Maligayang pagdating sa inyo.
Unang tour natin ngayong araw
laging 'yan ang pinaka-the best.
Pero bago tayo magsimula, may makakapagsabi ba sa akin
tungkol sa battleship na kinatatayuan natin?
Hey.
Doon sa Missouri nangyari 'yung pagsuko ng mga Hapones
sa mga pwersang Allied para wakasan ang World War II.
Magaling.
'Yung "Mighty Mo," lumaban sa iba't ibang parte ng mundo.
Pero simula 1992, 'yung mga kanyon na 'yon, tulad ng Missouri mismo,
tinanggal na sa serbisyo, at ngayon ine-enjoy na niya
ang tahimik na retirement dito sa Pearl Harbor.
Ngayon, magsimula na tayo at maglayag na.
Ibig sabihin nito sa wika ng mga mandaragat ay
"umaalis na tayo."
Tigil! Wag kang gagalaw!
Taas kamay!
Itaas ang kamay sa ere!
Pasensya na.
-Ibaba mo ang baril mo! -Di ko ginawa!
Ibaba mo ang baril mo!
Di ako ang pumatay sa asawa ko!
Commander McGarrett, Detective Williams.
Sana nagkita tayo sa mas maganda sanang pagkakataon.
Si Laura Hills. Kakapalit ko lang kay Governor Jamison
bilang bagong Public Safety Liaison.
Ano ang meron?
Ang suspek na nasa loob ay isang Special Warfare Operator,
Second Class Graham Wilson. SEAL Team Five.
Teka, SEAL siya?
Maraming parangal ang natanggap niya.
Nagkulong siya sa loob
kasama ang hindi pa malaman kung ilang hostages.
May nakontak na ba siya mula nang sumakay siya?
Sinabi niya sa mga negotiator
natin na magsisimula siyang pumatay ng mga hostage
pag sinubukan nating galawin siya.
May demand ba siya?
Isa lang,
hanapin 'yung pumatay sa asawa niya.
Interesting 'yan.
-Kailan nangyari 'yon? -Kaninang umaga.
Noreen Wilson ang pangalan niya.
May apat na oras tayo, para mahanap kung sino ang pumatay.
Parang sobra na 'ko umasa na sinabi niya kung sino may gawa?
-May suspect ba? -Oo. Siya.
Nakita ng HPD si Graham sa crime scene.
hawak niya 'yung murder weapon.
Nang harapin nila siya, tumakbo siya palayo.
At gusto niyang kami pa ang maghanap sa pumatay?
Sa tingin ko hindi sapat na sabihin na siya ang may gawa, ano?
Sa ngayon, ang prioridad ko ay mailabas nang ligtas
ang mga bihag sa barkong iyon.
Sa normal na sitwasyon, SWAT ang naka-assign
sa ganitong operasyon.
Pero mukhang iniisip ng Gobernador na dahil sa background mo bilang SEAL
mas kaya mong harapin 'yung sitwasyon.
Siya? At ako, nandito para saan, pang-aliw lang, o ano?
Sabihin mo sa SWAT na manatili muna sa puwesto.
-Ako na lang ang papasok mag-isa. -Teka lang.
Kalokohan 'yan.
Si Graham, SEAL 'yan. Trained siya sa close combat,
ibig sabihin, lamang siya ngayon.
Kung papasukin mo ang SWAT nang walang alam,
malaki ang magiging tama sa kanila,
at malamang may mapatay pang mga bihag.
ung hindi siya 'yung pumatay sa asawa niya,
nararapat siyang mabigyan ng pagkakataong makausap
bago tayo sumugod at makipagbarilan.
Kung siya nga ang gumawa at papatay pa ulit,
ako na ang bahala sa kanya.
Pero kung gusto mo 'kong tumulong ngayon,
susundin mo ang paraan ko.
Ako lang ang papasok.
Sige… ipagpalagay nating ako ikaw, at ikaw ang masamang tao dito, okay?
Alam ko na lahat ng way papasok sa barkong 'to, kahit papaano kita.
So, paano mo maloloko 'yung sarili mo
para makasakay sa barkong iyon,
nang hindi mo nakikita ang sarili mo?
Okay, tanong ba talaga 'yon
o nagsasalita lang kayo nang kung anu-ano sa isa't isa
at umaasang may saysay ang mga iyon?
Paano ka makakasakay nang hindi ka nakikita ni Graham? 'Yun lang.
Inaasahan ni Graham ang banta mula sa lupa, hindi mula sa tubig.
Lalangoy ako papunta do'n/=.
Lalangoy ka?
Seryoso ka? At ngayon, wala ka nang suot na pang-itaas. Ayos 'yan.
Maniwala ka man o hindi, nagawa ko na 'to dati.
Nagawa mo na 'to dati?
Nakapasok ka na nang patago sa isang floating museum
para iligtas 'yung mga turistang kinidnap
ng isang lalaking inaakusahan sa pagpatay sa kanyang asawa?
Di ko sinabing literal.
Pero tingnan mo,
wala akong ibang nakikitang paraan para pigilan itong lumala.
Apat na oras na lang.
Naniniwala ako. Sige, ano'ng… ano ang plano mo?
Panatilihin muna natin sa posisyon ang SWAT para akalain ni Graham
na nakikipag-negosasyon pa rin kami.
Habang naghihintay, sasakay muna ako, kakausapin ko sila
habang iniimbestigahan mo ang kasong pagpatay.
Kailangan kong makuha ang tiwala niya, para makita niya
na ginagawa namin 'to para sa kanya.
Baka mailabas ko sila nang maayos, kasama na si Graham.
Pero kung gugustuhin lang niya. Naiintindihan ko siya.
Okay. Ayos 'yan.
Pag inimbestigahan ko 'to at may malaman ako, at malaman kong
siya ng pumatay sa asawa niya, na sigurado naman ako. Anong susunod?
At least malalaman natin kung ano ang kinakaharap natin.
Uy. Sabi ng HPD, may nag-report na mga kapitbahay
na may narinig silang sigawan galing sa bahay ni Graham.
Pagdating ng mga pulis,
nakita nila siyang may hawak na kutsilyo.
Nung aarestuhin na siya, tumakbo siya palayo.
Nakita rin nila ang anak niyang pitong taong gulang
sa bahay na nagtatago sa ilalim ng couch.
Hindi siya nagsasalita mula nang kinuha siya
sa kustodiya ng Child Welfare Services.
Baka may nakita siya na sobrang kinatakutan niya.
Sige, pupuntahan ko 'yung bata, titingnan ko kung may alam siya,
dahil, alam mo na, ako lang ang babae sa team,
sa akin mo rin nmn 'yon ipapagawa.
Hindi lang dahil ikaw lang ang babae.
Kasi baguhan ka, at mas malala 'yon.
Makinig ka, dala ko lang 'tong phone ko
pero huwag mo 'ko tawagan. Ako na ang tatawag sa 'yo, okay?
Sigurado ginamit mo na 'yang linya na 'yan dati.
Ako na ang mauunang kumontact kapag nasa ligtas na akong lugar.
Pati 'yan.
Good luck, Aquaman!
-Ano 'to… -Uy, sandali, sandali, sandali.
Dahan-dahan lang, dahan-dahan, okay?
Nandito ako para tumulong.
Lieutenant Commander Steve McGarrett.
Buti naman at dumating na rin ang backup.
Boatswain's Mate First Class, Ed McKay, U.S. Navy. Retired.
-Nagtu-tour ka kanina. -Oo.
May narinig akong putukan, tapos nagkagulo na,
tumatakbo 'yung mga tao kung saan-saan.
Nailikas ko naman ang karamihan ng grupo ko,
pero may ilang naiwan
tapos 'yung baliw, ginawa silang bihag!
-Ilan? -Pito.
Dinala niya sila doon, papunta sa wardroom.
Sige. Magaling, Boats.
Makinig ka, masyadong delikado kung ilalabas ka namin ngayon.
May ligtas bang lugar na puwede mong pagtaguan muna sandali?
Hindi ako magtatago kahit saan.
At puwede mo nang itabi 'yang mga blueprint,
kasi sasama ako sa'yo.
Mga tao ko 'yong hawak niya.
Nililibot ko 'tong barko mula harap hanggang likod,
limang beses sa isang araw.
Walang kahit sino na mas nakakakilala nito kaysa sa akin.
Lalo na 'yang mapa na 'yan!
Sige. Pero kapag sinabi kong tumalon, ang sasagot mo "gaano kataas,"
-naintindihan mo, sailor? -Opo, sir!
At manatili kang hindi nakikita,
-kahit ano pa ang gawin ko. -Okay.
Sino ang mag-aalaga kay Lily?
Lilipad papunta dito ang kapatid ni Graham mula Oklahoma.
Darating mamayang gabi.
Paano naman sa side ng nanay niya,
wala bang nakalista na kamag-anak dito?
Wala pa kaming nakikita.
May nasabi ba siya tungkol sa pagpatay sa nanay niya?
Wala siyang sinasabi kahit ano.
Salamat.
Hi, Lily.
Ako si Kono.
Siguro ang dami nang nagtanong sa 'yo ngayon, 'no?
Sige, wala munang tanong ngayon, kasi gutom ako,
at bibili ako ng shave ice kung… gusto mong sumama sa 'kin.
Sa tingin mo, siya ang pumatay sa asawa niya?
Ang dami niyang ginawa para ipakitang di siya ang may gawa.
Sige na.
Hoy. Bawal mag-usap dito.
Pasensya na po, sir?
Bawal magsalita!
Sige na po. Hypoglycemic ako.
'Yung asawa ko pumunta para kumuha ng meryenda ko, tapos…
Kapag hindi ako kumain agad, mahihimatay ako.
May may pagkain ba para sa kanya?
Dahan-dahan!
-Mani 'yan, protein 'yan. -Salamat.
Lahat kayo manahimik. Naiintindihan n'yo?
Ang sumuway sa utos, sasaktan ko.
Gagawin ko talaga 'yon.
Sirang mga gamit, may tumalsik ng dugo sa mga dingding.
Matinding laban 'to.
Oo, may sense nga.
Navy SEAL si Graham,
at ang asawa niya nasa 105 pounds lang ang bigat.
-Kung gano'n man! -'Yan din ang sinasabi ko.
Dapat madali lang itong pagpatay. Bakit ang gulo?
Pag-ibig at galit, di ba?
Dalawang mukha ng iisang bagay.
Kaya nga tinatawag 'yan na crime of passion.
Alam mo, lumalala talaga ang away mag-asawa.
Bigla na lang siyang puputok. Bigla siyang nagbago.
Una, gusto lang niya siyang pahirapan nang kaunti.
Natapos sa pagkamatay ng asawa.
Gaano na kayo katagal kasal, ulit?
Teorya lang 'yan.
Hmm, Wong Lee.
Pinakamagandang dim sum 'to sa isla.
Marunong ka magbasa ng Chinese?
-Oo, sapat lang para maka-order. -Mabuti nalaman ko.
Para sa susunod.
Sandali. Sumasabit 'to sa kung ano, tulungan mo nga 'ko.
Oo.
Sandali lang, sandali lang, sandali lang.
Wala ka rin bang alam magbasa ng Russian, di ba?
-Hindi, bakit? -E kasi naka-Russian 'yan.
Paano mo nalaman?
Kita mo 'yung mga "V" at mga baliktad na "R"?
May ganito akong kaso dati sa Jersey.
Mga Russian na nangingialam sa grupong 'to mula North Bergen.
Tinawag ito ng media na "Borscht Bust."
Lumabas pa 'yung litrato ko sa dyaryo.
Siguradong proud na proud ang mga magulang mo.
Mali pa 'yung spelling ng pangalan ko.
Wala sa file ng asawa niya na may language training siya.
Oo, baka pag-aari ng biktima 'yon.
Ipa-translate natin 'to.
Ano 'to?
-"397." -Susi 'yan ng safe deposit box.
-Sige. Ipa-check natin 'to pareho. -Sige.
Hey.
Ikaw… kasama mo na ba si Graham?
Oo, nakita ko na siya.
Nakikita ko na siya.
May armas siya.
May hawak siyang pitong bihag. Medyo pabago-bago ang kilos niya.
Ibig mong sabihin, hindi gaya ng karamihan na mga hostage-taker
na kalmado at mahinahon.
Hindi, dahil sa training niya,
hindi dapat siya maaapektuhan ng kahit anong sitwasyon.
Pero paranoid siya, di siya stable.
Alam mo, tingnan mo kung na-psychiatric treatment siya dati.
Sige.
Sige, nasa loob ako ng bahay niya ngayon.
Chin, tingnan mo kung may iniinom na gamot 'tong tao na 'to.
Uy… habang nandito ka, may nahanap kami.
May nakatagong manuscript.
Na naka-Russian.
At… isang susi ng safe deposit.
So kung dito lang sa local, puwede kong ipa-subpoena ang laman.
Mabuti. Mukhang umuusad na kayo.
Oo. Miss mo ako, di ba?
Oo naman, sana nandito ka, pero di ka naman marunong lumangoy.
Hindi ako marunong lumangoy?
Marunong akong lumangoy.
Magaling pa nga. Pinipili ko lang na hindi.
Okay, sige.
Kinakausap mo ba asawa mo?
Kinakausap ko 'yung partner ko.
Grabe, puno talaga ang medicine cabinet ni Graham.
May sleeping pills, lithium, at clonazepam ako.
Clonazepam.
Sandali lang, antipsychotic 'yan,
minsan ginagamit para gamutin ang post-traumatic stress disorder.
Lahat ng reseta galing kay Dr. Klesko.
Tatlong linggo na 'yung mga bote, pero halos puno pa rin.
Sige, medyo stupid na tanong 'to,
pero ano ang mangyayari kapag tumigil si Graham sa pag-inom ng gamot niya?
-Masama ang pakiramdam niya. -Tumahimik ka!
Wag mo 'kong galitin.
Mukhang nalaman na natin.
Iniisip ko rin, habang tumatagal ito, mas lalala pa ito.
Sino nandiyan?
McGarrett, pasensya na.
Bumalik ka sa opisina, okay? I-lock mo ang pinto.
Do'n ka lang.
Sino'ng nandiyan!
-Ano ba ang gagawin mo? -Tatakpan kita, sige na, takbo!
Seryoso… kapag pumasok ka dito papatayin ko lahat ng mga taong ito!
Taas kamay!
Hoy.
Huwag kang bumaril, pare.
Naligaw ako, hinahanap ko 'yung CR.
Hindi ko maintindihan. Ano'ng nangyayari?
Tanggalin 'yang sumbrero mo!
Ilagay mo sa ulo 'yan kamay mo.
Pakiusapa wag mo akong barilin.
Tumalikod ka.
Lumuhod ka!
Dapa ka diyan! Manahimik ka!
Uy, okay ka lang?
-Mukhang hindi ka okay. -Uy! Bawal mag-usap dito.
Sa tingin ko hindi siya okay, may sakit siya, pare.
Tignan mo siya.
Okay lang siya.
Okay lang ako.
Puwede ba kaming makahingi ng tubig man lang?
Anong parte ba ng "bawal mag-usap" ang hindi mo maintindihan?
Dr. Klesko, may mga tatlong oras tayo para alamin at ayusin 'to.
Puwede mo bang sabihin kung bakit mo ginagamot si Graham?
Na-ambush ang team niya sa Ba'Quabah, Iraq.
Sa gitna ng putukan, may grupo ng mga bata
at wala ni isa sa kanila ang nakaligtas.
Malaki ang naging epekto ng trauma sa pag-iisip niya.
Pabago-bagong emosyon, mararahas na pagsabog ng galit.
Lumala ito hanggang sa tinawag na ang MPs sa bahay niya
dahil sa gulo sa loob ng bahay.
At dine-diagnose mo siya ng post-traumatic stress disorder.
Oo, at umuusad naman ang gamutan namin.
Malaki na ang improvement ni Graham.
Tapos bigla siyang nagkaroon ng setback.
Anong klaseng setback?
Naniwala siya na pinapalabo ng mga gamot ang pag-iisip niya.
Kaya nagsimula siyang mag-skip ng doses,
at lalo lang nitong pinalala ang paranoia niya.
Umabot sa punto na nagkakaroon na siya ng blackouts.
Blackouts? Ibig mong sabihin, nahihimatay na siya?
Hindi. Maaaring pumasok ang mga pasyenteng may PTSD
sa dissociative fugue state.
Nangyayari 'to kapag naii-stress sila o pakiramdam nila may nagbabanta.
Puwede silang magalit nang matindi, minsan nagiging marahas.
At kapag tapos na, wala silang maalala sa nangyari.
Posibleng napatay ni Graham ang asawa niya
nang hindi niya namamalayan.
Masasabi kong higit pa sa posible.
Huwag mong gawin! Huwag mong gawin!
Hoy!
Sino ka?
Hindi ka turista.
Sabi ko, sino ka ba!
Ako si Steve McGarrett. Five-0 ako.
Pero bago 'yan, SEAL ako, tulad mo.
BUD/S class 203.
Pinadala ka nila dito para hulihin ako?
Hindi. Ako lang ang pumasok dito mag-isa.
Ayoko munang may ibang makialam, hanggang makakuha tayo ng pagkakataon
na makapag-usap nang maayos, okay?
Puwede mong sabihin sa 'kin kung ano talaga ang nangyari.
Para sa serbisyo mo,…
naisip kong deserve mo kahit papaano 'yon.
Hindi ko pinatay ang asawa ko.
Okay. Naniniwala ako sa 'yo.
Sinusubukan naming malaman ang totoo tungkol diyan ngayon.
Nasaan na 'yon?
Nasaan ang kutsilyo?
Sandali. Graham, Graham, makinig ka!
Walang kumuha ng kutsilyo mo, okay?
Baka nawala mo lang. Pero nasa 'yo pa ang baril.
Graham, may baril ka, okay.
Ikaw ang may kontrol. Alam 'yan ng lahat dito.
Alam naming lahat kung sino ang may kontrol dito.
Pero kailangan mo akong pakinggan.
Kung totoo ang sinasabi mo, malalaman 'yan ng team ko.
Inaayos na nila ang kaso habang nag-uusap tayo,
pero hindi mo pinapadali 'to para sa amin, Graham,
habang bihag mo ang mga taong ito dito.
Alam mo? Kailangan mong gawin ang tama para sa sarili mo,
-at para sa anak mo. -Nasaan si Lily?
Nasa team ko siya. Ligtas siya.
May salita ako. Pangako ko 'yan.
Pakawalan na lang natin ang ilang tao.
Sige na. SEAL ka, tapos 'yan ang best mong tactical advice
na pakawalan ko ang tanging panlaban ko?
Ano bang sinasabi mo? Ako ang hawak mo.
-Ako na lang. -Hawak din kita.
Sige na, Graham. Kailangan mo akong bigyan ng kahit ano.
Kailangan mong magpakita ng kaunting magandang loob.
Kahit man lang hayaan mo akong tingnan 'tong taong 'to
bago siya mawalan ng dugo.
Sige. Ayusin mo siya.
Ilabas n'yo lahat ng laman ng bulsa at bag n'yo.
Huwag kayong gagalaw!
Tingnan mo 'tong pagdurugo. Kailangan kong pigilan 'to.
Wala akong gamit.
Kailangan ko ng nail glue, sewing kit, kahit ano.
'Yan na 'yon.
Ilabas n'yo lahat!
Huwag kayong gagawa ng di ko gusto.
Okay lang, okay lang.
Tingnan ko nga.
Sige, napuruhan mo siya nang husto, Graham.
Ang magandang balita, hindi mo siya napatay.
Alam ko.
Kung gusto ko siyang patayin, patay na siya.
Uy, mga magagandang babae.
Dalawang malalaki, libre na 'to.
-Salamat po, Uncle. -Walang anuman.
Kung may kailangan pa, sumigaw ka lang.
Okay.
Sa 'yo 'yan.
Sa. 'kin naman 'to.
Masarap ba?
Paborito ko 'yung ubas.
Alam mo kung bakit?
Ginagawang… kulay violet 'yung dila ko. Kita mo?
Ayaw mo ba ng lemon?
Si Daddy ang kumakain ng flavor na 'yan.
So…
isang gabi sa BUD/S?
Ako at 'yung ilang kasama ko
palihim kaming bumabalik sa base, di ba?
Tapos may narinig kaming sobrang sungit,
parang galit na boses,
"Hoy. Handa na ba kayong mabasa at magkaputik?"
Master Chief White.
Opo, sir.
Siguro hindi siya masyadong natuwa do'n, 'no?
Nagbibiro ka ba?
Tuwang-tuwa pa nga siya na nahuli niya kami.
Pinag cold-water training pa niya kami ng limang oras na dagdag.
Hindi kami nakaahon sa tubig hanggang madaling araw.
Ayan ang tinatawag na tough love.
So, Graham, kwento mo sa 'kin tungkol kay Noreen.
Saan kayo nagkakilala?
Sa Germany. Mga anim at kalahating taon na ang nakalipas.
Nagta-travel ako sa Europe, naka-leave noon.
Nagtatrabaho siya sa isang all-ranks club sa Ramstein.
Kakakalipat lang niya doon kasama ang anak niya.
Tatlong buwan pagkatapos, nagpakasal kami.
Galing Russia, tama?
Paano mo nalaman?
Sinasabi ko na sa 'yo iniimbestigahan na to ng mga tao ko.
Nagpalit siya ng pangalan bago kami lumipat sa U.S.
Hindi rin naman niya gusto ang pangalang Irina.
Gusto lang niyang iwan ang nakaraan niya.
Magsimula ng bagong buhay.
At ang anak niyang babae si Lily,
anak siya ng dating niyang asawa, tama?
Oo, namatay ang tatay ni Lily bago pa siya isinilang.
Lily…
Hindi ko maisip kung ano ang pinagdadaanan niya.
Graham, ano ang nangyari kaninang umaga?
Nag-away kami.
Nagkaroon kami ng pagtatalo.
Hindi ko nga alam kung tungkol saan 'yon.
Alam ko, hindi ako madaling pakisamahan.
Mula nang makabalik ako, alam mo, naging mahirap na.
Minsan sinasabi ni Noreen na natatakot siya sa 'kin,
na parang hindi na ako 'yung lalaking pinakasalan niya.
Pero hinaharap ko naman 'yon. Gumagaling na ako.
Alam mo, sabi ng doktor, "Kapag nai-stress ka,
"umikot ka lang ng dalawang beses sa kanto.
Para luminaw ang isip mo."
-At 'yon ang ginawa ko. -Tama, umalis ka ng bahay.
At pagbalik ko,
nandoon siya sa gitna ng sala.
Sinubukan ko siyang i-resuscitate.
Do. n na dumating ang… mga pulis.
Matapos lahat ng pinagdaanan namin ni Noreen
inisip kong iisipin nilang sinaktan ko siya.
Natakot ako, tumakbo ako.
Hindi ko sasaktan si Noreen.
Napakahalaga para kay Lily na malaman na hindi ko ginawa 'to sa nanay niya.
Naiintindihan kita, Graham.
Teka, teka, ano'ng ginagawa mo?
Ano-- Umatras ka!
Akala mo ba hindi ko alam ang ginagawa mo?
Wala akong ginagawa.
Tapos na? Umalis na tayo Tapos ka na sa paggamot diyan.
Graham, kailangan ng CAT scan ng pasyenteng 'to.
Kailangan na niyang bumaba sa barko.
Iwan mo na lang ako at lahat ng ibang tao dito,
pero palayain mo siya.
Graham, patunayan mo sa akin, patunayan mo na mabuti kang tao.
Sige.
Hoy, malaya ka na.
Sige, umalis ka na dito!
Sige, lahat kayo, lilipat tayo.
Ikaw, di ka kasama!
Do'n ka.
Sa kabila.
Hindi na ako interesado sa mga mind games mo.
Sakay.
Isara mo ang pinto.
Umatras kayo!
Ayos.
-Nasaan ka? -Sa harapan.
Ikinulong ako rito ni Graham.
Nasa banyo ka? Puwede sana akong makulong sa banyo.
Mahabang kwento.
Sige, tatawag ako ng SWAT.
Hindi, 'wag kang tatawag ng SWAT.
Makakahanap ako ng paraan para makaalis dito.
Sabihin mo lang, ano meron ka?
Sige! Sabi ng psychiatrist ni Graham
na nakararanas siya ng pag-blackout,
na maaaring siya ang pumatay sa kanyang asawa
nang hindi man lang niya namamalayan.
Hindi, walang saysay.
Paano naging walang saysay 'yon?
Paano 'yon naging walang saysay sa 'yo?
Ibig kong sabihin, tumakas 'yung lalaki sa pinangyarihan ng krimen
dala pa niya 'yong murder weapon sa kamay niya.
Ha? Hindi naman ako detective—
Sandali lang. Nasaan ako?
Ay, detective pala ako!
Siya pa rin ang pangunahing suspek natin!
Tinuring ako ni Graham bilang banta, pero wala siyang ginawa, okay?
Puwede niya sana akong patayin, pero hindi niya ginawa.
Sige, makinig ka. Alam kong SEAL ang taong 'to, okay?
At 'yung pagiging magkakapatid sa serbisyo, naiintindihan ko 'yon.
Sige, pero hindi ibig sabihin no'n na hindi niya pinatay ang asawa niya.
Tama ka.
Tama ka, pero nangako ako sa kanya na iimbestigahan natin ang nangyari.
Sa tingin mo ano ang ginagawa ko? Iniimbestigahan ko.
Sa kasamaang palad, siya lang ang suspek natin.
Sa experience ko, kapag iisa lang ang suspek,
madalas siya talaga ang may kasalanan!
Sige, gusto mong palawakin ang imbestigasyon, sige,
pero kailangan mo akong bigyan ng iba pang lead.
Sa totoo lang, meron akong bago lead.
Sabi ni Graham, si Noreen ay Russian citizen.
Lumipat sila dito anim na taon na ang nakalipas.
Sige, malinaw 'yan, kaya pala wala siyang record bago '04.
Tama! At nagpalit siya ng pangalan bago siya pumunta dito.
Ang unang pangalan niya ay Irina. Kaya mag-imbestiga ka pa, okay?
Baka makatulong 'yung manuscript na nakita mo.
Sige, naipadala ko na 'yon
sa kaibigan mong si Catherine, sa Intelligence,
at sabi niya, ibabalik niya 'to sa loob ng isang oras.
At 'yung susi may nahanap akong match
sa isang safe deposit box sa First Hawaiian Bank.
Ipinapadala na nila ang laman ngayon din.
Ano 'yon? Ano ba 'yon?
Tatawagan kita ulit. Tatawagan kita
Akala ko gusto mong maibalik ang mga gamit mo.
Paano ka nakalusot kay Graham nang hindi ka niya nakikita?
Alam ko ang mga bagay tungkol sa barkong ito
na wala sa mapa ninyo.
Akala ko sinabi ko sa 'yo na wag kang lalabas
Matanda na ako.
Hindi na ganoon kaganda ang pandinig ko.
-Huwag kayong mgapaputok! -Itaas mo ang kamay mo!
Hostage ako! Pinakawalan niya ako!
-Maglakad ka lang. -Kailangan ko ng tulong!
Ikaw ang bahala sa kanya, ako ang bahala sa SEAL.
At walang lalabas dito hangga't 'di mo nalalaman
kung sino ang pumatay kay Noreen.
Hayaan mo akong makausap si McGarrett.
Ang kailangan mo lang malaman ay buhay pa siya.
Tandaan mo, binabantayan kita.
May dalawang oras ka pa.
At kapag gumawa ka ulit ng ganyang kalokohan
'yung susunod na hostage, lalabas na patay na.
Hawak mo 'yung kutsilyo niya,
tapos nakatayo ka sa tabi mismo niya, at hindi mo siya pinatumba?
May paraan para gawin ito na walang mamamatay.
Bukod doon, ebidensya ito.
Tingnan mo ang tuyong dugo sa kutsilyong ito.
May fingerprint diyan.
Sa tingin ko, nilagay lang iyon doon noong oras ng krimen.
Panoorin mo 'to.
Ito ang posibleng makapagpawala ng kaso laban sa kanya.
Talaga bang naniniwala kang inosente siya, 'no?
Ang motto ng team ko ay "Walang iniiwang tao."
Ngayon, kailangan na lang natin siyang hanapin.
Sa tingin mo, saan niya dinala ang mga hostage?
Kailangan niya ng ibang pwesto na kita 'yung gangway nang maayos.
Sa tingin ko, ang pinakamagandang pwesto ay 'yong pilothouse.
May alam akong shortcut.
Ituro mo ang daan.
Inabot ako ng oras, pero isinumpa ko na
kilala ko 'yung pangalang Steve McGarrett.
Lolo mo ba ay nasa Navy, hindi ba?
Oo, sir. Dito siya naka-station sa Pearl.
Tama. Naalala ko na.
-Sandali lang. -Matigas ang ulo ng taong 'yon.
Kasama ka sa serbisyo ng lolo ko?
Sa Arizona.
Isa ka ba sa mga pinalad?
Hindi 'yon suwerte.
Wala ako sa barko noong araw na 'yon.
Nagsinungaling ako sa edad ko para makapag-enlist, alam mo ba 'yon?
16 lang ako noon.
Nalaman nila, pero nagustuhan naman ako ng mga opisyal,
kaya hinayaan nila ako bilang runner.
Kaya iyon ang ginagawa ko noong December 7, 1941.
Nagdadala ako ng mga mensahe sa Army sa Fort Shafter
sa kabila ng daungan.
Nakikita ko ang mga pagsabog na 'yon.
'Yung mga lalaking labis kong hinangaan.
Ibinigay nila ang buhay nila para sa ating lahat.
At wala akong magawa para sa kanila.
Dumadaan ako sa Arizona Memorial araw-araw,
at inaalala ko ang kanilang sakripisyo.
Ang taong pinangalanan sa 'yo ay tunay na bayani.
Dapat maging proud ka talaga.
Proud ako.
Tara na. Umalis na tayo!
-Ano 'yang iginuguhit mo? -Ako, si Mommy at si Daddy.
Ano ang iginuguhit mo?
Ako 'to… nag-surf kaninang umaga.
Puwede mo bang iguhit kung ano ang ginagawa mo kaninang umaga?
Sige.
Ano 'yan?
Taguan ko 'yan.
Kapag sobrang ingay o sigawan.
Nagtatago ka sa ilalim ng sofa?
Minsan.
Sapatos ba 'yan ni Daddy?
Hindi.
Kanino ang sapatos na 'yan?
Hindi mo kailangang matakot.
Walang masamang mangyayari sa 'yo.
Puwede mong sabihin sa akin.
'Yan 'yung lalaking sumigaw kay Mommy.
Nandoon ba si Daddy nung nagsisigawan sila?
Okay, Lily, mahalaga talaga ito.
Sino 'yung lalaki na 'yon?
At ano ang sinasabi niya kay Mommy?
Hindi ako marunong magsalita nang kakaiba tulad niya at ni mommy.
Pero nagsisigawan sila. Sobra.
Tapos nasaktan si Mommy.
Gusto mo bang makita kung saan ako nagtatrabaho?
Lily, sino 'yan?
Sino 'yung lalaki na 'yon?
Excuse me, sir.
Excuse me. Sir. Sir.
Lily!
Lily! Lily! Tigil!
Saglit lang, inalis ko lang sandali ang tingin ko kay Lily.
Tingnan mo… siya ang target nila. Hindi natin alam 'yan.
Wala kang magagawa para mapigilan 'yon.
Kaya naglabas ako ng APB sa sasakyan.
Nagse-set up ng checkpoints ang HPD.
Walang plaka, pero nakita ni Kono 'yong mga kidnaper.
-Okay lang. ba siya? -Hindi, hindi sa tingin ko.
May nakuha ka bang resulta sa mga fingerprint na ipinadala ko?
Oo. May pangalawang set ako ng fingerprints sa kutsilyo,
at sigurado, hindi iyon kay Graham.
At hindi rin iyon kay Noreen.
Pero wala silang match sa kahit anong HPD database.
Kaya pinalalawak ko ang paghahanap sa buong bansa.
Ayos, so, may kidnappers tayo dito
May witness tayo na nagtuturo sa isa pang lalaki
sa loob ng bahay noong oras ng pagpatay,
at may fingerprints tayo ng ibang tao sa kutsilyo.
Alam mo, Danny? Parang unti-unti nang nagmumukhang--
Hindi si Graham ang gumawa. Alam ko. Pero hindi pa tapos ang lahat.
Kailangan nating mahanap 'yong match sa fingerprint na 'yan, Danny.
Kailangan mong tapusin ang hostage situation na ito.
At anuman ang gawin mo, pakiusap, sa kahit anong sitwasyon
wag mo sabihin sa kanya 'yong tungkol sa anak niya.
Dapat niyang malaman.
Hindi. Hindi niya dapat malaman. Di niya dapat malaman.
Maniwala ka sa akin, bilang isang ama,
ang pinakahuling gusto mong marinig ay 'yong may nangyari sa anak mo.
At idagdag mo pa 'yan sa di niya maayos na pag-iisip,
lalo lang lalala ang sitwasyon.
Copy.
Wag ka magpakalambot sa lalaking 'yan, partner.
Hindi hangga't wala tayong matibay na patunay
na hindi niya pinatay ang asawa niya.
At kung siya nga, at umabot sa puntong iyon,
kaya mo ba siyang mapabagsak?
Hindi na aabot sa gano'n.
Tumahimik kayo!
Graham, si McGarrett 'to. Kailangan nating mag-usap.
Dapat nahulaan ko na makakalabas ka.
Makinig ka, naniniwala ako sa 'yo.
Hindi ako nininiwala na ikaw ang pumatay sa asawa mo, okay?
At sa kaunting panahon pa,
magagawa ng team ko na mapatunayan 'yan, Graham.
Pano?
Palayain muna natin sila para makapag-usap tayo.
Nagsisinungaling ka!
Kailangan ko ang gamit ko.
Masyado nang matagal ito. Dito na 'to matatapos.
Nakita namin ang passport ni Noreen sa kanyang safe deposit box.
Ipinanganak siya bilang Irina Tarasova
sa St. Petersburg, Russia, noong 1979.
Ipinadala na rin ni Catherine ang translation.
'Yung manuscript na nakita mo sa bahay ay journal ni Noreen.
Karamihan doon ay tungkol sa buhay niya sa Russia.
Ikinasal siya sa isang banker, at parang talagang brutal.
Maraming ulat ng domestic violence.
May ID na rin kami sa kanya.
Yegor Chubais.
Vice President of Donvaya Bank sa Switzerland.
Nag-file siya ng report
na ang asawa niya at bagong silang nilang anak
ay nawala habang nasa biyahe sa ibang bansa.
-Siya nga 'yan. -Sino 'yan?
Siya 'yung lalaking dumukot kay Lily.
Pumasok si Chubais sa Hawaii tatlong araw na ang nakalipas.
Nag-charter siya ng eroplano papuntang Moscow.
Aalis ito sa loob ng isang oras.
Sinusubukan niyang tumakas kasama si Lily.
Kaya pala siya pumunta sa Hawaii.
Nagsimula siya ng bagong buha para makalayo sa kanya.
Sa kung anong paraan, nalaman niya kung nasaan siya.
At nang tumanggi si Noreen na sumama sa kanya
pinatay ng lintik na 'yon ang ina ng sarili niyang anak.
Hindi sila puweding makasakay ng eroplano. Tara na!
Lahat kayo, lumabas kayo dito!
Bilis, kumilos na kayo! Dali!
Huwag kang gagalaw.
-Hindi sumasagot si McGarrett. -Subukan mo ulit.
Huwag mong sagutin.
Ito na ang balitang puwedeng magpatunayang inosente ka.
Graham, ako na ang sasagot ng tawag.
Ilagay mo sa speaker.
Wag kang mandaraya.
Sa wakas. Nariyan ka rin pala. Sige, ituloy mo.
Danny, naka-speaker tayo kasama si Graham.
Sabihin mo sa 'kin na nahuli na ninyo 'yung taong gumawa nito.
Hindi pa.
Pero may pangalan at lokasyon na kami.
-Papunta na kami roon ngayon. -Sino siya?
Ang pangalan niya ay Yegor Chubais. Ama ni Lily.
Imposible 'yan. Patay na siya.
Na-identify namin siyang pumasok sa Honolulu Airport
tatlong araw na ang nakalipas.
Patay na si Yegor.
Sabi sa 'kin ni Noreen, namatay daw siya sa cancer.
-Bakit siya magsisinungaling sa 'kin? -Hindi ko alam, Graham. Di ko alam.
Baka pino-protektahan ka lang niya mula sa nakaraan na ikinahihiya niya.
Pero kung sabi ng team ko siya 'yon, siya 'yon.
Nagsisinungaling ka.
McGarrett.
-Steve. -Lumuhod ka.
-Graham… -Lumuhod ka!
Kamay sa likod ng ulo.
Si McGarrett 'to. Sige, magsalita ka.
Sergeant.
-I-deploy mo na 'yong mga tauhan mo. -Opo, ma'am.
-Sila na 'yon. -Sige, sandali lang.
Itaas niyo 'yong mga kamay niyo!
Bumaba kayo diyan! Dumapa kayo!
Iunat ang mga braso! Gawing letrang "T" ang posisyon!
Dapa!
Dumapa ka.
Dapa!
Palad pataas.
-I-cross ninyo 'yong mga binti ninyo. -Hey.
Sige lang.
Ligtas ka na ngayon, okay?
Ako na ang magdadala sa 'yo.
Graham, puwede pa nating 'tong ayusin.
Nag-away kami, tapos naglakad ako.
Oo, dalawang ikot lang sa paligid ng kanto.
Nahuli na namin 'yong lalaki, Graham. Narinig mo sila.
Si Yegor 'yon.
Paano kung hindi ako naglakad?
Paano kung ako talaga ang pumatay kay Noreen?
Hindi ikaw ang pumatay sa kanya, Graham.
Si Yegor ang gumawa niyan.
Si Yegor ang pumatay sa kanya. Tapos na ito.
Naririnig mo ba ako? Tapos na ito, Graham.
Hindi! Hindi!
-Dapa! -Bumalik ka do'n!
Tigil!
Ibaba mo ang baril mo at dumapa ka.
Ngayon, Graham!
Ibaba mo ang baril mo!
Ibaba mo ang baril mo, ngayon na!
Wag na kayong magpaputok!
-Ayos ka lang ba? -Masakit ang tama ng bala.
Ano ba kasi ang nasa isip mo?
Well. …
"Walang iniiwang tao."
Tama ba 'yon?
Mas baliw ka pala kaysa sa akala ko. T. ra na.
Uy! Sandali lang!
Bigyan mo siya ng sandali kasama ang anak niya, ha.
Walang posas.
Tingnan mo kung sino 'yan.
Daddy!
Daddy, puwede na ba tayong umuwi ngayon?
Hindi pa, anak. Okay?
Si Auntie Susan muna ang magbabantay sa 'yo sandali.
Okay?
May sakit pa si Daddy.
Kailangan niya muna gumaling, okay?
Nagsalin ng Subtitle: Rebekah Latupan a 'yo sandali.