
- เจ็บไหม
- ไม่เจ็บค่ะ

00:08:18.880 --> 00:08:21.080 align:center
พี่ครับ ล้างจานเสร็จแล้ว ผมไปทำงานก่อนนะ

00:08:21.160 --> 00:08:23.440 align:center
น้ารอหนูก่อน พาหนูไปด้วย

00:08:23.520 --> 00:08:26.400 align:center
วันเสาร์น้ายุ่ง ไปไม่ได้หรอก
หนูไปเล่นกับพวกกั๋วเป่าเถอะ

00:08:26.480 --> 00:08:29.320 align:center
ถัวถัวจะเลี้ยงเค้กหนู กั่วเปา และหู่จื่อ

00:08:29.400 --> 00:08:31.200 align:center
ที่ร้านกาแฟ

00:08:31.280 --> 00:08:33.159 align:center
นายรอหลานแป๊บเดียวน่า
ฉันถักเปียใกล้จะเสร็จแล้ว

00:08:33.919 --> 00:08:34.760 align:center
ยุ่งยากจริงๆ

00:08:38.120 --> 00:08:39.240 align:center
ใกล้เสร็จแล้ว

00:08:42.280 --> 00:08:43.720 align:center
พี่ หลัวขาโก่ง

00:08:43.799 --> 00:08:47.120 align:center
ห้ามน้าเรียกพ่อหนูแบบนั้นนะ ขอโทษเดี๋ยวนี้

00:08:47.200 --> 00:08:48.400 align:center
ขอโทษๆ

00:08:48.480 --> 00:08:50.520 align:center
หนูรับให้หน่อย น้าไปห้องน้ำก่อน

00:08:54.120 --> 00:08:54.960 align:center
พ่อคะ

00:08:55.480 --> 00:08:56.720 align:center
คิดถึงพ่อหรือเปล่า

00:08:56.800 --> 00:08:59.080 align:center
คิดถึงค่ะ พ่อจะมาหาหนูไหมคะ

00:08:59.160 --> 00:09:00.480 align:center
แม่อยู่ไหนเหรอ

00:09:00.560 --> 00:09:02.080 align:center
แม่อยู่ข้างๆ หนูนี่เเหละ

00:09:02.160 --> 00:09:04.040 align:center
เปียผมสวยๆ ให้หนูอยู่

00:09:04.120 --> 00:09:05.320 align:center
วันนี้หนูมีนัดเดท

00:09:06.480 --> 00:09:08.720 align:center
เป็นเด็กเป็นเล็กหัดนัดเดท

00:09:10.080 --> 00:09:11.640 align:center
เอาละ เปียเสร็จแล้ว

00:09:11.720 --> 00:09:13.480 align:center
เอาโทรศัพท์มาให้แม่มา ไปดูน้าสิว่าเสร็จหรือยัง

00:09:14.000 --> 00:09:15.240 align:center
พ่อ หนูไปแล้วนะคะ

00:09:16.240 --> 00:09:17.080 align:center
ไปเถอะ

00:09:19.360 --> 00:09:20.200 align:center
ฮัลโหล มีเรื่องอะไร

00:09:21.040 --> 00:09:24.280 align:center
ผมโทรบอกแม่ว่า เดือนหน้าจะไปหาเสี่ยวหูลู่

00:09:24.920 --> 00:09:26.520 align:center
แม่ให้ผมมาบอกคุณ

00:09:26.600 --> 00:09:27.680 align:center
ก็มาสิ

00:09:28.760 --> 00:09:29.600 align:center
งั้นผมไปหานะ

00:09:30.600 --> 00:09:33.040 align:center
ต่อไปคุณมีเรื่องอะไร โทรหาฉันตรงๆ ก็ได้

00:09:33.120 --> 00:09:35.360 align:center
อย่าเอะอะอะไรก็โทรหาแม่ โทรหาเซี่ยเซี่ย

00:09:35.960 --> 00:09:38.600 align:center
ผม… ผมก็แค่…

00:09:38.680 --> 00:09:39.920 align:center
คุณมีแฟนแล้วเหรอ

00:09:40.000 --> 00:09:41.240 align:center
ไม่ใช่

00:09:41.320 --> 00:09:43.240 align:center
ผมจะมีแฟนได้ยังไงล่ะ

00:09:43.320 --> 00:09:46.240 align:center
ฉันก็คิดว่าคุณมีแฟนแล้ว กลัวแฟนคุณคิดมาก

00:09:47.480 --> 00:09:49.160 align:center
ผมกลัวคุณจะรำคาญน่ะ

00:09:49.240 --> 00:09:50.240 align:center
คุณสบายใจเถอะ

00:09:50.320 --> 00:09:52.680 align:center
เพื่อเสี่ยวหูลู่ ฉันไม่รำคาญคุณแน่นอน

00:09:53.320 --> 00:09:54.200 align:center
อีกอย่างนะ หลัวเฉวียน

00:09:54.880 --> 00:09:56.120 align:center
เราสองคนหย่ากันเกือบสามปีแล้ว

00:09:56.200 --> 00:09:57.360 align:center
คุณจะมีแฟน

00:09:57.440 --> 00:09:59.080 align:center
หรือแต่งงานก็ย่อมได้

00:09:59.160 --> 00:10:01.560 align:center
เรื่องของเสี่ยวหูลู่ ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว

00:10:01.640 --> 00:10:03.000 align:center
คุณสบายใจได้

00:10:03.920 --> 00:10:05.680 align:center
คุณมีแฟนหรือยัง

00:10:05.760 --> 00:10:07.200 align:center
คุณสนใจเรื่องตัวเองเถอะ

00:10:07.280 --> 00:10:09.360 align:center
เอาละ ฉันต้องไปทำงานแล้ว

00:10:09.440 --> 00:10:11.200 align:center
ฝากทักทายพ่อแม่คุณด้วยนะ

00:10:11.280 --> 00:10:13.280 align:center
งั้นคุณรักษาสุขภาพด้วยนะ อย่าหักโหมมาก

00:10:13.800 --> 00:10:15.600 align:center
คุณก็เหมือนกัน แค่นี้นะ

00:10:28.320 --> 00:10:31.400 align:center
น้ำส้มนี่พี่เอามาให้พวกเรากินนะ

00:10:31.480 --> 00:10:35.200 align:center
ถ้ามีขนมกินไม่พอ เดี๋ยวพี่หั่นผลไม้มาให้

00:10:35.280 --> 00:10:37.920 align:center
เด็กน้อยกินของหวานเยอะไม่ได้ รู้ใช่ไหม

00:10:45.200 --> 00:10:47.640 align:center
เป็นอะไรไป ทำไมทำหน้าหงอยกันหมดเลย

00:10:47.720 --> 00:10:49.360 align:center
ถัวถัวจะไปแล้ว

00:10:49.960 --> 00:10:52.720 align:center
- ไปไหน
- ไปที่ที่ไกลมากๆ

00:10:52.800 --> 00:10:54.600 align:center
พ่อผมจะไปขับรถรับจ้าง

00:10:54.680 --> 00:10:56.040 align:center
แม่ผมจะไปขายดอกไม้

00:10:59.760 --> 00:11:00.640 align:center
ไม่เห็นเป็นไรเลย

00:11:00.720 --> 00:11:02.960 align:center
พวกหนูโทรหากันบ่อยๆ ก็ได้

00:11:03.040 --> 00:11:05.520 align:center
พอถัวถัวปิดเทอม เดี๋ยวเขาก็กลับมาแล้ว

00:11:05.600 --> 00:11:06.800 align:center
พวกหนูก็ยังเล่นด้วยกันได้อีกนะ

00:11:06.880 --> 00:11:09.760 align:center
ปกติพวกเราเล่นด้วยกันทุกวัน

00:11:09.840 --> 00:11:12.040 align:center
ทำไมนายถึงอยู่ที่บ้านไม่ได้อะ

00:11:12.120 --> 00:11:14.000 align:center
ปู่กับย่านายก็ไม่ได้ไปสักหน่อย

00:11:14.080 --> 00:11:16.320 align:center
จริงด้วย ทำไมต้องไปด้วย

00:11:29.720 --> 00:11:32.160 align:center
ที่จริงก็ไม่ได้ไกลมากสักหน่อย

00:11:32.240 --> 00:11:33.840 align:center
พ่อของฉัน ปู่ ย่า

00:11:33.920 --> 00:11:35.920 align:center
พ่อกับน้าของลุงอาเหยา

00:11:36.000 --> 00:11:38.520 align:center
แล้วก็ลุงอาหย่วน พวกเขาอยู่ที่นั่นกันหมด

00:11:38.600 --> 00:11:40.400 align:center
พี่น่าน่าพูดถูก

00:11:40.480 --> 00:11:41.960 align:center
พวกเราสามารถโทรหากันได้

00:11:42.040 --> 00:11:43.960 align:center
แล้วพวกเรายังเป็นเพื่อนสนิทกันอยู่ไหม

00:11:44.040 --> 00:11:45.360 align:center
เป็นสิ

00:11:45.440 --> 00:11:47.480 align:center
งั้นนายห้ามมีเพื่อนสนิทคนอื่นนะ

00:11:47.560 --> 00:11:49.280 align:center
ไม่แน่นอน เพื่อนสนิทของฉัน

00:11:49.360 --> 00:11:51.440 align:center
มีแค่พวกนายสามคนตลอดชีวิต

00:11:51.520 --> 00:11:52.640 align:center
จริงนะ

00:11:53.160 --> 00:11:55.840 align:center
แล้วพวกนายยังจะเป็นเพื่อนสนิทกับฉันอยู่ไหม

00:12:21.000 --> 00:12:24.280 align:center
เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องร้อง กินขนมกันเถอะ

00:12:43.920 --> 00:12:45.360 align:center
พวกเธอ ใครทำกั่วเปาร้องไห้

00:12:47.840 --> 00:12:49.440 align:center
เอาละๆ ไม่ร้องแล้วนะ

00:12:49.520 --> 00:12:51.640 align:center
ไม่ร้อง เด็กดีๆ

00:12:52.520 --> 00:12:53.360 align:center
มาแล้ว

00:12:54.880 --> 00:12:56.360 align:center
อเมริกาโน่เย็นเพิ่มช็อตใช่ไหม

00:12:56.440 --> 00:12:57.280 align:center
เดี๋ยวทำให้

00:13:01.080 --> 00:13:02.400 align:center
ใครร้องล่ะเนี่ย

00:13:04.240 --> 00:13:06.760 align:center
เจ้าจุกนี่ ทำไมเจ้าจุกร้องไห้หนักขนาดนี้ล่ะ

00:13:07.480 --> 00:13:09.480 align:center
อากาศเดือนหกไง แปรปรวนกะทันหัน

00:13:11.760 --> 00:13:12.600 align:center
จริงสิ

00:13:12.680 --> 00:13:14.280 align:center
ตอนฉันมาจากที่พัก

00:13:14.360 --> 00:13:16.920 align:center
เห็นสวี่หงโต้วกำลังเขียนคู่มือพนักงานอยู่

00:13:17.000 --> 00:13:18.960 align:center
ฉันว่าพวกเธอนี่ใช้ได้เลยนะ

00:13:19.040 --> 00:13:20.920 align:center
เขาอุตสาห์ดั้นด้นมาพักผ่อน

00:13:21.000 --> 00:13:22.480 align:center
สุดท้าย ถูกพวกเธอลากมาใช้งาน

00:13:22.560 --> 00:13:23.880 align:center
แถมฟรีซะด้วย

00:13:23.960 --> 00:13:25.400 align:center
เรื่องนี้ฉันไม่เกี่ยว

00:13:25.480 --> 00:13:27.040 align:center
เถ้าแก่เซี่ยนู่นเป็นคนดึงมา

00:13:30.800 --> 00:13:31.880 align:center
อย่างที่คิดไว้

00:13:31.960 --> 00:13:34.400 align:center
คารมของผู้ชาย หลอกเก่งยิ่งกว่าผี

00:13:35.000 --> 00:13:36.480 align:center
ว่าตัวเองดีกว่ามั้ง

00:13:36.560 --> 00:13:39.520 align:center
หงโต้วไม่เล่นกับนาย
แต่เล่นกับเถ้าแก่เซี่ย อิจฉาละสิ

00:13:40.760 --> 00:13:41.880 align:center
ก็ใช่น่ะสิ

00:13:41.960 --> 00:13:44.560 align:center
พวกเธอมีแต่คนไม่ชอบเล่นกับฉัน ฉันโมโหแล้ว

00:14:19.960 --> 00:14:20.800 align:center
เจียฮุ่ย

00:14:21.520 --> 00:14:22.920 align:center
กินข้าวอยู่เหรอ เด็กดี

00:14:23.600 --> 00:14:24.640 align:center
อย่าวิ่งสิ

00:14:40.120 --> 00:14:41.240 align:center
เหลือเชื่อ

00:14:42.040 --> 00:14:44.280 align:center
ฝึกนั่งสมาธินั่งลืมตาได้ด้วยเหรอ

00:14:44.880 --> 00:14:47.680 align:center
ท่านหม่า ใกล้จะตรัสรู้แล้วนะ

00:14:52.240 --> 00:14:53.240 align:center
เจียฮุ่ย

00:14:54.080 --> 00:14:55.240 align:center
กินน้ำหน่อยไหม

00:14:57.320 --> 00:14:58.240 align:center
น้ากุ้ย

00:14:59.480 --> 00:15:00.320 align:center
ชาไหม

00:15:01.720 --> 00:15:03.160 align:center
ได้ เธอไปชงนะ

00:15:07.600 --> 00:15:08.440 align:center
หงโต้ว

00:15:09.480 --> 00:15:11.640 align:center
พักสักหน่อยเถอะ ท่านหม่าจะชงชา

00:15:11.720 --> 00:15:13.600 align:center
- มาดื่มชากัน
- ได้ค่ะ

00:15:24.320 --> 00:15:25.280 align:center
หงโต้ว

00:15:25.360 --> 00:15:26.640 align:center
ฉันได้ยินคนในชุมชนพูดกัน

00:15:26.720 --> 00:15:28.440 align:center
เธอช่วยอาเหยาดูร้าน

00:15:28.520 --> 00:15:30.040 align:center
เธอจะอยู่ที่นี่ต่อเหรอ

00:15:30.120 --> 00:15:31.120 align:center
ไม่ค่ะๆ

00:15:31.200 --> 00:15:33.680 align:center
หนู… หนูแค่ไปช่วยเฉยๆ ไม่เอาเงิน

00:15:33.760 --> 00:15:35.200 align:center
แค่ช่วยเฉยๆ

00:15:35.280 --> 00:15:36.360 align:center
ช่วยเหรอ

00:15:37.600 --> 00:15:38.800 align:center
แต่ก็ดีแล้ว

00:15:38.880 --> 00:15:41.160 align:center
คนเราน่ะต้องหาอะไรทำบ้าง

00:15:42.400 --> 00:15:43.840 align:center
ความขี้เกียจคือโรคร้าย

00:15:48.080 --> 00:15:48.920 align:center
แซะผมน่ะ

00:15:50.120 --> 00:15:51.640 align:center
- ลองชิมดู
- ขอบคุณค่ะ

00:15:59.320 --> 00:16:00.200 align:center
หอมมากเลยค่ะ

00:16:01.280 --> 00:16:02.120 align:center
รสชาติใช้ได้

00:16:02.640 --> 00:16:03.720 align:center
แต่ว่านะ

00:16:04.320 --> 00:16:05.520 align:center
ก็แค่รสชาติชาไม่ใช่เหรอ

00:16:10.840 --> 00:16:13.440 align:center
คำพูดของน้ากุ้ยน่าคิด

00:16:14.520 --> 00:16:15.360 align:center
ชา

00:16:16.160 --> 00:16:17.680 align:center
ก็เป็นแค่รสชาติชา

00:16:19.480 --> 00:16:21.960 align:center
น้ากุ้ยเรียนจบมาน้อย ใช้คำพูดไม่เป็นหรอก

