WEBVTT

00:01:39.840 --> 00:01:41.720 align:center
- ตัดปลายเชือกตรงนี้ออก
- ค่ะ

00:01:48.600 --> 00:01:50.440 align:center
ตรงนี้ต่อให้ยาวหน่อยนะ

00:01:53.000 --> 00:01:55.160 align:center
ครูคะ ครูเซี่ยมาค่ะ

00:01:56.400 --> 00:01:57.560 align:center
เหอซุ่น

00:01:58.360 --> 00:02:00.120 align:center
- พี่ครับ
- มาๆ

00:02:00.200 --> 00:02:01.560 align:center
หลี่ชิง ไปชงชามาหน่อย

00:02:01.640 --> 00:02:03.800 align:center
- ไม่ต้องๆ ไม่ต้องลำบากหรอก
- ไม่ลำบากหรอก

00:02:03.880 --> 00:02:05.680 align:center
ผมแค่ผ่านมานะ เดี๋ยวก็ไปแล้ว

00:02:05.760 --> 00:02:06.800 align:center
นั่งสักพักเดี๋ยวค่อยไปเถอะ

00:02:07.480 --> 00:02:10.039 align:center
- มาๆ
- ดูสิ ทำให้พี่ลำบากเลย

00:02:10.120 --> 00:02:12.440 align:center
- ลำบากอะไรกัน มา นั่งก่อน
- ครับ

00:02:19.680 --> 00:02:22.120 align:center
โรงปักผ้าของเราสร้างมาหลายปีแล้ว
ไม่เคยเข้ามาดูเลยนะ

00:02:23.400 --> 00:02:24.520 align:center
ไม่ค่อยผ่านมาน่ะครับ

00:02:25.040 --> 00:02:26.080 align:center
ครูเซี่ยมาได้จังหวะพอดีเลยค่ะ

00:02:26.160 --> 00:02:28.080 align:center
หนูกับครูเพิ่งกลับมาจากซินเจียง

00:02:29.160 --> 00:02:30.480 align:center
ไปทำอะไรที่ซินเจียงเหรอครับ

00:02:30.560 --> 00:02:32.160 align:center
ไปเข้าร่วมงานมรดกวัฒนธรรม

00:02:32.240 --> 00:02:33.720 align:center
มันคืออะไรเหรอครับ

00:02:34.560 --> 00:02:36.480 align:center
เป็นงานนิทรรศการอย่างนึงค่ะ

00:02:36.560 --> 00:02:38.120 align:center
แสดงผลงานทางหัตถกรรม

00:02:38.200 --> 00:02:39.880 align:center
ที่ได้รับให้เป็นมรดกวัฒนธรรมจากหลายประเทศ

00:02:39.960 --> 00:02:42.200 align:center
เป็นงานมหกรรมใหญ่ คนมาดูเยอะมากเลยค่ะ

00:02:42.280 --> 00:02:43.640 align:center
พวกเราขายของได้เยอะเลยค่ะ

00:02:44.600 --> 00:02:47.720 align:center
- ขายได้ด้วยเหรอ
- ได้ค่ะ มีแผงขาย

00:02:49.560 --> 00:02:52.440 align:center
- มาๆ ดื่มชาก่อน
- ครับ

00:02:53.640 --> 00:02:58.600 align:center
เสี่ยวเกอจื่อรับผิดชอบการปัก
และโปรโมทสินค้าผ้ามัดยอมต่างๆ

00:02:58.680 --> 00:02:59.960 align:center
และโปรโมทสินค้าอื่นๆ

00:03:00.840 --> 00:03:04.160 align:center
เสี่ยวหลานรับผิดชอบงานฝีมือทางออนไลน์

00:03:04.240 --> 00:03:07.640 align:center
งานฝีมืออย่างเราทำผลงานให้ออกมาดีก็พอ

00:03:08.160 --> 00:03:10.400 align:center
ผู้ที่เชี่ยวชาญก็รับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองเชี่ยวชาญ

00:03:13.240 --> 00:03:17.560 align:center
พี่ครับ ที่นี่ของพี่ทำใหญ่โตแค่ไหนเหรอ

00:03:18.400 --> 00:03:19.920 align:center
ถ้ายิ่งใหญ่ก็ยิ่งดี

00:03:20.520 --> 00:03:22.640 align:center
เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

00:03:22.720 --> 00:03:24.240 align:center
ยุคสมัยก้าวหน้าไปเร็วมาก

00:03:24.320 --> 00:03:28.040 align:center
ถ้าไม่มีคนรู้จักสินค้าของเรา เราก็จะถูกคัดออก

00:03:29.200 --> 00:03:31.520 align:center
ที่เราต้องการรักษางานมรดกไว้

00:03:31.600 --> 00:03:34.600 align:center
ก็เพราะกลัวศิลปะท้องถิ่นพวกนี้
จะค่อยๆ สูญหายไป

00:03:35.120 --> 00:03:37.320 align:center
ดังนั้นเราต้องโปรโมทมากขึ้น

00:03:37.400 --> 00:03:41.000 align:center
เพื่อให้หนุ่มสาวยุคนี้รู้จักวัฒนธรรมและชื่นชอบ

00:03:42.160 --> 00:03:44.360 align:center
แบบนี้พอมีคนยอมเรียน

00:03:44.440 --> 00:03:45.920 align:center
มีคนยอมซื้อ

00:03:46.000 --> 00:03:47.560 align:center
ถึงจะสืบทอดไปได้

00:03:52.120 --> 00:03:55.280 align:center
เมื่อก่อนตอนเป็นครู แค่ถ่ายทอดงานให้ลูกศิษย์

00:03:55.360 --> 00:03:56.800 align:center
ก็เป็นอันจบงาน

00:03:56.880 --> 00:04:01.400 align:center
แต่ตอนนี้น่ะ ยังต้องหาวิธีให้เด็กๆ หาเงินได้

00:04:32.880 --> 00:04:34.120 align:center
อรุณสวัสดิ์ เสี่ยวเฮย

00:05:00.280 --> 00:05:03.480 align:center
(อิสระ)

00:06:36.400 --> 00:06:38.080 align:center
ข้าวเสร็จแล้ว กินข้าวไหม

00:06:45.520 --> 00:06:46.560 align:center
ไป

00:06:47.080 --> 00:06:48.000 align:center
มา

00:06:52.240 --> 00:06:54.040 align:center
ท่านหม่า กินข้าวด้วยกันไหมคะ

00:07:06.400 --> 00:07:07.920 align:center
ฉันขอน้ำซุปหน่อย

00:07:08.000 --> 00:07:09.880 align:center
ซุปนี้อร่อยมากเลย

00:07:11.440 --> 00:07:13.160 align:center
นี่มันมันฝรั่งเส้นผัดน้ำส้มสายชูนี่

00:07:13.680 --> 00:07:15.040 align:center
ทำไมใส่ซีอิ๊วดำล่ะ

00:07:15.120 --> 00:07:16.520 align:center
แม่ฉันใส่น่ะ

00:07:18.520 --> 00:07:19.400 align:center
แม่ถูกเสมอแหละ

00:07:21.920 --> 00:07:23.000 align:center
- อร่อย
- อร่อยใช่ไหมคะ

00:07:23.080 --> 00:07:23.920 align:center
รสชาตินี้เลย

00:07:24.000 --> 00:07:25.400 align:center
รสชาตินี้ใช่เลยๆ

00:07:25.480 --> 00:07:26.400 align:center
ขออีกหน่อยนะ

00:07:40.440 --> 00:07:41.560 align:center
อร่อย อร่อยจริงๆ

00:07:54.720 --> 00:07:55.680 align:center
จือเหยา

00:07:56.560 --> 00:07:57.920 align:center
ขอแนะนำให้รู้จักครับ คุณหลี่

00:07:58.000 --> 00:07:59.080 align:center
นี่คือเซี่ยจือเหยา

00:07:59.160 --> 00:08:00.160 align:center
เพื่อนสนิทของผมครับ

00:08:00.240 --> 00:08:01.680 align:center
คุณหลี่ ยินดีที่ได้รู้จักครับ

00:08:01.760 --> 00:08:03.040 align:center
คุณเซี่ย สวัสดีครับ

00:08:03.120 --> 00:08:05.080 align:center
- มายังไงเหรอครับ
- ขับรถมาครับ

00:08:05.160 --> 00:08:06.840 align:center
งั้นวันนี้ก็ดื่มเหล้าไม่ได้แล้วสิ

00:08:08.280 --> 00:08:09.920 align:center
ได้ครับ พาคนขับรถมา

00:08:10.000 --> 00:08:12.080 align:center
เตรียมตัวมาดี ใช้ได้เลย

00:08:12.160 --> 00:08:15.240 align:center
- มาๆ นั่งก่อนครับ
- มา เชิญครับ

00:08:15.320 --> 00:08:16.880 align:center
- เชิญนั่งครับ
- มาครับ คุณหลี่

00:08:24.720 --> 00:08:25.920 align:center
คุณเซี่ย

00:08:27.280 --> 00:08:28.880 align:center
ไม่ใช่ว่าสินค้าไม่ดีหรอกนะครับ

00:08:28.960 --> 00:08:30.600 align:center
ผมรู้ว่ามันดี

00:08:31.120 --> 00:08:31.960 align:center
แต่ว่ามันแพง

00:08:32.880 --> 00:08:35.840 align:center
งานแกะสลักด้วยเครื่องแค่ไม่กี่ร้อยหยวน
เอามาแขวนบนกำแพง

00:08:35.919 --> 00:08:39.200 align:center
คนทั่วไปมองความแตกต่างไม่ออกอยู่แล้ว

00:08:40.360 --> 00:08:42.280 align:center
ผมทำโรงแรมแนวอาร์ตระดับสูง

00:08:42.360 --> 00:08:47.080 align:center
ผมประหยัดเงินตรงนั้น
เอาไปอัพเกรดเครื่องนอนดีกว่า

00:08:50.960 --> 00:08:53.680 align:center
คุณหลี่ คุณเป็นคนที่จริงใจมาก

00:08:54.560 --> 00:08:56.920 align:center
คุณพูดความจริงกับผม
งั้นผมก็จะพูดความจริงกับคุณ

00:08:57.880 --> 00:09:00.680 align:center
ที่ผมมา แน่นอนว่าอยากคุยธุรกิจให้สำเร็จ

00:09:00.760 --> 00:09:03.440 align:center
แต่ผมก็คิดถึงเผื่อโรงแรมของคุณเหมือนกัน

00:09:04.640 --> 00:09:06.080 align:center
คุณกำลังทำเทรนด์การสนับสนุนสินค้าท้องถิ่น

00:09:06.160 --> 00:09:09.360 align:center
ต้องใช้ศิลปะดั้งเดิม
มาเป็นจุดเด่นของโรงแรมแนวอาร์ต

00:09:09.440 --> 00:09:11.040 align:center
ดังนั้นต้องใช้งานแกะสลักมือสิครับ

00:09:13.640 --> 00:09:14.720 align:center
หมายความว่ายังไงครับ

00:09:16.040 --> 00:09:18.400 align:center
เขารู้ดีครับ เมื่อก่อนผมทำงานด้านลงทุน

00:09:18.480 --> 00:09:20.240 align:center
ฟังคนอื่นเล่าเรื่องทั้งวัน

00:09:20.880 --> 00:09:23.840 align:center
นักธุรกิจที่ดีต้องเป็นนักเล่าเรื่องก่อน

00:09:23.920 --> 00:09:25.600 align:center
ยิ่งเรื่องของคุณดึงดูดคนได้เท่าไร

00:09:25.680 --> 00:09:27.640 align:center
คนก็ยิ่งอยากซื้อเรื่องของคุณเท่านั้น

00:09:28.480 --> 00:09:29.600 align:center
ดูโรงแรมของคุณสิครับ

00:09:30.320 --> 00:09:32.600 align:center
เทรนด์นิยม ศิลปะดั้งเดิม

00:09:33.360 --> 00:09:34.520 align:center
คุณสมบัติสูง

00:09:34.600 --> 00:09:36.000 align:center
คุณมีหมดแล้ว

00:09:36.080 --> 00:09:37.920 align:center
ขาดก็แค่เรื่องเล่าดีๆ หนึ่งเรื่อง

00:09:40.040 --> 00:09:41.240 align:center
คุณพูดต่อเลย

00:09:41.800 --> 00:09:43.840 align:center
ผมเล่าเรื่องให้คุณฟังก่อนแล้วกัน

00:09:45.040 --> 00:09:48.240 align:center
ชายคนนึง เขาโตขึ้นมาในหมู่บ้านประมงริมทะเล

00:09:48.320 --> 00:09:50.600 align:center
เป็นเด็กที่ถูกทิ้งไว้ตั้งแต่เด็ก

00:09:50.680 --> 00:09:53.520 align:center
จากนั้นก็ไปสอบเข้าที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง
ได้งานที่ไม่เลว

00:09:53.600 --> 00:09:57.560 align:center
แต่เขากลับไปทำธุรกิจที่บ้านเกิดอย่างไม่ลังเล

00:09:57.640 --> 00:09:59.680 align:center
เขาเปิดร้านออนไลน์ ขายสินค้าบ้านเกิด

00:09:59.760 --> 00:10:01.560 align:center
ลูกจ้างก็เป็นคนในหมู่บ้านทั้งหมด

00:10:01.640 --> 00:10:04.160 align:center
เขาช่วยผู้สืบทอดมรดกภูมิปัญญา ด้านการเย็บปัก

00:10:04.240 --> 00:10:05.640 align:center
ก่อตั้งโรงผ้า ทำโรงมัดย้อม

00:10:05.720 --> 00:10:07.200 align:center
อนุรักษ์ศิลปะตกทอดของหมู่บ้าน

00:10:07.280 --> 00:10:09.240 align:center
เขายังพัฒนาธุรกิจท่องเที่ยว

00:10:09.320 --> 00:10:12.480 align:center
ให้คนหนุ่มสาวเลือกที่จะมาอยู่
มากกว่าออกไปทำงาน

00:10:12.560 --> 00:10:15.200 align:center
แบบนี้เด็กๆ ก็จะไม่ถูกทิ้ง

00:10:15.280 --> 00:10:17.960 align:center
คนแก่ก็จะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป

00:10:19.240 --> 00:10:21.440 align:center
ทำไมเรื่องมันคุ้นหูจัง

00:10:21.520 --> 00:10:23.440 align:center
เหมือนเคยดูในทีวี

00:10:24.320 --> 00:10:27.400 align:center
เป็นเรื่องเล่าคลาสสิค
ของคนที่กลับมาทำธุรกิจที่บ้านเกิดน่ะครับ

00:10:27.480 --> 00:10:29.480 align:center
ถ้าเหมือนใคร ก็คงบังเอิญแล้วละครับ

00:10:32.200 --> 00:10:35.560 align:center
เรื่องเล่าคลาสสิคแบบนี้ ผมใช้ไม่ได้หรอกครับ

00:10:36.560 --> 00:10:38.160 align:center
ใช้ได้สิครับ

00:10:38.240 --> 00:10:40.040 align:center
คุณใช้พล็อตแบบนี้ก็ได้นะ

00:10:40.920 --> 00:10:41.960 align:center
คุณลองพูดมาสิ

00:10:43.000 --> 00:10:45.800 align:center
มีเถ้าแก่คนนึง ชอบวัฒนธรรมดั้งเดิมมาก

00:10:45.880 --> 00:10:48.600 align:center
เขาคิดว่าศิลปวัฒนธรรมเดิมของประเทศจีน
ควรจะเปล่งประกาย

00:10:48.680 --> 00:10:49.760 align:center
ให้คนเห็นมากขึ้น

00:10:50.360 --> 00:10:52.400 align:center
ดังนั้นเขาก็เลยก่อตั้งโรงแรมแนวอาร์ตขึ้น

00:10:52.480 --> 00:10:55.240 align:center
ข้างในเต็มไปด้วยผลงานศิลปะมรดกวัฒนธรรม

00:10:55.320 --> 00:10:58.760 align:center
แม้แต่ไม้แกะสลักที่ประดับตรงโถงทางเดิน

00:10:58.840 --> 00:11:02.160 align:center
ก็ยังเป็นการแกะสลักที่พิถีพิถัน
จากช่างที่มีฝีมือชั้นครู

00:11:03.160 --> 00:11:06.920 align:center
แบบนี้ก็มีเรื่องเล่าแล้ว ไม่ใช่เหรอครับ

00:11:07.560 --> 00:11:10.960 align:center
- ใช่เลย นี่เป็นเรื่องเล่าของคุณหลี่เลย
- ก็ใช่น่ะสิ

00:11:11.040 --> 00:11:13.240 align:center
เขาตกหลุมรักวัฒนธรรมของจีน

00:11:13.760 --> 00:11:14.760 align:center
ใช่เลย

00:11:15.920 --> 00:11:16.920 align:center
นี่เป็นเรื่องของผมเลย

00:11:17.840 --> 00:11:19.520 align:center
มาครับ คุณหลี่

00:11:19.600 --> 00:11:21.360 align:center
ประธานอะไรกัน พี่น้องกันทั้งนั้น

00:11:21.440 --> 00:11:22.320 align:center
- พี่น้อง
- มา

00:11:22.400 --> 00:11:23.280 align:center
มาๆ

00:11:27.320 --> 00:11:28.280 align:center
ค่อยๆ

00:11:34.320 --> 00:11:35.280 align:center
หลิว

00:11:35.880 --> 00:11:36.920 align:center
ขอบใจมากนะ

00:11:37.000 --> 00:11:38.800 align:center
ขอบใจอะไร หลับสักหน่อยเถอะ

00:11:38.880 --> 00:11:39.960 align:center
โชเฟอร์ คอยดูเขาด้วยนะ

00:11:40.040 --> 00:11:41.720 align:center
- อย่าให้เขาอ้วกล่ะ
- ครับ

00:11:41.800 --> 00:11:42.640 align:center
- ไปเถอะ
- ครับ

00:11:42.720 --> 00:11:43.960 align:center
- ไปแล้วนะ
- แล้วเจอกัน

00:11:54.600 --> 00:11:55.720 align:center
ย่าครับ

00:11:57.000 --> 00:11:58.200 align:center
กลับมาแล้วเหรอ

00:11:59.120 --> 00:12:01.000 align:center
ซื้อซี่โครงที่ย่าชอบมาด้วยนะครับ

00:12:08.520 --> 00:12:11.240 align:center
ยังอุตส่าห์นึกถึงซี่โครงที่ย่าชอบด้วย

00:12:16.000 --> 00:12:16.920 align:center
ดื่มเหล้ามาเหรอ

00:12:18.040 --> 00:12:18.920 align:center
นิดหน่อยครับ

00:12:20.080 --> 00:12:21.240 align:center
คุยเป็นยังไงบ้าง

00:12:22.320 --> 00:12:24.600 align:center
ก็ดีครับ สำเร็จแล้ว

00:12:25.600 --> 00:12:26.800 align:center
จริงเหรอ

00:12:29.800 --> 00:12:32.600 align:center
มา ย่าให้รางวัล

00:12:36.520 --> 00:12:37.440 align:center
หวาน

00:12:44.200 --> 00:12:45.080 align:center
หวาน

00:12:58.680 --> 00:13:00.760 align:center
ผมกับอาเหยาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก

00:13:00.840 --> 00:13:02.680 align:center
เมื่อก่อนเขามากินข้าวบ้านของผมบ่อย

00:13:03.680 --> 00:13:06.280 align:center
เราเรียนด้วยกันจนถึงม.ปลาย

00:13:06.360 --> 00:13:08.120 align:center
นอนที่โรงเรียนทั้งม.ต้น ม.ปลาย

00:13:08.800 --> 00:13:10.080 align:center
ลำบากมาก

00:13:10.160 --> 00:13:12.480 align:center
ผมเรียนไม่เก่ง สอบมหาวิทยาลัยก็ไม่ติด

00:13:13.120 --> 00:13:15.800 align:center
ต่อมา ที่บ้านแนะนำผู้หญิงให้

00:13:15.880 --> 00:13:16.960 align:center
พอเราได้พบกัน

00:13:18.080 --> 00:13:20.440 align:center
เธอเป็นเพื่อนที่ผมชอบตอนม.ต้น

00:13:21.040 --> 00:13:24.800 align:center
แต่ปรากฏว่าเธอเอ่ยปากคำแรก
ก็ถามเบอร์อาเหยาจากผมเลย

00:13:24.880 --> 00:13:25.880 align:center
คุณว่าน่าโมโหไหมล่ะ

00:13:26.680 --> 00:13:27.720 align:center
แล้วคุณให้ไหม

00:13:27.800 --> 00:13:29.040 align:center
ให้สิครับ

00:13:29.120 --> 00:13:30.720 align:center
ไม่งั้นผมก็ดูเป็นคนใจแคบสิ

00:13:32.600 --> 00:13:35.840 align:center
แต่ตอนนั้นอาเหยายุ่งอยู่กับการเรียน
หาทุนการศึกษา

00:13:35.920 --> 00:13:37.360 align:center
ไม่มีเวลายุ่งกับผู้หญิงหรอกครับ

00:13:38.200 --> 00:13:41.040 align:center
พอเขาเรียนจบ ผมก็ถามเขาว่าจะกลับมาไหม

00:13:41.120 --> 00:13:42.920 align:center
เขาก็บอกว่าจะสอบป.โทต่อ

00:13:44.240 --> 00:13:47.520 align:center
ผมก็เลยบอกว่าเรียนหนักขนาดนี้
อนาคตจะเป็นเถ้าแก่บริษัทขนาดไหนเนี่ย

00:13:47.600 --> 00:13:49.680 align:center
ก็เป็นเถ้าแก่จริงๆ นี่คะ

00:13:49.760 --> 00:13:52.600 align:center
ตอนนี้เขาก็อยู่ในห่วงโซ่ของอุตสาหกรรมตัวเอง

00:13:53.120 --> 00:13:55.600 align:center
คุณบอกว่าเป็นเถ้าแก่ใหญ่ ก็จริงแหละครับ

00:13:56.400 --> 00:13:59.200 align:center
พอเขากลับมาไม่กี่ปี ก็ลงทุนไปไม่น้อย

00:13:59.840 --> 00:14:01.200 align:center
แต่คุณว่าหาเงินได้ไหมล่ะ

00:14:01.280 --> 00:14:02.480 align:center
ที่จริงก็ไม่ได้เท่าไร

00:14:03.080 --> 00:14:05.680 align:center
พอถามเขา เขาก็บอกว่านี่เป็นช่วงของการลงทุน

00:14:05.760 --> 00:14:06.600 align:center
ผมก็ไม่เข้าใจหรอก

00:14:07.200 --> 00:14:10.320 align:center
ผมว่านะ สู้ตอนที่เขาทำงานที่ปักกิ่ง

00:14:10.400 --> 00:14:12.080 align:center
เป็นนักลงทุนมือทองไม่ได้หรอก

00:14:12.160 --> 00:14:13.920 align:center
เขาได้เงินเดือนและโบนัสไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ

00:14:14.720 --> 00:14:16.840 align:center
นายพูดพล่ามอะไรอีกแล้ว

00:14:16.920 --> 00:14:17.880 align:center
ตกใจหมดเลย

00:14:18.520 --> 00:14:20.360 align:center
- คุยอะไรกันอยู่เหรอ
- คุยไปเรื่อย

00:14:20.880 --> 00:14:23.080 align:center
คุยเรื่องฉันย่างเนื้อ
ส่วนนายสอบเข้ามหาวิทยาลัยไง

00:14:23.160 --> 00:14:24.080 align:center
กินอะไรหน่อยไหม

00:14:24.160 --> 00:14:25.920 align:center
ฉันกินมาแล้ว

00:14:28.120 --> 00:14:30.520 align:center
- ฉันขอผักย่างแล้วกัน
- ได้

00:14:31.240 --> 00:14:33.120 align:center
- ย่างเสร็จเดี๋ยวฉันเอาไปให้
- ได้

00:14:50.400 --> 00:14:51.800 align:center
(จือหย่วน)

00:14:51.880 --> 00:14:54.200 align:center
ไม่ต้องโทรหรอก เขาปิดเครื่อง

00:14:55.240 --> 00:14:56.720 align:center
คุณชักเหมือนพี่สาวเขาแล้วนะ

00:14:59.440 --> 00:15:01.200 align:center
ฉันอยากจะพูดให้เขาเข้าใจจริงๆ นะ

00:15:02.760 --> 00:15:04.120 align:center
ฉันไม่ได้พูดจริงๆ

00:15:05.320 --> 00:15:07.000 align:center
คุณว่าใครเอาไปพูดมั่วกันแน่

00:15:08.280 --> 00:15:09.960 align:center
ผมจะรู้ได้ไงล่ะ

00:15:10.880 --> 00:15:12.680 align:center
กำแพงในหมู่บ้านเหมือนจะหนา

00:15:12.760 --> 00:15:13.760 align:center
แต่ที่จริงผุกร่อนรอบด้าน

00:15:13.840 --> 00:15:15.320 align:center
เก็บความลับได้ที่ไหน

00:15:23.600 --> 00:15:26.360 align:center
ผมเห็นคุณช่วงนี้ อยู่ที่ร้านกาแฟทุกวัน

00:15:26.440 --> 00:15:27.760 align:center
ไม่ออกไปเที่ยวไหนเหรอ

00:15:27.840 --> 00:15:28.720 align:center
ให้ไปเที่ยวที่ไหนล่ะ

00:15:28.800 --> 00:15:30.160 align:center
โรงมัดยอมไง

00:15:30.240 --> 00:15:31.720 align:center
คุณไปลองยอมผ้าเองได้

00:15:31.800 --> 00:15:33.240 align:center
ตอนบ่ายฉันไปมาแล้ว

00:15:33.760 --> 00:15:34.920 align:center
ร้านแกะสลักไม้ข้างร้านกาแฟล่ะ

00:15:35.840 --> 00:15:37.360 align:center
- ซื้อแล้ว
- แพไม้ไผ่ล่ะ

00:15:37.440 --> 00:15:38.320 align:center
นั่งแล้ว

00:15:38.400 --> 00:15:40.320 align:center
ขี่ม้าล่ะ ขี่ม้าก็สนุกนะ

00:15:40.920 --> 00:15:42.600 align:center
- ไม่ไปแล้ว
- ทำไม

00:15:42.680 --> 00:15:43.760 align:center
ไม่ชอบ

00:15:45.320 --> 00:15:46.400 align:center
จริงสิ

00:15:46.480 --> 00:15:49.200 align:center
ทางตะวันออกของหมู่บ้านมีที่ตั้งแคมป์ใหญ่

00:15:49.800 --> 00:15:52.800 align:center
ไปเก็บผักผลไม้ ตกปลา ย่างบาร์บีคิว

00:15:52.880 --> 00:15:54.040 align:center
เพื่อนผมที่ปักกิ่งเป็นคนเปิดเอง

00:15:56.200 --> 00:15:57.320 align:center
เขาขาดทุนไหม

00:15:58.480 --> 00:16:00.480 align:center
ก็แค่ยังไม่ได้กำไร

00:16:00.560 --> 00:16:03.840 align:center
คุณว่างก็พาต้าม่ายกับน่าน่าไปเที่ยวด้วยกันสิ

00:16:04.800 --> 00:16:06.040 align:center
ฉันจะบอกอะไรให้นะ

00:16:06.120 --> 00:16:10.000 align:center
คุณน่ะ อย่าเปลืองแรงโปรโมต
สถานที่ท่องเที่ยวเทียมพวกนั้นเลย

00:16:11.440 --> 00:16:15.520 align:center
ฉันมาที่นี่ก็แค่อยากหาที่ที่ไม่มีคนรู้จักฉัน

00:16:16.280 --> 00:16:20.320 align:center
ตั้งใจจะใช้ชีวิตอย่างไร้ประโยชน์อย่างจริงจัง

00:16:24.400 --> 00:16:27.600 align:center
คุณมีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

00:16:29.080 --> 00:16:30.680 align:center
ก่อนฉันจะทำงานน่ะ

00:16:31.200 --> 00:16:33.760 align:center
ฉันเอาแต่เรียนอยู่ตลอด

00:16:34.320 --> 00:16:37.120 align:center
พอมาทำงานก็ทำงานงกๆ อยู่ตลอด

00:16:38.400 --> 00:16:39.960 align:center
พยายามแล้วพยายามอีก

00:16:40.040 --> 00:16:43.120 align:center
ไม่ยอมแพ้ ตามคนอื่นให้ทัน

00:16:43.760 --> 00:16:46.880 align:center
ฉันจะบอกให้ ตอนที่ฉันเรียนจบ เงินที่ออมไว้

00:16:48.760 --> 00:16:50.200 align:center
ก็พอจะซื้อห้องได้ไม่กี่ตารางเมตร

00:16:52.000 --> 00:16:53.760 align:center
พอผ่านไปสิบปี

00:16:55.200 --> 00:16:56.160 align:center
ก็พอมีเงินเก็บบ้าง

00:16:57.200 --> 00:16:59.320 align:center
แต่พอฉันไปดูเว็บไซต์อสังหาริมทรัพย์

00:17:00.160 --> 00:17:01.520 align:center
ดันซื้อได้ไม่กี่ตารางเมตร

00:17:02.640 --> 00:17:03.480 align:center
ไม่มีบ้าน

00:17:04.160 --> 00:17:06.640 align:center
ไม่มีรถ ไม่มีแฟน

00:17:08.839 --> 00:17:09.960 align:center
มีแต่โรค

00:17:12.960 --> 00:17:13.839 align:center
น่าอนาถขนาดนั้นเลยเหรอ

00:17:14.599 --> 00:17:16.319 align:center
ในอินเทอร์เน็ตมีคำพูดนึง

00:17:16.880 --> 00:17:17.880 align:center
ว่าอะไรนะ

00:17:18.400 --> 00:17:19.520 align:center
งานไม่เด่น

00:17:19.599 --> 00:17:20.599 align:center
ผลงานไม่เด่น

00:17:20.680 --> 00:17:22.119 align:center
แต่หมอนรองกระดูกเด่น

00:17:22.200 --> 00:17:23.200 align:center
เหมือนฉันเปี๊ยบเลย

00:17:23.760 --> 00:17:24.839 align:center
คุณดูนี่นะ

00:17:26.839 --> 00:17:28.040 align:center
ส่วนโค้งฝ่าเท้าไม่มีแล้ว

00:17:28.119 --> 00:17:30.200 align:center
รู้ไหมว่าฉันต้องยืนทั้งวัน

00:17:30.280 --> 00:17:31.480 align:center
เหยียบพื้นจนไม่มีส่วนโค้งฝ่าเท้าแล้ว

00:17:34.520 --> 00:17:37.640 align:center
ขำเหรอ ไม่สิ ถ้าคุณเห็นใจกันสักหน่อย

00:17:37.720 --> 00:17:40.520 align:center
คุณจะไม่หัวเราะตอนที่คนอื่นพูดถึงความเจ็บปวด

00:17:40.600 --> 00:17:42.360 align:center
เหยียบพื้นจนส่วนโค้งฝ่าเท้าพังเหรอ

00:17:44.240 --> 00:17:45.760 align:center
ไม่ขำสักนิด หยุดเลยนะ

00:17:48.080 --> 00:17:49.320 align:center
ผมขอโทษๆ

00:17:49.960 --> 00:17:51.680 align:center
ผมไม่ได้เยาะเย้ยคุณนะ

00:17:52.280 --> 00:17:53.120 align:center
คือหมายถึง

00:17:53.200 --> 00:17:56.240 align:center
ถ้าคุณทำให้คนอื่นมีความสุขได้
คุณก็มีความสุขไปด้วย

00:17:59.320 --> 00:18:01.240 align:center
ผมแค่คิดว่า

00:18:01.320 --> 00:18:03.920 align:center
คนเราน่ะ ไม่ควรกดดันตัวเองมากเกินไป

00:18:04.000 --> 00:18:05.760 align:center
ไม่งั้นจะแย่เอาได้

00:18:05.840 --> 00:18:06.760 align:center
อะไรนะ

00:18:06.840 --> 00:18:08.640 align:center
การเบื่อโลก การหลีกหนี

00:18:08.720 --> 00:18:11.400 align:center
ความกังวล ความหงุดหงิด
จะเป็นโรคพวกนี้เอาได้

00:18:12.520 --> 00:18:15.000 align:center
กดดันหรือไม่กดดัน ฉันเลือกได้ด้วยเหรอ

00:18:16.760 --> 00:18:20.720 align:center
คุณก็เหมือนกับนาฬิกาไขลาน ถ้าคุณเดินไม่ถึงลาน

00:18:20.800 --> 00:18:22.320 align:center
ใครจะยอมไขลานให้

00:18:25.720 --> 00:18:27.840 align:center
ผมว่าคุณก็สวยนะ

00:18:28.360 --> 00:18:31.520 align:center
แต่งหน้าแต่งตัวหน่อย ก็เป็นสาวสวยได้แล้ว

00:18:31.600 --> 00:18:34.400 align:center
ยังกลัวที่จะหาแฟนดีๆ ไม่ได้อีกเหรอ

00:18:36.560 --> 00:18:37.960 align:center
ฉันชอบที่คุณสมบัติ

00:18:38.040 --> 00:18:39.600 align:center
เขาชอบที่ฉันสวย

00:18:39.680 --> 00:18:42.800 align:center
พอผ่านไปไม่กี่ปี ฉันยังสวยอยู่

00:18:42.880 --> 00:18:44.280 align:center
แต่เขายังจะมีคุณสมบัติดีอยู่ไหม

00:18:46.880 --> 00:18:48.720 align:center
คุณใช้ชีวิตได้ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ

00:18:49.320 --> 00:18:52.400 align:center
สิ่งที่คุณมีอยู่ถึงจะเป็นของคุณ

00:19:00.240 --> 00:19:01.320 align:center
ผมขอดื่มให้กับคุณ

00:19:03.560 --> 00:19:05.040 align:center
เดี๋ยวนะ คุณดื่มอะไร

00:19:05.760 --> 00:19:07.160 align:center
เมื่อตอนเที่ยงผมดื่มไปเเล้ว

00:19:07.880 --> 00:19:09.680 align:center
ขืนดื่มอีกคงกลายเป็นขี้เมาแหงๆ

00:19:27.640 --> 00:19:28.840 align:center
ตอนเป็นเด็กดีที่สุด

00:19:32.640 --> 00:19:34.200 align:center
ตั้งตารอวันหยุด

00:19:34.280 --> 00:19:35.600 align:center
รอไปบ้านยาย

00:19:37.120 --> 00:19:38.280 align:center
เลี้ยงลูกไก่

00:19:39.320 --> 00:19:40.360 align:center
ปีนต้นไม้

00:19:40.440 --> 00:19:41.680 align:center
เก็บลูกหม่อนในป่า

00:19:42.360 --> 00:19:43.680 align:center
ไปจับกุ้งในลำธาร

00:19:46.240 --> 00:19:47.880 align:center
ตอนเด็กๆ คุณซนขนาดนั้นเลยเหรอ

00:19:50.920 --> 00:19:52.680 align:center
คุณไม่คิดว่าตอนเด็กสนุกเหรอ

00:19:55.840 --> 00:19:59.200 align:center
พอโตมาก็ต้องเอาแต่เรียน เอาแต่สอบ

00:19:59.880 --> 00:20:01.680 align:center
พอทำงานก็ต้องทำผลงาน

00:20:02.280 --> 00:20:03.560 align:center
จะเอาเวลาไหนไปเล่นล่ะ

00:20:05.200 --> 00:20:06.320 align:center
ก็จริง

00:20:09.560 --> 00:20:10.800 align:center
คุณรู้ไหม

00:20:10.880 --> 00:20:14.200 align:center
พอฉันเห็นย่าคุณ ฉันก็คิดถึงยายเลย

00:20:16.160 --> 00:20:18.320 align:center
พวกท่านเหมือนกันเหรอ เหมือนตรงไหน

00:20:19.920 --> 00:20:21.120 align:center
บรรยากาศรอบๆ มั้ง

00:20:22.960 --> 00:20:24.120 align:center
กลิ่นบนตัวด้วย

00:20:27.560 --> 00:20:29.240 align:center
ยายฉันจากไปสามปีแล้ว

00:20:30.680 --> 00:20:32.400 align:center
ฉันก็ไม่ได้กลิ่นนั้นอีกเลย

00:20:35.880 --> 00:20:39.640 align:center
กลิ่นตัวย่าผมเป็นยังไงเหรอ

00:20:44.320 --> 00:20:46.360 align:center
เหมือนกลิ่นขนมปังอบ

00:20:46.440 --> 00:20:47.680 align:center
มันอบอุ่น

00:20:54.520 --> 00:20:55.360 align:center
พูดเรื่องของคุณดีกว่า

00:20:56.320 --> 00:20:58.480 align:center
ทำไมคุณถึงคิดกลับมาทำธุรกิจที่บ้านล่ะ

00:20:59.200 --> 00:21:00.720 align:center
ก็หาเงินไง

00:21:00.800 --> 00:21:02.880 align:center
อยู่ใกล้กับภูเขาหากินกับภูเขา อยู่ใกล้กับน้ำกินกับน้ำ

00:21:02.960 --> 00:21:04.360 align:center
ขนาดคนนอกพื้นที่ยังเข้ามาลงทุน

00:21:04.440 --> 00:21:06.720 align:center
คนท้องถิ่นจะไม่ได้เปรียบกว่าเหรอ

00:21:07.440 --> 00:21:08.600 align:center
ก็จริงนะ

00:21:18.880 --> 00:21:20.160 align:center
แต่งนิดแต่งหน่อย

00:21:20.240 --> 00:21:22.000 align:center
ความจริงผู้ชายแต่งหน้าก็ยังได้นะ

00:21:24.280 --> 00:21:25.760 align:center
ทำไมไม่ระวังขนาดนี้

00:21:25.840 --> 00:21:26.680 align:center
ไม่เป็นไรๆ

00:21:26.760 --> 00:21:28.040 align:center
ขอโทษด้วยครับๆ

00:21:28.120 --> 00:21:30.000 align:center
- เดี๋ยวผมเอาชุดใหม่มาให้ครับ
- ได้ค่ะ

00:21:37.520 --> 00:21:39.320 align:center
ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ

00:21:40.360 --> 00:21:41.200 align:center
ไม่เป็นไรครับ

00:22:14.120 --> 00:22:14.960 align:center
ไม่ต้อง

00:22:15.560 --> 00:22:16.800 align:center
ไม่ต้องใช้หรอก ผมไม่เป็นไร

00:22:17.920 --> 00:22:19.240 align:center
น้องที่หน้าเคาน์เตอร์ให้มาน่ะ

00:22:20.000 --> 00:22:20.880 align:center
เลยเอามาให้

00:22:26.280 --> 00:22:27.360 align:center
เจ็บแขนเหรอ

00:22:28.000 --> 00:22:29.000 align:center
ไม่เจ็บหรอก

00:22:30.760 --> 00:22:33.400 align:center
บอกว่าไม่เจ็บ แต่ยกไม่ขึ้นเนี่ยนะ

00:22:34.760 --> 00:22:36.680 align:center
เกือบทำจานคว่ำใส่หัวคน

00:22:38.760 --> 00:22:40.240 align:center
ตอนนี้รู้หรือยังว่าไปโรงเรียนดีสุด

00:22:44.480 --> 00:22:46.120 align:center
อากาศบ้าอะไรเนี่ย

00:22:47.200 --> 00:22:48.360 align:center
ไม่มีลมสักแอะ

00:22:52.520 --> 00:22:53.440 align:center
เสร็จแล้ว

00:23:04.320 --> 00:23:06.720 align:center
สุดสัปดาห์นี้ นายรับเงินของอาทิตย์นี้

00:23:06.800 --> 00:23:07.640 align:center
แล้วกลับบ้านไปเถอะ

00:23:08.600 --> 00:23:11.400 align:center
เด็กถูกตามใจอย่างนาย ไม่เหมาะงานนี้หรอก

00:23:11.920 --> 00:23:12.960 align:center
ผมไม่กลับ

00:23:14.040 --> 00:23:15.440 align:center
ที่บ้านไม่มาตามหาผมสักหน่อย

00:23:19.560 --> 00:23:21.160 align:center
นายถูกเลี้ยงจนเสียนิสัยแล้ว

00:23:24.640 --> 00:23:26.240 align:center
ถ้าพี่เหยาเป็นพี่ฉันก็คงดี

00:23:28.120 --> 00:23:30.360 align:center
ได้นะ ผมให้

00:23:31.280 --> 00:23:32.760 align:center
ถ้ามันให้ได้จริงๆ ก็ดี

00:23:39.120 --> 00:23:40.080 align:center
แล้วพี่ล่ะ

00:23:40.840 --> 00:23:43.280 align:center
เป็นแบบนี้พี่จะทำงานต่อไหม

00:23:48.320 --> 00:23:49.640 align:center
ก็ดีนะ

00:23:50.600 --> 00:23:51.520 align:center
ไม่มีใครมาคอยคุม

00:23:52.920 --> 00:23:53.920 align:center
จะว่าไงดีล่ะ

00:23:55.040 --> 00:23:56.320 align:center
พ่อกับแม่ฉันหย่ากันตั้งแต่เด็ก

00:23:57.120 --> 00:23:58.080 align:center
แยกไปมีครอบครัวเป็นของตัวเอง

00:23:59.200 --> 00:24:00.160 align:center
ส่วนฉันอยู่กับปู่

00:24:02.120 --> 00:24:03.440 align:center
พอปู่จากไป

00:24:04.320 --> 00:24:05.360 align:center
ก็ไปอยู่กับย่า

00:24:07.360 --> 00:24:08.960 align:center
ปีนี้ ย่าก็เสียไปอีก

00:24:10.800 --> 00:24:12.120 align:center
แม่โทรมาบอกให้ฉันกลับไป

00:24:13.720 --> 00:24:14.840 align:center
แม่ฉันอยู่ที่รุ่ยลี่

00:24:16.080 --> 00:24:18.760 align:center
ฉันลองไปดู ในบ้านมีสี่คน

00:24:19.760 --> 00:24:21.720 align:center
เบียดกันอยู่ในห้องเล็กๆ 60 ตารางเมตร

00:24:22.440 --> 00:24:24.520 align:center
น้องสาวสองคนนอนบนเตียงสองขั้น

00:24:24.600 --> 00:24:25.920 align:center
ก็ไม่มีที่เหลือให้ฉันแล้ว

00:24:27.280 --> 00:24:28.840 align:center
ฉันเลยโทรไปหาพ่อ

00:24:31.200 --> 00:24:32.440 align:center
แต่ปิดเบอร์ไปแล้ว

00:24:38.400 --> 00:24:41.600 align:center
นายไม่เข้าใจหรอก นายมีพ่อแม่

00:24:41.680 --> 00:24:44.360 align:center
มีพี่ชาย มีย่า

00:24:45.160 --> 00:24:48.000 align:center
ที่คอยสนใจนาย ดีจะตาย

00:25:12.120 --> 00:25:15.600 align:center
ที่จริง บ้านโหย่วเฟิงก็ไม่ได้เปลืองแรงมาก

00:25:15.680 --> 00:25:19.760 align:center
ตอนนี้หลักๆ
ฉันไปคลังสินค้าอีคอมเมิร์ซกับร้านกาแฟมากกว่า

00:25:19.840 --> 00:25:22.160 align:center
ยุ่งนิดหน่อย แต่ก็รับมือไหว

00:25:23.560 --> 00:25:24.760 align:center
เธออย่าฝืนเกินไปล่ะ

00:25:25.360 --> 00:25:27.040 align:center
ที่โกดังเรื่องจุกจิกก็ค่อนข้างเยอะ

00:25:27.120 --> 00:25:29.360 align:center
ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็หาคนเพิ่มที่ร้านกาแฟสักคน

00:25:29.440 --> 00:25:31.040 align:center
ยังไม่ต้องหรอก

00:25:31.120 --> 00:25:32.480 align:center
เราเก็บต้นทุนไว้ก่อนดีกว่า

00:25:32.560 --> 00:25:34.080 align:center
ยังไงเสี่ยวเยว่ก็อยู่ที่นั่นตลอด

00:25:34.160 --> 00:25:36.160 align:center
ถ้ามีเรื่องอะไรตอนฉันไม่อยู่

00:25:36.240 --> 00:25:37.280 align:center
ก็แค่ให้เสี่ยวเยว่โทรหาฉันก็พอ

00:25:37.360 --> 00:25:39.160 align:center
ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันยังไหวอยู่ค่ะ

00:25:39.240 --> 00:25:42.280 align:center
งานประจำ ทุกคนก็ทำตามขั้นตอน

00:25:42.360 --> 00:25:45.560 align:center
เพียงแต่มีเรื่องของบุคลากรที่จะซับซ้อนหน่อย
ต้องให้ผู้จัดการมาไกล่เกลี่ย

00:25:46.560 --> 00:25:47.680 align:center
งั้นก็เป็นปัญหาเดิมๆ

00:25:49.280 --> 00:25:51.160 align:center
ก็ใช่ค่ะ ปัญหาเดิมๆ

00:25:51.240 --> 00:25:52.640 align:center
พวกคนแก่ในหมู่บ้าน

00:25:52.720 --> 00:25:55.080 align:center
คุ้นเคยกันหมด ทำอะไรไม่ค่อยเกรงใจ

00:25:55.160 --> 00:25:56.600 align:center
ไม่มีใครมองฉันเป็นผู้จัดการด้วยซ้ำ

00:25:56.680 --> 00:25:57.800 align:center
อีกอย่างนะ

00:25:57.880 --> 00:26:01.400 align:center
พวกน้าๆ ที่ไม่มีอะไรทำในหมู่บ้าน

00:26:01.480 --> 00:26:04.360 align:center
ชอบมาเที่ยวเล่น ซุบซิบนินทากัน ในระหว่างงาน

00:26:04.440 --> 00:26:08.320 align:center
อย่างน้าเอ๋อร์นะ
สามวันแพ็กออร์เดอร์ผิดไปสองรอบ

00:26:08.400 --> 00:26:11.120 align:center
ช่วงที่พี่คอยคุมพวกเขา ก็ดีขึ้นมาหน่อย

00:26:11.200 --> 00:26:15.000 align:center
แต่พอผ่านไม่กี่วันก็เหมือนเดิม ยายๆ พวกนั้นน่ะ

00:26:15.080 --> 00:26:16.840 align:center
ทำตัวอย่างกับเด็กอนุบาล

00:26:16.920 --> 00:26:18.960 align:center
พอฉันดุเข้าก็โกรธ

00:26:19.040 --> 00:26:20.680 align:center
ร้านกาแฟก็มีปัญหาเหมือนกัน

00:26:22.000 --> 00:26:25.040 align:center
คนรู้จักสนิทกันทำงานด้วยกัน ก็เกิดปัญหาแบบนี้ล่ะ

00:26:25.880 --> 00:26:27.520 align:center
ทำได้แค่พูดกำชับ

00:26:29.000 --> 00:26:31.480 align:center
และขอให้พวกเขาทำงานมากขึ้น

00:26:31.560 --> 00:26:33.240 align:center
ให้ตระหนักเรื่องการเชื่อฟังผู้จัดการมากขึ้น

00:26:33.320 --> 00:26:34.840 align:center
เอาจริงๆ นะพี่ บางทีฉันก็คิดว่า

00:26:34.920 --> 00:26:37.080 align:center
พวกเราสนิทกับพวกเขาเกินไปหรือเปล่า

00:26:37.160 --> 00:26:40.480 align:center
มีเรื่องที่ต้องคิดถึง
และปัจจัยทางความรู้สึกมากมาย

00:26:48.040 --> 00:26:49.120 align:center
เสี่ยวชุน

00:26:50.400 --> 00:26:54.840 align:center
ถ้าเราหาคนจากข้างนอก
มาจัดการพวกเขาแทน เธอคิดว่าไง

00:26:56.040 --> 00:26:57.560 align:center
เริ่มจากที่ร้านกาแฟก่อน

00:26:57.640 --> 00:27:00.360 align:center
ให้คนมีประสบการณ์มากรุยทาง วางระบบจัดการ

00:27:00.440 --> 00:27:02.040 align:center
แถมยังเพิ่มระดับการบริการด้วย

00:27:02.640 --> 00:27:03.760 align:center
ดีนะ

00:27:04.440 --> 00:27:06.560 align:center
ถ้าเป็นแบบนี้ได้ก็ดี

00:27:06.640 --> 00:27:07.960 align:center
พี่เลือกคนที่เหมาะสมไว้แล้วเหรอ

00:27:08.040 --> 00:27:08.960 align:center
แน่นอน

00:27:09.040 --> 00:27:10.760 align:center
ส่งมาถึงที่เลย สำเร็จรูปด้วย

00:27:10.840 --> 00:27:11.680 align:center
ใครคะ

00:27:11.760 --> 00:27:13.640 align:center
สวี่หงโต้วไง

00:27:14.360 --> 00:27:17.240 align:center
เธอเพิ่งลาออกจาก
แผนกต้อนรับส่วนหน้าของโรงแรมห้าดาว

00:27:17.320 --> 00:27:18.520 align:center
คุ้นเคยกับงานแบบนี้เป็นอย่างดี

00:27:18.600 --> 00:27:20.320 align:center
พี่เลิกคิดเลย

00:27:20.400 --> 00:27:23.320 align:center
เธอลาออกมาที่นี่เพื่อพักผ่อน

00:27:23.400 --> 00:27:26.040 align:center
เธอจะยอมมาเป็นลูกจ้างเราที่นี่ได้ไง

00:27:27.920 --> 00:27:30.200 align:center
วิธีน่ะยังพอมีอยู่

00:27:31.920 --> 00:27:36.360 align:center
จากที่ฉันสังเกตสวี่หงโต้ว
เธอเป็นคนขยันและใจดี

00:27:36.440 --> 00:27:39.440 align:center
และที่สำคัญก็คือ เธอชอบย่าของฉันมาก

00:27:40.040 --> 00:27:41.520 align:center
สรุปก็คือ พวกนี้เป็นจุดอ่อน

00:27:41.600 --> 00:27:43.680 align:center
เดี๋ยวนะ จุดอ่อนเหรอ

00:27:44.280 --> 00:27:45.960 align:center
เซี่ยจือเหยา พี่หมายความว่ายังไง

00:27:46.040 --> 00:27:49.440 align:center
พี่จะเล่าเรื่องกลับมาทำธุรกิจที่บ้าน
ให้เธอฟังอีกคนเหรอ

00:27:49.520 --> 00:27:50.480 align:center
มัดมือฉกสินะคะ

00:27:51.440 --> 00:27:53.960 align:center
เรื่องธุรกิจของฉัน
ทำไมพวกเธอพูดซะไม่น่าฟังขนาดนั้น

00:27:56.120 --> 00:27:58.000 align:center
พูดเหมือนน่าฟังอย่างนั้นแหละ

00:27:59.200 --> 00:28:00.160 align:center
อาเหยา

00:28:01.600 --> 00:28:02.840 align:center
- ลุง
- ลุง

00:28:03.480 --> 00:28:04.480 align:center
ครูเซี่ย

00:28:45.080 --> 00:28:47.360 align:center
ลุงครับ ดื่มชาครับ

00:28:47.440 --> 00:28:48.280 align:center
ขอบใจ

00:28:49.200 --> 00:28:51.480 align:center
งานล็อตนี้น่าจะพอให้พวกลุงทำสักสองสามเดือน

00:28:52.360 --> 00:28:53.440 align:center
ลุงอย่าคิดมากนะครับ

00:28:53.520 --> 00:28:54.720 align:center
ผมไม่ได้ทำอะไรมาก

00:28:54.800 --> 00:28:57.280 align:center
แค่กินข้าวกับคุณหลี่มื้อนึง

00:28:57.360 --> 00:28:59.080 align:center
หลักๆ คือเขาชอบของเขาเอง

00:28:59.160 --> 00:29:00.800 align:center
ก่อนหน้านี้เป็นเพราะเรื่องงบน่ะ

00:29:01.720 --> 00:29:02.720 align:center
อาเหยา

00:29:04.160 --> 00:29:06.640 align:center
- เรานั่งคุยก่อนมา มาๆ
- ลุงนั่งเลยครับๆ

00:29:13.400 --> 00:29:14.600 align:center
อาเหยา

00:29:14.680 --> 00:29:18.400 align:center
คือ ที่ก่อนหน้านี้ ที่ฉันเคยพูดกับเธอ

00:29:19.360 --> 00:29:22.120 align:center
เรื่องอินเทอร์เน็ตน่ะ ที่บอกว่าไม่มีอะไรดี

00:29:23.520 --> 00:29:26.000 align:center
เธอเล่นเน็ตทุกวัน เธอดูอะไรล่ะ

00:29:26.520 --> 00:29:29.080 align:center
บ้านคนอื่นมีชีวิตดีๆ

00:29:29.600 --> 00:29:32.120 align:center
ซื้อรถหนู ซื้อบ้านหรู

00:29:33.160 --> 00:29:37.760 align:center
ยังไม่ทำอะไร คนนู้นคนนี้ก็ดังได้ง่ายๆ

00:29:37.840 --> 00:29:40.320 align:center
หาเงินได้หลายแสนหลายล้าน

00:29:41.040 --> 00:29:42.120 align:center
นี่คืออะไร

00:29:43.400 --> 00:29:45.040 align:center
นี่คือโรคร้าย

00:29:45.800 --> 00:29:47.400 align:center
โรคร้ายแรงเลยล่ะ

00:29:48.520 --> 00:29:51.200 align:center
นายว่าพวกหนุ่มสาว
วันๆ เอาแต่ดูพวกนี้เช้ายันเย็น

00:29:51.280 --> 00:29:54.560 align:center
มันจะไปสงบสติอารมณ์ จดจ่ออยู่กับงานได้เหรอ

00:29:54.640 --> 00:29:56.960 align:center
มีแต่ทำให้ใจร้อน เสียการเสียงาน

00:29:58.040 --> 00:29:59.560 align:center
สำหรับพวกนั้น เงินไม่กี่ร้อยหยวน

00:29:59.640 --> 00:30:02.280 align:center
หรือพันกว่าหยวนก็ไม่อยู่ในสายตาแล้ว

00:30:02.360 --> 00:30:05.960 align:center
ทั้งวันทั้งคืนเอาแค่คิดว่า
จะหาเงินหลักแสนหลักล้านได้ยังไง

00:30:07.560 --> 00:30:08.560 align:center
ครับ

00:30:10.000 --> 00:30:12.000 align:center
ตอนที่เธอเพิ่งกลับมาน่ะ

00:30:12.920 --> 00:30:16.560 align:center
เธอบอกฉันว่าจะช่วยฉัน

00:30:16.640 --> 00:30:18.960 align:center
เรื่องบรรจุภัณฑ์ เรื่องโฆษณา

00:30:19.800 --> 00:30:22.920 align:center
จะพาช่างแกะสลักไม้ทุกคนไปหาเงินด้วยกัน

00:30:23.760 --> 00:30:27.560 align:center
ยังบอกอีกว่ารัฐบาลจะช่วยพัฒนาชนบท

00:30:27.640 --> 00:30:28.840 align:center
พัฒนาการท่องเที่ยว

00:30:29.400 --> 00:30:32.840 align:center
เธอน่ะ กลับมาบ้านเกิด ก็อยากจะพัฒนารากฐาน

00:30:32.920 --> 00:30:35.200 align:center
ใช่ไหม อยากจะพัฒนาบ้านเกิด

00:30:36.600 --> 00:30:38.840 align:center
พูดตามตรงนะ แบบที่ไม่กลัวเธอโกรธด้วย

00:30:40.120 --> 00:30:41.080 align:center
ฉันไม่เชื่อเลย

00:30:44.280 --> 00:30:48.480 align:center
ฉันคิดว่าเด็กอย่างเธอที่ออกไปเรียนข้างนอก
ต้องได้เรียนรู้เรื่องแย่ๆ มาแน่ๆ

00:30:49.400 --> 00:30:54.440 align:center
พอเธอกลับมา ก็คิดจะหาเงินง่ายๆ
ที่ให้ได้เงินเยอะๆ ใช่ไหม

00:30:58.520 --> 00:31:00.480 align:center
ไม่ใช่ลุงคนเดียวหรอกครับที่พูดแบบนี้

00:31:01.880 --> 00:31:05.280 align:center
ทุกคนมักจะสงสัยในเรื่องที่ตัวเองไม่รู้

00:31:05.360 --> 00:31:06.400 align:center
เป็นธรรมดา

00:31:10.640 --> 00:31:11.600 align:center
ในอดีตน่ะ

00:31:12.720 --> 00:31:13.960 align:center
แค่ฝีมือดี

00:31:14.840 --> 00:31:16.640 align:center
คนก็จะมาหาเราถึงที่เอง

00:31:19.400 --> 00:31:20.560 align:center
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

00:31:25.040 --> 00:31:27.760 align:center
เมื่อก่อนน่ะ เป็นการตอบสนองความต้องการ

00:31:28.640 --> 00:31:30.520 align:center
ส่วนตอนนี้น่ะ เป็นการสร้างความต้องการ

00:31:31.560 --> 00:31:35.120 align:center
ย่าผมบอกว่ายุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว

00:31:39.000 --> 00:31:39.840 align:center
ใช่

00:31:41.720 --> 00:31:43.360 align:center
ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว

00:32:41.160 --> 00:32:42.440 align:center
ก็ครบนี่

00:32:55.040 --> 00:32:55.960 align:center
ค่ะแม่

00:32:56.040 --> 00:32:59.600 align:center
เสี่ยวชุน
เซี่ยเซี่ยเอาบัตรเอทีเอ็มของตัวเองไปแล้ว

00:32:59.680 --> 00:33:01.040 align:center
ก็หนูบอกแล้วไงคะ

00:33:01.120 --> 00:33:03.280 align:center
บัตรของเขาก็ให้เขาเก็บเอง

00:33:03.360 --> 00:33:05.960 align:center
ก็แม่กลัวว่า
เขาจะเอาเงินไปเล่นเกมสิ้นเปลืองเงิน

00:33:06.480 --> 00:33:09.200 align:center
แกว่าเขารู้ได้ไงว่าแม่วางกุญแจไว้ที่ไหน

00:33:09.280 --> 00:33:11.560 align:center
เสี่ยวหูลู่ยังรู้ เขาจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะคะ

00:33:12.520 --> 00:33:16.600 align:center
เอาเถอะค่ะ หยิบก็หยิบไปแล้ว
ยังไงไปเซี่ยงไฮ้ก็ต้องใช้เงิน

00:33:16.680 --> 00:33:18.840 align:center
งั้นเขาก็น่าจะบอกแม่สักคำสิ

00:33:18.920 --> 00:33:20.280 align:center
ใช่ว่าแม่จะไม่ให้เงินเขาสักหน่อย

00:33:20.360 --> 00:33:21.480 align:center
เขาไม่กล้าบอกแม่หรอก

00:33:21.560 --> 00:33:23.720 align:center
ปกติแม่เข้มงวดซะขนาดนั้น

00:33:23.800 --> 00:33:25.520 align:center
เอาละ ไม่มีอะไรแล้ว

00:33:28.240 --> 00:33:29.920 align:center
ยายเฒ่าคนนี้นี่

00:33:32.640 --> 00:33:33.560 align:center
(เซี่ยเซี่ย)

00:33:36.800 --> 00:33:37.840 align:center
ฮัลโหล

00:33:38.760 --> 00:33:40.000 align:center
พี่จะบอกให้นะ

00:33:40.080 --> 00:33:42.440 align:center
แม่รู้แล้วนะว่านายเอาบัตรเอทีเอ็มไป

00:33:42.520 --> 00:33:45.240 align:center
เอางี้ เดี๋ยวฉันโอนเงินให้แกสามพันทางวีแชท

00:33:45.320 --> 00:33:47.000 align:center
เงินในบัตรก็พยายามอย่าใช้เยอะ

00:33:48.960 --> 00:33:50.200 align:center
ได้ยินไหมเนี่ย

00:33:50.280 --> 00:33:52.640 align:center
ได้ยินแล้ว พี่ไม่ต้องโอนมาหรอก ผมเอามาแล้ว

00:33:52.720 --> 00:33:55.160 align:center
เอาน่ะ อยู่นู่นก็เที่ยวให้สนุกแล้วกัน

00:33:55.240 --> 00:33:56.560 align:center
วางละ ฉันไปทำงานแล้ว

00:33:59.280 --> 00:34:01.360 align:center
บัตรของเซี่ยเซี่ย น้าเป่าผิงเป็นคนเก็บเหรอ

00:34:03.720 --> 00:34:07.440 align:center
แม่ฉันน่ะ ให้เขาโอนเงินเข้าบัตรเดือนละสองพัน

00:34:07.520 --> 00:34:09.080 align:center
เอาไว้ใช้แต่งเมีย

00:34:09.159 --> 00:34:11.400 align:center
ที่จริงก็ไม่เยอะหรอก สองสามหมื่น

00:34:11.480 --> 00:34:13.440 align:center
ปกติฉันเห็นเขาออกจะขยัน

00:34:13.520 --> 00:34:15.320 align:center
เสื้อยืดขาวที่ใส่จนเหลือง ก็เอาย้อมที่โรงมัดย้อม

00:34:15.400 --> 00:34:16.800 align:center
ย้อมแล้วย้อมอีก แล้วเอามาใส่ต่อ

00:34:19.000 --> 00:34:21.239 align:center
เขาขโมยบัตรไป คงไม่ได้เอาไปเล่นหุ้นหรอกนะ

00:34:21.320 --> 00:34:23.040 align:center
ช่วงนี้หุ้นกำลังฮิตเลย

00:34:23.120 --> 00:34:25.400 align:center
ตลาดหุ้นเพิ่มขึ้น จนฮอตเสิร์ชตั้งหลายครั้ง

00:34:26.120 --> 00:34:27.280 align:center
ไม่หรอก

00:34:27.880 --> 00:34:31.280 align:center
ผู้หญิงบ้านฐานะดีอย่างพวกคุณ
ไม่เหมือนกับเราหรอก

00:34:31.360 --> 00:34:33.920 align:center
ฉันกับเซี่ยเซี่ยน่ะ เรากลัวความจนตั้งแต่เด็ก

00:34:34.000 --> 00:34:35.480 align:center
รู้ว่าเงินหาไม่ง่าย

00:34:35.560 --> 00:34:38.120 align:center
เงินในมือก็ใช้อย่างกระเบียดกระเสียน

00:34:38.199 --> 00:34:40.760 align:center
เรื่องที่ไม่เข้าใจ เราไม่กล้าไปแตะง่ายๆ หรอก

00:34:41.760 --> 00:34:42.840 align:center
งั้นก็ดี

00:34:42.920 --> 00:34:44.719 align:center
หลายวันก่อนเขายังมาถามฉัน

00:34:44.800 --> 00:34:47.000 align:center
ฉันก็เลยบอกว่าอย่าแตะต้องหุ้นเด็ดขาด

00:34:47.080 --> 00:34:48.120 align:center
ยังไงความเสี่ยงก็สูงเกินไป

00:35:02.480 --> 00:35:04.520 align:center
พ่อหนุ่ม มีเรื่องอะไรหรือเปล่า

00:35:04.600 --> 00:35:06.400 align:center
- ผมมาแจ้งความครับ
- แจ้งความเรื่องอะไร

00:35:07.200 --> 00:35:08.520 align:center
ผมถูกคนหลอกเอาเงิน

00:35:08.600 --> 00:35:10.400 align:center
โอนเงินจากเอทีเอ็ม ไปให้เพื่อนในเน็ตเหรอ

00:35:10.480 --> 00:35:13.080 align:center
ไม่ใช่ตู้เอทีเอ็มครับ เป็นเว็บกองทุน

00:35:13.160 --> 00:35:14.360 align:center
คนอื่นแนะนำมา

00:35:14.440 --> 00:35:17.320 align:center
ตอนผมลงทะเบียน เติมเงินไปยังไม่มีปัญหา

00:35:17.400 --> 00:35:18.760 align:center
แต่ตอนหลังเข้าระบบไม่ได้แล้ว

00:35:18.840 --> 00:35:22.120 align:center
แล้วก็ คนนั้นให้ที่อยู่ผมมา เขาอยู่ที่เซี่ยงไฮ้

00:35:22.200 --> 00:35:23.080 align:center
(สถานีตำรวจกู่เฉิง)

00:35:23.160 --> 00:35:25.120 align:center
ผมเคยส่งของมาที่นี่

00:35:25.200 --> 00:35:28.120 align:center
ตอนผมไปแจ้งความที่นั่น
พวกเขาก็ให้ผมมาแจ้งความที่เมืองที่เกิดเหตุ

00:35:28.200 --> 00:35:29.240 align:center
ผมเลยรีบกลับมา

00:35:30.400 --> 00:35:32.920 align:center
พ่อหนุ่ม นายก็ดูฉลาด

00:35:33.000 --> 00:35:34.480 align:center
ทำไมถึงหลงกลพวกสแกมเมอร์พวกนี้ได้

00:35:35.200 --> 00:35:36.120 align:center
สแกมเมอร์เหรอครับ

00:35:36.640 --> 00:35:37.560 align:center
ไม่เป็นไร

00:35:37.640 --> 00:35:39.720 align:center
มาลงบันทึกประจำวันไว้ก่อน

00:35:39.800 --> 00:35:40.960 align:center
ครับ

00:35:44.720 --> 00:35:48.920 align:center
พวกเขาถามย่า แม่อาหย่วนปฏิบัติกับหลานยังไง

00:35:50.360 --> 00:35:51.320 align:center
ถามทำไมครับ

00:35:52.960 --> 00:35:55.200 align:center
พวกเขาบอกว่าหลานดูไม่เป็นห่วงอาหย่วน

00:35:55.760 --> 00:35:58.120 align:center
ต้องเป็นเพราะแม่เลี้ยงเคยทำไม่ดีกับหลาน

00:35:58.200 --> 00:35:59.240 align:center
ตีหลาน

00:36:01.320 --> 00:36:02.760 align:center
แม่เลี้ยงเคยตีผมซะเมื่อไร

00:36:03.360 --> 00:36:04.360 align:center
มีแต่ย่านั่นล่ะตีผม

00:36:05.760 --> 00:36:07.880 align:center
ฉันเคยไปตีแกตอนไหน

00:36:08.680 --> 00:36:10.640 align:center
ครับ ไม่เคยตี

00:36:10.720 --> 00:36:12.240 align:center
นั่นคือไม้เรียวแห่งความรักล้วนๆ

00:36:14.600 --> 00:36:15.600 align:center
แล้วย่าตอบว่าไงครับ

00:36:15.680 --> 00:36:19.800 align:center
ย่าบอกว่าอาเหยาของเราน่ะ รู้ดี

00:36:19.880 --> 00:36:21.160 align:center
ว่าอาหย่วนไม่ได้หายไปไหน

00:36:21.680 --> 00:36:24.120 align:center
แต่เขาก็ไม่เชื่อ

00:36:25.280 --> 00:36:26.480 align:center
ไม่เชื่อก็ไม่เชื่อ

00:36:29.400 --> 00:36:30.440 align:center
อาเหยา

00:36:31.600 --> 00:36:32.880 align:center
บอกกับย่ามาเถอะ

00:36:32.960 --> 00:36:35.840 align:center
ย่าไม่บอกใครหรอก ตกลงไหม

00:36:41.600 --> 00:36:42.680 align:center
(เซี่ยเซี่ย)

00:36:43.280 --> 00:36:44.320 align:center
รับโทรศัพท์ก่อนนะ

00:36:48.360 --> 00:36:49.600 align:center
ว่าไง เซี่ยเซี่ย

00:36:49.680 --> 00:36:50.600 align:center
มีอะไร

00:37:03.120 --> 00:37:04.080 align:center
ได้

00:37:04.800 --> 00:37:06.560 align:center
เดี๋ยวฉันรีบไป นายรอฉันก่อน

00:37:16.040 --> 00:37:17.160 align:center
สวี่หงโต้ว

00:37:18.800 --> 00:37:19.880 align:center
สวี่หงโต้ว

00:37:20.920 --> 00:37:23.600 align:center
- คุณทำอะไรน่ะ
- ตรงนี้มีรังนกสองรัง

00:37:24.160 --> 00:37:25.600 align:center
ให้ผมเอาออกให้ไหม

00:37:30.000 --> 00:37:31.680 align:center
วันนี้ไม่ออกไปวิ่งเหรอ

00:37:31.760 --> 00:37:33.160 align:center
ฉันอยากอยู่ว่างๆ น่ะ

00:37:34.560 --> 00:37:35.880 align:center
ไปเที่ยวในเมืองไหม

00:37:36.640 --> 00:37:37.880 align:center
ฉันไม่ไปที่เที่ยวที่เป็นของเทียมหรอก

00:37:38.960 --> 00:37:40.040 align:center
ได้

00:38:04.760 --> 00:38:07.760 align:center
ย่าครับ เดี๋ยวผมต้องไปที่เมืองเก่า

00:38:07.840 --> 00:38:10.080 align:center
ผมให้สวี่หงโต้วไปตั้งแผงกับย่านะ

00:38:10.160 --> 00:38:12.800 align:center
ไม่ต้องหรอก ย่าออกไปเองได้

00:38:17.000 --> 00:38:18.920 align:center
ไม่ต้องอะไรล่ะ ย่าคิดอะไรเนี่ย

00:38:19.000 --> 00:38:21.000 align:center
จริงสิ อีกเดี๋ยวย่าช่วยผมเรื่องนึงได้ไหม

00:38:21.680 --> 00:38:23.200 align:center
จะให้ย่าช่วยเรื่องอะไรอีก

00:38:24.400 --> 00:38:27.320 align:center
ช่วยเล่าเรื่องที่ผมกลับมาทำธุรกิจให้เธอฟังที

00:38:29.920 --> 00:38:31.160 align:center
จะรั้งเธอไว้เหรอ

00:38:31.240 --> 00:38:34.240 align:center
ไม่ใช่ครับ ผมอยากให้เธอช่วยนิดหน่อย

00:38:36.400 --> 00:38:40.760 align:center
งั้น อยากให้เล่าแบบเศร้า หรือเล่าแบบดีๆ ดีล่ะ

00:38:40.840 --> 00:38:42.680 align:center
เล่าแบบเศร้าไปเลยครับ

00:38:45.640 --> 00:38:47.080 align:center
เอาละ ย่ากินต่อเถอะ ผมไปก่อนนะครับ

00:38:47.160 --> 00:38:48.400 align:center
ฝากล้างชามด้วยนะครับ

00:38:48.480 --> 00:38:49.440 align:center
ได้

00:38:59.840 --> 00:39:01.080 align:center
ทำอะไรเนี่ย

00:39:03.520 --> 00:39:05.240 align:center
มีกลิ่นอบขนมปังตรงไหน

00:39:05.320 --> 00:39:06.320 align:center
ไม่เห็นได้กลิ่นเลย

00:39:09.560 --> 00:39:10.600 align:center
ทำอย่างกับเป็นหมา

00:39:18.520 --> 00:39:19.600 align:center
หงโต้ว

00:39:20.680 --> 00:39:22.840 align:center
หนูหาแฟนได้หรือยัง

00:39:24.200 --> 00:39:25.040 align:center
ยังเลยค่ะ

00:39:25.840 --> 00:39:27.760 align:center
ทำไมไม่หาสักคนล่ะ

00:39:29.480 --> 00:39:30.680 align:center
ยังไม่เจอคนที่ถูกใจค่ะ

00:39:31.600 --> 00:39:33.440 align:center
แค่ถูกใจก็พอแล้วเหรอ

00:39:34.160 --> 00:39:35.800 align:center
แค่ถูกใจก็พอแล้วค่ะ

00:39:37.080 --> 00:39:39.640 align:center
แล้วถ้าบ้านเขาจนล่ะ

00:39:41.240 --> 00:39:42.640 align:center
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

00:39:43.560 --> 00:39:44.600 align:center
หนูหาเงินได้

00:40:39.880 --> 00:40:42.600 align:center
เสร็จแล้ว เราไปกันเถอะ

00:40:44.440 --> 00:40:45.360 align:center
ไปกัน

00:40:56.080 --> 00:40:57.040 align:center
(นมแผ่นทอด)

00:41:05.800 --> 00:41:07.760 align:center
625 กรัม ผมคิดให้คุณก่อนนะครับ

00:41:13.720 --> 00:41:15.760 align:center
ทั้งหมด 68.75 หยวนครับ

00:41:15.840 --> 00:41:17.240 align:center
ผมคิดแค่ 68 หยวนพอครับ

00:41:17.320 --> 00:41:18.480 align:center
ได้ค่ะ

00:41:23.080 --> 00:41:24.200 align:center
ขอบคุณครับ

00:41:25.400 --> 00:41:26.360 align:center
ขอบคุณค่ะ

00:41:34.840 --> 00:41:36.000 align:center
แม่ พอแล้วครับ

00:41:36.080 --> 00:41:38.000 align:center
ผมนั่งเครื่องบิน เอาของไปเยอะไม่ได้

00:41:38.080 --> 00:41:39.760 align:center
แกหัดรู้ความหน่อย

00:41:39.840 --> 00:41:41.600 align:center
ไปอยู่กับคนอื่น เขาให้ที่อยู่ที่กิน

00:41:41.680 --> 00:41:43.520 align:center
เอาของไปฝากเป็นมารยาทหน่อย

00:41:45.000 --> 00:41:46.640 align:center
อย่าปฏิเสธเลยน่า

00:41:46.720 --> 00:41:49.720 align:center
แกรู้ไหมว่านมแผ่นทอดที่แม่ทำ
เอาไปขายครึ่งโลได้ตั้ง 50 กว่าหยวน

00:41:49.800 --> 00:41:50.840 align:center
ลองคำนวณดูว่าหมดนี่ได้เงินเท่าไร

00:41:53.480 --> 00:41:54.520 align:center
ไปล้างจานไป

00:41:57.240 --> 00:41:59.360 align:center
น้องจะไปแล้ว แกยังให้ไปล้างจานอีก

00:42:00.280 --> 00:42:03.520 align:center
จริงๆ เลย น้องไม่เคยไปไหนไกลมาก่อน
แกไม่เป็นห่วงน้องเหรอ

00:42:04.600 --> 00:42:07.640 align:center
อายุเยอะขนาดนี้ยังเป็นห่วงมันอีก

00:42:07.720 --> 00:42:09.680 align:center
แม่อย่าเลี้ยงมันเป็นลูกแหง่ได้ไหม

00:42:09.760 --> 00:42:10.840 align:center
ลูกแหง่อะไร

00:42:10.920 --> 00:42:13.400 align:center
แม่ตามใจแบบนี้ มันได้กลายเป็นลูกแหง่แน่

00:42:14.960 --> 00:42:16.480 align:center
แม่ไม่ได้ทำถึงขนาดนั้นเสียหน่อย

00:42:16.560 --> 00:42:18.840 align:center
ตอนเด็กๆ ก็ตีไปเยอะ

00:42:19.800 --> 00:42:21.360 align:center
ฉันไม่ใช่น้าเฟิงของแกซะหน่อย

00:42:24.240 --> 00:42:26.000 align:center
จะยัดไม่ลงแล้วแม่

00:42:32.000 --> 00:42:32.880 align:center
ซื้อนมแผ่นทอดไหมครับ

00:42:37.160 --> 00:42:38.120 align:center
พี่

00:42:39.240 --> 00:42:40.440 align:center
นายนี่จริงๆ เลย

00:42:41.360 --> 00:42:42.600 align:center
วิ่งมาขายของถึงที่นี่

00:42:44.680 --> 00:42:46.120 align:center
เอาที่ชั่งมาจากไหน

00:42:46.960 --> 00:42:48.280 align:center
ซื้อมา 20 หยวน