Mamy dużo luźniejszą strukturę niż Bailey.
Nie dzielimy klientów w oparciu o branże, tylko o relacje.
Żyjemy z tego, co upolujemy,
ale często łączę menadżera
z konkretnym klientem, jeśli uważam, że to zwiększy szanse.
- Czyli transparentność w biurze. - To ma sens.
Wiem, że jesteś przyzwyczajony do jasno określonej hierarchii, Coop,
ale powiem ci, że możesz tu świetnie pasować.
Max. Chodź do nas.
- Znasz Maxa Cone'a? - Nie wiem. Znamy się?
Gala Robin Hooda.
Przebiłeś moją ofertę na apartament Taylor Swift.
Jasne. Przykro mi. Tak.
Mam 17-letnią córkę, zgotowałaby mi piekło.
- Nie wątpię. - Max to nasza gwiazda.
Ma dobrą passę na rynkach wschodzących.
Cóż, chętnie o tym posłucham.
- Wiesz o mojej klauzuli non-solicitation? - Prawnicy są spokojni.
Koszt jej wyegzekwowania przerósłby nawet Bailey.
Czyli prowadzę swoich klientów, oczywiście transparentnie.
Standard, pozostaje tylko
ustalenie procentu od sprzedaży.
Zgadza się?
Niezupełnie. Nie.
To klienci Maxa.
Ty byłbyś wolnym strzelcem, działałbyś na zlecenie.
Zobaczymy, jak ci pójdzie.
Ściągalibyśmy razem kapitał inwestycyjny.
Czyli kołuję dzieciakowi klientów,
on buduje swoją bazę, a potem mnie spławiacie?
Nie potrzebuję niczyjej pomocy.
Z całym szacunkiem, twój szef uważa, że potrzebujesz,
inaczej nie prowadzilibyśmy tej rozmowy.
Coop.
Three Yankees wyrobiło w zeszłym roku żałosne 7%.
Rok wcześniej mieliście 20% w plecy, kiedy innym rosło.
Przebiliśmy indeks giełdowy.
Max, milcz. Nikogo nie obchodzi indeks giełdowy.
- Kto jest jego ojcem? - Co?
Jest tu pięć minut, ale już wiem, że jest czyimś synem.
Mojej siostry.
Cóż, Wujku Benie,
jesteś o krok od sprzedawania gównianych mieszkań w New Jersey,
a zamierzasz oddać ster noszącej tanie buty łajzie
z klubu fartownej spermy.
- Nie możesz tu wpadać… - Morda w kubeł, Max.
Coop.
Ben, zatapiasz tę łajbę.
Nabijają się z ciebie na przyjęciach.
Z tego, co słyszałem, tylko tutaj masz szansę na pracę.
I jak to świadczy o tobie?
Powodzenia.
Byłem bezrobotny i niezatrudnialny,
a siedziałem w wozie za 200 000 dolarów,
w najlepszym garniaku i skradzionym zegarku.
Nic już nie miało sensu, a w tej sytuacji
nadszedł czas na rozważenie innych opcji.
Patek Philippe Nautilus, 18 karatów.
Elegancki zegarek.
Muszę sprawdzić,
ale chyba mogę ci za niego dać… jakieś 175 000.
Jest na nie spory popyt.
Dwieście.
Sto osiemdziesiąt pięć.
To moje ostatnie słowo.
- Sprzedany. - Świetnie.
Potrzebuję tylko pudełka i papierów.
Nie jest nowy.
Wiem, ale ma numer seryjny
i certyfikat autentyczności, którego potrzebuję.
Cóż, nie mam ich.
To był prezent.
Jasne.
Przykro mi, kolego.
Nie ma dokumentów, nie ma sprzedaży.
A jeśli obniżę cenę?
Proszę.
Pojedź tutaj, na Bronx.
Pytaj o Lu.
- Lu? - Tak.
Powiedz, że przysłał cię Lipschitz.
LOMBARD VARGI
Ty jesteś Lu?
A kto pyta?
Wybacz. Przysłał mnie Lipschitz.
Ja jestem Lu.
- Skąd znasz Lipschitza? - Dopiero się poznaliśmy.
Gdzie? W barze, synagodze, na mityngu AA?
W jego sklepie. Ja po prostu…
Próbuję to sprzedać.
Idziemy na zaplecze, Rocco.
Chodź, przyjrzyjmy się temu.
Idźcie na górę i pooglądajcie telewizję, babunia zajmie się interesami, dobrze?
- Dobrze. - Dobrze.
No więc… Żona uważa, że jest zbyt pozerski.
Zbyt pozerski, co?
Dlatego nie nosisz obrączki?
Kupisz zegarek czy będziesz mnie analizować?
Mogę robić dwie rzeczy naraz.
Dam ci za niego 65.
Lipschitz oferował 185.
Po czym wysłał cię tutaj.
Gdybyś mógł go sprzedać, nie byłoby cię tu.
Dziewięćdziesiąt pięć.
Rzadko zaglądają tu ludzie tacy jak ty.
Jesteś traderem? Maklerem giełdowym?
To bez znaczenia.
Chodzi o to, że zwykle kupujesz i sprzedajesz rzeczy, których nie tykasz.
Wyciągasz ich wartość prosto z dupy.
Twój talent polega na sprzedawaniu tej wartości innym bogatym dupkom.
A teraz jesteś tutaj i sprzedajesz mi coś, co masz w ręku.
To dla ciebie nowość.
Nie rozumiesz tego rynku, ale wydaje ci się, że możesz negocjować.
To nie spryt, to głupota.
Może po prostu desperacja.
To twoje pierwsze szczere słowa.
Teraz możemy przejść do interesów.
Dam ci sześćdziesiąt.
Mówiłaś, że 65.
Umowa stoi.
Wróciliśmy do mojej pierwotnej ceny.
Co za negocjator.
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
Och, kochanie.
Już czas, młody.
Już czas.
- Dzień dobry. - Spóźnimy się.
Hej, odpisałaś tacie?
Żartujesz?
Napisz do niego. Proszę, zrób to dla mnie.
Dobrze.
Hej.
Pa, mamo.
Ręka w górę przy wdechu, a prawa ręka do tyłu.
Lewa ręka do tyłu…
Stringi mnie zapłodniły.
Proszę.
Dzień dobry.
CENTRUM DOBROSTANU I TERAPII
Dziękuję.
Specjalizuje się w metodach nazywania chłopaka mojej mamy kutasem.
To było tylko selfie i podzieliłam się nim z chłopakiem,
a on podzielił się nim z kumplami…
Wypisałem się z klubu robotyki.
Opowiedz, co się stało.
Nie może mi pani kazać mówić.
Schodzi na dół z kwiatami
i funduje mi najdłuższy, najbardziej soczysty pocałunek z języczkiem,
jakiego w życiu zaznałam…
Mark.
Matka jak zwykle się na mnie rzuciła.
Chyba po raz tysięczny potwierdziłem, że miała rację.
Chwileczkę.
Czy możemy przyznać, że istnieje różnica
między zostaniem za karę po lekcjach a zarysowaniem auta kluczykiem?
Tak, wiem.
Po raz pierwszy zrobiłeś coś takiego?
Pierwszy raz mnie złapano.
- Znasz właściciela samochodu? - Nie, to nie było tak.
To czemu to zrobiłeś?
Możesz nie wiedzieć, ale zastanawiam się…
co wtedy myślałeś.
Wpadam w straszną wściekłość.
Może to nie do końca wściekłość, ale taka energia,
która we mnie kipi i mnie rozpiera,
a ja robię się niespokojny.
Dochodzi do tego, że cały od tego wibruję
i wiem, że jeśli czegoś nie zrobię, po prostu wybuchnę.
A potem wybijam szybę,
rysuję samochód czy coś.
To jest jak…
To się po prostu ze mnie ulewa i potem znów mogę oddychać.
Wszyscy mamy marzenie, wyobrażamy sobie jakąś nirwanę.
Miejsce, do którego chcemy dotrzeć, oznaczające, że nam się udało,
że osiągnęliśmy sukces, szczęście, spokój.
Dla mnie to było Westmont Village,
z drogimi domamidealnymi trawnikami i ekskluzywnymi klubami.
Ale zaczynałem podejrzewać,
że moje marzenia były równie gówniane,
co cała reszta mnie.
Hej, Coop!
Oakwood Country Club.
Sto kafli rocznie zapewnia ci przywilej
płacenia o 40% więcej
za każdą sałatkę, burgera, kawę i koktajl, które tu zamówisz.
Ale jeśli nie dołączysz,
inni będą myśleli, że klub cię nie przyjął.
Odwieczna ekonomia społecznego przymusu.
Ale choć ją przejrzałem, i tak karnie się dostosowałem,
jak reszta tych frajerów.
Pięknie.
Dajesz mi popalić.
Czemu gra z Nickiem?
Bo się spóźniłeś.
Dobrze.
Tenis to moja działka.
Możesz mu tego nie oddawać?
Nie planowaliśmy tego.
Nigdy nie wiemy, kiedy się zjawisz, a jutro turniej.
Dobrze sobie radzi.
Musi mieć dziewięć w ratingu tenisowym, żeby Princeton w ogóle ją zauważył.
Myślałem, że ma dziewięć.
Nie, ma 8,7.
Musi wygrać dwa mecze pod rząd
i to z doświadczonymi zawodniczkami.
Jak pomoże jej w tym koszykarz?
Był tutaj. O czasie.
Masz rację.
Zaczynamy.
Hej.
Hej, Coop. Wybacz, chciałem pomóc.
Jasne. Gdyby ktoś potrzebował, żeby wydymać mu żonę,
dam ci znać.
Dobra, popracujmy trochę przy siatce.
Trener to odradza.
Ma rację, chyba że…
jej nie ma.
Jutro turniej. Nie czas na to.
To podstawy tenisa. No chodź, pokażę ci.
Uderz. Mocno.
Jesteś cały?
Pięknie. Dobrze.
Uderzyłeś mojego chłopaka w jaja.
I tak było warto.
Hej, Tori.
- Hej, Chels. - Powodzenia jutro.
Wzajemnie. Suko.
- Nie przyjaźnicie się? - Tak, ale jest jedno miejsce
w uniwersyteckiej drużynie tenisowej.
Myśl pozytywnie. Może nie dostanie się do Princeton.
Może ja się nie dostanę.
Teraz po prostu świrujesz.
Dobra, wracaj na linię.
Dawaj.
Między tobą a Nickiem jest super, co?
W porządku.
To nadal wczesny etap.
Wczesny etap? Właściwie z tobą mieszka.
Co? Nieprawda.
W kółko odsyłam go do domu.
Lubię mieć łóżko dla siebie.
Wyślij go do mnie. Wstawię go do garażu jak kosiarkę
i będę go wyciągać na drobne strzyżenie.
Co to znaczy?
- Zapisałyśmy się z Maggie na jego siłkę. - Tak.
- Świetne zajęcia. - Świetnie.
Wolę Equinox.
Mel potrzebuje przestrzeni…
- Nieważne. - …prawda?
- O cholera. - Co?
Przyjechał Paul.
O cholera. To ta kelnerka?
We własnej osobie.
Którą widać prawie całą.
Nie wierzę, że ją tu przyprowadził.
Powinien być zakaz.
Jebać ją.
Tak, jebać ją.
Ile ona ma lat, 16? Siedemnaście?
Dwadzieścia cztery.
- Ma na imię Misty. - Boże.
Obstawiałam, że Savannah, ale Misty też pasuje.
Tak.
Byłyście w jego knajpach.
Wszystkie jego kelnerki są jakąś jej wersją.
Hej.
No co?
Oczywiście oprócz ciebie.
W porządku.
Wybrał mnie 15 lat temu, kiedy też nosiłam takie bikini.
Nie zaczynaj, Sam. Jesteś zajebiście seksowna.
A kiedy uznasz, że jesteś gotowa,
ogarniemy ci jakiegoś faceta.
Tak.
Nie będziesz wiedziała, co zrobić z tymi wszystkimi kutasami.
Okej.
Co ty wiesz o kutasach?
Dzięki, ale może go sobie wziąć.
A ty możesz wziąć jego kasę.
Tak jest! Amen!
Weekendowy brunch w klubie. Znajdziecie tu świetne jedzenie,
dobre towarzystwo i niekończącą się paradę krzykliwego konsumpcjonizmu.
Nie to, że wcześniej tego nie widziałem, ale teraz patrzyłem na to inaczej.
Hej, co u was?
Hej, Coop. Dołączysz?
Nie wiem. Widzieliście Huntera?
- Ktokolwiek? - Gdzieś się tu kręci.
Jake, hej.
- Hej. - Kurwa.
Hej, Jake. Co tam, stary?
Pan Cooper.
Przepraszam za tamto.
Trochę mnie zaskoczyłeś.
Tak, sam też byłem dość zaskoczony.
Na pewno.
Mam nadzieję, że nie ma…
…trwałych uszkodzeń…
I co ważniejsze, że nie żywisz urazy.
- Jasne, wszystko okej. - To dobrze.
Świetnie. Siadaj, zjedz lunch.
Jake, chodź… Zamówmy ci…
- Jak poszło? - Wolałabym, żebyś był szczery…
A ja wolałbym, żeby nie zdejmował spodni.
Rozumiesz? Chodź.
Gdybyście widzieli Huntera, przekażcie mu, że go szukam.
Dziękuję.
- Hej. - O, cześć.
- Jak się masz? - Wciąż jestem na ciebie zła.
Wiem, ale szczerze mówiąc, nie pamiętam, dlaczego.
- Kurwa, Coop. - Hej, żartuję.
Żartuję. Przepraszam.
Sam, daj spokój.
Przepraszam za tamtą noc, miałem sporo na głowie.
Normalnie byłabym zła trochę dłużej,
ale Paul ściągnął tu swoją cholerną kelnerkę,
co strasznie mnie wścieka, więc…
Widziałeś, co ona ma na sobie?
Nie zauważyłem.
To dlatego, że ma tak niewiele.
Chodzi o to, że muszę szybko się poczuć sexy,
więc ci odpuszczę.
- Nie pożałujesz. - Mam nadzieję.
- Hej, dziewczyny. - Cześć.
Co słychać?
Witajcie, drogie panie.
- Hej. - Brad, Jules, jak tam?
Hej, Coop. Co nowego?
O Boże. Wszystko po staremu. A co tam w banku?
Mają pełne gacie przez podwyżki stóp.
- Ale będzie dobrze. - Odpuśćcie nam te fachowe rozmowy.
Chelsea, widziałem, jak grałaś.
Świetnie ci idzie.
Dziękuję, panie Cooper.
Widziałem, jak Nick grał z Tori.
Wytaczacie wielkie działa, co?
To Coop jest wielkim działem.
Grał dla Princeton.
Wiedziałem o tym?
To było wieki temu.
Zakładam, że nasze córki znów dotrą do finału, jak w zeszłym roku.
- Co myślisz? - To rozsądne założenie.
Hej. Co u was?
Cześć.
Witajcie w ten cudowny weekend.
- Hej, kochanie. Jak było na basenie? - Świetnie.
Skoro mowa o rozsądku,
z trudem załatwiłem ci rozmowę w Three Yankees.
To była idiotyczna praca.
Ta idiotyczna praca mogła być twoja.
Zostałeś skazany na banicję.
Zanim wrócisz tam, gdzie byłeś,
musisz się gdzieś zaczepić. Otworzyłem ci jebane drzwi.
Nie będę żebrał o jałmużnę, Barney.
Zobaczymy, co powiesz za pół roku.
Martwisz się o swoje pięć procent.
Żebyś wiedział. I o 40 000, które mi wisisz.
- Tak tylko mówię. - Cóż, a ja mówię, że…
- Muszę lecieć. - Dopiero usiadłeś.
Wiem. Ale muszę lecieć. Hej.
- Cześć, tato. - Hej.
Jesteś na haju?
Nie.
- Minimalnie. - Hunter.
Spoko, to był jeden buch.
Wyhamuj z tym.
Jesteś za młody na ten syf.
Nie miałeś przywieźć perkusji?
To długa historia. Jest u mnie w domu.
Możemy po nią pojechać?
Możemy wziąć auto mamy.
To w sumie dobry pomysł.
Muszę coś po drodze załatwić, a potem pojedziemy po perkusję.
Umowa stoi.
Okej. To może pójdziesz zamienić wozy?
A ty nie możesz?
Zacznie świrować, że jestem na haju.
Kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana.
Idź po niego. No dawaj.
- Jak poszło? - Lepiej niż myślałem.
Tak? Masz. Przyda ci się.
DUPA W TROKI: SIŁKA NICKA
Co to jest, do cholery?
Nie widziałeś Dupomobilu?
Należy do Nicka.
Jest z niego bardzo dumny.
Nie wątpię.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
- Weź to. - Dobrze.
Wybacz.
Witajcie. Wchodźcie.
Mamy nowy ekspres.
Zaparzę nam wszystkim kawy.
Wykopali cię?
- Mamo. - Nie, nie wykopali mnie.
Tylko pytam.
To miejsce się rozpadało, szukamy jej czegoś lepszego.
- To czemu nie zamieszkała u ciebie? - Dzięki, mamo.
Mówię tylko, że to nie jest Ritz.
Czemu chcesz tu wracać?
Nie mam drugiej sypialni.
Ciągle zapominam, że nie mieszkasz już w tym wielkim domu.
Jeśli to problem, mogę po prostu…
Nie, oczywiście, że nie.
Tak tylko mówię.
Co dokładnie tylko mówisz?
Chciałabym wiedzieć, dlaczego obojgu wam tak zależy
- na zniszczeniu sobie życia. - Jezu. Kurwa.
Kto chce bezkofeinową?
- To dla mnie. - Nie mamy bezkofeinowej, Ron.
- Srebrne kapsułki to bezkofeinowa. - Nie, niebieskie. I się skończyły.
Chcesz mimo to?
To idealna okazja, żeby podkręcić moje lęki.
Zaniosę twoje torby na górę.
Andy, twoja kawa.
Tak, tato, później wypiję.
Widziałam Bruce'a i jego rodzinę w Stop & Shop.
Ma dwójkę uroczych dzieci o przepięknej karnacji.
Trochę jaśniejszej niż u Bruce'a, dzięki jego żonie.
Świetnie, mamo.
Wydawał się bardzo szczęśliwy, zważywszy na okoliczności.
Nie mogłam przestać myśleć o tym, jak potoczyłyby się sprawy,
gdybyś wtedy za niego wyszła.
Wciąż pozostałabym sobą.
- Miałaś wziąć ślub? - To długa historia.
Zwiała z własnego ślubu.
- Miałam załamanie nerwowe. - Wiem.
Nie obwiniam cię. Tak tylko mówię.
Zmiana planów.
- Wychodzimy. - Okej.
Chwila, co się stało?
Dokąd idziecie?
Nie mogłaś przygotować jej pokoju? Pościelić łóżka?
Planowałam to.
Jasne.
Chodź, idziemy.
Kocham cię, mamo.
Kocham cię, tato.
Chodź.
Tędy.
Nikt nie wypił kawy.
Babcia jest naprawdę do kitu.
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Możesz zająć mój pokój, Ali.
Dzięki, kochanie, ale nie chcę naruszać twojej przestrzeni.
Nie ma sprawy.
I tak rzadko tam bywam.
Kurwa.
Nie wystawaj tak w drzwiach, to przerażające.
Przepraszam.
To już ostatnie rzeczy.
Świetnie. Dzięki.
Wybacz, że zmusiłem cię do przeprowadzki.
Poradzę sobie.
Potrzebuję trochę czasu, żeby stanąć na nogi,
wtedy coś ci znajdziemy, dobrze?
Andy, opiekujesz się mną od lat.
Może spieprzyłeś inne rzeczy,
ale zawsze byłeś ponadprzeciętnym bratem.
Bez ciebie bym przepadła.
Boże.
SAMANTHA LEVITT PRZESŁANO ZDJĘCIE
Muszę załatwić parę spraw.
Poradzisz tu sobie?
Nie potrzebuję niani.
- Jedź. Żyj swoim życiem. - Dobra.
Ogarnij to. Rozpakuj. się, no już.
Z osiemdziesiąt lat temu Herschel Levitt uciekł przed Hitlerem
i wyemigrował do USA,
gdzie odłożył dość pieniędzy, by kupić małą knajpkę
na północy stanu Nowy Jork, przy międzystanowej.
Kiedy jego zagrożony cukrzycą wnuk Paul, mąż Samanthy,
przejął rodzinny biznes,
składało się już na niego dziewięć barów i masa dobrych restauracji.
A teraz imperium Herschla,
z którego przez niemal wiek żyła jego rodzina,
zależało od kaprysów prawa rozwodowego stanu Nowy Jork,
a wszystko dlatego, że Paul nie potrafił utrzymać fiuta w spodniach.
Hej.
Przepraszam, ale co to, kurwa, jest?
To auto Nicka.
Całkiem gustowne, co?
Czemu jeździsz wozem Nicka?
Musiałem się z nim zamienić,
żeby odebrać perkusję z Hunterem.
Nie zdążyłem oddać mu auta…
To był długi dzień.
Mam wjechać do garażu?
Nie, mam lepszy pomysł.
Czekaj. Dotknij mojego tyłka.
Tak. Dawaj. O Boże.
Tak.
Tak. Kurwa. Boże.
Czekaj. Kurwa.
Kurwa!
Nick będzie zachwycony zapachem w aucie.
Szybko dziś wyszedłeś z klubu.
Miałem trochę spraw rodzinnych.
- Wszystko okej? - Tak.
Jasne. Wszystko w porządku.
Ostatnio w klubie jest mi coraz trudniej.
Jedynym jasnym punktem jesteś ty,
a musimy udawać, że nic się nie dzieje.
Tak. Chyba nie dałbym rady
być w centrum kolejnej klubowej afery.
Boże, nie. Twoja afera to już stare dzieje.
Moja dopiero się rozkręca.
Wiesz, że ta dziewczyna próbowała dziś ze mną gadać
o poziomie lęku Henry'ego?
I jak poszło?
Nie tak dobrze, jak liczyła.
Szczerze mówiąc, nie wiem, czy jej nienawidzić, czy jej współczuć.
Nienawidź jego. Współczuj jej.
I pieprz się z tobą.
No właśnie.
Boże, teraz martwię się o lęki Henry'ego.
- Namieszała ci w głowie, co? - Tak.
Wiem. To męczące.
Idziesz już?
Pomyślałem, że mógłbym zostać na noc.
Wyszedłbym, zanim wstaną dzieci.
To świetny pomysł.
Moglibyśmy posłuchać podcastu.
Jest taki jeden, naprawdę świetny.
O organizowaniu domu.
- No i… - Okej.
…oddzielasz garnki od pokrywek.
Okej. To sprytne.
A potem…
masz nagle cały osobny pokój tylko na swoje bagaże.
Masz przechowalnię bagażu.
Bardzo wygodne.
Nie? Okej.
Jak ci dziś poszło z tatą?
Dobrze.
Robiliście coś fajnego?
Możesz się z nim dobrze bawić.
Nie zrani mnie to, obiecuję.
Wiem.
I możesz za nim tęsknić. To nic złego.
Szczerze mówiąc, nie widzę wielkiej różnicy.
Dlaczego?
Musiałem się wysikać.
Rozumiem.
Przykryjesz mnie?
Jasne, mały.
Dokąd idziemy?
- Tam. - Dobra. Wskakuj do łóżka.
Tak jest.
Przykryjmy cię. Tak jest.
Okej. Dobranoc.
Potrzebuję mojego smoka.
- Gdzie on jest? - Na szafce.
O, tak, widzę.
To ten koleżka, co?
Dobra, mały, tu jest twój smok.
Możesz zostać, aż zasnę?
Jasne, mały. Pewnie.
Będę tutaj, dobrze?
Będę tutaj. Obaj sobie zaśniemy.
Okej.
Gotowe, mały.
To w tamtej chwili,
siedząc na podłodze w cudzym domu,
i przykrywając w środku nocy cudze dziecko,
uświadomiłem sobie, jak bardzo zszedłem z kursu własnego życia,
choć nigdzie się nie wybierałem.
Halo?
Dzień dobry.
Nie mogłam się rozeznać w twojej kuchni,
więc kupiłam wszystkie nasze ulubione rzeczy z dzieciństwa.
Kupiłaś mleko?
Ja pierdolę.
Żartuję. Mam mleko. Chyba.
Palant.
A więc Sam Levitt.
Tak.
Teraz, kiedy to mówisz, nabiera to sensu.
Oboje jesteście atrakcyjni i niedawno zostaliście singlami.
A tu nie ma singli.
Więc albo Sam Levitt, albo cudzołóstwo.
Zaczynam żałować, że ci o tym powiedziałem.
Nie zrozum mnie źle,
Sam to niezła laska.
Z tego, co pamiętam.
Mógłbyś gorzej trafić.
- Prawda? - W porządku.
No co?
Bywali u nas na kolacjach.
My też u nich gościliśmy.
To samo z Nickiem i Ivy. Teraz Nick jest z Mel,
ja sypiam z Sam, straciłem pracę…
Mam wrażenie, że ktoś przetasował cały wszechświat,
a ja wypadłem z talii.
Witaj w moim życiu.
Posprzątam to.
- Czyżby? - Pewnie nie.
NICK BRANDES HEJ, KOCHANIE. GDZIE JESTEŚ?
ZAKUPY. MAM OPÓŹNIENIE. WIDZIMY SIĘ W KLUBIE
Ile masz lat, Tony?
Właśnie skończyłem 41.
Czterdzieści jeden.
Świetny wiek. Pamiętam go.
Jesteś tuż po tej durnej szarpaninie, którą zaliczasz po trzydziestce
i powoli zaczynasz czuć się jak dorosły.
Potem uświadamiasz sobie, że nie ma jebanych dorosłych.
I ni chuja nie masz pojęcia, co robisz.
Aż pewnego dnia pijesz w barze w środku dnia.
Nie mogę się doczekać.
Wszystko okej?
Tak.
Nie zwracaj uwagi.
Wiesz,
zawsze myślałem, że jestem od ciebie starszy.
Fatalnie kłamiesz.
Chcesz jeszcze jedno?
Tak, ale nie zamówię go.
Dziękuję, młody człowieku.
Miłego dnia.
Brad i Julie Sperling byli poza domem.
Tak!
Dokładnie wiedziałem, gdzie teraz byli.
A wiedziałem to, bo i ja miałem tam być.
Aut, 30, 40.
Równowaga.
Bingo.
Halo?
Jules prowadziła fuzje i przejęcia w japońskim banku,
a w transakcjach i w piciu była lepsza od większości swoich kolegów.
Jej mąż, Brad, należał do starej rodziny z Nowej Anglii,
której korzenie sięgały aż do Mayflowera.
Wyglądało na to,
że Brad spędzał dni na grze w golfa i czytaniu książek o wojnie.
Całkiem miła robota.
Chelsea, ich córka, była miłym dzieciakiem
i miałem nadzieję, że moja córka właśnie łoiła jej skórę
na korcie tenisowym.
Zegarek Richard Mille Felipe Massa z chronografem,
kopertą z różowego złota i tytanu
i funkcją flyback jest wart minimum 225 000 dolarów.
Brad nie nosił go od lat,
co oznaczało, że raczej za nim nie zatęskni.
Mógł nawet zapomnieć, że go ma.
Aut! Gem, set, mecz.
Tori Cooper awansuje do finału.
PYTANIA I ODPOWIEDZI
Jules i Brad nie pozostawiali niczego przypadkowi.
Kupili testy SAT z przyszłego miesiąca. Razem z odpowiedziami.
Po trzydzieści.
Przepraszam.
Wybaczcie.
Przepraszam.
Serio?
Wiem. Przepraszam.
Co było ważniejsze od tego?
- Przegapiłeś dwa mecze. - Coś mi wypadło.
Widzę, że dobrze jej poszło.
Żartujesz? Totalnie wymiotła.
Kiedy mówiłam, żebyś był przy naszej córce,
chciałam, żebyś był na czas.
Stajesz się własną karykaturą.
Już przeprosiłem.
To nie mnie musisz przepraszać.
- Dobra. Więc możemy już odpuścić? - Okej.
- Czterdzieści, trzydzieści. - Pięknie.
- Aut! Równowaga. - Tak.
Dobra robota, Chels.
To dziwne nowe uczucie. Byłem w towarzystwie ludzi,
do których domu właśnie się włamałem, których rzeczy przeglądałem
i których zegarek za 225 000 $ miałem w kieszeni, choć nie mieli pojęcia.
Przewaga, Tori…
Szczerze mówiąc, całkiem mi się to podobało.
- Bum. Tak! - Tak!
Gem, set, mecz.
Zuch dziewczyna!
Tak, tak, tak!
Pobiegłaś do siatki.
Podstawy tenisa.
Chodź tu.
Nie uważałem, że drobne kradzieże rozwiążą moje problemy.
Ale Lu wręczyła mi 65 tysięcy bez zadawania pytań.
A w mojej obecnej sytuacji
trudno było odrzucić taki nieopodatkowany zwrot z inwestycji.
Hej. Rocco, prawda?
Jest Lu?
Ktoś o ciebie pyta.
Nie, to ten biały, który wygląda, jakby często się czesał.
Okej.
Negocjator.
Miło cię znów widzieć.
Richard Mille.
Bardzo elegancki.
Ten też żona kazała ci sprzedać?
- Jestem rozwiedziony. - Bez jaj.
Niech zgadnę. Do tego też zgubiłeś papiery?
Wracaj do domu, negocjatorze.
- Co? - Nie ma papierów, nie ma umowy.
Mówiłaś, że możesz to sprzedać.
A teraz mówię,
żebyś odpuścił, póki możesz.
Nie rozumiem.
- Nie mój problem. - Dawaj obrączkę.
- Nie dam ci jej. - Dawaj!
- Dawaj jebaną obrączkę! - Powinienem to zrobić już dawno.
- Wynoś się. - Dawaj jebaną obrączkę, Rocco!
- To obrączka mojej matki! - Będziesz mi tu groził nożem?
Jezu.
Ty gnoju. Wiesz, że jesteś śmieciem, Donnie.
- No weź! - Pierdolę ciebie i twoją matkę.
- Dość, Donnie. - Chcę odzyskać jebaną obrączkę, Lu.
„Chcę odzyskać jebaną obrączkę”.
- Pierdol się. - Brakuje mu 200.
Weź, Rocco. To obrączka mojej matki.
Nie łudź się.
Odłóż pieprzony nóż i wyjdź z mojego sklepu.
Możesz stąd wyjść.
Albo spędzić kolejne pół roku, cholernie żałując, że tego nie zrobiłeś.
Dobra, Lu. Słuchaj… Kurwa. Przepraszam. Okej?
- To obrączka mojej matki. - Powiedz, że nie wrócisz.
Daj spokój, Lu.
Powiedz to, Donnie.
Nie wrócę.
Jeśli jeszcze raz tu wejdziesz,
wyjdziesz z dużą dziurą, rozumiesz?
Tak, tak.
Jesteś żałosny, Donnie.
Wciąż tu jesteś.
Słuchaj, jestem w trudnej sytuacji.
Nieprawda.
Tak ci się tylko wydaje.
Nie mogę ci pomóc.
Słuchaj… Podaj swoją cenę.
Mam prosić Rocco, żeby cię wyprowadził?
Kurwa!
Mówi Lu.
Wysyłam ci numer rejestracyjny.
Znajdź mi na niego wszystko, co możesz.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK