Boże.
O Jezu.
Okej.
Cholera.
Kurwa.
AMONIAK
Okej.
Dobra.
Kurwa. Kurwa.
Wiem, co myślicie: basen to metafora.
Ale basen był też kurewsko prawdziwy i zajebiście zimny.
Nie byłem facetem ze skłonnością do analizowania własnych emocji.
Do niedawna nie byłem też facetem, który budził się na podłodze
w cudzym domu, pokryty krwią jakiegoś trupa,
a potem wpadał do basenu. Ale tak to się potoczyło.
W tamtej chwili
musiałem dostrzec kątem oka ulotny przebłysk
kompletnego chaosu, jakim stało się moje życie
i zadać sobie pytanie, jak, do cholery, wszystko tak szybko się posypało.
Tak to wygląda…
Lloyd, dawaj.
4 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
- Szoty. - Jeszcze kolejka?
Tak. Barman…
- Co pijemy? - Może rum.
Co ona pije? Weźmy to samo. Dobrze to wygląda.
Miło wyglądasz. Postawić ci coś?
Zajebisty awans!
Zajebisty awans. Ile zarobiłeś?
Ile zarobiłeś?
Macallan 25. Barman dał mi cynk.
Drogi drink. Obym był tego wart.
Bez obaw. Ty stawiasz.
Liv Cross.
- Andrew Cooper. - Wiem.
Pracuję w zespole Mike'a Shepherda.
Przepraszam, nie poznałem cię.
Mike rzadko pozwala nam wypuszczać się powyżej siódmego piętra.
Psychofanom Patricka Batemana zaczęło lekko odwalać.
- Postanowiłam udawać zajętą. - Cieszę się, że mogę pomóc.
Przez chwilę myślałam, że do mnie podejdziesz.
Zniecierpliwiłam się.
Niedawno zostałem singlem po raz pierwszy od dość dawna,
więc nie mam dobrej gadki.
Mówienie, że nie masz gadki, to twoja gadka.
- Dość słaba. Widzisz? - Byłeś żonaty?
Tak. Przez osiemnaście lat.
- Czyli jesteś… - Za stary dla ciebie.
Nie patrzę tak na wiek.
- Bo masz… Ze 27 lat? - Dwadzieścia osiem.
- I to jest twoja gadka. - Może.
A może byłeś zajęty konwenansami, życiem małżeńskim
- i dziećmi… - Dwoje.
…i tak długo żyłeś pośród innych małżeństw z dziećmi,
że nie pomyślałeś, że część społeczeństwa
dokonuje innych wyborów i ma inne cele.
To jakie masz cele?
Trwała miłość,
ostry, zdrowy seks,
komfort finansowy,
spokój ducha, harmonia.
- Chyba każdy ma takie cele. - Ile z nich zrealizowałeś?
Może powinieneś trochę przemyśleć zasady.
Mógłbym być twoim ojcem.
Mam już ojca. Milt. Porządny facet, sporo starszy od ciebie.
- Dziwne, czuję się wygrany. - Musisz częściej chodzić na miasto.
Właśnie jestem na mieście.
Nie. Nie do końca. Jeszcze nie.
Ze wszystkimi tak rozmawiasz?
- Nie pytałeś, czy byłam mężatką. - Byłaś mężatką?
Tak. Przez dwa lata.
- Byłaś za młoda. - Owszem.
Okazało się też, że lubi grube prostytutki.
Co kto lubi.
Jak na ironię jako nastolatka byłam chorobliwie otyła.
Na długo przed tym, jak mnie poznał.
Kiedy przejrzałam jego historię przeglądania,
zastanawiałam się, czy nie wyczuł we mnie grubaski
i czy to go nie przyciągnęło.
Wierz mi, nie to go do ciebie przyciągnęło.
No i to jest ta twoja gadka.
Słuchaj,
rozumiem, że ogólnie rzecz biorąc faceci w twoim wieku to idioci.
Cokolwiek to jest,
to żałosne machanie sflaczałymi fiutami.
Narcystyczni chłopcy, dużo poniżej twojego poziomu
i w rozmowie, i w łóżku.
W porównaniu z tym facet w moim wieku wydaje się idealnym antidotum.
Jestem bardziej refleksyjny. Mądrzejszy. Bardziej męski,
cokolwiek to dziś znaczy.
- Masz 27 lat? - Dwadzieścia osiem.
Jesteś o dwadzieścia lat młodsza.
W tym momencie to działa, prawda?
Mam pieniądze, ty masz wolność,
możemy podróżować po świecie, uczyć się od siebie.
- W rozmowie i w łóżku. - Tak. Jasne.
Wydaję ci się interesujący,
bo zbieram anegdoty od dwóch dekad więcej,
a ty wydajesz mi się interesująca, bo umiesz żyć chwilą,
z tą beztroską brawurą, jaką zatraciłem z miliard lat temu.
Świetnie byśmy się ze sobą bawili.
To by się przez jakiś czas sprawdzało.
Przeskoczmy o dziesięć lat do przodu. Masz 38, a ja 58 lat.
Wszystko zaczyna drżeć w posadach.
Możesz chcieć dzieci, ja już je mam.
Możesz pomyśleć: „Czy ominęło mnie
jakieś ważne doświadczenie?”.
- Wciąż będziesz piękna… - Jestem piękna?
Ale ja się postarzeję.
Będziesz się ładnie starzał.
Wiesz to, bo to się już zaczęło dziać.
Sęk w tym, że będzie coraz mniej seksu i coraz więcej wina.
Może to dalej będzie przez jakiś czas działało.
Mówił ci ktoś, że dużo gadasz?
Straciłem wewnętrzny monolog i żonę mniej więcej w tym samym czasie.
Przeskoczmy do przodu o kolejną dekadę.
- Musimy? - Będę miał 68 lat.
Choćbym bardzo o siebie dbał,
moja prostata zrobi swoje, podobnie jak moje włosy.
A ty zaczniesz fantazjować,
jak będzie wyglądać życie po mojej śmierci.
Ilekroć będziesz wychodziła z domu,
będę się zastanawiał, z jakim ogierem się pieprzysz.
Naprawdę? Jesteś aż tak niepewny?
Jeszcze nie, ale będę.
- A co z charakterem? - Twoim czy moim?
- Jesteś pewny, że cię zdradzę? - Że będę się o to martwił.
Pewność siebie i niskie poczucia własnej wartości.
Będę zazdrosnym starym trollem,
a ty niespokojną kobietą w seksualnym rozkwicie.
Oboje nas będzie dręczył strach przed tym,
że ostatnie lata życia, te najtrudniejsze,
spędzimy w absolutnej, całkowitej samotności.
O rany.
No nieźle. Kiedy to wszystko wymyśliłeś?
W ciągu dziesięciu sekund, które zajęło ci podejście do mnie.
Mogłabym teraz żywo zaprotestować,
ale szczerze mówiąc, chciałam się tylko bzyknąć.
Masz z tym jakiś problem?
Nic mi nie przychodzi do głowy.
Dobra!
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Tak to wygląda…
Tuż po studiach dostajesz pracę w dużej firmie.
Jesteś tylko trybikiem w machinie,
ale liczysz na więcej.
Wynajmujesz gówniane mieszkanko, na które ledwo cię stać,
ale wiesz, że pieniądze zaczną spływać.
Żenisz się, bo… No wiesz…
Ona wprowadza się do tego gównianego mieszkanka.
Jesteście spłukani, ale macie siebie.
Siedzicie w tym razem i to miłe uczucie.
Przy okazji: nikt nie będzie się z tobą pieprzył tak, jak ona w tym mieszkanku.
Włącznie z nią.
Harujecie jak woły i wychodzicie na prostą.
Najłatwiejsze pieniądze, jakie zarobisz.
Nie mówimy o żarciu w puszkach i strzelbach.
Hej. Tak.
Kiedy już jesteście dobrej myśli,
a wszystko idealnie się układa, rodzi wam się pierwsze dziecko.
Oddychaj!
Kupujecie dom, wpłacając 30% z góry i biorąc kredyt jumbo na 4,5%.
I znów jesteście spłukani.
Więc pracujecie ciężej i dłużej.
- Zaczynacie zarabiać dużą kasę… - Super.
…która tylko uświadamia wam, jak wielką kasę
moglibyście zarabiać.
Dziecko numer dwa.
Dom numer dwa.
Znów spłukani.
Ale to inny rodzaj spłukania.
Mowa o dźwigni finansowej. Innymi słowy,
wasze wysiłki na coś się przekładają.
Dom, samochody, rzeczy.
Zdążyliście już zapomnieć
o swoich dawnych, naiwnych planach
i o tym, co się dla was liczyło, gdy zaczynaliście.
Mkniecie za szybko, żeby zadawać sobie trudne pytania, takie jak:
„Kiedy będzie dość?”.
Albo: „Serio, po co to całe gówno?”.
Dom numer trzy.
Pewnego dnia, z pięć lat po tym, jak go kupiliście,
uświadamiacie sobie, że dotarliście
do tego cudownego punktu, w którym po raz pierwszy
naprawdę stać was na własne życie.
I właśnie w tej mistycznej chwili, gdy sądzicie,
że ujarzmiliście życie i jego niekończące się wyzwania,
zastajecie zwykle żonę, z którą jesteście od 18 lat, w łóżku…
O cholera.
…z jednym z najbliższych kumpli.
Dom numer cztery.
Wynajęty.
Nieduży, ale bez obaw, jest też przygnębiający.
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
Czemu wciąż trzymamy akcje Pac-Pro?
Większości się pozbyliśmy.
- Większości? Serio to powiedział? - Odbiją się.
Mówię wam, zarabiamy mnóstwo kasy,
nie ryzykujmy z nową firmą technologiczną.
Pozbądźcie się udziałów. Dziś.
Jasne, szefie.
- Co z nim? - Ze mną? Nic.
Rzuciła go.
- To coś nowego? - Kocham ją, stary.
Nie.
Kochasz miłość, to wszystko.
- Nie wiem, co robić. - Ja wiem. Pozbądź się akcji Pac-Pro.
Dziękuję.
- Dzień dobry, Coop. - Jack.
Panowie.
Dzisiejszy squash aktualny?
Dziś? Mary przysłała mi mail?
To pewnie mój błąd. Masz tu rzeczy?
Tak.
- Świetnie. W południe? - W południe.
Doskonale.
Aut. Dawaj, stary. Postaraj się.
Serwis. Cholera.
Jak dzieciaki?
W porządku.
- A żona? - Była żona.
Wciąż jest z tym kutafonem? Z tym koszykarzem, jak mu tam było?
Nick. Tak.
Dostanie za swoje. Karma, nie?
A skoro o tym mowa, mam złe wieści.
Jezu, Jack. Nowotwór chyba nie wrócił?
Co? Boże, nie.
Moje jedyne jądro jest w świetnej formie. Bardzo pulchne.
Nie. Rzecz w tym, Coop, że cię zwalniam.
Świetnie.
Nie, mówię serio. Muszę cię zwolnić.
Co?
Ta dziewczyna, Oliv… Jak jej tam?
- Olivia jakaś tam. - Czekaj. Jaka dziewczyna?
- O czym ty mówisz? - Cross. Olivia Cross.
Oliv…
Liv Cross?
Dyrektor zarządzający, który sypia ze wspólniczką…
Ona nigdy nie pracowała pode mną.
Była w zespole Shepherda. I…
Chyba jej nawet nie znałem.
Nieważne, czy ją znałeś. Ważne, że ją wyruchałeś.
Bo ją wyruchałeś, prawda?
Wyruchaj mnie!
Tak, ale to był tylko weekend, ze trzy miesiące temu.
Za obopólną zgodą.
- To ona do mnie podbiła. - Nie o to chodzi.
Byłeś jej przełożonym.
Mówiłem ci, nawet jej nie znałem.
Wiedziałeś, że pracowała dla Shepherda, tak?
Widzisz, Coop, ona uważa, że pominięto ją przy wyborze na stanowisko wiceprezeski.
Wiceprezeski? Ona ma 27 lat.
Ma 28 lat i nie będę tego roztrząsać.
Nie możesz mnie zwolnić, Jack.
Ponoć mamy bardzo surową klauzulę zakazującą kontaktów z podwładnymi.
Czemu mnie tu przyprowadziłeś, żeby mnie zwolnić?
HR musiał dostać się do twojego gabinetu i komputera.
Informacje zastrzeżone, znasz zasady.
To moi klienci.
Zgodnie z umową, którą podpisałeś,
są nasi jeszcze przez minimum dwa lata.
Naprawdę mnie tak załatwisz?
Wiesz, jak to działa.
A mój rachunek kapitałowy?
To moje pieniądze. Nie ma opcji.
- Nie możecie. - …zwolniony z konkretnej przyczyny.
Wszystko, co mam, jest na tym koncie. Zniszczyłbyś mnie.
Przykro mi, że tak musi być, ale tak musi być.
Pozwę was.
Dadzą ci półroczną odprawę, jeśli tego nie zrobisz.
Pierdol się.
No cóż…
Dam ci parę dni na decyzję.
Hunter. Hej!
Co ty tu robisz?
Skończyłem wcześniej, pomyślałem, że cię odbiorę.
- To nie wtorek. - Wiem.
Pomyślałem, że spędzimy razem trochę czasu.
- Pójdziemy na lody. - Mam kłopoty?
Jezu, Hunter, nie.
Czy ojciec nie może spontanicznie spotkać się z synem?
Co w szkole?
- Co w szkole? - Spoko.
Jak ta korepetytorka? Sprawdza się?
W sumie.
Masz dziewczynę?
- Nie. - Jakieś perspektywy?
Nie.
Myślisz, że na jakimś etapie odpowiesz
więcej niż dwiema sylabami?
Może.
- Wchodzisz? - Tak. Jest Tori, chcę się przywitać.
- Hej. - Hej, mamo.
- Jak ci minął dzień? - Okej.
Co ty tu robisz?
Co… Zabrałem Huntera na lody.
Nie jest wtorek.
Zostałem poinformowany.
- Jest Tori? - Jeszcze nie wróciła.
- Co? - Co?
Co to za spojrzenie?
- Nie posłałam ci żadnego spojrzenia. - Owszem…
Spojrzenie, gdy próbujesz nie posyłać spojrzenia.
W czym problem?
Nie pomagasz, pojawiając się w nieswoim dniu.
Zabrałem go na lody. Boże.
To go dezorientuje. Granice po coś są.
Granice? Takie jak monogamia?
Serio, Coop?
Minęły prawie dwa lata. Kiedy przestaniesz grać tą kartą?
Nie wiem. Kiedy przedawnia się cudzołóstwo?
Więcej czasu poświęciłeś na granie smutnego rogacza.
- Kto mówi „rogacz”? Kim jesteś? - Wiesz co?
Gdybyś był choć trochę samoświadomy,
wiedziałbyś, że nic nie dzieje się w próżni
i mógłbyś wziąć na siebie część odpowiedzialności.
Wybacz. Sypiasz z Nickiem, wyrzucasz mnie z domu,
muszę płacić za ten cały burdel i to ja nie jestem odpowiedzialny?
Nie będę tego teraz robić.
Robienie tego samemu to kiepska zabawa.
- Hej! - Co?
Mówił ci, że potrzebuje nowej perkusji?
A co jest nie tak ze starą perkusją?
Nie wiem, jest stara i powyginana.
Ludzie z kapeli, w której gra, zresztą bardzo dobrej,
mówią, że potrzebuje nowej.
- Boże. - Nick proponował…
Nie… Nick nie musi kupować perkusji mojemu dziecku.
- Po prostu jeśli jesteś zajęty… - Poradzę sobie.
Czekaj. Coop.
Byłam z Tori u dermatologa.
- Jej skórze nic nie dolega. - Powiesz jej to?
Chce nową kurację laserową. Trzy rundy i po wszystkim.
Półtora tysiąca za sesję.
Prześlą ci fakturę mailem.
Ilekroć cię widzę, tracę kasę.
Trzymaj się wtorków.
Przekaż Tori, że ojciec ją pozdrawia.
Jezu.
Ja pierdolę? Jaja sobie robisz?
O cholera. Przepraszam. To totalnie mój błąd, stary.
Owszem.
- To moje dane. - Tori?
Cześć, tato.
Jake, to mój ojciec.
Tato, to Jake.
Miło mi pana poznać.
Przepraszam, że uszkodziłem panu wóz.
Czekaj, kim jesteś?
Jake Weston.
Okej, nic mi to nie mówi.
To mój chłopak.
- Wybacz, ile masz lat? - Dwadzieścia, proszę pana.
Nie mów do mnie „proszę pana”. Nikt tego nie kupuje.
- Przepraszam. - Masz…
Ona ma 17 lat. Znasz prawo w tym stanie?
- To nie tak, proszę pana. - Tato.
Okej. Jake, tak?
Powiedz „proszę pana” jeszcze raz, a przywalę ci w jaja.
Tato, odwala ci. Mamo, tacie odwala.
- Pasuje ci to? - Wejdźcie do środka
- i zjedzcie coś. - Wiesz o tym?
Nie masz nic przeciwko?
- Przepraszam za samochód. - Okej. Spierdalaj, Jake.
- Jaki masz problem? - A ty?
Nie przeszkadza ci gwałt na naszej nieletniej córce?
- Proszę cię. - Co?
- Zakochała się. - Jest dzieckiem. A on ma 20 lat.
To okej w twoim świecie?
- Kochanie. - Boże.
Zostawiasz ich… Świetnie, Nick.
- Hej. - Hej, Coop.
On to rozwiąże.
No proszę, kogo my tu mamy.
- Hej. - Hej.
Okej.
Wiesz co? Miałem wrzucić na grilla świetne steki, które kupiłem.
Czemu nie zostaniesz?
Czemu nie zostanę.
Czemu nie zostanę?
Pewnie dlatego, że na samą myśl o tym, że miałbym usiąść w swoim ogrodzie
i jeść steki zrobione na moim grillu za 5000 dolarów
przez faceta, który dyma moją żonę,
mam ochotę wziąć mój nóż do steków Shun Fuji
i wyciąć sobie serce.
Pewnie dlatego nie chcę zostać.
Więc pojadę już.
Rozumiem, Coop.
Rozumiem cię, stary. Serio.
Próbuję tylko znaleźć jakieś rozwiązanie.
Dla nas wszystkich.
No to powodzenia.
Powiedz temu gnojkowi, że przyślę mu rachunek.
Uwaga na stopy, kochanie.
Prowadziłem, a Haskell twardo spał.
Po jakimś czasie też zrobiłem się senny.
INNE WYPŁATY, KOSZTY I OPŁATY
DZIENNE SALDO KONTA
Wkrótce będę znów z Sue.
- Droga dobiegała końca… - Kurwa.
…a wraz z nią moja niepewność.
Zacząłem myśleć o przyszłości,
jawiącej się w barwach tak jasnych, jakbym podświetlił ją neonami.
Miło było myśleć o Sue na szczycie.
Może i mnie to czekało.
Jeśli mnie złapią,
będą pytali, skąd mam samochód.
- Oskarżą mnie o morderstwo. - Nie dorwą cię…
Hej.
Co robisz?
- Hej. - Hej.
Tak! O kurwa! Dawaj.
Mąż Samanthy, Paul, zbił fortunę na przydrożnych knajpach.
- Miał ich dziewięć, 110 cm w talii… - Boże.
…i poważne zaburzenia erekcji.
Tak! O cholera! Tak!
Odkąd się rozstali, nadrabiała stracony czas.
Jezu.
Chyba rozcięłaś mi skórę.
Masz dowód na to, że nie udawałam.
Wszystko okej?
Tak.
Musisz już iść?
Nie.
A co? Chcesz, żebym poszła?
Nie, po prostu…
Wyglądało, jakbyś miała coś…
- Nie. - …ważnego.
Ale okej.
- Hej, co się stało? - Co? Wszystko jest idealnie.
Nie… Jeśli chcesz coś powiedzieć, to powiedz.
Przed chwilą we mnie doszedłeś,
a teraz chcesz się mnie pozbyć.
Sam, mój Boże.
Nie, serio, wszystko w porządku. Pójdę.
Serio. Czysta biologia, prawda?
Gwałtowny spadek dopaminy po orgazmie.
Myślałem, że to coś z twoimi dziećmi.
Moje dzieci smacznie śpią, ale dzięki za troskę.
To chyba jakieś nieporozumienie.
Mam wrażenie, że mnie nie rozumiesz.
Jeśli mam być szczera, to po prostu trochę odpychające…
To ty do mnie zadzwoniłeś, nie?
Włożyłam coś sexy…
- Sam. - …załatwiłam nianię i zrobiłam peeling.
Sam.
Przepraszam.
Okej? Nie chcę, żebyś wychodziła.
Powiedz prawdę.
Myślisz czasem, że moglibyśmy być czymś więcej?
Daj spokój. Sam.
Przestań.
Robiliśmy to z przerwami od pół roku
i wciąż się nie zdeklarowałem.
Wiesz, jakie wyniki wykręcałem w Bailey.
Przeciągnąłbym połowę klientów,
połączylibyśmy to z koncernami naftowymi z Teksasu
i w rok wyrobiłbym pół miliarda dolarów. Wszyscy wygrywają.
I nie spałeś z naszymi wspólniczkami.
Jack dzwonił po ludziach. Nikt nie może cię zatrudnić.
No weź, Monty. Załatwiłem ci tę pracę. Wkręć mnie.
On dzwoni po ludziach.
Słuchaj, wiem, że Jack dzwoni po ludziach.
Jebać Jacka. Nie ma tu przyjaciół.
Dobrze wiedzieć.
Nie mogę wkurwiać Jacka.
Nie przy tym, jak teraz obrywa branża technologiczna.
Od dawna chciałem cię przejąć.
Na ile masz klauzulę non-solicitation? Na 90 dni?
Siedziałeś kiedyś na moim miejscu, a ja na twoim.
- Wiem. - Dwa lata?
Pokazywałeś prawnikowi tę umowę?
Cóż mogę powiedzieć, sowicie mi to wynagrodzili.
Dać ci radę?
Niekoniecznie.
Wiesz, że nie mogę cię tak ściągnąć.
Weź urlop i zaczekaj, aż smród zniknie, bo nikt cię teraz nie tknie.
Uderz do jednego z funduszy typu family office z Dubaju.
Będą mieli w dupie klauzulę i historię z tą dziewczyną.
To nie była żadna historia.
Tak czy inaczej, będą to mieli gdzieś.
Coop, no weź, przestań.
- Przepraszam za spóźnienie. - Zamówiłem to, co zwykle.
Idziesz jutro do Millera?
Zaprosił mnie. Czemu nie?
Bez powodu.
Gdybym unikał każdej imprezy, na której mogą być Mel i Nick,
- nie wychodziłbym z domu. - Hej, jestem w drużynie Coopa.
- Tu nie ma drużyn. - Bzdura.
Okej. Co się dzieje?
Co?
Nie sprawdzasz telefonu.
Nie jesz w pośpiechu. Coś się dzieje.
A gdybym jakiś czas nie pracował?
Niby po co?
Żeby spędzić trochę czasu z dziećmi. Poczytać książkę.
Czyli chodzi o parę tygodni?
- Może miesiąc? - Zgadza się.
Albo rok.
Coop, w każdej rozmowie przychodzi taki moment,
że trzeba przestać pieprzyć i przejść do rzeczy.
Straciłem pracę.
- Kogo przeleciałeś? - Hej.
- Czemu od razu zakładasz… - Nie, nie.
Nie jesteś pijakiem ani rasistą, wyniki masz dobre,
więc zostaje jebanie.
Jezu, Barney. No weź.
Nie rozumiem, dlaczego Jack mnie tak wystawił.
To było co najwyżej dyskusyjne.
Jack wykorzystał szansę, by cię zwolnić i zachować twoich klientów. Na pewno?
- Co na pewno? - Było dyskusyjne.
Pracowała na zupełnie innym piętrze.
- Nie znałem jej. - Nie było nikogo innego?
- Kogokolwiek? - Ona mnie podrywała.
- To nie ma znaczenia. - Kurwa, a powinno mieć.
Powinno mieć znaczenie.
Bailey pójdzie na ugodę.
Co?
- Pozwij Bailey Russell. Pójdą na ugodę. - Niby czemu?
Bo nie jesteś pijakiem ani rasistą, a wyniki miałeś dobre.
Nie chcą, by to trafiło do sądu. Pozwij ich.
Jesteś moim doradcą finansowym, nie prawnikiem.
I jako twój doradca
mocno zachęcam, żebyś zatrudnił prawnika.
Muszę wiedzieć, na ile wystarczy mi to, co mam.
Twoje oszczędności?
Sześć miesięcy. Góra siedem.
To niemożliwe.
Alimenty, dwa domy, samochody, prywatne szkoły,
nie wspominając o twojej siostrze. A to tylko początek.
Jack pójdzie na ugodę.
Jack mnie rozgniecie. Nie stać mnie na tę walkę.
Nie stać cię, by jej nie podjąć.
Myślałem, że mam dużo więcej.
Miałeś. A potem straciłeś masę kasy na akcjach spółek technologicznych.
Wszyscy stracili na nich masę kasy.
Ale nie wszyscy się rozwiedli i bzykali współpracownice.
- Idź do Monty'ego. - Byłem u niego. U Lance'a też.
- Bez skutku? - Mam dwuletnią klauzulę non-solicitation.
Wiem.
Coop, co pijesz?
Odpuść to sobie.
Mam 15-letnią japońską whisky, której musisz spróbować.
Dwie.
Lehayim.
Jedwabista, co?
Tak.
A więc…
Jak życie singla?
Ma swoje momenty.
Nie pierdol. Pewnie jest tam cały szwedzki stół dobrych dup.
No opowiedz coś. Jakieś wieści z frontu.
W tym roku znów będę organizował imprezę charytatywną na rzecz walki z rakiem
i zarezerwowałem ci dwa stoły, jak w zeszłym roku.
Po ile są te stoły?
Trzydzieści kafli. Sześćdziesiąt za dwa.
W zeszłym roku wykupiłeś dwa.
W zeszłym roku się nie rozwodziłem, Peter.
Racja. Przepraszam.
Nie pomyślałem.
Nie powinienem cię stawiać w takiej sytuacji.
Usunę twoje nazwisko z listy.
Zostaw je.
- Na pewno? - Tak. W porządku.
Nie chciałem być palantem.
Niektórym przychodzi to naturalnie.
Spierdalaj.
Hej…
Jest okej, prawda?
Jesteśmy dorośli.
- Jasne. Wszystko okej. - Super.
Życie na krawędzi.
- Proszę 25. - Jasne.
Dziękuję.
Trzykrotnie w Meczu gwiazd NBA. Co poradzisz?
Tak.
Poproszę to, co on, tylko więcej.
Się robi.
Team Coop?
I jeszcze jeden.
Więc… Mówię Peterowi,
musimy wyjechać z dzieciakami,
póki możemy, bo potem nie będą chciały mieć z nami nic wspólnego.
Co wtedy zrobimy? Będziemy ze sobą rozmawiać?
Na to jesteśmy małżeństwem zdecydowanie za długo.
W sobotę lecimy na Belize.
Znalazłam nam willę z oszałamiającym widokiem na wybrzeże.
Dzieciaki będą miały własną willę,
- żeby nie było ścisku. - Zaraz wracam.
Ale będziemy je widywać, bo to u nas będzie szef kuchni
i jadalnia, więc kiedy zgłodnieją…
…Turtle Inn jeszcze się niczego nie spodziewa.
Jak się trzymasz, Coop? Okej?
Okej, Mel. A ty?
Tak.
Hej, wy dwoje… Chciałam tylko powiedzieć…
Cudownie, że mieliście tak przyjazny rozwód.
Diane.
Po prostu… No wiecie.
Pamiętasz rozwód Mike'a i Gayle? To był Armagedon.
Pamiętasz?
Nie mogą być w jednym pokoju.
Nie mogą być w jednym mieście.
Prawda?
Sam, myślisz, że ty i Paul też rozstaniecie się w przyjaźni?
Nigdy w życiu,
ale dzięki, że pytasz tak przy wszystkich.
Po prostu podziwiam, że zrobiliście to z taką klasą.
Kochanie, kiedy się rozwiedziemy, powinniśmy to zrobić w taki sposób.
Wystarczy tego picia.
Ja tylko…
To cudowne…
że wszyscy jesteśmy tacy oświeceni…
- Widzisz? - …wiecie?
Mel… Mel i Nick mieli romans i zakończyli nasze małżeństwo,
a czas pokaże, na ile zjebane będą nasze dzieci.
Ale wszyscy tak świetnie do tego podchodzicie.
Gdybym tylko wiedział…
Pójdę się odlać.
Ups.
Nie wiemy, jak zginęła. Myślę, że narzędzie zbrodni…
Została uderzona świecznikiem.
Świecznikiem? Na pewno?
Ciężkim, ze srebra.
- Skąd wiesz? - Mikroskop.
Proszę.
Któryś z was chce się na jakiś czas zamienić na wozy?
Kurwa, no jasne.
OSTROŻNIE
- Kurwa! - Jezu.
- Tato! - Co do kur… No ja pierdolę!
Kurwa, niewiarygodne.
- Panie Cooper. - Spadaj, Jake.
Przepraszam, proszę pana. Nie wiedzieliśmy, że pan będzie.
Przysięgam… Kurwa.
Tato! Coś ty zrobił? O Boże.
- Miałeś nie mówić „proszę pana”. - Wszystko okej?
Co z tobą, kurwa?
- O Boże. Tato. - Muszę odebrać.
- Uderzył mnie w… - Nie, Bruce. Przepraszam. Co?
- Co mam robić? Czego ci trzeba? - Boże.
- Mogę tam być za 10 minut. - Oszalałeś?
Przepraszam. Pa.
Po prostu… Przyłóż trochę lodu. Nic ci nie będzie.
Wygląda na prawdziwą
Smakuje jak prawdziwa
Moja sztuczna, plastikowa miłość
Hej, Bruce.
- Dzięki, że przyjechałeś. - Jasne.
Ale nie potrafię oprzeć się wrażeniu
Że mogłabym przebić sufit i odlecieć
Gdybym zdołała się odwrócić i uciec
Hej, Andy.
Bruce do mnie zadzwonił.
Spodziewałam się.
Przyda mi się podwózka do domu.
Jak tu dotarłaś?
Na piechotę.
Znów odstawiłaś leki?
Po prostu chciałam coś poczuć.
I jak się czujesz?
W sumie to jak gówno.
A jak twój dzień?
Tak samo.
Kiepsko wyglądasz. A wiem, co mówię.
Chodź. Odwiozę cię do domu.
Wciąż mnie kocha.
Kochanie, ma żonę i dwójkę dzieci.
Wszyscy coś mają.
Co tam grałaś? The Smashing Pumpkins?
Radiohead, zjebie.
No tak. Jasne. Wsiadaj.
Hej.
Wszystko będzie dobrze.
Daj to. Wsiadaj.
- Nowy wóz? - Wypożyczony.
Nie komentuj.
Mam kłopoty, Ali.
Duże?
Może będziesz musiała wynieść się z mieszkania i zamieszkać z rodzicami.
Tym gorzej dla nich.
Tak, jeśli nie będziesz brała leków.
Niczego nie obiecuję.
- Ten samochód śmierdzi. - Boże, wiem.
Jakby tu ktoś umarł.
Liv. Liv.
Chciałem tylko chwilę porozmawiać.
Słuchaj, bardzo mi przykro, że cię to spotkało.
Beznadzieja, że cię zwolnili.
- Naprawdę tak uważasz? - Oczywiście.
To mogłabyś wycofać skargę?
Wycofałabyś zarzuty i ochroniłabyś Bailey przed procesem.
- Mógłbym odzyskać pracę. - Co?
Przykro mi, jeśli źle się wobec ciebie zachowałem.
Myślałem, że dobrze się bawimy.
Czekaj. Przestań.
Nie wiem, o czym ty mówisz.
Nigdy nie składałam żadnej skargi.
Coop. On ma rozmowę.
W porządku, Mary.
- Nie było żadnej skargi. - Coop. Nie możesz tu być.
Liv Cross nie złożyła skargi.
To sprawa HR-ów. Wiem tyle, ile mi mówią.
Bzdura. Ty to zrobiłeś.
Naruszyłeś politykę firmy. Miałem związane ręce.
Zwietrzyłeś okazję do przejęcia moich klientów i mnie wyruchałeś.
Sam siebie wyruchałeś.
Myślałem, że się przyjaźnimy.
Przynajmniej pozwól mi zachować rachunek kapitałowy.
Błagam. To są moje pieniądze. Potrzebuję ich.
Nie są twoje.
Twoim największym błędem było myślenie, że cokolwiek z tego było twoje.
Dobra, dobra.
Nie są twoje, jeśli nie możesz ich zachować.
Nie zniszcz tego silnika.
Dobra, odpalaj.
Proszę.
Jak chłopak Tori?
- Jake? - Zgadza się.
Przeżyje.
A Tori?
Musisz poczekać jeszcze parę dni. Pracuję nad tym.
Nie jesteś sobą, Coop.
Przepraszam za tego grilla. Trochę za dużo wypiłem.
Nie mówię o grillu i nie mówię o tym, że napadłeś na chłopaka naszej córki.
- Chociaż… Chryste Panie. - To o czym?
Sama nie wiem.
Po prostu wydajesz się taki…
samotny.
No cóż, ja mieszkam tutaj, a ty mieszkasz w naszym domu, z naszymi dziećmi.
- Wiem. - Zostawiłaś mnie. To dlatego jestem…
samotny.
Ale nie o tym mówię.
Martwię się o ciebie.
Hej.
Co się dzieje?
No weź. Wciąż możesz ze mną rozmawiać.
Nic mi nie jest.
Naprawdę. Próbuję ułożyć sobie życie.
Okej.
Niech będzie.
Dzięki, że wpadłaś.
Dzięki za piwo.
Pani Cross.
- W czym mogę pomóc? - Liczyłam na wyjaśnienie.
Sprawa z Andrew Cooperem.
Nie składałam skargi.
Ktoś zgłosił waszą relację do działu HR.
- Ale nie było skargi. - Whiskey?
- Nie. - Proszę usiąść.
Przykro mi, że zostało to tak ujęte, ale niezależnie od skargi,
pan Cooper złamał nasz firmowy kodeks postępowania.
Jest w pozycji władzy,
a my bardzo poważnie traktujemy nasze zabezpieczenia.
Nie ma między nami relacji służbowej.
Nie podlegam mu nawet pośrednio.
Czy gdyby chciał, nie mógłby doprowadzić do pani zwolnienia?
Nie musiał tracić pracy.
Mam konferencyjną pełną specjalistów od prawa pracy, którzy twierdzą inaczej.
Shepherd mówił, że jest pani gwiazdą. I że chce panią awansować.
Jest pani gotowa na własny zespół?
Jaki to ma związek z tamtą sprawą?
Tamtą zamknąłem. Skupiłem się na tej.
Bardziej interesuje mnie pani przyszłość niż przeszłość Coopa.
Za minutę mam telefon,
ale chodźmy w tym tygodniu na kolację i omówmy tę sprawę.
Mary ustali z panią termin.
Czy Shepherd nie powinien iść z nami?
Shepherd może dołączyć.
Dziękuję.
COOP CHCIAŁABYM
Okej, masz wszystko…
Z pewnej perspektywy
życie sprowadza się do serii powiązanych ze sobą decyzji.
Millerowie postanowili jechać na Belize.
Ja postanowiłem jechać do Millerów.
Westmont Village ma własną, prywatną firmę ochroniarską,
a także komendę policji w Westmont.
Przestępczość jest tam prawie zerowa.
Jeśli długo żyjesz w takim miejscu,
zaczynasz czuć się odcięty od reszty świata.
Beztrosko podchodzisz do spraw takich jak systemy alarmowe
i zamykanie drzwi na klucz.
Patek Philippe Nautilus: 18-karatowe białe złoto,
niebieska tarcza,
wodoodporny do 30 metrów, tak jakby to było potrzebne.
Tak jak mówią w reklamach: „Patek Philippe nigdy nie jest twój,
przechowujesz go tylko dla kolejnego pokolenia”.
Kolejne pokolenie sprawdza godzinę na telefonach,
więc uznałem, że nikt nie zatęskni za tym zegarkiem.
Dobry wieczór. Wszystko w porządku?
Dobry wieczór. Mieszka pan tutaj?
Tak, jasne.
Dom zgłoszono od dziś do obserwacji.
Zobaczyliśmy hondę kawałek dalej, światła w domu…
Chcieliśmy to sprawdzić.
To samochód mojego syna.
Prosiłem, żeby wjechał do garażu przed wyjazdem.
Więc wyjeżdżacie państwo na urlop?
Tak. Jutro z samego rana.
Moja żona musiała podać złą datę, kiedy to zgłaszała.
- Nie ma sprawy. Udanego wyjazdu. - Dzięki.
Dziękuję.
Nie wiem, co sobie myślałem.
Cóż, to nieprawda.
Myślałem, że Peter i Diane Miller to gnidy,
które na to wszystko nie zasługiwały.
Myślałem też, że w okolicy
jest mnóstwo takich gnid, z domami takimi jak ten,
pełnych drogiego chłamu, za którym nikt nie będzie tęsknił.
Całe góry zapomnianego bogactwa, leżącego bezczynnie w szufladach,
w których nikomu się do niczego nie przydadzą.
Wiedziałem o tym, bo jeszcze do niedawna
byłem jedną z takich gnid.
Myślałem o alimentach, kosztach prawnych, dwóch domach,
wyzerowanej linii kredytowej, czesnym, podatkach,
ubezpieczeniu zdrowotnym, korepetytorach,
opłatach za auta, psychologów, ogrodników,
deratyzatorów, dekarzy, malarzy, hydraulików
i o koncie bankowym, które wciąż było na minusie po rozwodzie.
I o tym, że nikt, najwyraźniej włącznie z glinami,
nie podejrzewałby faceta takiego jak ja.
Nie twierdzę, że to był dobry pomysł. To było rozwiązanie tymczasowe.
Szybka kasa na opłacenie rachunków, dopóki nie stanę na nogi.
Pomyślałem: „Co może się stać w najgorszym razie?”.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK