Wiemy, że diamenty nie mają immanentnej wartości.
A mimo to naszyjnik z płatkami śniegu Van Cleef & Arpels
kosztuje mniej więcej tyle, co Rolls-Royce.
Dlaczego diamenty są tak drogie?
Dlatego, że najskuteczniejszy kartel historii współczesnej uznał,
że ustawa Shermana może się jebać, a 80-letnia kampania marketingowa
powiązała skompresowany węgiel z wieczną miłością.
Mówią, że diamenty są wieczne.
Ale jak pokazały ostatnie wydarzenia, wieczność nie jest tym, czym była.
Co ty tu robisz?
- Mieszkamy tu. - Zjesz śniadanie, Coop?
Ty tu nie mieszkasz.
Ty też nie.
Negocjator.
Podaj syrop.
- Syrop. - Syrop.
Pierdol się.
Powinniśmy zacząć się dzielić.
Wynoś się stąd.
Wyluzuj, Coop. Jesteśmy jedną wielką rodziną.
Kurwa, zabiję cię.
Nie możesz mnie zabić, Coop.
Bo już nie żyjesz.
Hej. Spójrzcie, kto się obudził.
Cześć, tato.
Cześć, mała.
Jak się czujesz?
Całkiem nieźle.
To dlatego, że lekarze dali ci mnóstwo morfiny.
- Kochanie. - No co? Widziałam. To za dużo.
Możemy ci coś podać?
Wodę. Byłoby świetnie.
Był lekarz,
- ale nie chcieliśmy cię budzić. - Dzięki.
Długo byłem nieprzytomny?
Dwanaście godzin.
Jezu. Częściej powinienem obrywać.
Skończyły się Doritosy, ale mam...
O rany. Dzień dobry. Pan Cooper.
Myślałem, że go rzuciłaś.
Tato.
- Nie doszedł do siebie... - Tak.
- Czuję się świetnie. - Wszystko okej.
Dzień dobry.
Kiepski moment?
W czym mogę pomóc?
Przepraszam. Detektywka Rebecca Lin.
Miałam nadzieję, że zamienię słówko z panem Cooperem.
Kolejny uraz po tenisie?
Niezupełnie.
Znasz ją?
Przesłuchiwała mnie w sprawie Paula.
Co z nim?
Mam kilka pytań o wczorajszy wieczór.
O ile ma pan siłę.
Czy mam wrócić później?
Słuchajcie, może zabierzecie dziadków na lunch?
Millie's otwierają dopiero w południe.
To będziemy pierwszymi klientami.
Chodźcie. Idziemy.
Zwykle wolę prowadzić przesłuchania w cztery oczy.
Sprawdzę, co u Barneya.
Jak on się czuje?
Dam ci znać.
Ma pan wspaniałą rodzinę.
Jest pani zbyt uprzejma. W czym mogę pomóc?
Może opowie mi pan o zeszłej nocy?
Niewiele pamiętam.
A co pan pamięta?
Pamiętam, że mnie zaatakowano.
Dziwna sprawa, co?
Nie bardzo mam porównanie, więc...
Napastnicy niczego nie ukradli.
To dość nietypowe.
Rozumiem.
Może to, że Barney wpadł pod samochód, trochę im przeszkodziło?
Czyli jednak coś pan pamięta. Później porozmawiam z panem Choi.
Szczerze mówiąc, panie Cooper,
ta napaść nie wydaje mi się przypadkowa.
Mam wrażenie, że obrano pana za cel.
- Czemu ktoś miałby to robić? - Czemu ktoś miałby zabić Paula Levitta?
Nie widzę związku.
Byłam kiedyś policjantką w Bronksie.
Brutalne przestępstwa były na porządku dziennym.
Ale nie tutaj. To... bardzo spokojne miasteczko.
Rzadko zdarzają się tu brutalne napaści.
A w ciągu ostatnich kilku dni mężczyzna został zamordowany w domu.
- Ostatnio się pobiliście. - To nie była bójka.
A potem został pan zaatakowany i brutalnie pobity na środku Main Street,
bez wyraźnego motywu.
Leżący obok pana przyjaciel Barney wyciąga kawałki chodnika spomiędzy zębów.
Nadal nie widzę związku.
To pan, panie Cooper.
Pan jest tym związkiem.
Mam wrażenie, że przyjaźń z panem to dość niebezpieczna zabawa.
To znaczy, że się nie zaprzyjaźnimy?
Słyszałam, że rzucił pan pracę miesiąc temu.
To się zdarza dość często.
Mówiła pani, że rzuciła pracę policjantki w Bronksie. Dlaczego?
- Jakość życia. - U mnie podobnie.
Tyle że pana zwolniono.
Kwestia semantyki.
Skąd pan wracał wczoraj wieczorem?
Z Jersey. Zabraliśmy starsze dziecko na zwiedzanie uczelni.
Proszę posłuchać... Nie będę owijać w bawełnę.
Słabo pana znam.
Ale mam wrażenie, że jest pan człowiekiem na równi pochyłej.
I rozpaczliwie potrzebuje pan koła ratunkowego.
Jestem tu teraz i oferuję panu to koło ratunkowe.
W cokolwiek się pan wpakował, mogę pomóc.
Rzecz w tym...
że w pewnym momencie przekroczy pan granicę
i nie będę już mogła panu pomóc.
A kiedy nadejdzie ta chwila, pozostanie mi pana aresztować.
No cóż, to materiał do przemyśleń. Dziękuję za wizytę.
Dziękuję za rozmowę.
Poszło okej?
Tak. Wiesz, to tylko formalności. Uzupełnia brakujące elementy.
Jak Barney?
Poobijany, ale wyjdzie z tego.
Możemy pogadać o tym, co się wydarzyło?
- Chciałabym... - Może nie teraz.
Tak. Dobra.
Pójdę już.
Mają cię niebawem wypisać.
Mogę po ciebie przyjechać.
Nie, daj spokój. Poproszę Ali. Ty jedź do dzieciaków.
Hej, Melly.
Wygląda na to, że istotnie trzeba było jechać w przeciwnym kierunku.
Odpocznij.
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
- ...mogę spróbować. - To dobrze.
- Muszę... - Okej.
- Czemu tak ładnie pachniesz? - Próbuję czegoś nowego. Jest okropnie?
Tego nie mówiłam. Co mamy?
Raporty laboratoryjne.
Narzędzie zbrodni to kaliber .38, ta sama broń, wszystkie trzy strzały.
A żona ma kaliber .22?
Tak. I mówiła prawdę, z jej broni nigdy nie strzelano.
Ale co to jest?
- To Taurus TX22. - Nie, nie.
Ten zapach. Piżmowy.
Balsam Breeze. Z olejkiem balsamowym. I cedrem.
Dobra. Co jeszcze?
Chyba nuty cytrusowe.
Tak.
Raport dotyczący śladów prochu wskazuje, że ofiara też strzelała.
Ale na miejscu zbrodni nie było kul ani łusek.
Więc albo w coś trafił, albo ktoś uciekł.
Albo...
- Coś przegapiliśmy. - Tak.
Nasi ludzie kontaktują się ze szpitalami,
żeby sprawdzić, czy nie przyjęto ofiar postrzału.
Mordercy rzadko zgłaszają się na SOR.
Pasuje ci do tego Cooper?
Nie wiem, czy on mi pasuje, czy nie, ale... Coś mi w nim nie pasuje.
Pachniesz jak choinka.
Odwiedzają każdy sklep Best Buy w mieście.
Kupują dyski zewnętrzne.
Potem zamieniają je na starsze modele, które wyglądają na nowe
i je zwracają.
Potem pakują te nowe i sprzedają w sieci, z pełną marżą.
Ta historia kończy się tak, że twój kumpel Miggy kupuje mamie nowy dom?
Oczywiście, że nie.
Powiązali numery seryjne z jego kartami...
i go dorwali.
A ciebie to zdziwiło?
Robił to za długo.
Wpadł przez zbyt dużą pewność siebie.
Wpadł przez głupotę.
Cholera.
Wciąż jesteś niezłą laską.
Co tam, E?
Nie.
No co?
Wyluzuj, tylko sobie żartuję.
Ale naprawdę dobrze wyglądasz.
Czego chcesz, Félix?
Niczego, dzięki.
Muszę tylko odebrać kasę od naszego gnojka,
a potem spadam.
O czym on mówi?
Nie wiesz?
O cholera.
Zrobiłem parę kursów. To wszystko.
To byłoby wszystko.
Ale twój chłoptaś spieprzył dostawę.
Jebana policja mnie ścigała.
Jebaniec słyszy jedną syrenę
i wpada w taką panikę, że wyrzuca cały jebany towar.
Gdzie go wyrzucił?
To jest najlepsze.
Powiedz jej.
Do East River.
Jebana orka Shamu musi być na haju.
Problem, że brak ci kasy.
Dobra, ile?
Powiesz jej czy ja mam to zrobić?
Sto pięćdziesiąt tysięcy.
Co za idiota.
A dokładniej 175 tysięcy.
W przyszłym tygodniu będzie ze 200.
Odsetki są przejebane.
Słuchaj, wiem, że to dla ciebie za wysoka kwota.
Ale nie mogę pozwolić, żeby nikt za to nie beknął.
Czy mogę?
- Mogę? - Dobra.
Nie ma problemu.
Zajmę się tym.
- Ty się tym zajmiesz? - Zgadza się.
Z tego co wiem, ostatnio szorowałaś kible na jakimś zadupiu.
Kurwa, jak zamierzasz skołować taką kasę?
Nie twoja sprawa.
Wiesz, że zawsze cię lubiłem, Elena.
Wszyscy na ciebie lecieli.
A ponieważ znamy się od lat, odpuszczę odsetki.
Skołuj tę kasę do...
przyszłego tygodnia,
a odpuszczę temu twojemu idiocie.
Kurwa, jak to jest, że są takie dobre?
Wiecie, że robią ich jakieś dziesięć miliardów dziennie?
Ekonomia skali, te sprawy.
Tak to wygląda.
No dobra.
Widzimy się, gnojku.
Elena,
gdybyś chciała zacząć zarabiać sensowną kasę,
zawsze znajdę dla ciebie miejsce.
Pierdol się, Félix.
Jebana cipa.
Sto pięćdziesiąt?
Coś ty sobie myślał? Pojebało cię?
No i co?
Przez lata ogarniałaś dostawy dla Giselle i Rafy.
To było w Santiago, do cholery. Tutaj mamy więcej możliwości.
Bzdura.
Może ty je masz.
Szpitalne jedzenie jest kiepskie.
- Zrobiłaś to? - Oczywiście, że nie.
UNIWERSYTET PRINCETON
Hej, Andy.
Hej. Dzięki, że przyjechałaś.
Żartujesz?
Nigdy nie mam okazji prowadzić. Zapomniałam, jaka to zabawa.
- Masz w ogóle prawko? - Oczywiście.
Ściśle rzecz biorąc, wygasło, ale mam.
Chcesz prowadzić?
Nie. Nie.
Spróbuj trzymać się drogi, dobrze?
- Ta detektywka... - Lin.
Była u nas w domu.
- Naprawdę? - Tak.
Powiedziałam jej, że wróciłeś do domu tej nocy, kiedy zginął Paul Levitt.
Że byłeś ze mną.
Okej.
Wiesz, że nie miałem nic wspólnego ze śmiercią Paula, prawda?
Jasne. Wiem, że nie jesteś zabójcą.
A nawet gdybyś był, mam tylko ciebie.
Znak stopu.
- Hej. - Hej.
O Boże. Nie żartowałaś.
Wiem.
Ilość papierów, które trzeba wypełnić, żeby kogoś pochować,
nie mieści się w głowie.
Daj mi coś do roboty.
Okej. No cóż...
- Podać coś? - Poproszę...
Poproszę to, co ona.
Wiesz co? Weź to wszystko.
Tak.
Nie wiedziałam, że trzeba aplikować o akt zgonu.
Tak. Straszny bałagan.
To pewnie skutecznie odwraca uwagę wdów w żałobie,
ale szczerze mówiąc, nie wiem, czy jestem w żałobie.
To zrozumiałe. Jak długo musisz tu siedzieć?
Policja nie skończyła badać domu.
Hej.
Jak się trzymasz?
Po prostu...
Nie potrafię tego ogarnąć.
Każdy wie, że nie mieliśmy z Paulem zbyt dobrych relacji.
A teraz mam mu urządzać pogrzeb? Co będą mi mówili ludzie?
„Wiem, że go nienawidziłaś, ale masz tu zapiekankę”?
Kurwa, nienawidzę zapiekanek.
Zapamiętam. Żadnych zapiekanek.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Myślisz, że jest coś takiego jak wdowi syndrom oszusta?
O tak. Myślę, że syndrom oszusta jest wielobranżowy.
- Jakaś część mnie jest oczywiście smutna. - Oczywiście.
Ale wiesz...
...ilekroć myślę, że wszyscy mają mi współczuć,
mam ochotę wskoczyć pod autobus.
Nie może nawet umrzeć, nie upokarzając mnie raz jeszcze.
Gratulacje, Paul. Sprytne posunięcie.
Ale... wybacz, nie chciałam ci wylewać żali. Słyszałam...
- Żartujesz? - Słyszałam o Coopie.
- Nie żartuj. - Jak się trzyma?
Jest trochę poobijany, ale przeżyje.
Boże. Kto mógłby chcieć skrzywdzić Coopa?
Poza mną?
Czekaj, co takiego zrobił?
Żartuję.
Martwię się o niego. Czuję, że przez coś przechodzi.
To już nie twoje zadanie.
Wiem,
ale jeśli odpowiednio długo z kimś żyjesz, rozwijacie swój prywatny język.
A to, że już nie jesteście małżeństwem,
nie oznacza, że nagle budzisz się i zapominasz, jak używać tego języka.
Byliśmy właśnie w Princeton, Tori zwiedzała uczelnię.
Wiesz, to było...
Mały wehikuł czasu. „SSA-721”.
Zaraz, nie rozumiem.
Dyrektor domu pogrzebowego... To nie on powinien to wypełnić?
Tak. To idzie na tamtą stertę. Zatytułowaną „Syf dla innych”.
O Boże. Spójrz. Tutaj.
Wniosek o zatwierdzenie testamentu. To oznacza, że potrzebujemy więcej wina.
Jestem teraz ekspertką.
Przepraszam?
Pięćdziesiąt dolców, że nikt nie umie na tym grać.
Zrobiłeś coś z włosami?
Mam coś potem.
Dobrze, że odpuściłeś tamten zapach.
- Wiedziałem, że go nie znosisz. - Owszem.
Jak poszło z jego dziewczyną? Misty?
Nic przełomowego. Stereotypowa druga żona.
Wydawała się dość załamana jego śmiercią.
Pewnie opłakuje nowego Range Rovera, którym się nigdy nie przejedzie.
A ty? Trafiłeś na coś?
Technicy znaleźli w amoniaku ślady krwi.
To nie była krew Paula.
Wygląda na to, że musiał walczyć.
- A co ze szpitalami? - Nikogo z ranami postrzałowymi.
A jednak ktoś zostawił krew w naszym miejscu zbrodni.
Po czym ją posprzątał.
Naprawdę nie rozumiem, po co ludzie mają dzieci.
No co ty? Nigdy o tym nie myślałaś?
Nie.
Ja chciałbym całą gromadkę.
Najpierw znajdźmy ci kobietę, z którą wytrzymasz
ponad dwa miesiące.
To nie fair. Czasem to one mnie rzucają.
Co to jest?
Nazywają je chyba pluszakami.
To ukryta kamera.
- Myślisz, że co na niej znajdziesz? - Pewnie nic, ale warto sprawdzić.
Cześć, Héctor.
O Jezu!
Co ty tu, do cholery, robisz?
Nie odbierałeś.
Nie masz pojęcia, jaki syf mam na głowie.
Od czasu tamtego zabójstwa
wydzwaniają i chcą podrasowywać systemy alarmowe.
Wszyscy w Westmont Village.
Czyli chyba kręci się w interesie.
Mija, coś się stało?
Na przykład?
Mówili, że to było nieudane włamanie.
Nie zbliżałam się do tego domu.
To chyba jasne, że nikogo nie zabiłam. To szaleństwo, Héctor!
A George Clooney?
Jasne, że nie.
Coop też tego nie zrobił.
Skąd wiesz?
Bo go znam.
Pieprzysz się z nim?
Chryste! Proszę cię.
Wiem jedno: nie mogę spać,
bo myślę o tym, co wyprawiasz z tym gringo.
Gapię się w sufit i zastanawiam się, kiedy coś spierdolisz i wpadniesz.
Nie musisz się o mnie martwić.
To nie o ciebie się martwię.
Nie wiem, jak mogłem dać ci się wciągnąć w to gówno.
Nie jesteśmy przestępcami.
Rozumiem, że się boisz.
Ale obiecuję, panuję nad tym.
Nie. Odpadam.
I na twoim miejscu zrobiłbym to samo.
Chivo wisi Félixowi 150 000 dolarów.
Cholera.
A ty o tym, kurwa, wiedziałeś.
Słyszałem, że Chivo znów kręci się przy tych typach. Tyle.
Nie pomyślałeś, żeby mnie ostrzec?
Dobrze sobie radzisz. Nie chciałem cię przygnębiać.
Mogłam temu zapobiec, gdybyś dał mi znać.
Więc to moja wina?
Idź do domu, Elena.
Pani Levitt.
Pomyślałam, że może zechce pani zmienić zeznania.
Musimy uważniej przyjrzeć się temu całemu Coopowi.
Tak.
Boże, co za towarzystwo.
Myślisz, że wie więcej, niż mówi?
Dobra.
Hej.
- Świetny koncert. - Dzięki.
Podrzucić cię?
Tak.
- Jak ta miejscówka? - W porządku.
- Tak? - Tak.
Bingo.
Tak.
Po pierwsze to było Westlake, nie Byram Hills.
- Jak ty to pamiętasz? - Jak ty tego nie pamiętasz?
Pamiętam, że miałem szlaban.
Nie mam z tym nic wspólnego. Nie kazałam ci się dać złapać.
Na oponach auta mamy była trawa i błoto.
Dobrze, że nas nie wydała.
Zawsze uważała, że źle na ciebie wpływam.
Szkoda, że miała rację.
Hej, nie miała racji.
To, przez co przeszłaś, przez co przechodzisz...
to nie twoja wina.
Miło, że tak mówisz.
No i gdyby nie ty,
nie bawiłbym się tak świetnie w liceum.
Byłem nudziarzem, kochającym matmę i futbol.
A ty...
Byłaś nieustraszona.
Byłam nieleczona.
Podziwiałem cię.
Wciąż cię podziwiam.
Przychodzisz na moje koncerty, żeby mnie podziwiać?
Uwielbiam widzieć cię na scenie.
Znów jesteś sobą.
I jak wyglądam?
Jak ktoś, kto zawsze robi to, co sam bym chciał, ale nie mogę.
O kurwa.
Cholera. Ja pierdolę.
Tak. Najdroższe, co mieli w szpitalnym sklepiku.
Do wyboru było to albo bukiet balonów...
Podać ci coś?
Kim byli ci faceci?
Nie mam pojęcia.
Pierdol się.
Barney, no weź. Uwierz mi. Nie wiem, kim były te zjeby.
Rzecz w tym, Coop,
że ci nie wierzę.
Coś się z tobą dzieje.
Nie wiem co ani dlaczego mi nie mówisz.
Próbowałem ci pomóc, a ty mnie tylko okłamujesz.
- Barn, to nie tak. - Wręczyłeś mi paczkę banknotów.
- Barney, daj spokój... - Nie wciskaj mi kitu!
Próbuję cię chronić.
Dobra robota.
Lepiej już idź.
- O czym ty mówisz? - Chciałbym, żebyś wyszedł.
Dzień dobry. Tato. Hernandez.
- Cześć. - Wiesz, że Ryan miał wczoraj randkę?
Tak. Żel do włosów.
Jak było?
- Nie dotarł. - W porządku, Art.
Czasem pracujemy do późna.
Możemy jechać do pracy?
Hej.
Usmażyłem jajka. Siadaj.
Usmażył jajka.
No więc...
Grzebanie w śmietnikach coś dało?
Tak, znalazłem próbkę krwi.
Krew Andrew Coopera jest zgodna ze śladem w amoniaku na miejscu zbrodni.
- Powtórz. - Dzwonili z laboratorium. Jest zgodność.
A my tu gadamy o twojej randce?
Lecimy. To wielka rzecz.
Nie byłem na tej randce.
Hernandez, chodź.
Pani Levitt?
Są już pierwsi goście.
Cześć, kochanie. Tak mi przykro.
Bardzo mi przykro. Możesz na nas liczyć.
DZIŚ OPŁAKUJEMY...
BĘDZIEMY TĘSKNIĆ, PAUL!
ZASŁUGIWAŁEŚ NA LEPSZY LOS.
- Kochanie. - Nic mi nie jest.
Napisz coś miłego.
- Hej. - Dzięki Bogu, że tu jesteś.
Tak nam przykro, Sam.
- Dzięki. - Jak się trzymasz?
Jeszcze nie zaczęłam pić.
Więc masz zaległości?
Mama Paula przyjechała z Florydy.
Albo ma demencję,
albo nie powiedział jej o naszym rozwodzie.
- Tak czy inaczej, jest niezręcznie. - Ups.
No tak.
Przynajmniej radzę sobie lepiej niż niektórzy.
Dziękuję.
- Jak miło. - No.
Nie winię Misty.
Dużo tu potencjalnych celów, no i siłą rzeczy jest w centrum uwagi.
Czemu nie poszukać następnego, póki ziemia na grobie jeszcze świeża?
Godna podziwu skuteczność.
Wiesz co? Chyba jestem gotowa się napić.
Załatwione.
Jasne. Ogarniemy to.
Hej.
Pasuje ci.
Nie, nie.
Nie zdejmuj ich.
To był piękny pogrzeb.
Dzięki.
Jak się trzymasz?
Świetnie, Coop.
Potrzebujesz czegoś?
Kochanie.
Mów, gdybyś chciała coś mocniejszego.
- Okej. - Coop.
Masz potem chwilę? Musimy pogadać.
- Świetnie. - Dziękuję.
Idę.
Boże. Idę!
Pani Cooper.
- Detektywko. - Pan Cooper jest w domu?
Nie ma go.
Mamy nakaz przeszukania.
Nie mam spodni.
Widzę.
- A kim pan jest? - Tylko znajomym.
Jasne.
- Pewnie. - Ktoś jeszcze jest w domu?
- Nie. - Dobrze.
Wchodzimy.
Nie jadę bez przyjaciół.
Weźcie cały apartament. W sierpniu jesteśmy w Hamptons.
Nie wierzę, że nie byłeś na Yankee Stadium.
Jestem fanem Metsów.
Współczuję.
To nie było miłe.
- Panowie. - Coop.
- Hej. - O, stary.
Jak się czujesz?
Jestem obolały.
No tak, cholera.
Znam takie miejsce w mieście. Krioterapia. Niesamowita sprawa.
Podeślę ci link.
Co to? Kąpiele lodowe?
Nie, to dużo lepsze. Zacząłem to robić na Hokkaido.
Japończycy znają się na rzeczy.
Jak wyglądały te gnojki?
Jak dwóch facetów, którzy mi wpieprzali.
Płacimy takie podatki,
że policja mogłaby trochę lepiej ogarniać.
Najpierw Paul a teraz to. Wartość nieruchomości zacznie się chwiać.
Wiem. Diane odświeża Zillow co godzinę.
To jej nowe hobby.
Wiecie, co u Barneya?
- Widziałeś się z nim? - Jakoś się trzyma.
Po tym, co się stało,
Samantha może nie chcieć mieszkać w tym wielkim domu.
Myślisz, że go sprzeda? To zajebista chata.
Po morderstwach domy sprzedają się o 25% poniżej swojej wartości.
- Chryste. - Bez jaj.
Przed rozstaniem zrobił w piwnicy pomieszczenie rekreacyjne.
Dziwnie bym się czuł w domu, w którym kogoś zabito.
Za cenę o 25% niższą od rynkowej, przebolejesz.
- McNeal, Russo. - Tak?
Za mną. Zaczniemy w sypialni.
Tak jest.
Proszę.
Boże, musisz mnie nienawidzić. Sama bym siebie nienawidziła.
Mówił mi, że między wami wszystko skończone. A ja...
Naprawdę go kochałam, wiesz?
Tak.
Myślałam, że spędzimy razem resztę życia. A teraz on...
Tak, to trudne.
Jak Henry? Mogę go zobaczyć?
Samantha, prawie skończyły się profiterole.
Paul chciałby, żeby goście zjedli deser.
Dzięki, Pamela. Dam im znać.
Pamela! Świetnie cię wreszcie poznać.
Bardzo kochałam twojego syna.
Tak by się cieszył, że wreszcie się poznałyśmy.
Wybacz, kochanie.
Kim jesteś?
Pamela, to jest Misty,
kobieta, którą twój syn pieprzył przed śmiercią.
Szefowo, jesteś?
Piwnica.
Musisz to zobaczyć.
Detektywko Lin.
Co?
O cholera.
Tak jest.
- Hej, Coop. - Hej.
Przejdziemy się?
Okej.
- Dzwoniła ta detektywka. - Tak?
Uważa, że to nie był rabunek.
Wiem.
Kim był facet w samochodzie, Coop?
- Nie mam pojęcia. - Okej.
Cokolwiek się z tobą dzieje,
to raczej kiepski moment, żeby mnie odpychać.
Dzięki, ale nie musisz się o mnie martwić.
- Twoje dzieci... - Nasze dzieci.
...patrzyły, jak ich ojciec dostaje wpierdol.
Nieprędko zapomną o tej traumie.
A co ze mną? Co z moją traumą?
- Właśnie, opowiedz mi. - Co?
Opowiedz mi. Co się dzieje?
Próbuję być przy tobie, ale musisz się otworzyć.
Mel...
Okej.
- Muszę odebrać. - Jasne.
Boże.
Hej, Ali. To kiepski moment.
Nie wiedziałam, co robić. Po prostu weszli.
Kto? O czym ty mówisz? Zwolnij.
Gliny. Mieli... Mieli nakaz i... Kurwa. Nie wiedziałam, co robić.
Co? Co z tymi glinami?
Andy.
Jadą po ciebie.
Znacie Fishera?
Wygląda jakoś inaczej.
Robiłam mu podbródek.
Pięknie.
Hej, Kat, możemy chwilę pogadać?
Słyszałam, co się stało. W porządku, Coop?
Będzie dobrze.
- Wykręcili ci niezły numer, co? - O tak.
Kat, masz sekundę?
Jasne. O co chodzi?
Nie tutaj.
Co jest?
Potrzebuję prawnika.
Jestem podejrzany o zabicie Paula.
Jak to?
To skomplikowane.
- Zarabiam tak na życie, Coop. - Wiem.
Sypiałem z Sam.
I wdałem się
w publiczną sprzeczkę z Paulem na kilka dni przed jego śmiercią.
Na imprezie Nicka. Dom o tym wspominał.
Musisz mnie reprezentować.
Jestem niewinny, jeśli to ma jakieś znaczenie.
- Nie mogę wziąć tej sprawy. - Jasne, możesz.
Nie, poważnie. Przyjaźnimy się z Sam.
A my nie?
- Jasne, ale... - To weź tę cholerną sprawę.
Pomogę ci, oczywiście.
Ale to nie mogę być ja. Zadzwoń jutro do mojego biura.
Skontaktuję cię z Robem Barrowem, moim współpracownikiem.
Nie, to musisz być ty.
- Coop... - To...
Nie ma nikogo lepszego.
- Musisz się podjąć. - Jako przyjaciółka Sam
mam potencjalny konflikt interesów.
Okej, Kat...
Nie wyraziłem się jasno.
Kiedy mówię, że musisz się podjąć, nie proszę, tylko ci każę.
Weźmiesz sprawę...
...bo inaczej powiem Domowi, że pieprzysz się z chłopakiem córki.
Alyssie chyba też by się to nie spodobało, co?
Co ty robisz, Coop?
To, co muszę.
Nie będę ci też mógł z góry zapłacić,
ale po wszystkim wystaw mi rachunek.
Pierdol się.
Uznam to za wyraz zgody.
Poproszę tę szkocką.
Dziękuję.
Zdrowie.
Andrew Cooper.
Jest pan aresztowany za zabójstwo Paula Levitta.
W prawo.
WPADNIESZ?
Jak na ironię, po cotygodniowych włamaniach
przez ostatnich kilka miesięcy,
zostałem zatrzymany za coś, czego nie zrobiłem.
PODEJRZANY O MORDERSTWO
Ale ostatnio miałem złe przeczucia.
Zakładam,
że tak się czuły zjeby z Lehman Brothers w 2008,
albo Bankman-Fried 15 lat wcześniej, ukrywając się na Bahamach i czekając,
aż ktoś zauważy, że wywiercił w gospodarce dziurę wielkości ośmiu miliardów dolarów.
Kat Resnick. Będę reprezentować pana Coopera.
ANDREW COOPER ZATRZYMANY NA STYPIE OFIARY
To, co tu macie, to tylko dowody poszlakowe.
Nie mówiąc o tym, że wręczyliście nakaz rewizji
chorej psychicznie kobiecie, która nie mogła go przyjąć.
Nie jest właścicielką domu. Nie opłaca nawet czynszu.
Doprowadzimy do umorzenia przed weekendem.
Znaleźliśmy to w aucie pana Coopera.
- To nie moje. - Nic więcej nie mów.
Wiedziałem, że jutro będę myślał o dzieciakach, Mel
i o tym, że grozi mi 25 lat lub dożywocie.
Ale wreszcie wydarzyło się najgorsze, co mogło się wydarzyć.
Spędzenie nocy w celi było pierwszą uczciwą rzeczą,
jaką zrobiłem od dłuższego czasu.
A może byłem po prostu wyczerpany. Sam nie wiem.
Tak czy inaczej, tej nocy, po raz pierwszy od dawna...
...zdołałem się wyspać.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK