(อิสตันบูล ปี 2000)
อรุณสวัสดิ์ เซฟกี
อาด้าจะเป็นรูมเมตคนใหม่ของหนูนะ ฝากดูแลเพื่อนด้วยละ
สวัสดี
แต่ว่า…
- หนูมีรูมเมตอยู่แล้วนะคะ - นี่อะไรกัน
ตายแล้ว จริงด้วยสิ
คงมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ
ไม่มีห้องอื่นว่างแล้วด้วย
งั้นจะทำยังไงล่ะคะ นี่คือหนูไม่มีที่ให้อยู่งั้นเหรอ
ไม่อยู่แล้ว
เราน่าจะจัดการกันได้ใช่ไหม เซฟกี
จัดการอะไร ไม่มีที่ว่างแล้ว
เสียใจด้วยนะจ๊ะ มันคงมีอะไรผิดพลาดน่ะ
เดี๋ยวฉันจะจัดการให้เอง
พวกเธออยู่ด้วยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันจัดการให้
บางครั้งผู้จัดการก็สับสนน่ะ
ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวเขาก็หาห้องให้เธอได้
ขอบ้างสิ
เธอคงหิวน่าดู ไม่ได้กินข้าวเช้าล่ะสิ
งั้นมานี่เลย
ขอเคลียร์โต๊ะแป๊บ
วางนี่ไว้บนเตียงก่อนแล้วกัน
(ฉัน… คนใหม่)
ไม่ ฉันไม่ไหวอะ
ทำไมล่ะ
ทำไมถึงไม่ยอมบอกเราล่ะ เซฟกี
ตอบมาทีเถอะ
ทำไม ทำไมถึงไม่ยอมบอกเรา
ก็เพราะแบบนี้ไง เลย์ล่า
ดูพวกเธอสิ
นี่มันควรเป็นคืนของเธอกับฟิโค่
ขอร้องนะ อย่าเพิ่งบอกใครเลยได้ไหม
ได้สิ
เราจะเลิกพูดถึงมันกันนะ
เราไม่มีเวลาให้เสียอีกแล้ว
ใช่เลย
ฉันถึงได้ตัดสินใจ
จะยุติการรักษา
เซฟกี ไม่ได้นะ
เพราะฉันไม่มีเวลาแล้ว เลย์ล่า
ฉันมีเรื่องนึงอยากจะขอ
อย่าบอกแม่ฉัน…
กับฟิโค่เด็ดขาดนะ
โอเคไหม
จะให้เราทำแบบนั้นได้ยังไง เซฟกี
ในที่สุด!
- เลย์ล่า อย่านะ - เราทำได้ดีมากเลย
- มันสุดยอดมาก - ก็ได้
ทุกคนตกหลุมรักที่นี่แล้ว เลย์โล่
พวกเขาก็ชอบเมเซมากด้วย
ท่อประปายังแตกอยู่ แต่ไม่เป็นไรหรอก
มีอะไรกันเหรอ
- เรื่องท่อมันกวนใจฉันไง - แต่ว่า…
คุณเสียใจเรื่องนั้นเหรอ
พรุ่งนี้ผมจะให้ช่างมาซ่อมนะ
แปลกจัง
ขออะไรหน่อยได้ไหม ฟิโค่
ฉันคิดถึงสาวๆ มากเลย
อยากคุยกับพวกเธอน่ะ
ให้พวกเธอไปค้างบ้านฉันได้ไหม
ได้สิ เซฟกีเป็นคนตัดสินใจอยู่แล้ว
แน่ใจนะว่าไม่อยากรักษา
แน่สิ อาด้า
ฉันมั่นใจสุดๆ
พอได้แล้ว
ฉันทำใจกับมันแล้ว แค่นี้จบ ปล่อยมันเป็นไป
เธอพูดยังงั้นได้ยังไง
รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา
ไม่ว่าจะเป็นอะไร ก็มีคนรอดได้เสมอแหละ
- ฉันจะไม่ยอมให้เธอหมดหวัง - ฉันไม่…
ให้ตายเหอะ เลย์ล่า ฉันไม่ได้หมดหวัง
ฉันแค่เปลี่ยนจุดสนใจ
ฉันมุ่งมั่นกับการรักษามาก จนลืมไปว่าฉันยังอยู่ตรงนี้
พวกเธอก็เหมือนกัน
ฮัลโหล ฉันยังอยู่ตรงนี้ไง ฉันยังมีชีวิตอยู่
แล้วฉันก็ยังอยากทำอีกตั้งหลายอย่าง
เธออยากทำอะไร มีรายการสิ่งที่อยากทำไหม
นี่ มองฉันสิ เธอได้อ่านสมุดบันทึกฉันไหม
สมุดอะไร
- เลย์โล่ - อะไร
- เคยไหม - ไม่อยู่แล้ว
นี่
ช่างเถอะ
มันเขียนว่าอะไร
"ฉันจะซาบซึ้งที่ยังมีชีวิตอยู่ในทุกๆ เช้า"
ถูกต้อง
"จะบอกฟิโค่ทุกวันว่าฉันรักเขาแค่ไหน"
ใช่
"ฉันจะสนับสนุนเขา"
"ฉันจะแก้ผ้าเล่นน้ำ"
- โห - ไม่ใช่… ไม่ใช่แบบนั้นนะ
- เราทำด้วยกันได้นะสาว - พอเลยพวกเธอ
"ฉันจะช่วยเอร์เด็มออกจากคุก"
พอได้แล้ว ที่เหลือฉันอ่านได้คนเดียว
จะเริ่มจากข้อไหนดีล่ะ
เริ่มจากข้อที่เธออยากทำที่สุดแล้วกัน
ฉันรู้แล้วว่าอยากเริ่มที่ข้อไหน แต่ว่า…
มันยากมากน่ะสิ
อรุณสวัสดิ์ ที่รัก!
วันนี้ฉันมีเรื่องจะขอร้อง
เรากำลังตามหาหมู่บ้านนึง แต่เราไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
มันเคยเป็นที่อาศัยของชาวอาร์เมเนีย
น่าจะอยู่แถวๆ บันเดียร์มา บาลิกกีเซอ
อาจมีคนรู้อะไรเกี่ยวกับมัน
ถ้ามีก็ช่วยติดต่อเรามาทีนะคะ
เราจะรอดีเอ็มจากคุณ
จุ๊บๆ จ้ะ
อย่าลืมฉันล่ะ บ๊ายบาย ดูแลตัวเองนะ
- ที่รัก - หือ
ไม่ได้ผลหรอก
ฉันลองค้นดูทุกซอกทุกมุมแล้ว
ฉันเช็กทะเบียนราษฎร์ด้วยนะ โบ๋เบ๋
มีรูปเยอะแยะเลย
อยากรู้ว่าเราจะจับคู่ฉากหลังนี่ได้ไหม
(หมู่บ้านอาร์เมเนียใกล้บาลิกกีเซอ บันเดียร์มา)
ไม่ใช่จะง่ายๆ หรอกนะ
เดี๋ยวนะ
- อะไรนะ - นี่มันอะไร
- เธอมีดินสอไหม อาด้า - บนโต๊ะในบ้าน
โอเค เดี๋ยวนะสาวๆ เดี๋ยวฉันกลับมา
- เธอเห็นอะไรที่ฉันไม่เห็นเหรอ - เดี๋ยวก่อนๆ
ส่งมานี่ เดี๋ยวฉันจะโชว์เคล็ดลับ จากหนังสือสายลับสมัยก่อนให้ดู
มันได้ผลด้วย
- ว้าว - หมู่บ้านคายาลึค ปี 1977
เซอร์ไพรส์!
แม้จะเจ็บเพียงแค่เล็กน้อย
มันก็คอยเสียดแทงใจ
แม้ว่าเปลวเพลิง
จะค่อยๆ กลืนกินฉันไป
ฉันก็ยังจะจากไป
ฉันใช้ชีวิตมาคุ้มแล้ว
ได้รักและทุ่มเทจนสุดหัวใจ
ตอนนี้ถึงคราวลาไกล
- ไม่ชอบเลย - อะไรล่ะ
เปิดเลยนะ ฉันชอบจะตาย
มันทำเสียบรรยากาศน่ะ
ไม่เอาน่าเลย์ล่า เถอะนะ
ไหนว่าจะให้ฉันทำทุกอย่างที่อยากทำไง เปิดเพลงเถอะนะ
ทุกความรู้สึกเลือนจางไป
ทุกสายตาหมดความหมาย
วิญญาณเริ่มอ่อนล้า
สุดท้ายทะลายลงไม่มีชิ้นดี
ปีศาจในตัวฉันพร่ำเป่าหู
ให้จากไปอย่างไร้สุ้มเสียง
"แล้วในตอนที่เจ้าจากไป" มันว่า
"อย่าได้คิดว่าจะมีผู้ใดครวญหา"
ฉันใช้ชีวิตมาคุ้มแล้ว
ได้มีทั้งเพื่อนและศัตรูมากมาย
ตอนนี้ถึงคราวลาไกล
ได้มีทั้งบุญและบาปติดไว้
ตอนนี้ถึงคราวลาไกล
แม้จะเจ็บเพียงแค่เล็กน้อย
มันก็คอยเสียดแทงใจ
แม้ว่าเปลวเพลิง
จะค่อยๆ กลืนกินฉันไป
ฉันก็ยังจะจากไป
ฉันใช้ชีวิตมาคุ้มแล้ว
ได้รักและทุ่มเทจนสุดหัวใจ
ตอนนี้ถึงคราวลาไกล
ได้มีทั้งบุญและบาปติดไว้
ตอนนี้ถึงคราวลาไกล
ฉันใช้ชีวิตมาคุ้มแล้ว
ได้มีทั้งเพื่อนและศัตรูมากมาย
ตอนนี้ถึงคราวลาไกล
ได้มีทั้งบุญและบาปติดไว้
ตอนนี้…
ถึงคราวลาไกล
เลย์โลช จอดแป๊บนึงได้ไหม
ได้สิที่รัก ไม่มีปัญหา
เราจะทำยังไงดี อาด้า
เราทำอะไรไม่ได้มากหรอก
อาการนางหนักมากจริงๆ
สิ่งที่ดีที่สุดที่เราพอจะทำได้
คือตามใจนาง
งั้นไปหาหมู่บ้านนั้นกัน
ตามนั้นนะ
ที่รัก ฉันว่าที่นี่ไม่น่าจะมีสุสานนะ
เราไปดูที่อื่นดีไหม
- ไปสิ - ไปกันเถอะ
ไปกันเถอะสาวๆ
นี่แหละ สาวๆ
มาสิ
ที่นี่แหละ
(ค.ศ. 1945 - 1949)
(ค.ศ. 1926 - 1963)
ฉันว่ามันไม่ใช่ตรงนี้นะ ที่รัก
แถวนี้ไม่มีชื่อหรือรูปเลย
สาวๆ
ฉันเจอแล้ว!
- ฉันว่าฉันเจอแล้วนะ - ฉันมาแล้ว
มาแล้ว
เจอแล้วเหรอ
- เหลือเชื่อเลย - ใช่ไหม
เราหาเจอแล้ว
(อารัม คูยัมซียัน)
น้ำ ไปเอาน้ำมาให้หน่อยได้ไหม สาวๆ
- ได้สิ - แน่นอน
ไปกันเถอะ เร็วเข้า
พ่อคะ
หนูเอง
หนูรู้ว่าเราไม่เคยเจอกัน
แต่หนูเป็นลูกพ่อนะ
ดังนั้นส่วนนึงของพ่อ
ยังมีชีวิตอยู่นะ
คืออาจจะอีกไม่นานแหละ แต่ว่า…
พอหนูไปที่นั่น พ่อจะเล่าทุกอย่างให้ฟังใช่ไหม
หนูอยากรู้จักพ่อจริงๆ
อยากรู้ว่าพ่อเป็นคนแบบไหน
พ่อชอบอะไร
พ่อฝันไว้ว่ายังไงบ้าง
อีกอย่างนะ
ที่นั่นคงไม่ได้แย่อย่างที่หนูคิดไว้…
ใช่ไหมคะ
บางทีพ่ออาจจะมาเจอหนูที่นั่น
เพราะหนูกลัวอยู่นะ
เธอเป็นใครกันเหรอ
ได้ยินว่าเธอไปเที่ยวถามคนแถวนี้
รู้จักอารัมได้ยังไง
คือ… หนูชื่อเซฟกี
เป็นลูกสาวอารัมค่ะ
คุณรู้จักพ่อหนูเหรอ
ฉันชื่อเยรัม
เป็นพ่อของอารัม
อารัมเกิดที่นี่
เป็นลูกชายคนเดียว
ตอนนั้นฉันเป็นช่างทำเครื่องประดับ
ธุรกิจของครอบครัวน่ะ
ฉันทำเครื่องประดับที่นี่แล้วส่งไปขายที่อิสตันบูล
อารัมก็เคยเรียนที่อิสตันบูล
เขาทำงานที่ร้านขายเครื่องประดับด้วยนะ
วันหนึ่งฉันก็ได้รับจดหมาย
"ผมมีความรัก" เขาว่ายังงั้น
"เธอชื่อมูคัดเดร์"
"เรากำลังจะมีลูกกัน ผมเลยจะไปสู่ขอเธอจากพ่อเธอ"
ฉันดีใจมากๆ
รีบทำของรับขวัญลูกสะใภ้เลยละ
แล้วก็เก็บกระเป๋า
และมุ่งหน้าไปอิสตันบูล
แต่…
ร้านเครื่องประดับถูกปล้น
และอารัมถูกยิง
อารัมที่น่าสงสารกลายเป็นเหยื่อ
ของความวุ่นวายทางการเมือง
ฉันตามหามูคัดเดร์แล้ว
พวกเขาบอกว่าหล่อนหมั้นแล้วย้ายไปที่อื่น
ฉันได้เจอพ่อหล่อน
เอาที่อยู่ตัวเองทิ้งไว้ให้
คิดว่าถึงจะเสียลูกชายไป
แต่ก็ยังอาจจะได้เจอหลาน
เรื่องก็เป็นแบบนั้นแหละ
หมู่บ้านถูกทิ้งร้าง
ทุกคนค่อยๆ ย้ายออกไปทีละคน
เหลือแค่ฉัน
ฉันคิดว่า
บางทีสักวันอาจมีคนมาตามหาเขา
ปรากฏว่าฉันไม่ได้คิดผิดแฮะ
เธอมานี่จริงๆ
หนูมาแล้วค่ะ ปู่
หนูมาแล้ว
ฉันทำนี่ให้แม่เธอ
แม่ต้องดีใจมากแน่ๆ
เธอเหมือนอารัมมากเลย
ตามมาสิ
ถ่มน้ำลายลงไป
นั่งลง
เอานี่วางไว้ตรงนี้นะ
แล้วเอานี่…
ส่งนิ้วมาสิ
คืนนี้พวกเธอสามคนควรนอนพักที่นี่นะ ตอนเช้ามันก็จะเสร็จพอดี
อะไรเสร็จเหรอคะ
ขอบคุณมากนะ สาวๆ
พวกเธอหาปู่ฉันเจอจริงๆ ด้วย
แล้วเป็นปู่ที่เท่สุดๆ ด้วยนะ
อย่างกับแกนดัล์ฟแน่ะ เท่อะไรยังงั้น
- เป็นปู่แบบที่เธอสมควรมีเลย - ถูกเผง
แล้วพวกเธอมีรายการสิ่งที่อยากทำไหม
- ทำสิ่งที่ทำแล้วสบายใจ - ตามนั้น
อือ
ให้ฉันร่ายความฝันของพวกเธอให้ฟังไหม
เอาสิ
อาด้า เธอจำตอนที่
เธอรู้ว่าพ่อเธอเป็นมะเร็งได้ไหม
เธอสัญญากับตัวเอง
ว่าจะหาทางรักษามะเร็งให้ได้
- และเลย์โล่ - อือ
เธออยากจะเป็นนักร้อง
เธอเป็นแฟนตัวยงของเจนนิเฟอร์ โลเปซ
เราถึงได้เรียกเธอว่าเลย์โล่
ฉันจำได้แล้ว
และฉันกำลังเรียนกฎหมาย ควรจะได้เป็นทนายขาโหด
แต่สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ คือครอบครัว ลูกๆ อะไรเทือกนั้น
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเรายังคบกันอยู่ หลังจากผ่านไป 24 ปี
- ใช่ - ยี่สิบสี่ปีแน่ะ
- มันควรนับเป็นฝันที่เป็นจริงนะ - ใช่เลย
เธอยังมีความฝัน ที่ต้องทำให้เป็นจริงด้วยกันอีกเยอะนะ สาวๆ
ความปรารถนาของเธอคือคำสั่งของเรา ที่รัก
ฉันมีเรื่องจะถามพวกเธอสองคน
พรุ่งนี้ทันทีที่เรากลับไปถึงอัยวาลึค
ฉันอยากให้พวกเธอจัดการเรื่องค้างคาให้หมดซะ
ถ้าอย่างนั้น
ฉันก็ไม่มีอะไรให้จัดการเยอะหรอก
แค่ต้องนอนกับเอร์เด็ม ของกล้วยๆ
- เลย์ล่า - เงียบเลย
- เธอนี่โง่จริงๆ - อะไรนะ
- นี่บ้านปู่ฉันนะ - แต่เธอสองคนโชคดีมากเลยนะ
สาบานเลยเหอะ ฉันนี่ได้แต่อะไรห่วยๆ ให้ตายสิ
- เธอ… - โอ๊ะ ฉันเพิ่งนึกออก
- เคยได้ยินปะ - ได้ยินอะไร
เซลล์ในช่องคลอดจะตาย ถ้าเกิดเธอไม่ได้มีเซ็กซ์นานๆ
- สู่สุคติ - ให้ตายเหอะ
เลิกเชื่อทุกอย่างที่เห็นในเน็ตได้ไหม
- ยังไงก็เถอะ - ได้ยินที่นางพูดไหม
เซลล์ตายเหรอ ไม่เอาน่า
ก็…
ฉันไม่รู้เรื่องเซลล์ของฉันหรอกนะ แต่รู้สึกดีเวอร์ๆ จ้ะ
อะไรดีเวอร์ฮะ
ก็ฟิโค่ยังไม่เคยปฏิเสธฉัน
หรือทำฉันค้างเติ่งเลย
ที่รัก ถ้าคิดดูว่า เอร์เด็มเพิ่งออกจากคุกมาเองเนี่ย
คือเราอาจมีเสร็จเร็วไปบ้างนะ ซึ่งก็โอเคแหละ
ก็เสร็จเร็วไป
ยังดีกว่าไม่เสร็จเลยนะ
- เลิกบ่นได้แล้วน่ะ - จริงเหรอ
ใครมันกล้าทำเธอไม่เสร็จเอ่ย
พูดมาได้เลย เดี๋ยวเหยียบไว้เอง
- ฉันไม่บอกหรอก - งั้นพูดขึ้นมาทำไม
- เขาเป็นใคร - อะไรนะ
- ไม่… เงียบ! - แต่…
- ต้องบอกเรานะ - ฉันไม่บอกหรอก
- ไม่เห็นต้องบอกเลย - ทำงี้ไม่ได้นะ
- ก็ได้ อาด้า - ให้ตายสิ
- อย่ากวนแกนดัล์ฟเลย - เงียบๆ หน่อย
- ฉันจะให้เธอบอกพรุ่งนี้ - ขอเอนหลังแป๊บ คืนนี้ฉันจะรู้ให้ได้
"ไม่มีโรคใดที่รักษาไม่หาย"
"มีเพียงแต่ขาดความมุ่งมั่นเท่านั้น"
"ไม่มีต้นไม้ใดที่ไร้ค่า มีเพียงแต่ความไม่รู้เท่านั้น"
อิบน์ ซีนา
เวชสมุนไพรถูกนำมาใช้ทางการแพทย์ อย่างกว้างขวางในจักรวรรดิออตโตมัน
ฉันสืบทอดทักษะนั้นมา
แล้วนี่คืออะไรคะ
มันคือจิตวิญญาณของต้นไม้
แก่นแท้ของมัน
ใครก็ตามที่เข้าใจมัน จะรักษาได้หลายอย่าง
ธรรมชาติมีคำตอบสำหรับทุกอย่าง คุณจะบอกแบบนั้นเหรอ
ก็ต่อเมื่อเธอรู้วิธีเสาะหามัน
กินก่อนอาหารหนึ่งช้อน อย่าเยอะไปกว่านั้น
ขอบคุณค่ะ คุณปู่
มาสิ
แน่ใจเหรอคะว่าไม่อยากมากับเราด้วย
ฉันไปจากที่นี่ไม่ได้ ที่รัก
แต่เธอมาเยี่ยมฉันได้นะ พร้อมกับแม่และสามีเธอด้วย
แล้วแต่ประสงค์ของพระเจ้าแล้วกันนะคะ
ฉันจะบอกอะไรให้นะ
มนุษย์มีสามหู
หูแรกอยู่ที่ฝั่งซ้าย
หูที่สองอยู่ที่ฝั่งขวา
และหูที่สามอยู่ที่ใจ
ตั้งใจฟังสิ่งที่หัวใจได้ยิน
นั่นคือวิธีรับฟังพระเจ้า
ขอบคุณมากค่ะ คุณปู่
ขอบคุณจริงๆ นะคะ
เจ้าเงา
อยู่นี่เอง มานี่
ของเหลือทั้งหมดเป็นของแกนะ เจ้าเงา
แม้แต่หมาก็ไม่อยากกินแฮะ
นี่ฟิโค่ คุณพอมีเวลาไหม
งั้นพอผมเปิดวาล์วปั๊บ มันก็จะรั่วอีกเหรอ
ใช่ มันรั่วไม่หยุดแน่ครับ สภาพมันแย่มาก
เราต้องเลาะผนังฝั่งนี้ออกให้หมด
เราต้องรื้อผนังทั้งหมดลงเหรอ
ประมาณนั้น มันเป็นตึกเก่าน่ะครับ
- แย่แล้วสิ - ดูนั่นสิ มันรั่วไปทั่วเลย
ยังไงผนังมันก็พังอยู่แล้ว ก็ได้ ผมเชื่อการตัดสินใจของคุณแล้วกัน
คำถามเก่าแก่ที่เราพยายามหาคำตอบมาตลอด
เราจะเยียวยาได้อย่างไร
หนูเจอคุณปู่แล้ว
พ่อของอารัม
เขาอยากมอบสิ่งนี้ให้แม่
บางทีเราอาจแค่เริ่มเยียวยา…
เมื่อเรารู้ว่าอดีตไม่ได้มอบเพียงความเจ็บปวด แต่ยังมอบของขวัญให้เราด้วย
โถ เซฟกี
มานี่ค่ะ แม่
- เซฟกี - แม่
เซฟกีเอ๊ย
บางทีความรักอาจช่วยเยียวยาได้
แล้วคุณก็จะเริ่มดีขึ้น เมื่อคุณเลือกที่จะรักและถูกรัก
บางทีการผูกมัดตัวเองกับคนอื่น อาจเยียวยาคุณได้ด้วย
ต่อให้ต้องแลก ด้วยการเก็บกดความเจ็บปวดของตัวเองไว้
หก
ระวังนะ
หรือคุณอาจจะเริ่มเยียวยา
เมื่อคุณต้องรับผิดชอบ กับผลของการกระทำตัวเอง
แม่โฉมยงค์
อย่าได้ร้องไห้
เฟกีเย เตย์ราน
เริ่มแก่ชรา
อ่อนแอ
และป่วยไข้
บางคนอาจเริ่มเยียวยา เมื่อทำใจยอมรับกับอดีตได้
เอร์เด็ม
และบางทีเมื่อเราเริ่มเยีวยาแล้ว ความสัมพันธ์ของเราก็จะดีขึ้นตามไป
(มูจกานที่รัก…)
"บางทีวันหนึ่งอาด้ากับเดนิซจะได้เจอกัน
อาด้าจะได้เป็นพี่สาวให้น้อง"
(เดนิซ โคร์คมาซ ค้นหา)
สวยจังเลย
ขอบคุณ
คุยกันหน่อยได้ไหม
จำที่คุณเคยบอกฉัน ตอนที่เจอฉันครั้งแรกในห้องผ่าตัดได้ไหม
ผมถามว่าคุณจำผมได้ไหม
ฉันรู้ดีว่าการถูกพ่อทอดทิ้งมันรู้สึกยังไง
อาจจะเพราะยังงั้น…
คุณถึงได้รู้สึกเหมือนรู้จักฉันมั้ง
เพราะเราเจอเรื่องคล้ายๆ กันมา
บางทีมันอาจจะถึงเวลาสงบศึกกับพ่อแล้วนะ
อย่างน้อยๆ คุณก็ยังมีโอกาสได้สะสางนะ
คุณเป็นคนดีมาก ดิญาร์
ฉันขอแค่คุณได้สิ่งที่สมควรได้รับ
เหมือนกัน
ผมก็ขอให้คุณโชคดีเช่นกัน อาด้า
อ๋อ คุณนี่เอง
นึกว่าคุณจะไม่มาแล้วซะอีก
ฉันเขียนบทความไป เลยอยากฟังความเห็นของคุณ
ความเห็นผมยังมีค่าอยู่สินะ
(เราจะเยียวยาได้อย่างไร โดยพญ.อาด้า โคร์คมาซ)
"เราจะเยียวยาได้อย่างไร"
ตอนนี้ผมยุ่งนิดหน่อย
แต่ผมอยากอ่านให้ละเอียดนะ
คุณซามาน โปรดเลือกมาชิ้นหนึ่งค่ะ
ดูมันสิ
คุณรู้สึกยังไง
ความมืด
ความมืดที่ไร้ขอบเขต
ทีนี้ก็เลือกหนึ่งชิ้นมาแทนความมืด
เลือกมาอีกชิ้นค่ะ
อาจเป็นเพราะมีคนในครอบครัวคุณ ตกลงไปในที่มืดๆ ลึกๆ หรือเปล่า
อาจเป็นบ่อน้ำหรืออะไรสักอย่าง
พวกเขาขุดหลุมหรือบ่อน้ำพวกนี้
เพื่อทำระบบให้น้ำสวนมะกอก
น้องชายของปู่ผมตกลงไปในบ่อน้ำบ่อหนึ่ง
พ่อเขากระโดดตามลงไป
ปู่ผมเสียทั้งพ่อ…
และน้องชายไปพร้อมกัน
เลือกมาอีกชิ้นค่ะ
พอคุณมองลูกชายคุณตอนนี้
คุณรู้สึกยังไง
คุณคิดว่าถึงเวลา
ที่จะจุดไฟเติมเต็มความมืด ระหว่างคุณกับลูกชายหรือยังคะ
นั่นคือชะตากรรมของพวกเขาค่ะ คุณซามาน
ไม่ใช่ของคุณ
เพื่อพ่อของปู่ น้องชายของปู่
และบรรพบุรุษของผมทุกคน
ผู้รอให้ความตายมาถึงอย่างสิ้นหวังในความมืด
ให้ได้ไปสู่แสงสว่าง
ผมจะจุดเทียน
ขอบคุณนะ อาด้า
ขอบคุณคุณมากกว่าค่ะ
ผมว่าบทความของคุณเยี่ยมมาก
มันสมควรได้รับการตีพิมพ์นะ
ผมดีใจที่เรามาที่นี่
ยังไงร้านก็ขายไม่ดีอยู่แล้ว
นี่มันรู้สึกดีจริงๆ
ชีวิตมันสวยงามดีเนอะ
ใช่
แต่ยิ่งดีไปอีกเมื่อมีคุณ
ฟิโค่ ฉันมีอะไรจะบอก
ผมรู้
ผมรู้ เซฟกี
คุณรู้อะไร
ผมรู้ว่าคุณปิดบังอะไรผมอยู่
ผมรู้เรื่องที่คุณพยายามปกปิดพวกเราไว้แล้ว
รู้ได้ยังไง
คุณรู้ได้ยังไงกัน
ที่รัก
คุณคือจิตวิญญาณของผม
ดวงตาของคุณ
รอยยิ้มของคุณ
ความเศร้าในรอยยิ้มของคุณ
มันบอกผมหมดแล้ว
สำหรับผมแล้ว คุณคือชีวิต
สำหรับผมแล้ว เซฟกีคือชีวิต
ไม่ว่าเส้นทางนี้จะพาเราไปทางไหน ไม่ว่าทุกอย่างจะเป็นยังไง
ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร
ไม่ว่าคุณจะต้องการอะไร
ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ
ลุกขึ้นสิ
- อะไรนะ - ลุกขึ้นสิ
- ลุกๆ - เกิดอะไรขึ้น
- เราจะแก้ผ้าลงน้ำกัน มาเร็ว - พูดจริงเหรอ
ไปกันเถอะ
- เราจะว่ายน้ำกันเหรอ - ใช่
- เร็วเข้า มานี่เร็ว - ผมมาแล้ว
เราจะแก้ผ้ากันเหรอ
เอางั้นก็ได้
เห็นไหม ผมถอดละ
คุณนี่…
(หลบไปพัก)
(เราจะเยียวยาได้อย่างไร)
ฉันลบอดีตไม่ได้
มือฉันสกปรก
มีเส้นทางอยู่ข้างหน้า
แต่เมฆหมอกปกคลุม
หัวใจคนจะแตกสลายได้กี่หน
ตกหลุมเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรือไร
รับไปอย่างโอนอ่อนหรือขับไล่ฉันให้ไกล
ทำร้ายฉันด้วยความรักของเธอ
ฉันอยู่นี่ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
เห็นแก่สายฝน อย่าได้ตัดรอน
โลกโหดร้ายเกินใจรับไหว
ชีวิตที่ไร้เธอคงจบสิ้นกัน
หัวใจคนจะแตกสลายได้กี่หน
ตกหลุมเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรือไร
รับไปอย่างโอนอ่อนหรือขับไล่ฉันให้ไกล
ทำร้ายฉันด้วยความรักของเธอ
ฉันอยู่นี่ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
เห็นแก่สายฝน อย่าได้ตัดรอน
โลกโหดร้ายเกินใจรับไหว
ชีวิตที่ไร้เธอคงจบสิ้นกัน
ฉันดีใจที่มีคุณ
ผมก็ดีใจที่มีคุณ
โลกโหดร้ายเกินใจรับไหว
ให้ตายสิ
นี่มันอะไรกัน
นี่อะไร
(ถึงตาคุณแล้ว เอร์เด็ม เลย์ล่าสมควรได้รับสิ่งนี้ - เอส)
ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
อะไรนะ ทำไมล่ะ
ให้ตายสิ
ไม่อยากเชื่อเลย โธ่เอ๊ย
ไม่มีทาง ฟิโค่ เราทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้
ถ้าเราไม่หยุด เราจะขาดทุนไปเรื่อยๆ
คุณกำลังจะบอกอะไร
เราต้องปิดร้าน
อะไร พูดจริงเหรอ
เราเพิ่งเปิดร้านเองนะ เลย์ล่า ทุ่มเทกันมาแทบตายนะ
มันไม่ได้ผล ง่ายๆ แค่นั้นแหละ
มาขายที่นี่กันเถอะ แต่ก็คงโปะหนี้แทบไม่พอ
แต่คุณจะได้มีเวลากับเซฟกีมากขึ้น
นั่นใครน่ะ
นั่นลูกค้าเหรอ
- แม่ - แม่เหรอ
เลย์ล่า!
แม่รู้ว่าเรามาไม่ทันงานเปิดร้านนะ แต่เราก็มากันแล้ว
- ยินดีต้อนรับค่ะ - ขอบใจจ้ะ ลูกรัก
ก็เหมือนที่เขาว่าไว้ไง มาช้ายังดีกว่าไม่มา
ใช่ไหมคะ ฮาซาน
ยินดีต้อนรับค่ะ พ่อ
ดูดีมากเลย
ก็…
เราทำดีที่สุดแล้ว มันออกมาดีแหละ
เก่งมาก
แต่หนูทำไม่สำเร็จ
พ่อกับแม่พูดถูก
เรากำลังจะปิดร้าน
เอ๊ะ
มันไม่ได้ผลน่ะ
อยากเจอหลานๆ ไหมคะ
- สวัสดีครับ - ขอบคุณ
ขายส่วนแบ่งของแกได้หรือยัง
ก็ได้ข้อเสนอดีๆ มาบ้าง
ดีแล้วละ
ที่นี่เป็นเมืองเล็กๆ
ได้ยินว่าพวกเขาอยากสร้างโรงแรมที่นี่นะ
ใช่
ก็ได้ ใช้ให้คุ้มค่านะ
พ่อ พ่อของพ่อ และปู่ของพ่อทำงานหนักเพื่อที่นี่
พ่อคิดจริงๆ เหรอว่า ผมจะขายให้ไอ้หน้าไหนไม่รู้น่ะ
(โฉนดที่ดิน)
ผมไม่ได้ทำเพื่อพ่อนะ แต่ทำเพื่อต้นมะกอก
ขอบคุณนะ ลูก
ต้นไม้ต้องมีความสุขแน่
มาดื่มชากันเถอะ
ทำไมคุณถึงไม่รักผม
เพราะแม่ตายเพราะผมเหรอ
เพราะผมไม่มีประโยชน์เหรอ
ทำไมล่ะ
ดิญาร์ ฉันรักแกมากตั้งแต่ก่อนแกเกิดเสียอีก
แต่ฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นพ่อที่ดีไม่ได้
ก็เลยหนีไป
ตอนนั้นฉันคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
ฉันคิดผิด
ฉันไม่รู้อะไรเลย
เรามาจบเรื่องนี้กันดีไหม
เอางั้นนะ
อยู่ที่นี่สักพักสิ
ไม่ว่ายังไงฉันก็อยู่เคียงข้างแกนะ
เอร์เด็ม
มือผมไม่ว่างน่ะเลย์ล่า คุณมีกุญแจนี่
นี่ค่ะ แม่ เข้าไปก่อนเลยค่ะ พ่อ
คุณฮาซาน
คุณนายเลมาน
เอร์เด็ม ทำไมแต่งตัวแบบนี้
เลย์ล่า…
ยินดีต้อนรับครับ มัน…
นี่คงไม่ใช่การทักทายที่เหมาะเท่าไร
- ใช่ - ผมจะ…
ขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะครับ
ผมจะไปใส่อย่างอื่นนะ และทักทายคุณอีกครั้งนะครับ
ก็…
คงเป็นการบ้านของซาร์พอะไรยังงั้นมั้งคะ
หนูเดาๆ น่ะ
นี่
ที่เบิร์ต เฮลลิงเจอร์บอกว่า "เราทุกคน เป็นอย่างที่บรรพบุรุษใฝ่ฝัน" มันหมายถึงอะไร
สรุปว่าเป็นแค่บทกวีได้หรือไม่
เราล้วนเป็นส่วนหนึ่งของระบบมาหลายชั่วอายุคน
โดยไม่ได้จำกัดอยู่แค่ครอบครัวเรา
ที่ที่เราเกิด ที่ที่เราอยู่
ภาษาที่เราพูด ศาสนาที่เราเชื่อ
เผ่าพันธุ์ที่เราสืบเชื้อสาย วัฒนธรรมที่เราพบ
ดินแดนที่ค้ำจุนเรา ทั้งหมดรวมกันเป็นวัฏจักร
ที่ทิ้งรอยไว้เกี่ยวกับชีวิตและร่างกายของเรา
และรอยเหล่านั้นก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เหมือนอย่างเราทุกคน
การเยียวยาจึงควร มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเราแต่ละคน
สวัสดี ที่รักทุกคน
เรามารวมตัวกันอีกครั้ง
เราต้องปิดร้านเหล้าของเอเลนี่ลงแล้ว
เพราะทุกอย่างไม่เป็นไปอย่างที่เราต้องการ
วันนี้เราเชิญเพื่อนๆ มาร่วมงาน ถ่ายเพื่อนๆ ให้ทุกคนดูสิ ที่รัก
- ทักทายหน่อย - โบกมือหน่อย เพื่อนๆ
เอาละ ตาฉันบ้าง
เพราะไม่ใช่ทุกคำบอกลาจะต้องเศร้าใช่ไหม
ใช่แล้ว นี่คือสิ่งที่เราตัดสินใจกัน
มันเกิดขึ้นได้ บางทีอะไรๆ อาจไม่ได้ดั่งใจ
ก็อยากที่เขาว่ากัน ถ้ามันไม่ได้ผล ก็เลิกฝืนดีกว่า
เอาละ ทีนี้ก็ถ่ายวน
ขอบคุณจ้ะที่รัก พอแล้ว
- นี่ เซฟกี - หือ
แม่มีอะไรจะบอก
แม่จะไปเที่ยว
จากชายฝั่งทะเลอีเจียนไปทะเลดำ แล้วก็ไปคัปปาโดเกีย
แม่พูดจริงเหรอ
แม่ผัดผ่อนมานานพอแล้ว
ถึงเวลาแล้วละ
อีกอย่างลูกก็แข็งแรงดี
และก็มีฟิโค่อยู่ด้วย
ลูกสองคนควรได้อยู่ตามลำพังบ้าง
แม่จะไปหลังจบงานนี้นะ
ไปสยายปีกบิน
น่าจะได้ทำมาตั้งนานแล้ว แม่
- ขอบใจจ้ะ - ขอบคุณแม่ต่างหาก
ที่อยู่ตรงนี้
- ลูกรัก - จุ๊บหน่อยสิ
- รักนะ - แม่จ๋า
เอ่อ…
ในเมื่ออยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว ผมมีเรื่องอยากจะบอกทุกคน
เราจะย้ายกลับไปเนเธอร์แลนด์
คงจะไม่กอดทุกคนหรอกนะ ทุกคนก็รู้ว่าผมเกลียดการบอกลา
แต่รู้ไว้นะว่า…
ผมสนุกกับทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่ที่นี่
ผมอยากขอบคุณทุกคนสำหรับทุกๆ อย่าง
ถ้าคุณแวะไปเนเธอร์แลนด์ ก็แวะมาหาเราบ้างนะ
ขอบคุณมากสำหรับทุกอย่างค่ะ มัน… ดีมากๆ เลย
งั้นมาดื่มกันเถอะ
- สวัสดี - สวัสดี
- นี่โฟลร์ - โฟลร์
โฟลร์ เราจะกลับกันแล้วลูก
- เอาละ - เดินทางดีๆ นะ
บาย
- ไว้เจอกันนะ ที่รัก แล้วเจอกัน - บ๊ายบาย
เดินทางโดยสวัสดิภาพ
- ไปกันเถอะ ลูกรัก - แล้วเจอกัน
- บ๊ายบาย - บาย
- นี่ ดร.อาด้า - หือ
รู้หรือยังว่าบทความคุณฮอตแค่ไหน
- พูดจริงเหรอ - ใช่
- ขอดูหน่อย - คนแชร์กันว่อนเลย ดูสิ
แต่ฉันเพิ่งตีพิมพ์เองนะ ไวขนาดนี้เลยเหรอ
จำคำพูดฉันไว้
คนเพิ่งเริ่มสนใจเท่านั้นเอง จากนี้จะยิ่งเปรี้ยงไปเรื่อยๆ
ฉันสมัครงานไปด้วยนะ
- ดีแล้ว ที่ไหนเหรอ - รอตอบกลับอยู่
- ไว้จะบอกนะ - ได้สิ อย่าเพิ่งทำเสียเรื่องเลยเนอะ
- ใช่เลย - โอเค
ขอดูมือหน่อย ทุกคน
คุณซามานก็ร่วมด้วยสิคะ
ที่รัก ฉันเจ็บมาหลายครั้งแล้ว
ชีวิตมันโหดร้ายกับฉันเหลือเกิน
มันไม่ใช่ความผิดเธอ
ฉันไม่เคยสู้
กับสิ่งที่ถูกสอนมา
ไม่เคยปฏิเสธ
ฉันทุ่มเทให้กับความรักเสมอ
และคิดว่าฉันจะตาย
แต่กลับไม่เคยตาย
ฤดูใบไม้ผลิมาถึงอีกครา
และในที่สุดหัวใจฉันก็เห็นแสงสว่าง
ตอนนี้มันกลายเป็นความรัก
หัวใจฉันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
ฤดูใบไม้ผลิมาถึงอีกครา
และในที่สุดหัวใจฉันก็เห็นแสงสว่าง
ตอนนี้มันกลายเป็นความรัก
หัวใจฉันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
ฉันเคยสงสัยว่าฉันจะได้มีครอบครัวกับเขาไหม
ฉันมีอยู่แล้ว
เย่!
เอาละ
อะไรเนี่ย
อดีตก็เหมือนกล่องดำ
ไม่ว่ามันจะเสียหายแค่ไหน
สมบัติที่ซ่อนเอาไว้ ก็จะรอวันถูกเปิดเผยออกมา
พระเจ้าทรงโปรด
งั้นเรามาแสดงความขอบคุณ
ต่อครอบครัวและบรรพบุรุษของเรา สำหรับของขวัญนั่นกันดีไหม
- เลย์ล่า เซฟกี - หือ
เข้ามาข้างในแป๊บหนึ่งสิ ผมเจออะไรแปลกๆ
- มาเร็ว - มีอะไรเหรอ
- มีอะไรให้ช่วยไหม
อาจจะมั้ง
- เอ่อ… - นี่ ฟิโค่
- มันอยู่ไหน ฉันไม่เข้าใจ - ไม่เห็นเหรอ เลย์ล่า
มีผู้หญิงอยู่ตรงนั้น แล้วก็ตัวเลข มันคือภาพเขียนฝาผนัง
อะไร รอเดี๋ยวนะ
ระวังนะ
ค่อยๆ
เพื่อนเอ๊ย
ว้าว
ค่อยๆ
เอเลนี่ยังอยู่กับเรา
เลย์ล่า
ลูกขายที่นี่ไม่ได้นะ ไม่ได้แล้ว
เธอพูดถูก เราต้องหาทางแล้วละ
ใช่เลย
ผมว่าผมเอาไปขายในตลาดมืดได้นะ แต่…
มันไม่ใช่แบบนั้นเนอะ เข้าใจแล้ว
- อย่ามายุ่งกับเรื่องนี้นะ ที่รัก - ได้เลย
เหลือเชื่อเลย เอเลนี่ยังอยู่กับเรา
- จริงด้วย - เอเลนี่ยังอยู่กับเรา
- ไม่อยากเชื่อเลย - พระเจ้า
- สวยจังเลย - เราควรบอกให้อาด้ารู้นะ
ไว้เจอกันนะคะ
โอเค บาย
เธอต้องไม่เชื่อแน่ ว่าเราเจออะไรข้างใน
อาด้า
ไม่ เธอไม่เชื่อหรอกว่าใครเพิ่งโทรมา
- ใครเหรอ - ใคร
ฉันได้รับข้อเสนองาน แล้วก็ตกลงไปแล้ว
พวกเขาอยากให้ฉันย้ายไปที่นั่น
- อะไรนะ - ใช่ ในอีกประเทศหนึ่ง
- ประเทศไหน - แปลกใจจัง
- บอกเราสิ ยัยโง่นี่ - ไร้สาระสิ้นดี
ฉันจะบอกถ้าเธอสองคนตกลงจะไปกับฉัน
อาด้า อย่าให้ฉันต้องพูดนะ แต่ฉันจะไปได้ยังไง
ที่รัก ฉันเล่าเรื่องเธอให้พวกเขาฟังแล้ว
มันจะดีกับเธอด้วย
ให้ตายสิ
ที่รัก ฉันไปไม่ได้จริงๆ ฉันทิ้งมาวีไม่ได้น่ะ
- พามาวีไปด้วยสิ - อะไรนะ
- ก็บอกแล้วไง - ล้อเล่นแน่ๆ
เร็วเข้า ว่าไงล่ะ
พวกเธอเอาด้วยไหม
- เลย์โลช กระเป๋าใบใหญ่นี่มันอะไรกัน - สาบานเลยว่าส่วนใหญ่เป็นของมาวีนะ
- โทรหาฉันนะ - ไร้สาระสิ้นดี
- โทรหาผมตอนถึงที่สนามบินนะ - โอเค
- อย่าฝืนตัวเองหนักไปละ - จ้ะๆ
- ถ้าคิดถึง ผมจะบินไปหา - งั้นเหรอ
- ไว้เจอกันนะ ที่รัก - เราจะโทรหาคุณ หนูจะดูแลพวกเขาเอง
- ดูแลตัวเองด้วยนะ พ่อ - แล้วเจอกัน
ตั้งใจเรียนนะ เข้าใจไหม อย่าทำให้แม่ร้องไห้นะ
- มันกลิ้งไปแล้ว - ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไรหรอก
หนูไม่เอานะ แม่ ไม่เอานะ หนูมีเงินจริงๆ น่า
คุณค้ามนุษย์เหรอ เลย์ล่า
- ทุกคน ใส่เข้าไปได้แล้วน่า - ฉันจะขึ้นรถแล้วนะ
- จะขึ้นได้ไหมน่ะ - ได้สิ ไม่ต้องห่วง
แล้วเจอกันนะ ซาร์พ รู้ใช่ไหมว่าแม่รักลูกแค่ไหน
- ค่อยๆ นะ - เอาละ หนูได้ตัวแกแล้ว
ลาก่อนทุกคน ดูแลตัวเองดีๆ นะ
ปล่อยได้ หนูรับมาแล้ว
- ขับรถดีๆ นะ - แล้วเจอกันนะ แม่
- งั้นก็โอเคนะ - ขอฉัน…
- มานี่ มูโค่ - โอเค ฉันได้ตัวมาวีแล้ว
- เธอมีพาสปอร์ตใช่ไหม - มีจ้ะ
- มือถือล่ะ - จะไม่ยอมบอกเหรอว่าไปไหนเนี่ย
เดี๋ยวก็รู้เองที่สนามบิน
งั้นโอเคนะ
เริ่มการเดินทางอันไกลโพ้น!
- ไปได้แล้ว เที่ยวให้สนุกนะ - เที่ยวให้สนุกนะ
แล้วเจอกันนะ
มานี่สิ ไม่เป็นไรนะ
อดีตของเราเหมือนกล่องดำ
ไม่ว่ามันจะเสียหายแค่ไหน ทุกอย่างในนั้นยังคงปลอดภัย
แต่พวกมันเปลี่ยนแปลงได้
(อัยวาลึค)
พวกเราไม่มีใครรู้เลย
ว่าการเดินทางของเราในวันนั้น
จะเปลี่ยนชะตาของเราไปตลอดกาล