Ang kasaysayan ng soccer ay nagbigay ng mga sikat na pangalan
na nakatuon sa iisang layunin,
ang makaiskor.
Pero may mga nagtatangkang iligtas tayo, pigilan tayo, at hindi tayo papasukin.
Sa di malamang dahilan,
parang lahat ngayon gustong maging goalkeeper, di ba?
Bakit kaya?
Siguro dahil sa isang tao.
Kaya ngayong araw, ikukuwento ko si Emiliano Martínez.
Oo, 'yong tinatawag na Dibu.
Ang Best FIFA award para sa best goalkeeper ng season
ay napunta kay Emiliano Martínez ng Argentina.
Lagi akong tinatanong ng mga tao kung sino ang mga idolo ko
o kung sinong goalkeeper ang hinangaan ko noong bata ako,
at lagi kong sinasabi,
"Nakita kong nagtatrabaho ang nanay ko bilang taga-linis
"Yung tatay ko, nagtatrabaho…"
"Sila ang idolo ko." Salamat sa inyong lahat.
World Cup winner siya at best goalkeeper ng tournament.
Emiliano Martínez, best goalkeeper ng season.
Pinakamagaling na goalkeeper ng 2021 Copa América.
Sa Ballon d'Or ceremony, nanalo si Dibu Martínez
ng Yashin para sa pinakamagaling na keeper.
Muli, nanalo si Dibu Martínez ng The Best award bilang best goalkeeper.
'Yan ang pangarap ng bawat bata mula anim na taon.
Goal ko 'yon, at handa ako.
BATAY SA MAIKLING KUWENTO NI HERNÁN CASCIARI
-Di mo kaya! -Wala kang silbi, para kang salaan.
Tanga! Wala kang silbi, keeper!
Di ako natatakot sa bola. Masyado akong mahigpit sa sarili ko.
May ibang goalkeeper
at di ko maintindihan kung bakit di siya nabibigyan ng tsansa.
Lagi kong tinitiis lahat.
Di ko matanggap na di ako makalaro. Sobrang lungkot ko.
Maraming sakripisyo. Di ito nangyari nang magdamag.
Inaasahan kong sasabihin niya, "Sawa na ako, gusto kong bumalik."
Bata pa lang siya, gusto na niyang maging sikat.
Ang mentality ni Emiliano ang nagpapaangat sa kanya.
Pinatatag siya ng paglalakbay na 'yon.
Oo, napili na ang team. Maglalaro si Emiliano Martínez.
Malinaw ang level ni Emiliano. At makakalaro siya.
Hello, stranger!
May dalawang keeper na, ano'ng babaguhin ni Martínez?
Sabi nila, utang niya 'yon sa coach!
Kung wala kang cable, di mo alam kung saan siya naglalaro.
Ano'ng gagawin niya sa goal?
Hanggang sa nag-click.
Di ako bago sa Argentine national team.
Naglaro ako sa U-20 at U-17 World Cups.
Uy, champ.
Ako ang magpapasya kung bayani o kontrabida ka.
Alam kong nagbigay ako ng positivity sa team.
Kung pipili ako ng side, 80% na masasalba ko 'yon.
Sorry, kakainin kita nang buhay, bro.
Si Dibu ay isang tunay na karakter.
Baliw siya,
at kung sinabi niya 'yon, mangyayari talaga 'yon.
Malaking tulong siya sa grupo.
Una, sa mga save niya.
Tapos, sa personalidad niya.
Kinakabahan ka, 'no?
Kung masasalba ko man o hindi, alam kong may tiwala.
Alam ko na no'ng napasok kapatid ko sa national team,
magiging keeper na siya.
Ibang klase talaga ang dating ni Dibu.
Ipinaparamdam niya sa 'yo na puwedeng mag-shoot ang kalaban,
pero hindi sila makaka-score.
Pag nasa goal siya, lalo n'ya pa ginagalingan.
Kung kailangan niyang bumangga sa poste para makasave, gagawin niya.
May sixth sense siya.
Para sa akin, may kakaiba siya.
Alam niya ang totoong dahilan.
Ipinanganak siyang maging goalkeeper.
DIBU MARTÍNEZ ANG BATANG PINAPAHINTO ANG ORAS
Mga 1.5 billion na viewers sa buong mundo ang nanonood ng match na 'to.
Argentina laban sa France!
Hayaan n'yo akong mangarap!
Team ni Messi laban kay Mbappé!
Sino ang magwawagi?
Habang papasok ako para sa World Cup final,
may naramdaman akong kakaibang kaba sa tiyan ko.
Pag nakita mo 'yong higanteng World Cup
at 'yong 60, 70 libong tao sa Lusail Stadium…
mararamdaman mo 'yong adrenaline ng paglalaro sa World Cup final.
Naniniwala kami sa inyo.
Naniniwala kami sa team na 'to. Go, Argentina!
Nang makita kong kumakanta 'yong mga tao,
naalala ko 'yong kabataan ko sa Argentina at 'yong playground sa school.
To the great Argentine people, salute
SAGRADA FAMILIA SCHOOL MAR DEL PLATA, 2001
Nandoon si Little Coco.
May the laurels be eternal…
At sa unahan, si Ale, ang kuya kong si Ale.
That we knew how to win…
'Yong teacher na nagtuturo sa mga bata.
…how to win
Doon ko nadiskubre 'yong switch.
Let us live crowned with glory…
Ha? Ano 'to?
Bakit may switch sa pusod ko?
Ano'ng nangyayari sa 'kin?
Hello?
Nag-freeze ka ba?
Ang weird nito.
Miss! Ano'ng nangyayari?
Di ko maintindihan!
Magsalita kayo!
Coco! Coco, gising!
Miss, ayaw akong kausapin ni Coco!
Hindi puwede! Ako ba?
Ano'ng ginawa ko?
Or swear to die gloriously!
Ano 'yon?
Nakapunta na ako kung saan-saan, at ang Mar del Plata ang tahanan ko.
Naglalakad papunta sa bus stop ng alas-siyete ng umaga para pumasok.
Naglalakad mula sa Punta Mogotes beach papunta sa Jardín neighborhood,
na 30 o 40 minuto.
Nagbibisikleta papunta sa soccer pitch na kahoy ang goalposts at walang net.
Madalas kaming magkasama ng kapatid ko.
'Yong diwa ng pamilya ng mga nagpalaki sa amin, sina Papa at Mama,
tinuruan kami ng pagkakapatiran.
Di kami mapaghiwalay.
May wire fence kami sa harap ng bahay.
Mga 15 metro yata 'yon. At pabalik-balik 'yong bola buong araw.
May kompetisyon, penalty, chesting, header, rabona, lahat.
Araw-araw kaming naglalaro, laging may bola.
Emi, mag-goal ka.
Pero gusto ko sa harap.
Ako ang mag-goal, ikaw ang pipigil sa kanila, okay?
Okay.
Lucas the Tank,
Mosquito Brady,
Curly Loquercio,
Diego Garello,
Pata Suárez,
Ariel Armageddon.
Kinuha ni Ariel ang bola sa kanan.
Tumira si Armageddon, goal!
Nagulat si Emiliano.
Papunta si Curly sa penalty area.
Foul. Foul 'yon.
Dito, dito. Hindi, mas mabuti… Ayan, ayos na.
Toto Bertoglio.
Mahaba at napakataas na cross.
-Isang higanteng header! -Hindi!
-Sinubukan ni Coco na harangin…
-Sariling goal 'yon! -Hindi!
Si Little Coco.
Bakit?
Uy, little goalie, pang-adult lang 'to.
Ba't di ka magtayo ng sandcastle?
-Galing ng pasa ni Toto! -Naku!
Paparating na si Armageddon nang mabilis.
Uy! Ano'ng plano mo?
Wag… Ano'ng ginagawa mo?
Wag mong gawin 'yan, ha?
Kakainin kita nang buhay. Kakainin kita nang buhay!
Ang galing ng save ni Emiliano Martínez!
Grabe, Emiliano! Ilang kamay meron ka?
Panalo tayo! Let's go!
Hindi kapani-paniwala!
Ano'ng ginawa mo? Ang galing mo!
Ang galing ng ginawa mo. Idol ka!
Pantalon mo 'yan sa eskuwela.
Magagalit si Mama sa 'tin.
Mas matanda sa 'kin ang Mostris. Pinanganak sila noong '89, '90.
Magkasama kaming pumapasok, nagso-soccer, at nagbi-beach araw-araw.
Tinawag namin ang sarili namin na "Mostris," at tumatak na 'yon.
Mahirap ipaliwanag ang kahulugan ng Mostris.
Sa Argentina, lalo na sa Mar del Plata,
gusto naming mga bata na may pangalan kaming makikilala.
At sa huli, tingin ko, Mostri ang pinaka-nagmarka…
"Andiyan na ang Mostri."
Ang Mostris ay ang maliit naming grupo.
Emi, Toto, Diego, Ale, at ako.
"Mostris" ang tawag sa amin ng kapatid ng kaibigan at ng iba pa.
"Uy, Mostri."
Ewan ko kung bakit, pero tinawag nila kaming "Mostri."
Tumatak lang 'yong salitang 'yon.
Actually, may tattoo kami no'n sa Arabic.
Nagtiwala kami sa translator noon.
Akala namin, "Mostri" 'yon.
Tapos, sa England, sa gym kasama 'yong kapatid ko,
may Arabong lumapit at sinabing "Mostri."
At napagtanto namin na "Mostri" talaga 'yong tattoo namin.
Wala pang masyadong internet noon.
Wag n'yo nang itanong kung bakit Arabic.
Pero bata pa kami noon.
Ngayon, baka "Mostri" na sa Spanish.
Di ko alam kung bakit Arabic.
Pero lima kami,
at tinatawag pa rin namin ang isa't isa na "Mostri."
Sa lugar kung saan lumaki si Emi,
makikita mo ang mga field limang kanto lang ang layo.
Lagi kaming may tournaments kasama 'yong ibang bata sa lugar.
Maghapon silang naglalaro ng bola. Umaga, hapon.
Sa gabi, kahit umuulan pa. Mahilig talaga sila sa soccer.
Laging may bola na, simula pa no'ng bata sila.
Mga anak! Kayo ba 'yan?
May problema ba?
Hi, mga anak. Kumusta ang school?
Hi, Pa! Naglaro kami sa beach.
Talo kami, 3-0, pero nakasave si Emi.
Emi, ikuwento mo.
Ang galing, Pa! Binlock ko gamit 'yong binti ko at sinipa palabas.
Talaga? Subukan mong saluhin 'to. Tingnan natin kung kaya mo.
Emiliano, ano'ng nangyari sa pantalon mo?
Pantalon mo 'yan sa school. Ano'ng isusuot mo bukas?
Kasi…
Ilang beses ko nang sinabi na wag magso-soccer gamit 'yan!
Maligo na kayong dalawa!
At least, di kayo natalo ng 4-0.
May nasave ka.
Madalas wala si Papa.
Maghapon siyang nagtatrabaho bilang hauler ng isda.
Kailangan niyang pumunta sa mga palengke para punuin 'yong truck.
Nakikita namin 'yong nanay ko mga alas-sais o alas-siyete ng gabi.
Kaibigan ko siya. Siya 'yong…
"Ma, ano'ng ginagawa mo?"
"Ako na gagawa."
No'ng four, five siya,
kukunin niya 'yong blue bike niya at aalis na may bag at pera.
Supportive siya.
Tingnan mo, Emi. Ano sa tingin mo?
Wow, Ma!
Ngayon, pinakamagandang pantalon na 'yan!
Balang araw, magiging world champion ako,
at di mo na kailangang magtrabaho o manahi ulit.
Oo naman, my little champ.
Malinaw na aalis siya dahil lagi niyang sinasabi,
"Pag naging soccer player ako, dahil magiging soccer player ako,
di mo na kailangang magtrabaho."
Soccer lagi ang priority ko.
Kahit noong bata pa ako, tinatanggihan ko 'yong ice cream at pangingisda,
at naglalaro ako para sa team ko tuwing Linggo ng umaga.
'Yon ang inaabangan ko buong linggo.
No'ng bata si Emi,
sinasabi ko sa kanya,
"Sige, matulog ka na. Kailangan mo gumising nang maaga."
At parang may kausap siya.
Di ko alam kung imaginary friend o kinakausap niya 'yong sarili niya.
Hello, champ.
Sino… sino ka?
Ako ang nagdedesisyon kung sino'ng uuwing masaya
at kung sino'ng malulungkot.
Nanaginip ako.
Hindi, hindi. Gising ka.
Pero nagsasalita ka, at di nagsasalita ang bola.
Di lang ako nagsasalita. Kaya ko mag-keepy-uppies, lumipad, bumutas ng net.
Gustong-gusto kong bumutas ang net.
Ako ang nagdedesisyon kung magiging bayani ka o kontrabida.
-Wala ka. -Tingnan mo kung sino'ng nagsasalita.
'Yong nilalagay sa goal dahil siya 'yong pinakabata.
Batang paslit.
Ano'ng problema, champ? Takot ka sa 'kin?
Bakit naman ako matatakot sa 'yo?
Alam ko sa sarili ko na makakaya ko.
Hindi sumagi sa isip ko na,
"Port ang bagsak ko pag di ako nakapasok."
Susana, 'yong kotse, Alberto.
'Yong pulang Jeep, 'yong unang kotse ng tatay ko.
At naaalala kong lagi itong may…
Ibig kong sabihin, lagi niya itong nililinis,
pero laging may sira.
Mga anak! Magsitulog na! Sige na!
Nandiyan na.
Ingat sa built-in shower, boys. Sosyal, 'no?
Ano ba, Pa. Kailan mo aayusin 'yan?
Para mabasa 'yong isda sa mga delivery.
Maaga kaming gumigising.
Nagtatrabaho ang asawa ko,
at kailangan kong dalhin ang mga bata sa port ng 6:00 a.m.
Kung may pupuntahan ako, sinasama ko sila.
Mamaya na lang, Pa.
Susunduin kayo ni Papa.
Bye, Papa. Mahal kita.
Mag-behave kayo. Sige na.
Pumunta kami sa Sagrada Familia,
na tipikal na eskuwela sa Mar del Plata port.
Napakabait na bata ni Emiliano, tsismoso talaga.
Siya 'yong pinakamataas sa klase at mahaba ang mga binti.
Lagi siyang tumatakbo na parang baliw.
Lagi kong sinasabi, "Emi, bawal tumakbo."
Mahilig siya sa sports, pero di niya pinapabayaan ang pag-aaral.
Seven times one?
Seven!
Seven times two?
Fourteen!
Seven times three?
Twenty-one!
Seven times four? 28.
Seven times five?
Maraming batang nangangarap maging superhero para makatulong.
O maging mahusay na explorer para makahanap ng nakatagong kayamanan.
Yes!
No!
Pero pangarap kong maging pinakamagaling na goalkeeper sa mundo.
'Yong normal lang?
Naglaro si Emi sa Urquiza, nagkataon lang,
dahil kailangan nila ng bata.
Striker si Ale,
at minsan sinasabi ng coach, "Emi, gusto mo bang makalaro do'n?"
Kasi 1990 ipinanganak si Ale at 1992 si Emi.
Bata pa siya sa Urquiza, nasa anim o pitong taon lang siya.
Kulang kami ng player. Sabi niya, "Hindi, goalkeeper ako."
At naglaro kami na kulang dahil gusto niyang mag-goal.
Tapos nagkasakit 'yong goalkeeper at di nakapaglaro.
Pumasok si Emi at di na namin pinalitan.
Di ako sigurado kung magiging competitive ako kung wala akong kuya.
Hello ulit, champ!
Uy! Ba't di mo ako kinakausap?
Ay, oo nga! Natatakot ang bata.
Uy! Tingnan mo ako, bata, uy!
Tingnan mo ako!
Oo! Woo-hoo!
Una sa lahat, malaki si Emiliano pagdating sa pisikal na anyo.
Mayroon din siyang commanding voice na di pangkaraniwan sa edad niya.
Parang may isa pang coach sa field.
Sa ilang laro, lalapit 'yong referee at sasabihin sa amin,
"Alam n'yo, hinihingi ng coach ng kabila 'yong ID niya
kasi di sila makapaniwala sa edad niya."
Malakas ang mga binti niya.
Minsan, nakikipaglaro siya sa teammates niya para sa soda.
Lumilipad siya dulo sa dulo at lagi silang natatalo.
Sinasanay kami nina Jorge Peta at Cacho Gonzalo sa park para sa laro.
Mahigpit sila.
Ginawa naming goal 'yong mga sweater at backpack.
Magbubuhol kami ng bola sa puno,
at lahat ng dumating ay hihilahin 'yong tali para iangat 'yong bola.
Bilang mga magulang, tumutulong kami.
Pupunta kami para pinturahan 'yong field, puputulin ang damo, i-train ang mga bata,
ihahatid pauwi. Di natatapos ang Linggo sa amin.
Masaya naman 'yon.
'Yan 'yong goalkeeper na nagligtas ng lahat ng penalty.
Tingnan natin.
PAANO NIYA NASASALBA?
Go!
Sandali lang kami sa Talleres.
Tapos, pumunta kami sa San Isidro.
Goalkeeper na siya sa San Isidro.
Magaling na team 'yon, Mar del Plata class of '92.
Kasama ko sila ng isa o dalawang taon.
May connection sila para dalhin kami sa Buenos Aires para mag-tryout.
-Di ko alam ang gagawin. -Doble ang bill sa kuryente.
May kuryente, eskuwela ng mga bata, bill sa gas. Ano'ng gagawin natin?
Pero 'yong school ng mga bata, hindi puwedeng hindi bayaran.
Handa na ako.
-Para saan? -Para pumunta sa Buenos Aires.
Matulog ka na. Matagal pa ang pasukan.
Gusto kong maglaro sa malaking club.
Malaking pera 'yon.
'Yong biyahe, 'yong pagtira roon.
Oo, anak. Gusto kong matupad ang pangarap mo, pero sa ngayon?
Sige, naiintindihan ko. Wag kang mag-alala.
Lagi akong maingat sa gastos. Pa-sweldo-sweldo lang ako.
Kaya hinahati ko 'yong sweldo ko
at tinatabi 'yong pambayad sa kuryente, gas, eskuwela.
Nagtatrabaho ako sa port bilang hauler, at alam mo kung ano 'yon.
Minsan may trabaho, minsan wala.
Minsan, nag-o-overtime ako sa paglilinis ng apartment
para sa mga taong pumupunta tuwing summer.
Maraming sakripisyo. Di 'yon nangyari nang biglaan.
Laging nagtitipid, basta may pagkain sa mesa.
Natutunan nila na nagtrabaho sina Mama at Papa para makuha namin ang meron kami,
bahay, para makabili ng cleats,
gloves, pambayad sa eskuwela, pambili ng libro.
Aayusin natin 'to, di ba? Inaayos natin lagi.
Ha?
Pupunta tayo sa Buenos Aires?
-Oo, pupunta tayo sa Buenos Aires! -Oo, pupunta tayo!
Tara na. Pupunta tayo!
BUENOS AIRES - 398 HIGHWAY 2 - 398
Una naming dinala siya sa River Plate,
pero sa kasamaang palad, hindi siya nakapasa.
Tapos, dinala namin siya sa Boca Juniors, pero di rin siya nakapasa.
Dumating si Cacho Gonzalo at sinabi,
"May tryout sa Independiente."
"Pepé, may bata ako na gusto kong ipa-tryout."
"Galing kami sa Mar del Plata, at papunta kami diyan."
Ipinaliwanag niyang susubukan nila ang kanilang kapalaran.
Nag-tryout na sila sa River at Boca.
Sabi niya, "Bago kami umalis, gusto ka naming makita."
Alam kong idol niya siya sa Independiente. Kilala ko siya.
"Sige, pagbihisin mo na at pumunta na rito."
Sige, Emi, anak!
Kaya mo 'yan! Galingan mo. Sige!
Sa tryout sa Independiente, naaalala ko kung gaano karami 'yong bata.
Siyempre, iisipin mo, "Hindi ako makakapasa."
Uy, parating na si Pepé!
Okay, San Luis, ikaw ang sumipa.
Out.
Next.
Out.
Next. Sige.
Next. Hindi.
Diyos ko! Next!
Ikaw naman. Pumuwesto ka na.
Nakilala ko si Emi sa tournament na sinalihan ko sa Independiente,
at nasa San Isidro siya.
Magaling 'yong San Isidro sa Mar del Plata. Tabla sila, 1-1.
At nakaiskor ako laban sa kanya.
Nasa tryout kami, at naging maayos naman, sobrang maayos.
May isa na lang.
Ano pa?
'Yong missile.
Hiningi niya 'yong missile.
Ano 'yong missile?
'Yong final test.
Walang nakaka-block sa missile.
Kahit kailan!
Ano? Uy!
Di mo inaasahan, ano?
Ha? Ano?
Hindi.
Hindi. Ha?
Akala mo madali, 'no?
Kahit ilang switch ang pindutin mo, hindi ka makaka-goal.
Papasok ako sa goal, at matatanggal ka sa tryouts.
Tapos na ang pangarap mo.
Di mangyayari 'yan!
Ayos!
Hindi!
Kung may gamit siya, puwede siya dito. Sa dorm siya titira.
Sabi niya, puwede akong tumira sa dorm.
Nagulat ako at sobrang saya ko.
Nakita ko 'yong physical condition niya,
at sa sipag at technique, magiging magaling siyang goalkeeper.
At 'yon na 'yon. Bumalik kami.
Pinag-usapan namin bilang pamilya.
Mahirap para sa 'kin na paalisin siya, pero alam kong gusto niya 'yon.
Kailangan kong magpasalamat sa mama ko
dahil siya 'yong pumayag na pumunta ako sa Independiente.
WELCOME C.A.I.
Nasa mga hallway na 'yon 'yong mga kwarto.
Marami kami.
Nandoon 'yong mga banyo at shower.
Tip, maaga kang pumunta, o maghihintay ka ng kalahating oras.
Kung hindi, kalimutan mo na.
Ako si Ale, pero dito tawag nila sa 'kin ay San Luis dahil…
Taga-San Luis ako.
Taga-Mar del Plata ako, pero mas gusto kong Emi.
Sige, Emi.
Pero parang nakita na kita.
Sige, tara na.
Pumunta ako sa dorms. Do'n ako dala 'yong bag ko,
at nagsimula na 'yong buhay ko sa dorms.
May emptiness sa bahay nang pumunta siya sa Independiente.
'Yon ang naramdaman ko.
At sa tingin ko, si Ale ang pinaka-nahihirapan sa pag-alis ni Emi,
pero tahimik lang siya.
Nahihirapan talaga siya.
Sa paglipas ng panahon, naintindihan kong wala na siya.
Masaya at malungkot ako dahil oo, mag-isa na lang ako.
Eleven and a half siya at di na siya tumira sa amin.
Apat kami, tapos naging tatlo. Umalis siya.
Sorry.
Habang lumalaki ako, na-realize ko na minsan makasarili tayo
kasi iniisip ko, "Makakaya ko 'to para sa kanila,"
pero di ko nilagay ang sarili ko sa kalagayan nila.
Iniwan ko 'yong bahay, 'yong kapatid ko,
'yong tatay ko, alam mo 'yon?
At 'yon 'yong bagay na natutunan ko habang tumatanda ako.
Doon ko naisip, "Okay, nasa professional club na ako,
at dito magsisimula 'yong career ko."
Mahirap tanggapin 'yon noon.
Dinala ko siya doon sa unang pagkakataon,
at napakahirap na iwan siya roon.
At sa totoo lang, napakasimple ng lugar na 'yon noon.
Mayroon kaming kuwarto na may dalawang bunk bed, at makitid ito.
At iniisip ko, "Ba't kailangan pa niyang nandito?"
Naalala ko, di matiis ng nanay ko 'yong lugar.
Nililinis niya 'yong banyo.
Dito ka matutulog.
Dito ako, sa tabi mo.
Saan mo natutunan 'yong galing mo sa pagsave?
Wala pang nakakasave ng missile ko.
Ano'ng sikreto mo?
Sikreto ko?
Oo, sikreto mo.
Wala, wala akong sikreto.
Ay, alam ko na.
Ano? Ano'ng alam mo?
Alam ko kung saan kita nakita.
Kamukha mo si Dibu.
'Yong nasa TV.
Si Dibu.
Galing kay Ale 'yong Dibu Martínez, bestfriend ko.
Sinasabi nilang kamukha ko raw si Dibu.
Siyempre, tinutukso nila ako at tinatawag na Dibu, gaya ng cartoon.
Pagdating niya, medyo pula 'yong buhok at may mga pekas.
"Tingnan mo, Emi," sabi ko. "Kamukha mo si Dibu."
Naalala kong pinapanood ko 'yon. Ang galing niya.
Keeper siya. Nag-go-kart siya.
Sabi ko, "Oo, tawagin mo akong Dibu. Kaya niya lahat."
At tumatak na 'yon. "Dibu."
At mula noon, 'yon na ang tawag sa kanya ng lahat.
Sabi ko sa 'yo, mananalo tayo sa five of cups, di ba?
Real envido.
Tinatanggap ko. 33.
Tara na! Panalo tayo!
Doon, nanonood kami ng soccer.
Panalo pa rin ang Barcelona 1-0. Nasa pitch na si Messi.
Nasa kay Ronaldinho ang bola.
Panoorin ang perfect assist para kay Messi. At ngayon, over the top…
Nakapuntos ang Barcelona!
Barcelona! Messi! Yes! Messi!
Mula sa rising star.
Isang makasaysayang araw.
Tandaan ang pangalang, Lionel Messi.
Balang araw, makakalaro ko siya.
Sige, Dibu.
Gagawa ng dahilan si Mama para makauwi siya.
Pag di mataas ang grade, kailangan niya umuwi.
Kaya nagsisikap si Emi para mapasaya si Mama.
Laging mahigpit si Mama sa akin at sa kapatid ko.
Kakausapin ko siya bago at pagkatapos ng klase.
Lagi siyang demanding.
Di kami makakapag-soccer pag di kami kumain nang maayos at okay grades namin.
Alas otso ng gabi, tatawag ako sa kanya sa payphone.
At kailangan niyang sagutin 'yong payphone sa dorm.
Walang araw na lumipas na hindi niya ako sinagot.
Nag-training kami ng physical at technical.
May mga exercise na madaling nagagawa ng mga bata,
pero di niya magawa.
May hurdle na ganito
na kayang talunin ng lahat ng first-team goalkeepers,
pero ako, hindi.
Iba ang lakas mo pag 12 ka kaysa pag 28 ka na.
Sinubukan kong tumalon, umiiyak ako, hanggang sa nagawa ko.
Gusto niyang gawin ang ginagawa ng iba.
Bata siya na may layuning sumikat.
Di siya nawalan ng loob.
Inaasahan kong sasabihin niyang, "Ayoko na. Uuwi na ako."
Nagiging ama ka,
lalo na sa mga batang galing sa dormitoryo.
Siyempre, hindi lang goalkeeping coach si Pepé Santoro.
Para siyang tatay na wala ako sa Buenos Aires.
Nakita niya anong hirap, at kung paano ako nagsikap.
Nagsimula siya sa ibaba
at talagang nakinig sa lahat ng payo namin sa kanya.
Siguradong inihanda niya siya
dahil tinawag siya sa U-15 nang 14 siya.
ARGENTINE FOOTBALL ASSOCIATION
May mga scout ang national team na nanonood sa 'yo tuwing weekend.
Maganda ang laro ko sa Independiente youth team.
Naalala ko, may scorecard tuwing weekend.
Lagi akong Martínez the Marvel. Mataas ang score ko kada weekend.
Maganda 'yon,
kasi iniisip mo lang na maglaro sa bawat laban para sa club mo.
Tapos, 'yong matawag para mag-training sa national team,
kakaiba 'yon.
Walang makakapigil sa atin, Mostri!
Naalala kong tinawagan ko 'yong nanay ko habang naglalakad mula dorm pa-locker.
Sabi niya, "Ma, may sasabihin ako. Tinawag ako para sa national team."
Doon ko talaga nasabi, "Magiging propesyonal ako."
Lagi kong iniisip na magiging propesyonal, pero doon ko naisip, "Malapit na."
Buti na lang, na-enjoy namin 'yon.
Di mo makakalimutan 'yong mga 'yon.
Pagka-16 ko, tinawag ako sa U-17.
Pumupunta ako roon tuwing Lunes, Martes, at Miyerkules,
halos buwan-buwan.
May bagong hamon ang mga prospect ng Argentina.
Nagsisimula na ang South American U-17 Championship.
Martínez!
Galing ng save ng goalkeeper ng Independiente!
Dibu ang tawag sa kaniya, maasahan talaga ang kamay niya sa goal.
Sumisikat ang promising player ng Argentina sa South American Championship.
Nasalba ni Emiliano Martínez ang laban!
Maghaharap ang Argentina at Brazil sa South American U-17 championship.
Grabe, Martínez! Si Martínez na naman!
Galing talaga ni Emiliano Martínez!
Maganda ang laro niya sa Chile,
at doon kami pinuntahan ng mga taga-Arsenal.
Isa sa mga scout nila.
Dibu, may naghahanap sa 'yo.
Richard Law, Arsenal scout.
Arsenal? 'Yung sa Sarandí?
Arsenal Football Club, London, England.
Hindi!
No'ng lumabas siya at sinabi,
"Baka pumunta ako sa England nang isang linggo para sa tryout,"
nagulat kami.
Doon namin nasabi, "Wow, totoo 'to."
"Totoo 'to. Sigurado ka bang gusto mo?"
Mga 400 kilometro ang layo ng Mar del Plata,
pero masyadong malayo 'to.
Matagal kong di makikita 'yong pamilya ko.
Ito na 'yong chance mo para magbago 'yong buhay mo, Emi.
At ng pamilya mo.
Di ba kaya ka nandito?
Ang pangarap ko… ewan ko.
Gusto ko lang ng malaking bahay para sa magulang ko
o kotse para sa tatay ko.
Sige, pero sabay tayo.
Kaya pareho kaming pumunta dala ang mga bagahe namin.
Kasama ang mga pag-asa at inaasahan namin.
LONDON
-Sino 'yan? -Argie siya. Taga-South America.
Malalaman n'yo rin kung sino ako.
Di mo kami matatalo!
Walang kang silbi, para kang salaan!
-Walang presence sa box! -Ang hina mo sa penalties!
-Tarantado! -Sige, bata!
-Kakainin ka namin nang buhay! -Wala kang silbi, keeper!
Hindi!
Magaling ka,
pero kailangan mo pang pagbutihin.
At binati ako ng coach
at sinabing mananatili ako sa club.
Nandoon din 'yong Arsenal scout at presidente ng Independiente.
Sabi nila, "Ibebenta ka namin para matapos 'yong stadium."
Financially hirap kami.
Alam mo 'yong moment na parang, "Ay, grabe"?
Dumating 'yong oras na 'yon.
At 'yong alok ng Arsenal ay parang biyaya ng Diyos.
Sa tingin ko, binigyan nila ako ng 20 o 25,000 pounds para pumirma.
"Pagpirma ko, ibibigay na 'yong pera?"
Para sa lahat ng gastusin.
Di na kailangang ibenta 'yong van o bahay.
Di ko 'yon plano, pero okay 'yon sa akin financially.
Nakakalungkot kasi nagkahiwalay kami,
pero sa soccer at personal level,
kailangan niyang sulitin 'yon.
Pinatira nila ako sa English host family para matuto ng wika.
Iba talaga 'yong kultura.
At hindi ako mahilig sa party o kung ano pa man.
Mahigpit sila sa dorm. Wala kaming magawa.
Pero naglalaro ako ng PlayStation,
pupunta ako sa banyo sa ibaba ng 10:00 p.m., at sisitsitan ka nila.
At 9:30 p.m. pa lang. Alam mo 'yon?
Kaya sabi ko, "Hindi ako nakakulong dito.
Babalik ako sa Argentina." Kinuha ko 'yong bag ko at sinabi 'yon.
"Sandali lang."
At nag-hotel kami ng kapatid ko nang anim na buwan.
Nagpa-practice siya, at ako, nasa hotel lang.
Pareho kaming nasa maayos na buhay.
Nagwo-work out kami sa umaga, hapon, at gabi.
Wala kaming ibang ginawa.
Pumayat kami.
Kasama niya ang kapatid niya, kaibigan niya, lahat.
Siya ang lahat para sa kanya.
Hanggang sa umupa ako ng apartment no'ng 18 na ako.
Pumunta ako dito sa England para maging financially stable.
Sa unang beses sa buhay ko.
Para itong spaceship, kulay gray, malaki, perfect.
Nakakatakot. Nakakatakot 'yong upuan.
Iba pa 'yong lamig.
Di lang siya pinalad dahil may international stars sa harap niya.
Sinabi niya kung saan siya pupunta, kung ano ang kailangan niyang tiisin,
gaya ng relegation o fighting relegation.
Pautang-utang siya sa Arsenal.
Mahirap 'yon para sa soccer player.
Gusto niyang maging goalkeeper ng national team.
Pero di siya nabigyan ng pagkakataon
dahil di siya naglalaro.
Sa soccer, parang niloloko ka nila.
Pero nag-iipon siya ng lakas
para sa pagkakataon niya.
Nakita kong mag-training 'yong kapatid ko, at grabe.
Di ko maintindihan kung bakit di siya nabibigyan ng tsansa.
Pagod ka na ba, Emi?
Ano'ng akala mo?
Magiging sikat ka dito sa "Okay, good morning, good afternoon"?
Hindi! Marami ka pang dapat gawin!
Hindi ka makakaabot.
Ang hirap nito!
Mahaba at malungkot ang mga araw.
Lagi pang umuulan.
At hindi pa ako naglalaro.
Lagi akong nasa bench o pinapahiram sa ibang team.
Sabi ko, "Bakit di ako bigyan ng chance kung maayos naman ako?"
Nakikipagkumpitensya, nagte-training, mag-isa, naglalakbay.
Tiniis ko lahat.
Di ko matanggap na di ako makalaro.
Tingin ko, naging mas malakas siya sa paglipas ng panahon, sa mentalidad
at sa soccer, walang duda,
dahil di siya tumigil sa pag-eensayo. Palagi siyang hayop sa gano'ng aspeto.
Ang mahalaga, naniwala siya sa sarili niya.
Tiwala sa lakas mo, sa kakayahan mo.
Pagsisikap sa mga kahinaan natin.
Malaking tulong 'yon ng isang psychologist.
Sa totoo lang, tama lang 'yon para sa 'kin.
Hindi ko 'yon naisip dati.
At hindi ako natakot na sabihing, "Kailangan ko 'to."
Hanggang dumating si Mandinha.
Dahil mag-isa siya, kumakain siya sa restaurant.
Madalas kaming pumunta roon. Masarap ang pagkain do'n.
Nag-e-Spanish sila. Di ako marunong.
Pag-aari pala ng pamilya ni Mandinha 'yong restaurant.
Nelitos 'yong pangalan ng restaurant,
sa north ng London.
Doon ako bumili ng apartment,
at si Emi, sa parehong kalye.
Ano? Hindi puwede! Seryoso!
Paano nangyari 'yon? Wala akong ginawa.
Excuse me, kilala mo ba 'yong babae sa photo?
Oo, si Mandinha 'yon, 'yong anak ng may-ari.
Oo, anak siya ng may-ari, at wala kaming ginawa.
Hello, may kailangan ka?
Isang tasa ng tsaa, please.
Naalala kong nakikita ko siya araw-araw sa downtown Enfield.
Pupunta ako sa café, nandoon siya.
Dadaan ako sa restaurant, nandoon siya.
Lagi siyang nandoon.
Ewan ko kung bakit, pero siguro tadhana 'yon.
Siyempre. Oo, huwag kang mag-alala.
Ganoon 'yon…
At ilang beses ko siyang nakita kaya sinabi ko sa kaibigan niya,
"Tingnan mo, ilang beses ko nang nakita si Emi,
pero tuwing nakikita niya ako, yumuyuko siya. Di n'ya ko titingnan,"
At kilala niya ako. Matagal na niya akong kilala.
Isang beses, sabi niya, "Nagkikita tayo araw-araw,
pero di ka bumabati."
Alam kong Argentine siya.
Sabi ko, "Mabait naman ang mga South American."
Hindi!
Tapos, nag-message si Emi,
"Hindi ako bastos. Nahihiya lang ako."
Doon nagsimula 'yon.
Sorry. Excuse me.
Gusto ko sanang tanungin kung… kung gusto mong magkape minsan.
Oo, gusto ko.
Tapos nag-date na kami.
Tapos sinabi niya sa amin, "Uy, may nililigawan akong babae.
Taga-rito siya, taga-London.
May dugong Latin 'yong mga magulang niya.
Brazilian 'yong nanay, at Portuguese 'yong tatay."
Sa totoo lang,
di ko alam kung paano kami nag-usap kasi di siya marunong mag-Ingles.
Tinulungan niya akong magsalita ng Ingles.
Malaking suporta sa akin si Mandinha no'ng nasa England ako.
Para siyang kaibigan.
Hindi ko siguro kinaya o mararating kung nasaan ako ngayon dito sa England
kung wala siya.
Kapag malayo ka sa pamilya mo, mag-isa, may problema,
naaapektuhan ang laro mo.
Maghahanap ng isa pang titulo ang Arsenal.
Isang nakamamanghang goal! Anong tagumpay para sa Arsenal!
Dalawang beses naging kampeon ang England ngayong taon.
Kaya mo 'yan, Emi!
No'ng makilala ko si Emi, nasa Arsenal siya pero di siya naglalaro.
May mga panahong… nawala 'yong pagmamahal niya sa soccer.
Makinig ka. Alam mo kung ano tawag sa 'yo?
Isang long-term project.
Hoy! Mas magaling sa 'yo 'yong first-team keeper.
At wala siyang switch!
"Babalik ako sa Independiente. Di ko kaya."
'Yon na yung pinakamababang point ng career ko.
Dumaan kami sa mahirap na taon.
Siya, sa soccer.
Siya ang naging kasanga ko sa lahat.
Pag down ako, sasabihin niya, "Hindi," o pag okay naman ako, gano'n din.
May mga pagkakataon sa buhay na malungkot si Emi, ayaw maglaro,
at sinasabi ko, "Trabaho mo 'yan. Kailangan mong maglaro."
Napaka-down-to-earth niya at galing sa magandang pamilya.
Para sa akin, bilang elite soccer player,
malaking bahagi ng tagumpay namin ang mga partner namin
dahil tungkol sa teamwork 'yon.
Ready ka na ba sa dinner?
Huwag mong sabihing nahihiya ka ulit.
Hindi, may sasabihin lang ako sa 'yo.
Ngayon? Wag mo akong takutin.
Kailangan mo malaman 'to. Di ko alam kung paano sasabihin.
Nakatulong 'to para gumaling ako bilang goalkeeper at umabot dito,
pero di ko alam kung paano gamitin.
Emi, 'yong superpower
na nalalaman mo kung ano'ng mangyayari isang segundo bago mangyari,
kung ano'ng nagpapagaling sa 'yo,
nandito at nandito lang. Okay?
Walang switch, Emi.
Ikaw 'yon. Ikaw lang talaga.
Ako nga pala talaga.
Tingnan mo kung sino ang bumalik, ang long-term project.
Maswerte sa pag-ibig pero malas sa pitch?
"In love na in love ako."
Uy, ikaw. Tigilan mo 'yan!
Tumigil ka! Tulog na sila sa baba!
Bukas, magbabago na 'yong kuwento ko, pati 'yong sa 'yo.
Hindi!
Mahirap maging goalkeeper, kailangan mong maghintay ng pagkakataon.
Iba sa striker
na puwedeng pumasok ng tatlong minuto at mag-score ng rebound.
"Ang galing." Iba ang pagiging goalkeeper.
Maghihintay ka ng injury o maglaro nang magaling.
Magaling ako sa training.
'Yon lang ang pagkakataon ko.
Papunta kay Kelechi Iheanacho…
Diretso lang sa goalkeeper.
Posibleng seryosong injury ito para kay Bernd Leno.
At naghahanda na ang substitute goalkeeper ng Arsenal,
si Emi Martínez.
Di siya tinulungan ng bola, pero naibalik pa rin niya kay Salah…
Ang mga taong umaabot sa isang tiyak na antas sa buong mundo
ay may kakaiba.
Ang kakaiba sa kanya, nabasa niya 'yong nasa harap niya,
'yong personalidad na titira sa kanya.
…ang save mula kay Martínez.
May sixth sense siya.
Para sa akin, kapag nasa goal siya, lumalaki siya,
parang nagiging superhero siya.
Si Harry Kane, may nakuha na siya…
Parang may nag-click sa utak niya, at di na siya tumigil.
Malapit sa poste, Walters. Diouf. Nakataas ang flag. Napakahusay na stop.
Higit pa sa talento ang ibinigay sa akin ng kompetisyon.
Magaling na talaga ako sa soccer. Sabi ni Papa, may magic wand ako.
May magic wand si Emi na nagpapasigla.
Lagi siyang may stretch, block, stop.
Libo-libo ang may talento, pero kaunti lang ang nagsasakripisyo.
Lagi siyang gano'n.
Siguro, sa paglipas ng mga taon, nakatulong sa kanya ang therapy
sa pag-alis at sa layo dahil hindi madali.
Sa tingin ko, binago ni Santi lahat.
Nang ipanganak si Santi, nangako akong 'yon na 'yong huli.
SANTI, 2 MONTHS
'Yon ang nagbigay sa 'kin ng drive, ever since, goal-oriented na ako.
At ang goal ko, hindi na ako lilipat-lipat ng club.
Ipinanganak 'yong pamangkin ko, tapos July 'yun 'yong World Cup.
Nakapasok kami sa round of 16 at sabi ko, bilang fan ng national team,
"Gusto kong manood ng World Cup."
Sabi ko sa kanya, "Tara."
Pumunta kami dahil di ako masyadong naglaro.
At pumunta kami sa Russia, kaming dalawa lang, magkatabi.
Nagdala yata kami ng malas. Natalo kami sa laban.
Sobrang nakaklungkot.
Muling natanggal ang Argentina sa World Cup.
Sa susunod, makakapasok na.
May ibang goalkeeper at di ko alam kung bakit wala 'yong kapatid ko.
Alam ko na kay Emi ang lahat ng katangian.
At nasa isip niya na dapat nandoon siya.
Ako ang magiging goalkeeper sa susunod na World Cup.
'Yon ang focus ko sa susunod na apat na taon,
na maging first-team goalkeeper sa Qatar World Cup.
Sa locker room ng club,
lagi siyang may dalang papel kung saan nakasulat 'yong gusto niyang
makamit sa season na 'yon.
Lagi niyang ginagawa 'yon.
Arsenal, target ang 14th FA Cup title.
Tumira si Mason Mount. Unang save.
Todo-abot si Martínez, napakagaling!
Muli, ipinakita niya ang kalidad niya sa goal.
Grabe 'yung save ng Argentine na si Emi.
Matagal mong ipinaglaban para makapasok dito.
Isang dekada para makarating dito.
Napili ka para sa final.
Ngayon, puwede n'yong ipagdiwang ng pamilya mo ang pagkapanalo,
salamat sa lalaking 'to sa kaliwa mo.
Kung maipapaliwanag mo…
Tinanong ko siya bago ang laro, "Mananalo ka ba para sa 'min?"
"Kasi ikaw ang kapitan." At nagawa niya.
-At tungkol sa pamilya ko, di ko masabi… -Malaking respeto sa taong ito.
Sa unang pagkakataon, nanalo siya ng tropeo sa Wembley,
na pinakasikat na stadium sa England.
Nawala 'yong bigat sa balikat niya. Malapit na siya sa national team.
Bonus 'yon para mag-exert ng pressure.
Sa national team,
nakita nilang may goalkeeper na napakabilis, napakagaling.
Pero may legend na gaya ni Armani.
Paano mo tatanggalin si Armani? Imposible 'yon.
Parang papalit ka kay Messi. Paano mo tatanggalin si Messi?
Kilala siya ng Goalkeeping Coach na si Martín Tocalli.
Alam niya ang personalidad niya.
Kailangan lang niyang maglaro nang regular sa mga club niya
at maniwala sa sarili niya.
Kakaiba ba siya? Oo.
Ang mentality ni Emiliano ang nagpapaangat sa kanya.
Pinalakas siya ng journey na 'yon.
Hindi makakapagbiyahe sina Franco at Gonzalo,
dahil positive pa rin ang PCR tests nila.
Si Emiliano Martínez ang maglalaro.
Malinaw ang level ni Emiliano.
At puwede siyang makakuha ng pagkakataon.
No'ng tawagan ni Scaloni
si Emi,
at sabihing siya 'yong magiging goalkeeper ng Argentine national team,
mag-isa lang ako sa bahay,
pumunta ako sa park na may dalang termos.
Naalala ko lahat ng ginawa niya noong bata pa siya.
Bakit pinili ni Scaloni ang lalaking ito?
Mananalo ba tayo sa Copa América gamit ang isang hindi kilalang goalkeeper?
Ang weird.
"Pag walang TV, di mo alam saan siya naglalaro."
"Di mo sinusubaybayan ang soccer."
Di ako makapaniwala na di nagre-research ang journalist
sa taong pag-uusapan nila.
Uy!
Huwag kang tumingin sa iba! Kinakausap kita!
Isa ka pa ring long-term project!
Kahit di mo na ginagamit 'yong switch!
Di ako bago sa national team.
Pero bago ako sa fans at mga manonood.
Para sa 'kin, 'yung pagsali't paglalaro sa national team
parang bumalik ako sa AFA training noong 14 ako.
No'ng nagsimulang maglaro si Emi para sa Argentina,
tatlo 'yong number niya.
Number 26 siya sa buong career niya.
Sabi niya, "Walang 26."
Nalungkot siya.
Sabi ko, "Ano pa 'yong ibang number?"
Sabi niya, may 13, isa pa, di ko alam.
At sabi niya, may 23.
Sabi ko, "Emi, ipinanganak si Santi noong ika-23."
"Oo nga! Pupunta na ako."
Binaba niya 'yong tawag at kinuha 'yong 23.
Pero obvious naman na 23 talaga 'yon.
Nagsimula na ang Copa América!
Gusto ng Argentina na makapasok sa finals!
Twenty-eight year! Mananalo na ba sila?
'Yung pinaghirapan ko buong buhay, nauwi sa lima o anim na laro.
Pasok ang Chile. Goal threat… Nandiyan si Martínez! Martínez!
Magaling. Justified ang pick ni Scaloni para sa keeper.
Pumunta siya sa Copa América no'ng buntis ako.
Buntis 'yong asawa ko.
Gusto kong nandoon no'ng araw na ipinanganak 'yong anak namin.
Ayokong manood ng kahit anong laban.
Sobrang lungkot ko na wala siya.
"Dahil sa virus. Tingnan mo, di ako makapunta."
No'ng sinabi niyang di siya makakapunta, na imposible,
naisip ko,
"Gano'n talaga. Magiging masaya ako, at 'yon na 'yon."
Dalawang araw bago ang laban sa Ecuador, ipinanganak 'yong anak ko.
Sabi ng papa at kapatid ko, "Masuwerte siya."
Pinanood niya ang panganganak sa tablet.
Doon niya nakita si Ava.
Mahirap na wala ako roon sa sandaling 'yon, na malayo ako.
Sabi ko, "Kailangan mong manalo.
Kung hindi, walang silbi 'to, naintindihan mo?"
Dalawang araw nakalipas, naglaro ako
at sabi ko, "Hindi ka makakapasok sa akin."
Kaya nag-improve siya bilang player,
nakapasok sa national team, at naging maayos ang lahat.
At laban sa Colombia, well…
Penalties sa pagitan ng Argentina at Colombia para sa finals.
Sa penalty shootouts,
dahil sa tangkad at lakas ng binti ko,
naisip ko, "Pag tama ang side ko, 80% na maliligtas ko."
Hindi 50-50. Kung tama ang side, 80% ang chance na masasave ko.
Tabla ang penalty shootout, 1-1.
Sánchez! Si Dibu, Dibu Martínez! Martínez! Martínez!
Hindi niya tinutukso lahat sa parehong paraan.
May mga seryoso siyang tinatrato,
at 'yong iba, tinutukso niya para mawalan ng kumpiyansa.
-Tawa ka nang tawa, pero kinakabahan ka. -Oo.
-Nasa harap 'yong bola. -Sakto ito.
Oo, magpanggap ka. Kilala kita.
Sa sandaling 'yon, isipin mong walang fans,
pero dagdag pressure pa rin 'yon sa penalty taker.
Tahimik ang lahat. May kausap ka.
Kahit habang papunta ka sa bola, kinakausap ka pa rin niya.
Relax, masasave ko 'yan. Kakainin kita nang buhay, bro.
Nasalba ni Martínez! Si Dibu ulit! Dibu!
Alam mo kung ilang penalty na ang ginawa ko?
At 'yon din ang sinabi niya sa akin.
Sinabi niya 'yon sa paghuhugas ng plato. Ano pa kaya sa pagdepensa sa 46M na tao?
Hindi papasok 'yong bola.
Sa tingin ko, lumabas lang 'yon
dahil para sa amin at para sa kanya,
parang goal na rin 'yong save.
Pag nasave niya, nasa finals na tayo. Cardona!
Dibu! Grabe! Unbelievable talaga! Martínez! Martínez!
Doon dumating si Dibu.
Argentina! Argentina sa Copa América final!
Doon siya nagsimulang mag-step up at tumulong sa amin.
Let's go, Argentina Mananalo tayo
Hindi, sa totoo lang, napaka-espesyal na sandali para sa 'kin
at sa pamilya ko.
Naging ama ako apat na araw na ang nakalipas, at di ko pa siya nakikita.
Hinahabol ko 'yong pangarap ko na manalo ng trophy sa national team.
Oo, napakahirap na panahon para sa pamilya…
Isipin mo siya,
malayo sa anak niya at di niya ito mahawakan.
At di lang 'yon. Ipinanganak si Ava,
at tatlong linggo ang lumipas bago niya ito nahawakan.
It's now or never, laban sa Brazil. Let's go, Argentina!
Alam niyang maililigtas niya lahat.
Wala siyang ibang iniisip.
Siya ang magiging bida.
Humahabol sa tabla ang Brazil. Si Neymar, magandang sentro, cleared.
Martínez, napakagaling na save! Napakagaling!
Ngayon na ang oras!
Pagkatapos ng 28 taon,
nanalo ng tropeo ang national team ng Argentina!
Sinabi 'yon ni Messi bago maglaro.
Di mahawakan ni Dibu 'yong anak niya, pero nagbunga 'yong pagsisikap niya.
Itinaas ni Dibu 'yong tropeo, at kampiyon ulit ang Argentina!
"Kita mo? Nanalo tayo dahil sa baby girl ko," sabi ko.
Mahirap 'yon, pero nanalo sila. 'Yon na 'yon.
Daddy!
Hi, sweetie! Miss na kita.
Pa-yakap nga, 'yung mahigpit.
At sa totoo lang, tuwing nakikita ko siya,
sinasabi ko, "Dinala niya sa amin ang Copa América."
Noong naging number one ako ng Argentina at maglalaro sa World Cup,
nag-focus ako sa dapat kong gawin para manalo.
Pero di ko sinabing, "Mananalo ako sa susunod na World Cup sa Qatar,
bilang star ng Argentina." Hindi.
May proseso ako, pero di ako mayabang.
Alam kong may kuwento sa bawat proseso.
Nagsisimula ang bagong pangarap. Nasa Qatar na tayo.
Dalawang team na may pangarap.
Isa pang tira! Grabeng goal 'yon!
Malaking dagok para sa Argentina. Matinding kalungkutan.
Saudi Arabia 2, Argentina 1.
Tahimik sa locker room pagkatapos ng laban.
Naririnig mo 'yong kit man na pinupulot 'yong cleats,
'yong tunog ng studs.
Naalala ko pa rin 'yon na parang slow motion.
24 HUORS BAGO ANG LABAN SA MEXICO
2-0 kontra Mexico, 2-0 kontra Mexico.
Tandaan n'yo.
Ako ang magiging best sa World Cup.
Pagkatapos ng panalo kontra Mexico,
Tinalo ng Argentina ang Poland at nanalo sa group nila.
Ang mga mandirigma ay ipinanganak mula sa mga kabiguan,
FIFA WORLD CUP - QUARTER-FINAL ARGENTINA VS. NETHERLANDS
Van Dijk!
Dibu, Dibu, Dibu!
Napakahusay mo, Dibu Martínez!
Lalo pa siyang naging mahusay, kung posible man 'yon.
Dibu, Dibu, Dibu Martínez!
Nasave ni Martínez! Nagawa mo ulit!
Ang goalkeeper na 'yon ay nagbibigay ng seguridad.
Isa ang team ni Messi sa apat na pinakamagaling sa mundo.
Nagyakapan kami, umiyak, para kaming bata.
"Ginawa mo ulit. Tinulungan mo kami ulit."
Mas maganda 'pag may magandang nangyayari.
Buhay pa ang pangarap! Papalapit na!
Bakit nasa semi-finals ang Argentina?
Dahil may tapang, passion, puso kami, at ginagawa namin para sa 45 milyon tao.
Tinalo ng Argentina ang Croatia 3-0 at nasa finals na.
Ito na ang pinakaimportanteng laban
ng nakaraang 36 na taon para sa Argentine national team.
Argentina para sa World Cup laban sa France.
Panalo na kami sa final na 2-0, masaya ang lahat,
tapos lagi na lang may nangyari sa Argentines na di inaasahan.
Mbappé! Goal para sa France!
Nagpantay si Mbappé sa isang napakagandang goal.
Nasa pressure na ngayon ang Argentina.
Di ako makapaniwala.
Pag-usapan natin ang pagdurusa?
Laging kailangang magdusa ng mga Argentine.
Gano'n talaga.
Sa huling minuto, napaka… pangkaraniwang laro lang, normal lang.
123 minuto na sa extra time.
Huling play na ng match, at sa France ang bola.
Na-clear ni Otamendi.
Nasa likod si Konaté. Tingnan mo!
Sumablay si Otamendi, tumira si Kolo Muani!
No'ng sumablay si Otamendi, mga isa o dalawang segundo ang lumipas.
Ito 'yong match point, ang defining moment para sa French team.
Natulala ako, kahit nakita ko.
Narinig ko 'yong mga tao na sumisigaw at tumatalon.
Para akong estatwa, walang emosyon.
Di ako nagmadali para lumiit 'yong goal,
kasi puwede niyang i-chip 'yon.
Di rin ako umatras. Ipapasa niya kay Mbappé.
Nasa gitna lang ako,
kung saan makakapagbigay ako ng pressure at mapapashoot siya.
Sabi ko sa 'yo. Ako ang magdedesisyon kung bayani ka o hindi.
Dito ako tinamaan ng bola, kung nasaan ang bituin.
Kung mas mataas, baka nag-deflect at pumasok.
Mukha kang tanga sa loob ng apat na taon. Alam mo 'yon?
Pinakamagandang save sa kasaysayan dahil sa context,
dahil World Cup 'yon, final 'yon,
pagkatapos ng 123 minuto ng laro,
dahil sa ginawa ni Emiliano.
Sinasabi ko 'yon dahil kumbinsido akong totoo 'yon.
Sandali, parang goal din talaga 'yong save, di ba?
Gusto kong pumunta sa penalty kicks.
Go, Coman! Coman.
Martínez! Martínez! Dibu Martínez!
Go, Argentina!
May advantage ang Argentina sa penalty shootout na 'to.
Akala ko, sobrang na-pressure siya. at di mapapasok, di 'yung masasave ko.
Tumira siya!
Lumabas! Lumabas!
Nang hindi niya naipasok, nakaramdam ako ng saya.
"Sumablay siya, gaya ng inaasahan ko."
Lumabas 'yong tira ni Tchouaméni!
Sumayaw ka, Dibu!
Go, Argentina! Na-shoot ni Montiel!
Goal!
World champion ang Argentina!
Niyakap siya ng lahat ng kakampi niya!
Pagkatapos ng 36 na taon, Argentina…
Kampeon ng mundo!
Kampeon ng mundo ang Argentina.
Pumunta ako sa pitch pagkatapos ng final,
at nagtinginan lang kami.
Minsan, mas marami pang sinasabi 'yong tingin kaysa sa salita, di ba?
Di mo maipaliwanag 'yong nararanasan mo, nararamdaman mo.
Let's go, Argentina!
Ano man ang mangyari, bilang propesyonal,
'yong grupong naglaro sa World Cup,
'yong 40 araw na magkasama kami sa unibersidad, maaalala namin 'yon.
Masaya ako. Ginagawa mo 'yon dahil sa pride at passion.
Gusto kong magtala ng record bilang goalkeeper ng national team.
Marami pa akong gustong makamit.
Ikaw ang pinakamagaling, Dibu! Salamat!
Proud na taga-Mar del Plata siya.
Pinakamagaling si Dibu Martínez.
Gupit at kulay ng buhok ni Dibu.
Patunay siya na posible ang lahat.
Emiliano Dibu Martínez, distinguished citizen.
Paglingon mo, sasabihin mong, "Galing siya sa maliit na lugar."
Ang sakripisyo mo ang nagdala ng panalo.
Lagi niyang sinubukang makamit ang mga layunin niya.
Matagal ba? Siguro.
O baka hindi, ewan ko,
depende sa pananaw mo.
Ayan siya. Do'n siya sa Lolo niya.
Tagumpay ng pamilya ang tagumpay niya
dahil sa likod ng bawat manlalaro, may mga sumusuporta at nagsisikap.
Lagi naming sinusubukan ni Ale na tuparin ang mga pangarap namin,
gaya ni Emi.
Para sa akin, lahat-lahat na 'yon. Napakarami.
Ako…
Habambuhay na sakripisyo, yayakapin mo sa loob ng dalawang segundo.
Ipinanganak siyang goalkeeper.
Ma, Pa! Champion kami!
Boys! Kayo na ba 'yan?
Hindi ko sila pinapagalitan, pero "mga anak…"
Hi, mga anak. Kumusta ang school?
Kakainin ko kayo nang buhay!
Sige, saluhin mo 'to.
Pantalon mo 'yan sa school.
Ano'ng isusuot mo bukas?
Naiwan ko sa bus, kaya nilagyan ko ng patch 'yong pantalon.
Kailangan ba, mag-"Woo-hoo"?
Woo-hoo! Go, Emi!
Hindi!
Ano'ng ginagawa mo? Ay, naku!
Naku!
Totoong luho, ha?
Okay! 'Yan na! Tara!
Ang galing! a! Tara!