To ma sens.
Coop i Sam wpadają na siebie w barze, na imprezie albo na grillu.
Oboje zostali zdradzeni.
On seksowny. Ona seksowna.
Oboje są samotni i pijani.
Grzech nie skorzystać.
Zdziwiłabym się, gdyby nie zaczęli się pieprzyć.
Czas mija. Ze trzy miesiące, sześć miesięcy.
Zachowują dyskrecję ze względu na Mel, Paula i całą resztę.
Ale Paul się o tym dowiaduje.
Atakuje Coopa, a Coop go zabija.
Samoobrona. Zbrodnia w afekcie. Coś…
Co za absurd.
Jeśli nie zobaczę niepodważalnych dowodów,
nie uwierzę, że Coop jest mordercą.
Dajcie spokój, znamy go od lat.
Ale jakoś żadna z nas nie wiedziała, że sypia z Sam.
Tak tylko mówię.
Nie wiemy o Coopie wszystkiego.
Ani o Sam, jak widać.
Paul zdradzał ją od lat.
Chujowo się zachowywał podczas rozwodu. Może pękła i go zabiła.
Albo to ktoś inny. To najbardziej prawdopodobne.
Kto wie, w co Paul się wpakował?
Sam była wtedy w Bostonie u rodziców.
Policja na pewno sprawdziła jej alibi.
Grace, gadałaś z Mel?
Nagrałam jej się. Miałam dużo na głowie.
O Boże. Właśnie. Jak się trzyma Barney?
Jest w domu. To dobrze… chyba.
Zwichnięty bark, złamane żebro, a teraz jeszcze to.
Daję mu mocne leki, żeby nie oszaleć.
W naszej okolicy strasznie skoczyła ostatnio przestępczość.
Co się odwala?
Rozmawiałam wczoraj z Mel.
Jest wściekła, ale nie wątpi w jego niewinność.
To ojciec jest dzieci. Jasne, że mu wierzy.
Podczas aresztowania wydawał się winny.
Każdy tak wygląda w kajdankach.
To mógł być ktoś zupełnie inny. Albo to jakaś pomyłka.
Morderstwo to zawsze pomyłka.
Nie rób niczego, o czym nie możesz pogadać po kolacji.
Oscar Wilde.
Co?
Serio.
Paul ich nakrył, zrobiło się gorąco. Bum.
Paul ma swoją dziwkowatą kelnerkę. Co go to obchodzi?
Faceci są terytorialni. Braterski kodeks.
Na twoją teorię, że Coop uprawiał z Sam seks w jej domu,
nie wpływa fakt, że była 300 kilometrów stamtąd?
A kiedy tak zaprzeczają prawom fizyki tym dalekobieżnym ruchaniem,
Paul, który już tam nie mieszka, nagle ich nakrywa.
W scenariuszu, który wymyśliłaś,
Coop, który w życiu nie strzelał,
ma przy sobie broń, której nigdy nie miał. A raczej obok siebie, bo…
- …jest bez spodni. - Nie twierdzę, że wszystko wiem.
To był seks bez zobowiązań.
- Z takiego powodu się nie zabija. - Nie wiesz, czy to nie coś więcej.
Nie zakochał się w Samancie Levitt.
Skąd wiesz?
Bo nadal kocha Mel.
Gdyby Coop miał kogoś zabić, już dawno zabiłby Nicka,
ale tego nie zrobił.
Bo nie jest mordercą.
Cała ta sytuacja jest niewiarygodna.
Był sobie po prostu na pogrzebie,
jakby nigdy nic.
Bo tego nie zrobił.
Jasne.
Albo jest socjopatą.
Suz, serio? Co jest, do…
Idziemy na galę nowotworową Millerów?
- No jasne. Oczywiście. - Tak.
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
Panie Cooper.
Andrew Cooper.
Tak, wysoki sądzie.
Miał pan okazję naradzić się z adwokatką.
Czy rozumie pan zarzuty?
Tak, wysoki sądzie.
Wnosi pan o uniewinnienie.
- Tak, wysoki sądzie. - Zaprotokołowane.
Prawnicy potwierdzą datę rozprawy z urzędnikiem sądowym.
Kaucja wynosi 250 000 dolarów.
I co teraz?
Sędzia Wood da nam miesiąc na postępowanie dowodowe.
Prokurator jest słaby. Pewnie da się wymusić ugodę.
Nie chcę ugody.
Jak uważasz.
- Nie zabiłem go, Kat. - Nie pytałam.
Dlaczego, kurwa, nie?
Da nam pan chwilę?
Dlaczego nie pytałaś? Dlaczego?
Bo to bez znaczenia.
Ktoś mnie wrobił.
Mówię ci. Wielu ludzi nienawidziło Paula.
To mogła być Sam, to mógł być każdy, kto się o nas dowiedział.
Jestem idealnym kozłem ofiarnym.
Nie tak wygrywa się sprawy.
- A jak? - Zwykle nie szantażuje się prawnika.
Będziemy podważać przebieg śledztwa, procedury,
łańcuch dowodowy, wiarygodność świadków i biegłych.
Jak dobrze pójdzie, wykażemy uzasadnioną wątpliwość.
I myślisz, że dasz radę?
Broń w twoim aucie jest problematyczna.
Kat.
Ja nie przegrywam, Coop.
Wpłacono za ciebie kaucję.
Do czwartku zweryfikuję wstępny materiał dowodowy.
A ty spróbuj nie pakować się w kłopoty.
Mogę odebrać auto?
Andy.
Dzięki, tato.
Proszę. Pomyślałem, że możesz być głodny.
Zrobiłem ci kanapkę z indykiem.
Nie wiem, co ostatnio jadasz, ale kiedyś była twoją ulubioną.
Będzie dobrze.
Tato, nie jestem pewien.
Zawiozę cię do domu.
Przyda ci się prysznic i drzemka.
Podrzuć mnie do Mel.
Zaczekać na ciebie?
Nie. Poradzę sobie.
- Skąd wziąłeś pieniądze na kaucję? - Z mojego konta emerytalnego.
Tato, podatki cię wykończą.
Jest jak jest.
Dobra. Oddam ci te pieniądze.
Masz ważniejsze sprawy na głowie.
Co ty tu robisz?
Jest wtorek.
Daj spokój, Mel. Chcę tylko pogadać z dzieciakami.
- O czym? - Sam nie wiem.
Może zapytam, co w szkole?
Albo powiem, że ich ojciec nie jest mordercą.
- Daj spokój. Znasz mnie. - Daj spokój?
Wiesz, że bym tego nie zrobił.
Ja nic nie wiem.
Nie wiem, czym się zajmujesz. Ani kogo pieprzysz.
- Ani dlaczego… - Serio?
…parę dni temu patrzyliśmy z dziećmi, jak prawie pobito cię na śmierć.
Wiem, że aresztowano cię za zabójstwo.
Dopóki nie dowiem się czegoś nowego,
trzymaj się od nich z daleka. Dość już przez ciebie przeszły.
To był kiedyś mój dom.
To był kiedyś cały mój świat.
To niesamowite,
że ta sama rzecz może ci łamać serce nieskończoną ilość razy.
Halo?
Wcześniej wróciłeś.
Myślałam, że jeśli to pozamiatam, będzie czyściej,
ale znalazłam stare płyty i… No tak, sporo tego.
Jak się czujesz?
Jakbym spędził noc w areszcie. A ty?
No wiesz, po staremu.
Weźmy worki na śmieci i zacznijmy sprzątać.
Okej.
Powinniśmy zacząć od piwnicy, bo gliny zrobiły tam niezły burdel.
Gdyby policja znalazła kasę, wypłynęłoby to na przesłuchaniu.
Nie miałem czasu docenić ironii tego, że sam zostałem okradziony.
Chciałem odzyskać swoje pieniądze.
Hej. Gdzie ona jest?
- Jest zajęta. Hej! - Lu!
Nie chce cię widzieć.
Mam to w dupie.
Kurwa, jaja sobie robisz?
No dawaj.
- Dawaj! - Tak?
I co z tym zrobisz?
Odłóż to, Coop.
Wejdź do środka. Pogadajmy jak normalni ludzie.
Masz.
Pięć minut.
- Mam gulasz na kuchence. - Okradłaś mnie?
Nie okradam ludzi.
Siedzę tu w fotelu, a ludzie tacy jak ty przynoszą mi rzeczy.
Moje pieniądze zniknęły.
Działasz w branży gotówkowej. To się zdarza.
- Christian? - Christian zgarnął swoje.
- Powiedziałaś mu, gdzie mnie znaleźć. - Tak.
I wyperswadowałam mu zabicie cię.
Na pewno by to zrobił.
Z tego, co widzę, upiekło ci się.
- Mogłaś mnie ostrzec. - Zrobiłam to.
Mówiłam, żebyś nie tykał sztuki, ale słyszysz tylko to, co chcesz.
W tej grze obowiązują zasady.
Musisz się ich nauczyć.
Znieważyłeś Christiana.
On odpowiedział.
Akcja, reakcja.
Czysta karta. Jest gotów robić interesy, ale podobno masz większe problemy.
Akurat zacząłeś ujawniać swój potencjał.
Przypala mi się gulasz.
Hej, nikogo nie zabiłem.
To jeszcze bardziej żałosne.
Nie wracaj tu.
- Co tam, Félix? - Ekwador łoi nam tyłki.
To wszystko, co jest ci winien Chivo.
Nieźle.
Gosposie tyle zarabiają?
Mogę ci załatwić pracę.
W porządku?
Do następnego razu.
Nie. W życiu.
Żadnego następnego razu.
Chivo już dla ciebie nie pracuje.
Dajesz mi torbę z hajsem i tak do mnie mówisz?
Proszę cię, Félix.
Zmieniałam ci pieluchy.
Uważaj, jak się do mnie zwracasz.
Właśnie uważam.
Pozdrów ode mnie mamę.
Wszystko okej?
Dopiero niedawno przestali się na nas gapić.
A teraz to.
Nie przejmuj się.
Nie zrobiłaś nic złego.
Nie powinnam była posyłać ich do szkoły.
Nie posłałaś ich. Sami poszli.
To kawiarnia.
Wyobraź sobie, jak się czują w liceum.
Powiem im, że mogą wrócić.
Wrócą, jeśli będą musieli.
To trwa za długo. Chodźmy do Phila.
Już prawie.
Będziemy czekać kolejnych 10 minut na cholerną kawę. Chodź.
Dziękuję.
Jest tutaj. Tak.
Do zobaczenia.
Ja tylko…
Nawet nie wiem, od czego zacząć.
Ja… Wiem, że to skomplikowane…
Skomplikowane?
- Tak. - Pieprzysz się z Coopem.
Ja pieprzę się z Nickiem.
Może pieprz się z Nickiem, a ja z kimś innym…
- To twoje wnioski? - …skoro to tutaj robimy.
Mel, Coop zabił mojego męża.
Nikogo nie zabił.
Tego nie wiesz.
Jest w bardzo kiepskim stanie.
Dymanie się z moim byłym mężem nie czyni cię ekspertką.
Rozumiem, że trudno ci to zaakceptować, ale byliśmy z Coopem bardzo blisko.
- Tak? - Tak.
Właśnie się z nim przespałam, więc może nie byliście tak blisko.
- Słucham? - Szklane domy, Nick.
Co to ma, kurwa, znaczyć?
- To czemu jesteś wściekła? - Nie wierzę.
Co? Okłamałaś mnie!
Bałam się o tym mówić.
- Jest różnica. - Nie bez powodu
- bałaś się o tym mówić. - Pogadamy?
Dlaczego bałaś się o tym mówić?
Mel. Nadal jestem twoją przyjaciółką.
Nie jesteś. Jesteś chciwą wdową,
która próbuje wycisnąć ostatnią kroplę współczucia
na martwego męża, którego nienawidziła.
Cholera.
Nie, Mel.
- Pierdol się! - Mel, przestań, proszę.
- Nick. - Pierdol się, Mel.
Drzwi?
Nie mam jak wrócić.
Zadzwoń po Coopa.
Co? Co one oglądają?
To mój tata?
Nie. Twoja mama.
…na martwego męża, którego nienawidziła.
Cholera.
Nie, Mel.
- Pierdol się. - Mel.
Widziałeś filmik?
Tak.
Mój tata wyszedł za kaucją,
a mama bije się po kawiarniach.
Są też plusy: wymieciesz w eseju rekrutacyjnym.
Jeśli to cię pocieszy,
wszyscy mają do pewnego stopnia pojebanych starych.
Ważne, że ty taki nie jesteś.
A poznałaś mnie?
Wybacz. Myślałem, że…
Idiota.
Ali. Co jest, do cholery?
Sprzątałam i to znalazłam.
To twoje.
Pomyślałam, że ci to podrzucę.
Miałaś to od piętnastu lat.
Tak.
Pomyślałam też, że pogadamy.
Nie możemy. Nie tutaj. Zadzwoń do mnie.
Dzwoniłam.
I pisałam.
Ali, mam rodzinę.
Nie mogę rozmawiać, kiedy chcę.
Stawiasz mnie w niezręcznej sytuacji.
No cóż,
chcesz odzyskać płytę?
Co?
Nie, zachowaj jebaną płytę…
Zadzwonię do ciebie.
Więcej tu nie wracaj.
Pamiętasz, jak obiecałem, że zabiję cię na koniec?
Zgadza się, Matrix! Tak było!
Kłamałem.
Nie masz samochodu?
Och, Nick. Co ty tu robisz?
Ilekroć się ogarniam, jedno z nich rozwala mi życie.
- Kurwa, co z nimi jest nie tak? - Racja.
To przerażające, kiedy orientujesz się, że to ty jesteś tą dojrzałą.
Ale nie jestem. O to mi chodzi.
Wciąż potrzebuję cholernych rodziców.
Są zbyt zajęci własnymi dramatami, żeby robić, co do nich należy.
Jebać tych, którzy zakładają, że jest winny.
Tata może i jest zjebem, ale nie mordercą. Jezu!
- No co? - Co?
- On tego nie zrobił.
To całkowicie naturalne, że tak uważasz,
ale nie wiesz tego, prawda?
Znam własnego ojca.
To ważne, żebyś zrozumiała,
dlaczego niektórzy mogą wierzyć, że to zrobił.
Pieprzył żonę tego faceta.
Możemy nie omawiać, kogo pieprzy tata?
Gliny nie aresztowałyby bogatego białego faceta takiego jak on,
- gdyby nie miały dowodów. - Żartujesz?
Poza tym ma historię przemocy.
Wcale nie jest agresywny.
Przywalił mi w kutasa.
Jesteś niewiarygodny.
Daj spokój.
- To twój ojciec. - Zejdź mi z drogi.
Wspierasz go, a ja wspieram ciebie. Zaufaj mi.
Studentowi, który spotyka się z licealistką.
- Zejdź mi z drogi. - Nie rób dram…
- Dla Tori? - Tak.
Stary, przepraszam za twoją twarz.
W porządku. Całkiem możliwe, że na to zasłużyłem.
Tak.
Otwarte!
Nick, co ty tu robisz?
Przyszedłem przywalić Coopowi w ryj.
I to nas łączy.
Bzdura. Mocniejszą rękę masz na temblaku.
Nie marnowałbym jej na ciebie.
Panowie, w obecnej sytuacji
proponuję, żebyśmy poszli na miasto i solidnie się schlali.
Niewiarygodny wieczór.
Tak jest wszędzie.
Nie zastanawia cię, że zawsze ma dobry humor?
To dlatego.
- Przegadaliście wszystko? - Skąd.
Ale ostatnio mam niewielu przyjaciół.
Przestań sprawiać, że wpadają pod auta.
Przyznam, że gorzała świetnie łączy się z moimi środkami przeciwbólowymi.
Okej. Przepraszam.
Dobra, panowie.
Proszę.
One stawiają.
- Dzięki. - Drogie panie.
Dziękujemy.
Podnosimy i osuszamy.
Dobra. Do dzieła.
O tak.
Zacne.
Hej, B, mówiłeś Coopowi o zakładach?
Nie.
- Że co? - To kiepsko zabrzmi.
Są zakłady w sprawie twojego wyroku.
Kiedy wypowiadam to na głos, brzmi dość chujowo.
Okej. I jakie są trendy?
Nie wiem. Przyjaźnimy się. Nie mieszałem się.
- Barney? - No co? Jestem z Nickiem.
- Dobra, ale obstawiłem niewinność. - No tak.
I zamieniłem na uzasadnioną wątpliwość.
- Sprytnie. - Jules obstawiła morderstwo.
- Jezu. - Bez miękkiej gry.
- Coop. Nie wierzę. - O Boże.
Kogo my tu mamy?
Hej, Coop. Świetnie cię widzieć.
Co u was?
Ja pierdolę. Nick Brandes.
- Owszem. - Toby i Josh dla mnie pracowali.
Bez ciebie zrobiła się tam straszna chujnia.
Serio? Nie wierzę.
Kurwa, poważnie.
Nie wiem, co słyszałeś, ale Rzym płonie. Szwajcarzy grożą wycofaniem.
- Serio? - No ba.
Jackowi odpierdala.
Ale zajebiście. Nosiłem twój numer na studiach.
- Grałeś? - Tak, w D3, stary.
Jestem bardzo biały.
Ale kupiłem dwie twoje toalety. Odmieniły moje życie.
Stary.
Możemy zamówić? Stawiamy skurwysynom drinki.
Panowie.
- Dawajcie… - Hej, hej!
Chłopcy, sądząc po waszym zachowaniu, wciągaliście kokę.
Dobry towar.
Mógłbym pogodzić się z tym, że mnie zdradziła,
ale tak jakby była na mnie o to wściekła, rozumiecie?
O tak.
Oczyściłeś się z zarzutów o zabójstwo?
Pracuję nad tym.
Evan siedział pół roku za unikanie podatków.
Dziewięć miesięcy. Kurwa, było warto.
Siedziałem w Otisville, było jak na wakajkach.
Szlifowałem grę w tenisa
i nawiązałem zajebiste kontakty.
Siedzą tam grube ryby. Kręcę interesy z trzema z nich.
Kurwa, Coop. Powinieneś iść do Otisville.
Kurwa, albo zostać uniewinniony.
Od wieków nie czułem się tak dobrze.
Hej, stary. Wyluzuj trochę.
Wyluzować? Nie.
Żadnego luzowania.
- Wróciłem. - Okej.
Choi wrócił do gry, Choi wrócił do gry,
Choi wrócił do gry.
Choi wrócił…
O cholera, Barney.
Stary?
Ta cała sprawa z morderstwem…
- Tak? - Nie spodziewałem się tego.
Myślisz, że wygrasz sprawę?
Barney.
Jest północ i siedzimy najebani na polu golfowym.
Więc czemu nie zapytasz o to, o co chcesz zapytać.
Bo nie chcę cię pytać.
Wiesz, co przeraża mnie najbardziej?
Nie wiem, czy mnie to obchodzi.
- Jeśli to zrobiłeś… - Nie zabiłem go.
Okej. To dobrze.
To dobrze.
Ale pamiętaj, że nie zapytałem.
Boisz się?
To głupie pytanie. Przepraszam.
Jak ci idzie remont?
Ostatnio prawie wszystko spaliłem.
Masz jakieś kłopoty? Co jest?
Szczerze? Nie mam pojęcia.
Mamy w tym domu pokoje, których nigdy nie użyliśmy.
A teraz budujemy nowe.
Grace za dużo wydaje.
Ja też. Na tym etapie to jest jak proces fizjologiczny.
Jemy, pijemy, kupujemy masę chłamu.
Potem gadamy o tym chłamie
i o innym chłamie, który kupimy.
A potem też go kupujemy.
Czasem chodzę po domu i…
Patrzę na te góry rzeczy, które zebraliśmy i mnie to, kurwa, zadziwia.
Kiedy staliśmy się tymi ludźmi? Kiedy…
…kiedy nasze życie stało się takie puste…
że musimy nieustannie wypełniać je całym tym szajsem?
Nie wiem, co się ze mną stało.
Chyba nikt z nas tego nie wie.
Coś się z tobą dzieje. Nie musisz mówić co.
Ale chciałem tylko, żebyś wiedział, że wiem.
Nie wiem, co dokładnie wiem.
Ale wiem.
Coś się ze mną stało, stary.
Nawet nie wiem, czy potrafię to wytłumaczyć…
Zwolnili mnie i wszystko się nagle zmieniło.
Wszystko, co znałem, co wydawało się w chuj stabilne i trwałe…
Sam nie wiem.
Nie wiem.
Myliłem się co do wszystkich zasad.
Okazuje się, że nie ma zasad.
No więc włamuję się do domów
i kradnę ludziom rzeczy.
O kurwa. Mój samochód.
Gdzie on jest?
Został skonfiskowany.
Muszę dziś jechać do Kat.
Spoko. Przyślę po ciebie Wally'ego, kiedy już mnie podrzuci.
Na pewno?
Wally, dasz radę?
- Jasne, Nick. - I po problemie.
Wielkie dzięki.
No dobra, panowie.
Dziękuję. Ta noc była… jakaś.
Tak. Nie powtarzajmy tego.
Czteroletni Hunter
przybiegał do naszej sypialni w środku nocy,
przerażony demonami, które nękają czterolatków w snach.
Brałem go do łóżka i zasypiał w moich ramionach.
To wystarczyło, żeby poczuł się bezpiecznie.
Kiedy robią się starsi,
trudniej jest chronić ich przed tym, co może ich przestraszyć albo zranić.
Ale nadal próbujesz.
Aż pewnego dnia uświadamiasz sobie, że to ty ich ranisz.
A tobie co się stało?
To była długa noc.
Wiesz…
Chciałem cię wczoraj zobaczyć.
Mama mi mówiła.
To miło z jej strony.
Byłoby milej, gdyby cię wpuściła.
Ona po prostu…
robi to, co uważa za słuszne.
Ale słuchaj…
Ale chcę cię przeprosić.
Za cały ten absurd.
Najpierw rozwód, a teraz ten bałagan.
Nie chciałem, żeby do tego doszło.
Ale wiem, że to niczego ci nie ułatwia,
więc chciałem po prostu przeprosić.
Tato. Pójdziesz do więzienia?
Okej, Hunter.
To ważne.
Cokolwiek się stanie, musisz mnie wysłuchać.
Nie zabiłem Paula. Nie miałem z tym nic wspólnego.
Wiem, że nie.
Przyszedłem, żeby ci to powiedzieć.
Doceniam to.
Nie pójdę do więzienia za coś, czego nie zrobiłem.
Dobra?
Mam dziś spotkanie z Kat Resnick,
która jest najlepsza w swojej branży.
I coś wymyślimy. Okej?
Najpierw powinieneś chyba wziąć prysznic.
- Cuchniesz. - Dzięki. Słuszna uwaga.
Coś jeszcze?
Mam dziewczynę.
- Dzień dobry. - Cholera.
Ciężka noc?
Dam ci tysiąc dolarów za tę filiżankę kawy.
Ja pierdolę, Grace.
Wyglądasz gorzej niż w szpitalu.
Dobra. Wiem, co powiesz.
To chyba nie warto tego mówić.
To mój najlepszy przyjaciel, Grace.
Musisz zacząć przyzwyczajać się do myśli,
że twój najlepszy przyjaciel może pójść do więzienia za zabójstwo.
Nie zrobił tego.
- Wiesz to? - A ty nie?
Nie wiesz wszystkiego, Barney.
Wiem wystarczająco dużo.
I ty też to wiesz.
Nawet o tobie wiem za mało.
Co to niby znaczy?
Znalazłam to w twojej szufladzie.
Powiedz mi, że to nie ma nic wspólnego z Coopem.
Ty i ja, Barney. Prawda?
Ty i ja ponad wszystko inne.
Ty i ja.
Napij się.
Przygotuję ci kąpiel.
- Cześć. - Cześć, Mel.
- Hej. - Jak się masz, Mel?
W porządku.
Chciałam porozmawiać.
Mam sesję o jedenastej.
Została odwołana.
Odwołało sporo twoich pacjentów.
Ilu?
Przez Coopa?
Nie. Nie przez Coopa.
…męża, którego nienawidziła.
Cholera.
- Pierdol się! - Mel.
Chryste. Okej.
Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzicie
- i jaki stres przeżywacie. - Nic mi nie jest.
Nie sądzę.
Mam trochę stresów,
- ale mogę… - Napadłaś na nią.
Uderzyła mnie pierwsza!
Właśnie to mam mówić rodzicom naszych pacjentów?
Wszystko w porządku, bo to tamta zaczęła?
To była samoobrona.
To była agresja poznawcza.
- Nie rób tego. - Czego?
Nie terapeutyzuj mnie.
Próbuję z tobą porozmawiać.
Daj spokój, Deb.
Czy nigdy, w całym swoim życiu, nie chciałaś komuś przywalić?
Jasne, że chciałam. Ale tego nie zrobiłam.
Może powinnaś była.
Powiem ci, że to ma dużo większą wartość terapeutyczną niż sama chęć.
To chwila pełnej zgody ze sobą.
Czy nie to próbujemy tu przekazać naszym pacjentom?
- Mel. - Przeleciała mojego męża.
- I oskarżyła go o morderstwo. - Byłego męża.
Co?
Nieważne.
Wydaje mi się, że sama potrzebujesz pomocy.
Nie-e.
Wysyłam cię na urlop.
Przykro mi.
W tej chwili?
Co z „nie przegrywam”?
Czasem ugoda to wygrana.
Nie kiedy tego nie zrobiłem.
Daj spokój, Kat. Jeśli chodzi o to, że cię przymuszam…
Nie przymuszasz. Szantażujesz.
Niezależnie od gówna, w które wdepnąłeś i od tego, że jestem dziwką,
razem wychowywaliśmy dzieci i nie uważam, że zabiłeś Paula.
Ale mam obowiązek przedstawić ci twoje opcje.
- Przejrzałam postępowanie dowodowe. - I?
Jako twoja prawniczka mówię ci, że powinniśmy rozważyć ugodę.
Dwa laboratoria potwierdziły twoje DNA na miejscu zbrodni.
Narzędzie zbrodni w bagażniku.
Chcesz podzielić się czymś, co pomogłoby to wyjaśnić?
Kłamałeś w sprawie relacji z Sam.
- Ona też kłamała. - Była w Bostonie.
Były urodziny Henry'ego.
- Co? - Nic.
Coop.
Jeśli pójdziemy na ugodę, wyjdziesz, zanim Hunter skończy studia.
Żartujesz sobie?
Próbuję ci pomóc.
Przez wsadzenie mnie do paki?
No weź, Kat. Nie wyruchaj mnie.
Sam to sobie zrobiłeś.
Coop. Każdego dnia odbywam takie rozmowy
i muszę powiedzieć,
że ława przysięgłych nie uzna cię za prawdomównego.
- Dlaczego nie? - Bo nie mówisz prawdy.
- O czym? - O wszystkim.
Nie wierzę, że byłeś sam w tym klubie,
nie wierzę, że siedziałeś potem z siostrą,
ani że twoja krew była na podłodze, bo pieprzyłeś się z Sam.
Cokolwiek ukrywasz,
to dobry moment, żeby mi powiedzieć.
- To skomplikowane. - Jasne.
Bo zajmuję się tylko prostymi procesami o morderstwo.
Czemu miałeś tę broń w aucie?
- Nie wiem. - Bzdura, Coop.
Daj mi coś.
- Mówiłem, że go nie zabiłem. - A ja, że to nieistotne.
Cholera.
Dzięki, stary.
Hej.
- To auto Nicka? - Tak.
Mój samochód został skonfiskowany i może będzie dowodem przeciwko mnie.
Jeśli chodzi o to, że Hunter przyszedł pogadać, nie prosiłem…
Czekaj, Hunter przyszedł pogadać?
Nie.
Nie mogę wydusić z dzieciaka dwóch sylab.
Cóż mogę powiedzieć. Mam dar.
Zostałam dziś zwolniona.
Kurwa. Przeze mnie?
Okazuje się, że jestem zdolna samodzielnie wylecieć z pracy.
Ja…
Trochę poprztykałam się z Sam.
Pokłóciłyście się?
Coś takiego.
A potem uderzyłam ją w twarz.
Wiem. Widziałem nagranie.
To po chuj pytasz?
Chciałem usłyszeć, jak to mówisz. Broniłaś mojego honoru?
Nazwała cię mordercą.
Dochodzimy do punktu, w którym żadne z nas nie może się tu pokazywać.
Nie jesteś nim, co?
Mordercą?
Nie. Nie jestem.
Wybacz, że zapytałam.
Dobrze się stało.
Co mówi Kat? Możesz to wygrać?
Zaproponowała ugodę, a ja odpowiedziałem: „Spierdalaj”.
I dobrze.
Co się stało z naszym życiem?
Rzadko rujnujesz sobie życie w jednej chwili.
To zwykle seria chwil, trwających dłuższy czas.
Kiedy wszystko ostatecznie zwaliło mi się na łeb,
zobaczyłem każdą z nich w idealnym porządku,
tak jakbym sam je wszystkie poustawiał.
Nie zastanawiałem się: „Jak mogło mnie to spotkać?”.
Pytanie brzmiało: „Jak ja tego, kurwa, nie przewidziałem?”.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK