BRAZIL '70: THE THIRD STAR
Mabuti siyang kaibigan. Sikat siya.
-Kahit wala sa field. -Andiyan si Saldanha.
-Palagi. -Balita ko nga.
Sige, João,
maraming giyera na ang na-cover mo bilang correspondent.
E, pa'no 'yong kuwento sa…
Normandy at D-Day?
Andun ako.
Marshal Montgomery.
Ang lalaking nagpalayas sa mga Nazi.
Hindi naman siya mismo.
Ang unang Brazilian na nakatapak sa Communist China.
Duda ako diyan.
Communist China?
Ipakita mo.
Appendicitis.
Tapos walang anesthesia, okay?
Tinusok nila ako ng mga karayom ng acupuncture.
Tapos hinugot nila.
Madaling magpatanggal ng appendix sa China.
Mahirap humarap sa Uruguay sa semifinals pagkatapos ng nangyari no'ng 1950.
Oo nga, Saldanha.
Maracanazo ang tinutukoy ng kaibigan mo.
-Uruguayan ka ba? -Mexican.
Mas mabuti.
Maracanaço…
Walang katulad 'yon.
Umpisa pa lang, iba na ang araw na 'yon.
Ang unang World Cup sa Brazil.
Lahat nakaayos na para manalo kami at tumayo sa tuktok ng mundo.
Punong-puno ang Maracanã.
Pinakamaraming audience.
Dalawang daang libong taong nagsiksikan para manood ng final.
Tumira si Friaça! Goal!
Una kaming naka-score.
Parang Carnival sa Brazil.
Lahat gustong maranasan 'yong pakiramdam ng pagiging champion.
MABUHAY ANG BRAZIL
Nakahawak na ang isang kamay namin sa trophy.
Kahit tabla, sapat na.
…umaabante ang Uruguay at goal!
Tapos…
Napantay ni Schiaffino ang score para sa Uruguay.
Tabla na sa Maracanã.
…nawala ang lahat na parang bula.
Nawala kami sa focus kakaisip sa kalaban.
Tinaranta nila ang team namin dahil sa gamesmanship nila.
Tinrato kaming mga ligaw na aso ng captain ng Uruguay na si Obdulio Varela.
Sinampal pa niya 'yong fullback namin.
Kawawang si Bigode, tinanggap lang 'yon at yumuko.
Naramdaman 'yon ng buong Brazil.
Mula noon, hinintay na lang nila ang pangalawang goal.
Nanguna ang Uruguay sa laro.
Hindi mahayaan ng Brazil na mangibabaw ang takot.
Takot ang Brazil sa mga Uruguayan.
Kaya bang talunin ng Brazil ang multo ng Maracanaço?
HINDI KAMI MAKAKALIMOT TAKOT SA URUGUAY
Sinuwerte sila sa larong 'yon.
Hala.
Hindi mamaw ang Uruguay. Hindi sila gano'n kagaling.
Andito.
-Nasa harap n'yo na. -Makinig kayo.
Hindi biro ang Uruguay.
Alam n'yo ba ang kasaysayan natin?
Alam namin ang kasaysayan.
Pinabayaan ng goalkeeper namin 'yong goal nang hindi dapat. Palpak.
Tumigil ka na, Leão.
-Mali ba ako? -Tama na.
Hindi ko hihilingin para sa iba ang nangyari kay Barbosa sa final na 'yon.
Moacir Barbosa do Nascimento. Pinakamagaling na goalkeeper noon.
Bahagi siya ng Victory Express.
Napanalunan nila ni Vasco lahat. Carioca, South American, Rio-São Paulo.
Siya 'yong pinili para ipagtanggol ang goal ng Brazil.
Pero isang bola lang…
ang nakasira sa maganda at makasaysayang kuwento nila.
Para siyang binagsakan ng langit at lupa.
Walang hindi nakakaalala
sa walang katapusang takbo ni Alcides Ghiggia sa kampo namin.
Pagkatapos no'n…
katahimikan.
Isang goal lang…
ang sumira sa buhay niya.
Kalma lang, Félix. Hindi ka magkakamali.
Hindi 'yan.
-Saka puti ka naman. -Uy, makinig kayo.
Ano ba 'tong tungkol sa pagkakamali?
-Wag n'yong sabihin 'yan! -Oo nga. Ano ba?
Ano'ng kalokohan 'yon?
Ano 'yon, Mário?
Kailangang malaman ng mga bata, Zagallo.
Hindi nila kailangan.
May haharapin tayong laban, tapos bubuhayin mo ang nakaraan?
Nakita ko ang nangyari no'ng araw na 'yon sa locker room.
Hindi lang bastang laban ang laban sa Uruguay.
At ikaw ang dapat makaalam niyan.
Pero alam ko, Mário.
At gusto kong gumanti.
Talaga ba, Pelé?
Gawin mo 'to. Isipin mo 'yan sa field.
Pero wag kang magsama ng mga multo sa locker room!
Ano ba 'yan, Zagallo?
-Ano ka ba, Zé? -Uy!
Ano ba?
BARBOSA PUMALPAK, TALO ANG BRAZIL. UULIT BA ANG KASAYSAYAN?
Kinabukasan, nagising sa gulat ang mga taga-Brazil.
Nagluksa ang buong bansa.
Ang pinakamasama, sobrang ganda ng kampanya namin.
Maraming beses kaming nanalo nang tambak sa mga laban.
Pero pagkatapos ng final na 'yon,
niyakap na namin ang bansag na talunan.
Tapos…
naging bangungot ang pinakamalaking karangalan namin, ang football.
Hanggang sa araw na 'to, may inferiority complex pa din ang Brazil.
Grabe, kinikilabutan ako pag naiisip ko na pwedeng maulit ang kasaysayan.
Nangangatog si Félix sa bawat laro.
Sa maraming laro. Sabihin mo, bitawan na siya, João.
Labas na ako diyan. Wala na akong kinalaman sa mga desisyon.
-Tuloy ang buhay. -Ano'ng ibig mong sabihin? World Cup 'to.
Nirerespeto ka ng mga player, João. Kausapin mo sila. Makikinig sila sa 'yo.
Wag na tayong maghanap ng sakit ng ulo.
Subukan natin. Ipasok n'yo si Ado.
-Ipasok n'yo si Ado o kaya Leão. -Leão!
-Mga Brazilian tayo. Hindi pwedeng sumuko. -Sige.
Titingnan ko ang magagawa ko.
Hindi pwedeng maulit ang kasaysayan.
Sige na.
Lígia, di ba player ng Brazil 'yong tatay mo?
Alam mo naman 'yon. Wag kang magulo.
Pero wala siya sa album.
Sina Ado at Leão lang ang goalie.
Pero dapat andito siya.
-Baka dahil kamay-mantika siya. -Kamay-mantika?
-Oo, kamay-mantika. -Ano 'yon?
Félix Mantika!
-Kamay-mantika ang papa mo! -Félix Mantika! 'Yong papa mo!
Una sa lahat, kalimutan n'yo na ang multong 'yon.
Mga tao din sila tulad n'yo.
Kung matatakot kayo palagi sa mga player ng nakaraan,
matatalo kayo sa mga player ng kasalukuyan.
Hindi kayo idi-dribble ng multo.
Pero si Cubilla, oo.
Delikadong forward. Mabilis.
Kailangang bumalik ni Riva nang mabilis.
Sa likod, may fortress.
Mazurkiewicz.
Isa sa mga pinakamagaling na keeper. Kahit opinyon, hindi makalusot.
Mapanlinlang na team 'yon.
Alam n'yo kung saan sila magaling.
Sa gamesmanship.
Aasarin kayo, tatamaan, aapakan, duduraan, at mumurahin ang nanay n'yo.
Wag kayong magpapadala.
Lalo na para sa taong 'to. Si Fontes.
Nakakainis siya.
Minsan bayolente.
Maging matalino kayo.
Tandaan n'yo, mas malala ang hinarap n'yo sa São Januário at Vila Belmiro.
Maging alerto kayo.
Tatawagin nila ang multo ng 1950.
Mukhang takot sa multo ang dating guard. Gano'n ba 'yon?
Ano ba?
-Wag kang bibigay, Corró. -Tumigil ka, Leão.
Hala! Respeto naman, bata.
Sinabi nang itigil mo na 'yong mga kalokohan mo!
Punyeta!
Puro kalokohan ang mga 'to.
Malaki ang nakasalalay sa laban na 'to, Zé.
Hindi, Pelé.
Laban lang sa team ang larong 'to.
At kung matatalo natin sila, papasok tayo sa finals.
Mag-focus ka lang do'n, wala nang iba.
Hindi ko kaya.
-Nakita kong umiyak ang papa ko, Zagallo. -Talaga?
Nakita kong umiyak ang 200,000 tao.
Andun ako sa Maracanã.
Naging world champion ang mga Uruguayan
sa kikilalanin bilang pinakamalungkot na araw sa kasaysayan…
Bata pa ako no'n, nasa serbisyo sa militar.
Isa ako sa mga naitalaga para bantayan ang laban.
Hindi ko inakalang kayang tumahimik ng 200,000 tao nang gano'n.
Tahimik din silang umalis.
Isa lang ang natira.
Hindi kinaya ng puso niya.
Namatay siya mismo sa stand.
Kita mo na, Zé?
-Oras na para gumanti. -Hindi!
Kalimutan na natin 'yong mga kamalasan.
Masyadong makapangyarihan ang multong 'yon.
-Di ko naiintindihan. -Kailangan nating i-lock.
-Parreira. -Gusto namin ang World Cup final.
Uy, Félix. May problema ba? May nangyari ba?
Oo, gising pa ako.
Hindi pa ako nakakatulog.
Naalala ko 'yong oras sa Brazil kaya naisip ko na gising ka na.
Nami-miss ka na ni Lígia.
Miss na din kita. Si Papa, o.
-Hi, Papa. -Hi, prinsesa ko.
Papa, pwede po bang magtanong?
Oo naman, anak.
Bakit wala ka po sa album ng World Cup?
A, kasi no'ng ginawa nila ang album,
hindi pa tinatawag si Papa.
Saka, Papa,
sabi ni Alvinho, kaya wala ka do'n, kasi…
kamay-mantika ka daw.
Ano po ba 'yong kamay-mantika, Papa?
Kamay-mantika?
-Papa? -Kasi…
No'ng bata kasi si Papa,
nagtitinda ako ng butter sa palengke, anak, kaya gano'n.
Pakausap na ako kay Mama.
Okay po.
Hi, Fela.
Marlene, sabihin mo kay Lígia na wag makikinig sa mga batang 'yon.
Ako na ang bahala dito, pero alagaan n'yo ang sarili n'yo, ha?
Sige, mahal. Ibababa ko na 'to.
Pelé?
-Mahuhulog siya sa pool. -Teka lang.
Pelé?
Dahan-dahan.
Okay lang 'yan.
Umupo ka dito.
Dahan-dahan.
Pelé?
Edson?
Uy, pare?
-Okay ka lang? -Naglalakad siya pag tulog.
Sandali.
Naku.
Para kang si Dracula kanina.
Tinakot mo 'ko.
Wag kang mag-alala.
Minsan nangyayari 'yon.
Mula pagkabata.
Hindi ka makatulog dahil sa semifinal.
Sige lang, Brazil.
Mga huling minuto na.
Nakapuwesto na siya, nag-corner sa box. Nahawan ang depensa.
At do'n natatapos ang laban.
Tinalo ng Uruguay ang Brazil ng 2-1 sa nakakayanig na laban.
Papa.
Umiiyak ang buong bansa.
Dalawang daang libong Brazilian ang umaalis ng Maracanã nang nakayuko.
Wag ka nang umiyak, Papa.
Ipapanalo ko ang World Cup para sa 'yo.
Sige, Pelé! Tara na!
Sige, King. Tara!
-Sipain na 'yan. Sasaluhin ko! -Tira, King.
Nice, Leão!
-Ganda ng salo! -Nice, Captain!
-Wala kayong palulusutin. -Félix!
-Wala dapat makakalusot. -Tara na, Félix!
-Pumili ka na ng puwesto. -Tara na.
-Naku po! -Sige na, Félix!
Félix, wag kang tatalon agad.
Ano ba, Félix? Pinapapasok mo lahat.
-Nice! -Ayos, Lefty!
Uy, Zagallo!
Ano'ng nararamdaman ng team na haharap sila sa Uruguay?
Uulitin ba natin ang 1950?
Mga sir, please.
Binuksan namin ang training sa inyo sa diwa ng pakikisama.
Wala nang intriga. Hayaan n'yo ako sa trabaho ko.
-Ginagawa ko lang ang– -Please!
-Hayaan n'yo ako. -Bawal magsalita?
Focus! Ayos!
Mga reporter kami.
-Sige pa! -Tara na! Totohanan 'to.
-Nagtatrabaho lang 'yong tao. -Sige na.
Hindi ba dapat ipasok na si Ado o Leão bilang keeper?
Semifinal laban sa Uruguay. Isusugal mo 'yon?
Ano 'ka mo, Saldanha?
Lipas na ang pagkakataon ni Tingting.
Wala siyang larong hindi nagkakamali.
Tama na 'yon.
Sino ka sa akala mo para makialam dito?
Hindi lang ako 'yon. Kami 'yon ng 90 milyong Brazilian.
Siyamnapung milyong Brazilian, pero ako 'yong coach.
Kung gusto kong ipasok si Félix o lola ko, ako ang masusunod!
Tapos na ang oras mo, Saldanha.
Tanggapin mo na.
Umalis ka na dito!
Alam ko kung nasaan ang exit.
-Tumingin ka. -Makikiraan, please.
-Salamat. -Saldanha talaga.
Sige na. Dali na.
Laging pinapahiya ang sarili.
Laging nakikialam.
Kasama ka ba namin, Félix?
Félix, gising!
-Ano ba? -Tara na.
Tara na, Riva!
Tara, Riva!
Tindihan n'yo, kasi di tayo sasantuhin ng mga Uruguay. Sige!
Ratratin mo, Riva!
Wag mo siyang pagbibigyan!
Aray!
-Time out! -Pucha.
Aray!
Uy!
Ano'ng nangyari?
-Tara, guys! -Ano'ng problema?
Uy, Félix. Okay ka lang?
Wag n'yong siksikin. Félix.
-Maga 'yong kamay niya. -Kalma, normal 'yan.
-Ano'ng nangyari, Félix? -Hindi naman pilay, namamaga lang.
Dalhin mo si Félix kay Dr. Lídio. Tapos na tayo ngayong araw.
Kalma lang, Riva. Nangyayari talaga 'to.
-Dalhin mo na si Félix kay Dr. Lídio. -May sumpa tayo.
Dahil sa multong tinatawag natin.
-Tingnan n'yo ang nangyari. Seryoso 'to! -Pambihira!
Tapos na ang training. Ito na lang muna.
Tama na. Tara na.
Ingat.
Tama na, Riva. Maligo ka na.
Dali na. Pahinga na tayo.
Bago talaga ang semifinals.
Oo nga. Ewan ko ba.
Gagaling din 'yan bago ang laban.
Bukas na 'yong laro. Wala nang oras.
E, buti na lang, hindi napilay.
Pero…
May nakikita akong mga pangitain.
Nakakita ako ng aparisyon. Ng multo.
Uy, tumigil ka nga.
Tama na 'yang ganyan. Puro kalokohan naman 'yan.
Seryoso ako, leche.
Nakita ko si Barbosa.
-Sino? -Nakita sino?
-Si Barbosa. -Ano ba, Félix?
Buhay pa si Barbosa, punyeta.
Buhay na buhay. Nakatira siya sa Rio.
Kabado lang tayong lahat. Walang nakakatulog nang maayos. Normal…
na medyo malito tayo.
Pasensiya na.
MABABASAG BA ANG SUMPA?
Punyeta!
Hindi!
Naku…
Patulong.
Kailangan ko ng glue.
"Gluecita."
"Gluecita" para dumikit.
-A! Pegamento po ba? -Pandikit ng ulo ng santo.
Sa ganitong oras po, sa bayan na lang kayo makakakita no'n.
-Bayan? -Opo, sa bayan.
Salamat.
-Nakita mo bang andito si Saldanha? -Hindi.
'Yang mga Brazilian…
-Pinag-uusapan ba tayo? -Pa'no ko malalaman?
Uy, Mazzetti!
-Eusébio. -Kampante ka na?
Seryoso? Nasa training ka ba?
Diyos ko, Eusébio. Pag napunta sa 'min ang bola, tapos ang laban.
Maracanaço.
Sinasabi ko sa 'yo. Utang na loob.
Apat na blanco tequila nga. Salamat.
Ang hirap tanggalin ng pait, 'no, Saldanha?
Una, nakialam ka sa article ko, tapos sa training ng team. Sa'n pa?
Ha?
Salamat, Juan.
Isa pa.
João.
Hindi na ikaw ang coach. Siguro naman, napansin mo 'yon.
Oras na para tanggapin mo.
-Tumahimik ka. Tigilan mo ako, bata! -Tama na!
-Tumahimik ka! -Wag na, Mazzetti.
Kilala mo si Saldanha. Ano ba?
Pag nagkagulo, hindi kita kayang ipagtanggol, okay?
Uy, mga Uruguayan.
-Kaya kayong patumbahin ng isang 'to. -Wag kang ganyan.
No'ng 1950, nilunok n'yo ang Maracanazo.
Ano na'ng mangyayari?
Tingnan natin kung sino na naman ang mabibigwasan ngayon.
Gaya ni Ghiggia.
-Parang no'ng binigwasan kayo ni Obdullo. -Magkatunog pa.
Wag mo nang pansinin. Kanina pa sila lasing.
Kalma lang, mga kaibigan.
Wala na tayo sa 1950, di ba? Two-time champion na kami.
-Two-time champion na din kami! -Sabi n'yo, e!
-Mga macho kami, hindi tulad n'yong duwag. -Macho pala, ha?
Oo.
-Mga macho… -Mga duwag?
Ano'ng problema?
Twenty years na kayong talo.
-Masyado kang madaldal! -Puro ka dakdak!
-Maglaro ka kaya! -Ang daldal mo!
-Galingan n'yong maglaro! -Ano'ng sinasabi mo?
Para kang loro!
-Ano 'ka mo? -Ano'ng gagawin mo?
Ano'ng gusto mo?
Tarantadong loro!
Uy, Saldanha!
Ano?
Ha? Eto'ng sa 'yo!
Puro ka daldal!
THE LITTLE BAR DOWNTOWN WELCOME
Uy, Saldanha.
Do'n ang hotel, pare. Tara na.
Mauna ka na. Susunod ako.
Maglalakad-lakad muna ako.
-"Gluecita"? -Wala.
Kaibigan, tulong.
Tulong. "Gluecita."
-Sarado na kami. -Sir, kailangan ko ng "gluecita" pandikit.
-Pasensiya na, kaibigan. Sarado na kami. -Wag! Please.
-Bukas na. -Hindi pwede. Kailangan ko ngayon.
Uy, Zagallo!
Congratulations.
Minalas na ang team.
Hindi ako naniniwala sa malas-malas.
Mahiya ka nga sa sarili mo.
Tang ina, sinabotahe mo ang kumpiyansa ni Félix.
Gusto ko lang manalo ang team.
May problema ka ba do'n?
Nagkakagulo na sa training camp ko.
Malamang kahit ikaw at kayabangan mo, hindi sila mapapatigil.
Alam kong wala na dapat akong pakialam.
Pero naaalala mo ba?
-Ang alin? -Kung bakit tayo natalo no'ng 1950.
Bakit, Saldanha?
Dahil pinahiya tayo at yumuko na lang tayo.
Akala ko, hindi mo kayang talunin ang Uruguay.
Hanggang sa pinalayas mo ako sa practice kanina.
Gano'n nga.
'Yon ang kailangan ng team.
Hindi ka mananalo pag yumuko ka na lang.
"Mas gugustuhin ko pang mamatay nang nakatayo
kesa mabuhay nang nakaluhod."
"Mangarap ka at lalaya ang kaluluwa mo."
"Lumaban ka,
at lalaya ka sa buhay."
Wag kang yuyuko.
Wag kang yuyuko!
Kahit kailan!
Sa Moreli Hotel nga.
ARAW NG LABAN
Magandang umaga, mga sir.
Hello.
Ano'ng ginagawa ng mga 'to dito?
Ganyan talaga ang buhay.
Mga matatapang,
tumutok lang kayo sa amin.
Dahil magsisimula na sa ilang saglit ang pambihirang semifinal na ito
dito sa Guadalajara.
Maghaharap na namang muli ang Uruguay at Brazil.
Thereza, hindi pa ba dumadating ang sulat ni Papa?
…pagkatapos ng pangatlong title.
Salamat sa pagtutok sa World Cup sa Mexico…
Salamat. Andito na!
Sa'n ka pupunta, Thereza?
Kahit saang hindi ako maaabala ng larong 'yan.
Halina kayo. Basahin natin ang sulat. Yehey!
Buksan mo na!
-Dahan-dahan lang! -Sandali.
"Mahal kong anak, kumusta ang buhay sa bayan natin?"
"Sana kasama kita."
"Sana ang mga tagumpay ng team natin
ay nagpapaliwanag sa kalungkutan ng araw-araw n'yong buhay."
-"Alam kong inaasahan mo…" -Mga kaibigan…
siguradong magiging makasaysayan ang laban ngayong araw.
Bawat pasa ay may pasan na bigat ng nakaraan.
Hindi lang ito basta laro.
Isa itong misyon.
Isang karangalan ang makasama ang team at hindi ko ito ipagpapalit sa kahit ano.
"Sumasakit pa din ang baga ko dahil sa taas."
"Mag-uuwi ako ng mga jersey ng Brazil, pero para lang sa mga sumusuporta."
Tara na!
Sa ilang sandali bago magsimula ng laban,
walang kahit sinong Brazilian ang hindi nag-iisip sa Maracanã ng 1950.
'Yong kahihiyang humambalos sa atin sa Maracanaço.
Nawa ang 11 atleta sa field ngayong araw
ay lumaban para sa 11 na hinayaang makalusot ang tagumpay noon.
At para sa inyo, pati na rin sa mahigit 90 milyong berde at dilaw na puso
na napapakapit sa silya sa kani-kanilang tahanan.
-Sige na, Panginoon. Sana gumana ito. -Gagana 'to.
-Tara. -Tingnan n'yo. Nagsasaboy sila ng asin.
Nagdala ka ng asin, 'yan ba 'yon?
Pamahiin 'yon.
"Hindi ako naniniwala sa mga mangkukulam, pero totoo sila, totoo talaga."
-Sige. -Ayan.
-Ganyan nga. Ihagis mo. -Mas mabuti na 'yong handa.
Tara na, Brazil!
-Limang minuto bago ang simula. -Uy!
Tara. Gawin na natin 'to.
-Wag aalis ang left center-back. -Tara na.
Tuloy-tuloy lang.
Gawin mo 'yong hold-up play down, pero pag lumapit sila…
-Atin ang larong ito. Tara na, Jair. -Sige na, Everaldo!
-Halika na, Gérson. -Tara na, pare.
FIELD ENTRANCE CENTRAL TUNNEL
Tara na!
-Sagarin natin sila! -Dikdikin natin sila!
May gusto sana akong sabihin sa 'yo.
Sabihin mo na, Riva. Ano ba 'yon?
Alam kong pinagtawanan ko 'yon. Okay?
Pero hindi kita binabastos. O 'yong alaala mo.
Hindi ko din ginustong masaktan si Félix.
Totoo ba talaga ang multong 'yon?
Uy.
Papasok na tayo sa field.
Tumingin ka sa 'kin.
Alisin mo 'yang pangangasim ng mukha mo. Ibuhos mo lahat sa field.
Naiintindihan mo?
Sige na.
Tara na! Dalawang laro!
-Sino'ng makaka-score ngayon? -Papa.
Si Papa, anak!
Ayan, o!
Mommy!
Naayos ko na 'yong album. Tingnan mo!
Ginawa ko 'to para suwertehin si Papa.
Ang ganda, anak.
Umupo ka na. Malapit nang magsimula.
Halina kayo. Maghanda na tayo.
-Marlene, wala pa kaming hula mo. -Brazil, 3-0.
Umupo na kayong lahat. Humanda na kayo. Magsisimula na.
…pagkatapos ng pangatlong title.
Matatalo ka, Brazilian.
-Matatalo kayo. -Kayo ang talo.
Palitan na ng puwesto!
Magpalit na ng puwesto!
Ingat ka sa Maracanazo, Kamahalan.
-Sige, Uruguay! -Brazil 'to!
Tingnan n'yo!
'Yong puting Barbosa.
Go, Uruguay!
-Pauuwiin namin kayo ngayon. -Gago.
Ramdam ang tunggalian sa kapaligiran.
May tensiyon sa koponan ng Brazil.
Oo, pero wala ding kalmado sa kabilang panig.
Mahirap talunin ang Brazil.
Alam na alam nila 'yon.
Hindi sumusuko ang Uruguay.
Natalo na namin ang Brazil, matatalo ulit namin sila.
Tensiyonado ang mga Mexican ngayong araw.
Sa pagkakatalo namin sa World Cup,
nagkaisa ang Mexico para suportahan ang team ng Brazil.
Naghahanda ang mga manlalaro para simulan ang laban.
Hinipan na ng Espanyol na si José Mendíbil ang pito!
Simula na ng 1970 World Cup semifinal!
Samahan n'yo ako, mga matatapang.
Sige, hinga. Tara, Brazil.
-Tara na! -Uruguay!
-Abante. -Tara!
Nagsimula ang laban na kontrolado ng Brazil ang midfield.
Mabigat ang markahan nila.
Gumagamit sila ng physical contact para guluhin ang utak ng mga Brazilian.
I-reset mo, Clodoaldo!
Pinasa ni Clodoaldo kay Carlos Alberto.
Binalik niya kay Clodoaldo.
-Wag! Tingnan mo ang panganib! -Kunin mo, Brito!
-Nilinis ni Brito! -Ayos!
Masyado silang pabaya.
Pinamimigay lang nila sa Uruguay ang bola.
I-reset mo! Isara mo!
Dikitan n'yo! Wag n'yong hayaang makalapit!
Tingnan n'yo si Félix. Takot na takot.
Hindi pa sila nag-iinit sa field, kulang na kulang na sila sa tapang.
Tingnan n'yo 'yon! Naagaw ng Uruguay ang bola.
Palit na ng puwesto!
Dali! Palit na!
Balik!
Uy!
Ayan nga! Sige!
Hinahanap ng Brazil ang ritmo nila.
Kailangan nating mag-ingat na hindi madala sa laro nila.
Makasaysayan 'to, Pepe.
Mas naliligaw pa sila kesa sa madre sa gabi ng kasal.
Kailangang ipaalala sa mga taong 'to na World Cup semifinal ito.
Kay Jairzinho. Ayan na.
Hala!
Pangit na atake mula sa likod!
Hindi pinansin ng taga-Uruguay ang bola at dumeretso sa binti ng bata natin!
Pinipili talaga nila ang pananakit.
Pero hindi tayo dapat magpaapekto sa kanila.
Ganyan ang klase ng laro na ginagawa ng Uruguay.
Malayong pasa.
Inulo ng player ng Uruguay sa midfield.
Hindi!
Ano 'yon, Brito? Pinamigay na lang. Eto na ang Uruguay.
Hindi, Brito!
Sinusubukang makabawi ng nagkakalat na Brazil.
Malapit na sa box ang Uruguay.
Ayan nga! Strike!
Goal!
Tara!
-Goal! -Goal para sa Uruguay!
Para sa Uruguay.
-Nagbabalik ang multo ng Maracanazo. -Di maganda 'to.
-Pambihirang goal! -Pero sulit.
Inalog ni Cubilla, number 7,
ang net ng goalkeeper na si Félix.
Binuksan niya ang scoring
pagkatapos ng malaking palpak ng depensa ng Brazil.
Naka-score ang Uruguay ng 1-0.
May bangungot na parang bumalik laban sa goal ng Brazil.
Nakakadismaya, mga matatapang.
Pumalpak ang goalkeeper natin, João.
Kamay-mantika.
Kulang pa 'yan.
Sumali na siya sa mga umaatake at pinapasok ang bola.
Tama, mga matatapang,
kailangan nating habulin ang equalizer bago mag-halftime.
Mainit ang sitwasyon dito sa Guadalajara. Dito sa Jalisco Stadium.
Tama, mga matatapang,
mukhang natutulog sa pansitan ang Brazil.
Pero hindi umaatras sa laban ang inyong mga anak.
Kailangang palitan ng Brazil ang asta nila.
Kailangan nilang harapin nang buong tapang ang Uruguay.
Pinapanood ng Brazil maglaro ang Uruguay.
Pinagpapasa-pasahan ng Uruguay ang bola. Hinahayaan lang ng Brazil.
Hindi mo na makikilala ang team.
Hindi sila mukhang lumalaban para sa puwesto sa final.
Sige na, mga bata.
Tara!
Binigay ng Brazil ang bola sa Uruguay.
Mukhang tinutulungan ng Brazil ang Uruguay.
Nabawi ng Uruguay ang bola. Dapat magbago na ang Brazil, Saldanha.
May tapang ang paglalaro ng Uruguay. Para silang mga halimaw.
Habang tumutuka lang ang mga ibon.
Habulin mo!
-Uy! -Uy!
-Ano ba 'yan? -Ang hirap, mga matatapang.
Forty-four minutes.
Huling bahagi ng first half.
Ilabas n'yo 'yan diyan!
Sige, Roberto!
-Kahit sa'n ako pumunta, may marker. -Dali!
Tara!
Sige!
Sinusubukang pantayin ng Brazil ang score bago ang break,
pero masyadong mahirap ang laban.
Pinasa ng Brazil ang bola.
Ayan nga! Tira!
-Ingat, Clodoaldo. Wag kang pabasta-basta! -Protektahan mo!
-Wag kang titigil! Abante! -Abante pa!
Sige lang! Ayos, Gérson!
Sige, Piazza. Kay Riva.
-Nag-iisa si Everaldo. -Go, Riva.
Abante!
Angat!
Hindi!
-Libre ako! -Tira!
Goal!
Eto na tayo!
Goal! Anak ng pucha!
-Goal! -Brazil 'to, punyeta!
Ginawang tabla ni Clodoaldo ang laban para sa Brazil!
One-all sa Jalisco Stadium
sa huling minuto ng first half.
-Tabla na. -Mag-focus lang sa laro.
Atin 'to. Tara!
Hindi pa tayo nananalo. Bantayan sila.
-Sige lang! -Tara!
Kalmado lang ang laro ni Clodoaldo. Hindi pa nahahanap ng iba ang ritmo nila.
Ipagpasalamat n'yo sa kanya ang goal na 'to.
Pumito na ang referee.
Halftime na sa Guadalajara.
Ano'ng kulang sa Brazil para umunlad sa second half, Saldanha?
Lahat. Kulang tayo sa lahat.
Ang totoo, sinuwerte lang 'yong goal na 'yon.
Malamya ang laro ng team.
Sa ilang sandali,
isa na namang 45 minuto ng paghihirap, mga matatapang.
Magbabalik kami.
Ang ganda ng laro ng Uruguay. 'Yong keeper, walang kuwentang maglaro.
Pahamak 'yong Félix na 'yon.
-Uy! Respeto naman diyan. -Ayos lang.
-Ano? Wala. -Nagtatrabaho kami.
Rumespeto kayo, mga sir.
Mga Brazilian, duwag!
Takot ba kayo?
Tara!
Naiihi sila sa salawal. Tara! Kaya natin 'to!
-Tara, Uruguay! -Sige lang!
-Nagtatrabaho ako dito, ha? -Basura 'yong goalkeeper na si Félix.
Sinong Félix? Pahamak 'yan si Félix.
Mas malala pa si Félix kay Barbosa.
Mas masahol pa kay Barbosa.
Walang kuwenta.
Ako lang ang pipintas sa keeper ko!
-Baliw ka ba? -Kuha n'yo?
Saldanha! Hoy!
Huminahon ka!
Tumigil ka na! Baliw!
Teka! Sandali!
Wag!
Magsalita ka na!
Sige! Magsalita ka!
-Magsalita ka! Hindi kita marinig! -Sige!
Hindi kita marinig!
Saldanha, punyeta!
Ayan! Tama na! Guard!
Binabastos nila kami!
-Tigil na 'yan! -Kalma na!
-Mga gago kayo! -Bitawan n'yo ako!
Igalang n'yo kami!
-Tarantado! -Punyeta ka!
Anak ka ng puta!
-Hindi kami lumalaban. -Pansin ko nga.
Uy, Zé.
Mali ako.
Tama ka. Hindi ko na dapat binanggit 'yong tungkol sa multo.
Zé…
Kailangan ka ng team.
Ngayon.
Sige na.
Naiintindihan mo ba ako?
Tapos na 'yong pinakamahirap. Maging tabla ang laban.
Pero naliligaw ang team. Maglaro tayo.
Makinig kayo.
Nabuhay kami ng goal mo. Nakuha mo?
-Pero lumulubog 'yong iba. -Totoo 'yan.
Pucha, asan 'yong apoy?
Mula sa unang minuto, wala tayong kasigla-sigla. Walang laban.
Anong kalokohan ang ginagawa n'yo?
Ano'ng ginagawa n'yo?
Puro kayo patay!
Hindi ako umabot dito para lang matalo dahil sa malamyang football na 'to!
Dapat sila 'yong natatakot sa 'tin! Walang kuwenta ang team na 'yon!
Hindi natalo ang Brazil no'ng 1950 dahil kay Barbosa.
Madali 'yong magturo at maghanap ng sisisihin.
Pero talo kayo bilang team.
Natatalo ang team sa field!
Lahat ng kalokohan, iniiwan sa labas!
Punyetang 1950 'yan!
Punyetang Maracanaço!
Nakaraan na 'yon! Alam n'yo kung ano'ng araw ngayon?
Tayo na natatalo sa mahinang team, kasi takot tayo sa mga multo!
Tang ina!
Itaas n'yo ang mga noo n'yo!
Suntukin n'yo sa mukha 'yong multo!
Hindi kayo mananalo sa semifinal ng World Cup kung walang puso!
Kung wala kayong pag-iisip ng panalo!
Kung walang tapang!
Bumalik tayo sa second half at idikta ang ritmo natin!
Ipakita natin sa mga taong 'yon na mas magaling tayo sa kanila.
Dahil mas magaling tayo!
Dahil tayo ang Brazilian National Team!
Tama 'yan, Zé! Halina kayo!
-Sige! -Tara na, Brazil!
Tara na, pucha!
Uy! Sige! Itaas n'yo ang noo n'yo!
-Tara na! -Kayang-kaya natin 'to!
Tumunog na ang pito at simula na ang second half!
Gusto kong makakita ng katatagan.
Ipakita n'yo sa mga Uruguayan kung sa'n kayo nagmula.
Sugurin n'yo na sila!
Bumalik ang Brazil na gutom sa tagumpay.
Tinamaan man kami, pero binanatan din natin ang Uruguay.
Tara na!
Ayan na si Pelé. Nilabanan niya si Fontes para sa bola. Nanalo siya.
Umabante siya. Biglang sumugod si Pelé!
Foul!
Hala!
Ano naman 'yon?
Aray!
Aray ko!
Tang ina ka!
-Ano 'yon? Tinapakan siya! -Hala!
-Ano ba 'yon? -Pambihira naman 'yon!
-Nababaliw ka na ba? -Bumangon ka na, Kamahalan.
-Punyeta! Lumayo ka nga! -Hahayaan mo siyang mang-injure?
Galit na galit ang mga player ng Brazil! Nagngingitngit, João!
Grabe ang Fontes na 'yon. Tinapakan si Pelé habang nasa baba na.
Duwag talaga.
Palabasin mo na siya!
Sige na. Laro na.
Laro mo, mukha mo!
Wala lang 'yon!
Wawasakin nila si Dico pag ganyan.
Tabla pa din ang laban. Tumatakbo ang oras sa Mexico.
Brazil!
Sige na, King!
Pinasa kay Pelé.
Kumaripas ng takbo si Pelé sa tabo. Binabantayan siya ni Fontes.
Wala lang 'yon!
Wala 'yon!
Bumagsak si Fontes, si Pelé naman sa kabila.
Tingnan natin ang replay. Ayan.
Mukhang siniko siya ni Pelé.
Siniko niya si Fontes sa mukha.
Hindi maganda 'yon, Saldanha.
Maganda 'yan, kaibigan.
No'ng 1950, sinampal si Bigode ng mga Uruguayan, pero nanahimik lang.
Ayan. Nakaganti siya.
Tamang-tama 'yong pagkasiko ni Pelé.
Walang nakapansin.
Si Fontes lang.
Free kick sa Brazil.
Mukhang naiba na ang ihip ng hangin. Naiba na talaga, Saldanha!
Uy, Fontes!
-Masakit ba? -Abante!
Wag natin silang bigyan ng lugar. Gitgitin natin sila.
Pag ginitgit natin ang mga Uruguayan, hindi nila kakayanin ang pressure.
Balik!
Kailangan nating guluhin ang isip nila.
Sinubukan niyang magpalit ng play.
Naibigay sa Brazil ang bola.
Pagkakataon na para sa counterattack.
Tostão!
Na kay Pelé ang bola.
Isang henyong pasa galing kay Pelé!
Pinadulas ni Tostão para kay Jairzinho.
Eto na 'to! Jairzinho, kasama mo ang mga Brazilian!
Goal!
-Goal! -Ayos, Jair!
Mananalo tayo, anak!
Nabaliktad natin! Ayos!
Naka-score si Jair ng magandang goal sa keeper na si Mazurkiewicz.
Binaliktad nito ang laban at nilapit ang Brazil sa final.
Nabawi ng Brazil!
Sumasabog ang Jalisco Stadium sa Guadalajara.
Itodo na natin 'to.
Ngayon, Brazil, two.
Uruguay, one!
Sa pagkadismaya ng mga Uruguayan.
Naglaho na lahat ng yabang.
Siguro, mapapanaginipan ni Fontes si Pelé ngayong gabi, 'no?
Sige, i-foul n'yo na kami!
Sandali. Hindi pa tapos ang laban.
-Diyos ko. -Mag-cheer lang tayo.
Nag-usap ang Uruguay, hinahanap nila ang magpapatabla sa laban.
-Hindi pa tapos, Saldanha. -Malayo pa ang tatakbuhin nila.
Ingat!
Hindi tayo pwedeng magpakampante.
Delikadong puntos ang 2-1.
Wag silang bigyan ng lugar!
Pinatindi ni La Celeste ang pressure at kumakapit ang Brazil hangga't kaya.
Matapang na lumalaban ang Brazil.
Sunggaban mo, Brito!
Nanakawin niya!
Sugurin n'yo!
Hindi ganyan!
Reset!
Reset! Isara n'yo na!
Pinagalaw ni La Celeste ang bola.
Sinusubukan nilang i-pressure ang Brazil.
Nanginginig ang kumpiyansa ng goalkeeper.
Kailangan natin silang pigilan. Wag natin silang patawirin.
Eto na ang mapanganib na tawid ng bola!
Niligtas ni Félix!
Naligtas ni Félix!
Félix! Tatlong beses, Félix!
Ibang klaseng save 'yon, para hindi tumabla ang Table.
Ang galing mo, Félix!
Para sa Brazilian keeper lang ang pagkabuhay, Saldanha!
Napakagandang bawi nito.
Masaya akong kainin ang mga sinabi ko.
Tinataboy natin ang multo.
Dahan-dahan, sandali! Limang minuto pa!
Alerto lang! Wag mawawalan ng focus!
Kaya pa nilang bumawi.
Kailangan natin silang itumba at wag bibigay sa pressure.
-Hindi pa tapos 'to. -Hindi pa.
Kailangang pasingawin ang bola. Tapos na ang laban!
Igarahe na natin 'to.
Papunta na ang laban sa madramang pagtatapos.
Umaatake na si La Celeste.
-Harangan n'yo 'yong gitna! -Umaabante na siya. Delikado dito.
-Dikitan mo, Clodoaldo. -Harangan ang gilid!
Mahigpit si Clodoaldo sa kanya. Nakabawi siya.
Tumumba siya!
-Ano'ng nangyayari, ref? -Red card 'yon!
Mário, pumasok ka. Dito.
Mário, sabihin mo kay Gérson, wag nang umabante.
Free kick sa Brazil!
Palamigin mo ang laro. Dali!
Hindi ako makapaniwala!
-Diyan ka lang. Asan ba? -Sa hita ko, pero hindi masakit.
Magkunwari ka lang!
-Diyan ka lang! -Mário! Kapit lang!
Lumulusot sila sa gilid. Harangan n'yo ni Carlos Alberto, ha?
Pigilan n'yong umatake ang left winger nila, kuha mo?
-Wala nang Maracanaço. -Tara na!
Bahala na sa mangyayari, Brazil.
Bumagsak, pinalamig ang laban, at inasar ang mga Uruguayan.
Atras!
Sa oras na 'to, malaki ang nagagawa ng mental game.
-Brazil! -Brazil!
Eto na ang Uruguay.
Nilipat ni La Celeste ang bola.
Wag natin silang hayaang makalaro, Brazil.
-Palapit na sila. Umatras agad ang Brazil. -Ingat!
Pinalayo ng depensa ang bola!
Napunta kay Tostão ang bola na sinipa ito nang isang beses.
Papunta kay Pelé. Eto na si Pelé.
Hindi mapipigilang pagsabog mula sa Hari ng Football.
Pelé, nasa likod mo si Rivellino!
Nasa likod mo si Rivellino!
Rumagasa si Rivellino papunta sa bola!
Goal!
Pambihirang tira!
Para sa Brazil!
-Narinig niya ako! -Narinig ka niya!
Tama 'yan! Tara na!
-Walang multo dito! -Tara na, Brazil! Kaya natin 'to!
Nakapuntos si Rivellino at nag-iwan ng marka!
Brazil, three!
Uruguay, one!
Nasa mga huling segundo na ng laban!
Sige lang, Dico.
Hinihintay na lang ng Brazil ang huling pito para makapagdiwang!
Ayan na si Tostão. Pinasa niya. Ingat!
Pelé!
Pambihira!
Dumaplis ang bola sa poste!
Pang-ibang planetang tira ni Pelé!
Sayang naman, João!
Siguro, 'yong mga diyos na ng football ang sumipa ng bola palabas
para lang manatiling humble si King.
Totoo 'yan, João. Himala nga talaga.
Gamitin mo ang biyaya sa 'yo ng Diyos, anak.
Nasa rurok ang kahusayan niya sa espesyal na sandaling ito.
Ayan na.
Ang mga huling segundo. Pumito ka na, referee.
Sandali.
Pumito ka na para makapagdiwang na ang 90 milyong Brazilian!
Hinipan na ng referee ang pito!
Tara na!
Brazil, Brazil, three times Brazil
sa 1970 World Cup final!
Sa wakas, matatahimik na ang 1950.
Palayasin na natin ang multong 'yon, Brazil!
Mga kaibigan, lumaban tayo sa second half bilang mga tunay na lalaki.
Andun ako no'ng 1950.
Saksi ako.
At ngayon,
sarado na ang kabanatang 'yon.
Handa na ang mga manlalaro natin na lumaban para sa titulo.
Natutunan natin ngayon ang pinakamahalagang bagay.
Ang maging taas-noo.
Palagi.
Nagawa natin! Nasa finals na tayo, Félix!
Uy!
-Tara! -Nasa finals na tayo, pucha!
Félix!
Alam ko na.
"Finalists tayo." May 13 letra!
Deserve mo 'yan. Sige!
Oo! Kaya natin 'to!
Brazil, eh, ow
-Sige lang! -Nakapasok tayo sa finals!
Nagdiriwang ang Azzurri sa kakaibang paraan
dahil nakapasok sila sa 1970 World Cup final,
ang pangatlong World Cup final namin.
Natanggal na ang makapangyarihan na West Germany
matapos ang nakakatigil-pusong overtime na maitatala na sa kasaysayan ng football.
Tapos na ang laban sa Azteca Stadium.
Matindi ang kaligayahan ng Italy!
Determinado na ang Azzurri na ipanalo ang dakilang Jules Rimet Cup.
Kasali tayo sa final!
Uy! Kunin mo si Tostão! Itapon mo sa pool!
Nagsalita ang Diyos sa mga paa mo.
Ayan na. Naipaghiganti na natin ang 1950.
Oo. Hindi na mahalaga ang Uruguay.
Pero andiyan pa din ang final.
Ang Jules Rimet.
Ang gusto ng lahat ng Brazilian.
Nakaabot ka sa final, Dico.
Makakapaglaro ka na sa World Cup hanggang dulo.
Pero, Dico, makinig ka. Mag-focus ka palagi.
Hindi pwedeng masayang ang lahat ng binuo mo.
Panahon na para dakilain ang pagkakataon na binigay sa 'yo ng Diyos.
Magpakatatag ka.
Nagsalin ng Subtitle: Precious gkakataon na binigay sa 'yo ng Diyos.