00:16:22.040 --> 00:16:23.440 align:center
เธออย่าเอาไปใส่ใจเลยนะ

00:16:24.040 --> 00:16:25.840 align:center
คำพูดของน้าเปี่ยมไปด้วยฟ้าดิน

00:16:27.880 --> 00:16:30.440 align:center
ฟังคำพูดเขาสิ ใช้คำเปลืองจริง

00:16:31.040 --> 00:16:33.640 align:center
ใช่ คนอย่างผมมันเป็นพวกสิ้นเปลืองนิดหน่อย

00:16:33.720 --> 00:16:35.520 align:center
น้าเลยไม่ชอบผม ปกติ

00:16:36.640 --> 00:16:37.480 align:center
หงโต้ว

00:16:38.080 --> 00:16:40.120 align:center
เธอว่าเขาตลกไหมล่ะ

00:16:41.600 --> 00:16:43.400 align:center
คนเราต้องกินธัญพืชเป็นอาหารหลัก

00:16:43.480 --> 00:16:45.320 align:center
ต้องสะอึก ต้องผายลม ต้องกัดฟัน

00:16:46.280 --> 00:16:48.840 align:center
หนึ่งวันที่มีชีวิตอยู่คือหนึ่งวันในการทำงาน

00:16:48.920 --> 00:16:50.920 align:center
อยู่ว่างๆ ทั้งชีวิตไม่ได้หรอก

00:16:51.520 --> 00:16:53.520 align:center
ข้างบนก็ต้องดูแลพ่อแม่

00:16:53.600 --> 00:16:55.080 align:center
ข้างล่างก็ต้องเลี้ยงลูก

00:16:55.160 --> 00:16:57.120 align:center
ลำบากมาก

00:16:57.960 --> 00:17:00.440 align:center
นอกเสียจากจะตายถูกฝังกลบดินไปแล้ว

00:17:00.520 --> 00:17:02.720 align:center
แบบนั้นสิถึงจะได้พักผ่อนจริงๆ ถูกไหม

00:17:06.560 --> 00:17:08.880 align:center
ในชุมชนของเรา ที่อายุเท่าเธอ

00:17:08.960 --> 00:17:10.800 align:center
มีลูกขึ้นม.ต้นไปหมดแล้ว

00:17:11.359 --> 00:17:13.880 align:center
ใครจะนั่งตรงนั้นได้ทั้งวัน

00:17:13.960 --> 00:17:16.119 align:center
นั่งเฉยๆ จะเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้เหรอ

00:17:19.040 --> 00:17:20.640 align:center
มันก็จริงค่ะ

00:17:21.520 --> 00:17:22.400 align:center
แต่ว่านะคะ

00:17:22.480 --> 00:17:25.359 align:center
ตราบใดที่เราไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น

00:17:25.440 --> 00:17:27.000 align:center
ไม่ทำร้ายคนอื่น

00:17:27.839 --> 00:17:31.040 align:center
คนเราก็ยังมีอิสระ
ในการเลือกชีวิตที่ตัวเองต้องการได้นะคะ

00:17:31.120 --> 00:17:32.400 align:center
ถูกไหม

00:17:32.480 --> 00:17:34.040 align:center
เกี่ยวกับเรื่องอิสระน่ะ

00:17:35.080 --> 00:17:36.360 align:center
ถ้าเธอเป็นเด็กกำพร้า

00:17:37.240 --> 00:17:40.240 align:center
เธอสามารถเลือกที่อยากจะทำได้แน่นอน

00:17:41.600 --> 00:17:43.240 align:center
แต่ถ้าเธอมีคนในครอบครัว

00:17:43.320 --> 00:17:45.360 align:center
เธอก็ต้องคิดถึงคนในครอบครัวด้วย

00:17:46.280 --> 00:17:49.000 align:center
ถ้าเธอพัก พวกเขาก็จะพักไม่ได้

00:17:49.600 --> 00:17:51.160 align:center
ถ้าเธอนั่งอยู่ตรงนั้น

00:17:51.240 --> 00:17:53.360 align:center
พวกเขาก็ต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

00:17:56.560 --> 00:17:59.200 align:center
คนต่างถิ่นอย่างพวกเธอน่ะ ชอบพูดว่า

00:17:59.280 --> 00:18:01.440 align:center
ขอแค่ไม่ผิดกฎหมาย มีอิสระดีที่สุด

00:18:01.520 --> 00:18:03.200 align:center
อยากทำอะไรก็ทำ

00:18:04.920 --> 00:18:06.400 align:center
แต่ฉันขอถามหน่อย

00:18:08.640 --> 00:18:10.400 align:center
ถ้าในชีวิตข้างนอก เราหิวขึ้นมา

00:18:11.480 --> 00:18:12.880 align:center
ใครจะดูแลเรา

00:18:14.640 --> 00:18:16.080 align:center
พ่อแม่ของเธอ

00:18:16.160 --> 00:18:17.800 align:center
พออายุมากก็เจ็บป่วย

00:18:17.880 --> 00:18:20.160 align:center
ตัวพวกเธอเองก็มีปัญหาไม่น้อย

00:18:20.240 --> 00:18:21.880 align:center
ทุกอย่างจำเป็นต้องใช้เงิน

00:18:22.640 --> 00:18:24.440 align:center
แต่ไม่มีเงินไง

00:18:25.040 --> 00:18:25.880 align:center
ทำไงดีล่ะ

00:18:26.640 --> 00:18:29.640 align:center
ไปขอทานตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว

00:18:34.920 --> 00:18:35.760 align:center
น้ากุ้ย

00:18:37.080 --> 00:18:38.560 align:center
อ่านหนังมาสิบปี

00:18:39.200 --> 00:18:40.480 align:center
ก็ไม่สู้ฟังน้าพูดแค่ครั้งเดียว

00:18:42.080 --> 00:18:43.920 align:center
ฉันแค่พูดไปเรื่อย

00:18:44.000 --> 00:18:46.040 align:center
เธอก็ฟังๆ ไว้ก็พอ

00:18:48.000 --> 00:18:50.880 align:center
ในเมื่อน้าพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว

00:18:50.960 --> 00:18:52.920 align:center
ผมก็จะปล่อยให้มันเสียเปล่า
เหมือนวัวเคี้ยวดอกโบตั๋นไม่ได้

00:18:54.960 --> 00:18:57.240 align:center
ทำไมวัวต้องเคี้ยวดอกโบตั๋น

00:19:00.000 --> 00:19:02.280 align:center
ทำไมวัวถึงเคี้ยวเหรอ เพราะอะไรไม่สำคัญหรอก

00:19:03.680 --> 00:19:05.320 align:center
วัวกินอะไรไม่สำคัญหรอก

00:19:06.000 --> 00:19:07.160 align:center
ความหมายที่ผมจะพูดก็คือ

00:19:07.680 --> 00:19:09.080 align:center
ที่ผมนั่งตรงนี้

00:19:09.160 --> 00:19:12.680 align:center
ก็เพื่อต่อต้านความขยันในตัว

00:19:12.760 --> 00:19:14.400 align:center
นิ่งสยบความเคลื่อนไหว

00:19:19.280 --> 00:19:20.600 align:center
เธอฟังเข้าใจไหม

00:19:26.560 --> 00:19:28.880 align:center
เข้าใจทุกคำค่ะ แต่พอเอามารวมกัน

00:19:29.840 --> 00:19:31.160 align:center
ไม่ค่อยเข้าใจค่ะ

00:19:33.280 --> 00:19:34.320 align:center
สรุปเลยแล้วกัน

00:19:35.040 --> 00:19:37.280 align:center
ทุกอย่างบนโลกมีกฏล็อคทุกอย่าง

00:19:38.080 --> 00:19:39.760 align:center
มีหลายเรื่องก็คือ

00:19:39.840 --> 00:19:43.080 align:center
ต่อให้คุณตรากตรำทุ่มเทสุดกำลังแค่ไหน สุดท้าย

00:19:43.800 --> 00:19:45.440 align:center
ที่ลงทุนไปก็สูญเปล่า

00:19:46.040 --> 00:19:49.320 align:center
ในเมื่อทุกอย่างล้วนสูญเปล่า
แล้วจะหลับหูหลับตาทรมานตัวเองทำไม

00:19:49.400 --> 00:19:50.520 align:center
ถ้างั้น

00:19:51.120 --> 00:19:53.280 align:center
ไม่สู้นิ่งสยบความเคลื่อนไหว

00:19:54.240 --> 00:19:56.400 align:center
เตรียมพร้อมรับความเปลี่ยนแปลงไม่ดีกว่าเหรอ

00:19:57.120 --> 00:19:59.240 align:center
นี่แหละถึงเรียกว่าคนมีสติปัญญา

00:20:04.080 --> 00:20:05.800 align:center
ฉันเข้าใจแล้ว

00:20:07.000 --> 00:20:07.920 align:center
แต่ว่านะ

00:20:08.520 --> 00:20:09.960 align:center
เธอมาหาผิดคนแล้วล่ะ

00:20:10.040 --> 00:20:12.320 align:center
ฉันแนะนำให้เธอไม่ได้หรอก

00:20:15.040 --> 00:20:16.520 align:center
ชีวิตคนเราน่ะ

00:20:17.880 --> 00:20:19.520 align:center
เกิดมาก็มีแต่เสียงร้องไห้

00:20:19.600 --> 00:20:21.720 align:center
จากไปก็มีแต่เสียงร้องไห้

00:20:22.560 --> 00:20:24.000 align:center
สุดจะลำเค็ญ

00:20:25.200 --> 00:20:29.120 align:center
เธอจะคิดแค่ว่ายังไงก็ต้องตายอยู่ดี
เลยไม่ใช้ชีวิตดีกว่าไม่ได้

00:20:30.760 --> 00:20:32.960 align:center
นอกจากหายใจที่ไม่ต้องใช้เงินแล้ว

00:20:33.040 --> 00:20:35.160 align:center
กิน ดื่ม ขับถ่าย นอน ต้องใช้เงินหมด

00:20:35.920 --> 00:20:37.320 align:center
แบบนี้เธอยังนั่งติดอยู่อีกไหม

00:20:39.080 --> 00:20:40.760 align:center
ในเมื่อเธอนั่งไม่ติด

00:20:40.840 --> 00:20:42.840 align:center
งั้นเธอก็ออกไปหางานทำสิ

00:20:42.920 --> 00:20:45.480 align:center
ทำไมต้องเป็นเถ้าแก่อย่างเดียวด้วย

00:20:49.600 --> 00:20:50.960 align:center
เราพูดวกกลับมานะ

00:20:51.480 --> 00:20:53.520 align:center
ต่อให้เธอเป็นเถ้าแก่

00:20:53.600 --> 00:20:55.080 align:center
เป็นเศรษฐีระดับร้อยล้าน

00:20:55.160 --> 00:20:57.560 align:center
หาเงินได้เยอะ เยอะมากๆ

00:20:58.600 --> 00:20:59.720 align:center
เยอะจนเงินนั่น

00:21:01.160 --> 00:21:03.240 align:center
ล้นเรือนพักนี้

00:21:03.320 --> 00:21:05.280 align:center
ใช้ยังไงก็ใช้ไม่หมด

00:21:07.280 --> 00:21:09.000 align:center
แต่ฉันขอถามเธออีกรอบนะ

00:21:10.200 --> 00:21:12.480 align:center
ถ้าวันนึงเธอไม่อยู่แล้ว

00:21:14.000 --> 00:21:16.520 align:center
ของพวกนี้ เธอเอาไปได้ไหม

00:21:19.560 --> 00:21:21.960 align:center
สำหรับคนที่ตายไปแล้ว โปรยของ

00:21:22.560 --> 00:21:24.160 align:center
ที่เป็นกระดาษให้เยอะแยะมากมาย

00:21:24.880 --> 00:21:27.840 align:center
รถเอย บ้านเอย คฤหาสน์เอย ลูกชายลูกสาว

00:21:27.920 --> 00:21:30.280 align:center
เงินกระดาษเป็นแสนเป็นล้าน

00:21:30.360 --> 00:21:32.480 align:center
เธอบอกมาอยากได้เท่าไร

00:21:33.040 --> 00:21:35.600 align:center
ลูกหลานเธอใช้เงินไปไม่เท่าไรหรอก

00:21:35.680 --> 00:21:38.760 align:center
ก็รวมทุกอย่างมาเผาให้เธอได้

00:21:39.280 --> 00:21:40.440 align:center
จริงไหม

00:21:53.680 --> 00:21:55.320 align:center
ฉันไม่ชอบพูดเรื่องนี้ที่สุดแล้ว

00:21:55.400 --> 00:21:56.360 align:center
ฉันก็พูดไปงั้นแหละ

00:21:56.440 --> 00:21:58.000 align:center
พวกเธอไม่ต้องจริงจังมากหรอก

00:21:58.080 --> 00:21:59.840 align:center
ไม่คุยเล่นกับพวกเธอแล้ว

00:21:59.920 --> 00:22:01.440 align:center
งานฉันยังทำไม่เสร็จเลย

00:22:02.600 --> 00:22:03.520 align:center
อย่า…

00:22:03.600 --> 00:22:04.480 align:center
อย่าเพิ่งไปสิ

00:22:05.480 --> 00:22:07.600 align:center
เสี่ยวเฮย อย่าเหยียบดอกไม้ฉันนะ

00:22:09.360 --> 00:22:11.080 align:center
อธิปัญญา

00:22:15.600 --> 00:22:16.520 align:center
ลึกซึ้ง

00:22:17.920 --> 00:22:18.920 align:center
รู้แจ้ง

00:22:26.840 --> 00:22:28.360 align:center
ดื่มชาๆ

00:22:52.760 --> 00:22:54.800 align:center
(กำลังทำงาน)

00:22:56.960 --> 00:23:00.280 align:center
(ตอนที่ 126)

00:25:25.680 --> 00:25:27.880 align:center
ต้าม่าย ทำผมตกใจหมด

00:25:29.000 --> 00:25:29.920 align:center
ท่านหม่า

00:25:30.880 --> 00:25:31.720 align:center
ข้าวไหม

00:25:33.080 --> 00:25:34.080 align:center
คุณทำอะไรคะ

00:25:34.160 --> 00:25:36.920 align:center
ก๋วยเตี๋ยว ก๋วยเตี๋ยวม้าพลั้ง

00:25:38.280 --> 00:25:39.160 align:center
ก๋วยเตี๋ยวศพเหรอคะ

00:25:44.840 --> 00:25:46.360 align:center
ศพวัว

00:25:46.880 --> 00:25:47.960 align:center
ไม่ใช่

00:25:49.200 --> 00:25:51.720 align:center
“คนยังรู้พลาด อาชายังรู้พลั้ง”

00:25:51.800 --> 00:25:53.320 align:center
ก๋วยเตี๋ยวของคนสกุลหม่า

00:25:53.400 --> 00:25:55.480 align:center
ก็ต้องเป็นก๋วยเตี๋ยวม้าพลั้ง

00:25:58.320 --> 00:25:59.160 align:center
เตี๋ยวไหม

00:25:59.760 --> 00:26:01.560 align:center
เอาค่ะ ขอบคุณนะคะ

00:26:10.480 --> 00:26:12.320 align:center
ไม่มีแรงบันดาลใจในการเขียนเหรอ

00:26:15.040 --> 00:26:17.080 align:center
ความกดดันมาจากไหนล่ะ

00:26:22.640 --> 00:26:25.080 align:center
ความคิดเห็นของคนอ่าน รายได้

00:26:25.160 --> 00:26:26.480 align:center
แล้วก็เขียนไม่ออกค่ะ

00:26:27.000 --> 00:26:28.960 align:center
ทำไมถึงเขียนไม่ออกล่ะ

00:26:29.760 --> 00:26:32.440 align:center
รายได้และความเห็น

00:26:32.520 --> 00:26:33.520 align:center
เป็นปัญหาโลกแตกค่ะ

00:26:35.320 --> 00:26:36.200 align:center
ที่บ้านสนับสนุนไหม

00:26:36.280 --> 00:26:39.080 align:center
แม่สนับสุน แต่พ่อฉันไม่

00:26:41.880 --> 00:26:44.000 align:center
เขาคิดว่าไม่มั่นคงเหรอ

00:26:46.240 --> 00:26:48.120 align:center
ไม่ใช่แค่ไม่มั่นคง แต่น่าอายด้วย

00:26:50.160 --> 00:26:51.560 align:center
การเขียนน่าอายเหรอ

00:26:52.480 --> 00:26:53.560 align:center
น่าอายยังไง

00:26:54.640 --> 00:26:57.240 align:center
แรกเริ่มที่ฉันเขียนนิยายลงเน็ต

00:26:57.320 --> 00:26:59.800 align:center
เขียนพวกแฟนฟิคเนื้อหาที่ร้อนแรง

00:27:00.680 --> 00:27:02.520 align:center
ต่อมาหลังจากที่ฉันเป็นนักเขียนในเน็ตเต็มตัว

00:27:02.600 --> 00:27:04.520 align:center
ลูกพี่ลูกน้องของฉันที่เรียนอยู่ม.สาม

00:27:04.600 --> 00:27:07.080 align:center
คงจะเสิร์ชเจอผลงานฉันในเน็ต

00:27:07.160 --> 00:27:09.320 align:center
หลังจากนั้นก็ส่งให้เพื่อนเธออ่าน

00:27:09.400 --> 00:27:10.720 align:center
ส่งต่อไปเรื่อยๆ

00:27:10.800 --> 00:27:12.480 align:center
เที่ยวพูดไปทั่วว่า “พี่สาวของฉันเป็นคนแต่ง”

00:27:13.080 --> 00:27:15.320 align:center
จนครูประจำชั้นเธอรู้เรื่องนี้เข้า

00:27:15.400 --> 00:27:19.600 align:center
พอครูประจำชั้นเธอตรวจสอบดู
ก็ไปหาอาจารย์โจวที่อยู่ห้องข้างๆ

00:27:19.680 --> 00:27:21.120 align:center
ซึ่งก็คือห้องพ่อฉัน

00:27:22.760 --> 00:27:24.280 align:center
จากนั้นพ่อก็ดังไปทั่วโรงเรียน

00:27:26.960 --> 00:27:28.920 align:center
แต่ตอนหลัง หลังจากที่ฉันเป็นนักเขียน

00:27:29.000 --> 00:27:30.200 align:center
ในเว็บเต็มตัวแล้ว

00:27:30.280 --> 00:27:31.960 align:center
ฉันก็ไม่เขียนแบบนั้นแล้ว

00:27:32.040 --> 00:27:33.640 align:center
เปลี่ยนเป็นรักลึกลับแทน

00:27:33.720 --> 00:27:35.360 align:center
แต่พ่อฉันก็ยังไม่สนับสนุนอยู่ดี

00:27:36.000 --> 00:27:39.360 align:center
พอฉันจบสาขาการสอน พ่อก็หวังจะให้ฉันเป็นครู

00:27:39.440 --> 00:27:42.400 align:center
คิดว่าแบบนี้คงหาแฟนได้ง่าย
ตอนปิดเทอมจะได้อยู่กับลูก

00:27:44.560 --> 00:27:45.840 align:center
ความรักของพ่อแม่

00:27:47.040 --> 00:27:49.640 align:center
มักจะหวังให้ลูกมีอนาคตไกล

00:27:53.080 --> 00:27:53.920 align:center
ต้าม่าย

00:27:54.480 --> 00:27:55.520 align:center
คุณฟังผมนะ

00:27:56.480 --> 00:28:00.280 align:center
คนเราน่ะ ถ้าเอาแต่ก้มหน้าก้มตา

00:28:00.360 --> 00:28:03.080 align:center
เดินตามรอยเท้าพ่อแม่ เดินหน้าอย่างที่เขาพูด

00:28:03.160 --> 00:28:04.760 align:center
ก็จะไม่มีวันได้ก้าวออกไป
เดินเส้นทางใหม่ๆ หรอก

00:28:06.640 --> 00:28:08.880 align:center
คุณต้องเลือกเส้นทางที่เป็นของตัวเอง

00:28:12.360 --> 00:28:15.120 align:center
แต่ว่านะ บนเส้นทางนี้น่ะ

00:28:15.920 --> 00:28:19.440 align:center
อาจจะเต็มไปด้วยขวากหนาม อุปสรรคมากมาย

00:28:20.680 --> 00:28:23.520 align:center
ไหนยังจะมีจิ้งจอก เสือร้ายที่จ้องจะเขมือบคุณอีก

00:28:25.040 --> 00:28:26.120 align:center
แต่ไม่เป็นไรหรอก

00:28:27.880 --> 00:28:29.200 align:center
ก็ไม่ใช่แบบนั้นเสมอไป

00:28:31.120 --> 00:28:32.400 align:center
คุณอาจจะมีตอนที่โชคดี

00:28:34.040 --> 00:28:37.880 align:center
ได้เห็นมวลบุปผาลานตา คลาคล่ำด้วยวัวแกะ

00:28:38.480 --> 00:28:42.600 align:center
ได้ควบม้า ร้องเพลงสำราญใจ

00:28:44.880 --> 00:28:47.800 align:center
ท่านหม่าคะ ยืนหยัดที่จะเดิน
จะมีเส้นทางที่โรยด้วยกลีบดอกไม้จริงเหรอคะ

00:28:47.880 --> 00:28:50.600 align:center
ดอกไม้ต้นไม้ต่างก็มีความสุขในตัวเอง
คนเราก็เช่นกัน

00:28:50.680 --> 00:28:52.200 align:center
เส้นทางจะโรยด้วยกลีบดอกไม้ไหมคะ

00:28:55.240 --> 00:28:56.360 align:center
เอาละ

00:28:56.440 --> 00:28:58.080 align:center
ล้างมือ เตรียมชาม

00:29:34.840 --> 00:29:35.680 align:center
รสเลิศค่ะ

00:29:38.480 --> 00:29:39.760 align:center
รอแค่คำนี้แหละ

00:29:41.400 --> 00:29:44.120 align:center
ท่านหม่า ยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะคะ
เส้นทางจะโรยด้วยกลีบดอกไม้ไหม

00:29:45.680 --> 00:29:46.800 align:center
ไม่พูดตอนกิน

00:30:35.480 --> 00:30:37.600 align:center
ตอนนี้พูดเรื่องเส้นทางดอกไม้ได้แล้ว

00:30:38.320 --> 00:30:39.280 align:center
คะ

00:30:41.560 --> 00:30:42.520 align:center
เส้นทางดอกไม้

00:30:44.560 --> 00:30:46.200 align:center
มีหลายเรื่อง

00:30:46.280 --> 00:30:48.240 align:center
ที่ต้องกินอิ่มก่อนถึงค่อยพูดได้

00:30:49.160 --> 00:30:50.360 align:center
โดยเฉพาะตอนดึก

00:30:50.960 --> 00:30:52.600 align:center
ที่เงียบสงัด

00:30:54.240 --> 00:30:55.920 align:center
พลังชีวิตจะอ่อนแอที่สุด

00:30:56.880 --> 00:30:59.080 align:center
เมื่อแนวป้องกันของจิตใจอ่อนแอ

00:30:59.960 --> 00:31:01.560 align:center
คุณเติมพลังบางส่วนเข้าไป

00:31:03.160 --> 00:31:04.080 align:center
งดงาม

00:31:11.720 --> 00:31:13.200 align:center
จะบอกความจริงกับคุณแล้วกัน

00:31:15.360 --> 00:31:16.440 align:center
เส้นทางที่โรยด้วยกลีบดอกไม้น่ะ

00:31:18.680 --> 00:31:20.360 align:center
อาจจะไม่มีก็ได้

00:31:22.720 --> 00:31:23.920 align:center
เหมือนกับ…

00:31:27.520 --> 00:31:28.600 align:center
เพื่อนผมคนนึง

00:31:29.960 --> 00:31:31.720 align:center
เมื่อก่อนฮึกเหิมมาก

00:31:33.640 --> 00:31:37.160 align:center
บนโลกนี้ ไม่มีอะไรที่เขาจัดการไม่ได้

00:31:38.200 --> 00:31:41.760 align:center
ตอนยุคอินเทอร์เน็ตกำลังรุ่ง อะไรก็ทำได้หมด

00:31:44.160 --> 00:31:46.960 align:center
ดวงดีไม่ใช่ย่อย ชอบไล่ตามกระแส

00:31:47.680 --> 00:31:49.200 align:center
แถมยังไหวตัวทัน

00:31:49.280 --> 00:31:51.920 align:center
ก่อนที่จะตกเทรนด์ได้ทุกครั้ง

00:31:53.480 --> 00:31:55.400 align:center
ตอนหลังทำก็ยิ่งใหญ่โต

00:31:56.480 --> 00:31:58.520 align:center
แถมยังทะนงตน ที่ปักกิ่ง

00:31:59.200 --> 00:32:04.080 align:center
ก็ยังเช่าออฟฟิตที่หรูที่สุด
ในแถบอุทยานวิทยาศาสตร์

00:32:04.880 --> 00:32:05.720 align:center
พื้นที่หมื่นกว่าตารางเมตร

00:32:06.240 --> 00:32:07.760 align:center
พนักงานร้อยกว่าคน

00:32:08.360 --> 00:32:09.760 align:center
เขาพูดว่าจะทำการใหญ่

00:32:10.360 --> 00:32:12.560 align:center
จะต้องทำให้ใหญ่ที่สุด

00:32:16.200 --> 00:32:17.360 align:center
แต่สุดท้ายก็เจ๊ง

00:32:21.480 --> 00:32:24.480 align:center
เงินที่หามาได้ก่อนหน้านั้นก็ต้องเอาไปจ่ายหมด

00:32:25.960 --> 00:32:29.280 align:center
ขายคฤหาสน์ รถหรู ขายทุกสิ่งทุกอย่าง

00:32:31.440 --> 00:32:33.120 align:center
โชคดีที่เขามีมโนธรรม

00:32:33.720 --> 00:32:35.920 align:center
จ่ายเงินเดือนให้พนักงานทุกคน

00:32:36.560 --> 00:32:40.880 align:center
ยอดหนี้ที่ติดค้างก็จ่ายจนเกือบครบ

00:32:44.000 --> 00:32:45.640 align:center
สรุปรวมๆ แล้ว

00:32:47.440 --> 00:32:49.520 align:center
หลายปีที่ทำมาสูญเปล่าหมด

00:32:49.600 --> 00:32:51.280 align:center
ไม่ได้ทั้งกำไรและขาดทุน

00:32:54.600 --> 00:32:56.040 align:center
แล้วตอนนี้เขากำลังทำอะไรคะ

00:32:57.760 --> 00:32:59.280 align:center
ตอนนี้ไม่ได้ทำอะไรแล้ว

00:33:01.360 --> 00:33:04.480 align:center
เมื่อก่อน เขาเป็นคนมองโลก

00:33:06.400 --> 00:33:08.480 align:center
ตอนนี้เขามองหัวใจตัวเอง

00:33:10.080 --> 00:33:11.920 align:center
ปลีกวิเวกผู้คน

00:33:14.000 --> 00:33:17.040 align:center
ใช้พลังอันน้อยนิดที่เขาสะสมไว้

00:33:17.120 --> 00:33:20.560 align:center
ระงับความปรารถนาที่คิดจะทำธุรกิจใหม่อีกครั้ง

00:33:21.800 --> 00:33:24.320 align:center
- เขายังอยากคิดจะทำธุรกิจอีกเหรอคะ
- คิดว่าไงล่ะ

00:33:25.400 --> 00:33:28.120 align:center
คุณคิดว่าถ้าเป็นคนอื่น

00:33:28.200 --> 00:33:29.280 align:center
คงไม่ทำแล้วใช่ไหมล่ะ

00:33:31.040 --> 00:33:31.880 align:center
แต่เจ้าคนนี้น่ะ

00:33:33.240 --> 00:33:38.160 align:center
ยังมีไฟในใจ

00:33:40.080 --> 00:33:42.160 align:center
ยังอยากลุกไหม้ต่อไป

00:33:42.680 --> 00:33:45.000 align:center
แต่ยังทำใจเป็นลูกจ้างคนอื่นไม่ได้

00:33:46.560 --> 00:33:49.800 align:center
ก็ทำได้แค่… นั่งไปวันๆ

00:33:55.160 --> 00:33:58.640 align:center
ฉันคิดว่าเขาคงไม่สนใจเรื่องอื่นแล้วละ

00:34:03.520 --> 00:34:05.560 align:center
ฉันก็เหมือนกัน

00:34:05.640 --> 00:34:08.960 align:center
นอกจากแต่งนิยายก็ไม่สนใจเรื่องอื่นเลย

00:34:11.280 --> 00:34:14.400 align:center
แต่บางทีคนเราก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริง

00:34:18.000 --> 00:34:19.199 align:center
เผชิญหน้ากับความจริงเหรอ

00:34:21.199 --> 00:34:22.800 align:center
เผชิญกับความจริงอะไร

00:34:23.719 --> 00:34:26.360 align:center
นักเขียนโนเนมอายุ 28

00:34:27.360 --> 00:34:29.239 align:center
ยอดอ่านที่น่าเวทนา

00:34:30.000 --> 00:34:31.679 align:center
ข้อความสงวนลิขสิทธิ์กองโต

00:34:31.760 --> 00:34:33.760 align:center
ความเห็นแย่ๆ ของนักอ่าน

00:34:33.840 --> 00:34:35.040 align:center
คนในครอบครัวไม่เห็นด้วย

00:34:35.840 --> 00:34:39.080 align:center
และเส้นทางที่แสนมืดมน

00:34:43.800 --> 00:34:45.199 align:center
น่าอนาถเกินไป

00:34:47.639 --> 00:34:52.159 align:center
คุณทำให้ผมนึกถึงพ่อแม่ของเพื่อนผม
ที่มีความเห็นต่อธุรกิจ

00:34:53.320 --> 00:34:54.239 align:center
อะไรเหรอคะ

00:34:57.360 --> 00:34:59.840 align:center
“แกควรไปขอทานดีกว่ามาทำแบบนี้”

00:35:05.160 --> 00:35:06.760 align:center
จริงเหรอคะ

00:35:09.880 --> 00:35:12.440 align:center
ไม่พูดแล้วๆ

00:35:13.880 --> 00:35:14.720 align:center
ลิ้มรสชาเถอะ

00:35:50.560 --> 00:35:54.280 align:center
(ช่างฝีมือแกะสลักไม้)

00:35:54.360 --> 00:35:56.400 align:center
(การค้าเจริญรุ่งเรือง)

00:35:57.120 --> 00:35:59.000 align:center
(โรงช่างเทียนกง)

00:36:26.720 --> 00:36:28.680 align:center
สิ่งแรกที่เราจะเปลี่ยนหลักๆ ในโรงแกะสลักไม้

00:36:28.760 --> 00:36:30.400 align:center
คือเปลี่ยนให้เป็นแบรนด์ส่วนบุคคล

00:36:30.480 --> 00:36:32.400 align:center
และกระชับความสัมพันธ์
ระหว่างลูกค้ากับแกะสลักไม้

00:36:32.480 --> 00:36:34.520 align:center
ไม่ใช่แค่สถานที่ที่ซื้อเท่านั้น

00:36:34.600 --> 00:36:37.040 align:center
พอถึงตอนโปรโมท จะโปรโมทพร้อมคลิปสั้น

00:36:37.120 --> 00:36:38.720 align:center
จะกลายเป็นช่องทางขายหลักด้วยครับ

00:36:39.480 --> 00:36:40.320 align:center
ดี

00:36:42.120 --> 00:36:43.440 align:center
แต่ยังไงฉันก็ยังไม่เข้าใจ

00:36:43.520 --> 00:36:46.280 align:center
- ยกเป็นหน้าที่เธอแล้วกัน ทำอย่างที่เธอบอก
- ได้ครับ

00:36:49.120 --> 00:36:50.160 align:center
ถ่ายเสร็จแล้วเหรอ

00:36:50.720 --> 00:36:52.120 align:center
- พวกเราไปข้างนอกกันเถอะ
- ได้

00:36:52.200 --> 00:36:53.040 align:center
ไปเถอะครับ

00:36:58.800 --> 00:36:59.640 align:center
เซี่ยเซี่ย

00:37:00.440 --> 00:37:01.360 align:center
มานี่หน่อย

00:37:03.920 --> 00:37:05.320 align:center
- นั่งครับๆ
- ได้

00:37:05.960 --> 00:37:07.880 align:center
เซี่ยเซี่ย ปกตินายไลฟ์สดไหม

00:37:07.960 --> 00:37:09.880 align:center
ไลฟ์ แต่ไม่มีใครดู

00:37:09.960 --> 00:37:12.040 align:center
ไม่เป็นไร เราเคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว

00:37:12.640 --> 00:37:13.920 align:center
นั่งสิ นั่งๆ

00:37:15.400 --> 00:37:16.880 align:center
ฉันกับลุงปรึกษากันแล้ว

00:37:16.960 --> 00:37:18.920 align:center
นายต้องทำไลฟ์สดต่อ

00:37:19.000 --> 00:37:22.400 align:center
จากนั้น เสี่ยวเยว่จะเปิดแอ็กเคานต์
โรงแกะสลักไม้ในแต่ละแพลตฟอร์ม

00:37:22.480 --> 00:37:25.440 align:center
แล้วเสี่ยวเยว่จะคอยมาถ่ายคลิปทำวิดีโอสั้นบ่อยๆ

00:37:25.520 --> 00:37:29.400 align:center
อีกอย่าง เธอคิดหัวข้อคลิปสั้น
ระหว่างครูกับศิษย์ให้แล้ว

00:37:29.480 --> 00:37:31.160 align:center
ซึ่งก็คือนายถ่ายครูของนาย

00:37:32.040 --> 00:37:34.200 align:center
- ได้ครับ
- ไม่ๆ ฉันไม่ถ่าย

00:37:34.280 --> 00:37:35.160 align:center
ถ่ายอะไรล่ะ ใช่ไหม

00:37:35.240 --> 00:37:38.200 align:center
ครูเซี่ย ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกค่ะ
ครูไม่ต้องแสดงอะไรมากเลย

00:37:38.280 --> 00:37:39.720 align:center
ก็แค่ถ่ายชีวิตประจำวันค่ะ

00:37:40.400 --> 00:37:41.960 align:center
- ไม่สิ ฉันพูดไม่เก่งนะ
- เซี่ยเซี่ย

00:37:42.880 --> 00:37:44.000 align:center
อาเหยา เธอว่า

00:37:44.080 --> 00:37:46.240 align:center
ฉันหน้าตาแบบนี้

00:37:46.320 --> 00:37:48.520 align:center
ใครจะดูฉันล่ะจริงไหม ฉันพูดไม่เป็นหรอก

00:37:49.120 --> 00:37:50.120 align:center
เสี่ยวเยว่ก็พูดแล้วนี่ครับ

00:37:50.200 --> 00:37:51.800 align:center
ถ่ายแค่ชีวิตประจำวัน ลุงไม่ต้องทำอะไรเลยครับ

00:37:51.880 --> 00:37:53.160 align:center
พวกเราไปตัดต่อได้

00:37:53.240 --> 00:37:54.400 align:center
ฉันไม่ถ่าย

00:37:54.480 --> 00:37:55.960 align:center
จะถ่ายไปทำไม

00:37:57.240 --> 00:37:58.840 align:center
อย่าถ่าย ปิดเลยนะ

00:37:58.920 --> 00:37:59.800 align:center
ได้ยินไหม

00:37:59.880 --> 00:38:01.840 align:center
ปิดเลยนะ เธอนี่

00:38:02.400 --> 00:38:03.480 align:center
ดูเจ้าเด็กคนนี้สิ

00:38:03.560 --> 00:38:05.280 align:center
พอให้ถ่ายพวกนี้ก็ตั้งใจขึ้นมาเลย

00:38:05.360 --> 00:38:07.480 align:center
เธอเอาความตั้งใจนี้ไปใช้กับงาน

00:38:07.560 --> 00:38:09.440 align:center
แบบนี้ทุกวันดีกว่าไหม

00:38:10.280 --> 00:38:11.440 align:center
ครู ผมรักครูนะครับ

00:38:17.480 --> 00:38:18.480 align:center
ไปเลย

00:38:18.560 --> 00:38:19.960 align:center
ออกไปเลย

00:38:20.600 --> 00:38:21.720 align:center
ยังจะถ่ายอีก ปิดเลย

00:38:22.320 --> 00:38:23.760 align:center
- เธอดูเด็กคนนี้สิ
- นั่งๆ

00:38:23.840 --> 00:38:24.720 align:center
- ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ
- ลุง นั่งก่อน นั่งๆ

00:38:24.800 --> 00:38:26.280 align:center
ตั้งใจขึ้นมาเชียว

00:38:28.080 --> 00:38:29.360 align:center
ดีมากเลยค่ะ

00:38:29.440 --> 00:38:32.560 align:center
จริงๆ นะคะ ฉันเอาไปตัดต่ออีกนิด
เพิ่มเอฟเฟกต์ ตัวหนังสือ

00:38:32.640 --> 00:38:34.240 align:center
หัวข้อของของพวกคุณก็คือ

00:38:34.320 --> 00:38:36.960 align:center
“ครู ตีผมอีกสิ”

00:38:40.560 --> 00:38:41.520 align:center
แกขำอะไร

00:38:41.600 --> 00:38:42.600 align:center
- เข้าไปเลย
- ก็ได้

00:38:43.120 --> 00:38:44.400 align:center
ฉันไปด้วย นายจะได้ส่งให้ฉัน

00:38:45.840 --> 00:38:47.520 align:center
อาเหยา ดื่มน้ำหน่อยสิ

00:38:47.600 --> 00:38:48.800 align:center
ผมขอรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ

00:38:50.440 --> 00:38:51.400 align:center
มีอะไรหรือเปล่า

00:38:52.760 --> 00:38:53.960 align:center
ตอนนี้ฉันไม่ได้ทำอะไร

00:38:55.720 --> 00:38:57.240 align:center
ได้ๆ เดี๋ยวฉันไป

00:38:58.240 --> 00:39:00.000 align:center
ผมไปประชุมกับข้างบ้านก่อนนะครับ

00:39:00.080 --> 00:39:01.800 align:center
- ได้ ไปเถอะๆ
- เดินระวังนะ

00:39:11.400 --> 00:39:13.200 align:center
นี่คือคู่มือพนักงานค่ะ

00:39:13.280 --> 00:39:14.840 align:center
ผู้จัดการเสี่ยวชุนกับเถ้าแก่เซี่ยอนุมัติแล้ว

00:39:15.840 --> 00:39:17.000 align:center
พวกคุณลองดูกันก่อนนะคะ

00:39:23.880 --> 00:39:26.200 align:center
คุณยายไฉ่อวิ๋น อ่านไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรนะคะ

00:39:26.280 --> 00:39:27.600 align:center
เดี๋ยวหนูอธิบายให้ฟังให้ละเอียด

00:39:27.680 --> 00:39:29.520 align:center
ที่จริงง่ายมากๆ เลยค่ะ

00:39:29.600 --> 00:39:32.840 align:center
ก็แค่คำแนะนำเบื้องต้นของพนักงาน

00:39:32.920 --> 00:39:34.880 align:center
การประเมิน เงินเดือน

00:39:34.960 --> 00:39:36.920 align:center
พักร้อน ประกัน

00:39:37.000 --> 00:39:39.520 align:center
ส่วนการลาออก ทำระเบียบไว้บางส่วน

00:39:39.600 --> 00:39:40.680 align:center
ทุกคนจำเป็นต้องปฏิบัติตาม

00:39:41.480 --> 00:39:43.400 align:center
มีรางวัลเข้างานยอดเยี่ยมด้วยเหรอ

00:39:43.480 --> 00:39:45.600 align:center
รางวัลเข้างานคืออะไรเหรอ

00:39:45.680 --> 00:39:47.040 align:center
รางวัลเข้างานยอดเยี่ยม

00:39:47.120 --> 00:39:48.320 align:center
พูดง่ายๆ ก็คือ

00:39:48.400 --> 00:39:51.720 align:center
ถ้าไม่มาสาย ไม่กลับเร็ว ก็จะได้เงินเพิ่ม

00:39:52.360 --> 00:39:55.720 align:center
ยายคะ รางวัลเข้างานสองร้อยหยวนเลยนะ

00:39:55.800 --> 00:39:57.800 align:center
สองร้อยเลยเหรอ

00:39:58.760 --> 00:40:01.000 align:center
แล้วถ้าบ้านมีเรื่องด่วนล่ะ

00:40:01.520 --> 00:40:02.960 align:center
ในนี่เขียนไว้แล้วค่ะ

00:40:03.040 --> 00:40:05.520 align:center
มีวันลาให้ได้สามวันต่อเดือน

00:40:05.600 --> 00:40:08.320 align:center
ถ้าไม่เกินสามครั้งก็ยังได้รางวัลค่ะ

00:40:08.400 --> 00:40:10.880 align:center
ถ้าเกินสามครั้งก็ไม่ได้รางวัล

00:40:10.960 --> 00:40:13.920 align:center
ทั้งยังหักเงินเดือนจากวันที่ลาด้วย

00:40:14.000 --> 00:40:16.600 align:center
ถ้าคุณยายอยากได้รางวัล

00:40:16.680 --> 00:40:18.360 align:center
จะลางานแบบเมื่อก่อนไม่ได้

00:40:20.560 --> 00:40:21.760 align:center
นี่พี่

00:40:21.840 --> 00:40:23.800 align:center
รางวัลตั้งสองร้อยเลยนะ

00:40:23.880 --> 00:40:26.560 align:center
แถมยังไปมาเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว

00:40:27.120 --> 00:40:29.480 align:center
เพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนตั้งสองร้อย

00:40:29.560 --> 00:40:30.600 align:center
ใช่ไง

00:40:32.840 --> 00:40:34.960 align:center
ถ้าเกิดที่บ้านตากข้าวโพดไว้

00:40:35.040 --> 00:40:36.960 align:center
แล้วจู่ๆ ฝนตก

00:40:37.040 --> 00:40:38.040 align:center
จะทำยังไงล่ะ

00:40:38.640 --> 00:40:41.320 align:center
ยังไงทุกเดือนก็หยุดได้สามครั้งอยู่แล้ว

00:40:41.400 --> 00:40:43.640 align:center
พวกเราก็อย่าลาพร้อมกันสิ

00:40:44.240 --> 00:40:45.080 align:center
จริงด้วย

00:40:50.760 --> 00:40:54.360 align:center
ตอนนี้ฉันส่งคู่มือนี้ให้เย่เซินให้เขาออกแบบหน่อย

00:40:54.440 --> 00:40:57.600 align:center
จากนั้นเราค่อยหาร้านทำเป็นฉบับที่สมบูรณ์

00:40:57.680 --> 00:40:59.720 align:center
หลังจากนั้นก็ให้พนักงานของเราทุกคน

00:40:59.800 --> 00:41:01.360 align:center
ทำตามคู่มือนี้อย่างเคร่งครัด

00:41:01.440 --> 00:41:02.480 align:center
- ดีไหม
- ดีค่ะ

00:41:02.560 --> 00:41:04.120 align:center
ต้องพูดกับพวกเขาให้ชัดเจนนะ

00:41:04.200 --> 00:41:06.040 align:center
ว่าผู้จัดสวี่ที่มาจากปักกิ่งเป็นคนทำ

00:41:06.840 --> 00:41:08.200 align:center
ใช่ ให้ฉันเป็นคนไม่ดีเอง

00:41:08.280 --> 00:41:10.680 align:center
ยังไงฉันก็อยู่ในชุมชนของพวกคุณไม่นาน

00:41:10.760 --> 00:41:12.040 align:center
อีกเดี๋ยวก็ไปแล้ว

00:41:14.960 --> 00:41:15.800 align:center
สวี่หงโต้ว

00:41:17.840 --> 00:41:19.280 align:center
ผมใกล้จะหลงรักคุณแล้ว

00:41:20.120 --> 00:41:21.720 align:center
บ้าหรือเปล่าคุณ

00:41:26.760 --> 00:41:28.120 align:center
เด็กดีๆ

00:41:28.880 --> 00:41:30.440 align:center
ไม่ร้องนะๆ

00:41:30.520 --> 00:41:31.640 align:center
- เป็นเด็กดีนะ
- ฉันไปดูก่อนนะ

00:41:32.960 --> 00:41:34.200 align:center
เมื่อกี้อะไรอะ

00:41:34.280 --> 00:41:35.120 align:center
พี่ทำอะไร

00:41:35.200 --> 00:41:36.160 align:center
ไม่ร้องๆ ไม่ร้องนะ

00:41:36.840 --> 00:41:39.600 align:center
โอ๋ๆ ไม่รู้ทำไม

00:41:39.680 --> 00:41:40.880 align:center
ร้องตลอดเลยค่ะ

00:41:42.040 --> 00:41:44.360 align:center
ผ้าอ้อมเขาก็ไม่ได้เปียกนะ

00:41:44.440 --> 00:41:47.200 align:center
- หิวหรือเปล่าคะ
- ไม่น่าจะอย่างนั้นนะคะ ฉันให้นมเขาแล้ว

00:41:47.880 --> 00:41:49.600 align:center
แม่ฉันไปซื้อของกับยาย

00:41:49.680 --> 00:41:50.680 align:center
ฉันก็เลี้ยงไม่เก่งด้วย

00:41:52.200 --> 00:41:53.360 align:center
คุณยายไฉ่อวิ๋นคะ

00:41:54.960 --> 00:41:56.080 align:center
มาตรงนี้แป๊บนึงได้ไหมคะ

00:41:58.080 --> 00:41:58.960 align:center
ร้องไห้เหรอ

00:41:59.040 --> 00:42:00.480 align:center
ขอฉันดูหน่อย

00:42:00.560 --> 00:42:01.720 align:center
ไม่รู้ว่าเป็นอะไรค่ะ

00:42:01.800 --> 00:42:03.280 align:center
เป็นอะไรจ๊ะ

00:42:06.000 --> 00:42:07.520 align:center
ร้องแล้วๆ

00:42:08.760 --> 00:42:09.600 align:center
นั่งตรงนี้ค่ะ

00:42:11.880 --> 00:42:13.160 align:center
ไม่ร้องนะ

00:42:13.680 --> 00:42:14.720 align:center
เพราะง่วงน่ะ

00:42:15.760 --> 00:42:17.280 align:center
คุณยายเลี้ยงเก่งจริงๆ ค่ะ

00:42:21.560 --> 00:42:22.680 align:center
พี่

00:42:23.560 --> 00:42:25.840 align:center
ระยะเวลาเช่าของหงโต้ว

00:42:25.920 --> 00:42:27.200 align:center
เหลือไม่ถึงสองเดือนแล้วนะ

00:42:28.280 --> 00:42:29.240 align:center
ทำไมเหรอ

00:42:30.560 --> 00:42:32.000 align:center
“ทำไมเหรอ”

00:42:32.640 --> 00:42:34.320 align:center
ฉันแค่อยากจะเตือนพี่

00:42:35.080 --> 00:42:38.320 align:center
พี่อย่าไปรักเธอจริงๆ นะ เดี๋ยวเธอก็จะไปแล้ว

00:42:40.440 --> 00:42:41.720 align:center
ทำไรเนี่ย

00:42:41.800 --> 00:42:44.120 align:center
พี่อย่าทำเป็นเล่นสิ ฉันจริงจังนะ

00:42:44.960 --> 00:42:47.800 align:center
ฉันก็เห็นเสี่ยวหวงทุกวัน
ไม่เห็นเธอเตือนฉันบ้างเลย