(ดันเต้ อลิกิแยรี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ อิตาลี ในปี 1265)
(และเสียชีวิตในปี 1321)
(ผลงานชิ้นเอกของเขาคือ มหากาพย์บทกวีเรื่อง "บทเพลงแห่งพระเจ้า")
(ว่าด้วยการการเดินทางผ่านนรก แดนชำระบาป และสวรรค์)
(ถือเป็นหนึ่งในงานวรรณกรรม ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก)
(มันไม่เพียงแต่หล่อหลอมภาษาอิตาลี)
(แต่ยังนิยามขอบเขต ของจินตนาการมนุษย์ขึ้นใหม่)
(นิค โทสเชส นักเขียนนวนิยายชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองนวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ ในปี 1949)
(และเสียชีวิตในปี 2019)
(เขาเป็นนักเขียนหัวขบถ)
(ผู้ถ่ายทอดบทกวีอันมืดหม่น ของโลกยุคปัจจุบันผ่านน้ำเสียงของตนเอง)
สิ่งที่ฉันเขียนจากใจ และสิ่งที่ฉันยังคงเขียนจากใจ
จะไม่มีวันถูกดัดแปลงแม้เพียงเศษเสี้ยว
เพื่อสะท้อนหัวใจของใครคนอื่น
หรือหัวใจปลอมเปลือกอันเสแสร้ง ของตลาดแห่งนี้
ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นโลก
หนังสือของฉันไม่มีวันถูกแก้ไขได้ พอๆ กับที่เสือดาวไม่อาจถูกจับไปทำเล็บได้
เหมือนที่ฟอล์กเนอร์เคยพูดไว้ "ฉันเมา ฉันคลุ้มคลั่ง ฉันตกจากหลังม้า"
"ฉันเจอมาสารพัดเรื่อง แต่ไม่มีใครมาแก้งานฉันได้"
"ฉันยอมให้เด็กเลี้ยงม้า เอากับเมียฉันดีกว่าโดนแก้ต้นฉบับ"
นี่เรื่องจริง บก.ที่ดีที่สุดไม่แก้งาน
พวกเขาร่วมมือกับศิลปิน เพื่อนำมาซึ่งเสรีภาพและคุณค่า
"โอ้ คุณฟอล์กเนอร์
ตอนที่คุณเขียนแบบนั้น คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ"
"เงิน"
เยี่ยมมั้ยล่ะ เขาตอบว่า "เงิน"
อ้อ เงิน
ใช่แล้ว
มีเพียงศิลปินเท่านั้นที่ทำงานเพื่อคนที่รัก
และที่สำคัญกว่านั้น เพื่อทายาทของตัวเอง
เพราะพวกเขาเท่านั้นที่จะได้เห็นเช็คเงิน
เราไม่ได้รับเงินเป็นรายชั่วโมง รายสัปดาห์ รายเดือน หรือรายปี
เราได้รับค่าตอบแทนตอนที่พวกเราตายห่าไปแล้ว
นี่มันอะไร… ทั้งหมดนี่คืออะไร
นั่นน่ะเหรอ
ฉันไม่เคยได้ทำสิ่งที่อยากทำเลย และนี่คือสิ่งที่ฉันอยากทำ
มันคือฉบับแปลของบทเพลงแห่งพระเจ้า
ฉันรู้จักบทกวีนี้ดีมาก จนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนเขียน
ฉันทำมันมาสิบปีแล้ว
- นายเปลี่ยนซับในใช่ไหม - ใช่
นายยังดูหล่อเหมือนเดิมเลยนะ
ขอบใจมาก
ไม่ต้องห่วง ไอ้หนู
ถ้ามีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้น เราจะคอยอยู่ข้างนายเอง
ดันเต้คือใคร
"ดันเต้คือใคร" เหรอ
นักเขียนในอดีตน่ะ
เขาเขียนบทกวีที่โด่งดังมากเรื่องมหากาพย์ ต่อมาถูกเรียกว่าบทเพลงแห่งพระเจ้า
อ๋อ
ใช่
แต่ดันเต้ติดกับดัก
เขาขังตัวเองไว้ในกรงของสัมผัสและฉันทลักษณ์
แล้วมันจะมีความหวังบ้าอะไรในนั้น
ฉันเลยรู้ว่าเขามีข้อบกพร่อง
งานมันบกพร่อง เพราะตัวเขาเองก็บกพร่อง
อืม ฉันเข้าใจที่นายพูด
(ดันเต้ลิขิต)
(นวร์ก ปี 1969)
ไง
เจ้าคนแก่
หวัดดีครับ ลุง
หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย เกิดอะไรขึ้น
ผมฆ่าเด็กคนนึง
- เมื่อไหร่ - เมื่อกี้
- ที่ไหน - ที่โรงงานแก้ว
- ยังไง - ผมกรีดคอเขา
เขาเป็นคนแถวนี้เหรอ
ผมไม่เคยเห็นเขามาก่อน
แล้วมีดอยู่ไหน
มีดน่ะ มีดที่ใช้ฆ่าเขาอยู่ไหน
ผมโยนลงท่อระบายน้ำไปแล้ว
ทำไมถึงทำ
เขาถือมีดเล่มใหญ่ แล้วถามว่าผมอยากตายไหม
งั้นแกก็ไม่ได้เริ่ม เขาเริ่มก่อน
- ครับ - ดี
รู้สึกยังไงบ้าง
มานั่งนี่
จะเอาดีด้านนี้เลยหรือไง
ไง คิดว่าตัวเองเป็นนักเลงตัวน้อยแล้วเหรอ
ไม่ครับ
ดีแล้ว เพราะแกไม่ได้เป็น
จำที่ลุงสอนแกได้ไหม
กฎทอง
จงรักเพื่อนบ้าน
ครับ
แล้วอย่าเป็นเหมือนไอ้เด็กที่แกเจอ เข้าใจไหม
- ครับ - อย่าไปหาเรื่องใครก่อน
แล้ว…
แล้วที่เหลือล่ะ ที่ลุงบอกแกไป
อย่าไปหาเรื่องใคร แล้วก็อย่าให้ใครมาเล่นงานเรา
เห็นไหม แกไม่ได้ยอมให้เขารังแก
ครับ
แล้วแน่ใจนะว่าเขาไม่ใช่คนแถวนี้
ผมไม่เคยเห็นเขามาก่อน
มานี่
ลุงครับ
อะไร
ผมต้องเล่าเรื่องนี้ตอนสารภาพบาปไหม
แกพูดเรื่องอะไร สารภาพบาปเหรอ
ตอนพิธีศีลมหาสนิทครั้งแรก
อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ ใช่
พระเจ้าอยู่ทุกที่
- ใช่ไหม - ใช่ครับ
ใช่
แล้วพระองค์ก็ได้ยินทุกอย่างใช่ไหม
ใช่ครับ พระองค์เห็นทุกอย่าง ได้ยินทุกอย่าง
ใช่ แล้วใครสำคัญกว่ากัน พระเจ้าหรือบาทหลวง
พระเจ้า
งั้นพระเจ้าก็ได้ยินคำสารภาพของแกแล้วไง
แกพูดออกมาดังๆ แล้ว
ลุงได้ยิน พระเจ้าได้ยิน
ลุงทำแบบนั้นเหรอ
ใช่ นั่นแหละวิธีของลุง
แค่นั้นเหรอ บาปของผมหายไปแล้วเหรอ
บาปอะไร
แกไม่ได้ทำบาป
ไอ้เด็กงั่ง
ที่ชักมีดใส่แกโดยไม่มีเหตุผลนั่นต่างหาก
เขานั่นแหละที่ทำบาป
และพระเจ้าก็ลงโทษเขา
ผ่านตัวแก
ขอบคุณครับลุง
เราเป็นเพื่อนกันใช่ไหม
ใช่ เพื่อนกัน
จำไว้นะ
เรื่องระหว่างเรากับพระเจ้า เรื่องแบบนี้มันพิเศษ
ห้ามบอกใครเรื่องพวกนี้เด็ดขาด
นั่นแหละคือบาป
บาปหนักด้วย
เข้าใจไหม
ครับ
อ่างล้างมืออยู่ข้างหลังนู่น
ไปล้างมือซะ มือแกสกปรก
ผมเข้าใจ
และเหนือสิ่งอื่นใด ผมได้รับการปลดบาปแล้ว
และผมก็ไม่เคยบอกใคร
ผมเพิ่งสารภาพออกไปเหรอเนี่ย
(โบราโบรา ปี 2001)
ดอกพุดสีขาวนวล
ดอกไม้สีม่วง ดอกไม้สีแดง
ดอกไม้สีชมพู
และดอกไม้สีเหลืองของมวลดอกไม้นับไม่ถ้วน
พร้อมกลิ่นหอมตลบอบอวลลอยออกมา
ท่ามกลางแสงแดดและเงา จากพืชพรรณสีเขียวเข้มอันอุดมสมบูรณ์
ที่นั่นมีอนุสรณ์เปิดโล่งตั้งตระหง่าน แด่มนตร์มืดแห่งดวงอาทิตย์
มีภาพสลักหินที่ซีดจาง
มีแท่นบูชาปะการัง ที่ถูกขัดเกลาจนเรียบและสึกกร่อน
ที่ซึ่งการบูชายัญมนุษย์ ยังคงมีอยู่จนถึงปลายศตวรรษที่ 19
และมีกลิ่นของเลือดบูชายัญกับการกินเนื้อมนุษย์
ผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมของดอกไม้สีขาว
ดอกไม้สีม่วง ดอกไม้สีแดง
ดอกไม้สีชมพู
และดอกไม้สีเหลือง
มีท้องฟ้าอยู่เก้าชั้น ไม่ใช่สวรรค์ แต่เป็นท้องฟ้า
ความจริงทั้งหมดที่ดันเต้ได้รู้ เริ่มต้นขึ้นจากการเปิดเผยนี้
ท้องฟ้าชั้นแรกที่เขาได้รู้จัก
ตลอดหลายปีนั้น ได้กลายเป็นท้องฟ้าที่หาได้ยากที่สุด
นี่คือท้องฟ้าอันยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต
ซึ่งครอบคลุมการมาถึง การดำรงอยู่ การจากไป และรัตติกาลของมัน
ดันเต้เป็นเด็กที่เกิดจากเนินเขาเวทมนตร์
แต่ผมก็เช่นกัน
และหนึ่งในเก้าท้องฟ้านั้น คือท้องฟ้าเดียวกัน กับที่มนุษย์จะได้เห็นเพียงครั้งเดียว
ในวันที่เขาตาย
(ขออภัย ร้านปิดแล้ว)
ตอนนั้นเป็นช่วงกลางเดือนสิงหาคม อันเงียบงันในนิวยอร์ก
เมื่อท้องฟ้ายามกลางวัน เป็นแสงสีขาวกดทับต่ำๆ ชวนอึดอัด
และความมืดยามค่ำคืน เป็นหมอกควันสีซีดไร้ดวงดาว
ลูอีรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับมัน
เขาจุดบุหรี่แล้วสูดควันเข้าไป
มันดึกแล้ว แต่ไม่ใช่สำหรับเขา
ออกตรวจตราอยู่เหรอเพื่อน
อย่าเรียกฉันแบบนั้น
เอาเหล้ากับที่เขี่ยบุหรี่มาให้ฉัน
เรามีกรัปป้าใหม่ มันเยี่ยมมาก
ไปตายซะ
เก็บไว้ให้พวกโง่ๆ กินเถอะ เอาดิววาร์สใส่น้ำกับน้ำแข็งมาให้ฉัน
ช่างแม่งที่เขี่ยบุหรี่ ฉันเขี่ยลงพื้นก็ได้
เป็นไงบ้าง ลู
ก็เรื่อยๆ
สมัยก่อน ตอนฉันยังเด็ก
พวกคนแก่ชอบพูดว่า "ยิ่งหนวดใหญ่ ก็ยิ่งเป็นลูกผู้ชายตัวจริง"
แต่ทุกวันนี้ถ้าฉันเห็นผู้ชายไว้หนวด
ฉันจะเดาว่าหมอนั่นเป็นตำรวจหรือไม่ก็เกย์
หรือทั้งสองอย่าง
งั้นผมคงต้องโกนมันออกแล้วสินะ ลู
ไม่ต้องหรอก
พ่อแกเป็นตำรวจใช่ไหม
ใช่ บางทีแกอาจมีสายเลือด ครึ่งตุ๊ดครึ่งตำรวจอยู่ในตัว
มันเหมาะกับแกดี
หนวดนั่นน่ะ
รู้ไหม
ลุงแกเป็นไอ้ล้มเหลวของจริง
อย่าเข้าใจผิดนะ แกก็ล้มเหลวเหมือนกัน แต่ยังระดับกระจอก
แต่ลุงแกนี่ของจริง
เขาเคยมีร้านนี้ แล้วก็ทำได้ดีอยู่พักหนึ่ง
ก่อนจะผลาญทุกอย่างทิ้งกับการพนัน
แล้วเขาก็มาขอความช่วยเหลือจากเพื่อนฉัน พวกนั้นช่วยเขา แต่เขาก็ยังทำพังซ้ำๆ
มาร้องห่มร้องไห้กับธนาคารตรงนี้ ให้ช่วยจ่ายเช็คค่าไฟของคอนเอด
ทุกครั้งที่โดนแจ้งตัดไฟ
ไม่ เพื่อนฉันไม่ชอบแบบนั้น
นี่ ลู
คุณไม่คิดจะเก็บมันหน่อยเหรอ
ถ้ามีตำรวจเดินผ่านแล้วมองเข้ามาล่ะ
แกเห็นตำรวจ เดินลาดตระเวนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
ทุกวันนี้ตำรวจไม่เดินแล้ว
ไม่ พวกมันไปยิมเหมือนไอ้พวกตุ้งติ้งคนอื่นๆ
แต่ไม่เดินตรวจแล้ว
ตำรวจคนล่าสุดที่ฉันเห็นเดินตรวจ
เป็นผู้หญิง
สูง 157 เซนติเมตร ผู้พิทักษ์นิวยอร์กของแท้
เหมือนพ่อแก
ไอ้ตัวเล็กขี้เหร่ไร้ค่า
ยังไงก็เถอะ…
เพื่อนฉันคิดว่าถ้าฉันขู่ไอ้ลุงสารเลวของแกให้กลัว
เขาอาจเข้าใจอะไรขึ้นมา
เฮ้ย ใจเย็นๆ น่า ใจเย็น
เหมือนที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ เดินทางสายกลาง
มรรคมีองค์แปด
เคยโดนเอาตูดไหม
แกควรลองสักครั้งนะ
อาจทำให้แกเป็นลูกผู้ชายขึ้นมา
ก็อย่างที่ฉันบอก แกกับลุงแก
ก็เหมือนกันนั่นแหละ
ไอ้พวกขี้โกหก ไอ้พวกกระจอกดูดควย
ฉันรู้ว่าแกขโมยของพวกเขาอยู่
เอาของในร้านไปขายต่อให้ร้านอื่น
ขวดสองขวดตรงนั้น ตรงนี้ เรื่องกระจอกๆ
แต่เอาจริงๆ แกก็เป็นไอ้กระจอกดูดควยคนหนึ่งนั่นแหละ
แล้วแม่ของแก ขอพระเจ้าให้เธอไปสู่สุขติ
ก็เป็นพวกดูดควยเหมือนกัน
แถมยังดูดไม่เก่งด้วย
แกหน้าตาประหลาดนะ รู้ตัวไหม
แกไปหลอกผู้หญิงที่ไหนมาแต่งงานด้วย
เธอต้องเป็นพวกขี้แพ้ยิ่งกว่าแกอีก
คือฉันไม่เคยเห็นเมียแกเลย
ลูกแกก็ไม่เคยเห็น
มีรูปไหม
นี่เธอเหรอ
ใช่ เธอก็หน้าตาประหลาดเหมือนกัน
แกดูเหมือนตัว… เขาเรียกว่าอะไรนะ
พังพอนพวกนั้นน่ะ
ส่วนเมียแกเหมือนหมู
เอาลาไปผสมกับม้า ก็ได้ล่อ
งั้นนี่ก็คงเป็นผลลัพธ์ของการผสมพังพอนกับหมูสินะ
ลูกสาวอายุเท่าไหร่แล้ว
เดือนหน้าก็สิบขวบแล้ว
อย่างที่บอก ฉันไม่เคยเจอพวกเธอเลย
บางทีสักวันฉันอาจแวะไปเจอร์ซีย์
ไปเยี่ยมเยียนสักหน่อย
ลูกสาวอายุเท่าไหร่นะ สิบขวบใช่ไหม
มันตลกดีนะ
คนเรายิ่งแก่ขึ้น
ก็ยิ่งชอบเนื้ออ่อนๆ
คุณอยากให้ผมทำอะไร
อย่างแรกเลย เหมือนที่ตำรวจชอบพูด คิดให้ดีๆ ก่อนตอบ
เพราะมันอาจเป็นคำตอบ ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของแก
ตอนนี้ในร้านมีเงินเท่าไหร่
แค่ยอดคืนนี้ ประมาณ 1,200
น่าสมเพชฉิบหาย
เดี๋ยวนี้คนใช้แต่บัตรเครดิต
เงิน 1,200 นี่ แกยักไว้เท่าไหร่แล้ว
คุณเอาไปแล้วลู
ล้วงกระเป๋าออกมา
แล้วที่เหลืออีก 1,200 อยู่ไหน
อยู่ในครัว
ไป
เอาละ
จำได้ไหม เมื่อกี้เราพูดกัน เรื่องทำให้แกเป็นลูกผู้ชาย
คุกเข่าลงไป
- ได้โปรด ผมจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ - ก็ทำตามที่บอกสิวะ
ทีนี้จับข้อเท้าตัวเองไว้แน่นๆ
เหมือนเด็กดี
ดีมาก
เยี่ยม
ตอนนี้ผมกำลังพูดกับคุณ ในฐานะผลิตภัณฑ์ของเอโอแอลไทม์วอร์เนอร์
ผมไม่เคยคิดเลยว่า จะมีชีวิตยืนยาวพอที่จะพูดคำเหล่านี้
คำพูดที่ทั้งน่าขยะแขยง และน่าขบขันอย่างประหลาดสำหรับผม
จินตนาการย่อมมีจุดจบ และโชคชะตามีอยู่สองด้าน
ซึ่งไม่มีด้านใดถูกเปิดเผยจนกว่าจะถึงตอนจบ
ม่านยังไม่ถูกเปิดออก
แต่ผมสามารถบอกคุณได้ว่าอะไรพาผมมาถึงที่นี่
ใช่ เธอเป็นลูกสาวผม
ตอนแรกเธอเรียกผมว่า "นิค"
แล้วหลังจากนั้นเธอก็เริ่มเรียกผมว่า "พ่อ"
เธอถามว่าเรียกแบบนั้นได้ไหม
และผมบอกเธอว่านั่นเป็นคำที่ดีที่สุดที่ผมเคยได้ยิน
ตอนผมจูบลาเธอ
ผมรู้ได้ว่ารอยยิ้มของเธอ ไม่มีความเศร้าลึกลับแบบเดิมอีกต่อไป
ความเศร้าที่ผมสัมผัสได้ตอนเห็นภาพเธอครั้งแรก
และผมสงสัยว่ามันหายไปนานแค่ไหนแล้ว
รอยยิ้มของเธอคือรอยยิ้มแห่งความสุข
และผมรู้สึกโชคดีที่ส่วนหนึ่งของตัวผมอยู่ในตัวเธอ
และผ่านทางเธอ ส่วนหนึ่งของผมนี้
จะกลายเป็นสิ่งที่ดีกว่าที่ผมเคยเป็น
และผ่านท่างเธอ มันจะได้ลิ้มรส ลมหายใจอันบริสุทธิ์ที่ผมไม่มีวันได้รู้จัก
ผมไม่รู้ว่า รอยยิ้มของตัวเองเป็นยังไง แต่ผมรู้สึกดี
(เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ)
แล้วทุกอย่างก็จบลง
พวกเขาไม่เคยจับไอ้สารเลวที่ทำได้เลย
(สำนักงานชันสูตรศพนิวยอร์ก)
ผมไม่รู้สึกอะไรกับหินเปลือยพวกนี้
หรือแม้แต่ความเมตตาของท่าน!
ไปตายซะ
พระเจ้า
ไปตายซะ
ฉันเพิ่งสั่งพิซซ่าไปนะ
ดีใจที่ได้เจอนะ ลู
นั่นของจริงเหรอ
ภาพเหมือนตัวเองของแรมบรันต์น่ะ
รู้ไหม ถ้าฉันมีจมูกแบบนั้นตอนที่ฉันวาดภาพตัวเอง
ฉันคงศัลยกรรมตกแต่งหน้าตัวเองเล็กน้อย
ด้วยพู่กันที่มี
ของแบบนั้นราคาเท่าไหร่
จะตีราคาความงามได้ยังไงล่ะ ลู
นายชอบภาพวาดนั่นไหม
พูดตามตรง ไม่
ฉันว่ามันเป็นงานศิลปะที่น่าเกลียด
และฉันรู้ว่านายก็คิดเหมือนกัน
ไม่งั้นนายคงเอามันไปแขวนไว้บนผนัง ตรงที่นายจะมองเห็นมันได้
นายแขวนมันไว้เหนือหัวเหมือนมงกุฎให้คนอื่นดู
ความน่าเกลียดมูลค่าสิบล้านเหรียญ
เชื่อไหมล่ะ
โลกแม่งประหลาดชิบหาย ลู
โลกแม่งประหลาดจริงๆ
อย่างน้อยฉันก็รู้ว่า นายไม่ได้จ่ายสิบล้านซื้อมัน ใช่ไหม
เงินขนาดนั้น นายซื้อของดีๆ ได้เลย
ไม่ นายพูดถูก
ที่ฉันจะพูดคือมันบ้าบอ ที่คนยอมจ่ายเงินซื้ออะไรแบบนี้
และมันก็แปลกที่ของบางอย่าง มีคนยอมทุ่มเงินมากมายซื้อมัน
และที่ว่ามากมาย มันมากมายจริงๆ
นี่แหละที่ทำให้ฉันทำพิซซ่าของนายพังในคืนนี้ ลู
ฉันทำพิซซ่าของนายพัง เพื่อบอกว่านายจะกลายเป็นคนรวยมาก
นี่อาจจะเป็นงานที่ยากที่สุดที่นายเคยทำ
แต่เมื่อมันเสร็จ ถ้าเราทำสำเร็จ
นายจะไม่ต้องเหนี่ยวไกอีกเลยในชีวิตนี้
ยกเว้นจะใส่เสื้อทวีดออกไปยิงไก่ฟ้า
งานนี้ใหญ่มาก ลู
ใหญ่แค่ไหน
ใหญ่กว่าที่ใครเคยฝันว่าจะเป็นไปได้
เรากำลังพูดถึงเงินเท่าไหร่
ส่วนของนายเหรอ
ส่วนของฉัน
ระหว่างหนึ่งถึงสองล้าน อาจจะมากกว่านั้น
ไม่ต้องเสียภาษี เป็นเงินสะอาดๆ
ฉันต้องทำอะไร ฆ่าคนทั้งกองทัพรึไง
เราต้องปิดปากคนบางคน
กล่อมให้หลับไปบ้างระหว่างทาง
แล้วได้เงินเมื่อไหร่
สองสามเดือนหลังเริ่มงาน
- เริ่มเมื่อไหร่ - เร็วๆ นี้
ฉันเพิ่งได้ข่าวที่รอมานาน แล้วก็โทรหานายทันที
เลฟตี้จะพาผู้ชายที่เขารู้จักเข้ามา
เพื่อนนักเขียนของเขา ค่อนข้างน่าเชื่อถือ
คนสำคัญที่เราต้องใช้เพื่อให้งานนี้เดินหน้า
เพื่อนเขาเหรอ
อะไร ตอนนี้เรามีเพื่อนแล้วเหรอ
หมอนี่เป็นใคร
ไม่รู้สิ ชื่อว่านิค
"นิค นิค" โลกนี้มีแต่คนชื่อนิคเต็มไปหมด
อะไรกันเนี่ย
นายจะสนใจชื่อเขาไปทำไม
มันไม่ได้เกี่ยวกับชื่อใครทั้งนั้น
มันอยู่ที่คำว่า "เพื่อน"
ฟังนะ
อย่างที่บอก ตอนนี้ใจเย็นไว้ก่อน นี่เงินหนึ่งหมื่น
ถือซะว่าเป็นมิตรภาพ
ไม่สิ คิดซะว่ามันเป็นเงินก็พอ
โจ
เพื่อนรัก
เขากลับทันได้ดูช่วงท้ายของอินนิ่งที่เจ็ด
พิซซ่าอร่อยดี
ฮัลโหล
สวัสดีค่ะ นี่สำนักงานของนิค โทสเชส
ใช่ ไม่ต้องบอกก็รู้ นี่ใคร
คุณคงเป็นคุณโทสเชส ขออภัยค่ะ
อะไรนะ…
แอนนาอยู่ไหน
ฉันชื่อจูเลียตตา แอนนาอยู่โรงพยาบาลค่ะ เธอเป็นครรภ์เป็นพิษ
- อะไรนะ - เธอตั้งครรภ์ แล้วเป็นครรภ์เป็นพิษ
ลูกของเธอตกอยู่ในอันตราย
เธอไม่อยู่ ฉันมาทำงานแทนเธอ
ทำแทนเหรอ
ใช่ค่ะ คุณโทสเชส ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องเธอจากอิตาลี
ถ้าคุณเรียกผมว่า "คุณโทสเชส" อีกครั้ง ผมได้เป็นริดสีดวงแน่
คุณเป็นลูกพี่ลูกน้องของแอนนา เรียกผมว่านิคก็ได้
แล้ว… แอนนาไม่เป็นไรใช่ไหม
เธออยู่ในการดูแลที่ดีค่ะ
และคุณก็เช่นกัน
โอเค
มีเงินเข้ามาไหม
มีเช็คเล็กๆ น้อยๆ
แล้วก็มีข้อเสนอจากเยอรมนี ประมาณ 3,000 มาร์ก
โอเค มีอะไรอีกไหม
มีค่ะ คุณเลยกำหนดส่งไปสองงาน
และบก.อยากนัดคุยกับคุณ
นั่นมันเดือนที่แล้ว
คุณได้รับอีเมลไหม มีส่งสำเนาให้คุณด้วย
อืม ผมได้รับแล้ว
คุณพิมพ์เป็นใช่ไหม
พิมพ์ทุกคำที่ผมพูดเลยนะ พร้อมไหม
โอเค ฉันพร้อมแล้ว
โอเค
"ถึงทอม"
"ผม… ครุ่นคิดถึงคำขอของคุณ
เรื่องการใส่คำโปรยใต้ชื่อบนปกหนังสือ
จนกระทั่งผมมองเห็นแสงสว่าง
และสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์และน่าหวาดหวั่นที่สุดก็ปรากฏขึ้น
นั่นคือความซื่อสัตย์"
"ข้อเสนออันงี่เง่าของคุณ ที่จะให้ใส่คำโปรยบนปก
เพื่อบอกว่านี่คือหนังสือสารคดี เป็นสิ่งที่โง่ที่สุดที่ผมเคยได้ยินมา"
คุณแน่ใจนะคะ คุณ… เอ่อ นิค
คุณไม่อยากคิดทบทวนอีกหน่อยเหรอ
คุณอาจเหนื่อยอยู่
แค่พิมพ์ตามก็พอ โอเคไหม
"พระเจ้าห้ามไม่ให้ใครสักคน หยิบหนังสือมาเปิดดู แล้วตัดสินใจซื้อจริงๆ สินะ"
"แล้วใครจะไปสนล่ะ มันก็แค่หนังสือเวรตะไลเล่มหนึ่ง"
"ด้วยความเคารพอย่างสูง นิค"
คุณแน่ใจนะคะว่าจะส่งแบบนี้
ใช่
ขอบใจนะ จูเลียตตา บาย
บาย
คนเรามักแต่งเรื่องสารพัดขึ้นมา เมื่อพวกเขาไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง
ยังมีต่ออีก…
โจ นี่นิค คนที่ผมเล่าให้ฟัง
สวัสดี
สุภาพบุรุษทั้งหลาย
- นั่นของจริงเหรอ - ภาพเหมือนตัวเองของแรมบรันต์น่ะ
นายชอบภาพนั้นไหม นิค
ต้องบอกตามตรง สำหรับผมมันเป็นงานห่วยๆ ชิ้นหนึ่ง
อย่าเข้าใจผิดนะ ผมยินดีมีมันไว้ครอบครองตราบเท่าที่จะขายมันได้
แต่ถ้าพูดกันตรงๆ ไม่ ผมไม่ชอบมัน
ฉันว่าเราน่าจะเข้ากันได้นะ
เห็นได้ชัดว่าพวกนายสองคน ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับศิลปะเลย
แล้วเรื่องบทเพลงแห่งพระเจ้าล่ะ นายชอบมันไหม นิค
ชอบครับ
ผมเคยชอบมันมาก ตอนนี้ก็แค่ชอบ
อะไรเปลี่ยนไป
ถ้าคุณมองอะไรนานพอ ต่อให้มันสวยแค่ไหน
สุดท้ายคุณก็จะเห็นข้อบกพร่องของมัน
ผู้หญิง บทกวี ชีวิตของคุณ
เมื่อมองอะไรนานๆ เข้า คุณก็จะเห็นว่ามันผิดตรงไหน
แล้วถ้านายได้เห็นของจริงล่ะ
- หมายความว่าไงที่ว่าของจริง - ของจริง
ของจริง ต้นฉบับดั้งเดิม
นั่นไม่มีอยู่จริงหรอก
อาจถูกโยนเข้ากองไฟ ให้ใครสักคนผิงตั้งแต่ 620 ปีก่อนแล้ว
แม้แต่สิ่งที่ดันเต้เขียนด้วยมือตัวเอง ก็ยังไม่เหลือเลย สักอย่างก็ไม่มี
ถ้ามันมีอยู่จริง
นายคิดว่ามันจะมีมูลค่าเท่าไหร่
มันจะประเมินค่าไม่ได้
อาจเท่ากับภาพพวกนั้นพันภาพก็ได้
เป็นสมบัติล้ำค่าทางวรรณกรรม ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
เหมือนที่วาติกันพยายามตั้งราคา ให้รูปปั้นปิเอตาของไมเคิลแองเจโล
เป็นไปไม่ได้ มันเกินจะจินตนาการ ไม่มีใครซื้อไหวด้วยซ้ำ
เดี๋ยวเราจะทำให้ราคาพอซื้อไหวเอง
ฉันจะเล่าให้ฟัง
มีชายคนหนึ่งชื่อดอน เลกโก
ภายใต้หลังคาบ้านตัวเอง
เขายิงพ่อตัวเองตาย เพราะพ่อทำให้แม่ที่เขารักต้องอับอาย
พ่อ!
หุบปาก!
ช่วยด้วย!
ช่วยด้วย
หุบปาก
ไม่
ช่วยด้วย!
ช่วยด้วย
หลังจากนั้น เขาลากศพออกมา แล้ววางไว้บนถนน
ใกล้กับประตูหน้าบ้านที่เขาเปิดทิ้งไว้
ขอบใจ
ในวันต่อๆ มา
เขาฆ่าทุกคนที่เดินทางมาจากใกล้ไกล
เพื่อรับศพไปประกอบพิธีฝังอย่างสมเกียรติ
พวกเขาทั้งหมดนอนบวมอืดและเน่าเปื่อย
จนถนนเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น และซากศพของพวกเขา
ในที่สุด ก็มีสุภาพบุรุษสามคน เดินทางมาจากปาแลร์โม
พวกเขาไม่ได้สวมชุดดำไว้ทุกข์
แต่สวมชุดผ้าลินินสีขาว
มีเพียงคนเดียวที่เป็นหัวหน้ายกมือขึ้น
ให้ชายติดอาวุธที่ยืนอยู่ตรงประตู
ชายเหล่านี้ไม่ได้ถอดหมวกแสดงความเคารพ
ขณะยืนอยู่ห่างๆ
จากศพเน่าเหม็นของชายผู้ที่พวกเขาเคยรับใช้
ดอน เลกโกจึงกลายเป็นเจ้าพ่อของเมืองนั้น
ปกครองมันอยู่นานหลายปีด้วยมือที่เปี่ยมรัก
นั่นมันนานมาแล้ว
มีไม่กี่คนที่ยังจำการนองเลือดได้
คนส่วนใหญ่จำได้แค่ความใจดีของเขา
เอาเป็นว่า เขารับเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาเลี้ยง เพราะคิดว่าเด็กคนนี้มีแววสำหรับเส้นทางนี้
แต่เด็กคนนี้เป็นพวกชอบหนังสือ
เขาแค่อยากรับใช้พระเจ้า
ดอน เลกโกเลยฝากงานดีๆ ให้เขาทำกับวาติกัน
(70 ปีต่อมา)
แน่นอน
ว่าในที่สุดดอน เลกโกก็รู้
ว่าเด็กนั่นคงไม่ทำเงินให้เขามากนัก
แต่แล้วเขาก็เจอขุมทองเข้า
"กลางทางแห่งการเดินทางของชีวิตเรา…"
ต้นฉบับดั้งเดิมของ บทเพลงแห่งพระเจ้าของดันเต้ อลิกิแยรี
เพราะงั้น…
ฉันอยากให้พวกนายไปที่นั่น แล้วเอามันกลับมา
นี่ นายเคยนั่งเครื่องบิน ที่อัดกันเป็นปลากระป๋องไปปาแลร์โมไหม
เคยสิ ผมเกลียดไฟลต์นั้น
ฉันทนไม่ไหวเลย
- ฉันถึงเช่าเครื่องกัลฟ์สตรีมลำนี้มาไง - ช่วยรอจนกว่าเครื่องจะขึ้นก่อนครับ
หุบปาก
มองทางไป
บ้านอายุพันปี
ต้นไม้อายุพันปี
บาทหลวงก็ดูเหมือนอายุพันปีด้วย
- สวัสดีครับคุณพ่อ - สวัสดี เชิญเข้ามา
ดอน เลกโก
พวกอเมริกันมาถึงแล้ว
สวัสดีครับ ดอน เลกโก
ขอชาสักถ้วยได้ไหม
ขอบคุณ
เอาไป
เอาให้พวกเขาดู
ขอบคุณ
รู้สึกว่าทุกอย่างถูกต้องดีไหม
ผมรู้สึกว่าทุกอย่างถูกต้องดี
ขอบคุณ
เอากล่องใส่กระเป๋า
เร็วเข้า
ไปกัน
หนังสือเดินทาง
เฮ้ มานี่
ดี
มาเถอะ
มาช่วยฉันหน่อย
เร็วเข้า
นี่พวกนาย เร็วเข้า พาเขาออกไปจากที่นี่
เฮ้ ฟาบริซิโอ
เอากระเป๋าไปไว้ข้างหลัง
หยิบกระเป๋ามา
นี่แหละชีวิต ไอ้หนู
เกือบถึงแอตแลนติกแล้ว
ขอบใจ
ทำไมคุณถึงฆ่าหมา
ทำไมฉันถึงฆ่าหมาน่ะเหรอ
เพราะหมามันเห่า
รู้ไหม เรื่องดอน เลกโกนี่
อาจจุดชนวนสงครามที่ปาแลร์โมก็ได้
แต่นายถามฉันเรื่องหมา
เราไม่ต้องการหมาโง่ตัวไหนมาเห่าใส่ ตอนเรากำลังแอบออกจากที่สังหารหมู่
แค่นั้นแหละ
นายชอบหมาเหรอ
- แน่นอน ผมชอบหมา - ฉันก็เหมือนกัน
แต่ฉันไม่ชอบไอ้ตัวกลายพันธุ์จิ๋วๆ ที่เห็นกันในนิวยอร์ก
ฉันไม่คิดว่าหมาจริงๆ จะอยากถูกขังอยู่ในอะพาร์ตเมนต์
ฉันว่าคนที่ขังหมาใหญ่ไว้ในเมือง คือพวกโรคจิตโง่ๆ
ที่กำลังฆ่าหมาตัวเอง เพียงแค่ทำมันอย่างช้าๆ
ถ้าฉันอยู่บ้านนอก ฉันคงเลี้ยงหมา
แต่ฉันจะเลี้ยงหมาจริงๆ แบบที่เรายิงไปเมื่อกี้
หมายความว่าไงที่บอกว่าเรายิง ผมไม่ได้ยิงหมาตัวนั้น คุณต่างหาก
แต่นายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
นายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ในการฆาตรกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน
รู้ไหมว่าอะไรที่น่าขยะแขยง
รู้จักพวกผู้หญิงที่เอาหนังสือพิมพ์ไปรองตูดหมาไหม
ตอนที่หมากำลังขี้
หรือเวลาเห็นสาวสวยโคตรๆ เดินผ่าน
แล้วเห็นว่าเธอถือถุงพลาสติกใส่ขี้หมาอยู่ในมือ
ฉันว่าคนที่ยอมแตะเนื้อต้องตัว ผู้หญิงถือขี้หมา ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วนี่
แม่งป่วยแน่นอน
คนที่เอากับศพยังดูปกติกว่า
คนที่จับมือกับผู้หญิงถือขี้หมาเลย
คุณเคยทำไหม
ทำอะไร
เอากับศพน่ะ
ไม่
แต่ก็เคยคิดนะ
มีอยู่สองสามครั้งที่ฉันเอาชุดชั้นในพวกเธอมา
- ชุดชั้นในเหรอ - ใช่
เอามาช่วยตัวเอง ถ้าพวกเธอเป็นสาวสวยน่ะนะ
ไม่ใช่ว่าฉันจะถูกส่ง ไปจัดการสาวสวยบ่อยๆ หรอก
(ฟลอเรนซ์ ปี 1302)
อีกไม่นานข้าจะได้เป็นนางกำนัลใช่ไหม
อย่างสง่างามที่สุดเลยล่ะ เจมมาที่รัก
เขาเป็นใคร
เขาคือทายาทหนุ่มแห่งตระกูลสูงศักดิ์ อลิกิแยรี
มีนามว่าดูรันเต้
พี่คะ ทำไมผมของข้าไม่แดงดั่งทับทิม
หรือมีดวงตาสีเขียว
หรือมีผิวที่สว่างดุจเมฆยามเที่ยงวัน
เมื่อได้เห็นเบียทริซ ดันเต้วัยหนุ่มได้เขียนไว้ว่า
"ดูเถิด เทพธิดาที่แข็งแกร่งกว่าข้า ผู้มาเยือนและจะครอบครองข้า"
อะไร
ตั้งแต่แรกเห็น เขาก็หลงรักนางหัวปักหัวปำ
แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเบียทริซ
เป็นยังไงต่อ
บทกวีทั้งหมดในหนังสือเล่มแรกของดันเต้ คือเพลงที่เขาแต่งให้เธอ
ทั้งที่พวกเขาไม่เคยพูดกันเลย
นางตายตั้งแต่อายุยังน้อย ก่อนที่ทั้งคู่จะมีโอกาสใดๆ
แต่นางยังมีชีวิตอยู่ในหนังสือของเขา
นางคือผู้นำทางเขาผ่านสรวงสวรรค์
แล้วอีกคนล่ะ
เจมมา
เขาแต่งงานกับนาง แต่ไม่เคยเขียนถึงนางเลยสักคำ
กวีโด
สหายข้า
เจ้าได้เผยตัวเองแล้วว่าเจ้าไม่ใช่เพื่อนของผู้ใด
นอกจากตัวเอง
เพราะข้าถูกสาป
ด้วยริมฝีปากเดียวกัน กับที่บทกวีของข้าเคยคร่ำครวญถึง
มีผู้อาวุโสหกคน ข้าเป็นเพียงหนึ่งเดียว
ท่านจะให้ข้าขัดขืนคนอื่นๆ หรือ
ชาวฟลอเรนซ์เป็นผู้เลือกสิ่งนี้ ไม่ใช่ข้า
นี่คือฟลอเรนซ์ที่โหยหา การปกครองตนเองอย่างนั้นหรือ
ข้าเกรงว่านางยังเป็นเพียงเด็ก
ข้าเกรงว่าจะเกิดสงครามกลางเมือง
ดันเต้ที่ข้ารัก
บัดนี้มิใช่ผู้ส่งสารแห่งหัวใจที่คร่ำครวญอีกต่อไป
ครั้งหนึ่งข้าเคยเป็นดั่งบิดา ที่เจ้ารักยิ่งกว่าพ่อแท้ๆ ของตน
เมื่อคนที่เจ้าทนรับใช้ขับไล่เจ้าออกไป
จงไปหาชายนิรนามผู้เรียกตนเองว่าไอเซอาห์
นั่นคือของขวัญชิ้นสุดท้ายจากข้า
คณะผู้แทนมาถึงแล้วขอรับ พระคุณท่าน
อ้อ วิหคแห่งฟลอเรนซ์
ผู้แทนของข้ากลับมาหาข้า
โดยไร้ผู้รับฟัง
พร้อมข่าวว่ารัฐ "สาธารณรัฐ" ของเจ้า ต้องการอำนาจอิสระมากขึ้น
ในการจัดการกิจการของตนเอง
ทว่าเมื่อไร้ผู้ปกครองเพียงหนึ่งเดียว ทุกคนกลับอยากเป็นผู้ปกครองเสียเอง
เรื่องนี้เจ้าจะว่าอย่างไร
ต้นไม้ย่อมเป็นที่รู้จักจากผลของมัน
สาธารณรัฐของเราผลิตสิ่งที่พระสันตะปาปา ทรงปรารถนาได้เป็นจำนวนมาก
บางทีข้าควรมอบคทาให้พวกกวีไปเสียเลย
บทกวีของเจ้าจะสร้าง โดมมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ให้เสร็จ
หรือจ่ายเงินให้ทหารของข้า ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้หรือ
บางทีเวลานอนเอนกายอยู่บนเนินแห่งพาร์นาสซัส
เจ้าอาจร้อยเรียง ความเพ้อฝันอุดมคติของเจ้าเป็นบทกวีได้
ส่วนฟลอเรนซ์นั้น
ไม่มีคำหว่านล้อมอ่อนโยนใด จะทำให้สิงโตนอนร่วมกับลูกแกะได้หรอก
เมืองกำลังลุกไหม้
และข้าก็เหนื่อยหน่ายกับควันของมันแล้ว
เถ้าถ่านก่อควันได้น้อย และเป็นเชื้อเพลิงที่ไร้ค่า
ถ้าเช่นนั้น
ข้าจะปลดเจ้าให้พ้นจากการได้เห็นหายนะนี้
อย่างไรหรือ พระคุณเจ้า
ข้าจะให้สิ่งตอบแทน เพื่อแลกกับความอวดดีของเจ้า
เพราะพรสวรรค์ที่มี ทำให้เจ้าไม่เหมาะกับการรับใช้สาธารณะ
ฟลอเรนซ์ไม่คู่ควรกับเจ้า
จงลืมเมืองนั้นเสีย
เพราะเมืองนั้นทรยศเจ้า แม้ข้าจะเป็นผู้พิพากษาก็ตาม
โปรดยกโทษให้ข้าด้วย พระคุณเจ้า หากข้าพูดโดยหุนหันเกินไป
จงหันหลังให้เมืองนั้นดั่งที่โลทเคยทำ
และอย่าหวนมองกลับไปด้วยความอาลัย
มิฉะนั้นวิญญาณของเจ้า จะกลายเป็นเสาแห่งน้ำตาเค็มขม
ที่ขัดขวางความหวานในบทกวีของเจ้า
เพราะความตายรอการกลับบ้านของเจ้าอยู่
ข้าประทับตราแห่งคาอินไว้กับเจ้า
ไปให้พ้นหน้าข้า
เจ้าได้รับคำสั่งให้ย้ายออกจากที่นี่ทันที
ใครสั่ง
ข้าสั่ง
พระสันตะปาปา
เจ้ามีเวลา 20 นาที เก็บของที่เจ้ากับลูกๆ จะขนไปได้
รถม้ารออยู่
ที่จะพาเจ้าไปยังคฤหาสน์ ของคังกรานเด เดลลา สกาลา แห่งเวโรนา
ท่านจ้องมองแต่พื้นดิน
ท่านกำลังมองหานรกอยู่หรือ
หรือท่านจะเงยหน้ามองสวรรค์
ระวังเถิด อย่าให้สายตาที่ลังเลของท่าน มองเห็นความสิ้นหวังของภรรยาตัวเอง
คาวาลกันตี สหายของท่าน ตายแล้ว
ตายหรือ
เลือดแห่งมิตรภาพมิได้มีค่ามากกว่า
ไวน์หวานแห่งบทกวีหรอกหรือ
คาวาลกันตีที่รักผู้ล่วงลับ โปรดยกโทษให้ข้าด้วย
ถ้าข้าไม่ทำตัวโง่เขลาเช่นนั้น บางทีเจ้าอาจยังมีชีวิตอยู่
ข้าจะตามหาชายไร้นาม ที่เรียกตัวเองว่าไอเซอาห์
(เหนือคอกม้า เวนิส)
โซเฟียคือมารดาที่แท้จริงของพวกเขา
ทว่าลูกหลานเผ่าพันธุ์ของข้ากลับหันหนีจากนาง
และไม่มีวันรู้จักนาง
ฟาโรห์ ใช่แล้ว ดังที่หนังสืออพยพบอกไว้
เขาฆ่าลูกหัวปีของชาวยิวทุกคน
แต่เทพเทียมแห่งโลกใหม่นี้
ซึ่งก็คือการค้าขายอันหยาบโลน…
จะพรากพวกเขาไปหมด
ทุกคนที่เกิดมา…
และจะไม่มีโมเสสคนใด
ที่ถูกปล่อยลอยอยู่ในผ้าห่อตัวท่ามกลางต้นกก
จะหนีรอด
เพื่อนำทางและพาพวกเขากลับคืนสู่พระเจ้า
ชาวอาหรับคือยิวใหม่
หากคริสเตียนคนหนึ่งร่วมสัมพันธ์กับชาวยิว
เพื่อแสวงหาสิ่งที่คริสตจักร อาจมองว่าเป็นเวทมนตร์ที่นอกรีต
ไม่ศักดิ์สิทธิ์และชั่วร้าย
มันอาจหมายถึงการถูกสาปแช่งและความตาย
พวกเขาจะฆ่าข้าก่อน แล้วจึงฆ่าเจ้า
ด้วยคำสาบานนี้ เราทั้งสองอาจรอดพ้นจากความตาย
เพื่อที่เราจะได้มีชีวิตอยู่ต่อไปจนตาย
ไม่เคยมีคำพูดหรือท่าทางใด กระทบใจข้าได้ลึกซึ้งเท่านี้
ในการปฏิเสธที่เห็นได้ชัดนี้ ข้ารู้สึกอับอายมากกว่าโกรธ
จิตวิญญาณของข้าพลุ่งพล่านไปด้วยความกลัว ความไม่แน่ใจ และการสาปแช่งตัวเอง
บทเรียนนี้มาในรูปแบบ ของการโจมตีด้วยความว่างเปล่า
"ชีวิตใหม่จึงเริ่มต้นขึ้น"
ชีวิตใหม่จึงเริ่มต้นขึ้น
รับรองความแท้จริงเหรอ หมายความว่าไงที่ว่ารับรองความแท้จริง
สำหรับฉันมันก็ดูเก่าแล้วนะ
ใช่ สำหรับผมมันก็ดูเก่าเหมือนกัน
มันดูเหมือนของจริง แต่แค่นั้นยังไม่พอ
เราต้องมีเอกสาร เอกสารระดับสูง ยิ่งมากเท่าไหร่ยิ่งดี
ให้ตายสิ
ฉันทำบาปมหันต์เก้าประการ
ขึ้นเครื่องบินที่ห้ามสูบบุหรี่
แล้วของนี่อาจไม่ใช่ของจริงด้วยซ้ำเหรอ
ฉันต้องบอกเลยนะ ฉันเริ่มเบื่อไอ้เรื่องห้ามสูบบุหรี่นี่แล้ว
ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ผมจัดการเองได้
ผมว่าถ้าเราจะทำเรื่องนี้
เราควรทำมันให้ถูกต้อง
นิครู้วิธีทำให้ถูกต้อง นั่นแหละเหตุผลที่เขาอยู่ที่นี่
อย่างน้อยเราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า มันเขียนในยุคเดียวกับที่ดันเต้เขียน
แล้วเราจะทำยังไง
การหาอายุด้วยคาร์บอน-14 ลายน้ำบนกระดาษ
เราจะเอามันไปที่มหาวิทยาลัยแอริโซนา แล้วก็อีกที่ในอิลลินอยส์
ซึ่งเป็นสถาบันวิเคราะห์ทางเทคนิค ที่ได้รับการยอมรับที่สุดในโลก
แต่ก่อนอื่น ผมต้องกลับไปอิตาลี แล้วหาหลักฐานเอกสารที่มีวันที่
ตรงกับช่วงเวลาและสถานที่ ที่ดันเต้น่าจะเขียนสิ่งนี้
จะได้เอาหมึกกับกระดาษมาเทียบกันได้
แล้วผมจะเอาลายน้ำบนกระดาษไปตรวจอายุ
ไม่มีลายมือของดันเต้ให้เปรียบเทียบ กับลายมือในงานเขียนนี้
เราจึงต้องใช้หลักฐานแวดล้อมให้มากที่สุด
และการรับรองความแท้จริง ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
แล้วนายจะเอาเอกสาร ที่ลงวันที่พวกนั้นมาได้ยังไง
ขโมยมัน
ฟังนะ ผมไม่สนหรอกว่าคุณมาจากไหน ผมรู้ว่าผมชอบพักที่ไหน
ผมไปที่นั่นมา 20 ปีแล้ว คุณควรรู้เรื่องพวกนี้สิ
ผมกำลังไปสนามบิน
คุณน่าจะโทรหาแอนนาอย่างที่ผมบอกนะ
ผมไม่รู้ ไว้เราค่อยคุยกันเรื่องนั้นทีหลัง
เปล่า ผมไม่ได้ทำ
เอาละ โอเค ได้
นี่ ฟังนะ ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ
ขอโทษนะ
ขอโทษนะ ผมรู้ว่าคุณเพิ่งมา
คุณส่งจดหมายนั่นไปหรือยัง
ดี ขอบใจ
ผมจะโทรหาเมื่อถึงอีกฝั่งนะ โอเคไหม
แค่อย่าลืมเอายาของผมมาด้วย
ขอบใจ
สวัสดี
- คุณโทสเชสใช่ไหม - ใช่ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก
ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน
อย่างที่ผมแจ้งไว้ ผมต้องการตรวจสอบ
เอกสารทางการจากราชสำนัก ของของคังกรานเด เดลลา สกาลา
ระหว่างปี 1313 ถึง 1315
เราเตรียมไว้แล้ว
- เชิญทางนี้ครับ - ขอบคุณ
(หอจดหมายเหตุแห่งรัฐ เวโรนา อิตาลี)
ปี 1310 ถึง 1330
ปี 1310 ถึง 1315
ปี 1315
ขอให้การค้นคว้าราบรื่นและโชคดีครับ
ขอบคุณมาก
ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมครับ
นี่มัน… นี่แหละที่ผมตามหา
- แล้วเจอกัน - ขอบคุณ
หอจดหมายเหตุแห่งรัฐราเวนนา
ชุดสูทสีน้ำเงินตัวเดิม
เรื่องเดิมๆ
คราวนี้ผมขโมยเอกสาร จากปี 1316, 1318 และ 1321 มา
เอกสารที่ออกโดย กวีโด โนเวลโล ดา โปเลนตาใช่ไหมคะ
- ถูกต้องครับ ขอบคุณมาก - ยินดีค่ะ
ฮัลโหล จูเลียตตา
ใช่ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย คุณอยู่ไหน ทุกอย่างโอเคไหม
พนักงานบอกว่าคุณยกเลิกห้องเรา
คุณเอายาผมมาด้วยไหม
ผมอยากให้คุณเลิกกังวลได้แล้ว ผมจัดการทุกอย่างอยู่
ฉันพักอยู่อีกที่นอกเมืองราเวนนาค่ะ
โอเค
ให้ผมไปที่นั่นไหม
ค่ะ มันอยู่ไม่ไกล ฉันจะรอคุณ
ที่อยู่อะไร มีเศษกระดาษไหม
ว่าไงนะ
นิค
คุณโอเคไหม
อืม ขอโทษที
ก็แค่…
ที่นี่มันดูคุ้นๆ เหมือนเคยมา
ไม่รู้สิ มันทำให้ผมนึกถึง อะไรบางอย่างที่ผมจำไม่ได้
คุ้นๆ เหรอ
ยังไง
ไม่รู้สิ
บางทีมันก็เกิดขึ้นกับผม
เหมือน… ความทรงจำที่จับต้องไม่ได้ ก่อนที่มันจะเลือนหายไป
อืม…
ความคุ้นเคยเป็นเรื่องดี เหมือนบ้าน
นั่นคือเหตุผลที่ฉันพาคุณมาที่นี่
ทำไม
เพราะฉันอยู่ที่นี่
ฉันอยู่ที่นี่มาตลอด
ฤดูกาลเปลี่ยนไป แต่ทุกอย่างยังคงเดิม
ฉันไปนิวยอร์กเพื่อช่วยแอนนา
ใช่ ฟังนะ ผมขอโทษที่ผมทำตัว…
ไม่ต้องขอโทษ
งี่เง่า
แอนนาเหมือนคนในครอบครัวผม เพราะงั้น…
ถ้าคุณไว้ใจเธอ คุณก็ไว้ใจฉันได้
มาสิ
ใช่ ผมว่าการมีบ้านให้กลับก็คงเป็นเรื่องดี
ผมไม่เคยมีแบบนั้นเลย
บางทีคุณอาจมี เพียงแต่ยังไม่รู้ตัวก็ได้
ว้าว
- อร่อยไหม - อร่อยใช้ได้เลย
ผมไม่เคยชอบชีวิตครอบครัวเลย แต่…
พอมองคุณแบบนี้ ผมก็คิดว่า
"ไม่รู้สิ บางทีฉันอาจใช้ชีวิต แบบนั้นได้เหมือนกัน บางทีฉันอาจเป็นคนโง่"
ก็อาจจะจริง
บางทีคุณอาจจะยังเป็นได้อยู่
แต่คุณเป็นคนโง่แน่ๆ
ว้าว
รู้ไหม
ไม่ว่าเราจะไปไกลบ้านแค่ไหน
แต่พอแหงนมองขึ้นไป ดวงจันทร์ก็ยังมีใบหน้าเดิมเสมอ
ดูนั่นสิ
เว้นแต่มันจะถูกเมฆบดบัง
บางทีเมฆอาจจะอิจฉา
แม้แต่ดวงจันทร์เองก็ยังเต็มไปด้วยความริษยา
เพราะคุณขโมยความเปล่งประกายของมันไป
และต่างจากภาพสะท้อนในผืนน้ำพุ
คุณยังเปล่งประกาย… โดยไม่สั่นไหวเมื่อผมสัมผัสผืนน้ำ
จงรู้ไว้ แม้ปากของฉันจะเงียบงัน…
แต่หัวใจของฉันตอบรับ
เราไม่จำเป็นต้องพูด
เพียงแค่หายใจ
ถ้าผมเขียนถึงสรวงสวรรค์ได้ เธอคือสิ่งที่ผมจะบรรยาย
แต่บาปของผมทำให้ไม่มีเวลาให้สูญเปล่า
เมื่อมองความงามของเธอ ผมก็รู้ว่าผมเป็นมลทินเดียว
ผมจึงจากเธอไปในตอนนั้น พร้อมสาบานว่าจะปกป้องเธอ
จากเด็กถือมีดที่อยู่ในตัวผม
ผมไม่คู่ควรกับเธอ
และเธอก็ไม่ควรต้องเจอปัญหาที่ผมก่อ
ตรงกลางนั่น
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 14 กระดาษที่ดีที่สุดถูกผลิตขึ้นที่นี่ ในฟาบริอาโน
ดูสิ
ราชสำนักและตระกูลขุนนางมากมาย เริ่มสั่งกระดาษชั้นดี
ที่มีตราประจำตระกูลหรือตราประทับของตนเอง
เพื่อให้กระดาษของตนแตกต่างจากของผู้อื่น
ดูนี่สิ
คุณเห็นอะไร
กระดาษนี้มีคุณภาพดีเยี่ยมเป็นพิเศษ
ลายน้ำตรงนี้ ดูสิ
ตรงนี้
เป็นรูปนกอินทรีที่
กวีโด โนเวลโล ดา โปเลนตา ใช้เป็นตราประจำตระกูล
เห็นไหม ดูสิ
นกอินทรีตัวเดียวกัน
และมันถูกส่งมาถึงฟาบริอาโน ในวันที่ 1 พฤษภาคม ปี 1321
แล้วถูกส่งถึงราเวนนาในวันที่สามของเดือนถัดมา
แล้ว…
กระดาษพวกนี้ล่ะ
จริงๆ แล้ว นี่เป็นคำสั่งซื้อเดียวกับ…
เป็นคำสั่งซื้อเล็กๆ ที่ถูกสั่งเพียงครั้งเดียว
ดีมาก
งั้นก็ขอบคุณมากครับ
ยินดีครับ
น่าทึ่งจริงๆ
ครับ
ลาก่อนครับ
เลฟตี้ดูดีขึ้นนะว่าไหม
ครับ
ผมเคยเห็นคนผ่านเรื่องแบบนี้แล้วเอาชนะมันได้
แล้วฉันบอกได้เลยตอนนี้ เลฟตี้ นายเอาชนะมันได้แน่
ผมดกดำแบบไอ้มืดของนายจะกลับมาในไม่ช้า
นายทำให้ฉันต้องตามเก็บกวาด เรื่องยุ่งยากชิบหาย
กับเรื่องรับรองความแท้จริงพวกนี้
คุณพูดเรื่องอะไร
ฉันพูดถึงไอ้เวรที่เวโรนา
ที่ใส่สูทบริโอนีและรองเท้าแบร์ลูตีนั่นไง
แล้วก็ไอ้คนที่ราเวนนา
กับผู้ช่วยของมันที่เอาไอ้กองขี้นั่นมาให้นาย
ฉันต้องเอาปืนจ่อ แล้วจับทั้งสองคนใส่ถุงรวมกัน
รู้ไหมว่ามันยุ่งยากแค่ไหน
ทั้งสองคนดิ้นพล่าน คุกเข่า ขอชีวิต
เยี่ยวแตก ร้องไห้ เลอะเทอะไปหมด
- ยัยนั่นสวมแหวนแต่งงานอยู่ - นี่คุณ…
สามีเธอคงร้อนๆ หนาวๆ หน่อย
คุณมันบ้าหรือโง่กันแน่
คนพวกนี้ไม่เกี่ยวอะไรเลย เป็นคนธรรมดาๆ ที่บริสุทธิ์
บริสุทธิ์เหรอ
ความบริสุทธิ์มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้
ทำไมบรรณารักษ์กระจอกๆ ถึงได้ใส่สูท 5,000 ดอลลาร์
กับรองเท้าราคา 3,000 ดอลลาร์ได้ล่ะ
ใครจะไปรู้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร หรือคุยกับใครบ้าง โอเคไหม
นายต่างหากที่ทิ้งร่องรอยไว้ นิคกี้
ฉันแค่ตามลบมัน
ร่องรอยเหรอ ร่องรอยอะไร
คุณกำลังทิ้งรอยเลือดไว้ในที่ที่ควรมีแค่ฝุ่น
หยุดเถอะน่า "รอยเลือด" อะไร บ้าบอสิ้นดี
เรื่องพวกนี้ไม่ลงหนังสือพิมพ์ด้วยซ้ำ
เรื่องพวกนี้ก็แค่เอกสาร ที่ไม่มีใครกรอกเท่านั้นเอง
ไม่มีอะไรหรอก
ใครก็ตามที่อาจเชื่อมโยงเรา เข้ากับต้นฉบับนั่นได้แม้เพียงเล็กน้อย…
ทับบูตู
ทำไม
เราเอาของนี่ออกมาจากอิตาลี ที่ซึ่งรัฐคงยึดมันไปแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่ามันมีอยู่ ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเคยมีต้นฉบับนี่
ของที่ไม่เคยหายไป ของที่ไม่เคยมีอยู่จริง จะถูกขโมยได้ยังไง
ณ ตอนนี้
ของชิ้นนี้เป็นของเรา มันถูกถือครองอยู่ และไม่เคยถูกขโมย
มันอยู่นอกเหนือการอ้างสิทธิ์ของชาติใดๆ
และไม่มีมลทินทางอาญาใดๆ ทั้งสิ้น
ทั้งกับตัวมันเองและกับการที่เราได้ครอบครองมัน
ต้นฉบับไม่โยงถึงคดีอะไร เรามือสะอาด และเราจะปิดภารกิจนี้ได้อย่างไร้ร่องรอย
แต่ก็มีอยู่เรื่องหนึ่ง
ก่อนที่เราจะเริ่มสวดขอบคุณพระเจ้า และร้องเพลงสรรเสริญ
ยังมีคนที่รู้ว่ามันมีอยู่
เพื่อนของเราที่ปาแลร์โม ซึ่งเป็นคนเชื่อมเราเข้ากับมัน
และพวกนั้นจะได้ส่วนแบ่งครึ่งหนึ่ง จากกำไรทั้งหมดที่เราได้รับ
งั้นทำไมคุณไม่เริ่มจากฆ่าพวกเขา แทนที่จะไปฆ่าบรรณารักษ์ห่าเหวพวกนั้นล่ะ
- แล้วคนที่ฟาบริอาโนล่ะ - ใช่ เขาหนีไปได้
เขาไปสนามบินที่อันโคนาทันทีหลังเจอนาย
หายไปก่อนที่ฉันจะรู้ตัว
อย่างน้อยก็มีเรื่องหนึ่งที่ยังไม่พัง
เห็นไหม นี่แหละคือ การรับรองความแท้จริงที่เราต้องการ
วิเคราะห์อีกสองอย่าง เราก็พร้อมแล้ว
แต่แหล่งที่มาของการรับรองพวกนี้ จะมาตายกันหมดไม่ได้
อะไร
ไม่เอาน่า คุณไม่คิดเหรอ
ว่าการฆาตกรรม ผู้อำนวยการห้องสมุดสองคนในเวลาไล่เลี่ยกัน
อาจถูกมองว่าเกี่ยวข้องกันได้
ไม่ ฉันไม่คิด
มันไร้เหตุผล และต้องหยุดได้แล้ว
เราขายของนี่ไม่ได้หรอก ถ้ามีเอกสารรับรองความแท้จริง
จากผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงระดับโลก
ที่บังเอิญถูกฆ่าตายทันทีหลังจากตรวจสอบต้นฉบับนี้
มันบ้าชัดๆ
ฟังนะ เรากำลังจะเข้าสู่โลกใหม่แล้ว
ห้ามมีการนองเลือดและห้ามยิงกันอีก
ดี ฉันก็โอเคกับเรื่องนั้น
ไม่ใช่ว่าฉันสนุกกับเรื่องพวกนี้สักหน่อย
ช่างไอ้หมอนั่นที่ฟาบริอาโนไปเถอะ
แล้วผู้หญิงที่ราเวนนาคนนั้นล่ะ
เธอไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของผม
สำหรับฉัน มันไม่ใช่
ฉันจะบอกอะไรให้อีกอย่าง
คนที่ทำงานให้ฉัน ไม่มีชีวิตส่วนตัว
อย่างที่เขาว่าไว้ นิคกี้
ปากพล่อยทำเรือจม
เพราะงั้นจัดการเรื่องรับรองความแท้นี่ให้เสร็จ
แล้วเราจะหาคนซื้อ
จากนั้นพวกเราก็จะได้ ผิวปากอย่างมีความสุขกันสักที
(ผู้อำนวยการหอจดหมายเหตุแห่งรัฐ เสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ)
เจ้าดูเหมือนคนที่กำลังไว้ทุกข์เมื่อมาหาข้า
ข้าโยนงานของข้าทิ้งไปแล้ว
ข้าขอให้เจ้าทำเช่นนั้นหรือ
และท่านก็พูดถูกด้วย
มันเป็นความทะนงตัวของข้าเอง
ข้าคิดว่ามันเกี่ยวกับหญิงที่ข้ารัก
แต่ข้าแทบไม่รู้จักนางเลย
เราต้องไม่เข้าใจผิดว่า การเปิดเผยว่าตัวตนของเรานั้นขาดพร่อง
คือการสูญเสียสิ่ง ที่แท้จริงแล้วเราไม่เคยมีมาตั้งแต่ต้น
การเปิดเผยเช่นนั้นคือพร ไม่ใช่สิ่งที่ควรเศร้าโศก
ข้าเขียนคำรักมานับไม่ถ้วน
ที่ไหลออกจากปากกาของข้า เหมือนน้ำลายจากปากของคนที่หลับใหล
แต่ไม่มีสักบทที่เขียนถึงนาง…
ผู้ให้กำเนิดลูกสาว
และลูกชายแก่ข้า
อีกทั้งยังแบกรับชะตา แห่งการถูกเนรเทศของข้า รวมถึงของนางเอง
ข้ารู้อะไรเกี่ยวกับความรักกัน
หัวใจของข้าเป็นเพียงของปลอม
ข้าส่งมนุษย์ครึ่งโลกลงนรก
และด้วยปลายปากกาเดียวกัน ข้ากลับมองพวกเขาจากเบื้องบน
อย่างห่างเหินและเอื้อมไม่ถึงดั่งพระเจ้า
พระเจ้าไม่ได้ห่างเหินเช่นนั้น
ทุกสิ่งที่หายใจได้คือพระเจ้า
พระเจ้าคือมนุษย์
นี่มันนอกรีต
อย่ามองว่ามันคือการล่วงละเมิด
จงมองว่ามันคือการก้าวเข้าไป
เพราะใช่ ผู้กอบกู้เพียงหนึ่งเดียว ที่แท้จริงของมนุษย์อยู่ภายในตัวเอง
ไม่ว่าคนคนนั้นจะค้นพบและได้รับการไถ่บาป
หรือไม่ค้นพบและถูกสาป ก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง
แล้วพระเจ้าคืออะไร
ออร่า
อนิมา
ลมหายใจและจิตวิญญาณ
มันคือสายลม
โซเฟีย
ปัญญา
ไม่ว่าถูกเรียกด้วยชื่อใด ปัญญาย่อมเป็นเพศหญิง
นางคือสตรี
และนางถูกทรยศด้วยบทกวีเดียวกัน กับที่เจ้าใช้สร้างโซ่ตรวนให้นาง
เจ้ากล้าทำให้สิ่งที่ไร้รูปมีรูปร่าง
เอาโซ่ตรวนไปล่ามสายลม
ลมหายใจนี้คือของขวัญเดียว ที่ทำให้เราได้เห็นชีวิตหนึ่งเดียวที่เรามี
และไม่มีคำสัญญาว่าจะมีชีวิตหน้า
ชีวิตก็เหมือนสายลม
เด็กคนหนึ่งที่ตายตั้งแต่อายุยังน้อย
อาจจะได้หายใจเพียงครั้งเดียว ภายใต้ท้องฟ้าที่ไร้ขอบเขต
แต่ก็ถือได้ว่าได้ใช้ชีวิต ที่ยาวนานและสมบูรณ์กว่าคนที่
แม้จะเป็นกษัตริย์ ผู้ซึ่งถูกนับว่ามีชีวิตอยู่ถึงร้อยปี
รู้ไหมว่าความโง่เขลาที่สุดของเราคืออะไร
บอกข้าสิ
เทมปัส ฟูจิต
ผู้คนพูดกันว่า "เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว"
แต่ลมหายใจต่างหากที่มีปีก
ลมหายใจต่างหากที่ลอยจากไปเร็วของจริง
เวลาเป็นเพียงความโง่เขลาที่เราสร้างขึ้น จากความหลงผิดและความทะนงตน
ความกังวลนี้ได้เข้ามาครอบงำชีพจร และช่วงชิงลมหายใจไป
จงหยุดการค้นหาของเจ้า
ก้าวออกจากสุสานแห่งการแสวงหาไปสู่แสงสว่าง
และจงเติมเต็มวิญญาณของเจ้า และทุกช่วงเวลาแห่งชีวิต
ด้วยกลิ่นหอมของหญ้าทุกเส้น
จงก้าวออกมาและโอบกอดนาง
ผมบอกแล้วไงว่าเข้าไปไม่ได้ถ้าพกปืน
คุณอยู่ข้างนอกไปเลยดีกว่า
ฉันไม่ควรปล่อยให้ปืนคลาดสายตา
งั้นก็คงไม่มีใครเชื่อสายตาของผมสินะ ลู
ไม่ใช่อย่างนั้น
ฟังนะ คุณจะทำอะไรก็ทำ
ยังไงผมก็ดูไม่ออกอยู่ดีว่า ตอนไหนที่คุณกำลังตามผมอยู่
ผมแค่จะบอกว่าถ้าคุณเอาปืนเข้าไปใกล้ที่นั่น
พวกเขาจะทำมากกว่าขอให้คุณฝากมันไว้ที่ประตู
ถ้านายไม่กลับมาล่ะ
ใครจะดูแลฉัน
ถ้าผมไป ใครจะอยู่
ถ้าผมอยู่ ใครจะไป
พอได้แล้วกับปริศนาบ้าบอของนาย
ไปจัดการให้เสร็จก็พอ
งั้นก็คือที่นี่
(มหาวิทยาลัยแอริโซนา)
เครื่องวิเคราะห์มวลสาร แบบเร่งอนุภาคคู่ขนานของเรา
เป็นวิธีการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี ที่ทรงพลังและแม่นยำที่สุด
เท่าที่เคยมีการพัฒนามา
ที่นี่คือสถานที่ที่เราใช้หาอายุของลิขิตเดดซี
ที่นี่คือสถานที่ที่ชี้ขาดว่า
ผ้าห่อศพแห่งตูรินเป็นของปลอมจากยุคกลาง
ที่นี่แหละ
แล้วมันทำงานยังไง
การหาอายุด้วยคาร์บอน-14 จะวัดไอโซโทปรังสีของคาร์บอน
ที่เกิดขึ้นในปริมาณเล็กน้อย
จากผลของรังสีคอสมิก ที่มีต่อไนโตรเจนในชั้นบรรยากาศ
มันใช้ได้เฉพาะกับสิ่งที่เคยมีชีวิต
หรือสิ่งที่มีวัสดุซึ่งเคยมีชีวิตอยู่
โดยการตรวจจับและวัดสัดส่วนของไอโซโทป
ซึ่งลดลงตามอัตราที่ทราบแน่ชัด หลังสิ่งมีชีวิตนั้นตาย
การตายของสิ่งมีชีวิตในสิ่งนั้น กับปริมาณที่ทราบแน่ชัด…
ตรงนี้แหละที่ผมเริ่มฟังไม่รู้เรื่องแล้ว
แต่ผมชอบเรื่องรังสีคอสมิกนั่นนะ
แล้วมันจะเป็นยังไง
ปีเตอร์ ผลลัพธ์
ค.ศ. 1315 ถึง 1318
- ขอบคุณมากครับ - ด้วยความยินดี
การวิเคราะห์องค์ประกอบ การวิเคราะห์ทางเคมีของเม็ดสีหมึก
สีย้อมจากพืช การสแกนด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน
และอื่นๆ อีกมากมาย
นั่นเป็นสิ่งที่งดงาม
ยังไงก็ตาม ต่อไปคือชิคาโก ที่ซึ่งมันจะถูกมองว่าเป็นของปลอม
จนกว่าการทดสอบทุกอย่าง จะพิสูจน์เป็นอย่างอื่นได้
ทุกอย่างที่พวกเขาทดสอบ ต่างให้คำตอบว่าใช่
โอเค ขอบคุณมาก
- ขอให้โชคดี - เช่นกันครับ
ทับบูตู
คำที่น่ากลัวซึ่งแปลว่า "ความตาย"
ผมไม่ได้ยินคำนั้นมานานแล้ว
มันเป็นคำที่น่ากลัวและน่าหวาดหวั่นที่สุด
ในภาษาซิซิลี
มันไม่ใช่แค่คำขู่ แต่ยังเป็นคำสัญญาแห่งการปลดปล่อย
นี่ไม่ใช่เรื่องราว ที่เริ่มต้นในบ่ายวันหวานชื่นในความทรงจำ
นี่คือเรื่องราวที่เริ่มต้นเมื่อหกวันก่อน
ทับบูตู
บรูซ ฉันเองอีกแล้ว
ฉันรู้
ฉันไม่สน ขายมันซะ
ขายมัน แล้วโอนเงินทั้งหมด เข้าบัญชีของจูเลียตตา
ฉันรู้ ฉันจะโทรหาเธอตอนนี้ แล้วบอกเลขโอนเงินให้
ตอนนี้ฉันอธิบายไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะติดต่อไป
นายเลยทิ้งมันไว้ที่ชิคาโกเหรอ
บ้าเอ๊ย
ก็เพราะเรื่องรับรองความแท้สูงส่งพวกนั้นไง
ใครคุยกับนาย
มันจำเป็นต้องทิ้งไว้เหรอ
ใช่ ผมต้องทิ้งมันไว้
ฉันนึกว่านายบอกว่าหมอนี่มีสมองนะ
นี่ เรา…
เขา…
พวกเขา…
พวกเขาไม่ให้บริการนอกสถานที่… นายเรียกว่าอะไรนะ
ของที่ขนาดเท่าห้อง
พวกเขาไม่ยกของขนาดเท่าห้อง ไปตรวจนอกสถานที่หรอก
ห้องกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด
เรื่องนี้… นิครู้ว่าเขากำลังพูดอะไร
และเขาพูดถูก แล้วคุณอยากทำยังไง
จะเอาของนี่ไปที่ถนนคาแนล
แล้วขายมันบนฟุตบาธ ข้างๆ พ่อค้าขายนาฬิกาโรเล็กซ์ปลอมงั้นเหรอ
ฟังนะ ถ้าพวกคุณอยากให้ผมออกจากเรื่องนี้ ก็เอาเงินมาให้ผมตอนนี้เลย
โอ้
ฉันอยู่ข้างนายนะ นิคกี้
ฉันอยู่ข้างนายมาตลอด นายก็รู้
ภารกิจนี้เป็นของโจ แบล็ก แต่ฉันก็เป็นคนคอยช่วยนายตลอด
แล้วหลังจากฉันทำหน้าที่ของฉันเสร็จ
ก็ลาก่อนนิคกี้ ใช่ไหม
ไม่หรอก ถ้าฉันมีทางเลือก
คำพูดพวกนั้นมันพูดง่าย จะรีบลงไปนอนแทนฉันในหลุมศพเลยหรือไง
มองฉันสิ
มองอยู่
เรามาจบเรื่องนี้ด้วยกันเถอะ
นายกับฉัน
ล้อเล่นน่า พวกนั้นต้องมาหานายก่อนเลย
นายมันเชื่อไม่ได้ เพราะนายเอง ก็คงไปกับพวกนั้นเพื่อตามล่าฉัน
นิคกี้
ผมยิงทะลุวิญญาณเขาเลย
โอเคๆ ไม่เล่นมุกก็ได้
(ถนนเดอนัวเย ปารีส)
ที่ปารีส ผมไปซ่อนตัวที่ถนนเดอนัวเย
โอเค ได้เลย
ถนนของผู้คนที่จมดิ่ง
ฉันไปแล้ว เฮ้ ใจเย็นๆ ไม่เป็นไร
เอาละ ฉันไม่ต้องการอะไร ฉันไม่ต้องการอะไรจากนาย
มีสัตว์บางชนิดที่รู้กันว่าฆ่าพวกเดียวกัน
เพื่อแย่งชิงอาหารหรือดินแดน
แต่โรคร้ายของศาสนาต่างหาก ที่ทำให้มนุษย์กลายเป็นเผ่าพันธุ์ที่ผิดธรรมชาติ
ไร้พระเจ้า และเข่นฆ่าพวกเดียวกันเองมากที่สุด
ตู้ม
เสียงแห่งศาสนาเอกเทวนิยม
ต้นตอของความชั่วร้ายทั้งปวง
บ้าเอ๊ย
เชี่ย
แม่งเอ๊ย
หุบปากซะที!
หุบปากซะทีสิโว้ย!
ความรักที่ผมมีต่อจูเลียตตา เหมือนโรคร้าย ที่เธอเป็นทั้งต้นเหตุ
และยารักษา
ดังนั้นผมจึงปฏิเสธยา
ผมไม่รู้ว่าอะไรจะฆ่าผมก่อน ระหว่างความกลัวกับความโหยหา
ที่มีต่อผู้หญิงที่ผมรักมากเกินกว่าจะรักได้
เอฟบีไอยืนยันแล้วว่า เที่ยวบินที่ 11 ของอเมริกันแอร์ไลน์
จากบอสตันมุ่งหน้าสู่ลอสแอนเจลิส
พุ่งชนตึกนอร์ธทาวเวอร์ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ในเหตุการณ์วันที่ 11 กันยายน
ทำให้เกิดช่องโหว่ระหว่างชั้น 93 และ 99
ของตึกนอร์ธทาวเวอร์แห่งตึกแฝด
หนึ่งในสัญลักษณ์ของนิวยอร์ก
ภาพที่เห็นคือเปลวเพลิงและควัน
ผู้รอดชีวิตถูกอพยพออกมาในทันที
ด้วยการเข้าช่วยเหลือของตำรวจและรถพยาบาล
ซึ่งกำลังอพยพผู้คนออกจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์…
ฮัลโหล
จูเลียตตา
พระเจ้า
นิค
หวัดดี
ฉันเป็นห่วงแทบแย่
ฉันคิดว่าเป็นเพราะฉัน ฉันคิดว่า…
- ฟังนะ นิค - ที่รัก
ฉันคิดถึงคุณ
- ใช่ ผม… - ฉันหยุดคิดถึงคุณไม่ได้เลย ฉัน…
ผมก็เหมือนกัน ผมแค่…
ผมเจ็บปวดมากถ้าไม่มีคุณ
แต่…
ฟังนะ ไม่มีเวลาแล้ว ผม…
ผมมีเรื่องสำคัญมากๆ ที่ต้องบอกคุณ
ฉันอยากให้คุณช่วยอะไรบางอย่าง ผมต้องการให้คุณโกหกให้ผม
ผมต้องการให้คุณโทรหารัสแล้วบอกเขาว่า
เมื่อวานผมมีนัดตอนเช้าที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
และคุณกังวล เข้าใจไหม
ฉัน… ฉันโกหกไม่เก่ง
- ฉันแทบไม่รู้จักเขาเลย คุณน่าจะโทรหารัส - จูเลียตตา ที่รัก
ไม่ มันใช้ไม่ได้กับรัส
มีแค่คุณเท่านั้นที่ทำได้ คุณต้องทำ ผมต้องการคุณ
ช่วยทำให้ผมหน่อยได้ไหม
ถ้าคุณต้องการ ก็แค่บอกว่า คุณคิดว่าคุณได้ยินผมนัดพบ
กับใครสักคนในตัวเมือง
แล้วหลังจากนั้นคุณก็ติดต่อผมไม่ได้อีกเลย
ผมจะโอนเงินเข้าบัญชีคุณ
ครั้งหน้าที่เจอกัน ผมต้องการให้คุณเอาเงินสดมาให้ผมสองหมื่น
ช่วยทำให้ผมได้ไหม
ได้ แต่ทำไมล่ะ
เพราะผมจำเป็นต้องตาย
ข้าตื่นขึ้นสู่ท้องฟ้าแห่งการเรียกขาน
และในตอนนั้นเอง ข้าจึงพร้อมจะยกปากกาขึ้น
มิใช่ดั่งชาวนาหลังค่อม ผู้เหนื่อยล้าจากโลกที่ยกเคียวขึ้น
แต่ในฐานะผู้เก็บเกี่ยวความอัศจรรย์
ลุกขึ้นเพื่อมองออกไปเบื้องหน้าไกลสุดสายตา
กระดาษหนังลูกวัวในครรภ์ที่หายากที่สุด
แม้แต่จอตโตของเรา ก็ไม่เคยทำงานบนหน้ากระดาษแบบนี้
แต่สีของเขาจะงดงามบนสิ่งนี้ ดั่งสีบนปูนปลาสเตอร์เหลว
ดั่งภาพนิมิตต่อหมู่เมฆ
บทกวีของเจ้าจะถูกเก็บไว้ ในหีบไม้เกาลัดแกะสลัก บานพับทองคำ
มีเพียงผิวขาวใสของเบียทริซ ในยามพรหมจรรย์เท่านั้น
ที่อาจมอบแผ่นหนังซึ่งเหมาะสมยิ่งกว่านี้ได้
นี่สำหรับซื้อสิ่งที่จำเป็นหรือสิ่งที่เจ้าปรารถนา
โลกจะได้อ่านบทกวีของเจ้า
ท่านมอบทุกสิ่งและเกินกว่าที่จะขอได้
ข้าไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ใช้เวลาแค่ปีเดียวในการเขียนแดนชำระบาป
และจากนั้นก็ผ่านมาหกปีแล้ว
แต่สวรรค์ยังเขียนไม่เสร็จ
ข้าไม่เข้าใจจริงๆ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
สวัสดียามบ่าย
- ซูซานนา ปูลิเช ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ - ยินดีที่ได้รู้จักครับ
ขอบคุณที่ยอมพบผม
ยินดีค่ะ
คุณทำให้ฉันสนใจมาก
การหายไปของต้นฉบับลายมือทั้งหมดของเขา
ทำให้ฉันหลงใหลมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
แล้วถ้ามีการค้นพบต้นฉบับแบบนั้นล่ะครับ
นั่นจะเป็นการค้นพบที่สำคัญ อย่างที่จินตนาการไม่ถึงเลยละค่ะ
นั่นจะเป็นการค้นพบ ที่ก่อให้เกิดข้อถกเถียงมากที่สุดด้วย
ท้าทายแม้กระทั่งผู้เชี่ยวชาญที่สุดในหมู่เรา
เพราะแน่นอนว่า ไม่มีทางยืนยันลายมือของดันเต้ได้
เนื่องจากไม่มีตัวอย่างลายมือใดให้เปรียบเทียบ
ไม่ ผมเชื่อว่ามี ถ้าผมจำไม่ผิด
มีแค่การอ้างอิงลายมือของเขา โดยนิกโคโล นิกโคลี
ราว 80 ปีหลังจากที่เขาตาย
"เมื่อไม่นานมานี้ ข้าได้อ่านจดหมายบางฉบับของเขา
ซึ่งดูเหมือนเขาจะเขียนไว้อย่างประณีตยิ่ง
เพราะจดหมายเป็นลายมือของเขาเอง และลงนามด้วยตราประทับของเขา"
"แต่ขอสาบานต่อเฮอร์คิวลีส ไม่มีใครในโลกนี้ที่ไร้การศึกษาถึงขั้น
ที่จะไม่รู้สึกอับอาย หากเขียนได้งุ่มง่ามเช่นนั้น"
ตราประทับของเขา
เพียงแค่นั้นก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
ตราประทับของเขา
แบ่งครึ่งสีทองและสีดำ มีแถบสีเงินอยู่ตรงกลาง ผมเชื่อว่านั่นคือตราประทับของเขา
คุณรู้ได้ยังไงคะ
เพราะมันปรากฏ อยู่ในต้นฉบับสุดท้ายของ "สู่นรกภูมิ"
เหนือลายเซ็นของกวี
มันบดบังคำว่า "ดอนโด" และ "สเตลเล" ไว้บางส่วน
ลองดูตรงนี้ครับ
ต้องใช้เวลาหลายวัน ในการตรวจสอบอย่างละเอียด
แต่ฉันรับรองได้ว่า
คอลเลกชันของเราที่นี่ในเวนิสนั้น กว้างขวางและเก่าแก่
สะสมมาตั้งแต่ยุคของเปตราร์กา ผู้ก่อตั้ง
หากคุณกรุณาทิ้งสำเนาพวกนี้ไว้…
แน่นอนครับ
ฉันอาจจะช่วยได้ค่ะ
ดี และอย่างที่ผมบอกไว้ ผมขอบคุณที่คุณเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ
เพราะผมเป็นตัวแทนของลูกค้า ที่ต้องการปกปิดตัวตน
- แน่นอนค่ะ - ดีครับ
ขอบคุณ
โชคดีนะครับ
ขอบคุณ
ขอบคุณนะคะ คุณ…
แซนด์เบิร์กครับ เอลเลียต แซนด์เบิร์ก
ขอบคุณนะคะ เอลเลียต
ขอบคุณครับ ดร.ปูลิเช
พระเจ้า
ไม่อยากเชื่อเลย
โอ้โฮ
โอ้พระเจ้า!
คุณมาทำอะไรที่นี่
ที่รัก
ผมมาเพื่อเตือนคุณ
สิ่งที่ผู้ชายคนนั้นเอาให้คุณดู จะทำลายอาชีพของคุณ
หรือแย่กว่านั้น
(โรงแรมกริตตีพาเลซ เวนิส อิตาลี)
หลายปีก่อน ผมเขียนหนังสือชื่ออำนาจบนโลก
หนังสือเกี่ยวกับ อาณาจักรเงามืดของมีเกเล ซินโดนา
นักการเงินชาวซิซิลีผู้ฉาวโฉ่
ผู้ที่เชื่อกันว่านั่งอยู่บนบัลลังก์ ใจกลางความชั่วร้ายของโลก
จุดตัดลับที่อสูรสามตน
แห่งการเงินระหว่างประเทศ มาเฟีย และวาติกัน มาบรรจบกัน
หลายสิ่งที่ซินโดนาบอกผม ดูแปลกประหลาด ไม่น่าเชื่อ
เป็นคำเพ้อเจ้อและคำพูดพล่ามของนักโทษ
ที่รู้ว่าตนจะไม่มีวันได้สูดลมหายใจอย่างเสรีอีก
ตลอดช่วงเวลาที่เราพบกันในเรือนจำ
ซินโดนาขอให้ผมส่งข้อความสั้นๆ ที่เข้ารหัสให้ชายคนนี้
และผมก็ส่งข้อความพวกนั้น
เมฟิสโตเฟลิส นั่นคือชื่อที่ผมใช้เรียกเขา
เขายังหนุ่ม อายุไล่เลี่ยกับคุณ
เขาทำได้ทุกอย่าง
อะไรที่เขาไม่รู้ ผมสอนเขา
และเขาก็เหมือนผม
เขาทำงานคนเดียว
ถ้าคุณเสียผมไป…
ให้นำต้นฉบับไปยังที่อยู่นี้นอกกรุงโรม
ชายคนนี้จะช่วยคุณ
เขาเป็นคนเดียวที่คุณไว้ใจได้
ถ้าฉันเสียคุณไปเหรอ
คุณจะไม่เสียผมไปหรอก
มันจะมีมูลค่าเท่าไหร่
คุณมีของแบบนั้นเหรอ
ไม่มี
งั้นจะถามทำไม
ถ้าผมมีมัน ผมคงไม่ลืมมันง่ายๆ แน่
นี่เป็นแค่ทฤษฎี
ไม่มีอะไรที่ดันเต้เขียนด้วยลายมือ หลงเหลืออยู่เลย
คุณก็รู้ ผมก็รู้
ผมจะลองโทรหาใครสักคนที่อิตาลี แล้วจะติดต่อกลับไป
- โอเค เดวิด - ว่าไง
ไม่ว่าคุณจะทำอะไร อย่าบอกใครว่าคุณคุยกับผม
เดวิด แฮงเกอร์จัดการนัดพบ แบบไม่เปิดเผยกับคนจากคริสตี้ส์
ที่ปรึกษาหัวหน้าฝ่ายต้นฉบับหายาก
เขาบินมาด้วยเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวจากลอนดอน ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังจากได้ยินข่าว
ผมรู้ว่ามันประเมินค่าไม่ได้
แต่ผมก็รู้ว่ามีแค่คริสตี้ส์ที่ประเมินราคาได้
ผมเป็นตัวแทนของนักสะสมที่ไม่เปิดเผยตัว
ครับ แน่นอนครับ
- ทรัพย์สินของสุภาพบุรุษท่านหนึ่ง - ใช่ครับ
คุณได้ของพวกนี้มาได้ยังไง
อย่างระมัดระวังมาก
แล้วท่านปรารถนาสิ่งใด
ขอเพียงให้ข้าได้เห็นในสิ่งที่เจ้าเคยเห็น
งั้นก็จงหลับตาแล้วดู
โอ้ แสงนิรันดร์
ผู้ดำรงอยู่ในพระองค์เองเพียงหนึ่งเดียว
ผู้รู้จักพระองค์เองเพียงหนึ่งเดียว
และเมื่อทรงรู้จักพระองค์เอง ก็ทรงรักและยิ้มให้แก่พระองค์เอง!
วงโคจรซึ่งถือกำเนิดขึ้นเช่นนี้
ปรากฏอยู่ในพระองค์ดุจแสงสะท้อน
เมื่อสายตาของข้าจับจ้องมันอยู่ชั่วขณะ
ภายในนั้น
และภายในสีสันของมันเอง มีภาพของพวกเราถูกวาดไว้
ซึ่งสายตาของข้าจับจ้องอยู่กับมัน
ณ ที่แห่งนี้ พลังแห่งจินตนาการอันสูงส่งได้ล้มเหลว
แต่บัดนี้ ความปรารถนาและเจตจำนงของข้า
ดุจวงล้อที่หมุนอย่างสม่ำเสมอ…
ถูกหมุนด้วยความรัก ที่ขับเคลื่อนดวงอาทิตย์และดวงดาวอื่นๆ
พระเจ้าทรงหายใจเข้าไปในตัวเจ้า และออกจากตัวเจ้า
พระองค์ทรงอนุญาตให้เจ้าค่อยๆ เปิดเผย…
ม่านแห่งสิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้
เจ้าได้ก้าวเข้าสู่ลมหายใจนั้นแล้ว
เจ้ากลายเป็นบทกวี
ข้าจะตอบแทนของขวัญของเจ้า ด้วยของขวัญเช่นกัน
ขอบคุณ
หนังสือเล่มนี้จากเขา จะเป็นดั่งกุญแจนำไปสู่ตัวเขา
และทองคำนี้… สำหรับการเดินทางข้างหน้า
ข้ามีเบาะแสให้เจ้าไม่กี่อย่าง
เพราะข้าเองก็ไม่เคยออกตามเส้นทางนั้น
ทำไมท่านไม่ไปล่ะ
ข้าไม่ใช่หนึ่งในคนส่วนน้อยเหล่านั้น
เหตุใดข้าต้องลำบากขนาดนั้นด้วย
เพราะเขามองเห็น
ถ้าข้าพบเขา…
เจ้าจะพบเขาแน่
มีข้อความอะไรที่ข้าควรนำไปบอกหรือไม่
ไม่มี
ข้าชื่อเจค็อบ
โปรดยกโทษให้ข้าด้วย
มันไม่มีประโยชน์
ข้ากลัวว่าข้าจะตาย
โดยไม่มีผู้รับฟังคำสารภาพบาป
ข้ากลัว
จงค้นหาความปลอบประโลมจากท้องฟ้า
พระเจ้าอยู่ทั้งภายนอกและภายในตัวเจ้า
พระองค์คือเจ้า
ความกลัวไม่ก่อให้เกิดสิ่งดีใดๆ
โอ้ พี่น้องทั้งหลาย…
ผู้ซึ่งผ่านดินแดนตะวันตก ผ่านอันตรายนับไม่ถ้วน
บัดนี้ได้มาถึง… ที่นี่
ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เหลือ ซึ่งประสาทสัมผัสของเรายังตื่นอยู่
อย่าปฏิเสธหลักฐานของโลกที่ไร้ผู้คน ที่อยู่เหนือดวงอาทิตย์
จงพิจารณาว่าพวกท่านมาจากไหน
พวกท่านไม่ได้ถูกสร้างมา เพื่อใช้ชีวิตอย่างสัตว์เดรัจฉาน
แต่เพื่อใช้คุณธรรมแสวงหาความรู้ชั้นสูง
(เกาะแห่งผู้ถูกสาป)
ผู้อ่านที่รัก จงถามตัวเอง
ข้าไม่ได้ท้อแท้เพราะคำสาปแช่งเหล่านั้นหรือ
ข้าคิดว่าคงไม่มีวันได้กลับมายังโลกอีกแล้ว
ยินดีต้อนรับ คุณโทสเชส
ดีใจที่ได้เจอคุณ
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
นั่นไม่ใช่ผม
แต่แน่นอน ผมเข้าใจผิดเอง
สุภาพบุรุษอย่างคุณ ไม่จำเป็นต้องมีบัตรสมาชิกหรอก
โอเค ขอบคุณครับ
จูเลียตตาอาจหนีไปพร้อมเงินทั้งหมดของผมก็ได้
นั่นคงเป็นสิ่งที่ฉลาดที่สุดแล้ว
แต่เธอก็ยังอยู่ตรงนั้นอย่างงดงามจับตา
พร้อมถุงน่องไนลอนแนบเนื้อบนเรียวขา และเงินสด 10,000 อยู่ในมือแต่ละข้าง
พระเจ้า ผมรักผู้หญิงคนนี้
สวัสดี
สาม
สามสิบสาม
ศูนย์
ที่รัก คุณต้องไปเดี๋ยวนี้
ลืมของไปซะ เอาเงินไปแล้วไปซะ มันจบแล้ว
จำที่อยู่ในโรมไว้นะ เมฟิสโตเฟลิส นั่นคือชื่อของเขา
- ไปซะ ถ้าผมรอด ผมจะไปเจอคุณ - หมายความว่าไง
คุณเป็นแม่ม่ายตั้งแต่ตกหลุมรักผมแล้ว
ฉันเป็นแม่ม่ายมา 700 ปี จนกระทั่งได้พบคุณอีกครั้ง
คุณต้องไปแล้ว
เมฟิสโตเฟลิส ไปซะ
เพื่อนฉันดื่มหนักไปหน่อย
มันเกิดขึ้นทุกวันแหละ
ไปกันเถอะ
เอาละ
ต้นฉบับอยู่ไหน
ฉันไม่มี
ฉันไม่มีจริงๆ
งั้นผู้หญิงของแกมีมันสินะ
ไม่
งั้น…
ฉันจะดีใจมาก ถ้าได้เห็นหน้าแก ตอนฉันชูต้นฉบับขึ้นมา
ดอน เลกโก
เขาคงต้องการแบบนั้น
อย่าเกร็ง
ตาแก่คนนั้นอยู่ในโลกที่ครอบครัวยังมีความหมาย
เขาโง่ที่ไว้ใจโจ ไอ้คนป่าเถื่อนนั่น
บางทีเขาอาจโชคดีที่ตายไปก่อนจะได้เห็น
เบาๆ
เงียบๆ
โอ๊ย เชี่ยเอ๊ย
เชี่ย
ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริงๆ
ฉันไม่มีมัน
ฉันรู้เท่าที่นายรู้ บางทีอาจมีคนขโมยไปแล้วก็ได้
ฆ่าฉันเลย
ฉันไม่คิดว่านั่นจะช่วยสนับสนุนทฤษฎีนะ
แกไม่ใช่คนเดียว ที่เข้าใจศิลปะแห่งการตีความบทกวี
ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นกำลังลังเล ระหว่างชีวิตของแกกับต้นฉบับ
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอยู่จริง
เธอไม่รู้ว่ามันมีอยู่
แกนี่น่าทึ่งจริงๆ
ฉันสนุกกับเกมนี้นะ
และก็เหมือนลูกแมว ที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ว่าเธอจะเห็นค่าของชีวิตแก มากกว่าเงินหรือเปล่า
ดังนั้น…
แกจะบอกเธอว่าแกจะมีโอกาสรอดชีวิตอยู่
ถ้าเธอคืนของของเรา
ไม่อย่างนั้น…
ฉัน…
จะจับแกทำเป็นจิ๊กซอว์
เหมือนภาพตัดแปะ
ใช่
ฉันตายไปแล้ว
ฉันยังจะเสียอะไรได้อีก
เมื่อฉันจัดการกับแกเสร็จ แกจะเขียนถึงนรก
ได้อย่างลึกซึ้งและวิจิตร ยิ่งกว่ากวีของเราซะอีก
แต่ต้องยอมรับว่า บทลงโทษ สำหรับพวกหัวขโมยของเขานั้นงดงามมากจริงๆ
ที่รัก
จำเป็นต้องทำแบบนั้นด้วยเหรอ
จำเป็นสิ
จำเป็นแน่นอน
ในเมื่อขโมยเอาของรักของคนอื่นไป
ใบหน้าและตัวตนของเขา ก็จะถูกพรากไปจากเขาเช่นกัน
ด้วยพิษของอสรพิษร้าย
แกจะได้เรียนรู้ถึงพิษของมันและสำนึกผิด
ฉันว่าฉันโทรหาเธอเองดีกว่า
จูเลียตตา
ตรงนั้น
จูเลียตตา ฉันบอกว่า "ห้ามมีอาวุธ" ไง
วางปืนลง แล้วเข็นเขามาทางนี้
แล้วแกจะได้สิ่งที่ต้องการ
ไม่มีทาง!
สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือต้นฉบับ
ฉันแน่ใจว่าเธอเก็บบางหน้าไว้เอง
ฉันจะไม่ถือสา ถ้าเธอทำตัวดีๆ
อย่างเช่นอันนี้เหรอ
ที่เธอทำเมื่อกี้ทำให้เราเสียเงินไปล้านดอลลาร์
ตัวเลขจะมีความหมายอะไรถ้านิคเป็นอันตราย
ถ้ามีรอยเพิ่มอีกแม้แต่นิดเดียว
ที่เหลือจะปลิวเหมือนผีเสื้อทันที
ไม่มีรอยเพิ่ม
ฉันจะทำให้แกขี้เป็นเลือด!
เธอคาดหวังให้ฉันเชื่อจริงๆ เหรอ ว่าเธอให้ค่าชีวิตเขามากกว่าต้นฉบับ
แม่งเอ๊ย
ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน
ฉันสาบานว่าจะทิ้งมันไปให้หมด
วางปืนลง
- วางต้นฉบับลง - วางปืนลง
วางปืนลง
เขาปลอดภัย ไม่มีรอยขีดข่วน
ฉันวางปืนลงแล้ว ได้เลย
ฉันจะโยนมันทิ้งถ้าแกไม่วางปืนลงเดี๋ยวนี้
วางต้นฉบับลง ฉันจะไปแล้ว
ที่รัก!
ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว
จัดการอะไร
คุณนับเงินไปแล้ว
แล้วห้องสมุด
วิทยานิพนธ์ของฉัน หรือผู้คนในอิตาลีล่ะ
แล้วสิ่งที่ฉันต้องการล่ะ
คุณบ้าไปแล้วเหรอ
เราทำสำเร็จแล้ว
ทางเลือกและความหวังที่ดีที่สุดคือการขายมัน
ฉันอดไม่ได้ที่จะถือว่าบทกวีนี้เป็นสมบัติของฉัน
เพราะจังหวะอันไพเราะของมัน ถูกขับขานเพื่อสรรเสริญฉัน
ว่าที่เจ้าสาวแห่งวิญญาณอันเป็นอมตะของเขา
เบียทริซ
ได้โปรดเถอะ เบียทริซ
เบียทริซ ที่รักของผม
ขอบเขตอันน่าสะพรึงถูกกำหนดขึ้น เส้นทางคดเคี้ยวถูกปิดล้อมไว้
เชือกเส้นหนึ่งที่ยืดยาวออกไป ซึ่งเจ้ามองเห็นความตึงของมันได้
เมื่อดวงดาวใกล้ดับดึงรั้งมันไว้
พันธนาการแห่งเวลาก็สลายไป
คุณไปเรียนวลีพวกนี้มาจากสำนักไหน
สำนักเดียวกับที่ทำให้ ถ้อยคำของกวีโดและลาโปหวานล้ำ
ปลดเชือกนี้เถอะ
แม้มีดมนุษย์ไม่อาจตัดเชือกที่ผูกเราไว้แน่น
ฉันคือเบียทริซ
ใช่
ฉันคือเบียทริซที่ปล่อยคุณไป
ฉันมาจากที่ที่ฉันอยากกลับไป
ความรักผลักดันฉันและทำให้ฉันเอ่ยวาจา
โอ้ แสงนิรันดร์
ผู้ดำรงอยู่ในพระองค์เองเพียงหนึ่งเดียว
ผู้รู้จักพระองค์เองเพียงหนึ่งเดียว
และเมื่อทรงรู้จักพระองค์เอง ก็ทรงรักและยิ้มให้แก่พระองค์เอง
ความรักที่ขับเคลื่อนดวงอาทิตย์และดวงดาวอื่นๆ
ด้วยเล่ห์กล เจ้าก็รู้ดีว่า คนตัดไม้ย่อมเก่งกว่าด้วยไหวพริบ มิใช่กำลัง
ความเจ้าเล่ห์ยังทำให้กัปตันเรือในทะเลลึกมืดมิด
นำพาเรือเร็ว ที่ถูกพายุซัดกระหน่ำไปได้อย่างถูกทาง
และด้วยเล่ห์กล รถศึกจึงมีสารถีที่เหนือกว่า
สารถี
เล่ห์กล
ผมรอคุณอยู่
เมฟิสโตเฟลิสเหรอ
จะเรียกผมว่าอะไรก็ได้
งั้น…
ตอนนี้คุณก็ตายแล้ว
คุณคือเหยื่อรายที่สองของเหตุการณ์อันน่าเศร้านั้น
ที่มาถึงมือผมภายในเวลาไม่กี่วัน
อีกสองคนก็มาหาผม เพื่อแสวงหาความตายและการเกิดใหม่
ในช่วงก่อนจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่น่าพิสมัยนั้น
แต่ผมแน่ใจว่าผมจัดการพวกเขาอย่างเหมาะสม
ในเช้าวันที่คุณหายตัวไป
คุณทำงานให้ใคร
มีแต่คนโง่เขลาและคนหยิ่งผยองเท่านั้น
ที่บอกว่าตัวเองทำงานเพื่อตัวเอง
แต่ผมจะบอกว่า…
ผมทำงานให้เจ้าแห่งโลก
หรือจะพูดอีกแบบก็ได้ว่า
เหล่าเจ้าแห่งโลก
หรือบางที…
ผมอาจทำงานให้คุณก็ได้
นั่นที่เขี่ยบุหรี่เหรอ
มันจะเป็นอะไรก็ได้ที่คุณอยากให้เป็น
ผมพูดถึงไหนแล้วนะ
สวัสดี
ขอบคุณ
ตอนนี้ผมยังไม่สามารถก้าวไปสู่ ความเงียบสงบของปัญญานี้ได้
แต่ในไม่ช้าผมจะก้าวไป
ผมต้องหยุดเป็นนักเขียน ในความหมายอันน่าเวทนาของอาชีพนี้
ผมต้องละทิ้ง การขายศิลปะเพื่อเอาใจโลกไว้เบื้องหลัง
ตัวผมอาจถูกเนรเทศได้
แต่ศักดิ์ศรีของผม จะถูกเนรเทศได้ก็ด้วยตัวผมเองเท่านั้น
เงินหลั่งไหลเข้ามาเป็นระลอก
ต้นฉบับถูกขายไปแล้ว 113 หน้า
แต่มีบางหน้าที่ผมจะไม่มีวันขาย
หน้าแรกของ "สู่นรกภูมิ"
หน้าสุดท้ายของ "สวรรค์"
และหน้าสุดท้ายของกระดาษหนัง ก่อนเข้าสู่หน้ากระดาษหน้าแรก
ฉันเอง
ไง
ฉันมีอะไรจะให้คุณดู
โอเค
บางอย่างที่ฉันกลัวจะเปิดเผย จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม
ฉันเกือบฝังมันไป พร้อมกับความหวังของตัวเองแล้ว
เทมปัส ฟูจิต
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
แต่ลมหายใจต่างหากที่มีปีก
ลมหายใจของเราต่างหากที่ลอยไปอย่างรวดเร็ว
ลมหายใจของฉันล่องลอยไปตามถ้อยคำของคุณ
จงหยุดการค้นหาของเจ้า
ก้าวออกจากสุสานแห่งการแสวงหา
จงก้าวออกมาสู่แสงสว่าง
และจงเติมเต็มวิญญาณของเจ้า และทุกช่วงเวลาแห่งชีวิต
ด้วยกลิ่นหอมของหญ้าทุกเส้น
จงก้าวออกมาและโอบกอดข้า
แล้วอะไรพาเจ้าออกมาจากสุสานนั้น
สายลม
เจมมา
ใช่แล้ว ดันเต้ที่รักของข้า
นี่ท่านจริงๆ เหรอ
ใช่ แต่คราวนี้ ข้าจะเต็มเปี่ยม ด้วยความสุขอันมิอาจวัดได้
ด้วยเหตุนี้วิญญาณของข้าจึงตื่นขึ้นจากความมืดมิด
ขณะเดียวกัน นามของหญิงคนรัก ก็เอ่อล้นขึ้นมาบนริมฝีปากข้า
พระเจ้าผู้ซ่อนเร้นจากมนุษย์
ข้าได้พบนางแล้ว