Pożegnajcie się ze swoją starą toaletą
i powitajcie luksus.
Przedstawiamy Luxos MT.
Najbardziej zaawansowaną na świecie luksusową ubikację.
Odmieni wasz sposób myślenia o toalecie.
- Prawda, Cindy? - Zgadza się.
Podgrzewa, czyści, odświeża.
Jest wyposażona w system potrójnego tornado
i kompatybilna z systemami smart home.
Więcej opowie nam o niej ambasador marki Luxos,
trzykrotny mistrz meczu gwiazd NBA, Nick Brandes.
W PEŁNI ZAUTOMATYZOWANA
NICK BRANDES AMBASADOR MARKI LUXOS
Co za publiczność.
- Kocham cię! - Ja ciebie też.
- Dziękuję, Cindy. Jim, stary. - Nie ma sprawy.
Cieszę się, że tu jestem.
Jesteś mistrzem NBA, jesteś bogaty, przystojny,
wszyscy cię kochają...
Wybacz, będzie tu jakieś pytanie?
Bo na razie nie mam z czym polemizować.
Masz wiele biznesów odnoszących sukcesy.
Powiedz nam, dlaczego toalety.
- Zamiast butów czy tequili? - Właśnie.
Bo wszystko to już było.
Zawsze powtarzam:
„Po co spóźniać się na przyjęcie, kiedy możesz urządzić własne?”.
Dawaj.
À propos imprez.
- To dochodzi stamtąd? - Tak.
Zgadza się. Z wbudowanych głośników Bluetooth.
WBUDOWANE GŁOŚNIKI
- O nie! - Dasz radę?
Hej, hej!
Pokaż, co potrafisz.
No nie wierzę!
Podsumowując: Luxos MT zmieni reguły gry.
Siedzenie na nich to krótki urlop, który rezerwujesz sobie każdego dnia.
Nick Brandes!
Hej.
Co ty tutaj robisz?
Wyjątkowo kocham toalety.
- Okej, pracuję. - Wiem. Słuchaj, po prostu...
To przyjęcie mnie przerosło. Zachowałam się beznadziejnie.
Nie będę polemizował.
Hej.
Bardzo cię przepraszam.
Ostatni raz wyprawiłem ci przyjęcie.
Doceniam, że się o mnie troszczysz,
nawet jeśli czasem nie wiem, co z tym zrobić.
Cóż, nie mogę powiedzieć, że mnie nie ostrzegałaś.
Nie, nie możesz.
Wiem, że nasz związek i cała reszta... to nie powinno było się wydarzyć.
A przynajmniej nie w taki sposób.
- Na pewno pewnych rzeczy żałujesz. - Nick...
Nie, nie. Czuję to.
Wierz mi, chciałbym, żeby to się potoczyło inaczej,
ale choć nie zaczęło się, jak powinno, nie znaczy, że nie jest, jak powinno.
To dla mnie coś prawdziwego, Mel.
Chciałabym, żebyś nie czuł, że musisz się tak bardzo starać.
Tak to jest, kiedy spadasz do drugiej rundy draftu.
Resztę kariery i życia poświęcasz na nadrabianie tego.
Ze mną nie musisz tego robić.
Masz tu jakąś... garderobę?
Tak. Całkiem ładną.
Pokaż.
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
Na co patrzę?
Wiem, że to wygląda, jakby ktoś czyścił pędzle,
ale to obraz Lichtensteina.
Wiem, kim jest Lichtenstein, ty baromie.
Pytałam, czemu patrzę na jego nieudane zdjęcie.
- Bo chcę go ukraść. - Nie tykam dzieł sztuki.
- Ty też nie. - Daj spokój.
Na biżuterii i zegarkach długo nie pociągnę.
Taki łup daje dużo większe zyski przy takim samym ryzyku.
Łup? Stałeś się nagle zawodowym złodziejem?
Na pewno znasz kogoś, kto go sprzeda.
- Rocco, jak podchodzę do obrazów? - Żadnych obrazów!
Ci kolekcjonerzy sztuki to inny gatunek.
Mówię ci. To dzikusy.
Ostatnio sprzedano ten obraz na aukcji
za ponad milion dolarów.
Siedem lat temu.
Byłem już w domu, w którym wisi.
Ukradnę go, zastąpię falsyfikatem, nikt się nie pozna.
- Prosta sprawa. - Skąd wiesz, że to nie falsyfikat?
Gość, który go ma, prawdopodobnie kupił go osobiście od Larry'ego Gagosiana.
To niepewny narcyz. Swoje poczucie wartości opiera na pieniądzach.
Nie obchodzi go, że jest piękny. Obchodzi go tylko, że jest realny.
Znam ten typ.
No weź. Dam ci dodatkowych dziesięć procent.
Nie kiwniesz nawet palcem. Potrzebuję tylko kontaktu.
Będę musiała kiwnąć palcem i wezmę za to dodatkowych 20 procent.
A jeśli coś pójdzie nie tak, nie znam cię.
Ale musisz mnie posłuchać. Jeśli masz to robić, to zrób to po mojemu.
Pikk pakk. Żadnych improwizacji.
- Dobra. Rozumiem. - Powtórz.
- Pikk pakk. - Mądrala.
Żadnych improwizacji.
Wypad z mojego sklepu.
Dam znać, kiedy będę gotowa.
Rocco.
- Wygląda na to, że trafiliśmy na skały. - Co to oznacza?
Moi ludzie będą musieli poświęcić parę tygodni na ich rozbijanie
i wyciąganie.
Nie możecie kopać wokół nich?
Jasne.
Jeśli chcecie przenieść dom 30 metrów w tamtą stronę.
Żartowałem.
Ale nie mogę osadzić fundamentu w skale. Musimy ją wyciągnąć.
Phil, gdzie dać tę ładowarkę?
- Zaraz przyjdę. - Czyli... Phil.
Ile to będzie kosztowało?
Nie mogę podać dokładnej kwoty, zanim nie zaczniemy rozbiórki
i nie sprawdzimy, jak głęboko sięga.
Potrzebny będzie ciężki sprzęt. I może wysadzanie.
Będziesz wysadzał mój ogród?
Nie ja. Sprowadzę specjalistów.
A w przybliżeniu, Phil?
Jak bardzo mamy przejebane?
Dwieście tysięcy. Mniej więcej.
Okej.
Może powinniśmy się wstrzymać?
Ściągnąć geodetę, omówić to z architektem.
- Może powinniśmy... - Nie.
Hej... to wasza decyzja.
Ale jeśli przerwiemy prace, moi ludzie muszą zająć się następnym projektem.
To nie będzie konieczne. Prześlij kwotę, coś wymyślimy.
Dobra.
Hej.
- Nie zauważyłem cię. - Niespodzianka.
Świetna piosenka.
- Dokąd idziesz? - Na chemię.
Zapomnij o chemii.
Idziesz ze mną.
Pieprz mnie mocniej. Mocniej.
Twój kutas jest taki wielki.
Kurwa! Mocniej. Mocniej.
Zaraz dojdę! Dochodzę!
Tak!
Henry ma w sobotę urodziny.
A, no tak. Kończy sześć lat?
Pięć.
Fajny wiek. Będzie miał imprezę?
Zabieram go do moich rodziców do Bostonu.
Fajnie. Kiedy wracasz?
Nie jestem pewna.
Chyba muszę na jakiś czas od wszystkiego uciec.
Kiedy wrócisz, moglibyśmy pojechać do miasta,
gdzieś się zameldować i uciec od wszystkiego razem.
W porządku. Nie musimy tego robić.
Wiem, że nie musimy. Niczego nie musimy.
To prawda.
I myślę, że może nie powinniśmy.
O czym ty mówisz?
Może zajechaliśmy tak daleko, jak się dało.
Nie czekajmy, aż odpadną nam koła.
Lubię cię, Coop. Bardzo.
Może za bardzo.
Problem w tym, że przy tobie nie zawsze lubię siebie.
Hej.
Sam, wiem, że jestem ostatnio... trochę nieobecny...
Nie jesteś gotów na coś prawdziwego. Przynajmniej nie ze mną.
Nie mogę wiecznie pozostawać laską na boku pogubionego faceta w średnim wieku.
Wcale tak o tobie nie myślę.
Daj spokój, Coop. Daję ci wyjście bez wyrzutów sumienia.
Przyjmij je.
Wygląda na to, że nie mam wielkiego wyboru.
Znów się mylisz.
Sam...
Hej.
Popołudniowe zabawy z Sam, co?
Tak. Obawiam się, że to był łabędzi śpiew.
Ojej, szkoda.
- Tak? - Jest okej.
Dobra. Super.
Nie będę tęskniła za tym dokładnym omawianiem.
- O Boże! Dokładnie tu. - Okej.
- Możemy pogadać... - Tutaj.
- Kurwa! - ...o czymś innym?
Dobra, o czym chcesz pogadać?
- O czymkolwiek. Jak nowa robota? - Dobrze.
Wręcz świetnie. Zaproponowali mi regularne występy.
Cztery wieczory w tygodniu w The Tap. Najlepsza pora, plakat w oknie.
- Pełen pakiet. - Fantastycznie.
Jestem dumny. Gratulacje.
- Dzięki. - Chociaż jedno z nas ma pracę.
Jak na faceta bez pracy wydajesz się bardzo zajęty.
Wydaje mi się, że mam to miejsce tylko dla siebie. Każdego dnia.
Cóż, nie dziś.
Stacja TCM wzywa.
Chcę zgłosić zabójstwo.
- Okej. Doskonale. - Siadaj.
Możemy obejrzeć coś, co powstało już po moich narodzinach?
Nie.
- Kto został zamordowany? - Ja.
AMFETAMINA
Tak.
Głowa do góry.
Minął dopiero rok.
Wciąż jesteś w fazie żałoby.
Wyobrażasz sobie, że do siebie wrócą i będzie jak dawniej.
Kiedy porzucisz tę fantazję, zobaczysz, że rozwód ma swoje plusy.
Jakie?
Dwoje rodziców, większa kontrola,
ale przy jednym dużo łatwiej jest się przemknąć.
Najlepiej jest ich rozgrywać tak, żeby dostać to, czego się chce.
Robiłem to, kiedy byli małżeństwem.
Zaskakujesz, Hunterze Cooperze.
Boże, mam nadzieję.
Kto tam jest?
- Cholera. - Otwierać. Natychmiast.
Wagary i wtargnięcie to wystarczający powód do niepokoju, ale...
Wtargnięcie? Bez przesady.
To brzmi tak, jakby miał kominiarkę i łom.
Zabawiał się z przyjaciółmi za kulisami.
Obawiam się, że to coś poważniejszego.
Hunter rozprowadzał narkotyki pośród rówieśników.
- Słucham? - Co?
Wciągali jego adderall w garderobie.
Mayfield ma politykę zerowej tolerancji w kwestii dilowania na kampusie.
Nie mogę przymknąć na to oka.
Obawiam się, że czeka go wydalenie.
- Chwileczkę. Proszę. - Zaraz.
Nasz syn nie jest dilerem.
Ma ADHD.
Czy nastolatki podejmują złe decyzje?
Tak, mają to wdrukowane w DNA.
Ale nigdy dotąd nie miał kłopotów.
Zasługuje na szansę.
Panie Cooper, to nie jest pierwsze spotkanie
na temat zachowania Huntera.
- Nieobecności, nieodrobione prace... - O czym pani mówi?
- O czym ona... - Coop...
Spotkania beze mnie?
Były w twoim kalendarzu.
Czemu nie dzwoniłaś i nie mówiłaś, co się dzieje?
Dobrze. Nie teraz, proszę.
Rozumiem, w jakim położeniu postawił panią nasz syn.
W pracy każdego dnia spotykam dzieci z problemami.
Zawsze biorę pod uwagę okoliczności łagodzące.
Może starsze dzieci naciskały na niego, żeby podzielił się swoimi lekami?
Chciał im zaimponować.
Nie sprzedawał narkotyków, próbował się wpasować.
Ale zostanie ukarany.
Osobiście zagwarantujemy, że nic takiego się nie powtórzy.
Niestety mam związane ręce.
Okej. Leila, widziałam wielki licznik na dole w holu.
W tym roku zbieracie fundusze na nowe centrum sportowe?
Brakuje wam pieniędzy.
Ile wam jeszcze potrzeba?
- Pani Cooper. - Nie. Hunter to dobry dzieciak.
Pani to wie. My to wiemy.
A szkoła ma swoje potrzeby. Wszyscy wygrywają.
Więc dajmy spokój.
Jaka jest w tych czasach stawka za przymknięcie oka?
Mel, 240 000 dolarów?
Chryste.
Nasz syn prawie wyleciał
z jednej z najlepszych szkół w stanie.
Straciłby szansę na dostanie się na dobrą uczelnię.
I wiesz co? Nie widziałam, żebyś próbował to naprawić.
Mogliśmy ją przekonywać. Mogliśmy ją namawiać.
Boże, zna nas od wieków.
Nazwała go dilerem.
Nagrodziłaś ją obietnicą ćwierć miliona.
Przepraszam. Myślałam, że to będzie ze 20, 30 tysięcy.
Trzeba było od tego zacząć.
To ty jesteś szychą z funduszu hedgingowego.
Czemu nie negocjowałeś?
Do tego trzeba karty przetargowej.
Oddałaś ją, kiedy otworzyłaś usta.
„Jaka jest stawka za przymknięcie oka?”. Boże.
Wiesz co? Skończyłeś?
Bo mam już dziś jedno dziecko na głowie.
Ty!
Zostałeś zawieszony.
I masz szlaban.
- Na zawsze. - Mamo...
Radziłabym ci się nie odzywać.
Bowie? Nie wiedziałem, że go lubisz.
Jest w porządku.
O rany.
Wczuj się w klimat. To nie czas na zgrywanie fajnego taty.
Powodzenia, stary.
Ukłońcie się babci.
Mamo...
Podróż przebiegła dobrze?
Tak.
Miło cię widzieć, eomeoni.
Barney.
Wciąż nie mówi po koreańsku?
Uczy się.
Powoli.
Panie Park, witamy.
Jak twoi rodzice, Barney?
Bez zmian, proszę pana.
Wciąż pijasz szkocką?
Od czasu do czasu.
To na szczególną okazję.
Czterdziestoletnia Cantrell Gold.
Dziękuję.
Tato...
Wszystko w porządku?
Tak.
Dziewczynki...
Ukłońcie się.
Ale wyrosłyście.
Dziewczynki, pokażecie halmeoni i harabeoji boczne wejście?
Przepraszamy za bałagan.
Budowa posuwa się nieco wolniej, niż sądziliśmy.
To co myślisz?
Sam nie wiem. To...
Takie rzeczy wydają się bardziej prowokacyjne
niż ważne w jakikolwiek realny sposób.
Kogo to będzie obchodziło za pięć lat?
Ale żaden ze mnie ekspert.
Nie ma złych odpowiedzi.
To całe piękno sztuki.
Tak.
Kto ci to powiedział?
Gdy byłam mała, moja ciocia była docentką w Bellapart na Santo Domingo.
Spędzałam z nią lato, obserwowałam, jak oprowadzała ludzi.
Na pewno chcesz to robić?
Co robić?
To wszystko.
Już próbujesz się mnie pozbyć?
- Nie, nie. Skąd. - To o co chodzi?
Mówię tylko, że jeśli nas złapią,
ja mogę się jakoś wykręcić, zatrudnić prawników.
A co jeśli złapią ciebie?
- Nie musisz mnie chronić. - To dobrze.
Bo byłbym w tym pewnie gówniany.
Ale czy nie ryzykujesz wszystkim?
Niby czym ryzykuję?
Myślisz, że co niby mam do stracenia?
Dobra, wspólniczko.
A to?
Przytłaczający, prawda?
Artysta był ministrantem w Düsseldorfie.
Prawdopodobnie molestowany.
Zdecydowanie kutas.
Christian Tómasson. Jestem właścicielem tego miejsca...
- Oczywiście. Miło poznać. - ...na dobre i na złe.
- Mamy chyba wspólną znajomą? - Zgadza się.
Muszę przyznać, że idealnie cię opisała.
- Czyżby? - Tak.
- A kim jest twoja randka? - Jego wspólniczka.
Miło mi.
Enchanté.
Wspólniczka?
Doskonale.
Widziałem, że oglądaliście ten obraz.
Tak. Jest... prowokacyjny.
Jak większość tego gówna.
Ale czy jest dobry?
To chyba podchwytliwe pytanie.
Chodźcie ze mną. Pogadajmy o sztuce.
To dzieło ciężko było kupić.
Zwłaszcza w ostatniej chwili.
Czyli ktoś już je wcześniej miał?
Pewna lesbijka z Bushwick dostarcza mi komponenty do abstrakcyjnego pop artu.
- Imponujące. - To ona na nas teraz patrzy?
Jest tak bliskie perfekcji, jak to tylko możliwe.
Farby akrylowej Magna, którą malował Lichtenstein, niemal nie sposób pozyskać.
Większość współczesnych farb akrylowych rozpuszcza się w wodzie,
ale Magnę mieszało się z terpentyną.
Farby Golden Artists Colors są najbliższe wysokiemu połyskowi Magny,
ale nie identyczne.
Wytrzymają analizę, ale nie tę chemiczną.
Nie będą analizowane.
- Skąd ta pewność? - Znasz się na swojej pracy, ja na swojej.
Nigdy tego nie robiłeś, co?
- Szybko się uczę. - Jesteś turystą.
Turyści mnie stresują.
A jednak tu jesteś.
Tak, jestem tu.
Lu w ciebie wierzy, a ja wierzę w Lu.
Ale nie jestem przekonany, że się sprawdzisz.
Zadzwoniłeś do swojej lesbijki w Bushwick,
więc chyba zakładasz, że mogę się sprawdzić.
Dobra, czyli podstawiamy falsyfikat, przywozimy ci oryginał i co potem?
Kiedy potwierdzę jego autentyczność, będę miał dwóch zainteresowanych kupców.
Jeden crypto bro, który chce zainwestować w rzeczowe aktywa trwałe,
a drugi to jego były pracodawca.
Cudownie zagmatwane.
Spodziewam się ostrej aukcji.
Brzmi obiecująco.
Co tam, do cholery.
Zdecydowałem, że was lubię.
Doceniam to.
A teraz przepraszam,
mam psychodeliki do dostarczenia klientom.
Miłej zabawy.
Właśnie przyszły płytki basenowe.
Są przepiękne, ręcznie wykonane w Portugalii.
Barney je wybierał.
Będzie pięknie, kiedy wszystko będzie gotowe, kochanie.
Ale martwimy się o dziewczynki.
Cały ten hałas i pył, obcy mężczyźni krążący po domu.
Jeszcze tylko kilka miesięcy.
Omówiliśmy to matką.
Zamieszkacie w naszym mieszkaniu w mieście do czasu skończenia prac.
Doceniam tę propozycję.
Ale przeprowadzka będzie dla dziewczynek obciążająca.
Bardziej niż życie w tym chaosie?
Powinien był wynająć drugi dom.
Po prostu chcemy, żeby było wam z dziećmi wygodnie.
Jest nam wygodnie.
Wygodnie? To ma być wygoda?
Jedzenie w salonie?
Może naleję whisky?
Ach, eomeoni. Potrzebuje pani czegoś?
Grace mówi, że macie... kłopoty finansowe.
- Chciałabym pomóc. - To... to niepotrzebne.
Będę się lepiej czuła, wiedząc, że niczego jej nie brakuje.
Nie wiem, co mówiła Grace, ale nie ma powodów do zmartwień.
Chcę ją tylko zachęcić do większej odpowiedzialności finansowej.
To jedno z zagrożeń związanych z wyjściem za doradcę finansowego.
Moja córka nie jest klientką.
To twoja żona.
Nie martw się.
To zostanie między nami.
Mam własne konto na takie drobne sytuacje awaryjne.
To bardzo hojne, pani Park, ale nie ma żadnej sytuacji awaryjnej...
Byłbyś w dużo lepszej sytuacji, gdybyś pracował dla pana Parka.
Tak.
Szkoda, że nie mówisz po koreańsku.
Szkoda, że jest takim kutasem.
Hunter, musimy pogadać o tym, co stało się w szkole.
- Dlaczego? - Bo prawie cię wyrzucili.
- Nie martwi cię to? - Niespecjalnie.
- Widzieliście czipsy? - Zjesz coś, od czego nie gniją jelita.
Może zrobię ci smoothie?
- Nie, dzięki. - Hej.
Chcę tylko zrozumieć, co się stało.
Zerwałem się z lekcji. To nie jest skomplikowane.
Ale co z lekami? Sprzedawałeś je?
Nie! Co?
To zrozumiałe, że chcesz zaimponować rówieśnikom.
Adderall jest mocny, nie możesz go rozdawać...
O Boże. Możesz przestać?
Chwila. Dokąd się wybierasz?
Hej! Nie skończyłam z tobą rozmawiać.
Hej. Przyniosłam ci prezent.
Jak się czujesz jako bohater Mayfield?
Wypisują do ciebie wszystkie laski z drugiej klasy?
Jasne, totalnie.
Ty to robisz?
Tak.
Cholera, Hunter. Chyba możesz mieć duszę.
Spierdalaj.
DUPA W TROKI: SIŁKA NICKA
COOPER, ANDREW CZŁONEK - OBECNY
Ali?
Hej... Nie wiedziałem, że jesteś klientką.
Pożyczyłam kartę Andy'ego.
Już jej nie używa, a nie chciałam, żeby się marnowała.
Sorki, członkostwo jest nieprzekazywalne.
Żony też nie, a jednak...
Zróbmy tak.
Przetestuj tę kartę członkowską.
Jeśli postanowisz dołączyć, mamy promocję dla rodziny i przyjaciół.
Dzięki, Nick. Nie jestem ani jednym, ani drugim.
Rozsądna osoba spłoszyłaby się
po policyjnym pościgu i pogryzieniu przez dużego psa,
uznając to za sygnał od wszechświata,
że warto znaleźć nowe zajęcie.
Ale ja raczej nie miałem takiej opcji.
Wiesz, co robisz?
Nieszczególnie.
Płótno...
Dobra. Listwy łączą się w taki sposób.
Tym poprawiam rogi...
Tylne drzwi otwarte.
W amerykańskim pop arcie Roy Lichtenstein idzie łeb w łeb
z Jeffem Koonsem. Ukochali ich sobie ci, którzy mają w dupie sztukę
i uznają ją za seksowną inwestycję.
To KIT-y, Kolekcjonerzy Irytująco Tępi.
Ten obraz, Kwadrat, z 1983 roku,
został prawdopodobnie kupiony jako cenna lokata,
a nie ze względu na wartość artystyczną.
Wielka szkoda. Zawsze lubiłem twórczość Lichtensteina.
Zwłaszcza obrazy komiksowe.
Stawało się jasne, że wydatki zawsze zdołają mnie przegonić.
Dlatego kilka cennych łupów, takich jak ten obraz,
to większe zyski przy mniejszej liczbie włamań.
Wyższe ryzyko, wyższa wydajność.
A może zaczynało mi się to podobać.
Dobra, gotowe.
Nie, to ja, kurczaku.
- Nie jestem kurczakiem. - Hej.
Możecie się uspokoić? Zaraz będziemy u dziadków.
Dzyń dzyń!
O Boże.
- Czekajcie... Hej. - Hej, kochanie.
Hej, kochanie.
Hej!
Podobno ktoś ma jutro urodziny! Wiecie coś o tym?
- On kończy pięć lat! - Serio?
Lepiej poszukajmy tortu.
Sprawdźcie tamten stół.
Są tam prezenty.
Wszystko w porządku?
Tak. To była po prostu... długa droga.
To chodź.
- Pies? - Tak.
Ach, kochanie.
Dobrze, że jesteś w domu.
Tak jest!
Aktywujcie pośladki. Ściśnijcie je wysoko.
Chcę to zobaczyć. Pięknie.
Świetne zajęcia.
Pamiętajcie, rozciąganie. Do zobaczenia za tydzień.
Ali?
Hej, Bruce.
Co ty tu robisz?
To, co wszyscy.
Próbuję zrobić ze swojego tyłka śmiertelną broń.
Nie śledzę cię, jeśli o to się martwisz.
Nie, oczywiście.
Zamieszkałam z Andym.
Miał parę wejściówek.
Mam nadzieję, że to okej.
Dobrze wyglądasz.
Zdrowo.
Chodzi ci o to, że nie...
Przeprowadzka dobrze mi zrobiła.
Spędzam więcej czasu z Andym.
Wróciłam też do grania koncertów.
- Tak? - Tak.
W The Tap.
Są tam głównie pijani lokalsi, przekrzykujący moje piosenki.
Ciężkie.
Brawo, robisz swoje,
grasz gdzie indziej niż na moim trawniku.
Cholera. Poszedłeś w to.
Szczerze? Trochę za tym tęsknię.
Na pewno.
Twoja żona na pewno też.
Nie wiem, może powinnam wrócić i przyjmować zamówienia na piosenki.
Wybacz, ojcowskie obowiązki.
Dobrze cię widzieć.
Może zajrzę kiedyś do The Tap.
Okej, ekstra.
Widzimy się na ćwiczeniach dupy.
Co jest, kurwa? Na ćwiczeniach dupy?
O Boże, nie doceniłem cię, przyjacielu.
Tak, często mi się to zdarza.
Ten turysta ma jaja!
Tak! Bosko!
I co teraz?
Dajcie mi chwilę.
- Co? - Ładnie wyglądasz.
Bo zabierasz mnie potem na kolację.
Okej.
Moi ludzie potrzebują paru godzin na sprawdzenie autentyczności.
Ale w międzyczasie...
Jesteś odświętnie ubrana.
Więc uczcijmy to!
Hej!
Proszę!
- Dziękuję. - Nie ma sprawy!
Prosto na stół.
Może później.
Wy, z Ligi Bluszczowej, uwielbiacie wciągać.
No tak...
A ty, piękna?
Wchodzisz w to?
Jasne.
No co? Świętujemy, prawda?
Na to wygląda!
Dawaj, dawaj!
Boże.
Dobre?
- O tak. - Chyba muszę potańczyć.
Wybacz.
Świetne miejsce.
Miłe, co?
Uwielbiam tu czilować.
Tak! Kocham to!
Ty i ta dziewczyna...
Nie, my... zachowujemy profesjonalizm.
Okej.
Tak pewnie będzie lepiej.
Jesteś bardzo przystojnym facetem, ale możesz być za stary na niektóre jazdy.
Skoro tak twierdzisz.
Chcesz jeszcze wciągnąć?
Nie. Nie trzeba.
Zawsze może być lepiej!
Tak.
Jakie dobre!
Dobra, ja już... Pójdę...
Potańczyć.
Coop!
Hej, hej.
Chyba potrzebowałeś oddechu.
Tak to widać?
Może znam cię lepiej, niż sądzisz.
Tak. Może.
Dawaj. Zatańcz ze mną.
Kiepski ze mnie tancerz.
Parę tygodni temu kiepski był z ciebie złodziej.
Może dobrze tańczysz, tylko o tym nie wiesz.
Okej.
Hej. Okej.
Widzisz, znasz trochę ruchów.
To chyba zasługa dragów.
Nie smuć się, Coop.
- O czym ty mówisz? Nie jestem smutny. - Zawsze jesteś smutny.
Widzę to.
W twoich oczach.
Hej... Pójdę po jeszcze jednego... drinka.
Chcesz coś jeszcze?
- Zostanę przy szampanie. - Dobra. Zaraz wracam.
Elena!
Hej.
Martwiłem się, że...
o mnie zapomniałaś.
Jasne, że nie. To przez ciebie tu jesteśmy.
W sumie tak.
Ale pomyślałem, że może ty i ja jesteśmy tu też...
z innych powodów.
- Tak? - Tak.
- Jakich? - Pokażę ci.
Nie, dziękuję.
Spokojnie, chacho.
Hej. Spokój jest dla dzieciaków, guapa.
Ja wolę na ostro.
- Hej. - Hej.
Hej! Hej!
Wszystko okej?
Tak, taka chwila dla nas.
- W porządku? - Wszystko okej.
- Na pewno? - Dam sobie radę.
- Okej. - Spytałeś i odpowiedziała, staruchu.
Może powinniśmy wszyscy...
- Chryste. - ...iść na górę.
Kurwa.
- Kurwa. To bolało. - Cholera.
Okej.
Pierdol się, staruchu.
Odetchnijmy.
Hej!
Chodź!
Nie kręć się!
Topisz mnie.
- Nie ruszaj się. Nie trzyj. - To boli.
To tylko pogorszy sprawę.
Tak lepiej?
- Chyba trochę. Nie wiem. - Coś ty, do cholery, myślał?
Nie ma za co?
- Miałam to pod kontrolą. - Nie wyglądało na to.
Wiesz, ile razy facet przyciskał do mnie kutasa
w tego typu miejscu?
Oczywiście, że nie wiesz. Bo jesteś mężczyzną.
- Próbowałem ci pomóc. - Zrób coś dla mnie.
Następnym razem broń mnie,
kiedy już nam zapłacą.
O to się wściekasz? Żartujesz?
To nic wielkiego. Możemy ukraść coś...
Potrzebowałam tych pieniędzy!
Wiesz co?
Jesteś tylko bogatym facetem, który stracił kasę
i myślisz, że masz przejebane, ale nic o tym nie wiesz.
Nigdy nie byłeś głodny. Twoje dzieci nie będą głodne.
Chcesz odzyskać to, co ci odebrano, bo umiesz tylko być bogaczem.
- Elena... - Nie wiesz, czym jest prawdziwa walka.
Te bzdury, na które narzekasz?
Większość ludzi...
Zabiłaby za to.
- Wynagrodzę ci to! - Kurwa, mam nadzieję.
Naprawdę mnie tu zostawisz?
- Naprawdę. - Cóż, wybaczam ci.
Ten gaz łzawiący.
Pierdol się.
To był gaz pieprzowy.
WIADOMOŚCI
SAMANTHA NIE ŚPISZ?
JESTEM W BOSTONIE Z DZIECIAKAMI. PAMIĘTASZ?
Wyjazd Sam postawił mnie przed wyborem.
Mogłem wypić za dużo szkockiej i zasnąć
przy Criterion Collection w moim domu...
albo pójść trochę zarobić do jej domu.
„To na specjalne okazje”.
Cholera.
O cholera.
Kurwa.
Cholera.
Dawaj!
Włamanie się do domu byłej kochanki
jest problematyczne na wielu poziomach...
Właściwie to na wszystkich.
Ale kiedy wciągałeś kokę po raz pierwszy od dekady,
wychlałeś wiadro whisky
i dostałeś gazem pieprzowym, a wszystko w ciągu godziny,
podejmowanie dobrych decyzji raczej nie wchodzi w grę.
Wiedziałem tylko, że Sam wyjechała,
byłem 150 tysięcy w plecy przez wtopę z obrazem,
a drzwi balkonowe Sam nigdy nie były porządnie zamknięte.
Boże.
Pamiętacie tę część.
Na podłodze było dużo krwi,
a ja mocno oberwałem w głowę,
więc dopiero po chwili zrozumiałem, że trup obok mnie
to Paul Levitt, były mąż Sam.
Jeśli był moment, kiedy poważnie rozważałem kapitulację,
to było to właśnie wtedy.
Byłem zmęczony jak nigdy wcześniej.
Pod wpływem takiego zmęczenia, zaczynasz rozważać, czy nie zamknąć oczu,
nie otworzyć ust i nie pozwolić, by woda wypełniła ci płuca.
Gdybym wiedział, co miało się wydarzyć,
pewnie właśnie to bym zrobił.
Ale prawda jest taka,
i chyba stało się to już boleśnie jasne,
że gówno wiedziałem.
Pięknie.
Dzięki.
Co tam wczoraj porabiałeś?
Niewiele.
A ty?
Ja też.
Proszę bardzo.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK