Trzy strzały.
Jeden w głowę. Dwa w tułów.
Myślisz, że to było nieudane włamanie?
Za wcześnie, by to określić,
ale za dużo strzałów jak na włamanie. I zbyt celnych.
Dwa w bok i jeden w głowę.
To wygląda na egzekucję.
Możesz udawać mniej podekscytowaną?
„Paul Levitt”.
Sądząc po listach, to właściciel.
Nie ma go na rodzinnych zdjęciach.
Rozwód?
Na pewno coś.
Detektywko Lin, mamy tu chyba ślady prochu.
Ofiara strzelała?
Jeszcze nie wiem, ale na to wygląda.
Ale nie ma broni.
Nie. Zanim przyjechałaś, przeszukaliśmy dom.
MATERIAŁ DOWODOWY
Czujesz to?
- Co? Gówno i śmierć? - Nie. Amoniak.
Ktoś próbował tu posprzątać.
Zapnij pasy, Hernandez.
Chyba trafiło nam się zabójstwo.
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
Nie wierzę, że to się stało, kiedy byliśmy w domu.
Widzieli lub słyszeli państwo coś
między 18.00 a 6.00 rano?
- Rzadko siedzimy w tej części domu. - Od frontu domu?
A co z monitoringiem?
Wczoraj byliśmy w domu.
Zwykle nie uruchamiamy systemu, kiedy tu jesteśmy.
To bezpieczna okolica.
Kiedy po raz ostatni widzieliście państwo pana Levitta?
Paul wyprowadził się kilka miesięcy temu.
Są w trakcie rozwodu.
Ostatnio widzieliście go podczas przeprowadzki?
- Nie. Pojawiał się. - Nie.
Gra w golfa w klubie, bywa na spotkaniach towarzyskich.
Przepraszam. To coś ważnego?
Nie. To tylko kruszone muszle ostryg.
- Na boisko do gry w bule. - Oczywiście.
Więc przyjaźnili się państwo z Paulem?
Chyba można tak powiedzieć.
Czy ktoś mógłby chcieć go skrzywdzić
lub ktoś mógł mu grozić?
Nie. Raczej nie.
Nie mówiłeś, że wdał się w bójkę u Nicka?
- To nic takiego. - Kim jest Nick?
Nick Brandes.
Ten zawodnik NBA?
Mieszka kilka przecznic stąd.
Więc ten Nick Brandes wdał się w bójkę z panem Levittem?
To chyba nie była uczciwa walka.
Nie, nie. Nick urządził imprezę.
Dobrze. To z kim pokłócił się pan Levitt na tej imprezie?
Jest tylko jedna opcja.
- Hej. - Hej, Coop.
Stawiam na Sam.
Skakali sobie do gardeł podczas rozwodu,
a ona teraz dostanie wszystko.
Miała motyw, sposobność…
Grace mówiła, że Sam wyjechała.
Faceci, którzy zainwestowali w knajpy Paula, mają powiązania z mafią.
- Może wpienił nie tego, co trzeba. - Albo to przypadek.
Świetnie. Zlecenie lub seryjny morderca.
Kurwa. Kupuję broń.
Co myślisz, Coop?
Jeśli Gordy kupi broń, to kwestia czasu, zanim odstrzeli sobie fiuta.
Pierdol się.
Pani Levitt, dziękuję, że przyjechała pani z Bostonu tak szybko.
Oczywiście. Ruszyłam po waszym telefonie.
Wyrazy współczucia.
Nie wiem, jak powiem o tym chłopcom.
Paul bywał gnojkiem, ale to ich ojciec.
Rozmawiałam z pani rodzicami.
Potwierdzili, że zeszłej nocy była pani u nich z synami.
Świętowaliście urodziny.
Dzięki Bogu, że pojechaliśmy.
Nie chcę myśleć, co by się inaczej stało.
Skoro o tym mowa, to co pan Levitt robił u pani w domu?
Już tam nie mieszkał, prawda?
Kupił sobie niewielkie lokum w Pound Ridge,
ale nigdy się do końca nie wyniósł.
Od czasu do czasu po coś wpada.
I pasuje to pani?
Nie do końca, nie.
Ale co mogę poradzić?
Gdy oznajmiłam, że zmienię zamki,
zagroził, że przestanie spłacać hipotekę.
Starałam się dbać o spokojne relacje dla dobra dzieci.
Nie ułatwiał tego.
Jest pani jedyną beneficjentką
polisy na życie męża na 20 milionów dolarów. Wie pani o tym?
Miałam dostać sporą sumę na mocy ugody rozwodowej.
Teraz dostanie pani wszystko.
Przepraszam. Muszę zadawać te pytania.
- To nie było pytanie. - Chyba nie.
A zatem mąż porzucił panią dla dużo młodszej kobiety.
To musiało panią rozwścieczyć.
Nie.
Błagał, żebym pozwoliła mu wrócić.
I nie chciała pani?
Rozwód był najlepszym, co mogło mi się przytrafić.
Paul nie był łatwy.
Po raz pierwszy w życiu nie opiekuję się mężczyzną.
Nie spotyka się pani z nikim?
Na razie chcę się skupić na dzieciach i na sobie.
Kiedy rozmawiała pani z mężem po raz ostatni?
- Zeszłej nocy. - Często rozmawialiście?
Często dzwonił. Nie umiał odpuścić.
Jak brzmiał?
Wydawał się pijany, smutny, wściekły. Tak jak zwykle.
Czy Paul miał jakichś wrogów?
Nie wydaje mi się.
A co z Andrew Cooperem?
Słucham?
Podobno Paul i pan Cooper wdali się w bójkę
na przyjęciu kilka tygodni temu.
Wydaje się pani zaskoczona.
Coop i Mel to przyjaciele z sąsiedztwa.
Nic nie słyszałam o bójce.
A Mel jest żoną pana Coopera?
Byłą żoną.
Proszę opowiedzieć mi o biznesie męża. O restauracjach.
Paul trzymał mnie od tego wszystkiego z daleka.
Nie dopuszczał mnie.
Może sprawdzicie jego inwestorów?
Paul miał zawsze lekką paranoję na ich punkcie.
Z tego, co zrozumiałam, byli dość podejrzani.
Czy Paul miał broń?
Tak. Jak mówiłam, miał lekką paranoję.
Wie pani, co to za broń?
Nie. Nie znam się na broni.
Kazałam mu ją trzymać w gabinecie.
Mnie też kupił broń, ale jej nie używałam.
Jest w sejfie w domu.
Mogę podać szyfr.
Możecie sprawdzić. Nigdy z niej nie strzelano.
To jedna z tych małych. Nie wiem.
Skończyliśmy już?
Muszę sprawdzić, co u synów.
Tak, oczywiście.
DETEKTYWKA LIN
- Nie ufasz jej? - A ty?
Alibi się potwierdziło. Sam rozmawiałem z rodzicami.
To nie znaczy, że nie była zamieszana.
Sprawdzisz tę broń w sejfie?
- Jasne. - Nowe na miejsce starego.
- To ta dziewczyna? - Tak.
Przyznaję, Paul miał powodzenie.
- Zwykła transakcja. - Skąd wiesz?
Spójrz na nią.
Mówił ci ktoś, że jesteś bardzo cyniczna?
A ty jesteś romantykiem?
Lubię widzieć w ludziach dobro.
Zwłaszcza kiedy tak wyglądają.
- Mam się tym zająć? - Chciałbyś, co?
Jedź sprawdzić tę broń.
Dzwoniłam znów do Sam. Nadal nie odbiera.
Pewnie wszyscy do niej wydzwaniają. Zorientuje się.
Tak mi jej szkoda. I chłopców.
Wiem. Paul bywał kutasem,
ale nie był złą osobą.
Poważnie?
Gotowa na jutrzejszą wycieczkę?
Głupio tak teraz wyjeżdżać.
Może Tori i Coop powinni jechać sami.
Zwiedzanie uczelni to poważna sprawa.
Tori dobrze zrobi,
jeśli oboje rodzice trochę się na niej skupią,
- tym bardziej, że… - Że nas nienawidzi?
Nie nienawidzi was.
Hej, myślisz, że… Dziwnie będzie być tam znowu z Coopem?
W jakim sensie?
Tam się w sobie zakochaliście.
Nie.
Mam tylko nadzieję, że nie zapomni, że to jutro.
Panie Cooper. Detektywka Lin. Departament Policji w Westmont.
W czym mogę pomóc?
Na pewno pan słyszał,
że pański znajomy Paul Levitt został w nocy zastrzelony.
Tak. To straszne. Wszyscy jesteśmy w szoku.
Czy mogę na chwilę wejść?
Oczywiście. Proszę.
Napije się pani czegoś?
Nie.
- Mieszka pan sam? - Tak.
Cóż, niezupełnie. Chwilowo nie.
Moja siostra. Mieszka tu tymczasowo. Stąd ten bałagan.
Wracając do pana Levitta…
Słyszałam, że za sobą nie przepadaliście.
- Nie powiedziałbym tak. - Nie?
Podobno wdaliście się w bójkę na przyjęciu.
O to chodzi.
Cóż, to właściwie nie była bójka.
Po prostu Paul był sobą.
Teraz Paul nie jest już sobą,
więc muszę zapytać, o co wtedy poszło.
Szczerze mówiąc, nie pamiętam.
Obaj piliśmy i powiedziałem coś, co mu się nie spodobało,
więc mnie popchnął.
Jeśli mam być szczery, obaj byliśmy mocno pijani.
Miałby pan powód, żeby nie być?
- Pijany? - Szczery.
Ależ skąd.
Często wdaje się pan w bójki?
- Nie. - Te siniaki na pańskich dłoniach
są zbyt świeże jak na tamtą bójkę z Paulem.
Tak jak mówiłem, to nie była bójka,
a to kontuzja z tenisa.
Z tenisa.
To częstsze, niż się wydaje.
Gdzie pan był zeszłej nocy?
- Poważnie? - Muszę pana wykluczyć.
Byłem w klubie nocnym Queue na Manhattanie.
- Poszedł pan tam z kimś? - Nie.
Poszedł pan sam?
Zwykle łatwiej z kimś wrócić,
kiedy idzie się samemu.
- I wrócił pan z kimś? - Nie.
- To dla pana nietypowe? - Coraz mniej.
- O której wrócił pan do domu? - Chyba koło północy.
Spędziłem tu resztę wieczoru z moją siostrą.
Jest pan trochę za stary na kluby nocne.
Bez jaj. Jestem świeżo upieczonym singlem,
a tutaj raczej nikogo nie poznam.
Samantha Levitt też jest od niedawna singielką. Bardzo atrakcyjną.
- Spotyka się z kimś? - Nie mam pojęcia.
Jest bliżej z moją byłą.
Podobno jej rozwód z Paulem był dość nieprzyjemny.
Słyszała pani o przyjemnych?
No tak. Pan chyba wie najlepiej.
Przepraszam, ma pani ze mną jakiś problem?
Nie.
Oczywiście, że nie. Skąd ten pomysł?
To chyba przez pani pogodne usposobienie.
Tak, często to słyszę.
Dziękuję za rozmowę.
Nie ma sprawy. Odprowadzę panią.
Jesteś pewien Że istnieje lekarstwo
I że wreszcie je znalazłeś
Myślisz, że jeden drink
Sprawi, że się skurczysz Aż znajdziesz się pod ziemią
I zamieszkasz na dole
Ale to nie minie
To nie minie
Dopóki nie zmądrzejesz
Przygotuj listę tego, czego ci trzeba
Zanim zrzekniesz się wszystkiego
Ale to nie…
Ostatnio piłam to chyba z tobą.
- To nie jest drink dla dorosłych. - No nie.
- Hej, świetnie ci poszło. - Dziękuję.
Naprawdę.
- Ludzie naprawdę się wczuwali. - Dzięki.
Zdziwiło mnie, że przyszedłeś.
Myślałam, że masz już za sobą czasy pubów.
Masz teraz rodzinę i w ogóle.
Żartujesz? To jedyne chwile, które mam tylko dla siebie.
Twojej żonie to pasuje?
Chyba nie zauważa, że mnie nie ma.
- Wybacz. Za dużo informacji. - Tak, atmosfera się zważyła.
- Wybacz. - Przymknij się i pij.
Okej.
Zdrowie.
Milczysz.
Jestem głodny.
Jak ci idzie na targu rybnym?
Zaczynają mnie rozpoznawać, ale to musi potrwać.
Czasem mnie wołają, czasem nie.
Ale…
Płacą ci dobre pieniądze.
Cuchnące pieniądze.
Dzwoniłeś do mamy?
Tak.
Cholera. Zaczekaj.
Cholera.
- Okej? - Chole…
ZAMORDOWANY W WESTMONT VILLAGE
Tak. Nie…
Muszę zadzwonić.
Chciałem z tobą pogadać.
Tak. Wybacz. Daj mi parę minut.
To jakiś koszmar.
Nie oskarżyli mnie, ale zawsze podejrzewają żonę.
Mnie też się przyglądają po tej bójce z Paulem.
Słyszałam o tym. Co się stało?
To było… Tak naprawdę to nic takiego.
Broniłeś mojego honoru? To słodkie.
Skoro o tym mowa,
gliny pytały, czy się z kimś spotykam.
- Mam nadzieję, że zaprzeczyłaś. - Jasne, że tak.
Brakuje mi jeszcze, żeby Mel i reszta mnie wykluczyły.
Ale dzięki za troskę.
Troszczę się.
Wiem, ale nie o mnie.
Sam…
Hej.
Na tył.
Podekscytowana?
Widzę, że nie tak jak ty i mama.
- Będziesz zachwycona. - Nie narób mi wstydu.
Niczego nie obiecuję.
Hej, tato.
- Fajnie, że jesteś. - Nie miałem na to wpływu.
I o to chodzi.
Jesteś zawieszony. Należysz do nas.
Wierz mi, nie pożałujesz.
Wycieczka!
- Masz dobry humor. - Zawsze.
Serio?
Tak jest!
- Już dojeżdżamy? - Przywalę ci w twarz.
JESTEŚ TAM?
Mamo, myślisz, że to Sam zabiła Paula?
Co?
Nie żartuj.
Czemu nie? Nie chciałaś zabić taty?
- Tak. - Hej! Dziękuję.
- Ważne… że tego nie zrobiłam. - Jestem tu.
Po prostu się z nim rozwiodłaś.
- Boże. Tori, weź. - Dobra.
Powinnam była jechać z Jakiem.
Czemu zrobiła się z tego wycieczka rodzinna?
- Bo to studia, kochanie… - Okej.
…a pokazanie dzieciom uczelni to spora rzecz.
Nie marnuj tego na durnego chłopaka, którego za parę lat już nie będzie.
Czemu jesteś dla niego takim dupkiem?
Instynkt.
Przykro mi, ale Jake nigdzie się nie wybiera.
- Ale ty się wybierasz. - To znaczy?
- Pogadamy o czymś innym? - To znaczy, że dwa tygodnie
po rozpoczęciu studiów rzucisz go. O ile nie wcześniej.
Przykro mi, ale nie wszyscy porzucamy ludzi, których kochamy, tato.
Nie kochasz go.
Serio? A co ty wiesz o miłości?
Hej!
- W porządku. Niech mówi. - Nie jest w porządku.
- Posłucham… - Serio, tato.
- Co wiesz o miłości? - Wiem, jak to jest, gdy się ją ma
i jak rozrywa ci serce, gdy ją tracisz.
To zabrzmi głupio, ale czasem więcej wiesz o miłości,
gdy ją tracisz, niż gdy ją masz.
Wiem, jak to jest, gdy dziewczynka,
która trzymała mnie za rękę każdego dnia, dorasta, przewraca oczami
i mówi do mnie z taką pogardą, że trudno mi się oddycha.
Tato, ja…
Jezu, kochanie. Przepraszam.
Nie wiem…
Nie wiem, czemu to powiedziałem. Bardzo przepraszam.
Po prostu… Przepraszam, kochanie. Przepraszam.
Wiem.
- Chcecie wody? - Jest tam woda.
- Bardzo dobra. - Nie?
Nie przeszkadza pani? Muszę porzucać.
W porządku.
Hari mnie uprzedzał. Chce pani porozmawiać o Paulu.
Podobno urządził pan tu niezłą imprezę.
Nie.
Było dość grzecznie.
Podobno po jednego z gości przyjechała karetka.
Tak, tak. Mam wyrzuty sumienia.
Czasem zapominam, z kim gram.
Słyszałam też, że doszło do bójki
między panem Levittem a Andrew Cooperem.
To nie była bójka.
Dwóch białych facetów w średnim wieku trochę się wyładowało.
Wie pan, o co poszło?
Nie mam pojęcia.
Ale Paul zawsze był narwany.
- A pan Cooper? - Coop?
Nie. Coop nie ma skłonności do agresji.
Gdyby miał, przywaliłby mi już dawno temu.
- Dlaczego? - Spotykam się z jego byłą żoną.
I był na pańskiej imprezie?
Tak. Też się zdziwiłem.
Tu Andrew Cooper. Wyślij wiadomość.
PAUL LEVITT ZAMORDOWANY!!!
Witajcie w Princeton.
Coop.
Czekamy na ostatnich maruderów
i zaraz zaczniemy.
Hej, chcą mi pokazać obiekty sportowe.
Ale kochanie, mamy oprowadzanie.
- Okej. - Nie mogą później?
Ale powiedziały, że mnie oprowadzą.
Dobra. Zadzwoń, kiedy będziesz chciała się spotkać.
Dobra. Ekstra. Dzięki.
Więcej się już nie odezwie, co?
- Nie. - Nie.
A Hunter nie potrzebuje jeszcze oprowadzania po Princeton.
- Albo nigdy. - Nie martw się.
Dla niego też coś zaplanowałem.
Co?
No co?
Mamy ten sam sprzęt, co profesjonalne studia nagraniowe.
Logic Pro, 72-kanałowa analogowa konsola mikserska,
niestandardowe subwoofery Gryphona.
Dostęp do dowolnego instrumentu
i tysięcy innych w bankach cyfrowych.
Ultraviolet Studios jest zwykle zarezerwowane dla studentów,
ale pomyślałem, że mógłbyś tu dziś poszaleć.
Poważnie?
Robimy dziś z dwoma kapelami parę demo.
Możesz popatrzeć, jeśli masz ochotę.
A potem będziesz mógł się tu zabawić.
- Dobrze? - Świetnie.
- Okej. - Chodźmy.
- Zgarniemy cię potem na kolację. - Pa.
Mieli u mnie dług.
A nie dasz rady go tu wkręcić?
Musimy go tylko wypchnąć na studia.
A potem sam znajdzie swoich ludzi.
Tak jak my.
Tak.
Chyba mamy dzień dla siebie.
Tak?
Jakieś pomysły?
Chodź za mną.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
- Wszystko okej? - Tak. Chłopaki bawią się w detektywów.
Jaka jest dominująca teoria?
Lichwiarze.
Boże, jakie to straszne. Nie mogę sobie tego wyobrazić.
Tak. Zawrzyjmy układ.
Nie rozmawiajmy o prawdziwym życiu. W ogóle. Tylko dziś.
A jeśli to zrobię?
Wtedy musisz wypić szota.
Umowa stoi.
- Właśnie, potrzebujemy kolejnego… - Zająłem się tym.
Dziękuję.
Odpocznij, podróżny, odpocznij i odpędź myśli pełne troski.
Wypij za zdrowie przyjaciół i poleć im to miejsce.
To dziwne?
Zakrzywienie czasu.
Nie wierzę, że tak mało się tu zmieniło.
Skoro to działa…
Myślisz, że w Thomas Sweet mają moje cynamonowe cukierki?
Zjadłam już wszystkie,
- które dałeś mi na urodziny. - O Boże.
Dziękuję. To była przyjemność.
Cieszę się. Nick doszedł do siebie po tej imprezie?
Nie minęły dwie minuty, a już złamałeś własną zasadę.
Na to wygląda.
Możemy prosić o szoty Jägermeistra?
- Dwa? - Wie pani co?
- Całą butelkę. - Jasne.
- Nie mówiłem, że musi być Jägermeister. - To oczywiste.
O rany.
- Proszę. - Okej. Dziękuję.
Jasne.
Dobre?
- Tak. - Serio?
Nie.
To…
- Rany. - Zasada pięciu sekund.
Zasada pięciu sekund.
Żaden nie trafił do środka. Nie tak to działa.
- Otwórz szerzej. - To mała torebeczka.
O Boże.
Okej, okej. Mamy je.
Dziękuję.
Torebka cukierków.
Jedna torebka cukierków…
O rany, jak dobrze wyglądają.
Weź jeden.
CZEKOLADKI THOMAS SWEET
Przepraszam! Chyba zapomniała pani zapłacić za ten dżem.
Słucham?
To pewnie zwykła pomyłka,
ale wyszła pani bez płacenia z tym słoiczkiem dżemu.
My… Kupiliśmy tylko cukierki. Niczego nie…
Widziałem, jak go pani brała. Nie chcę robić pani kłopotów,
więc proszę wrócić ze mną do środka…
Hej, hej. Kolego, nie zabrała ci dżemu.
Nie wiem, co tu się dzieje,
ale proszę pokazać torebkę.
Niczego nie zabrała. Jasne?
Możesz odejść
albo przez kolejne pół roku żałować, że tego nie zrobiłeś.
Kim ty jesteś?
- Kto dzwoni? - Twój syn.
- Cześć, kochanie. - Hej,
Gretty i X spodobał się mój aranż,
zaprosili znajomych, żeby to uczcić.
Mogę opuścić kolację?
Jasne, że możesz, ale zjedz coś.
Dobra. Zamówili coś, co nazywa się „tłusta kanapka”.
Tłusta kanapka.
Dobrze, kochanie. Będzie pycha.
- Napisz później. - Jasne.
Tłusta kanapka.
Policja wciąż nie wpuszcza mnie do domu, więc kupuję najpotrzebniejsze rzeczy.
Gdzie się zatrzymasz?
W hotelu Opus. Jak dzieciaki?
Zmęczyły się w ogrodzie.
Tata robi im teraz kąpiel.
Dzięki, mamo. Tęsknię za nimi.
Nigdzie się nie wybierają.
Rób, co musisz.
Chcesz pogadać z Michaelem?
Nie. Czułabym, że go okłamuję.
- Zadzwonię jutro. - Dobrze.
- Okej. - Pa.
Dobra. Kocham cię.
Dzień dobry. Mogę w czymś pomóc?
Nie, dziękuję. Uzupełniam zapasy.
Mamy świetne nowe linie produktów.
Polecam płatki pod oczy z retinolem.
Świetne na drobne zmarszczki i opuchliznę.
Dziękuję, nie trzeba.
Dobrze.
Ma pani cudowne piegi. Przepraszam. Są prześliczne.
Z bardzo, bardzo bliska
widać delikatne przebarwienie starcze.
No i szyja smartfonowa. Bez obaw, też to mam.
Przepraszam. Jak masz na imię?
Jestem Keely.
Keely, wybieram tylko rzeczy na kilka dni,
więc dziękuję.
- Odwiedza pani kogoś? - Nie, mieszkam tu.
To czemu tylko na kilka dni?
Cóż, Keely, skoro pytasz,
mój mąż został zamordowany w holu naszego domu.
Dom stał się miejscem zbrodni,
dlatego zatrzymałam się w hotelu.
I dlatego potrzebuję nowych produktów,
na co tak czujnie zwróciłaś uwagę.
Chyba rozpaczliwie potrzebuję płatków pod oczy z retinolem.
Byliśmy w trakcie paskudnego rozwodu,
więc jakaś część mnie…
niepokojąco duża część, poczuła ulgę, że on nie żyje.
Ale wiesz, Keely, czuję się przez to kurewsko winna, bo…
…to ojciec moich dzieci, na litość boską.
Jak to o mnie świadczy?
I chętnie ci o tym opowiem,
bo kim ty w ogóle jesteś, nie?
Rzecz w tym…
Wreszcie zaczynałam godzić się z tym, że jestem rozwódką,
a nagle stałam się cholerną wdową?
Cała moja tożsamość musi powędrować na śmietnik.
Jak i model pięciu etapów żałoby.
Więc poza tym, że jestem wygnana z własnego domu,
muszę mierzyć się z tą chwiejną Jengą
złożoną z poczucia winy, żalu, zagubienia i gniewu,
z czym nieskutecznie walczyłam, kiedy tu radośnie podpłynęłaś.
Więc na twoim miejscu pozbierałabym szczękę z podłogi
i podeszłabym do tamtej klientki przy kosmetykach Laura Mercier,
bo ona akurat istotnie potrzebuje pomocy.
- Tak. Powinnam chyba… - Tak.
Prawda?
Takie dobre!
Przepyszne.
Nie.
POCZTA GŁOSOWA
- Kto to? - Prawdziwe życie.
To twoja dziewczyna?
- Przyjaciółka? - Wyłączam.
Przez 18 lat małżeństwa nigdy nie wyłączyłeś komórki.
Dłużej tak wytrzymuje.
- Małżeństwo? - Bateria.
Od lat tak dobrze się z tobą nie bawiłam.
Moja droga, to dlatego, że jesteś pijana.
To prawda.
A skoro już o tym mówimy…
Muszę ci coś wyznać.
Hej!
- Ochrzaniłem tego typa. - Wiem. Byłeś genialny.
Czemu?
Nigdy nie chciałeś czegoś ukraść?
Jasne. Opowiadaj dalej.
Jesteś tu nowa.
Wiem, bo mamy tylko sześcioro prawdziwych fanów.
Klub pozwala nam tu śpiewać,
bo nagłośnienie padło im w zeszłym tygodniu.
Jak to? Jesteście świetni.
Jasne. Pohamuj entuzjazm.
Wszyscy powtarzali, że rzeczy, przez które spuszczali ci manto w liceum,
pozwolą ci zaliczyć na studiach.
I zaliczasz?
Przynajmniej nie spuszczają mi już manta.
- Weź… Tak. Weszło. - Jest na odwrót.
Patrz. Robisz tak…
Włamuję się do domu Jezusa
To kościół.
Dom modlitwy. Musimy okazać szacunek.
Zostań tu.
- Usiądź, dobra? Po prostu… - Co robimy?
Zaraz wracam.
Muszę coś załatwić. Zostań tu.
Co ty robisz?
- Pójdziesz do piekła. - Tak.
Powiedz mi coś, czego nie wiem.
- Krakersy do twojego dżemu. Nie? - Do zobaczenia w piekle.
- Zwariowałeś. - Możliwe.
Nie?
Mogę ci coś powiedzieć?
Oczywiście.
Nie odszedłem z Bailey. Wyrzucili mnie.
Co?
- Dlaczego? - No cóż…
Zrobiłem się zarozumiały i Jack się mnie pozbył.
Była jedna dziewczyna…
Nie, nie. To nie dlatego. To…
Zwietrzył okazję i ją wykorzystał.
- To gnojek. - Tak.
- Zawsze go nienawidziłeś. - Zgadza się,
ale pieniądze pomagały.
Jak bardzo jest źle?
Nie jest świetnie.
Poradzimy sobie?
Tak, nie o to chodzi.
Nie, mam parę innych opcji, które sprawdzam.
To… Będzie dobrze.
- Przykro mi, Coop. - Niepotrzebnie.
- Ogarniam to. - Przykro mi w związku ze wszystkim.
To już potrzebnie.
Hej. Wiesz co?
To ciało Chrystusa.
Lepiej uważaj.
Poważnie. Przepraszam.
Ja też przepraszam.
Zawaliłem sprawę…
na długo przed tobą i Nickiem.
Teraz, kiedy to mówisz, czuję się dużo mniej winna.
- Naprawdę? - Tak.
W takim razie…
Rozgrzeszam cię.
Co jest, do cholery?
- Zostawiłem swój… - Ja… Modliliśmy się.
Znalazłem go. Mam. Dziękuję.
- Dziękujemy, ojcze. - Z Bogiem.
APARTAMENT GEORGE'A WASHINGTONA
Powinnam już iść.
Hej. Po prostu…
Co gdybyśmy po prostu nie wracali?
Co gdybyśmy zabrali dzieciaki, wsadzili je do samochodu
i ruszyli w przeciwnym kierunku,
a potem zaczęli od nowa gdzie indziej?
Brzmi przyjemnie.
Ucieknij ze mną, Mel.
Nie można wiecznie się ukrywać.
Jeszcze nie.
Tylko wiedz, że nie zaliczysz.
- Dziewica? - Chłopak.
- Masz chłopaka? - To ma znaczenie?
Nieszczególnie.
No chodź. Będę dżentelmenem.
- Mogę ci zaśpiewać. - Proszę, nie.
Dobra.
A mógłbym się masturbować?
No już. Rany.
Co za… kolor.
Dobrze się wczoraj bawiłaś, co?
Mam nadzieję, że dokonałaś dobrych wyborów.
Związek z Jakiem chyba nie przetrwa.
To dobry wybór.
- Tato. - Cicho.
To miła chwila.
Czemu tak go nienawidziłeś?
Nieprawda. Ale nie dorastał ci do pięt.
- Powiedziałbyś tak o każdym. - Fakt.
Ale pewnego dnia poznasz kogoś,
kto będzie wysoki, przystojny i inteligentny,
wrażliwy i tak dalej.
- I też go znienawidzisz. - Tak.
- Prawdopodobnie.
Posłuchaj.
Wiem, masz teraz poczucie, że twoje życie jest w ciągłym resecie.
To będzie przerażające, ale uwierz mi,
najlepsze w młodości jest to,
że możesz teraz zrobić niewiele rzeczy, których nie da się cofnąć.
Tak.
Może zawsze tak jest.
Może kiedy jesteś starszy, trzeba po prostu bardziej się napracować.
Wiesz, że jesteś mądra ponad swój wiek?
Zanim odpowiesz, przypomnę, że wciąż cuchniesz wymiotami.
- Tak. - Chodź.
Cholera Chciałabym być twoją kochanką
WSZYSTKO OKEJ?
WYBACZ! STARZY ZABRALI MI TELEFON, DOPIERO GO ODDALI
FAJNIE, ŻE WIDZIMY SIĘ W PONIEDZIAŁEK
Co tak lubicie w tej piosence?
Jest koszmarna.
- Co? - O Boże.
Dzień w studiu nagraniowym i jest krytykiem.
O nie. Boże. Wyłączcie to, proszę.
- Krwawią mi uszy. Ma rację. - Pogłośnić? Dobra.
- W porządku. - Nie.
- Zaczynamy. Jeszcze trochę. - Nie, tato.
Nie.
Od razu przyjemniej, co?
Patrz na drogę.
Stańmy na kolację.
Chcecie iść na kolację? Zgódźcie się.
- Umieram z głodu. - Okej.
Tak to wygląda.
Zostajesz rzucony w ten świat
i instynktownie poświęcasz życie na gromadzenie.
Miłość, seks, rodzina, przyjaciele, domy, samochody, doświadczenia.
Nie przestajesz gromadzić.
Dopiero gdy robisz się starszy, zaczynasz zauważać, co po drodze tracisz.
Wtedy żal zaczyna narastać, rozwija się jak guz w twoim brzuchu.
Ale zdarzają się rzadkie przebłyski,
kiedy widzisz życie rozpostarte przed sobą.
Wszystkie trybiki i koła. Wszystkie dobre i złe zakręty.
Triumfy i rozczarowania.
I w takich chwilach
dostrzegasz rzeczy, które naprawdę się liczą.
Rzeczy, które cię dopełniają.
Te, bez których twoje niebo
natychmiast staje się piekłem, które sam stworzyłeś.
W takich chwilach czujesz w głębi serca, co musisz zrobić,
co musisz ratować… za wszelką cenę.
Hej. Dokąd idziesz?
Idę po parasol z auta Mel. Strasznie leje.
To dość surrealistyczny widok. Ty, Mel i dzieciaki, wszyscy razem.
- Dawniej taki nie był. - To prawda.
- Coś się między wami dzieje? - To tylko kolacja.
Skoro tak twierdzisz.
Czas spędzony z rodziną, z Mel,
obudził mnie i dał mi to, za czym nieświadomie tęskniłem.
Nadzieję.
Tak jakby podniosły się mgły.
Zobaczyłem, co straciłem i zamierzałem to odzyskać.
Wiedziałem, że nie będzie łatwo i że dam radę.
Hej!
Dzwoń na policję.
Hej!
- Czekaj! - Już!
Spadamy!
Barney! Barney!
O mój Boże.
- Spójrz na mnie. - Otwórz oczy.
- Co cię boli? - O Boże.
Proszę. O Boże.
Pomocy! Proszę!
Sprawdź, czy Barney jest cały.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK