นายไม่ไปเรียน
คิดจะเลี้ยงม้าอยู่บ้านจริงๆ เหรอ
ผมคิดเอาไว้แล้ว
ปีหน้าพอผมบรรลุนิติภาวะ ก็จะให้น้าเป่าผิง
แนะนำแฟนให้
จากนั้น คบหากันสักสองสามปี
พอผมถึงวัยแต่งงาน
ผมก็จะแต่งกับเธอ
แบบนี้ ย่าก็จะได้อุ้มเหลนเร็วหน่อย
พอคลอดแล้วล่ะ
ช่วยนายเลี้ยงม้าต่อเหรอ
พอคลอดแล้ว ก็ส่งไปคุนหมิงให้พ่อเลี้ยง
แบบนี้พ่ออยู่ว่างๆ ก็มีเรื่องให้ทำ
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
จะถีบผมใช่ไหม มาสิ
จะถีบใช่ไหม มาสิ มาเลย
ถีบผมสิ ตรงนี้
ถีบตรงนี้แรงๆ เลย
ผมไม่เรียนแล้ว ผมต้องการอิสระ มา ถีบสิ ถีบผม
ถีบผมสิ
มาเลย
- อาหย่วน - ผมไม่เรียนแล้ว
- ผมอยากมีอิสระ - อาหย่วน ยั่วโมโหพี่เขาอีกแล้วเหรอ
- เซี่ยเซี่ยมาแล้วเหรอ - คุณย่า
รอทานข้าวอยู่พอดีเลย
เอาแฮมมาให้ย่าด้วยล่ะครับ
แฮมนี่คุณภาพดีมากเลย
พรุ่งนี้มาอีกนะ เดี๋ยวย่าจะทำให้กิน
ขอบคุณครับคุณย่า
เป็นอะไรอีกล่ะอาหย่วน
เขาไล่ผมกลับคุนหมิง
พี่ไล่เขาอีกแล้วเหรอ
เขาไม่อยากเรียน พี่บังคับเขา เขาก็ไม่เป็นสุข
ทางบ้านก็เสียเงินเปล่า
ก็นั่นน่ะสิ
หุบปากเลย
เรื่องอาหย่วน เอาไว้ก่อน
เซี่ยเซี่ย ที่เรียกนายมากินข้าววันนี้
เพราะอยากถามเรื่องเพื่อนที่เซี่ยงไฮ้ของนาย
แม่ผมมาหาพี่อีกแล้วเหรอ
อย่าโทษแม่นายเลย
ท่านแค่เป็นห่วงนาย
พี่สาวผมเคยเรียนมหาวิทยาลัย
แม่ผมก็เลยคิดว่า เธอพูดอะไรก็ถูกหมด
ผมจบแค่ชั้นม.ต้น
พี่สาวผมบอกว่าผมผิด
แม่ผมก็จะคิดว่าผมผิด
งั้นนายพูดความจริงกับพี่ซิ
นายจะไปทำอะไรที่เซี่ยงไฮ้กันแน่
ก็แค่ไปเที่ยว
โตมาขนาดนี้ เคยไปไกลสุดแค่คุนหมิง
แถมยังเป็นตอนเด็ก ลืมหมดแล้ว
แค่ไปเที่ยว ไม่หางานด้วยเหรอ
ก็แค่ลองไปดูก่อนน่ะ
สรุปแล้วไปหางานหรือเปล่าล่ะ
นายเรียนแกะสลักมาตั้งนาน
ก่อนหน้านี้ตอนลุงดื่มเมา
ยังบอกว่านายแกะสลักดีขึ้นเรื่อยๆ
เรียนทักษะแขนงหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย
จะทิ้งเอาง่ายๆ แบบนี้เหรอ
ไม่หรอกครับ
พี่ข่ายเหวินบอกว่า…
เพื่อนของผมที่เซี่ยงไฮ้น่ะครับ
เขามีเพื่อนเปิดสตูดิโอไม้แกะสลักอยู่ที่เซี่ยงไฮ้
แนะนำให้ผมไปสัมภาษณ์ได้
จะได้ไหมค่อยดูอีกที
เพื่อนเขาเปิดสตูดิโอไม้แกะสลัก
แล้วเขาทำอะไร
เขาทำโฮมสเตย์
ช่วงนี้ไปทำธุระที่ถงหลู
บอกว่ารอเขาทำธุระเสร็จ ก็ให้ผมไปเซี่ยงไฮ้
พักที่บ้านเขา
นี้เขาครับ คนที่อยู่ตรงกลาง
ดูแล้วอายุพอๆ กับนาย
โตกว่าผมสองปี เก่งกว่าผมมากเลย
แล้วพวกนายรู้จักกันได้ยังไง
ผมไลฟ์สดตอนทำงาน
ไม่ค่อยมีคนดู
มีแค่เขาส่งของขวัญให้ผม
ต่อมาถูกครูจับได้ บอกว่าผมไม่เอาการเอางานน
เลยไม่ไลฟ์อีก
พี่ครับ อย่าเอาแต่มองว่าผมเป็นเด็กสิครับ
ผม 22 แล้ว
อยากออกไปดูบ้าง
แล้วนายเตรียมบอกกับครูยังไง
บอกว่าไปเที่ยวสักสองสามวัน
เรื่องงาน ก็ไม่แน่ว่าเขาจะรับผม
- ช่วงนี้ครูอารมณ์ไม่ดี - อย่าหาข้ออ้างหน่อยเลย
ถ้านายคิดจะออกไปหางานทำจริงๆ
ก็บอกกับลุงให้ชัดเจน
อย่างน้อยก็เป็นการเคารพเขา
อีกอย่างโรงแกะสลัก
ก็จะได้จัดหาคนอื่นมาแทน
ครับ ผมทราบแล้ว
ทางแม่ของนาย
ฉันจะไปคุยเอง
กินข้าวเถอะ
ขอบคุณครับพี่
เย้ เยี่ยมไปเลยพี่เซี่ยเซี่ย
อย่าลืมของฝากผมล่ะ
ได้เลย
รีบกินเร็ว
ย่าครับ ทำอะไรอยู่น่ะ มาทานข้าวเร็ว
ย่าทอดเนยแข็งก่อน
- ไม่ต้องทอดแล้วครับ - พอทานแล้ว
คุณย่ามาทานข้าวเถอะครับ คุณย่าครับ
ใกล้เสร็จแล้ว
- พวกนายกินไปก่อน ฉันไปช่วยย่า - โอเค
พี่ อันนี้อร่อยมากเลย ชิมดู
ย่าครับ ผมทำเอง
เขาเตะนายใช่ไหม
เขาไม่กล้าถีบผมหรอก
อาเหยา
โอเค ได้ อารู้แล้ว
งั้นตอนนี้เขากลับมาหรือยัง
แต่ยังไม่ถึงสินะ
โอเค อารู้แล้ว
เธอก็รีบไปพักผ่อนเถอะ
ได้ๆ
นั่นเซี่ยเซี่ยใช่ไหม
มานั่งสิ
คือ…
อาเหยาโทรมาคุยกับแม่แล้ว
บอกว่าให้แกไป
ในเมื่อพี่แกพูดแล้ว
แม่ก็จะไม่ห้าม
งั้นแม่ยังโกรธอยู่หรือเปล่า
แม่ไม่ได้โกรธ
แม่เป็นห่วง
ทั้งชีวิตของแม่
อย่าว่าแต่เซี่ยงไฮ้เลย เมืองหลวงของมณฑลยังไม่เคยไป
จู่ๆ แกก็จะไปไกลขนาดนั้น
นั่งทั้งเครื่องบินและรถไฟ
แม่ก็แค่เป็นห่วง
อาเหยาบอกแม่แล้วว่า
ตอนนี้้แกโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
บอกไม่ให้แม่คอยควบคุมอย่างกับเด็ก
ในเมื่อแกมีความคิด อยากไปผจญเมืองใหญ่
ก็จะให้แกไป
แม่แค่คิดว่า รู้สึกผิดต่อครูของแก
สอนแกอยู่ห้าหกปี
อีกไม่นานก็จะเป็นการเป็นงานแล้ว
แต่ก็จะไปอีก
อีกหน่อยตอนเจอกันในหมู่บ้าน คงมองหน้ากันไม่ติด
เรื่องทางบ้านแกไม่ต้องห่วง
และไม่ต้องคอยคิดแต่จะส่งเงินกลับบ้าน
แม่ทำงานที่โกดัง
เงินเดือนก็พอใช้อยู่
แต่แกน่ะ
อยู่ข้างนอกไม่เหมือนที่บ้าน กลับมาก็มีอาหารร้อนๆ รออยู่
อยู่ข้างนอกมีเรื่องอะไรก็ต้องพึ่งตัวเอง
แม่ได้ยินคนอื่นพูด
คนข้างนอกใช่ว่าจะดีทุกคน
แถมแกยังหัวอ่อน
แม่กลัวแกจะโดนรังแกเอา
และกลัวว่าแกจะเรียนในสิ่งไม่ดี
แกดูลูกชายน้าเฟิ่ง
เซี่ยเฉียงน่ะ
เด็กดีๆ คนหนึ่ง
พอไปข้างนอกคบหากับพวกนักเลง เดินทางผิด
สุดท้ายก็ติดคุกติดตะราง
ไม่พูดแล้ว เอาน้ำไปเทให้แม่หน่อย
อย่าเททิ้งล่ะ ใส่ไว้ในถัง
แม่จะเอาไว้ลาดส้วม
แม่ครับ
ต่อไปผมต้องหาเงินให้เยอะๆ
ซื้อบ้านหลังใหญ่ในเมืองให้แม่อยู่
อยู่ใกล้โรงพยาบาล มีครบทุกอย่าง
แม่รอก่อนนะ
แม่อยู่ไม่ชิน แกอยู่กับเมียแกเถอะ
ตระกูลเซี่ยของนายมีแต่คนเก่งๆ
อาหย่วนคนเดียวไม่พอ
ยังมีเซี่ยเซี่ยอีก
เซี่ยเซี่ยไม่เหมือนอาหย่วนหรอก
เซี่ยเซี่ยรู้ความมาแต่เด็กแล้ว
พ่อเขาจากไปเร็ว
น้าเป่าผิงเลี้ยงลูกสองคนเพียงลำพัง
เสี่ยวซุนโตกว่าแค่ไม่กี่ปี
เขารู้จักช่วยซักผ้าทำกับข้าว
เซี่ยเซี่ยเพิ่งแปดเก้าขวบ
ก็ตามพวกลุงๆ ขึ้นเขาเก็บเห็ดมาขาย
เมื่อก่อนเส้นเลือดสมองแตก เป็นโรคร้ายแรงที่ทำอะไรไม่ได้เลย
อาเจ๋อชิงขึ้นรถแทรกเตอร์ ไปที่โรงพยาบาลในเมือง
แต่เพราะเสียเวลาเดินทางแท้ๆ
ถ้าโรงพยาบาลใกล้หน่อย
ไม่แน่อาจจะช่วยได้ทัน
เดิมทีพ่อนายคิดว่า
ส่งอาหย่วนกลับมาเลี่ยงม้าที่บ้านเกิด
ให้รู้จักความลำบาก
จะได้รู้ว่าชีวิตไม่ง่าย
แล้วจะยอมกลับไปเรียน
แต่ดูตอนนี้สิ
เลี้ยงม้าจนขึ้นสมองไปแล้ว
ปวดหัวมากเลยล่ะ
เรื่องเล็กน้อยก็คิดจะถอย
เรื่องอะไรล่ะ
แค่เรียนไม่เก่งไม่ใช่เหรอ
ใช่ เรียนไม่เข้าสมอง
กั๋วเป่า เล่นมาสิบนาทีแล้ว
หยุดเล่นได้แล้ว
ผมขอเล่นอีกแป๊บหนึ่ง
ให้ผมเล่นอีกแป๊บหนึ่งนะ
เป็นเด็กเป็นเล็ก
ยังจะเล่นเกมอีก เล่นแต่เกม
เดี๋ยวก็เสียสายตาหรอก
ตอนนี้เขียนชื่อตัวเองเป็นหรือยัง
- เด็กบ๊อง - ปะป๊า
- เด็กโง่ - ปะป๊าครับ
ตีเลย
วันๆ เอาแต่เล่น
นายเองก็จริงๆ เลย
กั๋วเป่ายังไม่ถึงห้าขวบ
ต้องใส่แว่นตาแล้ว นายก็ไม่ใส่ใจบ้างเลย
ก็ตอนเล่นโทรศัพท์ถึงไม่งอแง
งั้นเหรอ ไหนดูแว่นหน่อยสิ
ใส่แว่นแล้วก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย ใช่ไหม
สนุกไหม
นายเองก็รีบแต่งงานมีลูกสิ
มีลูกก็สนุกดีนะ
งั้นเหรอ
กั๋วเป่า ลองเรียกปะป๊าซิ
ปะป๊า
หอมปะป๊าหน่อย
ให้อาซ้อนายได้ยินเข้า คงออกมาอัดนายแน่
กั๋วเป่า ไม่เล่นโทรศัพท์แล้วนะ
มาเล่นเกมกับปะป๊าดีไหม
คุณทำไมตื่นแล้วล่ะ
นอนไม่หลับเหรอ
ตอนบ่ายนอนเยอะไป
คุณก็ยังไม่นอนเหรอ
คุณกินไหม
ฉันไม่หิว ไม่ต้องหรอก
อีกเดี๋ยวก็หิว ฉันมีประสบการณ์
ฉันจะไปเอาถ้วยกับตะเกียบ
ทานด้วยกันเถอะ
- พริกพอไหม - ใส่อีกหน่อย
หงโต้วใส่พริกไหม
ใส่นิดหน่อย
ขอบคุณนะ
ต้าม่าย
บะหมี่ที่คุณทำอร่อยมาก
เปิดร้านได้เลยนะเนี่ย
ไม่มีเทคนิคอะไรเลย
มีวัตถุดิบอะไร ฉันก็ใส่ลงหม้อ ต้มพร้อมกันหมด
วัตถุดิบเหมือนกัน บางคนทำอร่อย
บางคนทำไม่ได้เรื่อง
ฉันก็คือคนที่ทำไม่ได้เรื่องคนนั้น
ต้าม่ายทำอาหารอร่อย แต่เธอไม่ล้างจาน
ฉันทำไม่อร่อย แต่ฉันล้างจานได้
ดังนั้นตอนไหนที่ฉันอยากกินมื้อดึก
ฉันก็จะเรียกเธอด้วย
เพื่อนร่วมโต๊ะสินะ
หงโต้ว คุณทำอาหารอร่อยไหม
ไม่ค่อยเท่าไร
ฉันงานยุ่ง ไม่ค่อยได้ทำอาหาร
อีกอย่างห้องครัวที่คอนโดก็ทั้งเล็ก และเหม็นอับ
คุณทำงานอะไรเหรอ
ก่อนหน้านี้ฉันทำงานใน แผนกบริการส่วนหน้าของโรงแรม
แผนกบริการส่วนหน้า
ก็คือผู้จัดการห้องโถงโรงแรมน่ะ
รับผิดชอบอาหารเครื่องดื่ม ห้องพักแขก
รวมทั้งพวกคลับเลานจ์
ประสานงานกับแผนกต่างๆ เพื่อมอบบริการที่ดีกว่ากับลูกค้า
สุดยอดเลย
สุดยอดตรงไหนกัน
ฉันแค่อาศัยประสบการณ์เอง
ยังไงซะอายุก็ขนาดนี้แล้ว
นี่ก็เก่งมากแล้ว
หลังจากฉันจบมหาวิทยาลัย ฉันยังไม่เคยทำงานบริษัทเลย
อาชีพอิสระเหรอ
งานอะไรล่ะ
ต้าม่ายเป็นนักเขียนออนไลน์ เมื่อก่อนทำงานอยู่แต่ที่บ้าน
นักเขียนเหรอ
ฉันพึ่งเคยเจอนักเขียนครั้งแรกเลย
ก็แค่นักเขียนออนไลน์ตัวเล็กๆ ที่นั่งอยู่แต่ในบ้าน
ไม่มีผลงานโด่งดังอะไร
ไม่ค่อยมีตัวตนเท่าไรหรอก
ก็แค่มนุษย์ล่องหนที่จะมีหรือไม่ ก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรทำนองนั้น
พูดแบบนี้ได้ยังไง
นักเขียนออนไลน์ยอดเยี่ยมจะตาย
ไม่เหมือนฉัน
เขียนบทความ 800 ตัวอักษร
ยังต้องอาศัยนับเครื่องหมายถึงจะครบ
จะอ่านนิยายของคุณได้ที่ไหนเหรอ
ฉันอยากลองอ่านหน่อยน่ะ
ฉัน… ฉันคิดว่า…
ฉันว่าไม่จำเป็นต้องอ่านหรอก
ฉันเขียนไม่ดี ไม่อยากตกม้า
รอฉันเขียนได้น่าอ่านขึ้น แล้วจะส่งให้อ่านนะ
- ตกม้าเหรอ - โดนเผยตัวจริงน่ะ
ฉันไม่ถามแล้ว ไม่ถามแล้ว
แล้วน่าน่าล่ะ
เมื่อก่อนฉันเป็นแคชเชียร์ของร้านกาแฟที่เซี่ยงไฮ้
ต่อมาเขาลดพนักงาน ฉันเลยขับรถมาเที่ยวหยุนหนาน
จับพลัดจับผลูมาถึงที่นี่
รู้สึกชอบมาก เลยทำงานอยู่ที่นี้ซะเลย
(บัตรธนาคาร)
โปรดรับเงินของท่าน
กรุณาหยิบบัตรของท่านออก
แค่เปลี่ยนหน้าจอก็ใช้ได้แล้วค่ะ
ข้อมูลในโทรศัพท์จะหายไปไหมคะ
ไม่หรอกค่ะ เมนบอร์ดไม่ได้พัง
ไม่เป็นไรหรอก
ตอนนี้ที่ร้านไม่มีหน้าจอ ต้องรอส่งมา
คุณทิ้งเบอร์ไว้ ฉันจะโทรแจ้งเมื่อซ่อมเสร็จ
ฉันไม่มีโทรศัพท์
หรือไม่ก็คุณเอาเบอร์ให้ฉัน เดี๋ยวฉันโทรถามเอง
ได้ค่ะ นี่นามบัตร
ประมาณสามวันนะคะ
โอเคค่ะ
(แท็กซี่)
ที่นี่มีนาฬิกาปลุกไหมคะ
ไม่มีค่ะ
แล้วนาฬิกาล่ะ
ไม่มีเหมือนกันค่ะ
ไม่มีคนซื้อ ฉันเลยไม่เอามาขาย
คุณใช้โทรศัพท์ดูเวลา ตั้งนาฬิกาปลุกก็ได้นี่คะ
สะดวกดีออก
โทรศัพท์พังเอาไปซ่อมน่ะค่ะ
ทั้งหมดเท่าไรคะ
แปดสิบหกหยวนค่ะ
คุณจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ
สามเดือนค่ะ
มาเรียนเย็บปักเหรอคะ
ไม่ใช่ค่ะ แค่มาเที่ยว
ทอน 14 หยวนค่ะ
คุณกับพี่อาเหยารู้จักกันมาก่อนเหรอ
ไม่รู้จัก
ทำไมเขาถึงยอมให้คุณขี่เจ้าน่ารักล่ะ
ฉันเหยียบอึมันเข้าน่ะ
ครั้งหน้าฉันก็จะเหยียบอึมันบ้าง
ช่างเถอะ
ฉันชื่อเสี่ยวฉิน คุณชื่ออะไรเหรอ
สวี่หงโต้ว
ฟังโก้ดีจัง
ฉันก็มีชื่อโก้ๆ เหมือนกัน
ฉันตั้งเอง
คุณไม่ถามเหรอว่าชื่ออะไร
ชื่ออะไรเหรอ
ฉันชื่อแคนดี้
แคนดี้
เป็นไง โก้ใช่ไหมล่ะ
โก้มากเลย
คุณทำงานเถอะ ฉันไปก่อนล่ะ
- ว่างก็แวะมานะ - โอเค
พี่เซี่ยเซี่ย
- ไปกวางโจวแล้วไม่ใช่เหรอ - ยังครับ
พ่อให้พบมาบอกลาครู
- หยุดอยู่ตรงนั้นนะ - ผมไปก่อนนะ
หยุดนะ กลับมานี่
กลับมา
เอากลับไปเลย
เธอไม่อยู่โรงแกะสลัก มาที่นี่ทำไม
จริงสิ พอดีเลย
เธอเอาของพวกนี้ไปคืนที
บอกที่บ้านพวกเขาว่า ต่อไปจะเทศกาลอะไรก็ไม่ต้องมาอีกแล้ว
ไปเถอะ
ให้ผมไปเหรอ
ใช่สิ
รีบเก็บเร็วเข้า
มาหาฉันมีเรื่องอะไร
ไม่มีอะไรครับครู
พรุ่งนี้ค่อยว่าแล้วกัน
บอกมา อย่ามาลีลา
พูดสิ
ครูครับ ผม…
อยากไปเที่ยวเซี่ยงไฮ้สักสองสามวัน และลองหางานที่นั่นดูด้วยครับ
เพื่อนที่เซี่ยงไฮ้ของผมบอกว่า
สตูดิโอไม้แกะสลักของที่นั่นก็กำลังรับคน
ผมไม่เคยไปที่อื่นเลย
อยากออกไปดูหน่อย
ก็ไม่แน่ว่าจะไปรอด
ครู อย่าโกรธเลยนะครับ
ไปเถอะ
โรงแกะสลักเล็กๆ ของฉัน รั้งเธอไว้ไม่ได้หรอก
ไปเถอะ
(ใบปะหน้าพัสดุ ต้าหลี่-จือป๋อ)
(ใบปะหน้าพัสดุ ต้าหลี่-หนานจิง)
มันต้องออกมาได้แน่
ฉันว่าออกมาไม่ได้
เจ้ามดตัวน้อยสู้ๆ กล้าหาญเข้าไว้
บอกแล้วไงว่าออกมาไม่ได้
ทำไมออกมาไม่ได้ล่ะ
กลั้นหายใจออกมาสี
ถัวถัว
พี่เองเหรอ
พวกเราเจอกันอีกแล้วนะ นี่เพื่อนเราเหรอ
ใช่ครับ ชื่อหู่จื่อ
หู่จื่อสวัสดีจ้ะ
ใครเหรอ
เพื่อนใหม่ที่ฉันเพิ่งรู้จักน่ะ
ฉันยังไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร
ฉันชื่อสวี่หงโต้ว จะเรียกว่าน้าหงโต้วก็ได้
พี่ไม่ใช่น้า พี่เป็นพี่สาว
น้ารุ่นเดียวกันกับแม่เรา
ต้องเรียกน้าสิ
คุณแม่บอกว่าแก่แบบนี้ ถึงจะเป็นน้า
ดูสิ มันยังเดินวนอยู่เลย
เจ้ามดน้อยสู้ๆ
(หนังสือขอยืมนาฬิกาดิจิทัลของถัวถัว จากสวี่หงโต้ว)
พี่หงโต้ว วันหลังเดี๋ยวผมไปเล่นด้วยนะครับ
โอเค บ๊ายบาย
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
ขอบคุณครับพี่หงโต้ว
(หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว)
คุณสวี่
ท่านหม่า
ดื่มชาไหม
ได้สิ
ไปกันค่ะ
ชาผูเอ่อร์หรือชาดำดี
อะไรก็ได้ค่ะ
คนที่อะไรก็ได้ เอาใจยากที่สุดแล้ว
ผูเอ่อร์ค่ะ
- เบื่อไหม - ไม่หรอกค่ะ
อ่านหนังสือไปหลายสิบหน้า
เล่นโทรศัพท์สนุกกว่าล่ะสิ
สนุกค่ะ
แต่ว่า จะเล่นตลอดเวลาก็ไม่ได้
ไม่ดีต่อสายตา
และยังทำให้รู้สึกว่างเปล่า
สมองของมนุษย์เราหากได้รับการกระตุ้น
จะแสดงปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรง
เกณฑ์ความตื่นเต้นจะสูงขึ้นเรื่อยๆ
การควบคุมอารมณ์กลับแย่ลง
ดังนั้น
เมื่อคุณวางโทรศัพท์ลง
คุณก็จะรู้สึกว่างเปล่า
น่าเบื่อ
สิ่งที่ตามมาก็คือ
อารมณ์ของคุณจะฉุนเฉียว หงุดหงิดง่าย
พอนานไป
คุณก็จะ…กลายเป็นคนไม่เอาไหน
งั้นฉันยังเยียวยาได้ไหมคะ
นั่งสมาธิสิ
ตอนนั่งสมาธิคิดเรื่องอะไรเหรอคะ
ตอนนั่งสมาธิแรกๆ
คุณต้องรู้จักควบคุมตัวเอง
สลัดความคิดฟุ้งซ่านในใจคุณทิ้งให้หมด
กำหนดความสนใจทั้งหมด
ไว้ที่ลมหายใจเข้าออก
กำหนดไว้ที่ลมหายใจแล้วไงต่อคะ
ก็กำหนดไว้ตรงนี้แหละ
แค่นี้เหรอคะ
แค่นี้แหละ
ไม่เข้าใจดีที่สุด
คุณดูชานี่สิ
คุณอยากจะบอกว่า แม้แต่ชายังต้องผ่านกรรมวิธีมากมาย
ต้องผ่านการหมักเป็นเวลานาน
ถึงได้กลายมาเป็นชา
บนโลกใบนี้ ทุกสรรพสิ่งล้วนต้องบำเพ็ญเพียร
ใช่ไหมคะ
ผมจะบอกว่า…
น้ำชานี้แดงเป็นประกาย
- ดื่มได้แล้ว - ขอบคุณค่ะ
ไม่รับเหรอคะ
ไม่ต้องรับ
ยามนี้ดื่มชา
เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญ
แต่ว่า
มันน่ารำคาญมากเลยค่ะ
เสียมารยาทแล้ว
(สายเข้า)
(ปิด)
ถ้วยชาเล็กไป
ขออีกนิด
ชา ต้องลิ้มรส
ค่ะ
ประธานหลี่ของพวกนายจะไปซู่เหอตอนไหน
ฉันก็จะไปด้วย
ถึงตอนนั้น ช่วยนัดเจอให้ฉันหน่อยนะ
โรงแกะสลักไม่ใช่ของนายสักหน่อย
ทำไมนายถึงใส่ใจขนาดนี้ล่ะ ถึงกับต้องไปด้วยตัวเอง
เรื่องไม่เกินความสามารถ
ช่วยได้ก็อยากจะช่วย
ยังไงก็เรียกเขาว่าลุงทั้งคน ถูกไหม
จะให้ทนมองโรงแกะสลักของเขาปิดตัวลง เพราะไม่มีรายรับคงไม่ได้
โอเค
รอประธานหลี่ยืนยันเวลา แล่วฉันจะบอกนาย
- ขอบคุณมากเพื่อน - ไม่ต้องเกรงใจ
ไว้คุยกันนะ
- วางแล้วนะ - โอเค
คุณประธานเซี่ย
เห็นนายเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ ฉันยังเหนื่อยแทนนายเลย
นายหางานมาให้เขา
ไม่ใช่การแก้ไขที่ต้นเหตุ
เขายังไม่ฟังนายอีก
นายบอกจะช่วยเขาฟรีๆ
เขากับระวังนายอย่างกับนายเป็นโจรแน่ะ
เขาไม่ได้ระวังฉัน
เขาคิดว่าทำโฆษณา
ก็เหมือนกับยายหวังขายแตง ขายเองชมเอง
ขี้โม้ ไม่มีเกียรติ
อย่างนายเขาเรียกว่า หวังดีแต่คนอื่นไม่แยแส
ทำไปเถอะ
ทำบ่อยๆ เขาก็จะสนใจเอง
ฉันชอบจุดนี้ของนายที่สุดเลย
หวังดีกับคนที่ไม่แยแสน่ะเหรอ
หน้าด้าน เหมือนฉันเลย
หน้าด้านเหรอ
ภาพผ้ามัดย้อมตัวใหม่ที่จะโปรโมท
นายออกแบบเสร็จหรือยัง
ใกล้แล้วๆ
ฉันเพิ่งจะออกแบบ บรรจุภัณฑ์ของบ๊วยเขียวเสร็จเอง
นั่นมันเรื่องเมื่อสองวันก่อนไม่ใช่เหรอ
ฉันกลับไปพูดทอล์คโชว์ดีกว่า
ดูสิ ขนาดโจวปาผี ยังตื่นมาเลียนเสียงไก่ตอนกลางคืน
นายไม่ให้ไก่ได้นอนเลย
ออกแบบก็ต้องใช้เวลาเหมือนกัน
แบบบรรจุภัณฑ์ของบ๊วยเขียว ก็แค่เอาของแอปเปิลขี้เหร่มาแก้ไม่ใช่เหรอ
นายรีบเข้าเถอะ
คำโฆษณาของ
ผ้ามัดย้อมกับบ๊วยเค็ม ฉันเขียนเสร็จหมดแล้ว
รอแค่ภาพจากนาย ก็โพสต์ลงบัญชีออฟฟิเซียลได้แล้ว
ได้ครับคุณพี่
ผมผิดเอง โทษผม
ขี้เกียจอย่างนายยังจะไปพูดทอล์คโชว์
ไปขอทานบนสะพาน ฉันยังกลัวนายจะหิวตายเลย
คนเหนือด้วยกันอย่างรังแกกันสิ
อย่ามาเหมารวมฉันนะ
ฮัลโหล
สวัสดีครับๆ
แบบนี้เองเหรอ
ได้ครับ
สวี่หงโต้ว
แม่คุณติดต่อคุณไม่ได้ แล้วโทรมาหาผมน่ะ
แม่ติดต่อฉันไม่ได้เหรอ
คุณรีบโทรกลับไปหาท่านเถอะ
เหมือนจะเป็นเรื่องด่วน
- นี่ - ขอบคุณนะ
ประธานเซี่ย
ดื่มชาหน่อยไหม
ได้สิ
ฮัลโหล แม่คะ
มีอะไรเหรอคะ
เสี่ยวกังกับครอบครัวน่ะ อยากไปเที่ยวปักกิ่ง
โรงแรมของลูกมีราคาพนักงานไม่ใช่เหรอ
ลดได้ 20 เปอร์เซ็นต์ ใช่ไหม ลดแล้วเหลือเท่าไรเหรอ
เก้าร้อยกว่าเลยเหรอ
พี่คะ ฉันขอคุยกับหงโต้วหน่อย
น้าซุนขอคุยด้วยนะ
หงโต้ว นี่น้าซุนนะ
ค่ะน้าซุน
ที่จริงพี่เสี่ยวกังกับซ้อ
ไม่จำเป็นต้องพักโรงแรมของเราก็ได้
ปักกิ่งเดินทางสะดวก
รถไฟใต้ดินก็เร็วมาก
อาโต้ว หนูลองคิดดู
เพราะว่าหนูอยู่ปักกิ่ง ใช่ไหม
พวกเราอยากพักโรงแรมนั้นก็เพราะมีหนูอยู่
หนูเป็นถึงผู้จัดการใหญ่ หัวหน้าใหญ่
ลดราคาให้อีกหน่อยไม่ได้เหรอ
ต้องขอโทษด้วยนะคะ
ตอนนี้หนูมาพักผ่อนที่ยูนนาน
รับรองพวกพี่เขาไม่ได้
อีกอย่างราคาของโรงแรม หนูก็ไม่ใช่คนกำหนด
หนูตัดสินใจไม่ได้ค่ะ
แบบนี้ได้ไหมคะ น้าบอกราคาที่รับได้มา
หนูจะลองถามเพื่อนที่อยู่โรงแรมอื่นให้
ให้พวกเขาช่วยแนะนำที่คุณภาพสูงหน่อยให้
ห้าร้อย
ห้าร้อยนะคะ
เข้าใจแล้วค่ะ
เดี๋ยวหนูช่วยเลือก
ดีเลย
งั้นขอบคุณมากนะหงโต้ว ขอบคุณนะ
กลับมาเยี่ยมบ้านบ่อยๆ นะ
น้าจะทำอาหารอร่อยๆ ให้ทาน ดีไหม
คุยกับแม่หนูนะ โอเค
อาโต้ว
สองวันนี้เที่ยวเป็นยังไงบ้าง
ก็ดีค่ะ
นั่งพูดคุยดื่มชากับเพื่อน ๆ
ในลานบ้านบ้าง
โทรศัพท์ซ่อมเสร็จหรือยัง
แม่ติดต่อลูกไม่ได้ แม่เป็นห่วง
กังวลอะไรคะ แม่ไม่ได้โทรหาหนูทุกวันเสียหน่อย
โทรหรือไม่เป็นเรื่องหนึ่ง ติดไม่ติดก็เป็นอีกเรื่อง
เอาไปซ่อมแล้วค่ะ อีกสองวันจะไปเอา
งั้นก็ดี ลูกเที่ยวเถอะนะ
แม่วางละ
ดูพี่สิ
ลูกสาวพี่สองคน พี่เลี้ยงยังไง
แต่ละคนเก่ง ๆ กันทั้งนั้น
เมื่อก่อนเสี่ยวกังของฉัน เรียนห้องเดียวกันกับหงหมี่
- พี่จำได้ไหม - ใช่ๆ
คนหนึ่งได้ที่โหล่ อีกคนได้ที่หนึ่ง
นี่…
ตอนนี้เสี่ยวกังก็ดีแล้วนี่
รับช่วงต่อโรงงานปุ๋ยเคมีจากพ่อเขา
แถมพักอยู่ตึกข้างๆ กัน
อยากกินเกี๊ยว
ตะโกนผ่านหน้าต่างก็ได้แล้ว
ไม่เหมือนลูกสองคนของฉัน แต่ละปีมานี้
อยากเจอหน้าทีก็ลำบาก
มันก็ไม่ถูกทั้งหมด
พี่ดูตอนนี้พวกเรามีโทรศัพท์ มันสะดวกแค่ไหน
วิดีโอคอลได้ด้วย
ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน ก็เหมือนกัน
ใช่ เหมือนกันๆ
โอเค
คุณไม่ได้บอกที่บ้าน เรื่องลาออกเหรอ
กลัวพวกท่านจะคิดมากถ้าบอกน่ะ
งานมีปัญหาอะไรหรือเปล่า
เปล่า
งั้นก็แค่รู้สึกว่างานไม่ดี ไม่อยากทำแล้วสินะ
ก็ไม่ใช่อีกแหละ
ก็แค่หลายปีมานี้
ทำทุกวันซ้ำๆ
รู้สึกเหนื่อยน่ะ
ปกติแล้วพวกคุณไม่พักผ่อนเหรอ
สายงานของเราค่อนข้างพิเศษน่ะ
ต่อให้เป็นตอนพักผ่อน คุณยังต้องตอบข้อความ
รับโทรศัพท์ลูกค้า
ไม่มีเวลาผ่อนคลายได้เลย
ดังนั้นปกติแล้ว ตอนที่ไม่ทำงานก็อยากนอนเฉยๆ
เข้าใจแล้ว ทำงานแลกเงิน ไม่มีเวลาใช้ชีวิต
ชีวิตอยู่ที่อื่นหมด
ที่อยู่ตรงหน้า
แค่ปล่อยผ่านไป
ที่อื่นก็คือที่นี่
คุณมาถูกที่แล้ว
ดินแดนทางใต้ที่มีเมฆหลากสีของเรา
อากาศดีไม่มีมลพิษ
คุณออกไปเดินเล่นบ่อย ๆ
ออกไปรับแสงแดด ทานของอร่อยๆ
รับรองว่าคุณอยู่ที่นี่สามเดือน
สภาพจิตใจต้องฟื้นฟูเต็มร้อยแล้ว
ท่านหม่าอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว
ไม่ถึงหนึ่งปี
นี่คือคนที่ได้ดูดซับแก่นแท้ของธรรมชาติ
เกือบจะกลายพันธ์ุแล้ว
อย่างกับบรรพบุรุษเข้าสิง พูดจาผิดปกติ
ไม่แปลกที่คนจะรำคาญ
เรื่องทำคนอื่นรำคาญ
คนโบราณว่าไว้
สิ่งนอกกายไม่จำเป็น
ขอโทษครับ ผมขอรับสายก่อน
ฮัลโหล ว่าไงเพื่อน
ใช่ๆ เรื่องย้ายโรงเรียนนี่แหละ
ทะเบียนนักศึกษาอยู่ที่คุณหมิง
นายช่วยฉันถามดูก่อน
โอเค รอข่าวจากนายนะ
ได้ๆ เดี๋ยววันหลังเลี้ยงข้าว
โอเคๆ วางแล้วนะ
น้องชายคุณไม่เรียนแล้วไม่ใช่เหรอ
แต่จะให้อยู่บ้านไปวันๆ ก็คงไม่ได้
สมัยนี้ใช้ระบบคอมพิวเตอร์ แบ่งตามทะเบียนบ้านไม่ใช่เหรอ
จะย้ายที่เรียนคงไม่ใช่เรื่องง่าย
ทำไมไม่เรียนตามที่อยู่ทะเบียนบ้านล่ะ
เขา…
ไม่อยากไป
เรียนไม่เก่งเหรอ
ไม่ใช่ว่าเรียนไม่เก่ง
แค่เอาแต่เล่น ขี้เกียจน่ะ
เกี่ยวกับนิสัยเกียจคร้านของมนุษย์
พูดแล้วเรื่องมันยาว
ข้าน้อยต้องไปให้อาหารม้าแล้ว ขอลา
ไม่ส่งนะ
ฉัน… ฉันต้องกลับไปหาข้อมูลโรงแรมก่อน
ฉันเองก็ขอตัวก่อนนะคะ
ชาอร่อยมาก ขอบคุณนะคะ
ของนอกกายไม่สำคัญ
รักษาจิตใจให้ว่างเปล่า
นั่นคือธรรมชาติ
ลุงครับ
กินข้าวคนเดียวเหรอ
มา ผมเอากับข้าวมาเพิ่ม
แล้วก็ไวน์อีกขวด
เพื่อนสนิทผมส่งมาให้ แบ่งให้ลุงชิมด้วย
นายมาทำไม
เซี่ยเซี่ยจะไปเซี่ยงไฮ้แล้วไม่ใช่เหรอ
ผมลองคิดดู
ถ้าเกิดทำลุงโมโหจะทำยังไง
ผมต้องมาดูลุงหน่อย
ฉันว่าแล้วว่านายมีจุดประสงค์แอบแฝง
นายมาเยาะเย้ยฉันใช่ไหม
เปล่านะครับ
ผมแค่มาดื่มเหล้าเป็นเพื่อนลุง
เหล้านอกฉันดื่มไม่ชินหรอก
สุราองุ่นรสเลิศในถ้วยเรืองแสง
ดื่มด่ำฟังผีผา ม้าเร่งศึก
เมาหลับในสนามรบท่านอย่าขัน
ออกสู่สนามรบ กี่คนกันได้หวนคืน
เหล้าองุ่นมีมาตั้งแต่ราชวงศ์ถัง จะเป็นเครื่องดื่มของพวกฝรั่งได้ยังไง
มา
ลองชิมดู ชิมดู
ไม่เลวเลย
เยี่ยวม้ายังอร่อยกว่าอีก
นายดื่มเองเถอะ
ผมว่าแล้วลุงต้องดื่มไม่ชินแน่
มา ลองนี่ดู
เหล่าเชอร์รี่ที่น้าทำเหรอ
เยี่ยม
แจ่มเลย
อาเหยา ลุงจะเล่าให้ฟัง
สมัยนั้น
นายยังเล็กอยู่
ยังจำอะไรไม่ได้แน่
ตอนนั้นฉันยังหนุ่ม
มีลูกมือช่างแกะสลักสิบกว่าคน
ฝีมือนี่ สุดยอดเลยล่ะ
ตอนนั้นทุกครัวเรือนจะสร้างบ้าน
ต่างก็มาหาพวกลุง
มีทั้งในหมู่บ้าน
ทั้งนอกหมู่บ้าน ต่างมาหาฉันที่นี่
งานไม่ขาดมือ
ต้องยืนเรียงแถวหน้าประตูแน่ะ
มองไม่เห็นหางแถวเลย
ครอบครัวไหนอยากให้ลูกเรียนแกะสลัก
ก็จะเอาเหล้าเอย เนื้อสัตว์ ผลไม้บ้าง
หรือไม่ก็ขนมมาให้ไม่ขาด
พวกเราไม่เคยไปขอร้องคนอื่นเลย
มีแต่คนอื่นมาขอร้องพวกเรา
ลูกชายลุงบอกว่า
ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
เปลี่ยนไปใช้เครื่องแกะสลักหมดแล้ว
ทั้งถูกทั้งเร็ว
คนถูกแทนที่ด้วยเครื่องจักรหมดแล้ว
ต่อไปคนส่วนมาก ล้วนจะถูกเครื่องจักรมาแทนที่
รัฐบาลอยากให้ฉันถ่ายทอดต่อไป
แต่ไม่มีใครอยากจะเรียน
ต่อให้เรียนไป
งานในอนาคต
ก็ถูกเครื่องจักรทำหมดแล้ว
ไม่ได้ใช้แล้ว
ไม่มีงาน
พูดแบบนี้ก็ไม่ถูก
ที่เครื่องจักรทำได้ ก็แค่พวกพื้นฐานเท่านั้น
มันแทนที่คนไม่ได้
เพราะมันไม่มีความคิดสร้างสรรค์
อย่างงานแกะสลักนูนของลุง เครื่องจักรสามารถทำได้เหรอ
ของดีไม่มีทางจะถูกแทนที่หรอกครับ
แต่ถ้าไม่มีใครรู้
ไม่มีใครชื่นชม
มันก็จะค่อยๆ หายไป
ดังนั้นเราต้องทำการโปรโมท ทำโฆษณา
ให้คนได้รู้จักมันมากขึ้น
พวกเขาถึงจะชอบมัน
ลุงเคยไปโรงเย็บปักของเราไหมครับ
ฉันไม่ไปหรอก
เว็บไซต์อะไรนั่นของนายยุ่งวุ่นวายไปหมด
ฉันไม่ชอบ
ลุงรับศิษย์ ครูหวยหลานก็รับศิษย์
ทำไมลูกศิษย์ของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