WEBVTT

00:01:30.880 --> 00:01:32.080 align:center
พี่คะ ฝนตกแล้ว

00:01:32.160 --> 00:01:34.480 align:center
ทำไมจู่ๆ ก็ตกลงมาได้เนี่ย

00:01:34.560 --> 00:01:36.320 align:center
คุณยาย รีบเก็บของเร็วค่ะ

00:01:36.960 --> 00:01:38.440 align:center
ฝนตกแล้ว

00:01:38.520 --> 00:01:41.040 align:center
- อาเหยา ฉันต้องกลับไปบ้าน
- ว่าไงนะ

00:01:41.120 --> 00:01:42.880 align:center
ฉันตากถั่วไว้ที่ลานบ้าน

00:01:42.960 --> 00:01:44.000 align:center
อย่าเพิ่งไป เก็บของก่อน

00:01:44.080 --> 00:01:45.800 align:center
กลับบ้านไปเก็บผ้าก่อนนะ

00:01:45.880 --> 00:01:47.600 align:center
ยายครับ ยาย

00:01:47.680 --> 00:01:49.520 align:center
ร่มครับ ระวังเปียกนะ

00:01:50.040 --> 00:01:50.920 align:center
เดินดีๆ นะครับ

00:01:56.640 --> 00:01:57.880 align:center
พี่เหยา ฉันเคยบอกแล้วไง

00:01:57.960 --> 00:01:59.200 align:center
ให้ทำหลังคาก็ไม่ฟัง

00:01:59.800 --> 00:02:01.280 align:center
เดี๋ยวมันบังแสงน่ะสิ

00:02:02.000 --> 00:02:03.040 align:center
เร็วๆ

00:02:03.120 --> 00:02:04.280 align:center
ระวังนะ ระวังด้วย

00:02:54.640 --> 00:02:55.840 align:center
ท่านหม่า

00:02:55.920 --> 00:02:57.640 align:center
ผมนึกอะไรขึ้นได้ นึกได้แล้ว

00:03:11.960 --> 00:03:13.400 align:center
ช้าหรือเร็ว

00:03:15.880 --> 00:03:17.320 align:center
ผมว่าเร็วก็ดีนะ

00:03:17.400 --> 00:03:19.680 align:center
คิดเหมือนกันเลยครับ

00:05:04.800 --> 00:05:06.320 align:center
พอถึงช่วงเวลาสำคัญทีไร

00:05:08.280 --> 00:05:09.680 align:center
พวกผู้ชายเนี่ยนะ

00:05:35.520 --> 00:05:36.920 align:center
เธอเหนื่อยแล้วนั่น

00:05:37.800 --> 00:05:38.840 align:center
เอาไป

00:06:27.680 --> 00:06:28.960 align:center
สวัสดี ปิงเนี่ยน

00:06:30.120 --> 00:06:31.320 align:center
ฉันยอมแล้ว

00:06:32.280 --> 00:06:34.000 align:center
ผมยอมเป็นแฟนทางอินเทอร์เน็ต

00:06:34.080 --> 00:06:37.280 align:center
ของคุณตลอดไป

00:06:37.800 --> 00:06:38.680 align:center
(ปิงเนี่ยน (เด็กที่มาสารภาพรัก))

00:06:45.800 --> 00:06:48.160 align:center
พูดบ้าอะไรเนี่ย นายเป็นใคร

00:06:52.120 --> 00:06:53.960 align:center
ปิงเนี่ยน สวัสดี

00:06:54.480 --> 00:06:56.120 align:center
ผมชื่อ หูโหย่วยวี่

00:06:56.680 --> 00:06:59.480 align:center
เราแอด WeChat กันที่ผับไงครับ

00:06:59.560 --> 00:07:01.600 align:center
คุณบอกว่าผมร้องเพลงเพราะ

00:07:01.680 --> 00:07:02.960 align:center
ชอบผมมาก

00:07:07.000 --> 00:07:09.600 align:center
ขอโทษนะ วันนั้นฉันดื่มหนักไปหน่อย
ลบเพื่อนเหอะ

00:07:14.200 --> 00:07:16.120 align:center
(ไม่ลองคิดดูหน่อยเหรอครับ)

00:07:16.200 --> 00:07:17.360 align:center
(คุณไม่ใช่เพื่อนของผู้ใช้รายนี้)

00:07:33.000 --> 00:07:36.600 align:center
(เซี่ยจือเหยา:: พรุ่งนี้เที่ยงคุณว่างไหม)

00:07:36.680 --> 00:07:40.800 align:center
(ย่าชวนมาทานอาหารที่บ้าน)

00:07:40.880 --> 00:07:44.600 align:center
(คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม)

00:07:45.680 --> 00:07:50.040 align:center
(ได้ทั้งนั้นค่ะ ตามใจคุณย่า)

00:07:50.120 --> 00:07:56.760 align:center
(โอเคครับ ถ้างั้นไม่รบกวนคุณแล้ว ฝันดีนะ)

00:08:38.200 --> 00:08:39.200 align:center
สวี่หงโต้ว

00:08:40.400 --> 00:08:42.799 align:center
ไปตลาดเช้ากัน

00:08:47.800 --> 00:08:48.800 align:center
ว่าจะซื้อเชอร์รี่สักหน่อย

00:08:50.440 --> 00:08:52.120 align:center
- สวัสดีค่ะ
- สวัสดีครับ

00:08:52.200 --> 00:08:54.200 align:center
เชอร์รี่หวานนะ ลองชิมดู

00:09:02.680 --> 00:09:03.520 align:center
เอ้า ชิมดู

00:09:04.040 --> 00:09:05.120 align:center
ไม่เอา

00:09:06.120 --> 00:09:07.600 align:center
เสื้อผมสะอาดนะ เพิ่งซักเสร็จใหม่ๆ

00:09:07.680 --> 00:09:08.960 align:center
ชิมดูสิคุณ

00:09:09.040 --> 00:09:10.720 align:center
คุณอยากซื้อก็ซื้อเลย

00:09:10.800 --> 00:09:12.720 align:center
ยังไม่ตื่นเหรอคุณ

00:09:12.800 --> 00:09:14.360 align:center
- ซื้อเลยค่ะ
- เอาหนึ่งโลครับ

00:09:14.960 --> 00:09:16.640 align:center
- ได้เลย
- ตื่นหน่อยน่า

00:09:18.880 --> 00:09:20.240 align:center
หนึ่งโลนะครับ ครึ่งโลกี่หยวนครับ

00:09:20.320 --> 00:09:21.360 align:center
แปดหยวน

00:09:21.440 --> 00:09:22.920 align:center
- งั้นขอ 15 หยวนครับ
- ได้เลย

00:09:23.000 --> 00:09:24.560 align:center
- เอาเลย
- ไว้มาใหม่นะ

00:09:24.640 --> 00:09:25.720 align:center
คุณอยากซื้ออะไรอีกไหม

00:09:27.040 --> 00:09:28.760 align:center
ที่ปักกิ่งส่วนใหญ่เขาทานผักอะไรกันเหรอ

00:09:28.840 --> 00:09:29.720 align:center
ผมจะได้ซื้อไปสักหน่อย

00:09:30.240 --> 00:09:32.520 align:center
- บล็อคโคลี่ขายยังไงครับ
- สองหยวน

00:09:32.600 --> 00:09:34.280 align:center
สองหยวนครึ่งโลใช่ไหมครับ ขอดูก่อนนะครับ

00:09:36.640 --> 00:09:37.800 align:center
แครอทอันนี้ดูดีนะคุณ

00:09:37.880 --> 00:09:40.000 align:center
ผมว่าจะซื้อให้เจ้าน่ารักสักหน่อย

00:09:40.080 --> 00:09:42.120 align:center
- ขายยังไงครับ
- โลละหกหยวน

00:09:42.200 --> 00:09:43.520 align:center
- เอาครึ่งโลครับ
- เดี๋ยวฉันหยิบให้

00:09:43.600 --> 00:09:45.080 align:center
ไม่ต้องครับ ใส่ในนี้ได้เลย

00:09:45.160 --> 00:09:46.120 align:center
ได้

00:09:48.560 --> 00:09:52.160 align:center
(เส้นหมี่หม้อดินยูนนาน)

00:09:52.240 --> 00:09:53.360 align:center
ทำไมคุณดูง่วงจัง

00:09:53.440 --> 00:09:55.440 align:center
แล้วคุณตื่นไปทำงานยังไงเนี่ย

00:09:56.600 --> 00:09:58.480 align:center
ก็วันนี้ไม่ทำงานนี่คะ

00:10:00.600 --> 00:10:02.960 align:center
คุณปลุกฉันให้ไปตลาดตั้งแต่เช้า

00:10:03.520 --> 00:10:06.040 align:center
ไม่ได้ทรมานคนอื่นแล้วคุณจะตายไหมเนี่ย

00:10:06.640 --> 00:10:08.120 align:center
ไปถามย่าผมสิ

00:10:08.200 --> 00:10:09.440 align:center
ย่าอยากชวนคุณไปกินข้าวที่บ้าน

00:10:09.520 --> 00:10:10.760 align:center
แต่ไม่รู้คุณชอบอะไร

00:10:10.840 --> 00:10:12.080 align:center
เลยให้ผมลากคุณมาด้วยนี่แหละ

00:10:12.800 --> 00:10:14.960 align:center
ฉันบอกแล้วไงว่าอะไรก็ได้

00:10:15.040 --> 00:10:16.680 align:center
หมูน่ะสิที่กินอะไรก็ได้

00:10:18.800 --> 00:10:20.320 align:center
คุณอยากทรมานฉันมากกว่า

00:10:20.400 --> 00:10:21.760 align:center
นี่ ฟังนะ

00:10:21.840 --> 00:10:24.760 align:center
บะหมี่ข้าวเนื้อสดเจ้านี้
เป็นอาหารท้องถิ่นที่ดังมาก

00:10:24.840 --> 00:10:27.720 align:center
คุณมาแปดโมงครึ่งก็หากินไม่ได้แล้ว

00:10:30.360 --> 00:10:32.600 align:center
- อาเหยา บะหมี่ข้าวเสร็จแล้ว
- เดี๋ยวไป

00:10:33.400 --> 00:10:34.600 align:center
คุณมาทานเป็นครั้งแรก

00:10:34.680 --> 00:10:36.200 align:center
ผมสั่งเมนูพิเศษให้คุณเลยนะ

00:10:43.720 --> 00:10:44.920 align:center
นี่ของคุณ

00:10:47.560 --> 00:10:48.880 align:center
ตะเกียบ

00:10:54.600 --> 00:10:58.160 align:center
- พี่คะ บะหมี่ได้แล้วค่ะ
- รู้แล้ว

00:11:19.520 --> 00:11:20.400 align:center
สั่งกลับบ้านได้ไหม

00:11:21.320 --> 00:11:23.440 align:center
ฉันอยากเอาไปฝากต้าม่ายกับ น่าน่านะ

00:11:24.040 --> 00:11:25.120 align:center
ไม่ได้

00:11:25.200 --> 00:11:27.480 align:center
พวกคุณนี่นะ ชอบสั่งห่อกลับกันจริงๆ เลย

00:11:28.200 --> 00:11:29.520 align:center
ทานที่นี่น่ะ ถือเป็นพื้นฐาน

00:11:29.600 --> 00:11:31.640 align:center
ของการให้เกียรติบะหมี่ข้าวนะ

00:11:47.320 --> 00:11:48.680 align:center
ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณหน่อย

00:11:52.800 --> 00:11:55.760 align:center
ฉันรู้อยู่แล้วว่าไม่มีข้าวเช้าฟรีหรอก

00:11:55.840 --> 00:11:56.760 align:center
พูดมาเถอะ

00:11:58.720 --> 00:11:59.840 align:center
คือว่า

00:12:00.640 --> 00:12:03.320 align:center
ผมว่าเราสองคนถูกชะตากันนะ

00:12:04.600 --> 00:12:06.040 align:center
ตลอดเวลาที่รู้จักคุณ

00:12:06.120 --> 00:12:09.520 align:center
ผมว่าคุณเป็นคนจิตใจดีนะ

00:12:09.600 --> 00:12:10.880 align:center
- นี่คุณ
- ที่สำคัญคือ

00:12:10.960 --> 00:12:12.880 align:center
ย่าผมก็ชอบคุณมากๆ

00:12:14.960 --> 00:12:17.480 align:center
- เดี๋ยวนะ
- ยังพูดไม่จบเลยคุณ

00:12:17.560 --> 00:12:18.840 align:center
ฉันขอพูดก่อนได้ไหมคะ

00:12:21.120 --> 00:12:22.600 align:center
เราสองคนรู้จักกันไม่นาน

00:12:23.240 --> 00:12:25.720 align:center
ฉันไม่รู้จักคุณ

00:12:26.600 --> 00:12:28.880 align:center
ฉันพักที่นี่ไม่นานหรอกนะคะ

00:12:28.960 --> 00:12:32.240 align:center
แล้วก็ไม่ใช่พวกมีอะไรก็กินอันนั้น

00:12:33.520 --> 00:12:35.360 align:center
ฉันจริงจังกับความรู้สึกนะคะ

00:12:36.240 --> 00:12:38.520 align:center
ไม่ชอบรักทางอินเตอร์เน็ต
รวมถึงรักระยะไกลด้วย

00:12:39.120 --> 00:12:40.960 align:center
เอ่อ แต่ว่านะ

00:12:41.040 --> 00:12:43.240 align:center
คุณน่ะเก่งมาก แถมเป็นคนดีด้วย

00:12:47.680 --> 00:12:48.920 align:center
ฉันพูดจบแล้วค่ะ

00:12:49.000 --> 00:12:49.960 align:center
คุณพูดต่อได้

00:12:50.040 --> 00:12:53.440 align:center
แต่ถ้าคุณไม่พูดต่อ ก็จะดีมากๆ เลยค่ะ

00:12:53.520 --> 00:12:55.280 align:center
ฉันเก่งเรื่องปฏิเสธคนนะ

00:13:08.040 --> 00:13:10.120 align:center
แค่ผมเอ่ยปากพูด คุณก็ดูออกขนาดนั้นเหรอ

00:13:11.720 --> 00:13:13.960 align:center
หลักๆ ก็เพราะอาการบางอย่างของคุณนะ

00:13:14.040 --> 00:13:15.760 align:center
เหมือนสุนัขเจอก้อนซาลาเปา

00:13:15.840 --> 00:13:17.320 align:center
จะไม่ให้ฉันคิดไปทางนั้นได้ยังไงละ

00:13:17.400 --> 00:13:18.760 align:center
ผมเป็นงั้นที่ไหนละ

00:13:20.040 --> 00:13:21.040 align:center
แต่ว่า

00:13:21.120 --> 00:13:22.360 align:center
เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดนะ

00:13:23.120 --> 00:13:24.560 align:center
กลับไปเรื่องเดิมดีกว่า

00:13:24.640 --> 00:13:26.960 align:center
คุณช่วยผมได้ไหม

00:13:27.040 --> 00:13:28.160 align:center
ข้อเสนอคุณบอกมาเลย

00:13:29.440 --> 00:13:30.760 align:center
ทำไมต้องเป็นฉันละ

00:13:30.840 --> 00:13:32.040 align:center
ฉันทำอะไรไม่ได้หรอกนะ

00:13:32.120 --> 00:13:33.080 align:center
เพราะว่า

00:13:33.880 --> 00:13:34.920 align:center
พนักงานของเรา

00:13:35.000 --> 00:13:38.640 align:center
ในหมู่บ้าน ก็มีแค่ป้าๆ อาๆ ลุงๆ

00:13:38.720 --> 00:13:40.640 align:center
ไม่มีความรู้เยอะหรอก

00:13:40.720 --> 00:13:42.040 align:center
แล้วก็ไม่มีจิตบริการ

00:13:43.200 --> 00:13:44.560 align:center
ก่อนหน้านี้ก็เคยหาคนมาสอนให้

00:13:44.640 --> 00:13:46.000 align:center
แต่แค่พื้นฐาน ยังไม่พอหรอก

00:13:46.080 --> 00:13:48.480 align:center
ของแบบนี้มันต้องปรับตามสถานการณ์

00:13:50.560 --> 00:13:54.160 align:center
ผมไม่ได้ให้คุณมาเป็นเด็กเสิร์ฟหรอกนะ
เปลืองทรัพยากรคนแย่

00:13:54.240 --> 00:13:56.840 align:center
ให้คุณมาช่วยสอดส่องดูแล

00:13:56.920 --> 00:13:58.440 align:center
แก้ไขปัญหา

00:13:58.520 --> 00:14:00.000 align:center
ช่วยแนะนำอะไรดีๆ

00:14:00.080 --> 00:14:02.080 align:center
คุณทำแบบสอบถามก็ได้

00:14:02.160 --> 00:14:04.920 align:center
ทำไปแล้วครับ ลูกค้าหวังให้มีจิตบริการมากกว่านี้

00:14:05.000 --> 00:14:06.480 align:center
ก็เพิ่มเข้าไปสิคะ

00:14:06.560 --> 00:14:07.480 align:center
คุณก็รู้

00:14:07.560 --> 00:14:09.240 align:center
ครั้งก่อนที่คุณวิ่งตาม

00:14:09.320 --> 00:14:10.800 align:center
ลูกค้าที่เบี้ยวเงินจนผมหลุดลุ่ย

00:14:10.880 --> 00:14:12.880 align:center
แต่คุณก็ยังมียิ้มบนใบหน้า

00:14:12.960 --> 00:14:15.040 align:center
ยังไว้หน้าเขาด้วย เพราะอะไรล่ะ

00:14:16.520 --> 00:14:18.080 align:center
ก็ทำงานบริการ

00:14:18.160 --> 00:14:19.840 align:center
การทำอะไรดีๆ

00:14:19.920 --> 00:14:20.760 align:center
จะทำให้ประสบความสำเร็จค่ะ

00:14:20.840 --> 00:14:23.320 align:center
ใช่ไหมล่ะ นี่และจิตบริการ

00:14:23.400 --> 00:14:25.240 align:center
คุณทำงานโรงแรมมาเป็นสิบปี

00:14:25.320 --> 00:14:27.160 align:center
คุณน่ะเต็มไปด้วย

00:14:27.240 --> 00:14:28.280 align:center
ประสบการณ์

00:14:29.320 --> 00:14:30.960 align:center
แต่ฉันไม่รู้วิธีเทรนคนนี่

00:14:31.040 --> 00:14:32.240 align:center
นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องทำ

00:14:32.320 --> 00:14:33.800 align:center
คุณแค่หาปัญหาให้เจอ

00:14:35.920 --> 00:14:37.160 align:center
มีอาหารให้ฟรีด้วยนะ

00:14:38.240 --> 00:14:40.000 align:center
แถวนี้ร้านอาหารเยอะแยะ

00:14:40.080 --> 00:14:41.760 align:center
อย่างวันนี้ ร้านบะหมี่ตรงนั้น

00:14:41.840 --> 00:14:43.240 align:center
คนข้างนอกไม่รู้จักหรอกนะ

00:14:43.320 --> 00:14:44.920 align:center
ผมรับรอง ช่วงที่คุณอยู่กับเรา

00:14:45.000 --> 00:14:46.440 align:center
ทั้งกินดี ทั้งสนุกแน่นอน คุณคิดว่าไง

00:14:51.080 --> 00:14:54.400 align:center
งานอาสาสมัคร จะทั้งกินดีทั้งสนุกได้ยังไง

00:14:55.000 --> 00:14:57.040 align:center
งานเนี่ยนะจะสนุก

00:14:57.120 --> 00:14:59.880 align:center
เกือบเสียรู้คุณแล้วเชียว ไม่ทำค่ะ

00:15:00.560 --> 00:15:01.720 align:center
สวี่หงโต้ว

00:15:02.600 --> 00:15:04.000 align:center
คิดดูสักหน่อยนะ

00:15:04.080 --> 00:15:05.920 align:center
คุณอยากได้อะไรว่ามาเลย ถ้าให้ได้ผมให้

00:15:11.080 --> 00:15:12.440 align:center
คิดดูหน่อยน่าคุณ

00:15:13.160 --> 00:15:14.600 align:center
ไม่รบกวนเวลาคุณเยอะหรอก

00:15:15.520 --> 00:15:17.640 align:center
คุณมีเงื่อนไขอะไรบอกผมมาได้
ผมจะพยายามให้ตามที่คุณขอ

00:15:21.520 --> 00:15:23.040 align:center
ลังเลแล้วใช่ไหม

00:15:45.600 --> 00:15:48.200 align:center
ตอนอาเหยายังเด็กนะ

00:15:49.000 --> 00:15:52.200 align:center
ฉันก็ตีเขา ตีได้ทีหนึ่งเขาก็วิ่งแล้ว

00:15:52.280 --> 00:15:54.160 align:center
ฉันถือไม้ฟืนในมือ

00:15:54.240 --> 00:15:57.800 align:center
ตามเขาทั่วหมู่บ้าน แต่หาไม่เจอ

00:16:00.040 --> 00:16:01.440 align:center
เขาเคยโดนตีด้วย

00:16:01.520 --> 00:16:03.240 align:center
ใช่สิ

00:16:03.760 --> 00:16:05.240 align:center
ตัวแสบเลยละ

00:16:06.000 --> 00:16:08.400 align:center
ยังมีเพื่อนของเขาอีก

00:16:08.480 --> 00:16:11.680 align:center
กว้านจวินกับเซี่ยเฉียง

00:16:13.760 --> 00:16:15.320 align:center
ชอบก่อเรื่องนัก

00:16:15.400 --> 00:16:17.760 align:center
วันนี้ไปขโมยไข่ไก่บ้านคนอื่น

00:16:17.840 --> 00:16:21.240 align:center
อีกวันก็ไปเผาต้นถั่วหน้าบ้านคนอื่น

00:16:21.320 --> 00:16:24.920 align:center
พอผ่านไปอีกวัน ก็ไปตีกับเพื่อนที่โรงเรียน

00:16:25.000 --> 00:16:28.120 align:center
มีแต่เรื่องไม่เว้นวัน

00:16:29.360 --> 00:16:32.040 align:center
ที่บ้านของฉันคนแก่เขาชอบพูดกันว่า

00:16:32.120 --> 00:16:34.280 align:center
เด็กอายุเจ็ดแปดขวบน่ารำคาญมาก

00:16:35.240 --> 00:16:36.480 align:center
ถูกต้อง

00:16:37.080 --> 00:16:38.640 align:center
แต่ตอนนี้เขาดีขึ้นแล้วละ

00:16:39.440 --> 00:16:40.720 align:center
รู้เรื่องขึ้น

00:16:43.360 --> 00:16:45.680 align:center
กลายเป็นหัวหน้าคน

00:16:45.760 --> 00:16:48.640 align:center
แต่เป็นหัวหน้าคนง่ายซะที่ไหน

00:16:48.720 --> 00:16:52.440 align:center
ดูเขาสิ หลายปีมานี้ หาเงินไม่ได้เลย

00:16:52.520 --> 00:16:55.560 align:center
พอได้เงินมาก็ต้องเอาไปลงทุนต่อ

00:16:55.640 --> 00:16:59.360 align:center
ยังมีเงินกู้อีก เห็นว่าเอาไปซื้อ

00:16:59.440 --> 00:17:00.640 align:center
เครื่องมือเครื่องจักรอะไรของเขา

00:17:01.200 --> 00:17:02.400 align:center
อันนั้นฉันไม่เข้าใจหรอก

00:17:08.839 --> 00:17:12.520 align:center
พวกเราไม่ใช่ครอบครัวที่รํ่ารวย

00:17:13.119 --> 00:17:17.040 align:center
พ่อกับแม่เลี้ยงของเขา

00:17:17.119 --> 00:17:18.599 align:center
ขายดอกไม้ที่คุนหมิง ได้เงินไม่เยอะ

00:17:19.400 --> 00:17:21.280 align:center
คนแก่อย่างฉัน

00:17:21.359 --> 00:17:24.280 align:center
ไม่สร้างปัญหาให้เขาถือว่าดีแล้ว

00:17:24.359 --> 00:17:27.040 align:center
เด็กน่ะเปลี่ยนแปลงยาก

00:17:27.920 --> 00:17:29.240 align:center
มองเขาแล้วกระวนกระวายใจ

00:17:29.800 --> 00:17:31.320 align:center
แต่ช่วยอะไรไม่ได้

00:17:32.480 --> 00:17:36.880 align:center
ได้แต่นอนคิดไม่ตกอยู่ทุกคืน

00:17:37.400 --> 00:17:38.320 align:center
ย่าคะ

00:17:39.000 --> 00:17:40.600 align:center
ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ

00:17:40.680 --> 00:17:43.240 align:center
ทำธุรกิจก็ต้องมีการลงทุนทั้งนั้นค่ะ

00:17:43.320 --> 00:17:46.560 align:center
คุณเหยาออกจะโดดเด่นและเก่งขนาดนี้

00:17:47.160 --> 00:17:48.320 align:center
ต้องไม่มีปัญหาแน่ๆ

00:17:49.880 --> 00:17:53.360 align:center
ฉันกังวลที่ช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย

00:17:53.440 --> 00:17:55.640 align:center
ดูสิ กิจการเขาตั้งใหญ่

00:17:56.240 --> 00:17:58.360 align:center
เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ

00:17:59.280 --> 00:18:00.320 align:center
ลูกจ้างส่วนใหญ่

00:18:00.920 --> 00:18:03.320 align:center
ก็เห็นเขาโตขึ้นมาทั้งนั้น

00:18:03.400 --> 00:18:06.520 align:center
เขาจะบ่นอะไรก็ยาก

00:18:10.200 --> 00:18:11.400 align:center
วางใจเถอะค่ะ

00:18:14.440 --> 00:18:15.720 align:center
แต่ว่ากันตามตรง

00:18:17.320 --> 00:18:18.960 align:center
เป็นความผิดฉันเอง

00:18:20.120 --> 00:18:21.920 align:center
อายุก็เยอะ

00:18:22.000 --> 00:18:23.920 align:center
ต้องมีคนดูแล

00:18:24.000 --> 00:18:28.360 align:center
ฉันก็ไม่ยอมไปอยู่คุนหนิง

00:18:28.440 --> 00:18:32.680 align:center
ถ้าฉันดูแลตัวเองได้

00:18:32.760 --> 00:18:37.360 align:center
อาเหยาคงยังทำงานอยู่ที่ปักกิ่งแล้ว

00:18:39.520 --> 00:18:42.000 align:center
- ความผิดฉันแท้ๆ เลย
- ย่าคะ ไม่เป็นไรนะคะ

00:18:42.080 --> 00:18:46.480 align:center
ฉันแก่แล้วยังไม่มีประโยชน์อีก

00:18:46.560 --> 00:18:47.400 align:center
หนูว่าไม่ใช่หรอกค่ะ

00:18:48.840 --> 00:18:50.240 align:center
แกะกระเทียมเสร็จรึยังครับ

00:18:52.120 --> 00:18:54.320 align:center
- จับมือกันคุยอะไรกันนะ
- เธอ…

00:18:56.080 --> 00:18:58.640 align:center
เปล่าหรอก กับข้าวทำเสร็จแล้วเหรอ

00:18:59.640 --> 00:19:01.600 align:center
ย่าครับ ย่าชวนเธอมากินข้าวที่บ้าน

00:19:01.680 --> 00:19:04.360 align:center
ตอนเช้าผมไปซื้อของ
ตอนนี้ผมยังต้องทำกับข้าวอีก แล้วก็มาเร่งผม

00:19:05.120 --> 00:19:06.400 align:center
- เอาไป
- ครับ

00:19:07.280 --> 00:19:09.880 align:center
- เถ้าแก่เซี่ยอยู่บ้านไหมคะ
- อยู่

00:19:09.960 --> 00:19:11.200 align:center
คุณย่า

00:19:11.280 --> 00:19:12.400 align:center
เสี่ยวหวงมาแล้วเหรอ

00:19:13.240 --> 00:19:14.800 align:center
มีแขกเหรอคะ

00:19:15.840 --> 00:19:17.840 align:center
นี่ สวี่หงโต้ว เธอเป็นแขกที่บ้านพักนะ

00:19:17.920 --> 00:19:20.480 align:center
นี่หวงซินซิน เธอเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน
ซินซิน ที่มาจากคำว่าเจริญรุ่งเรือง

00:19:20.560 --> 00:19:21.800 align:center
เป็นนักศึกษาจบใหม่นะ

00:19:21.880 --> 00:19:23.120 align:center
- สวัสดีค่ะ
- สวัสดีค่ะ

00:19:23.200 --> 00:19:25.520 align:center
ที่นี่ยินดีต้อนรับนะคะ
เรียกฉันว่าเสี่ยวหวงหรือซินซินก็ได้

00:19:26.120 --> 00:19:27.480 align:center
- ซินซิน โอเค
- ค่ะ

00:19:28.440 --> 00:19:30.760 align:center
ยังแจกไม่หมดอีกเหรอ
ฉันบอกให้เซี่ยเซี่ยช่วยเธอด้วย

00:19:30.840 --> 00:19:33.480 align:center
เมื่อวานแจกรอบนึงแล้วค่ะ
ลูกบ้านบางคนไม่อยู่บ้าน

00:19:33.560 --> 00:19:35.240 align:center
ฉันกับเซี่ยเซี่ยเลยมาแจกเพิ่มวันนี้

00:19:35.320 --> 00:19:36.640 align:center
แต่ตอนนี้ให้เขากลับไปก่อนแล้วค่ะ

00:19:37.360 --> 00:19:39.080 align:center
เธอมาได้เวลาพอดี
เพิ่งทำกับข้าวเสร็จ มากินด้วยกันสิ

00:19:39.160 --> 00:19:40.680 align:center
ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกินมาแล้ว

00:19:40.760 --> 00:19:42.000 align:center
ฉันแค่จะมาคุยธุระกับคุณ

00:19:42.520 --> 00:19:43.480 align:center
พี่ดูแลแขกก่อนก็ได้

00:19:43.560 --> 00:19:45.240 align:center
คนกันเองทั้งนั้น

00:19:45.320 --> 00:19:47.360 align:center
ย่าครับ ชงชาให้เขาหน่อยครับ

00:19:47.440 --> 00:19:48.320 align:center
ไม่ต้องค่ะ ฉันทำเองดีกว่า

00:19:48.400 --> 00:19:49.880 align:center
ย่าคะ เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ

00:19:49.960 --> 00:19:51.920 align:center
หงโต้ว มาช่วยผมยกจานหน่อยครับ

00:20:00.240 --> 00:20:01.840 align:center
โรงงิ้วเก่าในหมู่บ้านถูกทิ้งร้างไปแล้ว

00:20:01.920 --> 00:20:03.920 align:center
อย่างอาคารเก่าแก่อายุนับร้อยปีพวกนี้

00:20:04.000 --> 00:20:05.360 align:center
หลังจากบูรณะเชิงอนุรักษ์แล้ว

00:20:05.440 --> 00:20:07.080 align:center
ยังทิ้งไว้ตรงนั้นให้ตากแดดตากลม

00:20:07.160 --> 00:20:08.480 align:center
เอากลับมาใช้ประโยชน์ดีกว่า

00:20:09.280 --> 00:20:10.120 align:center
ใช้ยังไง

00:20:10.200 --> 00:20:11.800 align:center
ทำเป็นโรงงิ้วเหรอ

00:20:11.880 --> 00:20:13.720 align:center
เอาแบบที่ไม่เหมือนใครยังไงคะ

00:20:13.800 --> 00:20:15.480 align:center
ฉันได้ยินว่าตอนหมู่บ้านฉลองเทศกาล

00:20:15.560 --> 00:20:16.760 align:center
ชาวบ้านก็ร้องรำทำเพลง

00:20:17.360 --> 00:20:19.160 align:center
เล่นงิ้วก็ยังมี

00:20:19.240 --> 00:20:20.720 align:center
ก็นานมาแล้วนะ

00:20:20.800 --> 00:20:23.760 align:center
ฉันจำได้ว่า คู่น้าเฟิ่งกับลุงชาง

00:20:23.840 --> 00:20:24.680 align:center
สมัยหนุ่มๆ สาวๆ เคยร้องงิ้วโคมไฟ

00:20:25.560 --> 00:20:28.960 align:center
ถ้าเอาเวทีงิ้วมาใช้ใหม่

00:20:29.040 --> 00:20:31.080 align:center
ก็เป็นเอกลักษณ์ดึงดูดนักท่องเที่ยวได้

00:20:31.160 --> 00:20:33.040 align:center
ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้น

00:20:33.120 --> 00:20:34.120 align:center
คุณคิดว่าไง

00:20:35.440 --> 00:20:36.440 align:center
ฉันว่าได้นะ

00:20:36.960 --> 00:20:38.400 align:center
คุณเห็นด้วยแบบนี้ ฉันก็มั่นใจแล้วค่ะ

00:20:39.120 --> 00:20:42.240 align:center
งั้นเดี๋ยวฉันกลับไปคิดแผน จะได้ประชุมหมู่บ้านกัน

00:20:42.320 --> 00:20:43.960 align:center
ได้ ไว้ไปคุยกันตอนประชุม

00:20:44.040 --> 00:20:46.560 align:center
ถ้าติดขัดด้านงบก็บอก ฉันจะช่วยหาวิธีให้

00:20:47.400 --> 00:20:48.600 align:center
ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ

00:20:49.720 --> 00:20:52.040 align:center
เสี่ยวหวง กินสักหน่อยสิ

00:20:52.120 --> 00:20:53.720 align:center
ไม่แล้วค่ะ คุณย่า ฉันอิ่มแล้ว

00:20:53.800 --> 00:20:56.520 align:center
- ฉันว่าเธอผอมลงนะ
- เหรอคะ

00:20:57.120 --> 00:20:59.760 align:center
ตอนฉันวิดีโอคอลกับพ่อ เขาก็พูดแบบนี้

00:20:59.840 --> 00:21:02.360 align:center
คุณเรียนจบก็มาทำงานที่นี่เลยเหรอ

00:21:02.440 --> 00:21:03.400 align:center
ค่ะ นี่ปีที่สองแล้ว

00:21:04.200 --> 00:21:07.560 align:center
ตอนมาที่นี่ใหม่ๆ ฉันไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง

00:21:07.640 --> 00:21:09.760 align:center
แต่ตอนนั้น เถ้าแก่เซี่ย เพิ่งกลับมาทำธุรกิจพอดี

00:21:09.840 --> 00:21:11.920 align:center
- เขาช่วยฉันได้เยอะเลยค่ะ
- ก็ไม่ถูกทั้งหมดหรอก

00:21:12.520 --> 00:21:14.800 align:center
เธอก็ทำอะไรเพื่อหมู่บ้านตั้งเยอะ

00:21:14.880 --> 00:21:16.200 align:center
นั่นมันหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว

00:21:16.280 --> 00:21:18.800 align:center
ตอนนี้เราเป็นพาร์ทเนอร์มือทองกันนะคะ

00:21:21.240 --> 00:21:22.960 align:center
คุณตั้งใจจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนเหรอ

00:21:24.160 --> 00:21:25.000 align:center
อยู่เรื่อยๆ เลยค่ะ

00:21:25.720 --> 00:21:27.040 align:center
ถ้าเป็นเจ้าหน้าที่หมู่บ้าน

00:21:27.120 --> 00:21:29.160 align:center
ทำสักสองสามปีก็กลับไปได้แล้วไม่ใช่เหรอคะ

00:21:29.240 --> 00:21:30.080 align:center
อ๋อ ทำแบบนั้นได้ค่ะ

00:21:31.320 --> 00:21:33.480 align:center
แต่ในผืนดินที่กว้างขวางนี้
ยังมีโอกาสให้แสดงฝีมืออีกเยอะ

00:21:33.560 --> 00:21:34.600 align:center
ตอนนี้ยังเพิ่งเริ่มเลยค่ะ

00:21:36.040 --> 00:21:37.560 align:center
ที่บ้านเธอไม่ว่าอะไรใช่ไหม

00:21:39.440 --> 00:21:41.840 align:center
ตอนนี้พ่อฉันเป็นครูที่กุ้ยโจวค่ะ

00:21:41.920 --> 00:21:44.200 align:center
เพราะแม่ของฉันเป็นครูใหญ่ที่โรงเรียนในหุบเขา

00:21:44.280 --> 00:21:46.480 align:center
เราสามคนต่างก็เป็นสมาชิกพรรค
เป็นสหายกันทั้งบ้าน

00:21:46.560 --> 00:21:48.880 align:center
ทำสิ่งที่ตัวเองชอบให้ดีที่สุด

00:21:48.960 --> 00:21:50.160 align:center
ไม่ต้องฟังคนอื่น

00:21:50.240 --> 00:21:51.600 align:center
ฉันกับเถ้าแก่เซี่ยเคยสัญญากันไว้ค่ะ

00:21:51.680 --> 00:21:52.800 align:center
เราจะร่วมแรงร่วมใจกัน

00:21:52.880 --> 00:21:55.280 align:center
สร้างหมู่บ้านอวิ๋นเหมียว
ให้กลายเป็นหมู่บ้านวัฒนธรรมและศิลปะ

00:21:55.360 --> 00:21:56.960 align:center
นี่คืออุดมคติของพวกเรา

00:22:01.280 --> 00:22:02.160 align:center
อุดมคติ

00:22:02.760 --> 00:22:04.520 align:center
ถูกต้อง อุดมคติ

00:22:11.000 --> 00:22:12.480 align:center
คุณทำธุรกิจก็เพราะหาเงินไม่ใช่เหรอคะ

00:22:13.320 --> 00:22:14.640 align:center
ไม่เหมือนกันนะคุณ

00:22:14.720 --> 00:22:17.560 align:center
ถ้ามันเติบโตได้ดี คนในหมู่บ้านก็จะมีงานทำมากขึ้น

00:22:17.640 --> 00:22:19.000 align:center
จะได้รวยไปด้วยกันยังไงละ

00:22:19.080 --> 00:22:21.040 align:center
ต่อไปนะ จากเอาเงินจากสังคม

00:22:21.120 --> 00:22:22.200 align:center
ก็จะเปลี่ยนเป็น คืนเงินให้สังคม

00:22:22.280 --> 00:22:23.360 align:center
เป็นวัฏจักรไป

00:22:26.160 --> 00:22:27.040 align:center
หงโต้ว

00:22:27.560 --> 00:22:28.640 align:center
อุดมคติของคุณคืออะไรเหรอ

00:22:41.600 --> 00:22:44.680 align:center
ใช้ชีวิตแบบสงบสุขเป็นอุดมคติของฉัน

00:22:45.200 --> 00:22:47.280 align:center
อันนี้เรียกความฝันรึเปล่า

00:22:47.360 --> 00:22:49.120 align:center
ความฝันกับอุดมคติ ต่างกันตรงไหนล่ะ

00:22:50.040 --> 00:22:51.520 align:center
ต่างกันเยอะเลยสิ

00:22:51.600 --> 00:22:54.000 align:center
สิ่งที่ต่อสู้จนได้มา นั่นคืออุดมคติ

00:22:54.680 --> 00:22:57.440 align:center
สิ่งที่เฝ้าฝันในใจคือความฝัน

00:22:57.520 --> 00:22:58.400 align:center
อันนึงคือต้องทำ

00:22:58.480 --> 00:23:00.360 align:center
อีกอัน อยากทำตอนไหนก็ได้

00:23:00.440 --> 00:23:02.000 align:center
นี่แหละที่ต่าง

00:23:02.800 --> 00:23:04.320 align:center
งั้นอุดมคติของคุณละ

00:23:04.920 --> 00:23:06.160 align:center
ของฉันคือ

00:23:06.240 --> 00:23:08.160 align:center
การเป็นคนที่มีคุณค่า

00:23:08.960 --> 00:23:10.520 align:center
งั้นคุณก็ทำได้แล้วนะ

00:23:10.600 --> 00:23:12.480 align:center
ทุกคนมีคุณค่า

00:23:14.400 --> 00:23:17.160 align:center
พวกคนที่มั่นใจในตัวเองเขาก็พูดกันแบบนี้แหละ

00:23:18.040 --> 00:23:19.520 align:center
แต่สำหรับฉัน

00:23:19.600 --> 00:23:22.800 align:center
นอกจากงานเขียน อย่างอื่นก็ทำไม่เป็น

00:23:23.960 --> 00:23:27.120 align:center
ตอนนี้ในประเทศ มีนักเขียนตั้งกี่ล้านคน

00:23:27.200 --> 00:23:28.280 align:center
นักเขียนส่วนใหญ่ก็เหมือน

00:23:28.360 --> 00:23:31.560 align:center
หินที่ถูกโยนลงไปในมหาสมุทร
คลื่นก็ยังทำให้มันโผล่ขึ้นมาไม่ได้

00:23:32.160 --> 00:23:34.600 align:center
บางทีโดนคนด่าอีกว่าเขียนงานขยะๆ ออกมา

00:23:35.400 --> 00:23:36.960 align:center
เพราะงั้นฉันเลยคิดเสมอว่า

00:23:37.040 --> 00:23:39.000 align:center
นักเขียนปลายแถวอย่างฉัน

00:23:39.080 --> 00:23:41.840 align:center
อยู่ท่ามกลางคนนับล้าน

00:23:41.920 --> 00:23:43.880 align:center
ฉันมีความสามารถจริงๆ เหรอ

00:23:43.960 --> 00:23:45.560 align:center
มีคุณค่าจริงๆ ใช่ไหม

00:23:46.240 --> 00:23:47.800 align:center
ไม่คิดแบบนั้นสิ

00:23:47.880 --> 00:23:49.520 align:center
คุณมีความสามารถอยู่แล้ว

00:23:51.760 --> 00:23:53.680 align:center
ที่ฉันพูดขึ้นมา ไม่ใช่เพราะอยากให้คำปลอบใจ

00:23:53.760 --> 00:23:55.560 align:center
หรือกำลังใจหรอกนะ

00:23:55.640 --> 00:23:57.840 align:center
ฉันแค่เล่าถึงวิธีคิดของฉันให้พวกคุณฟัง

00:23:59.000 --> 00:24:00.880 align:center
แล้วผลลัพธ์ล่ะ

00:24:01.720 --> 00:24:02.640 align:center
ดีมากเลย

00:24:02.720 --> 00:24:03.920 align:center
ไม่มีผลลัพธ์

00:24:04.000 --> 00:24:05.920 align:center
ฉันสงสัยในตัวเอง

00:24:06.000 --> 00:24:07.720 align:center
แต่ก็ยังคิดว่าต้องเดินหน้าต่อ

00:24:09.600 --> 00:24:11.840 align:center
คุณละ อุดมคติของคุณคืออะไร

00:24:15.080 --> 00:24:16.320 align:center
ไม่มีเหรอ

00:24:17.760 --> 00:24:18.840 align:center
งั้นความฝันล่ะ

00:24:21.040 --> 00:24:21.880 align:center
มีเงินมั้ง

00:24:21.960 --> 00:24:24.080 align:center
มีเงินเหรอ

00:24:24.160 --> 00:24:26.600 align:center
นั่นมันความฝันของทุกคนเลยนี่

00:24:27.240 --> 00:24:28.680 align:center
แล้วหลังจากที่รวยแล้วล่ะ

00:24:30.520 --> 00:24:31.360 align:center
พักผ่อนไง

00:24:32.920 --> 00:24:34.640 align:center
พักผ่อน

00:24:35.920 --> 00:24:36.880 align:center
ทำอะไรบ้าง

00:24:36.960 --> 00:24:38.760 align:center
จำเป็นต้องทำด้วยเหรอ

00:24:39.960 --> 00:24:42.480 align:center
ถามแบบนี้ดีกว่า พ่อแม่คุณเกษียณแล้วรึยัง

00:24:44.280 --> 00:24:46.360 align:center
แม่ฉันเป็นแม่บ้านน่ะ

00:24:46.440 --> 00:24:48.680 align:center
เมื่อก่อนพ่อฉันเปิดร้านขายข้าวสารและนํ้ามัน

00:24:48.760 --> 00:24:51.560 align:center
สองปีก่อน ถนนแถวนั้นโดนรื้อหมด

00:24:51.640 --> 00:24:52.920 align:center
พี่สาวฉันไม่ให้เขาทำต่อแล้ว

00:24:53.000 --> 00:24:54.440 align:center
ก็ถือว่าเกษียณนะ

00:24:55.680 --> 00:24:57.080 align:center
แล้วทุกวันนี้พวกเขาทำอะไรเหรอ

00:24:57.760 --> 00:25:00.160 align:center
พ่อฉันฝึกไท่เก๊กทุกวันเลย

00:25:00.240 --> 00:25:01.160 align:center
และคัดลายมือด้วย

00:25:01.920 --> 00:25:04.720 align:center
ปีก่อนก็เพิ่งตกแต่งบ้านใหม่

00:25:04.800 --> 00:25:07.640 align:center
ทุกสัปดาห์ จะไปตกปลาสองวัน

00:25:07.720 --> 00:25:09.400 align:center
แม่ฉันไปตลาดซื้อของมาทุกเช้า

00:25:09.480 --> 00:25:10.440 align:center
คอยหากับข้าวใหม่ๆ ทำ

00:25:10.520 --> 00:25:13.120 align:center
แล้วก็ปลูกผักกับพวกน้าๆ

00:25:13.200 --> 00:25:14.640 align:center
หลายวันก่อน แม่บอกกับฉันว่า

00:25:14.720 --> 00:25:19.080 align:center
ได้รับเลือกเป็นประชาสัมพันธ์
งานแยกขยะในชุมชน

00:25:19.160 --> 00:25:20.120 align:center
พวกเขานะไม่ว่างกันหรอก

00:25:21.600 --> 00:25:22.440 align:center
งั้นก็พูดได้ว่า

00:25:23.360 --> 00:25:25.480 align:center
เกษียณไม่ใช่ความฝัน

00:25:25.560 --> 00:25:26.680 align:center
แต่เป็นเรื่องเพ้อฝัน

00:25:26.760 --> 00:25:28.320 align:center
คนหนุ่มสาว

00:25:28.400 --> 00:25:30.640 align:center
ส่วนใหญ่จะจินตนาการว่าตัวเองเกษียณหรือมีเงิน

00:25:30.720 --> 00:25:31.760 align:center
อะไรก็ไม่ต้องทำแล้ว

00:25:31.840 --> 00:25:33.320 align:center
มันเป็นความเพ้อฝันที่บริสุทธิ์

00:25:34.040 --> 00:25:36.320 align:center
ความจริงแล้วไม่มีทางว่างหรอก

00:25:36.400 --> 00:25:38.280 align:center
เธอหิว ก็ต้องหาอะไรกิน

00:25:38.360 --> 00:25:40.760 align:center
อิ่มแล้ว ก็อยากกินของอร่อย

00:25:40.840 --> 00:25:43.280 align:center
ตอนที่ชีวิตเธอมีความสุขเต็มที่แล้ว
ก็จะมีความอยากที่จับต้องไม่ได้

00:25:43.960 --> 00:25:47.680 align:center
และยังหวังว่า
ตัวเองจะเป็นที่ยอมรับให้เกียรติให้สังคม

00:25:47.760 --> 00:25:50.480 align:center
ได้ช่วยเหลือคนอื่นจนกลายเป็นคนที่มีค่า

00:25:50.560 --> 00:25:53.840 align:center
ทฤษฎีความต้องการหม่าซือลั่ว

00:25:54.600 --> 00:25:56.920 align:center
งั้นของพ่อแม่ฉันก็พิเศษหน่อย

00:25:57.000 --> 00:25:59.720 align:center
แม่ฉันหวังว่าตอนเกษียณแล้วจะช่วยฉันเลี้ยงลูก

00:25:59.800 --> 00:26:02.280 align:center
ส่วนพ่อของฉัน
เขากลับไปเข้าเรียน หวังจะพัฒนาตนเอง

00:26:02.360 --> 00:26:03.600 align:center
แล้วกลับมาช่วยฉันเลี้ยงลูก

00:26:03.680 --> 00:26:06.000 align:center
สรุปแล้วพวกเขาอยากช่วยฉันเลี้ยงลูก

00:26:06.800 --> 00:26:08.480 align:center
ฉันจะบอกให้นะ นี่น่ะเป็นชีวิตบั้นปลาย

00:26:08.560 --> 00:26:10.320 align:center
ที่คนแก่อยากได้มากที่สุด

00:26:10.400 --> 00:26:11.760 align:center
ดูแลหลานๆ ของพวกเขาไง

00:26:11.840 --> 00:26:14.160 align:center
งั้นฉันควรหาแฟนเป็นอย่างแรกสินะ

00:26:15.920 --> 00:26:17.440 align:center
แต่ว่า

00:26:17.520 --> 00:26:20.840 align:center
ชีวิตตอนนี้ก็เป็นแบบที่ฉันต้องการแล้ว

00:26:23.200 --> 00:26:26.920 align:center
ฉันข้ามทั้งภูเขาทั้งทะเลถึงได้มาเจอที่นี่

00:26:30.480 --> 00:26:31.640 align:center
หงโต้ว

00:26:32.200 --> 00:26:34.400 align:center
แล้วชีวิตที่คุณอยากได้ละ

00:26:37.720 --> 00:26:39.400 align:center
ก่อนหน้านี้ฉันแทบไม่มีชีวิตส่วนตัว

00:26:40.680 --> 00:26:43.200 align:center
ฉันมาที่นี่ ก็เพื่ออยากรู้ว่า

00:26:45.000 --> 00:26:47.120 align:center
ฉันต้องการชีวิตแบบไหนกันแน่

00:26:54.000 --> 00:26:57.400 align:center
ฉันกังวลที่ช่วยอะไรเขาไม่ได้

00:26:57.480 --> 00:27:00.120 align:center
ดูสิ กิจการเขาตั้งใหญ่

00:27:00.200 --> 00:27:04.000 align:center
เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ

00:27:04.080 --> 00:27:06.800 align:center
ลูกจ้างส่วนใหญ่ก็เห็นเขาโตขึ้นมา

00:27:06.880 --> 00:27:09.600 align:center
เขาจะบ่นอะไรก็ยาก

00:27:11.480 --> 00:27:12.880 align:center
ฉันกับเถ้าแก่เซี่ยเคยสัญญากันไว้ค่ะ

00:27:12.960 --> 00:27:14.880 align:center
เราจะร่วมแรงร่วมใจกันสร้างหมู่บ้านอวิ๋นเหมียว

00:27:14.960 --> 00:27:16.760 align:center
ให้กลายเป็นหมู่บ้านวัฒนธรรมและศิลปะ

00:27:16.840 --> 00:27:18.240 align:center
นี่เป็นอุดมคติของพวกเรา

00:27:18.320 --> 00:27:19.640 align:center
ไม่เหมือนกันนะคุณ

00:27:19.720 --> 00:27:22.720 align:center
ถ้ามันเติบโตได้ดี คนในหมู่บ้านก็จะมีงานทำมากขึ้น

00:27:22.800 --> 00:27:24.000 align:center
จะได้รวยไปด้วยกันยังไงละ

00:27:24.080 --> 00:27:25.920 align:center
ต่อไปนะ จากเอาเงินจากสังคม

00:27:26.000 --> 00:27:27.160 align:center
ก็จะเปลี่ยนเป็น คืนเงินให้สังคม

00:27:27.240 --> 00:27:28.400 align:center
เป็นวัฏจักรไป

00:27:29.120 --> 00:27:30.440 align:center
อุดมคติของฉัน

00:27:30.520 --> 00:27:32.640 align:center
คือการเป็นคนมีคุณค่า

00:27:32.720 --> 00:27:36.000 align:center
ที่จริงช่วงนี้ ทำอะไรก็ได้

00:27:36.080 --> 00:27:37.960 align:center
ดีกว่านั่งคิดมั่วซั่ว อยู่ในห้อง

00:27:57.080 --> 00:27:57.960 align:center
ย่าครับ

00:27:58.480 --> 00:28:00.240 align:center
ร้อนได้ที่รึยังครับ เติมอีกไหม

00:28:01.160 --> 00:28:02.760 align:center
- เติมอีกหน่อย
- ได้ครับ

00:28:16.560 --> 00:28:18.120 align:center
(โต้ว)

00:28:19.000 --> 00:28:21.720 align:center
(ฉันจะทำเท่าที่ทำได้ อย่าคาดหวังอะไรมาก)

00:28:26.800 --> 00:28:29.080 align:center
- ใครนะ
- อาสาสมัครครับ

00:28:30.120 --> 00:28:31.640 align:center
ย่า ย่าเก่งนะเนี่ย

00:28:31.720 --> 00:28:33.400 align:center
ทำให้กลายเป็นเรื่องง่ายๆ ไปเลย

00:28:34.520 --> 00:28:36.280 align:center
เธอเป็นคนสอนย่าเองนี่

00:28:36.360 --> 00:28:38.400 align:center
บอกว่าอะไรนะ กังวลจน

00:28:38.480 --> 00:28:40.680 align:center
นอนไม่หลับ คิดไม่ตกทุกคืน

00:28:40.760 --> 00:28:42.160 align:center
เป็นความจริงนี่ครับ

00:28:42.240 --> 00:28:43.480 align:center
ผมไม่ได้โกหก

00:28:43.560 --> 00:28:44.760 align:center
แต่ผมไม่ได้บอกให้ย่า

00:28:44.840 --> 00:28:45.880 align:center
บอกว่าแก่แล้วไร้ประโยชน์

00:28:45.960 --> 00:28:47.680 align:center
ทั้งนํ้าตาไหล ทั้งทุบอกตัวเอง

00:28:47.760 --> 00:28:48.880 align:center
นั่นนะย่าแสดงเองทั้งนั้น

00:28:48.960 --> 00:28:51.920 align:center
ก็เรื่องของย่า ย่าอยากทำแบบนั้น

00:28:52.640 --> 00:28:54.120 align:center
ครับ ย่าแช่เท้าไปก่อนนะ

00:28:54.200 --> 00:28:55.360 align:center
ผมจะโทรหาเสี่ยวชุน

00:28:56.200 --> 00:28:57.120 align:center
เออ

00:29:52.120 --> 00:29:53.440 align:center
มารอนานไหมคะ

00:29:53.520 --> 00:29:54.440 align:center
เพิ่งมาครับ

00:29:55.480 --> 00:29:58.240 align:center
วันนี้คุณดูดีจัง

00:29:58.760 --> 00:30:00.040 align:center
คุณบอกให้ฉันแต่งตัวเป็นทางการหน่อย

00:30:00.120 --> 00:30:01.760 align:center
ดีครับ ดีมาก

00:30:02.640 --> 00:30:04.080 align:center
ฉันบอกคุณไว้ก่อนเลยนะ

00:30:04.160 --> 00:30:06.160 align:center
อย่าคาดหวังอะไรมาก

00:30:06.240 --> 00:30:08.520 align:center
ฉันไม่รู้ว่าจะช่วยคุณได้มากน้อยแค่ไหน

00:30:09.120 --> 00:30:11.400 align:center
- ผมให้เงินให้คุณได้นะ
- ไม่ได้หรอก

00:30:12.440 --> 00:30:15.360 align:center
แบบขั้นเข้าข่ายการว่าจ้าง
เดี๋ยวคุณก็ได้กลายเป็นหัวหน้าฉันพอดี

00:30:15.440 --> 00:30:17.280 align:center
ฉันไม่ได้ตั้งใจมาทำงานที่นี่สักหน่อย

00:30:17.840 --> 00:30:19.720 align:center
อาสาก็อาสาค่ะ แค่เลี้ยงอาหารฉันก็พอ

00:30:21.320 --> 00:30:23.800 align:center
เมื่อคืนฉันทำแผนปรับปรุงกับข้อเสนอแนะบางส่วน

00:30:23.880 --> 00:30:24.800 align:center
คุณจะฟังสักหน่อยไหมคะ

00:30:25.480 --> 00:30:26.720 align:center
เดินไปคุยไปแล้วกัน

00:30:39.000 --> 00:30:41.040 align:center
หนึ่ง ไม่ทำ สอง ไม่ล้มเลิก

00:30:41.600 --> 00:30:43.560 align:center
สามมารยาท สี่ไม่ปฏิบัติ

00:30:44.160 --> 00:30:45.240 align:center
ห้าถือสันโดษ

00:30:55.960 --> 00:30:57.440 align:center
ตั้งแต่วันนี้

00:30:57.520 --> 00:30:59.200 align:center
สวี่หงโต้วจะมาเป็นอาสาที่นี่นะ

00:30:59.280 --> 00:31:02.680 align:center
ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาและผู้จัดการ

00:31:02.760 --> 00:31:04.240 align:center
ไม่ๆ แค่ชั่วคราวค่ะ

00:31:04.320 --> 00:31:06.960 align:center
แค่ชั่วคราวเท่านั้น ยินดีต้อนรับ

00:31:07.040 --> 00:31:08.720 align:center
ยินดีต้อนรับหงโต้ว

00:31:08.800 --> 00:31:10.000 align:center
เป็นพนักงานชั่วคราวของคาเฟ่

00:31:10.080 --> 00:31:11.480 align:center
ยินดีต้อนรับนะ สวี่หงโต้ว

00:31:11.560 --> 00:31:12.960 align:center
มาเป็นพนักงานชั่วคราว

00:31:14.520 --> 00:31:15.600 align:center
ขอบคุณทุกคนค่ะ

00:31:15.680 --> 00:31:17.200 align:center
ตอนที่ฉันเป็นแขกของที่นี่

00:31:17.280 --> 00:31:19.320 align:center
พบปัญหาเล็กๆ น้อยๆ

00:31:19.400 --> 00:31:21.720 align:center
เกี่ยวกับงานบริการ ขั้นตอนการทำงาน

00:31:21.800 --> 00:31:22.720 align:center
การดูแลพนักงาน

00:31:22.800 --> 00:31:25.400 align:center
แล้วก็การมอบหมายงาน

00:31:26.160 --> 00:31:29.080 align:center
แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอก

00:31:29.160 --> 00:31:31.440 align:center
คาเฟ่ของพวกเรานะ

00:31:31.520 --> 00:31:33.200 align:center
มีข้อดีที่สุดคือบรรยากาศดี

00:31:33.280 --> 00:31:34.560 align:center
อาหารอร่อย

00:31:35.360 --> 00:31:38.520 align:center
งานที่ฉันมาช่วย ก็แค่ทำให้เด่นขึ้นเท่านั้นเอง

00:31:39.360 --> 00:31:41.440 align:center
เดี๋ยวฉันจะค่อยๆ ทำความเข้าใจงานของแต่ละคน

00:31:41.520 --> 00:31:43.160 align:center
และให้ความร่วมมือกับทุกคน

00:31:43.240 --> 00:31:48.000 align:center
เพื่อให้คุณภาพด้านการบริการ

00:31:48.080 --> 00:31:49.640 align:center
ยกระดับได้ในเวลารวดเร็ว

00:31:49.720 --> 00:31:51.560 align:center
- ขอบคุณค่ะ
- พูดได้ดี

00:31:55.240 --> 00:31:58.400 align:center
คาเฟ่เปิดสิบโมงเช้าถึงสองทุ่มครึ่ง

00:31:58.480 --> 00:32:00.920 align:center
พนักงานควรมาถึงก่อนเก้าโมงครึ่ง

00:32:01.000 --> 00:32:02.720 align:center
เพื่อเข้ามาเช็กของก่อนร้านเปิด

00:32:02.800 --> 00:32:05.080 align:center
ว่าขาดอะไรไหม และมอบหมายงาน

00:32:05.160 --> 00:32:08.000 align:center
แต่ฉันพบว่าพนักงานส่วนใหญ่มาตอนสิบโมง

00:32:08.080 --> 00:32:09.480 align:center
แถมพวกป้าๆ ยังมาสายกว่านั้นอีก

00:32:11.480 --> 00:32:13.440 align:center
เป็นแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ

00:32:13.520 --> 00:32:17.680 align:center
แต่ว่าน่าน่าจะเป็นคนเตรียมของ

00:32:17.760 --> 00:32:18.680 align:center
ล่วงหน้าหนึ่งวัน

00:32:18.760 --> 00:32:20.120 align:center
ส่วนพวกป้าๆ

00:32:20.200 --> 00:32:22.640 align:center
รอทำความสะอาดเสร็จแล้วค่อยกลับกัน

00:32:22.720 --> 00:32:23.960 align:center
ก็เลยคิดว่าไม่เป็นอะไร

00:32:24.040 --> 00:32:27.080 align:center
แต่ความจริงแล้ว
พวกป้าๆ มาทำงานสาย แถมยังกลับก่อนเวลา

00:32:27.600 --> 00:32:30.440 align:center
หลายครั้งมาก มีแค่น่าน่าทำงานจนเสร็จคนเดียว

00:32:31.200 --> 00:32:32.840 align:center
ฉันเคยพูดกับพวกเขาแล้วละ

00:32:32.920 --> 00:32:35.360 align:center
แต่พวกเขาอายุมากแล้ว เดี๋ยวก็ลืม

00:32:35.960 --> 00:32:37.160 align:center
อีกอย่าง น่าน่าก็บอกว่า

00:32:37.240 --> 00:32:39.760 align:center
ใครว่างก็ทำให้เสร็จ ไม่ต้องแบ่งอะไรขนาดนั้น

00:32:42.040 --> 00:32:43.920 align:center
นี่ไม่ใช่ธุรกิจครอบครัวสักหน่อย

00:32:44.000 --> 00:32:46.160 align:center
ที่ใครอยากทำอะไรตามอำเภอใจได้

00:32:46.240 --> 00:32:49.040 align:center
ยังไงก็ต้องมีคนที่เพียงพอ ต้องบริหารให้ดี

00:32:49.800 --> 00:32:50.960 align:center
ได้ค่ะ

00:32:51.040 --> 00:32:52.680 align:center
ถึงจะยุ่งสักหน่อย แต่ถ้าทำได้

00:32:52.760 --> 00:32:54.560 align:center
เราก็ทำกันนะ

00:32:54.640 --> 00:32:56.800 align:center
แขกที่มาที่นี่ส่วนใหญ่ก็เพื่อผ่อนคลาย

00:32:56.880 --> 00:32:58.400 align:center
รอนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก

00:32:58.480 --> 00:33:00.680 align:center
พวกเขาไม่ได้รีบดื่มรีบไปขนาดนั้น

00:33:01.480 --> 00:33:03.600 align:center
งั้นทำไม ทุกครั้งที่ฉัน

00:33:03.680 --> 00:33:05.280 align:center
มาใช้บริการที่นี่เวลาแขกเยอะ

00:33:05.360 --> 00:33:08.520 align:center
คุณถึงทำให้แขกคนอื่นก่อนฉันละ

00:33:09.080 --> 00:33:10.760 align:center
ฉันมาก่อนแท้ๆ นะ

00:33:10.840 --> 00:33:12.680 align:center
ฉันก็มาเป็นแขกที่นี่นะ ถูกไหม

00:33:13.920 --> 00:33:15.320 align:center
เพราะว่า…

00:33:16.800 --> 00:33:18.120 align:center
เพราะว่าอะไรเหรอ เพราะเธอไม่อยากให้

00:33:18.200 --> 00:33:19.440 align:center
แขกรอนานยังไงละ

00:33:23.600 --> 00:33:24.880 align:center
คุณยายไฉ่อวิ๋นคะ

00:33:24.960 --> 00:33:26.360 align:center
ไม่ว่าโต๊ะ เก้าอี้ หรือชั้นหนังสือ

00:33:26.440 --> 00:33:29.280 align:center
ฉันเห็นคุณยายใช้ผ้าขี้ริ้วผืนเดียวกันหมดเลย

00:33:29.360 --> 00:33:30.360 align:center
แบบนั้นมันไม่สะอาดนะคะ

00:33:30.440 --> 00:33:32.480 align:center
ฉันซักสะอาดมาเลยนะ

00:33:32.560 --> 00:33:34.160 align:center
ที่บ้านฉันก็ทำแบบนี้

00:33:34.240 --> 00:33:36.840 align:center
เฟอร์นิเจอร์แต่ละอย่าง ต้องใช้ผ้าคนละผืน

00:33:36.920 --> 00:33:38.360 align:center
แบบนี้จะสะอาดมากขึ้น แขกเห็นแล้ว

00:33:38.440 --> 00:33:40.560 align:center
เขาก็จะเห็นว่าเราใส่ใจ
และสบายใจที่จะมาที่นี่ค่ะ

00:33:40.640 --> 00:33:41.480 align:center
ดีไหมคะ

00:33:43.040 --> 00:33:45.000 align:center
คุณซื้อผ้าขี้ริ้วมาหลายๆ สีหน่อยนะ

00:33:45.880 --> 00:33:47.280 align:center
ผมบอกเสี่ยวฉินแล้วครับ

00:33:47.360 --> 00:33:48.400 align:center
(ส่งผ้าขี้ริ้วมาที่นี่หลายๆ สีหน่อย)

00:33:50.080 --> 00:33:53.160 align:center
หนู บอกอีกครั้งได้ไหม

00:33:55.680 --> 00:33:56.880 align:center
พูดอะไรอีกครั้งนะคะ

00:33:57.480 --> 00:34:00.440 align:center
ที่ว่าทำความสะอาดยังไงนะ

00:34:02.960 --> 00:34:05.240 align:center
ป้าไฉ่อวิ๋นเขาความจำไม่ดี

00:34:14.840 --> 00:34:15.760 align:center
ค่ะ

00:34:16.840 --> 00:34:18.360 align:center
ฉันปวดขาน่ะ

00:34:18.440 --> 00:34:19.760 align:center
ยืนนานไม่ได้

00:34:20.480 --> 00:34:22.199 align:center
อาเหยาก็รู้ดี

00:34:22.280 --> 00:34:23.400 align:center
เพราะตอนสาวๆ

00:34:23.480 --> 00:34:26.199 align:center
ขาฉันถูกแช่แข็งในนํ้าเย็น

00:34:26.280 --> 00:34:28.040 align:center
ตอนย้ายเมล็ดพันธุ์

00:34:28.120 --> 00:34:30.239 align:center
พอตอนนี้แก่แล้ว เลยแก้อะไรไม่ได้

00:34:30.320 --> 00:34:32.880 align:center
ยืนสักพักก็ต้องนั่งแล้ว

00:34:33.719 --> 00:34:35.639 align:center
ยังไงสุขภาพก็สำคัญค่ะ

00:34:37.520 --> 00:34:40.159 align:center
เธอกับอาเหยาคุยๆ กันอยู่เหรอ

00:34:43.280 --> 00:34:44.360 align:center
คุยๆ หมายถึงอะไรเหรอคะ

00:34:45.800 --> 00:34:47.400 align:center
หมายถึงเป็นแฟนกันน่ะ

00:34:49.159 --> 00:34:51.120 align:center
- เปล่าค่ะ…
- ใช่ เป็นแฟนกัน

00:34:51.840 --> 00:34:54.000 align:center
คุณยายซิ่วอิงค่ะ ฉันไม่ใช่แฟนเขาค่ะ

00:34:54.080 --> 00:34:56.880 align:center
- ตอนนี้พวกเรากำลังประชุม
- อาเหยาตอนนี้ถึงวัยมีครอบครัวแล้ว

00:34:56.960 --> 00:34:58.400 align:center
มัวแต่เดินไปเดินมา

00:34:58.480 --> 00:35:01.000 align:center
ไม่ยอมมีลูกสักที ใช้ไม่ได้เลยนะ

00:35:01.080 --> 00:35:03.600 align:center
ดูกว้านจวินสิ มีทั้งลูกชายลูกสาว

00:35:03.680 --> 00:35:06.120 align:center
เจียเป่าใกล้ขึ้นมัธยมต้นแล้วนะ

00:35:08.160 --> 00:35:09.960 align:center
หยางกว้านจวินมีลูกสาวขึ้นม.ต้นแล้วเหรอคะ

00:35:11.280 --> 00:35:12.520 align:center
ลูกสาวคนโตเขาชื่อเจียเป่า

00:35:12.600 --> 00:35:14.640 align:center
ไปเรียนในเมือง อยู่บ้านอา

00:35:18.280 --> 00:35:20.440 align:center
เดี๋ยวสิคะ เรากลับมาคุยเรื่องเดิมดีกว่า

00:35:20.520 --> 00:35:22.160 align:center
เรื่องเดิมอะไร

00:35:22.240 --> 00:35:24.120 align:center
พวกเธออายุเท่าไรกันแล้ว

00:35:24.200 --> 00:35:25.520 align:center
รีบแต่งงาน

00:35:25.600 --> 00:35:27.080 align:center
แล้วมีลูกเถอะนะ

00:35:27.800 --> 00:35:28.960 align:center
ถ้ายังไม่มีอีกละก็ ฉันว่า

00:35:29.040 --> 00:35:33.120 align:center
ตอนกว้านจวินได้เป็นตา
ลูกพวกเธอคงยังไม่เข้าโรงเรียนแน่

00:35:38.360 --> 00:35:40.040 align:center
บริหารคนนี่ไม่ง่ายเลยเนอะ

00:35:40.720 --> 00:35:42.280 align:center
ตอนนี้มันค่อนข้างซับซ้อน

00:35:42.960 --> 00:35:44.440 align:center
จะใช้วิธีแบบงานโรงแรมของคุณ

00:35:44.520 --> 00:35:47.040 align:center
ก็ใช้ไม่ได้หมดซะทีเดียว

00:35:50.400 --> 00:35:54.240 align:center
ที่สำคัญเลย เพราะว่าในหมู่บ้าน

00:35:54.320 --> 00:35:55.280 align:center
มีแต่ญาติๆ คนสนิทกันทั้งนั้น

00:35:55.360 --> 00:35:57.800 align:center
คนรู้จักมาอยู่ด้วยกัน

00:35:57.880 --> 00:35:58.960 align:center
จะใช้แต่กฎเกณฑ์อย่างเดียวก็ไม่ได้

00:35:59.560 --> 00:36:01.000 align:center
หรือจะไม่ใช้เลย

00:36:01.080 --> 00:36:02.160 align:center
ก็ไม่ได้อีกเหมือนกัน

00:36:05.600 --> 00:36:07.240 align:center
ฉันเป็นพนักงานเสิร์ฟน่าจะดีกว่า

00:36:08.240 --> 00:36:09.680 align:center
ไม่หรอกน่าคุณ

00:36:11.320 --> 00:36:13.760 align:center
ยังไงฉันก็ต้องทำร่วมกับพวกเขา

00:36:13.840 --> 00:36:16.120 align:center
เสิร์ฟอาหาร ทำความสะอาด

00:36:16.200 --> 00:36:18.000 align:center
พื้นฐานของพวกเขาแย่มากเลย

00:36:18.760 --> 00:36:21.280 align:center
ต้องสอนกันทีละอย่างๆ

00:36:21.360 --> 00:36:23.000 align:center
เพื่อที่จะให้พวกเขาเข้าใจได้ทั้งหมด

00:36:25.760 --> 00:36:27.280 align:center
เป็นสถานการณ์พิเศษ

00:36:27.360 --> 00:36:29.240 align:center
ต้องสอบแบบพิเศษด้วย ใช่ไหมคะ

00:36:31.280 --> 00:36:34.200 align:center
เมื่อกี้มีคนเดินเงียบมาตลอดทาง

00:36:34.800 --> 00:36:36.600 align:center
นึกว่าจะถอยซะแล้ว

00:36:36.680 --> 00:36:38.800 align:center
ฉันเปล่าสักหน่อย

00:36:39.520 --> 00:36:40.680 align:center
คุณชอบงานท้าทายเหรอ

00:36:42.360 --> 00:36:43.760 align:center
ฉันไม่ชอบเข้าหาความท้าทายหรอกค่ะ

00:36:43.840 --> 00:36:46.360 align:center
แต่ถ้าเจอก็ไม่ถอยง่ายๆ หรอกนะ

00:36:48.240 --> 00:36:49.200 align:center
เท่มาก

00:36:50.680 --> 00:36:54.000 align:center
งั้นที่คุณทำหน้าขรึมๆ กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ

00:36:55.160 --> 00:36:59.160 align:center
ฉันกำลังคิดว่า
ฉันตกหลุมพรางคุณกับย่าคุณแล้วรึเปล่า

00:37:00.000 --> 00:37:01.440 align:center
ผมกับย่า

00:37:02.640 --> 00:37:05.800 align:center
ย่าคุณ ดูไม่ใช่พวกชอบระบายความทุกข์กับใคร

00:37:05.880 --> 00:37:08.440 align:center
แต่เมื่อวานย่าคุณพูดกับฉันตั้งเยอะแยะ

00:37:09.720 --> 00:37:10.920 align:center
คุณสอนรึเปล่า

00:37:11.520 --> 00:37:13.080 align:center
พูดอะไรของคุณ

00:37:17.960 --> 00:37:20.200 align:center
คุณให้ฉันแนะนำ

00:37:20.280 --> 00:37:21.880 align:center
แต่จริงแล้วๆ คุณรู้ทุกอย่าง

00:37:21.960 --> 00:37:23.800 align:center
คุณแค่อยากให้คนนอกอย่างฉัน

00:37:23.880 --> 00:37:26.160 align:center
มาออกหน้าให้ ใช่ไหมล่ะ

00:37:26.240 --> 00:37:27.760 align:center
ใช่ซะที่ไหนเล่า

00:37:27.840 --> 00:37:29.840 align:center
ผมตั้งใจชวนคุณมาทำด้วยกันต่างหาก

00:37:30.640 --> 00:37:32.560 align:center
ผู้จัดการโรงแรมจากปักกิ่ง

00:37:32.640 --> 00:37:33.840 align:center
แต่งตัวเป็นทางการ

00:37:33.920 --> 00:37:35.400 align:center
สำหรับพวกป้าๆ พี่ๆ เหล่านี้
นั่นก็คือความน่าเชื่อถือ

00:37:35.480 --> 00:37:37.200 align:center
ทุกคนชื่อถือและยอมรับในตัวคุณทั้งนั้น

00:37:37.280 --> 00:37:39.520 align:center
“พระจากต่างถิ่นมักจะสวดมนต์เก่ง”

00:37:39.600 --> 00:37:41.600 align:center
เหตุผลนี้น่ะใช้ได้หมดแหละ

00:37:42.480 --> 00:37:44.880 align:center
คุณก็ใช่นี่คะ ก่อนหน้านี้คุณเพิ่งกลับมา

00:37:45.680 --> 00:37:48.920 align:center
ผมถือเป็นคนที่นี่แล้ว

00:37:51.560 --> 00:37:52.680 align:center
ผมว่า

00:37:52.760 --> 00:37:55.160 align:center
เดี๋ยวผมไปเร่งพวกเขาสักหน่อย

00:37:57.960 --> 00:38:00.320 align:center
ลุงเซียงตง อาหารยังไม่ได้อีกเหรอครับ

00:38:56.640 --> 00:38:59.320 align:center
คุณคะ เดี๋ยวฉันขอเก็บขยะให้ก่อนนะคะ

00:39:01.800 --> 00:39:03.360 align:center
ขอโทษนะคะ

00:39:03.440 --> 00:39:04.880 align:center
เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ มาค่ะ

00:39:05.880 --> 00:39:07.360 align:center
หกโดนคุณไหมคะ

00:39:07.440 --> 00:39:09.000 align:center
ไม่นะ นํ้าเหลือนิดนึงแล้ว

00:39:09.640 --> 00:39:11.440 align:center
งั้นฉันเปลี่ยนให้คุณใหม่นะคะ

00:39:11.520 --> 00:39:14.120 align:center
เป็นเครื่องดื่มแบบเดิม หรือจะเปลี่ยนดีคะ

00:39:15.880 --> 00:39:16.880 align:center
งั้นขอยวี่เจี้ยนค่ะ

00:39:16.960 --> 00:39:17.840 align:center
ยวี้เจี้ยน

00:39:17.920 --> 00:39:18.960 align:center
ได้ค่ะ

00:39:20.720 --> 00:39:22.400 align:center
- ยวี้เจี้ยนหนึ่งแก้ว
- โอเค

00:39:23.080 --> 00:39:24.280 align:center
หงโต้ว

00:39:25.560 --> 00:39:27.240 align:center
ทำไมถึงต้องให้เพิ่มหนึ่งแก้วละ

00:39:27.320 --> 00:39:29.600 align:center
ยายเป็นคนทำหกนี่คะ

00:39:29.680 --> 00:39:31.520 align:center
แต่เหลือแค่นิดเดียวเองนะ

00:39:31.600 --> 00:39:34.280 align:center
ลูกค้าคงไม่ดื่มแล้วละ

00:39:34.360 --> 00:39:36.480 align:center
ถึงจะนิดเดียว แต่เขาก็ยังดื่มไม่หมดนะคะ

00:39:36.560 --> 00:39:38.400 align:center
ความผิดของเรา เราต้องรับผิดชอบนะคะ

00:39:38.480 --> 00:39:39.480 align:center
แต่ว่า

00:39:40.320 --> 00:39:41.240 align:center
คุณยายคะ

00:39:42.160 --> 00:39:44.000 align:center
คุณยายถ่ายรูปกับแขกได้ไหมคะ

00:39:44.080 --> 00:39:45.080 align:center
ถ่ายรูปเหรอ

00:39:45.600 --> 00:39:47.760 align:center
- ฉันถ่ายรูปไม่ขึ้น
- สวยสิคะ สวย

00:39:47.840 --> 00:39:49.280 align:center
ชุดก็สวย ป้าก็สวย

00:39:49.360 --> 00:39:50.920 align:center
มาค่ะ ฉันช่วยถือของ

00:39:51.760 --> 00:39:53.960 align:center
ดีค่ะ มองกล้องนะคะ

00:39:54.040 --> 00:39:56.280 align:center
สาม สอง

00:39:56.360 --> 00:39:57.560 align:center
ยิ้มหน่อย

00:40:36.040 --> 00:40:37.360 align:center
นี่ค่ะ อเมริกาโน่ของคุณ

00:40:37.440 --> 00:40:39.000 align:center
นี่เป็นคุกกี้เนยที่เพิ่งอบใหม่

00:40:39.080 --> 00:40:40.360 align:center
ลองชิมดูหน่อยนะคะ

00:40:40.440 --> 00:40:42.200 align:center
- ขอบคุณนะคะ
- ยินดีค่ะ

00:40:43.360 --> 00:40:44.400 align:center
ใกล้ปิดร้านแล้ว

00:40:44.480 --> 00:40:45.760 align:center
ฉันจะกลับไปทำไก่ตุ๋น

00:40:45.840 --> 00:40:47.120 align:center
ใช้เวลาอย่างน้อยตั้งสามชั่วโมง

00:40:47.200 --> 00:40:48.040 align:center
ใช่

00:40:48.120 --> 00:40:50.160 align:center
- ทำเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันเอาไปให้ที่บ้านเธอด้วย
- ดีเลย

00:40:50.880 --> 00:40:51.720 align:center
คุณยายคะ

00:40:52.480 --> 00:40:53.480 align:center
คุณยาย…

00:40:53.560 --> 00:40:55.440 align:center
เหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมงถึงจะเลิกงานนะคะ

00:40:55.520 --> 00:40:56.680 align:center
ถ้าจะลาก็บอกเสี่ยวชุนก่อนนะคะ

00:40:56.760 --> 00:40:58.560 align:center
เสี่ยวชุนไม่อยู่ก็บอกฉันได้

00:40:58.640 --> 00:41:00.040 align:center
แต่จะออกไปเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้นะคะ

00:41:00.120 --> 00:41:01.120 align:center
ฉัน…

00:41:01.200 --> 00:41:03.160 align:center
ฉันลากับเธอตอนนี้เลยแล้วกัน

00:41:03.240 --> 00:41:05.560 align:center
ทำไมถึงได้กลับก่อนละค่ะ

00:41:06.160 --> 00:41:08.600 align:center
จะมีคนไปซ่อมทีวีที่บ้านน่ะ

00:41:08.680 --> 00:41:10.600 align:center
ฉู่ฉู่ของฉันอยากกินไก่ตุ๋นน่ะ

00:41:11.520 --> 00:41:13.320 align:center
มีเด็กเล็กที่บ้านกันเหรอคะ

00:41:13.400 --> 00:41:16.520 align:center
ใช่ เธอทำงานอยู่ที่โรงงานของอาเหยาน่ะ

00:41:17.240 --> 00:41:19.000 align:center
- พวกฉันกลับแล้วนะ
- แล้วเจอกัน

00:41:41.160 --> 00:41:42.320 align:center
สวี่หงโต้ว

00:41:43.840 --> 00:41:44.960 align:center
สวี่หงโต้ว

00:41:46.440 --> 00:41:48.360 align:center
- มากับผมหน่อยสิ
- มีอะไรเหรอคะ

00:41:48.440 --> 00:41:50.000 align:center
พาคุณไปเจอเพื่อนใหม่หน่อยนะ

00:41:50.600 --> 00:41:51.600 align:center
เพื่อนใหม่ พาฉันไปเหรอ

00:41:51.680 --> 00:41:54.480 align:center
เป็นเพื่อนคนสำคัญเลยละ เร็วคุณ

00:41:54.560 --> 00:41:55.640 align:center
ที่ไหนคะ

00:41:55.720 --> 00:41:56.760 align:center
สนามแข่งม้า

00:42:07.600 --> 00:42:08.760 align:center
ต้าม่าย

00:42:09.280 --> 00:42:10.560 align:center
มีชาไหม

00:42:19.680 --> 00:42:21.320 align:center
เพื่อนแบบไหนคะ

00:42:21.400 --> 00:42:23.000 align:center
คุณคงไม่ได้ให้ฉันไปต้อนรับแขกหรอกนะ

00:42:23.080 --> 00:42:25.400 align:center
ไม่ใช่ ที่จริงผมก็ไม่เคยเจอมาก่อน

00:42:27.480 --> 00:42:29.520 align:center
เอ่อ ผมสนิทกับแม่ของเขาน่ะ

00:42:30.080 --> 00:42:31.360 align:center
แม่เขาสวย

00:42:31.440 --> 00:42:32.720 align:center
ตาโต ขนตางอนยาว

00:42:34.360 --> 00:42:36.160 align:center
เดี๋ยวคุณเจอเขาก็รู้ ขึ้นรถเลยครับ

00:42:46.360 --> 00:42:47.320 align:center
เป็นไงบ้างครับ

00:42:48.000 --> 00:42:49.160 align:center
ใกล้แล้วครับ

00:42:49.240 --> 00:42:51.040 align:center
- ราบรื่นดีไหมครับ
- ดีครับ

00:42:51.120 --> 00:42:52.640 align:center
ครับ ดื่มชาก่อนครับ

00:42:52.720 --> 00:42:53.840 align:center
- ชาครับ
- ขอบคุณ

00:42:54.560 --> 00:42:55.480 align:center
ทำอะไร

00:42:55.560 --> 00:42:56.440 align:center
มาทางนี้หน่อย

00:42:57.640 --> 00:42:58.640 align:center
มาๆ

00:43:09.000 --> 00:43:10.280 align:center
นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว

00:43:12.000 --> 00:43:13.960 align:center
นี่เพื่อนใหม่ที่คุณพูดถึงเหรอ

00:43:15.200 --> 00:43:17.680 align:center
ทางนี้เป็นแม่คนสวยของเพื่อนใหม่น่ะ

00:43:19.480 --> 00:43:21.320 align:center
ตาโต ขนตางอนยาว

00:43:22.000 --> 00:43:23.000 align:center
ไม่ได้หลอกคุณเนอะ

00:43:24.880 --> 00:43:26.120 align:center
เคยเห็นม้าเกิดไหมครับ

00:43:31.760 --> 00:43:32.960 align:center
จะคลอดเมื่อไหร่คะ

00:43:33.040 --> 00:43:35.120 align:center
ไม่นานหรอก ใกล้แล้ว

00:43:35.960 --> 00:43:36.960 align:center
อันตรายไหมคะ

00:43:37.040 --> 00:43:39.200 align:center
มีหมออยู่ สบายใจได้

00:44:13.000 --> 00:44:13.920 align:center
- กำลังคลอดแล้ว
- อ้อ

00:44:14.000 --> 00:44:15.200 align:center
มาเร็ว

00:44:15.280 --> 00:44:16.240 align:center
ไป เร็ว

00:44:16.960 --> 00:44:18.280 align:center
คุณได้รับหน้าที่สำคัญนะ

00:44:18.360 --> 00:44:20.160 align:center
ต้องจดเวลาเกิดของลูกม้า

00:44:20.840 --> 00:44:22.360 align:center
ฉันถ่ายวิดีโอได้ไหมคะ

00:44:22.440 --> 00:44:23.600 align:center
จะส่งให้หลานฉันดู